1. Nie wyłączaj aparatu

Jak wiele razy zdarzyło ci się podnieść aparat do oka i stwierdzić, że jest wyłączony…? W ilu takich sytuacjach straciłeś ciekawe ujęcie?

Ja przez przypadek włożyłem kiedyś włączony aparat (Nikona D80) do szuflady na dwa tygodnie. Po tym czasie ze zdziwieniem stwierdziłem, ze stan baterii w ogóle się nie zmniejszył! Wiem, że podobnie jest z innymi modelami Nikonów oraz lustrzankami innych producentów.

Tak więc ilekroć jesteś w sytuacji, kiedy jest szansa na fotografowanie, zabierasz lustrzankę ze sobą – nie wyłączaj jej! Nawet odwieszając na ramię, odkładając do plecaka, czy na półkę. Szkoda okazji!

2. Wyrzuć dekielek obiektywu

Może nie od razu do śmieci, ale najlepiej schowaj go głęboko w szufladzie i już więcej nie wyjmuj! Ta sama historia co w poprzednim punkcie. Ile razy zdarzyło ci się podnieść do twarzy aparat z zasłoniętym obiektywem?

Aby chronić obiektyw kup filtr UV lub Skylight, nakręć go na obiektyw i nie zdejmuj. Twojemu obiektywowi da taką samą ochronę jak dekiel, nie pogorszy jakości zdjęć, a z pewnością uratuje mnóstwo okazji zdjęciowych!

* – zdjęcie w nagłówku pochodzi z serwisu sxc.hu

W czasach kliszy

Kiedyś bywało tak, że jadąc na wakacje zabierałem 4 klisze po 36 zdjęć i przywoziłem z wyjazdu 10 przyzwoitych fotografii, a 3 naprawdę niezłe. Bo wiedziałem, ze mam ograniczenie ilościowe, że zostało mi już X klatek i nad każdym zdjęciem się zastanawiałem. Mierzyłem, komponowałem, zmieniałem miejsce i sposób ujęcia tematu. Naciskałem spust wtedy, kiedy wiedziałem, że już wszystko gra i zdjęcie będzie możliwie dobre.

Jeszcze lepsze rezultaty osiągają fotografujący aparatami średnioformatowymi, kiedy wiedzą, że mają do dyspozycji np. tylko 10 klatek.

W czasach cyfry

Kiedy przesiadłem się na aparat cyfrowy zacząłem strzelać na potęgę. Z jednego spaceru potrafiłem przynieść 300 zdjęć, z czego ciężko było wybrać cokolwiek. Nawet jeśli zdarzyły się jakieś przyzwoite ujęcia, to ciężko je z takiej masy fotografii wyłowić. Zdarzały mi się takie serie jak poniższa tylko, że kilkakrotnie dłuższe:

Nie wspominając o tym jak wiele czasu zajmuje selekcja i kasowanie takiej ilości zdjęć. Ciągłe porównywanie jednego z drugim, zastanawianie się które jest lepsze i kasowanie z ciężkim sercem knotów, które jednak niosą jakiś ładunek emocjonalny lub informację, która “może się przydać”. Efektem tego jest 14 000 zdjęć zalegających na moim dysku, z których większość to gnioty, których nie mam czasu posortować.

Co można zrobić?

Jeśli masz podobne problemy, to spróbuj robić mniej zdjęć. Ustal sobie limit – np. 10 zdjęć w jednej sesji i ani jednego więcej. Zobaczysz, że będą lepsze, a Ty będziesz miał więcej czasu! W dodatku zaoszczędzisz na przechowywaniu i kopiach zapasowych.

Ten wpis jest kontynuacją postu “Prawdziwi twardziele backup’ów nie robią…“

3 sposoby zabezpieczania zdjęć

Dla porównania kosztów poszczególnych wariantów będę opisywał swój przypadek, czyli ok. 14 000 zdjęć zajmujących jakieś 40 gigabajtów (GB) miejsca.

1. Zewnętrzny dysk

Stosunkowo najprostsze i jedno z tańszych rozwiązań. Obojętnie z jakiego komputera korzystamy możemy do niego dokupić zewnętrzny dysk podłączany przez USB. Ja używam dysku Seagate, który jest dostarczany z prostym oprogramowaniem do tworzenia kopii zapasowych. Ustawiłem je sobie tak, że raz na tydzień, kiedy komputer wykryje podłączenie dysku, automatycznie kopiuje nowe lub zmienione pliki ze wskazanych katalogów.

Koszt: 195 zł. Tyle kosztuje najtańszy markowy dysk na Ceneo (Samsung 160GB).

Zalety: niska cena, wygoda i prostota wykonywania kopii zapasowych.
Wady: nie zabezpiecza przed wirusami, kradzieżą, pożarem, zalaniem (jeśli komputer i dysk są przechowywane w jednym miejscu).

2. Nagrywanie na płyty BluRay lub DVD

Metoda dosyć podobna do korzystania z zewnętrznego dysku, różniąca się od niej tym, że kopia zapasowa na płytach nie wykonuje się automatycznie. Jej wykonanie jest o wiele bardziej czasochłonne, bo wymaga ręcznego rozpoczęcia procesu, zmieniania płyt, czyszczenia starych, etc. A i same płyty mają ograniczoną żywotność. Nawet poprawnie przechowywana płyta DVD po kilku latach często nie daje się odczytać. Zaletą natomiast jest ochrona przed wirusami, ponieważ płyty można nagrać tak, żeby nie dało się ich później modyfikować.

Koszt (Blu Ray): 1120 zł = 900zł najtańsza zewnętrzna nagrywarka Blu-Ray + 219zł zestaw 5 płyt Blu Ray wielokrotnego zapisu (po 2 płyty 25GB na jeden backup i jedna w zapasie).

Koszt (DVD): 212 zł = 161 zł najtańsza zewnętrzna nagrywarka Lite On + 51 zł zestaw 25 płyt DVD+RW wielokrotnego zapisu (10 płyt na 1 bakcup i 5 płyt w zapasie)

Zalety: niska cena (DVD), ochrona przed wirusami.
Wady: wysoka cena (Blu Ray), czasochłonny proces wykonywania kopii zapasowych, brak ochrony przed kradzieżą, pożarem, zalaniem, dodatkowe ryzyko porysowania płyt.

3. Kopia w internecie

W internecie dostępne są usługi wirtualnych dysków, pozwalające na tworzenie kopii zapasowych przez sieć. Ich najmocniejszą stroną jest odległość geograficzna naszej kopii zapasowej – to ją uodparnia na klęski żywiołowe i wszystko co zagraża naszemu domowi. Przykładem takiej usługi jest SmugMug.com, który jest dedykowany fotografom i poza bezpiecznym przechowywaniem zdjęć pozwala na tworzenie efektownych galerii i korzystanie z wielu usług dodatkowych.

Jedna uwaga – w wypadku usług sieciowych bardzo ważne jest, aby firma, która ją oferuje była solidna i usługa nie zniknęła z dnia na dzień z sieci. Druga uwaga – darmowe galerie zdjęć nie są kopią zapasową! Konta potrafią być kasowane bez ostrzeżenia, a do tego często zdjęcia są przechowywane w niepełnej rozdzielczości. No i mają ograniczoną pojemność.

Koszt (roczny): 300 zł. Cena w SmugMug za przechowanie 1GB danych przez 1 miesiąc to 22 centy, a więc: 0,22$ * 40GB * 12 miesięcy * 2,84 zł/$ = 299,90.

Zalety: ochrona przed większością możliwych zagrożeń
Wady: cena rośnie z czasem i ilością zdjęć, konieczność posiadania przyzwoitego łącza internetowego, ryzyko niesolidności dostawcy.

Co wybrać?

Ze względu na poziom ochrony najlepszą opcją wydaje się kopia w internecie. Natomiast jej cena będzie rosnąć z czasem. Dysk wystarczy nam prawdopodobnie na 2-3 lata przy stałym koszcie, natomiast cena kopii w internecie wzrośnie w tym czasie ok. 3 krotnie dobijając do tysiąca złotych. Dlatego wg. mnie najlepszy jest wariant kombinowany – kopia wszystkich zdjęć na dodatkowym dysku i ok 10% najlepszych zdjęć w internecie, bo jednak większość z tych 14 tysięcy moich zdjęć nie jest szczególnie wartościowa (delikatnie mówiąc). Oczywiście jest tu milczące założenie o tym, że zdjęcia mamy ocenione i posortowane, o czym napiszę niebawem.

Era cyfrowa

Zdjęcia z cyfrówki są bardzo wygodne: nie zajmują miejsca, nie starzeją się, można je przesłać e-mailem do znajomych i rodziny. Era cyfrowa dała nam wiele nowych możliwości, ale także przynajmniej jedno istotne zagrożenie – utraty cennych fotografii.

Poniższe rozważania w równym stopniu dotyczą wszystkich niepowtarzalnych dokumentów zgromadzonych na komputerze (np. prace magisterskie, książka, którą piszemy). Słowem wszystko, czego nie możemy ściągnąć z internetu.

Rodzaje zagrożeń

1. Awaria dysku

Może ona nastąpić na skutek upadku laptopa/dysku na ziemię, zalania komputera piciem, przepięcia w sieci elektrycznej lub zwyczajnie ze względu na pechowy egzemplarz. Przeważnie następuje bez ostrzeżenia. W optymistycznym przypadku narażamy się na bardzo drogą naprawę i odzyskiwanie danych. W pesymistycznym bezpowrotnie tracimy wszystkie dane – w tym zdjęcia – zgromadzone na dysku.

Prawdopodobieństwo wystąpienia: Stosunkowo duże. Ja znam osoby, którym zepsuł się dysk. Jeden zepsuty mam nawet w szufladzie…

2. Wirusy komputerowe, błędy w oprogramowaniu, błędy użytkowników

Większość wirusów komputerowych nie szkodzi wprost naszemu komputerowi. Jednak spora ich część zawiera funkcje destrukcyjne, które często polegają na skasowaniu zawartości dysku.

Jeśli chodzi o błędy w oprogramowaniu, to sam kiedyś padłem ofiarą błędu w Google Picasa. W czasie importu zdjęć z aparatu skończyło się miejsce na dysku, więc program import zakończył ale bez żadnej informacji o tym, że coś poszło nie tak. Przekonany o tym, że zdjęcia są już na komputerze wykasowałem wszystko z aparatu. Dopiero później przekonałem się, że część fotografii się nie zmieściła się na komputerze…

Prawdopodobieństwo wystąpienia: Hmm… Wirusy komputerowe występują dość powszechnie. Np. Panda Security twierdzi, że w tej chwili w Polsce zainfekowanych jest ok. 8 % komputerów. Z drugiej strony – nie znam nikogo, kto straciłby dane z powodu wirusa komputerowego. Ofiarą błędu oprogramowania padłem osobiście. No i zdarzyło mi się odzyskiwać dane z dysku, który sam przypadkowo zepsułem

3. Wypadki losowe i katastrofy

Kradzież, pożar, powódź. Huragany na szczęście w Polsce zbyt często nie występują. Na razie…

Pożar i powódź to zjawiska ekstremalne, które zdarzają się rzadko, ale zabierają wszystko. Natomiast ryzyko kradzieży zależy od wielu czynników – tego, czy komputer trzymamy zawsze w domu, czy nosimy po mieście, etc. Natrafiłem w sieci na statystykę mówiącą, że co 10 laptop pada łupem złodziei. Z kolei ryzyko kradzieży z domu zależy w sporym stopniu od miejsca, w którym mieszkamy.

Prawdopodobieństwo wystąpienia: Dość duże, szczególnie, jeśli chodzi o kradzież. W przypadku włamania do domu sprzęt elektroniczny ginie w pierwszej kolejności.

Dobra, dość tego straszenia – zachowuję się jak firma ubezpieczeniowa   W następnym poście opisuję możliwe środki zaradcze.

0. Czas w jakim zdołamy wyjąć aparat z pokrowca/torby/plecaka

Powiedzmy, że ten punkt się nie liczy, bo jest niezależny od aparatu. Ale zaplątawszy się w suwaki i paski toreb możemy stracić niejedno cenne ujęcie.

1. Prędkość włączania

W zależności od rodzaju aparatu waha się od kilkuset milisekund (np. 0,18 sekundy dla Nikona D80) do paru sekund w przypadku kompaktów (przeciętnie od 2 do 4 sekund). Aparaty kompaktowe wypadają tak kiepsko ponieważ po włączeniu muszą rozsunąć obiektyw.

2. Jasność obiektywu

Zawodowcy o jasnych obiektywach mówią, ze są one szybkie. A to dlatego, że jasny obiektyw wpuszczając dużo światła pozwala na zastosowanie krótszego czasu otwarcia migawki.

3. Szybkość autofocus’a (ostrzenia)

Pięta achillesowa aparatów kompaktowych i duża przewaga lustrzanek. Wynika to z zupełnie innego sposobu działania systemu automatycznego ostrzenia w obu rodzajach aparatów. Każdy aparat szybciej ustawia ostrość kiedy jest jasno. Jednak lustrzanki mają tu ogromną przewagę i potrafią ustawić ostrość w ułamku sekundy, podczas gdy kompaktom zajmuje to często ponad sekundę.

4. Opóźnienie migawki (shutter lag)

Jest to czas, jaki mija od wciśnięcia spustu migawki do momentu faktycznego jej otwarcia i wykonania zdjęcia. Ten czynnik nie wpływa tak bardzo na szybkość wykonania zdjęcia, bo czasy mieszczą się w przedziale od kilku setnych sekundy do jednej dziesiątej sekundy. Wpływa to natomiast na responsywność aparatu i nasze odczucie jego szybkości i sprawności. Zestawienie czasów włączania aparatów i opóźnień migawek można znaleźć na stronie impulseadventure.com (po angielsku, głównie starsze aparaty).

5. Ilość klatek na sekundę

Czyli cecha, którą najczęściej utożsamiamy z prędkością aparatu. Ilość klatek na sekundę, którą producenci podają w specyfikacji aparatu, często bywa trudna do osiągnięcia, bo zależy od szybkości autofocus’a i karty pamięci.

6. Szybkość karty pamięci

W większości wypadków prędkość karty nie ma większego znaczenia, ale jeśli aparat jest naprawdę szybki i nie ma dobranej odpowiedniej karty pamięci, wówczas ona może być wąskim gardłem i będzie ograniczać długość serii zdjęć, jaką możemy wykonać za jednym razem.

Kiedy szybkość aparatu ma znaczenie?

Najistotniejsze składniki prędkości aparatu w praktyce to czas jego włączania i czas ostrzenia. Pierwsza odpowiada sytuacji, kiedy sięgamy szybko po aparat i nie musimy czekać aż on się “przygotuje”, tylko od razu możemy fotografować. Druga, przydatna jest, kiedy fotografujemy szybko poruszające się obiekty – tak jak małe dzieci. Mamy wtedy większą szansę na sfotografowanie tego, co próbujemy, a nie np. brzdąca, który już jest poza kadrem.

Duża ilość klatek na sekundę przydatna jest głównie fotoreporterom, którzy nie mogą sobie pozwolić na utratę cennego ujęcia: grymasu twarzy polityka, czy uśmiechu gwiazdy. W codziennym użyciu byłaby to cecha raczej problematyczna, niż przydatna, bo szybkie aparaty, robiąc dużo zdjęć, generują duże ilości danych. Potem potrzebne jest zarówno miejsce na ich składowanie, jak również czas na selekcję zdjęć.

Od paru miesięcy korzystam z iPhone’a, który ma aparat słaby nawet, jak na komórkę. Mimo to, zdarzyło mi się zrobić nim parę “fajnych” albo zabawnych zdjęć. Nie byłoby ich, gdyby nie to, że miałem aparat w kieszeni.

Gdyby nie schrzanione kadrowanie tego ostatniego zdjęcia (unikałem drugiego piwa po lewej stronie, tuż za kadrem) i szumy, to wysłałbym na World Press Photo

Kiedyś twierdziłem uparcie, że nie potrzebuję telefonu z aparatem i że w ogóle jest to bezsensowna konstrukcja (na początku faktycznie tak było). Ale teraz coraz częściej robię zdjęcia komórką i wiem, że przy wyborze kolejnego telefonu, poważnie wezmę pod uwagę parametry wbudowanego aparatu.

Poniżej znajduje się lista właściwości aparatów, która według mnie pozwala dokonać właściwego wyboru. Zbiór ten jest oczywiście subiektywny i ułożony od najważniejszego:

1. Ergonomia

Aparat ma nie przeszkadzać w robieniu zdjęć, dobrze leżeć w rękach i być łatwy w obsłudze. Im więcej przycisków, które pozwalają na niekorzystanie z menu – tym lepiej.

2. Rozmiar i waga

Im mniejszy i poręczniejszy, tym lepiej. Pisałem o tym w poście “Najlepszy aparat na świecie“.

3. Jasność obiektywu

Duża jasność obiektywu pozwala robić zdjęcia przy słabym świetle, sprawia, że autofocus działa szybciej, aparat korzysta z niższej czułości (małe szumy), umożliwia uzyskanie małej głębi ostrości.

4. Możliwość stosowania akcesoriów

Filtry, lampy błyskowe i obiektywy – to elementy, które decydują o zakresie możliwości aparatu i efektach, jakie uzyskujemy. Filtry i flash’e są przy tym tanie (w porównaniu do cen aparatów), podczas gdy obiektywy są dość drogie, a w wypadku dobrych obiektywów –  bardzo drogie.

5. Szerokokątny obiektyw

Czyli o ogniskowej od 35 mm w dół. Pozwala zmieścić więcej elementów w kadrze, podejść bliżej do fotografowanego obiektu, uwypuklić temat fotografii.

6. Fizyczna wielkość sensora

Czyli mierzona w milimetrach (lub centymetrach), a nie w pikselach. Im większy rozmiar tym lepiej. Mniej szumów, lepsze odwzorowanie szczegółów i dynamika tonalna. Dodatkowo w wypadku lustrzanki większa matryca pozwala na wykorzystanie szerszego kąta obiektywu (nie ma mnożnika 1.5 dla ekwiwalentu ogniskowej, czyli np. obiektyw  28 mm zachowuje się jak 28 mm, a nie jak 42 mm).

7. Szybkość działania (w niektórych przypadkach)

Istotne przy fotografowaniu sportu, dzieci, zwierząt i fotografii ulicznej. Czyli w każdym momencie, kiedy mamy ułamek sekundy na wykonanie zdjęcia.

8. Stabilizacja obrazu

Teraz to już standard. Po prostu nie należy kupować aparatów (lub obiektywów, jeśli korpus nie posiada), które jej nie mają. Wyjątkiem są szerokokątne obiektywy do lustrzanek.

9. Przyzwoity wynik w testach

Przyzwoity, czyli powyżej przeciętnej. Wg. mnie zagłębianie się w szczegóły techniczne, parametry aparatu i liczenie pikseli nie ma sensu. Należy jedynie odfiltrować aparaty, które są pod tym względem ewidentnie kiepskie.

I ani słowa o ilości megapikseli Wszystkie obecnie produkowane aparaty mają ich dość albo nawet za dużo.

A co dla Was jest głównym czynnikiem wyboru? Pomijając cenę, która przeważnie ogranicza nas jako pierwsza

* Zdjęcie w nagłówku pochodzi z serwisu sxc.hu

Spróbuj wykorzystać ten fakt na swoich zdjęciach. Pamiętaj przy tym, że taki moment zbilansowanego światła nie trwa długo. Zależnie od pory roku jest to kilka, kilkanaście minut. Poza tym nie każdego dnia światło jest ciekawe. Najciekawsze efekty uzyskasz w dni, kiedy niebo świeci innym niż zwykle kolorem, kiedy chmury o zachodzie słońca uzyskują kolory od fioletowego do różowego, czasem żółtego. Bardzo wiele zależy od warunków atmosferycznych.

Temperatura światła, balans bieli

Światło dzienne, pochodzące od żarówki lub świetlówki mają różne kolory. Oko ludzkie przeważnie tego nie zauważa, bo dostosowuje się do zmieniających się warunków. Kiedy fotografujemy tylko w jednym rodzaju oświetlenia, wówczas aparat korzystając z automatycznego balansu bieli, tak go dobiera, żeby światło było zbliżone do koloru białego, a oświetlone nim przedmioty miały naturalne kolory.

Sytuacja zmienia się, kiedy w kadrze znajdują się różne rodzaje oświetlenia. Wtedy aparat nie jest w stanie dostosować się do każdego z nich i stara się uśrednić ustawienia. Daje to ciekawe efekty kolorystyczne przy fotografowaniu na dworze. Odwrotnie jest przy fotografii we wnętrzach, kiedy światło żarówek zmiesza się z zewnętrznym, efekt potrafi być bardzo nieciekawy.

Przykłady

Autor: Wicher

Autor: Wicher

Autor: Wicher

We wnętrzu też można uzyskać ciekawy efekt kolorystyczny.
Tutaj się udało dlatego, że balans bieli został dobrany do naturalnego
światła padającego na ścianę, a nie do koloru lampek. Autor: Wicher

Autor: Wicher

Autor: Wicher

Podział 3×3

Kadr dzielimy na trzy równej wielkości pasy w pionie i w poziomie. Linie biegnące na połączeniu tych pasów przecinają się w 4 punktach, które nazywamy mocnymi punktami kadru:

To właśnie w tych punktach powinniśmy umieszczać najważniejsze elementy zdjęcia. Temat, obiekt pierwszoplanowy i dominujące elementy tła. Dobrze byłoby też, aby linie znajdujące się na zdjęciu biegły wzdłuż tych dzielących fotografię na 3. Możemy wtedy liczyć na to, że fotografia będzie bardziej harmonijna i atrakcyjna dla widza, a oko nie będzie błądziło po kadrze.

Przykłady

Linie przecinają się w miejscach, gdzie umieszczone są istotne elementy kadru – łodzie,
elewacja pałacyku, drzewa w tle. Autor: Wicher

Linie przecinają się w miejscu domu i głazu. Dodatkowo górna pozioma
linia biegnie wzdłuż krawędzi klifu i oddziela go od nieba. Autor: Wicher

Dwa mocne punkty kadru po prawej pokrywają się z wodospadem (tematem zdjęcia).
Dodatkowo linia wodospadu pokrywa się z pionową linią podziału. Mocne punkty po
lewej wyznaczają ważne miejsca tła. Autor: Brin

Grzbiet górski przebiega w pobliżu trzech mocnych punktów – dolnych i
górnego lewego. Prawy górny punkt wypada dokładnie w centrum grani,
w kierunku której podąża wzrok. Autor: Alexandre Buisse

Ostatnie zdjęcie jest jednocześnie dobrym przykładem paru innych zasad kompozycji – zasady przekątnych, ukośnej, a nawet spiralnej, o których napiszę niebawem.

Pozwoliłem sobie porównać zdjęcia z serwisu dpreview.com. Jest to jeden z najbardziej znanych i opiniotwórczych serwisów zajmujących się testowaniem aparatów fotograficznych. Ich testy są wnikliwe i rozbudowane, posiadają dobrze zdefiniowaną procedurę testową. Jednym z elementów testu są fotografie studyjne kompozycji przedmiotów służące do sprawdzania jakości odwzorowania szczegółów, kolorów, etc.

Dobry aparat vs. kiepski

Poniżej znajdują się dwie fotografie testowe. Pierwsza z aparatu Nikon D700 – półprofesjonalnej lustrzanki o wartości ok. 8 000zł. W teście dpreview otrzymał ocenę “Highly recommended”, czyli wysoce rekomendowany, co w ich skali ocen oznacza “5”.

Drugie zdjęcie pochodzi z aparatu Fujifilm FinePix S5000 z testu wykonaneogo w 2003 roku, czyli w epoce kamienia łupanego, jeśli chodzi o aparaty cyfrowe. Otrzymał wtedy ocenę “Average”, czyli przeciętny, co w skali dpreview oznacza “2” w 5 stopniowej skali. Aparat ten miał 3.1 megapiksela.

Od 2003 roku minęło na tyle dużo czasu, że w międzyczasie zmieniła się nieco kompozycja służąca do testów. Weźmy w takim razie na warsztat zdjęcie testowe z 2009 roku, z testu aparatu Sigma DP2, który został oceniony na “3”. Ponownie porównanie z Nikonem D700:

Najbardziej widoczna różnica polega w różnym nasyceniu kolorów, które można zmienić modyfikując ustawienia aparatu. (Ciekawe, czy w tych butelkach ciągle jest alkohol? )

Dobry fotograf vs. kiepski

Pozostając przy Nikonie D700 poniżej zestawiam dobre i kiepskie zdjęcia zrobione tym aparatem. Wybór oczywiście jest subiektywny:

Nikonem D700 można zrobić takie zdjęcie. Źródło: Flickr

Źródło: Flickr

Źródło: Flickr

Źródło:  Flickr

Źródło: Flickr

Źródło: Flickr

Jak podaje autor, to zdjęcie jest HDR’em – wynikiem połączenia 9 klatek. Źródło: Flickr

Można też takie. Źródło: Flickr

Wnioski

1. Różnica między aparatem “słabym” a “dobrym” jest niewielka. Oczywiście wybór sprzętu zależy od tego do czego aparatu używasz i co ze zdjęciami chcesz potem zrobić, ale na poziomie obrazków na ekranie komputera, czy małej odbitki różnica jest niewielka.
2. Fotograf ma dużo większe znaczenie, niż aparat. To on dobiera miejsce i moment, dostrzega lub tworzy światło, potrafi odpowiednio ustawić aparat i skomponować kadr. Przeważnie także fotograf odpowiedzialny jest za obróbkę, co widać najbardziej na przedostatnim zdjęciu (autostrada).
3. Jeśli Twoje zdjęcia przypominają bardziej te słabsze, niż te lepsze , to nie potrzebujesz takiego kombajnu jak Nikon D700. (Ja wiem, że moje foty są z tej pierwszej grupy.)
4. Dyskusyjna jest sensowność testów aparatów. Owszem, dobrze, że one istnieją i ktoś wnikliwie sprawdza, czy producenci nie próbują sprzedać nam gratów o kiepskiej jakości, ale z drugiej strony chyba mamy tendencje do przeceniania wagi takich testów.