SANAT SÖZLÜĞÜ

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; KADIN SAÇ STİLLERİ / ANCIENT ROMAN CLOTHES; WOMAN'S HAIRSTYLE

2024-08-19T12:02:00.004+03:00

Roma tarihinin ilk yıllarında, kadınlar saçlarını uzun ve çok sade bir şekilde kullanma eğilimindeydiler. Saçlarını ortadan ayırıp başlarının arkasında topuz veya at kuyruğu şeklinde topluyorlardı. Kadınların kıyafetleri oldukça sade kalsa da, özellikle MÖ 27'de Roma İmparatorluğu'nun kurulmasından sonra saç modelleri giderek daha karmaşık hale geldi. Özellikle saç şekillendirme konusunda eğitilmiş kölelerin yardımıyla saçlarını kıvırıp örüyor, saçlarını başlarının üstüne ve arkasına yığıyor ve bazen de çok basit başlıklarla yerinde tutuyorlardı. Geçmişin fiziksel kalıntılarını inceleyen arkeologlar ve bilim insanları, Romalı kadınların mezarlarında saç bigudileri, tokalar ve kurdeleler de dahil olmak üzere çok çeşitli saç bakım aksesuarları keşfettiler. Hem erkekler hem de kadınlar saçlarını değiştirmek için başka yöntemlere başvurdular. Saç boyama, kadınlar arasında çok popülerdi ve sarı en sevilen renkti. Erkekler de saçlarını boyayabilirdi. Erkekler ve kadınlar ayrıca peruk ve saç eklemeleri takıyorlardı.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

“Koma.” Smith’in Sözlüğü: Giyim ve Süsleme Üzerine Makaleler. http:// www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Corona.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003). “Corona.” Smith’in Sözlüğü: Giyim ve Süsleme Üzerine Makaleler. http:// www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Corona.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003). Corson, Richard. Saç Modası: İlk Beş Bin Yıl. Londra, İngiltere: Peter Owen, 2001.

---

In the early years of Roman history, women tended to wear their hair long and very simply. They parted it in the center and gathered it behind the head in a bun or a ponytail. Though women’s clothing remained fairly simple, their hairstyles grew more and more complex, especially after the founding of the Roman Empire in 27 B.C.E. With the help of slaves trained especially in hair styling, they curled and braided their hair, piling it on the top and back of their head and sometimes holding it in place with very simple headdresses. Archeologists, scientists who study the physical remains of the past, have discovered a wide array of hair grooming accessories in the tombs of Roman women, including hair curlers, pins, and ribbons. Both men and women resorted to other means to change their hair. Dyeing the hair was very popular among women, with blonde being a favorite color. Men might also dye their hair. Men and women also wore wigs and hair extensions.

FOR MORE INFORMATION

“Coma.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http:// www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/ secondary/SMIGRA*/Coma.html (accessed on July 24, 2003). “Corona.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http:// www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/ secondary/SMIGRA*/Corona.html (accessed on July 24, 2003). Corson, Richard. Fashions in Hair: The First Five Thousand Years. London, England: Peter Owen, 2001.

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/4855512078340556/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; ERKEK SAÇ MODELLERİ / ANCIENT ROMAN CLOTHES; MEN'S HAIRSTYLES

2024-08-19T12:00:00.003+03:00

Antik Roma'da erkek saç modelleri çok basitti. MÖ 300 civarında tıraş bıçağının Roma'da tanıtılmasından önce, erkekler hem saçlarını hem de sakallarını uzun tutma eğilimindeydi. Ancak tıraş bıçağının tanıtılmasından sonra, öne taranmış kısa saçlar erkekler için en yaygın saç modeli haline geldi. Sezar olarak bilinen bu saç modeli, günümüze kadar popülerliğini korumuştur. Adını Romalı general ve devlet adamı Julius Sezar'dan (MÖ 100-44) almıştır. Sakallara gelince, o dönemde imparator tarafından tercih edilip edilmediğine bağlı olarak moda girip çıkıyordu. Erkekler genellikle şapka takmasalar da, korona veya taç olarak bilinen törensel bir başlık takabilirlerdi. Roma kıyafetinin birçok alanında olduğu gibi, korona takmak konusunda da katı kurallar vardı. Örneğin, bir kalenin kuleleriyle süslenmiş altın bir taç, yalnızca saldırı altındaki bir şehrin surlarına tırmanan ilk asker tarafından takılabilirdi. En onurlu taç, düşman tarafından kuşatılmış bir Roma şehrinden toplanan yabani otlardan, çimenlerden ve kır çiçeklerinden yapılırdı ve kuşatmayı kıran generale verilirdi. Diğer tören taçları, düğünler ve cenazeler gibi sivil vesilelerle giyilirdi. Sadece bir imparatorun defne çelengi taktığı fikri aslında tarihi bir efsanedir. Herhangi bir muzaffer general defne çelengi takabilirdi.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

“Koma.” Smith’in Sözlüğü: Giyim ve Süsleme Üzerine Makaleler. http:// www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Corona.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003). “Korona.” Smith’in Sözlüğü: Giyim ve Süsleme Üzerine Makaleler. http:// www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Corona.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003). Corson, Richard. Saç Modası: İlk Beş Bin Yıl. Londra, İngiltere: Peter Owen, 2001.

---

Men’s hairstyles in ancient Rome were very simple. Prior to the introduction of the razor in Rome in about 300 B.C.E., men tended to wear both their hair and their beards long. After the introduction of the razor, however, short hair, combed forward, became the most common hairstyle for men. This hairstyle, known as the Caesar, remains popular to this day. It was named after the Roman general and statesman Julius Caesar (100–44 B.C.E.). As for beards, they went in and out of style, depending on whether they were favored by the emperor at the time. Though men typically did not wear hats, they could wear a ceremonial form of headwear known as a corona, or crown. Like many areas of Roman dress, there were strict rules about wearing coronas. For example, a gold crown decorated with the towers of a castle could only be worn by the first soldier to scale the walls of a city under attack. The most honored corona was made from weeds, grass, and wildflowers collected from a Roman city held siege by an enemy, and it was given to the general who broke the siege. Other ceremonial coronas were worn at civic occasions such as weddings and funerals. The notion that only an emperor wore a laurel wreath is actually a historical myth. Any victorious general could wear a laurel wreath.

FOR MORE INFORMATION

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/4855512078340556/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; ŞAPKALAR / ANCIENT ROMAN CLOTHES; HEADWEAR

2024-08-19T11:55:00.001+03:00

Antik Romalıların kostüm gelenekleri genel olarak oldukça basitti. Romalılar, MÖ 753'te Roma şehrinin kuruluşundan MS 476'da Roma İmparatorluğu'nun çöküşüne kadar süren medeniyetlerinin uzun tarihi boyunca şapka veya dekoratif başlıklar takma eğiliminde değildi. Ancak bu, Roma'nın saç ve saç şekillendirme gelenek ve göreneklerinin önemli olmadığı anlamına gelmez. Aslında Romalıların saçla ilgili bazı ilginç ritüelleri vardı. Saçlarını çok sık yıkamanın, onları gözetleyen ruhları rahatsız edeceğine inanıyorlardı. Yine de, av tanrıçası Diana'nın doğum gününü kutlamak için 13 Ağustos'ta saçlarını yıkamanın çok önemli olduğuna inanıyorlardı. Denizciler, fırtına dışında, saçlarını gemide kesmenin uğur getirdiğine inanıyorlardı.

---

The costume traditions of the ancient Romans were, in general, fairly simple. Romans did not tend to wear hats or decorative headdresses throughout the long history of their civilization, which lasted from the founding of the city of Rome in 753 B.C.E. to the fall of the Roman Empire in 476 C.E. But this does not mean that Roman customs and traditions of hair and hairstyling were not important. In fact, Romans had some interesting rituals relating to hair. They believed that washing their hair too frequently would disturb the spirits that watched over them. Yet they also believed that it was very important to wash their hair on August 13 as a celebration of the birthday of Diana, the goddess of the hunt. Sailors believed that it was back luck to cut their hair aboard ship—except during a storm.

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/womens-headdresses-of-ancient-rome--392587292510796214/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; TUNİK / ANCIENT ROMAN CLOTHES; TUNICA

2024-08-19T11:49:00.004+03:00

Roma tarihi boyunca, MÖ 753'teki antik Roma'nın ilk yıllarından MS 476'daki Roma İmparatorluğu'nun çöküşüne kadar, erkek gardırobunun olmazsa olmazı iki giysi vardı: tunika ve toga. Yunan chiton'undan uyarlanan, bir gömlek türü olan tunika, en basit giysiydi. Üst üste yerleştirilmiş iki dikdörtgen kumaş parçasından yapılırdı. Yanlardan ve üstten dikilirdi, baş ve kollar için delikler bırakılırdı. Tunikalar ayrıca erken cumhuriyet döneminde çok kısa olandan imparatorluğun ilerleyen dönemlerinde tam uzunluğa kadar değişen kollara sahip olabilirdi. Romalılar, bu basit temellerden yola çıkarak tunikayı zevk, sosyal statü ve güç hakkında karmaşık mesajlar gönderebilen bir giysiye dönüştürdüler. Tunika (tunik için Latince kelime) antik Roma'daki tüm erkekler tarafından giyilse de, yapıldığı kumaş türü ve giyilme biçimi önemli sosyal farklılıklara işaret ediyordu. Sosyal ölçeğin en altında, erkekler boyanmamış, kaba yünden yapılmış basit bir tunika giyerlerdi. Tunikanın etrafına basit bir kemer takabilir veya kemeri takmayabilirlerdi. Bazı çalışan erkekler, exomis adı verilen, yalnızca bir omuza tutturulmuş bir tunik giyerlerdi. Orta sınıf üyeleri ve daha zengin vatandaşlar, uzun bir pelerin olan toga olmadan dışarıda tunika giymezlerdi; bunu yapmak, çıplak veya az giyinmiş anlamına gelen "nudus" olarak kabul edilirdi. Orta ve üst sınıf vatandaşların tunikaları daha yumuşak yünden ve daha sonra keten ve pamuktan yapılırdı. Daha soğuk mevsimlerde, daha zengin erkekler genellikle iki tunika giyerdi, bir tunika iç ve bir tunika dış. İmparator Augustus Sezar'ın (MÖ 63-MS 14) soğuk havalarda dört tunika giydiği söylenirdi. Zengin erkekler, tunikalarının nasıl kemerlendiğine çok dikkat ederlerdi. Kişisel eşyalarını koymak için cepleri olabilen dar bir kemer veya daha geniş bir kuşak kullanırlardı. Tunika kumaşını kemerin üstüne kadar çekerek tunikanın tam doğru uzunlukta olmasını sağladılar. Tunika desenleri ve stilleri de binlerce yıllık Roma tarihi boyunca büyük ölçüde değişti. Örneğin erken Roma'da uzun kollar erkeksi kabul edilmezdi ve tunikler diz üstünde kesilirdi. İmparatorlukta, MS ikinci yüzyıldan sonra, uzun kollar yaygındı ve tunikalar neredeyse ayaklara kadar uzuyordu. Bir tunikayı süslemenin temel biçimlerinden biri, her omuzdan tunika boyunca dikey olarak uzanan boyalı çizgiler olan clavi kullanımıydı. Clavi'nin genişliği ve rengi, bir kişinin sosyal konumunu gösteriyordu. Şövalyeler ve yargıçlar tarafından giyilen tunica angusti clavi'nin dar mor çizgileri vardı. Senatörler tarafından giyilen tunica laticlavia'nın geniş mor çizgileri vardı. Tunica palmate adı verilen çok özel bir tunika, muzaffer generaller ve imparatorlar tarafından giyilirdi. Mor ipekten yapılır, altın iplikle işlenir ve özel bir toga ile giyilirdi. Tüm Roma modaları Roma İmparatorluğu boyunca (MÖ 27-MS 476) daha ayrıntılı ve dekoratif hale geldi ve tunika da bir istisna değildi. Tunikalar birkaç çeşitte giyilirdi. Kolobium, erken dönem tunikalar gibi kısa kolluydu ve diz hizasına kadar geliyordu, ancak çok daha boldu. Hem kadınlar hem de erkekler tarafından giyilen dalmatica, uzun, bol kolluydu ve genellikle yere kadar uzanıyordu. Romalılar, giderek artan bir şekilde tunikalarını kemer veya kuşak olmadan giydiler, böylece kumaş vücudun etrafında kabarıyordu. Birçok kadın için daha uzun, bol tunika, geleneksel kadın giysisi olan stola'nın yerini aldı. İmparatorluk döneminde tunikalar daha dekoratif hale geldi. Klavili tunikalar her sınıftan insan tarafından giyildi ve çizgiler zengin renkler ve desenlerle daha ayrıntılı hale geldi. Tunikaların kollarında çizgili bantlar ve desenli paneller de olabilirdi. Tunikalar genellikle erkek giysisi olarak düşünülse de, daha fakir kadınlar ve her sınıftan çocuklar tarafından da giyilirdi. Çocukların giydiği tunikalar ebeveynlerinin tarzını yansıtırdı. Tunika gerçekten çok amaçlı bir giysiydi ve tişört de dahil olmak üzere birçok modern giyside temel formunu korumuştur.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. Yates, James. “Tunica.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Tunica.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003).

---

Through the course of Roman history, from the early years of ancient Rome in 753 B.C.E. to the fall of the Roman Empire in 476 C.E., there were two garments that were essential to the male wardrobe: the tunica and the toga. Adapted from the Greek chiton, the tunica, a type of shirt, was the simplest of garments. It was made from two rectangular pieces of fabric, one set on top of the other. It was sewn together at the sides and the top, with holes left for the head and the arms. Tunicas could also have sleeves, ranging from very short in the early republic to full length later in the empire. From these simple foundations, the Romans made the tunica into a garment capable of sending complex messages about taste, social status, and power. Though the tunica (the Latin word for tunic) was worn by all men in ancient Rome, the type of fabric it was made of and the way it was worn marked important social differences. At the bottom of the social scale, men wore a simple tunica made of undyed, rough wool. They might wear a simple belt around the tunica or leave it unbelted. Some working men wore a tunic that fastened over only one shoulder, called an exomis. Members of the middle classes and wealthier citizens would not have worn a tunica outdoors without a toga, a long cloak; to do so was to be considered “nudus,” which meant either nude or underdressed. Tunicas of middle- and upperclass citizens were made of softer wool, and later of linen and cotton. In cooler seasons, wealthier men often wore two tunicas, a tunica interior and a tunica exterior. The emperor Augustus Caesar (63 B.C.E.–14 C.E.) was said to have worn four tunicas during cold weather. Wealthy men paid a great deal of attention to how their tunicas were belted. They used either a narrow belt or a wider girdle, which might have pockets to hold personal belongings. They pulled the tunica fabric up above the belt to get the tunica to just the right length. Tunica patterns and styles also changed a great deal over the thousand years of Roman history. In early Rome, for example, long sleeves were considered unmanly and tunics were cut above the knee. By the later empire, after the second century C.E., long sleeves were common and tunicas extended almost to the feet. One of the primary forms of decorating a tunica was the use of clavi, dyed stripes that ran vertically down the tunica from each shoulder. The width and color of clavi indicated a person’s social position. The tunica angusti clavi, which was worn by knights and judges, had narrow purple stripes. The tunica laticlavia, worn by senators, had wide purple stripes. A very special tunica called a tunica palmate was worn by victorious generals and emperors. It was made of purple silk, embroidered with gold thread, and worn with a special toga. All Roman fashions became more elaborate and decorative over the course of the Roman Empire (27 B.C.E.–476 C.E.) and the tunica was no exception. Tunicas were worn in several varieties. The colobium, like early tunicas, had short sleeves and came to the knee, but it was much baggier. The dalmatica, which was worn by women as well as men, had long, baggy sleeves and often reached to the floor. Increasingly, Romans wore their tunicas without a belt or girdle, so that the fabric billowed about the body. For many women the longer, blousy tunica took the place of the stola, the traditional female garment. During the empire, tunicas also became more decorative. Tunicas with clavi were worn by people of all classes, and the stripes became more elaborate, with rich colors and patterns. Tunicas might also have striped bands on the sleeves and patterned panels. Though tunicas are generally thought of as a male garment, they were also worn by poorer women and by children of all classes. The tunicas worn by children mirrored the styles of their parents. The tunica was truly an all-purpose garment, and it survives in its basic form in many modern clothes, including the T-shirt.

FOR MORE INFORMATION

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/358247345338611287/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; TOGA / ANCIENT ROMAN CLOTHES; TOGA

2024-08-19T11:45:00.007+03:00

Antik Roma'nın kostüm geleneklerini temsil eden bir giysi seçmek zorunda kalsaydınız, bu giysi toga olurdu. MÖ 753'te Roma şehrinin kuruluşundan MS 476'da Roma İmparatorluğu'nun çöküşüne kadar Romalı erkeklerin heykellerinde ve resimlerinde görülebilir. Roma Cumhuriyeti yıllarında (MÖ 509-27), Romalılar sıklıkla gens togata veya toga halkı olarak anılırdı. Toga, bugün bile insanlara tanıdık geliyor çünkü Hollywood filmlerinde yaygın olarak kullanılmıştır; Ben-Hur (1959) gibi erken destanlardan Animal House (1978) gibi gürültülü komedilere kadar, toga partisini popüler bir üniversite ritüeli haline getirmiştir. Toga şüphesiz antik dünyanın en bilinen giysisidir. Toga, kökenleri Etrüskler ve Yunanlılar tarafından giyilen giysilere dayanmaktadır. Yunanlılar himation adı verilen uzun bir pelerin giymişlerdi ve İtalyan yarımadasının ilk sakinleri olan Etrüskler bunu tebennalarına uyarlamışlardı. Ancak gerçek toga bir Roma icadıydı. Roma toplumunun ilk kez oldukça örgütlü ve tanımlanabilir hale geldiği cumhuriyetin ilk günlerinde, toga yünlü kumaştan yapılmış oldukça küçük, uzun bir ovaldi ve tunika veya gömleğin üstüne kolayca giyiliyordu. Togayı giymenin birçok farklı yolu olmasına rağmen, en yaygın yol togayı arkadan tutmak ve toganın bir ucunu sol omuzdan öne doğru örtmekti, böylece ucu bacakların arasından sarkıyordu. Toganın geri kalanı sağ kolun altından ve bazen etrafından, göğüsten ve sonra sol omzun üzerinden çaprazlanırdı. Toganın bir kısmını başın arkasından kaldırarak bir tür başlık oluşturmak mümkündü. Erken cumhuriyet döneminde toga, en alt seviyedeki Roma işçileri dışında herkes için pratik olarak gerekliydi. Her zaman daha önemli vatandaşlar tarafından giyilirdi ve köleler ve yabancılar için yasaktı. Kadınlar ilk başta toga giyseler de, kısa süre sonra giysiyi palla, bir tür pelerinle değiştirdiler.

Toga stilleri

Tüm togaların temel şekli hemen hemen aynı olsa da, giyenin toplumdaki yeri hakkında ipuçları veren önemli renk ve süsleme farklılıkları vardı. Yaygın toga, basitçe toga virilis olarak bilinirdi ve yünün doğal renginde bırakılırdı. Kamu görevi için kampanya yürütürken, adaylar parlak beyaza ağartılmış bir toga candida giyerlerdi. Toga genellikle bir tunika üzerine giyilse de, adaylar bazen savaş yaralarını göstermek için toga candida'nın altına çıplak göğüsle girerlerdi. Daha sonraki imparatorlar tarafından tercih edilen toga picta, ilk olarak zafer kazanan generaller tarafından kamu törenlerinde giyilen, süslü işlemelerle kaplı bir tören togasıydı. Çoğu toga açık renkli olsa da, yas tutanlar tarafından giyilen toga pulla siyah, koyu kahverengi veya gri gibi koyu bir tondaydı. Çocuklar geniş mor bir bordüre sahip toga praetexta giyebilirlerdi; toga praetexta ayrıca yerel yargıçlar olan hakimler tarafından da giyilirdi. Etrüsk tebenna'sından esinlenerek yapılmıştı. Son olarak, rahipler kırmızı çizgileri ve mor bir bordürü olan bir toga trabea giyerlerdi. Diğer dini figürlerin giydiği toga trabea'nın rengi biraz farklıydı. Ayrıca, farklı toga tiplerinde giysinin uzunluğu boyunca uzanan çizgiler olan clavi bulunabilirdi.

Toga'nın zorlukları

Genel olarak Roma kostümü zamanla daha karmaşık hale geldi ve toga da bir istisna değildi. İlk olarak, toga büyük ölçüde büyüdü. Giymesi kolay bir pelerinden, toga yaklaşık on sekiz fit uzunluğunda ve yaklaşık on bir fit genişliğinde bir boyuta ulaştı. Togayı vücuda örtmek zor bir iş haline geldi. Zengin Romalılara sarma işinde hizmetçiler veya köleler yardım ederken, sıradan bir Romalının bununla tek başına mücadele etmesi gerekiyordu. Toga giymemek bir seçenek değildi. Tüm Roma vatandaşlarının kamusal törenlerde toga giymesi gerekiyordu ve kamusal alanda toga olmadan dolaşmak saygısızlık olarak görülüyordu. Toganın boyutu da başka sorunlara yol açıyordu. Togalar büyüdükçe ağırlaşıyor ve ısınıyordu. Giyen kişinin sol kolu genellikle kumaşla sarılırdı ve sağ kolu genellikle togayı yerinde tutmak. Toga giyerken herhangi bir şey yapmak, özellikle de aktif bir şey yapmak zordu. Son olarak, togaların ne kadar uzun olması gerektiği ve ön kıvrımlarının nasıl dökülmesi gerektiğiyle ilgili ayrımlar çok önemli hale geldi, ancak giyen kişinin toga stilinin moda olup olmadığı konusunda sürekli endişelenmesini gerektirdi. Michael ve Ariane Batterberry’nin Fashion: The Mirror of History adlı eserinde alıntılanan, Romalı bir yazar ve Roma kostümlerini gözlemleyen Tertullian (yaklaşık MS 155-yaklaşık MS 220), toga hakkında şunları söyledi: “Bu bir giysi değil, bir yüktür.” Sonunda, MS 200 civarından bir süre sonra, toga sıradan bir giysi olarak atıldı. Sıradan insanların togalarını kamusal alanda giymek için uygun durumda tutmak için ne zamanı ne de parası vardı ve diğerleri günlük işlerini hantal pelerini giyerek yapmaya çalışmaktan yoruldular. Toga hala törensel durumlarda giyiliyordu, ancak çoğu Romalı daha basit tunikayı, bazen de bir dizi başka, daha basit dış giysiyle birlikte giyiyordu.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Batterberry, Michael ve Ariane Batterberry. Fashion: The Mirror of History. New York: Greenwich House, 1977. Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Houston, Mary G. Ancient Greek, Roman, and Byzantine Costume and Decoration. 2. baskı. New York: Barnes and Noble, 1947. Smith, William. “Toga.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Toga.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003). Symons, David J. Antik Roma Kostümü. New York: Chelsea House, 1987. [Ayrıca bkz. Cilt 1, Antik Yunanistan: Himation; Cilt 1, Antik Roma: Etrüsk Elbisesi; Cilt 1, Antik Roma: Tunika]

---

If you had to choose one garment to represent the costume traditions of ancient Rome, that garment would be the toga. It can be seen on statues and paintings of Roman men from the earliest founding of the city of Rome in 753 B.C.E. until the collapse of the Roman Empire in 476 C.E. During the years of the Roman Republic (509–27 B.C.E.), Romans were often called gens togata, or people of the toga. The toga remains familiar to people today because it has been so widely used in Hollywood films, from early epics such as Ben-Hur (1959) to rowdy comedies such as Animal House (1978), which made the toga party a popular college ritual. The toga is undoubtedly the bestknown garment from the ancient world. The toga has its roots in garments worn by the Etruscans and the Greeks. The Greeks had worn a lengthy cloak called the himation, and the Etruscans, early inhabitants of the Italian peninsula, had adapted this into their tebenna. But the true toga was a Roman invention. In the early days of the republic, when Roman society first became quite organized and identifiable, the toga was a rather small elongated oval of woolen fabric and was easily worn over the top of the tunica, or shirt. Though there were many different ways of wearing the toga, the most common way involved holding the toga behind the back and draping one end of the toga forward across the left shoulder, so that the end hung between the legs. The remainder of the toga was crossed under, and sometimes around, the right arm, across the chest, and then back over the left shoulder. It was possible to lift a portion of the toga over the back of the head, forming a type of hood. During the early republic, the toga was practically required for any but the lowest of Roman workers. It was always worn by more notable citizens and was forbidden to slaves and foreigners. Though women wore togas at first, they soon abandoned the garment for the palla, a type of cloak.

Toga styles

Though the basic shape of all togas was roughly the same, there were important variations in color and decoration that offered clues as to the wearer’s place in society. The common toga was known simply as the toga virilis, and it was left in the natural color of wool. When campaigning for public office, candidates wore a toga candida, which was bleached to a bright white. Though the toga was typically worn over a tunica, candidates sometimes went bare chested beneath the toga candida to show off their battle scars. The toga picta, favored by later emperors, was a ceremonial toga, covered in ornate embroidery that was first worn by victorious generals in public ceremonies. Though most togas were light in color, the toga pulla, which was worn by mourners, was a dark shade, such as black, dark brown, or gray. Children might wear a toga praetexta, which had a broad purple border; the toga praetexta was also worn by magistrates, local judges. It was modeled closely after an Etruscan tebenna. Finally, priests wore a toga trabea that had red stripes and a purple border. The toga trabea worn by other religious figures had slightly different coloring. In addition, different types of togas might have clavi, which are stripes that run the length of the garment.

The difficulties of the toga

Roman costume in general grew more complicated over time, and the toga was no exception. First, the toga grew greatly in size. From an easy to wear cloak, the toga grew to a size of about eighteen feet long by about eleven feet wide. Draping the toga about the body became a difficult chore. While wealthy Romans were helped with their wrapping by servants or slaves, the common Roman person had to struggle with it on his own. Not wearing a toga wasn’t an option. All Roman citizens were required to wear the toga at public ceremonies, and going without the toga in public was considered disrespectable. The size of the toga caused other problems as well. As the togas grew larger, they got heavy and hot. The wearer’s left arm was usually enclosed in fabric, and the right arm was usually used to hold the toga in place. It was difficult to do anything while wearing a toga, especially anything active. Finally, distinctions about how long togas were supposed to be, and how the front folds were supposed to drape, became very important but required that the wearer constantly worry whether their toga style was in fashion. A Roman writer and an observer of Roman costumes named Tertullian (c. 155–c. 220 C.E.), quoted in Michael and Ariane Batterberry’s Fashion: The Mirror of History, said of the toga: “It is not a garment, but a burden.” Eventually, sometime after about 200 C.E., the toga was discarded as a common garment. Common people simply didn’t have the time or the money to keep their togas in proper condition for public wear, and others grew tired of trying to accomplish their daily tasks while wearing the cumbersome cloak. The toga was still worn for ceremonial occasions, but most Romans wore the simpler tunica, sometimes with a range of other, simpler outer garments.

FOR MORE INFORMATION

Batterberry, Michael, and Ariane Batterberry. Fashion: The Mirror of History. New York: Greenwich House, 1977. Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Houston, Mary G. Ancient Greek, Roman, and Byzantine Costume and Decoration. 2nd ed. New York: Barnes and Noble, 1947. Smith, William. “Toga.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Toga.html (accessed on July 24, 2003). Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. [See also Volume 1, Ancient Greece: Himation; Volume 1, Ancient Rome: Etruscan Dress; Volume 1, Ancient Rome: Tunica]

Photo: https://en.wikipedia.org/wiki/Toga

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; SUBLİGACULUM / ANCIENT ROMAN CLOTHES; SUBLIGACULUM

2024-08-18T10:39:00.007+03:00

Antik Roma'da hem erkekler hem de kadınlar tarafından giyilen bir iç çamaşırı türü olan subligaculum, en temel giysilerden biriydi. Günümüz İtalya'sının orta kesiminde yaşayan Roma öncesi bir toplum olan Etrüskler tarafından giyilen dar bir gömlek pantolon olan perizoma'ya çok benziyordu ve Etrüskler de giysiyi antik Yunanlılar ve Mısırlılar tarafından giyilen örneklerden uyarlamış gibi görünüyor. Temel bir peştamal olan subligaculum'un temel amacı cinsel organları örtmekti. Antik çağlarda giyilen diğer bel örtüleri gibi subligaculum da çeşitli biçimlerdeydi. En basit haliyle, bacakların arasından önden arkaya uzanan bir kumaş parçası olan bir kemerden oluşabilirdi. Daha büyük subligaculum'lar tüm kalçaları örtebilir ve yanlarda bağlanabilirdi. Çoğu insan subligaculum'u diğer giysilerin altına giyerdi. Örneğin, erkekler giysiyi tunika (gömlek) veya toga altına giyerdi ve kadınlar uzun bir elbise olan stola'nın altına giyerdi. Ancak diğerleri sadece subligaculum giyerlerdi. Sıradan işçiler genellikle sadece bir subligaculum giyerek çalışırlardı ve Roma'da eğlence için savaşan savaşçılar olan Roma gladyatörleri genellikle sadece bir subligaculum giyerek savaşırlardı. Roma kostümleri hakkındaki bilgimiz genellikle arkeologlar, geçmiş kültürlerin fiziksel kalıntılarını inceleyen bilim insanları tarafından kurtarılan birçok heykel, kabartma, duvar oyması ve resimden gelir. Yine de bu heykeller ve resimler dış giysilerin altında ne giyildiğini ortaya koymaz. Tarihçiler Romalıların akan toga ve stolalarının altında ne giydiklerinden emin değiller, ancak en iyi tahminleri bunun bir subligaculum olduğudur.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Symons, David J. Antik Roma Kostümü. New York: Chelsea House, 1987.

---

Aform of underwear worn by both men and women in ancient Rome, the subligaculum was one of the most basic garments. It was very similar to the perizoma, a tight-fitting pair of shirt pants, worn by the Etruscans, a pre-Roman society that inhabited the central part of present-day Italy, and the Etruscans in turn appear to have adapted the garment from examples worn by ancient Greeks and Egyptians. A basic loincloth, the main purpose of the subligaculum was to cover the genitals. Like other loin coverings worn in ancient times, the subligaculum came in a number of forms. At its simplest, it might consist of a belt with a piece of fabric stretching from front to back between the legs. More substantial subligaculums might cover all of the buttocks and tie at the sides. Most people wore the subligaculum under other garments. For example, men wore the garment under the tunica (shirt) or the toga, and women wore it under the stola, a long gown. But others wore the subligaculum alone. Common workers often labored wearing only a subligaculum, and Roman gladiators, warriors who fought for entertainment in Rome, usually fought wearing just a subligaculum. Our knowledge of Roman costume generally comes from the many statues, bas-reliefs, wall carvings, and paintings that have been recovered by archeologists, scientists who study the physical remains of past cultures. Yet these statues and paintings don’t reveal what was worn beneath the outer garments. Historians aren’t sure what Romans were wearing underneath their flowing togas and stolas, but their best guess is that it was a subligaculum.

FOR MORE INFORMATION

Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987.

Photo: https://www.romanobritain.org/8-military/mil_soldiers_subligoria_.php

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; STOLA / ANCIENT ROMAN CLOTHES; STOLA

2024-08-18T10:37:00.003+03:00

Stola, antik Roma'da evli kadınların temel giysisiydi. Genellikle kolsuz, neredeyse ayaklara kadar uzanan uzun bir elbiseydi. Stola genellikle hafif bir iç gömlek olan tunica intima üzerine giyilirdi. Genellikle omuzlardan fibula adı verilen küçük tokalarla tutturulurdu. Stola genellikle iki kemerle giyilirdi: biri göğüslerin hemen altına tutturularak kabarık kıvrımlar oluştururken, diğeri bele tutturulmuş daha geniş bir kemerdi. Stola çeşitli süsleme biçimlerine sahip olabilirdi. Daha zengin bir kadının giydiği bir stola, eteğine dikilmiş ve altına başka bir elbise giyildiği izlenimini veren, birçok kıvrımı olan ayrı bir kumaş parçası olan limbusa sahip olabilirdi. Daha basit stolaların eteğinde bir renk bandı veya desen vardı ve birçok stolanın yakaya yakın bir renk bandı vardı. Stolalar ağartılmış beyazdan kırmızı, sarı ve maviye kadar çeşitli renklerde yapılmış gibi görünüyordu. Stolalar genellikle yün veya pamuktan yapılırdı, ancak zengin kadınlar ipekten yapılmış bir stola giyebilirdi. Stola, işlevsel bir giysi parçası olmasının yanı sıra önemli bir sosyal işleve de sahipti. Antik Roma'da insanların toplumda işgal ettiği konum çok önemliydi ve giysiler sosyal konum veya statünün sembolü olarak kullanılıyordu. Stola, onu giyen kadının evli olduğunun bir işaretiydi. Bekar veya boşanmış kadınların stola giymesi yasaktı. Antik Roma'daki kadın giysilerinin çoğu gibi, stola da zamanla çok az değişti. Roma Cumhuriyeti'nin başlarından (MÖ 509-27) Roma İmparatorluğu'nun sonlarına (MÖ 27-MS 476) kadar uzanan heykellerin hepsinde, genellikle diğer temel kadın giysisi olan palla, büyük bir şal eşliğinde, benzer, geleneksel bir stola giymiş kadınlar görülmektedir.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Cosgrave, Bronwyn. Kostüm ve Modanın Tam Tarihi: Antik Mısır'dan Günümüze. New York: Checkmark Books, 2000. Robinson, Scott R. “Roman.” Kostüm Tarihi. http://www.cwu.edu/ robinsos/ppages/resources/Costume_History/roman.htm (24 Temmuz 2003'te erişildi).

---

The stola was the staple garment of the married woman in ancient Rome. It was a long gown, generally sleeveless, that hung nearly to the feet. The stola was generally worn over a tunica intima, a light inner shirt. It was often fastened at the shoulders by small clasps called fibulae. The stola was typically worn with two belts: one fastened just below the breasts, creating blousy folds, and another wider belt fastened around the waist. The stola could have several forms of decoration. A stola worn by a wealthier woman might have a limbus, a separate piece of fabric with many folds that was sewn into the hem, making it appear that another gown was worn beneath. Simpler stolas had a band of color or a pattern at the hem and many stolas had a band of color near the neckline. Stolas appeared to have been made in a variety of colors, from bleached white to red, yellow, and blue. Stolas were generally made of wool or cotton, but wealthy women might wear a stola made of silk. As well as being a functional piece of clothing, the stola served an important social function. In ancient Rome the position that people occupied in society was very important, and clothes were used as symbols of social position or status. The stola was a sign that the woman wearing it was married. Single women or divorced women were forbidden from wearing the stola. Like most of women’s clothing in ancient Rome, the stola changed very little over time. Statues dating from early in the Roman Republic (509–27 B.C.E.) to late in the Roman Empire (27 B.C.E.–476 C.E.) all show women garbed in a similar, traditional stola, usually accompanied by the other staple women’s garment, the palla, a large wrap.

FOR MORE INFORMATION

Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Robinson, Scott R. “Roman.” Costume History. http://www.cwu.edu/ robinsos/ppages/resources/Costume_History/roman.htm (accessed on July 24, 2003).

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/304274518569025864/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; PALLA / ANCIENT ROMAN CLOTHES; PALLA

2024-08-18T10:35:00.002+03:00

Stola ile birlikte palla, antik Roma'da kadınlar tarafından giyilen en yaygın giysiydi. Çok basit bir giysiydi, ancak basitliği birçok şekilde kullanılmasına olanak tanıyordu. Temel palla, büyük, dikdörtgen bir yünlü kumaş parçasıydı. Vücuda sarılarak, ya bir tunika veya gömlek veya giyen kişi evli değilse bir toga üzerine veya giyen kişi evliyse bir stola, uzun bir elbise üzerine giyilirdi. Görünüşteki basitliğine rağmen, palla, antik Yunanistan'a kadar uzanan zengin bir tarihe sahiptir ve çeşitli biçimlere ve kullanımlara uyarlanmıştır. Birçok Roma giyim stilinde olduğu gibi, palla da bir Yunan giysisinin uyarlamasıydı. Vücuda sarılmış büyük dikdörtgen bir yünlü kumaş olan himation, MÖ 6. yüzyıldan itibaren Yunanistan'da hem erkekler hem de kadınlar tarafından giyildi. Giysi kısa sürede erken Romalılar tarafından benimsendi. Erkekler için giysiye pallium, kadınlar için palla deniyordu. Hem Yunanistan'da hem de Roma'da palla veya pallium çeşitli amaçlarla kullanılmıştır. Geceleri battaniye olarak kullanılabilir, halı olarak kullanılmak üzere yere atılabilir, banyodan sonra vücuda sarılabilir, bir teknede yelken olarak kullanılmak üzere asılabilir veya sergilemek için bir ata örtülebilir. Tüm bu kullanımlar ve daha fazlası antik Yunanistan ve Roma'da kaydedilmiştir. Roma Cumhuriyeti'nin ortalarında (MÖ 509-27) pallium erkekler için bir giysi olarak kullanımdan kaldırıldı ve standart erkek giysisi haline gelen toga ile değiştirildi. (Ancak pallium, bilginlerin ve filozofların karakteristik giysisi olarak kullanılmaya devam etti.) Yine de palla kadınlar için önemli bir giysi olmaya devam etti ve çeşitli kumaş ve desenlerle dokundu ve süslendi. Yün, palla yapmak için kullanılan en yaygın kumaştı. Yün türleri düz, kaba yünden yumuşaklığını artıran veya dokusunu değiştiren şekillerde dövülmüş veya yıkanmış çeşitlere kadar değişiyordu. Pallalar keten, pamuk ve ipekten de yapılırdı, ancak ikincisi yalnızca en zengin kadınlar tarafından giyilirdi çünkü ipek Uzak Doğu'dan ithal edilmek zorundaydı. Pallalar beyaz, kahverengi veya yeşil gibi tek ve sade bir renkte olabilirdi, ancak birçok kadın çok daha dekoratif pallalar giymeyi tercih etti. Canlı renkler egzotik boyalar kullanılarak elde edilirdi ve bazı dokumacılar ekoselere benzer karmaşık desenler yaratmada başarılıydı. Pallayı giymenin birçok yolu vardı, ancak en yaygın olanı pallanın bir ucunu sol omzun önüne asmak, ardından pallayı arkadan, sağ kolun altından ve sol ön kolun üzerinden veya sol omzun üzerinden sarmaktı. Diğer yöntemler pallayı kalçaların etrafına bağlamayı veya omuzlara asmayı içerebilirdi. Yerine sabitlemek için iğneler veya tokalar kullanılabilirdi. Palla ayrıca başın üzerine de örtülebilirdi, böylece iyi yetiştirilmiş kadınların başlarını toplum içinde örtülü tutmaları gerektiği yönündeki bir geleneğe uyulmuş olurdu. Palla hemen hemen her amaç için kullanılabilirdi. İşte bu yüzden palla veya buna çok benzeyen bir şey, insanlık tarihi boyunca her türlü kültürde insanlar tarafından kullanılmıştır. Palla'nın varyasyonları günümüzde Batı toplumunda kadınların giydiği şallar ve örtüler olarak varlığını sürdürmektedir.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Contini, Mila. Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. Editör James Laver. New York: Odyssey Press, 1965. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. Yates, James. “Pallium.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Pallium.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003). [Ayrıca bkz. 1. Cilt, Antik Yunanistan: Himation; 1. Cilt, Antik Roma: Stola]

---

Along with the stola, the palla was the most common piece of clothing worn by women in ancient Rome. It was a very simple garment, yet its simplicity allowed it to be used in a great many ways. The basic palla was a large, rectangular piece of woolen cloth. It was worn wrapped around the body, either over a tunica, or shirt, or a toga if the wearer was unmarried, or over a stola, a long gown, if the wearer was married. Despite its apparent simplicity, the palla has a rich history that stretches back into ancient Greece, and it was adapted into a variety of forms and uses. As with many of the Roman clothing styles, the palla was an adaptation of a Greek garment. The himation, a large rectangular woolen cloth draped around the body, was worn by both men and women in Greece beginning in the sixth century B.C.E. The garment was soon adopted by the early Romans. For men, the garment was called a pallium, for women a palla. In both Greece and Rome the palla or pallium was put to a variety of uses. It could be used as a blanket at night, thrown on the ground for use as a carpet, wrapped around the body after a bath, strung up to use as a sail on a boat, or draped on a horse for display. All of these uses and more were recorded in ancient Greece and Rome. Midway through the Roman Republic (509–27 B.C.E.) the pallium went out of use as a garment for men, replaced by the toga, which became the standard male garment. (The pallium remained in use as the characteristic garment of scholars and philosophers, however.) Yet the palla remained an important garment for women, and it was woven and decorated in a variety of fabrics and patterns. Wool was the most common fabric used to make the palla. Types of wool ranged from plain, coarse wool to varieties that had been pounded or washed in ways that increased their softness or changed their texture. Pallas were also made of linen, cotton, and silk, though the latter were worn only by the wealthiest women, for silk had to be imported from the Far East. Pallas could be of a single, simple color like white, brown, or green, but many women chose to wear much more decorative pallas. Vibrant colors were achieved through the use of exotic dyes, and some weavers excelled at creating intricate patterns similar to plaids. There were many ways of wearing the palla, but the most common was to hang one end of the palla over the front of the left shoulder, then wrap the palla behind the back, under the right arm, and either across the left forearm or over the left shoulder. Other methods might involve tying the palla around the hips, or draping it across the shoulders. Pins or clasps might be used to secure it in place. The palla could also be draped over the head, thus obeying a custom that said well-bred women should keep their head covered in public. The palla could be used to suit almost any purpose. This is why the palla, or something much like it, has been used by humans in all manners of cultures across human history. Variations on the palla survive today as the shawls and wraps worn by women in Western society.

FOR MORE INFORMATION

Contini, Mila. Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. Edited by James Laver. New York: Odyssey Press, 1965. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. Yates, James. “Pallium.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Pallium.html (accessed on July 24, 2003). [See also Volume 1, Ancient Greece: Himation; Volume 1, Ancient Rome: Stola]

Photo: https://au.pinterest.com/pin/palla--522628731760642810/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; FEMİNALİA / ANCIENT ROMAN CLOTHES; FEMINALIA

2024-08-16T12:07:00.003+03:00

Feminalia, diz hizasında dar pantolon veya pantolon pantolonuydu. Adı bunların kadınlar tarafından giyildiğini ima etse de aslında çoğunlukla erkekler tarafından giyilirdi. Feminalia olarak adlandırılmalarının nedeni pantolonun uyluk kemiğinin veya femurun uzunluğunu örtmesiydi. Roma Cumhuriyeti döneminde (MÖ 509-27) erkekler genellikle pantolon veya herhangi bir tür pantolon giymekten kaçınırdı, bunu barbarca bir kostüm olarak görürlerdi. Bu fikir için iyi bir nedenleri vardı, çünkü bacaklarında giysi giydiklerini gördükleri insanlar, Roma tarafından kontrol edilen bölgelerin dış kesimlerinde yaşayan barbarlardı, özellikle de günümüz Fransa'sında daha soğuk kuzeyde yaşayan gevşek bir şekilde örgütlenmiş Galyalılardı. Ancak Roma İmparatorluğu döneminde (MÖ 27-MS 476), Roma askerleri fetih peşinde daha da kuzeye doğru ilerlediler. Sonunda, birçok erkeğin kendilerini soğuktan korumak için pantolon giydiği Britanya'ya ulaştılar. Kısa süre sonra, Roma askerleri, özellikle atlılar, barbarların kısa, dar pantolonlarını benimsediler ve onlarla birlikte evlerine döndüler. Feminalia, erkeklerin ana giysileri olan toga ve tunika veya gömlek kadar popüler olmadı, ancak iş için veya daha soğuk iklimlere seyahat etmek için kabul edilebilir bir giyim haline geldiler. Süvari olarak adlandırılan atlı askerler, genellikle on dokuzuncu yüzyılda Batı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kovboyların giydiği tozluklara benzer deri feminia giyerlerdi. Siviller, yün ve pamuk gibi çeşitli malzemelerden yapılmış feminia giyerlerdi. Feminalia giyen en ünlü Romalı, bazen kırılgan olan sağlığını korumak için bunları kış boyunca giyen imparator Augustus Caesar'dı (MÖ 63-MS 14).

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Bigelow, Marybelle S. Fashion in History: Apparel in the Western World. Minneapolis, MN: Burgess Publishing, 1970. Payne, Blanche, Geitel Winakor ve Jane Farrell-Beck. Kostümün Tarihi. 2. basım. New York: HarperCollins, 1992. Symons, David J. Antik Roma Kostümü. New York: Chelsea House, 1987. [Ayrıca bkz. Cilt 1, Antik Roma: Braccae]

---

Feminalia were snugly fitting knee-length pants, or breeches. Though the name might suggest that they were worn by women, in fact they were worn most often by men. They were called feminalia because the pants covered the length of the thighbone, or femur. During the Roman Republic (509–27 B.C.E.) men had generally avoided wearing trousers or pants of any kind, considering it a barbaric costume. They had good reason for this idea, for the people they saw wearing clothing on their legs were the barbarians who lived on the outskirts of the areas controlled by Rome, especially the loosely organized Gauls who lived in the colder north, in present-day France. During the Roman Empire (27 B.C.E.–476 C.E.), however, Roman soldiers ventured further and further north in pursuit of conquest. Eventually they made their way to Britain, where many men wore pants to protect themselves from the cold. Soon, Roman soldiers, especially horsemen, adopted the short, close-fitting pants of the barbarians, and they returned home with them. Feminalia never became as popular as the main men’s garments, the toga and the tunica, or shirt, but they did become acceptable wear for work or for travel to colder climates. Mounted soldiers, called cavalry, usually wore leather feminalia, similar to the chaps worn by cowboys in the western United States in the nineteenth century. Civilians wore feminalia made from a variety of materials, including wool and cotton. The most famous Roman to wear feminalia was the emperor Augustus Caesar (63 B.C.E.–14 C.E.), who wore them through the winter to protect his sometimes fragile health.

FOR MORE INFORMATION

Bigelow, Marybelle S. Fashion in History: Apparel in the Western World. Minneapolis, MN: Burgess Publishing, 1970. Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. [See also Volume 1, Ancient Rome: Braccae]

Photo: https://en.wikipedia.org/wiki/Femoralia

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; ETRUSKAN ELBİSESİ / ANCIENT ROMAN CLOTHES; ETRUSCAN DRESS

2024-08-16T12:03:00.005+03:00

Romalılar İtalyan yarımadasında uzun süreli egemenliklerini geliştirmeden önce, birkaç başka insan grubu kasabaları ve çiftlikleri küçük ölçekli toplumlara organize etti. Yine de bu Roma öncesi toplumların en dikkat çekici ve en uzun ömürlü olanı, Etrüskler olarak bilinenler bile tarihçiler için bir gizem olarak kalmaya devam ediyor. Bildiğimiz şey şu: MÖ 1000'den bir süre önce, insanlar kuzey ve doğu bölgelerinden günümüz İtalya'sının orta kısmına taşınmaya başladı; MÖ 800 civarında, daha fazla insan Küçük Asya'dan, günümüz Türkiye'sinden bölgeye geldi. Şimdi Etrüskler olarak bilinen bu insanlar, antik Yunan, Mezopotamya (günümüz Türkiye'sinde merkezlenmiştir) ve Asya kültürlerinden gelenek ve kostümler getirdiler ve kendilerine ait gelişen bir kültür geliştirdiler. Gevşek bir şekilde birbirine bağlı şehir devletlerinden oluşan Yunan sistemine göre modellenen Etrüsk kültürü, birkaç yüz yıl boyunca gelişti. Ancak MÖ 400 civarında kuzey ve güneydeki bölgelerden sık sık saldırılara maruz kaldılar. MÖ 250'de Roma egemenliğine girdiler ve MÖ 80'de. Kültürleri neredeyse tamamen yok olmuştu. Tarihçiler uzun zamandır Etrüsklerin çok az yazılı kayıt bırakmaları nedeniyle gizemli olduğunu düşünmüşlerdir. Toplumlarını nasıl kurduklarını veya neden dağıldıklarını bilmiyoruz. Yaşam biçimleri ve özellikle daha fakir insanların nasıl yaşadıkları hakkında fazla bir şey bilmiyoruz. Ancak giyinme biçimleri, saçlarını şekillendirmeleri ve kendilerini süsleme biçimleri hakkında oldukça fazla şey biliyoruz. Etrüsklerle ilgili olarak günümüze ulaşan kanıtlar (çoğu zenginlerin mezarlarından çıkarılan resimler, heykeller ve çanak çömlekler) Etrüsklerin Yunanistan ve Asya'dan gelen etkileri birleştiren iyi gelişmiş kostüm geleneklerine sahip olduğunu gösteriyor. Kostümleri, daha sonraki yıllarda İtalya'ya ve bölgenin geri kalanına hakim olan Romalılar üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Daha zengin Etrüskler gerçekten çok iyi giyinirdi. Giysileri kaliteli yün, pamuk ve ketenden yapılırdı, genellikle çok renkliydi ve Yunan modellerine dayanıyordu. Örneğin kadınlar, genellikle himation adı verilen bir şalın altına chiton adı verilen bir elbise giyerlerdi. Bu giysilerin her ikisi de parlak renklerle boyanmış olurdu ve kanıtlar, Etrüsk kadınlarının ayrıntılı desenli giysiler giymeyi sevdiğini gösteriyor. Erkekler cinsel organlarını örten bir bel eteği giyer ve genellikle Yunan tarzı bir tunik giyerlerdi. Kısa bir yün pelerin olan lacerna da çok yaygındı. MÖ altıncı yüzyılın ortalarına doğru, tebenna adı verilen belirgin bir giysi en yaygın erkek giysisi haline geldi. Yunan klamisine benzer şekilde, tebenna sol omuza atılan ve daha sonra sağ kolun altından gövdeye sarılan uzun bir pelerindi. Genellikle giyenin toplumdaki statüsünü veya rütbesini belirten renkli çizgiler olan clavi ile süslenirdi. Tebenna'nın Roma togası için model olduğu düşünülüyor ve Romalılar da clavi kullanımını benimsediler. Etrüsk kostümünün öne çıkan özelliklerinden biri de çarpıcı mücevherleriydi. Etrüskler, pürüzsüz bir zemin üzerine minik altın taneciklerini lehimleyerek ışıltılı bir etki yaratmayı içeren granülasyon olarak bilinen bir altın işleme tekniği geliştirdiler. Etrüskler bilezik, kolye, küpe, toka ve iğne ve diğer mücevher türlerini taktılar. Ayrıca makyaj yaptılar ve karmaşık, örgülü saç modelleri yaptılar. İlk Etrüsk erkekleri sakal taktı, ancak daha sonra temiz tıraşlı bir yüz norm haline geldi. Etrüsklerin kostüm geleneklerinin çoğu tarihte kayboldu, ancak birçoğu Romalıların geleneklerinde yaşamaya devam etti.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Bonfante, Larissa. Etrüsk Elbisesi. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press, 1975. Cosgrave, Bronwyn. Kostüm ve Modanın Tam Tarihi: Antik Mısır'dan Günümüze. New York: Checkmark Books, 2000. Gizemli Etrüskler. http://www.mysteriousetruscans.com/index.html (erişim tarihi 24 Temmuz 2003).

---

Before the Romans developed their long-lasting rule on the Italian peninsula, several other groups of people organized towns and farms into small-scale societies. Yet even the most notable and longest lasting of these pre-Roman societies, known as the Etruscans, remains somewhat of a mystery to historians. This is what we know: sometime before 1000 B.C.E. people began to move to the central part of present-day Italy from areas north and east; around 800 B.C.E. more people arrived in the area from Asia Minor, in present-day Turkey. These people, known now as Etruscans, brought with them traditions and costumes from ancient Greek, Mesopotamian (centered in present-day Turkey), and Asian cultures, and they developed a thriving culture of their own. Modeled on the Greek system of loosely linked city-states, the Etruscan culture thrived for several hundred years. Beginning in about 400 B.C.E., however, they came under frequent attacks from territories to the north and south. They were brought under Roman rule in 250 B.C.E., and by 80 B.C.E. Their culture had been virtually destroyed. Historians have long thought of the Etruscans as mysterious because they left so few written records. We don't know how they built their society or why it fell apart. We don't know much about the ways that they lived and especially about how the poorer people lived. But we do know quite a bit about the way they dressed, wore their hair, and ornamented themselves. The evidence that survived concerning the Etruscans—paintings, sculpture, and pottery, most of it recovered from burial tombs of the wealthy—indicates that the Etruscans had well-developed costume traditions that combined influences from Greece and Asia. Their costumes had a great influence on the Romans who came to dominate Italy, and the rest of the region, in later years. Wealthier Etruscans dressed very well indeed. Their clothes were made of fine wool, cotton, and linen, they were often very colorful, and they were based on Greek models. Women, for example, typically wore a gown called a chiton under a shawl called a himation. Both of these garments would have been dyed in bright colors, and evidence indicates that Etruscan women loved to wear elaborately patterned garments. Men wore a loin skirt that covered their genitals and often wore a Greek-style tunic. The lacerna, a short woolen cloak, was also very common. By the middle of the sixth century B.C.E. A distinctive garment called a tebenna became the most common male garment. Similar to the Greek chlamys, the tebenna was a long cloak that was draped over the left shoulder and then wrapped around the torso under the right arm. It was often decorated with clavi, stripes of color that indicated the wearer's status or rank in society. The tebenna is thought to be the model for the Roman toga, and Romans also adopted the use of clavi. One of the highlights of Etruscan costume was its striking jewelry. The Etruscans developed a gold-working technique known as granulation, which involved soldering tiny grains of gold on a smooth background to create a glittering effect. Etruscans wore bracelets, necklaces, earrings, clasps and pins, and other types of jewelry. They also wore makeup and complicated, braided hairstyles. Early Etruscan men wore beards, though later a clean-shaven face became the norm. Many of the costume traditions of the Etruscans were lost to history, but many others lived on in the traditions of the Romans.

FOR MORE INFORMATION

Bonfante, Larissa. Etruscan Dress. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press, 1975. Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. The Mysterious Etruscans. http://www.mysteriousetruscans.com/index.html (accessed on July 24, 2003).

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/677088125197011239/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; DALMATİCA / ANCIENT ROMAN CLOTHES; DALMATICA

2024-08-14T16:21:00.001+03:00

The dalmatica was a Roman variation of one of the most common garments, the tunica, or shirt. Late in the Roman Empire (27 B.C.E.–476 C.E.) variations on the tunic grew more fanciful and elaborate. One such variation was the dalmatica. At first it had long sleeves and a bell-shaped hem that could reach from the knees to as low as the floor. As time went on, however, the forms of the dalmatica grew more elaborate. Clavi, or stripes, often graced both sides of the garment, and the mode of cutting the sleeves could be narrow at the wrist and broad at the shoulder, or vice versa. Over time the dalmatica became increasingly long and flowing, and it was often worn over a tunica, for men, or in place of the stola, or dress, for women. In this longer form it was adapted as one of the many ecclesiastical or church-related garments worn by clergy in the Roman Catholic Church. The dalmatica also became one of the most common garments of the Byzantine Empire (476–1453 C.E.), which emerged after the collapse of the Roman Empire as the dominant society in the Mediterranean region.

FOR MORE INFORMATION Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane

Farrell-Beck. The History of Costume. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. [See also Volume 1, Ancient Rome: Tunica; Volume 2, Byzantine Empire: Dalmatica]

---

FOR MORE INFORMATION

Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. [See also Volume 1, Ancient Rome: Tunica; Volume 2, Byzantine Empire: Dalmatica]

Photo: https://garbtheworld.net/products/custom-womans-dalmatica

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; CASULA / ANCIENT ROMAN CLOTHES; CASULA

2024-07-31T10:41:00.006+03:00

Casula, MÖ 200 civarında Roma'da giyilen çok yönlü bir dış giysiydi ve değiştirilmiş biçimleriyle bugün hala dünyanın her yerinde kullanılıyor. "Küçük ev" anlamına gelen casula, genellikle yünden yapılmış, ortasına baş için bir delik açılmış büyük dikdörtgen veya oval bir kumaş parçasıydı. Bu poncho benzeri giysi, başın üzerine geçirilir ve kullanıcısını kötü hava koşullarından korurdu; bazıları bunu yağmurluğun erken bir versiyonu olarak görebilir. Genellikle koyu renkten yapılır ve diz hizasına kadar uzanırdı. Casula aslında paenula adı verilen daha eski bir giysinin uyarlamasıydı. Paenula, sivri başlıklı bir casula idi. Casula, Roma Katolik Kilisesi'nde rahibin giysilerinden veya tören cüppelerinden biri olarak kullanılmak üzere benimsenmiştir. Roma Katolikleri giysiye chasuble adını verir. Roma Katolik rahipleri tarafından kullanılan chasuble'ler, renkli desenler ve zengin işlemelerle çok süslü olabilir. Bugün bile hala kullanılmaktadır.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Bigelow, Marybelle S. Fashion in History: Apparel in the Western World. Minneapolis, MN: Burgess Publishing, 1970. Payne, Blanche, Geitel Winakor ve Jane Farrell-Beck. The History of Costume. 2. baskı. New York: HarperCollins, 1992.

---

The casula was a versatile outer garment worn in Rome from about 200 B.C.E. and, in modified forms, is still in use throughout the world today. The casula, which means “little house,” was a large rectangular or oval piece of fabric, usually made of wool, into the center of which was cut a hole for the head. This poncho-like garment slipped over the head and protected the user from bad weather, what some may consider an early version of the raincoat. It was often made of a dark color and extended to about the knee. The casula was actually an adaptation of an older garment, called a paenula. The paenula was a casula with a pointed hood. The casula was itself adopted for use in the Roman Catholic Church as one of the vestments, or ceremonial robes, of the priest. Roman Catholics refer to the garment as the chasuble. Chasubles used by Roman Catholic priests can be very ornate, with colorful patterns and rich embroidery. They are still used to this day.

FOR MORE INFORMATION

Photo: https://en.wikipedia.org/wiki/Clothing_in_ancient_Rome

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ; BRACCAE / ANCIENT ROMAN CLOTHES; BRACCAE

2024-07-31T10:38:00.000+03:00

Braccae İlk Romalılar pantolon giymezdi. Hem erkekler hem de kadınlar toga veya ayaklara kadar uzanan uzun bir elbise olan stola gibi güzel, bol giysiler giyerlerdi. Bacak örtüleri, Roma medeniyetinin sınırlarının ötesinde yaşayan barbarlar tarafından giyilen veya çok fakirlerin bacaklarını koruyan kaba eşyalar olarak görülüyordu. Ancak Roma İmparatorluğu'nun (MÖ 27-MS 476) askerleri uzak diyarlara doğru daha da ilerlemeye başladıkça, Galya, günümüz Fransa ve Britanya halklarının neden braccae olarak bilinen uzun pantolonlar giydiğini anlamaya başladılar. Basitçe söylemek gerekirse, bu barbar giysileri sıcak kalmak için gerekliydi. Pers, günümüz İran ve Orta Doğu gibi diğer kültürler bacakları korumak için pantolon giyerdi. Romalıların fethedilen halklardan ödünç aldığı iki pantolondan biri olan braccae, belden deri bir bağla sabitlenen ve genellikle ayak bileklerinden de bağlanan kaba yün pantolonlardı. “Braccae” kelimesinin, pantolon için kullanılan modern kelimenin kökü olduğuna inanılıyor. Feminalia'nın aksine, braccae bol kesimliydi. Daha sıcak Orta Doğu'daki pantolonlardan esinlenerek yapılanlar pamuk veya ipekten yapılmış olabilir. Braccae, imparatorluğun başkenti olan Roma'da hiçbir zaman yaygın olarak kullanılmadı ve bazı imparatorlar bunların şehirde giyilmesini yasakladı. Aslında, o kadar garip ve yabancı görünüyorlardı ki, Roma heykeltıraşlarının ve ressamlarının yabancıları tanımlama yollarından biri, onları braccae giyerken tasvir etmekti.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Yates, James. “Bracae.” Smith’s Dictionary: Giyim ve Süsleme Üzerine Makaleler. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Bracae.html (24 Temmuz 2003'te erişildi).

---

Braccae Early Romans did not wear pants. Both men and women wore beautiful, draped garments such as the toga or the stola, a long gown that hung nearly to the feet. Leg coverings were seen as crude items, worn by the barbarians who lived beyond the borders of Roman civilization or as the leg protection of the very poor. Yet as the soldiers of the Roman Empire (27 B.C.E.–476 C.E.) began to venture further to distant lands, they began to understand why the peoples of Gaul, present-day France, and Britain wore long pants known as braccae. Simply put, these barbarian garments were needed to keep warm. Other cultures, such as those in Persia, modern-day Iran, and the Middle East, wore pants to protect the legs. One of two pairs of trousers that the Romans borrowed from conquered peoples—the other were called feminalia—braccae were crude woolen trousers that were secured at the waist with a leather tie and often tied at the ankles as well. The word “braccae” is believed to be the root of the modern word for breeches. Unlike the feminalia, braccae were loose fitting. Those that were modeled after trousers from the warmer Middle East may have been made of cotton or silk. Braccae never came into common use in Rome, the capital of the empire, and some emperors forbade them to be worn in the city. In fact, they seemed so strange and foreign that one of the ways that Roman sculptors and painters identified foreigners was to depict them wearing braccae.

FOR MORE INFORMATION

Yates, James. “Bracae.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA*/Bracae.html (accessed on July 24, 2003).

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/55732114125040246/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA GİYSİLERİ / ANCIENT ROMAN CLOTHES

2024-07-31T10:35:00.001+03:00

Antik Romalılar geçmişin giyim geleneklerini alıp bunları tüm tarihin en belirgin kostüm geleneklerinden birine uyarladılar. Roma modası üzerindeki en büyük etkiler, Romalılar güçlenmeden yüzlerce yıl önce İtalya'da gelişmiş bir toplum geliştiren Etrüsklerden ve Yunanlılardan geldi. Romalılar, dökümlü giysilere olan sevgilerini bu iki kültürden miras aldılar. Ancak Romalılar, genişleme yıllarında fethettikleri çevre halklarından da büyük ölçüde etkilendiler. Günümüz Fransa'sında yaşayan Galyalılardan modern pantolonlara benzer bir giysi miras aldılar ve Uzak Doğu'daki ticaretleri, ipek ve değerli taşlar kullanmalarını sağladı. Ancak Roma giyiminin iki farklı yönü vardı. Bir yandan, Roma giyim geleneği çok istikrarlıydı, baskın giysiler MÖ 509'da Roma Cumhuriyeti'nin kuruluşundan MS 476'da Roma İmparatorluğu'nun çöküşüne kadar aynı kaldı. Ancak giysileri yapmak için kullanılan malzemeler ve süslenme biçimleri büyük ölçüde değişti. İmparatorluğun ilk yıllarında kaba yünden yapılan giysiler, imparatorluğun sonraki yıllarında (MÖ 27-MS 476) zengin, ithal ipekten yapılırdı. Erkeklerin tunikaları veya gömlekleri ve uzun bir pelerin olan togaları üzerinde giyilebilecek çizgiler veya clavi türleri hakkındaki katı kurallar, ilk yıllarda yavaş yavaş ortadan kalktı ve erkekler daha sonra karmaşık desenli giysiler giydi. Romalılar da çok zengin az sayıda insan ve fakir kitlelerden oluşan keskin bir şekilde bölünmüş bir toplumdu. Zengin Romalı erkekler, tunika üzerine örtülmüş bir toga olmadan dışarı çıkmazlardı. Saygın kadınların da genellikle palla adı verilen bir pelerinin altına giyilen stola adı verilen uzun bir elbiseden oluşan resmi bir kıyafeti vardı. Toplumun en alt sınıflarından kraliyet ailesine kadar, erkekler kamusal törenlerde toga giyerdi. Fakir insanların bir toga veya stola alması zordu, ancak belirli durumlarda bir tane giymek zorundaydılar. Ancak en fakir Roma vatandaşı bile, toga gibi Roma kıyafetleri giymeleri yasaklanan kölelerden veya barbarlardan (Romalıların diğer ülkelerden gelen insanlara verdiği isim) ayırt ediliyordu. Romalılar giyim tarzları konusunda çok dikkatliydiler. Öyle dikkatliydiler ki, kimin hangi eşyaları giyebileceği ve hangi eşyaların nasıl giyilmesi gerektiği konusunda bir dizi kuralları vardı. Romalılar, farklı sosyal sınıflardan üyelerin giyebileceği kıyafetlerin rengini ve türünü düzenleyen ilk lüks tüketim yasalarından bazılarını yarattılar. (Güvenlik, özellikle lüks ürünlere yapılan kişisel harcamalarla ilgilidir.) Ayrıca, toga veya stolanın uzunluğu ve farklı sosyal durumlar için farklı toga talepleri gibi konularda yazılı olmayan kuralları da vardı. Zengin Romalıların, efendilerinin kıyafetlerini seçmelerine ve tam olarak doğru stile göre ayarlamalarına yardımcı olan köleleri vardı. Gözlemciler, antik Roma'da kıyafetleri doğru şekilde giyme konusunda ne kadar yoğun bir baskı olduğunu yazmışlardır. Roma giyim gelenekleri hakkında çok daha fazla ilgi çekici şey var. İmparatorlukları çok büyüdüğü ve Romalıları çok farklı iklimlere götürdüğü için Romalılar mevsimlik giysiler giyen ilk büyük toplum oldular; yani hem sıcak hem de soğuk iklimler için giysiler. Sıcak kışlık botlar ve bilinen ilk yağmurluğu yaptılar. İmparatorluklarının yayılması, Roma geleneklerinin diğer ülkelere, özellikle Avrupa'ya ve Britanya Adaları'na yayılması anlamına geliyordu. Antik Roma kostümündeki varyasyonlar, Roma Katolik Kilisesi üyeleri tarafından giyilen rahip kıyafetlerinde veya rahip giysilerinde hala görülebilir. Roma kıyafetleri hakkında bildiğimiz şeylerin çoğu, en zengin Romalıların bıraktığı kanıtlardan gelmektedir. Hayatta kalan birçok heykel ve resim ile o zamandan kalma çeşitli yazılar, çok zengin olan Romalıların giyim tarzlarını tartışmaktadır. Daha fakir Romalıların çok daha düşük kalitede olsa da benzer giysiler giymesi muhtemeldir, ancak tarihte kaybolmuş başka giyim eşyaları da olabilir.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Batterberry, Michael ve Ariane Batterberry. Moda: Tarihin Aynası. New York: Greenwich House, 1977. Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Houston, Mary G. Ancient Greek, Roman, and Byzantine Costume and Decoration. 2. baskı. New York: Barnes and Noble, 1947. Sebesta, Judith Lynn ve Larissa Bonfante, editörler. The World of Roman Costume. Madison, WI: University of Wisconsin Press, 1994. Steele, Philip. Clothes and Crafts in Roman Times. Milwaukee, WI: Gareth Stevens, 2000. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. Yates, James. “Solea.” Smith’s Dictionary: Giyim ve Süsleme Üzerine Makaleler. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA%2A/Clothing/home%2A.html (24 Temmuz 2003'te erişildi).

---

The ancient Romans took the clothing traditions of the past and adapted them into one of the most distinctive costume traditions in all of history. The greatest influences on Roman fashion came from the Etruscans, who developed an advanced society in Italy hundreds of years before the Romans became powerful, and from the Greeks. It was from these two cultures that Romans inherited their love of draped garments. Yet Romans were also influenced greatly by the surrounding peoples they conquered over the years of their expansion. From the Gauls, who lived in present-day France, they inherited a garment something like modern pants, and their trade in the Far East enabled them to use silk and precious stones. There were two different sides to Roman clothing, however. On the one hand, the Roman clothing tradition was very stable, with the dominant garments staying the same from the time of the founding of the Roman Republic in 509 B.C.E. to the collapse of the Roman Empire in 476 C.E. Yet the materials used to make the garments and the way they were decorated changed a great deal. Garments made from rough wool in the early years were made from rich, imported silk in the later years of the empire (27 B.C.E.–476 C.E.). Strict rules about the kinds of stripes, or clavi, that could be worn on men’s tunicas, or shirt, and togas, a long cloak, in the early years gradually disappeared, and men later wore intricately patterned garments. Romans were also a sharply divided society, with a small number of very wealthy people and masses of poor people. Wealthy Roman men simply did not go outside without a toga draped over a tunica. Respectable women also had an official outfit, consisting of a long dress called a stola, often worn beneath a cloak called a palla. From the lowest classes of society up through royalty, men wore the toga to public ceremonies. It was difficult for the poor people to afford a toga or a stola, yet they had to wear one on certain occasions. Even the poorest Roman citizen, however, was distinguished from slaves or barbarians (the name Romans gave to people from other countries), who were banned from wearing Roman clothes like the toga. Romans were very careful about the way they dressed. So careful, in fact, that they had a number of rules about who could wear certain items and how certain items should be worn. Romans created some of the first sumptuary laws, which regulated the color and type of clothing that could be worn by members of different social classes. (Sumptuary relates to personal expenditures especially on luxury items.) They also had unwritten rules about such things as the length of a toga or stola and demands for different togas for different social occasions. Wealthy Romans had slaves who helped their masters choose and adjust their clothing to just the right style. Observers have written about how intense the pressure was to wear clothing correctly in ancient Rome. There is much more of interest about Roman clothing traditions. Because their empire grew so great and took Romans into very different climates, the Romans became the first major society to wear seasonal clothing—that is, clothes for both warm and cold climates. They made warm winter boots and the first known raincoat. The spread of their empire also meant that Roman traditions spread into other countries, particularly throughout Europe and into the British Isles. Variations on ancient Roman costume can still be seen in the vestments, or priestly clothing, worn by members of the Roman Catholic Church. Most of what we know about Roman clothing comes from evidence left by the wealthiest Romans. The many statues and paintings that have survived, and the various writings from the time, all discuss the clothing styles of those Romans who were very well off. It is likely that poorer Romans wore similar garments, though of much lower quality, but it may be that there were other clothing items that have simply been lost to history.

FOR MORE INFORMATION

Batterberry, Michael, and Ariane Batterberry. Fashion: The Mirror of History. New York: Greenwich House, 1977. Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion: From Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Houston, Mary G. Ancient Greek, Roman, and Byzantine Costume and Decoration. 2nd ed. New York: Barnes and Noble, 1947. Sebesta, Judith Lynn, and Larissa Bonfante, eds. The World of Roman Costume. Madison, WI: University of Wisconsin Press, 1994. Steele, Philip. Clothes and Crafts in Roman Times. Milwaukee, WI: Gareth Stevens, 2000. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987. Yates, James. “Solea.” Smith’s Dictionary: Articles on Clothing and Adornment. http://www.ukans.edu/history/index/europe/ancient_rome/ E/Roman/Texts/secondary/SMIGRA%2A/Clothing/home%2A.html (accessed on July 24, 2003).

Photo: https://www.romawonder.com/fashion-ancient-rome-togas-underwear-wedding-dresses/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK ROMA KÜLTÜRÜ / ANCIENT ROME CULTURE

2024-07-31T10:28:00.002+03:00

Antik imparatorlukların en güçlüsü olan ve Roma İmparatorluğu'na dönüşen medeniyet, merkezi İtalya'da mütevazı bir şehir olarak ortaya çıktı. Gücünün zirvesindeyken, Roma İmparatorluğu batıda İspanya'dan doğuda günümüz Suriye'sine ve güneyde Mısır'dan kuzeyde Britanya'ya kadar uzanıyordu. Roma İmparatorluğu'nun yükselişi ve çöküşü hikayesi, Romalıların bu büyüleyici dönemde giydikleri de dahil olmak üzere, iki bin yıldır tarihçileri büyülemiştir.

Şehirden imparatorluğa

Efsaneye göre Roma şehri MÖ 753'te kurtlar tarafından büyütülen tanrı Mars'ın ikiz oğulları Romulus ve Remus tarafından kurulmuştur. Zamanla çevredeki bölgeyi kontrol eden küçük bir şehre dönüşen küçük bir kasaba kurmuşlardır. Roma, İtalyan yarımadasındaki birçok küçük şehir devletinden biriydi. Bu şehir devletlerinin en güçlüsü, MÖ 800'den itibaren İtalya'nın çoğuna hakim olan Etrüskler tarafından mesken tutulmuştur. Ta ki M.Ö. 250'de Romalılar tarafından yenilene kadar. Bu küçük şehirler ve özellikle Etrüskler, gelişen Roma medeniyeti üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Romalıların kültürel ve kostüm geleneklerinin çoğu Etrüsklerden ödünç alınmıştı. Başlangıçta bir kral tarafından yönetilen Roma'nın güçlü aileleri M.Ö. 509'da şehir devletinin kontrolünü ele geçirdiler ve şehrin vatandaşlarının temsilcilerinin yönetici senatoyu oluşturmak üzere insanları seçtiği bir cumhuriyet olarak kurdular. Bu, Roma Cumhuriyeti (M.Ö. 509-27) olarak bilinen uzun bir Roma tarihi dönemini başlattı. İlk başta sadece Roma toplumunun en zengin üyeleri hükümete katılabiliyordu, ancak zamanla plebler olarak adlandırılan daha fakir vatandaşların çoğu iktidara erişim kazandı. Mükemmel bir demokrasi değildi, ancak birçok insanın oy kullanma ve dolayısıyla kendilerine vatandaş deme hakkı vardı. Cumhuriyet sırasında Romalılar daha da güçlendiler ve yavaş yavaş yönetimlerini genişlettiler. Önce İtalyan yarımadasının büyük bir bölümünün kontrolünü ele geçirdiler ve sonra kontrollerini günümüz Yunanistan, İspanya ve Kuzey Afrika'sına kadar genişlettiler. Ancak güçlü orduların yükselişi ve genişleyen bir toplumu yönetmedeki sorunlar cumhuriyete kısa sürede hükümetteki bir değişiklikle çözülecek birçok sorun getirdi. MÖ 27'de güçlü bir generalin kendisini ilk Roma imparatoru olarak ilan etmesiyle Roma tarihinde yeni bir dönem başladı ve böylece Roma İmparatorluğu (MÖ 27-MS 476) olarak bilinen bir dönem başladı. Bu imparator Augustus (MÖ 63-MS 14), imparatorluğun tam kontrolünü ele geçirdi ve Pax Romana veya Roma barışı olarak bilinen bir dönemi yönetti. İmparatorluk yaklaşık iki yüz yıl boyunca gelişti. Yeni şehirler kuruldu ve diğer toplumlarla ticaret genişledi. İmparatorluk bir bütün olarak çok zenginleşti. Her biri kendi ordusuna sahip farklı şehirlerin yöneticileri arasındaki çatışma, kısa sürede imparatorluğu uzun bir iç savaşta parçalamaya başladı. İmparator Diocletianus (yaklaşık 245-yaklaşık 316) imparatorluğu 293 yılında yeniden düzenleyerek Roma merkezli bir Batı Roma İmparatorluğu ve günümüz Türkiye merkezli bir Doğu Roma İmparatorluğu kurdu. Bunlar 324 yılında Büyük Konstantin (yaklaşık 285-337 MS) olarak bilinen bir imparator tarafından birleştirildi, ancak Konstantin bile imparatorluğu bir arada tutamadı. Batı İmparatorluğu yavaş yavaş çöktü, dışarıdan ordular tarafından saldırıya uğradı ve içeriden ekonomik sıkıntılarla boğuştu ve 476 yılında sona erdi. Ancak Doğu Roma İmparatorluğu, 1453 MS'ye kadar varlığını sürdüren Bizans İmparatorluğu olarak hayatta kaldı.

İmparatorluğun zaferleri ve aşırılıkları

ld birçok başarıya yol açtı. Romalılar, Avrupa'yı ve Orta Doğu'nun bazı bölgelerini birbirine bağlayan geniş bir yol ve su yolu sistemi inşa ettiler. Gücün bir grup vatandaştan oluşan yüce bir hükümdara karşı olduğu ve birkaç yüz yıl süren bir cumhuriyetçi hükümet sistemi yarattılar. Ve Çin ve Uzak Doğu ile gelişen bir ticaret de dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanına yayılan ticaret ağları kurdular. Yine de Roma'nın büyük başarıları aynı zamanda rahatsız edici değişiklikler de getirdi. Bir zamanlar tutumlu ve basit olan Romalılar lüksün tutkunu oldular. Hükümdarlar o kadar büyük bir güce ve servete sahipti ki her şeyin mümkün olduğunu düşünüyorlardı. MÖ 3. yüzyıl imparatoru Nero'nun Roma şehri yanarken keman çaldığı efsanesi, umursamaz bir hükümdarın sembolü haline geldi. Gladyatörler arasında Roma arenalarında gerçekleşen vahşi mücadeleler -eski Romalılar için kamusal eğlence olarak ölümüne savaşan askerler- aynı zamanda insan hayatına karşı bir ilgi eksikliğini de gösteriyordu. Roma liderleri vatandaşlarının desteğini kaybetti ve sonunda imparatorluk bir arada duramadı. Bu daha büyük tarihi değişimler, Romalıların giyinme ve süslenme biçimlerinde görülebilir. Roma medeniyetinin tüm tarihi boyunca, birkaç giysi Roma gardırobunun temelini oluşturdu. Ancak Roma zenginleştikçe, bu giysiler daha fazla süslendi ve daha zengin kumaşlardan yapıldı. Romalılar mücevher tutkunu oldular ve çok sayıda mücevher takarak zenginliklerini sergilemekten çekinmediler. Gittikçe daha fazla Romalı pahalı kumaşlar ve süs eşyaları satın alabilecek kadar para kazandıkça, Roma politikacıları insanların ne giyebileceklerini ve ne kadar para harcayabileceklerini düzenleyen gösteriş yasaları çıkararak çeşitli giyim tarzlarına erişimi sınırlamaya başladılar. Roma kıyafetleri ayrıca, Romalıların Kuzey Avrupa'da fethettikleri yerlerin giyim tarzlarını ve Doğu'nun kumaşlarını benimsemesiyle toprak genişlemesinin etkisini de gösterir. Bugün Roma kıyafetlerini toga'nın popüler imajıyla hatırlıyoruz, ancak Roma giyim geleneği bu şaşırtıcı antik topluma dair birçok başka büyüleyici içgörü sunuyor.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Batterberry, Michael ve Ariane Batterberry. Moda: Tarihin Aynası. New York: Greenwich House, 1977. Hart, Avery. Antik Roma!: Bu Güçlü İmparatorluğun Kültürünü, İnsanlarını ve Fikirlerini Keşfetmek. Charlotte, VT: Williamson, 2002. Hunt, Alan. Tüketen Tutkuların Yönetimi: Lüks Hukukunun Tarihi. New York: St. Martin’s Press, 1996. Nardo, Don. Antik Romalılar. San Diego, CA: Lucent Books, 2001. Roma İmparatorluğu. http://www.roman-empire.net (11 Temmuz 2003'te erişildi). Simpson, Judith. Antik Roma. Alexandria, VA: Time-Life Books, 1997. Steele, Philip. Roma Zamanında Giysiler ve El Sanatları. Milwaukee, WI: Gareth Stevens, 2000. Symons, David J. Antik Roma'nın Kostümü. New York: Chelsea House, 1987.

Ayrıca Bakınız;

Antik Roma Kültürü / Ancient Rome Culture

Antik Roma Giysileri / Ancient Roman Clothes

Antik Roma Giysileri; Braccae / Ancient Roman Clothes; Braccae

Antik Roma Giysileri; Casula / Ancient Roman Clothes; Casula

Antik Roma Giysileri / Ancient Roman Clothes

---

The most powerful of the ancient empires, the civilization that became the Roman Empire rose from humble origins as a city in central Italy. At the height of its power, the Roman Empire stretched from Spain in the west to present-day Syria in the east, and from Egypt in the south to Britain in the north. The story of the rise and fall of the Roman Empire, including what the Romans wore during this fascinating era, has captivated historians for two thousand years.

From city to empire

Legend has it that the city of Rome was founded in 753 B.C.E. by Romulus and Remus, the twin sons of the god Mars, who had been raised by wolves. They established a small town that grew, over time, into a small city that controlled the surrounding region. Rome was one of many small city-states on the Italian peninsula. The most powerful of these city-states was inhabited by the Etruscans, who dominated most of Italy from about 800 B.C.E. until they finally were defeated by the Romans in 250 B.C.E. These small cities, and especially the Etruscans, had a great influence on the developing Roman civilization. Many of the cultural and costume traditions of the Romans were borrowed from the Etruscans. Initially ruled by a king, in 509 B.C.E. the powerful families of Rome took control of the city-state and established it as a republic, with representatives of the citizens of the city choosing people to form a ruling senate. This began a long period of Roman history known as the Roman Republic (509–27 B.C.E.). At first only the wealthiest members of Roman society could join the government, but over time more of the poorer citizens, called plebeians, gained access to power. It was not a perfect democracy, but many people had the right to vote and thus to call themselves citizens. During the republic the Romans grew more powerful, and slowly they extended their rule. First they took control of much of the Italian peninsula, and then they extended their control into presentday Greece, Spain, and northern Africa. But the rise of powerful armies and the problems with managing an expanding society brought the republic many troubles that were soon addressed by a change in government. In 27 B.C.E. a new era in Roman history began when a powerful general established himself as the first Roman emperor, thus beginning a period known as the Roman Empire (27 B.C.E.–476 C.E.). This emperor, Augustus (63 B.C.E.–14 C.E.), took full control of the empire, and he ruled over an era known as the Pax Romana, or Roman peace. For nearly two hundred years the empire flourished. New cities were created and trade with other societies expanded. The empire as a whole grew very rich. Conflict between the rulers of different cities, each with their own armies, soon began to tear the empire apart in a long civil war. The emperor Diocletian (c. 245–c. 316) reorganized the empire in 293 C.E., creating a Western Roman Empire centered in Rome and an Eastern Roman Empire centered in modern-day Turkey. These were united in 324 C.E. under an emperor known as Constantine the Great (c. 285–337 C.E.), yet even Constantine could not hold the empire together. The Western Empire slowly crumbled, attacked by armies from outside and beset by economic trouble from within, and ended in 476 C.E. The Eastern Roman Empire survived, however, as the Byzantine Empire, which lasted until 1453 C.E.

Triumphs and excesses of the empire

ld led to many accomplishments. Romans build a vast system of roadways and waterways that connected Europe and parts of the Middle East. They created a system of republican government, in which power lies with a group of citizens versus a supreme ruler, which lasted for several hundred years. And they established trade networks that stretched throughout the world, including a thriving trade with China and the Far East. Yet the great successes of Rome also brought troubling changes. The once sparing and simple Romans became lovers of luxury. The rulers had such great power and wealth that they felt anything was possible. The legend that the thirdcentury-B.C.E. emperor Nero played his fiddle while the city of Rome burned has become a symbol for an uncaring ruler. The vicious combat that occurred in the arenas of Rome among gladiators—soldiers who fought to the death as public entertainment for ancient Romans—also showed a lack of concern for human life. Rome’s leaders lost the support of their citizens, and eventually the empire could not hold together. These larger historical changes can be seen in the way that Romans dressed and decorated themselves. Over the entire history of Roman civilization, a few garments provided the basis for the Roman wardrobe. Yet as Rome grew wealthier, these garments became more highly decorated and were made from richer fabrics. Romans became great lovers of jewelry and did not hesitate to display their wealth by wearing numerous jewels. As more and more Romans earned enough money to buy expensive fabrics and adornments, Roman politicians began to limit access to various clothing styles by passing sumptuary laws, which regulated what people could wear and how much money they could spend. Roman clothing also shows the influence of territorial expansion, as the Romans adopted the clothing styles of those they conquered in northern Europe and the fabrics of the Orient. Today we remember Roman clothing through the popular image of the toga, but the Roman clothing tradition offers many other fascinating insights into this amazing ancient society.

FOR MORE INFORMATION

Batterberry, Michael, and Ariane Batterberry. Fashion: The Mirror of History. New York: Greenwich House, 1977. Hart, Avery. Ancient Rome!: Exploring the Culture, People, and Ideas of This Powerful Empire. Charlotte, VT: Williamson, 2002. Hunt, Alan. Governance of the Consuming Passions: A History of Sumptuary Law. New York: St. Martin’s Press, 1996. Nardo, Don. The Ancient Romans. San Diego, CA: Lucent Books, 2001. The Roman Empire. http://www.roman-empire.net (accessed on July 11, 2003). Simpson, Judith. Ancient Rome. Alexandria, VA: Time-Life Books, 1997. Steele, Philip. Clothes and Crafts in Roman Times. Milwaukee, WI: Gareth Stevens, 2000. Symons, David J. Costume of Ancient Rome. New York: Chelsea House, 1987.

Photo: https://education.nationalgeographic.org/resource/resource-library-ancient-rome/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; SANDALETLER / ANCIENT GREEK CLOTHES; SANDALS

2024-07-30T11:53:00.000+03:00

Sandaletler, ayağa kayışlarla tutturulmuş bir tabandan oluşan basit ayakkabılardır. Antik Yunanlılar bu stili icat etmemiş olsalar da, birçok deri sandalet türü yaratmış, ayakkabıcılığı yetenekli bir sanata dönüştürmüş ve her sınıftan erkek ve kadın için çok çeşitli ayakkabı stilleri sunmuşlardır. MÖ 500'e gelindiğinde, ortalama bir Yunan vatandaşı, giydikleri sandalet stiline bakarak sokaktan geçen insanlar hakkında çok şey söyleyebilirdi. İlk Yunan sandaletleri, deri kayışların tutturulduğu sert bir deri veya tahta tabandan yapılırdı. Bu kayışlar genellikle kullanıcının baş parmağı ile ikinci parmağı arasından ve ayak bileğinin arkasından geçerek tabanı ayağın altına sıkıca tuttururdu. Bu sandaletlerin kendine özgü tasarımının çoğu, deri kayışların ayağın ve bileğin etrafına sarılmasının farklı yollarıyla yaratılmıştır. Zenginler, bazen çeşitli renklere boyanmış yumuşak deri sandaletler giyerlerdi. Çok zenginler bazen yaldızlı sandaletler veya deri gerçek altınla kaplanmış altın rengine boyanmış sandaletler bile giyerdi. Bazı yüksek rütbeli memurlar ve tiyatro oyuncuları, onları daha uzun gösteren mantardan yapılmış yüksek tabanlı buskin adı verilen sandaletler giyerlerdi. Bazı ayakkabıcılar, sandaletlerinin tabanlarına çeşitli desenlerde desenler oyar veya çiviler çakarlardı; böylece giyenin ayak izleri belirgin bir iz bırakırdı. Her ayak izinde "Beni takip et" yazısı bulunan bir çift antik Yunan sandaleti bulunmuştur ve birçok uzman, ayakkabıların bir fahişeye ait olması gerektiğine inanmaktadır. İşçiler, ekstra büyük bir tabanla yapılan ve ayağın yanlarını korumak için etrafına sarılan, ardından üst kısmı bağlanan kalın deri krepida gibi ağır hizmet tipi sandaletler giyerlerdi. Ayakkabıcılar, MÖ dördüncü ve beşinci yüzyıllarda Yunanistan'da saygın vatandaşlar haline geldi ve zanaatlarının güneş, müzik, şiir ve şifa tanrısı Apollon tarafından gözetlendiğine inanılırdı. O dönemin mitlerinde sandaletlerin kendilerine bazen büyülü güçler verildiği de görülmüştür. Tanrılar ve tanrıçalar genellikle çıplak ayakla resmedilse de, tanrıların habercileri olan Hermes ve Iris her zaman kanatlı sandaletlerle resmedilmiş ve tanrıların kraliçesi Hera ve aşk ve güzellik tanrıçası Afrodit gibi tanrıçalar genellikle altın sandaletlerle resmedilmiştir.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Kippen, Cameron. “Ayakkabı Tarihi: Sandaletler.” Curtin Teknoloji Üniversitesi Podiatri Bölümü. http://podiatry.curtin.edu.au/ sandal.html (11 Temmuz 2003'te erişilmiştir). Laver, James. Kostüm ve Moda: Özlü Bir Tarih. New York: Thames and Hudson, 2002.

---

Sandals are simple footwear composed of a sole that is held onto the foot by straps. Though the ancient Greeks did not invent the style, they did create many types of leather sandals, developing shoemaking into a skilled art and introducing a wide variety of footwear styles for all classes of men and women. By 500 B.C.E. the average Greek citizen could tell much about the people that passed in the street by the style of sandals they wore. Early Greek sandals were made from a stiff leather or wooden sole to which leather straps were attached. These straps usually went between the wearer’s big toe and second toe and around the back of the ankle to hold the sole firmly to the bottom of the foot. Much of the individual design of these sandals was created by the different ways the leather straps wrapped around the foot and ankle. Wealthy people wore soft leather sandals, sometimes dyed in various colors. The very wealthy sometimes even had gilded sandals, or sandals painted gold, in which the leather was covered with real gold. Some high officials and stage actors wore sandals called buskins, with tall soles made of cork, which made them appear taller. Some shoemakers carved designs or placed nails in the soles of their sandals in various patterns, so that the footprints of the wearer left a distinctive mark. One pair of ancient Greek sandals has been found that left the words “Follow me,” written in every footprint, and many experts believe that the shoes must have belonged to a prostitute. Workers wore heavy-duty sandals, such as the thick leather crepida, which were made with an extra-large sole and wrapped around to protect the sides of the foot, then laced up the top. Shoemakers became respected citizens in the Greece of the fourth and fifth centuries B.C.E., and their craft was believed to be watched over by the god Apollo—god of the sun, music, poetry, and healing, among others. Sandals themselves were sometimes given magical powers in the myths of the time. Though the gods and goddesses were often pictured barefoot, Hermes and Iris, the messengers of the gods, were always pictured in winged sandals, and goddesses such as Hera, the queen of the gods, and Aphrodite, goddess of love and beauty, were often depicted in golden sandals.

FOR MORE INFORMATION

Kippen, Cameron. “The History of Footwear: Sandals.” Curtin University of Technology Department of Podiatry. http://podiatry.curtin.edu.au/ sandal.html (accessed on July 11, 2003). Laver, James. Costume and Fashion: A Concise History. New York: Thames and Hudson, 2002.

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/ancient-greek-shoes-a-glimpse-into-history--782570872764380337/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; BOTLAR / ANCIENT GREEK CLOTHES; BOOTS

2024-07-30T11:49:00.002+03:00

Bacağın bir kısmını ve ayağı örten ayakkabılar olan botlar, çok eski zamanlardan beri ayakları ve bacakları korumak için giyilmiştir. MÖ 3000 ila 1400 yılları arasında yaşamış olan Girit adasından Minoslular ile başlayan Antik Yunan halkı, birçok farklı stilde bot yapmış ve ayakkabıcılığı yetenekli bir zanaat ve güzel bir sanat haline getirmiştir. Yunan mitolojisindeki efsanevi kral Minos'un adını taşıyan Antik Yunan Minos toplumu, oldukça gelişmiş bir dekoratif moda anlayışına sahipti. Renkli etekler ve tuniklerin yanı sıra birçok türde terlik, ayakkabı ve bot giyerlerdi. Çoğu tarihçi ayakkabıların iç mekanlarda giyilmediğine inansa da, birçok Giritli dışarıda bot giyerdi. Kadınlar narin bilek botlarının yanı sıra yüksek topuklu uzun botlar giyerdi ve Giritli erkekler baldırı örten ve deri kayışlarla bağlanan uzun botlar giyerdi. Genç Minoslu erkekler ve kadınlar koşan boğaların sırtlarında jimnastik hareketleri yaptıkları özel bir atletik oyun oynarlardı. Bu ritüel oyunlar için, deriden yapılmış, ten rengi, kırmızı veya beyaza boyanmış özel diz üstü çizmeler giyerlerdi. Daha sonra, MÖ beşinci ve altıncı yüzyılların klasik Yunan toplumunda, neredeyse tüm Yunanlılar çoğu zaman çıplak ayakla gezerdi. Ayakkabılar asla içeride giyilmezdi ve en zengin insanlar bile dışarıda sadece sandalet giyerdi. Ancak, askerler, çiftçiler, avcılar ve bazı köleler gibi ağır açık hava işleri yapanlar genellikle sandalet yerine çizme giyerlerdi. Antik Yunan çizmeleri birçok yönden sandalete benziyordu. Birçoğu sandalet gibi deri kayışlarla bağlanmıştı ve bazıları ayak tabanını, ayağın yanlarını ve baldırı kapatırken, ayak parmaklarını ve ayağın üstünü çıplak bırakırdı. Bazı genç Yunan erkekleri, çizme üstlerine benzeyen ancak ayaklarını çıplak bırakan taytlar giyerdi. Askerler genellikle geniş deri bağcıklarla bağlanmış, tahta tabanlı ve deri üstlü yüksek çizmeler giyerdi. Diğer Yunan çizmeleri, modern ayakkabılar gibi önden bağlanan ve ayak bileğinden veya baldırdan bağlanan deri veya keçe tabanlara sahipti. MÖ beşinci yüzyılın sonuna doğru Birçok genç adam, parlak renklerle süslenmiş, aşağı doğru kıvrılmış üstleri olan, beyaz deri veya kumaştan yapılmış, son derece süslü çizmeler giyerdi. Ünlü Yunan tiyatro oyunlarını sahneleyen sahne oyuncuları da çizme giyerdi. Seyircilerin karakterleri ayırt etmesine yardımcı olmak için farklı çizme stilleri kullanılırdı. Örneğin, tüm antik Yunan oyuncuları erkek olduğundan, kadın karakterleri canlandıran oyuncular genellikle bol çizmeler giyerken, erkek karakterleri canlandıran oyuncular seyircilerin oyundaki erkekleri kadınlardan ayırt etmesine yardımcı olmak için sıkı bağcıklı çizmeler giyerdi.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Kippen, Cameron. “Ayakkabıların Tarihi: Sandaletler.” Curtin Teknoloji Üniversitesi Podiatri Bölümü. http://podiatry.curtin.edu.au/ sandal.html (24 Temmuz 2003'te erişildi). Payne, Blanche, Geitel Winakor ve Jane Farrell-Beck. Kostümün Tarihi: Antik Mezopotamya'dan Yirminci Yüzyıla Kadar. 2. baskı. New York: HarperCollins, 1992.

---

Boots, shoes that cover part of the leg as well as the foot, have been worn to protect the feet and legs since very ancient times. The people of ancient Greece, beginning with the Minoans from the Greek island of Crete dating from 3000 to 1400 B.C.E., made many different styles of boots and developed shoemaking into a skilled craft and a fine art. The ancient Greek society of Minoans, named for a legendary king in Greek mythology, Minos, had a highly developed sense of decorative fashion. Along with colorful skirts and tunics, they wore many types of slippers, shoes, and boots. Though most historians believe that shoes were not worn indoors, many Cretans did wear boots outside. Women wore delicate ankle boots as well as tall boots with high heels, and Cretan men wore tall boots that covered the calf and were tied on with leather straps. Young Minoan men and women played a special athletic game where they performed gymnastic stunts over the backs of running bulls. For these ritual games, they wore special knee-high boots of leather dyed tan, red, or white. Later, in the classical Greek society of the fifth and sixth centuries B.C.E., almost all Greeks went barefoot much of the time. Shoes were never worn inside, and even the wealthiest people only wore sandals outdoors. However, those who did heavy outdoor work, such as soldiers, farmers, hunters, and some slaves, often wore boots rather than sandals. Ancient Greek boots resembled sandals in many ways. Many were tied on with leather straps like sandals, and some covered the sole, sides of the foot, and calf, while leaving the toes and the top of the foot bare. Some young Greek men wore leggings that resembled boot tops but left their feet bare. Soldiers often wore high boots with wooden soles and leather tops, which were tied on with wide leather laces. Other Greek boots had leather or felt soles that laced up the front like modern shoes and tied at the ankle or the calf. By the end of the fifth century B.C.E. many young men wore highly decorated boots made of white leather or fabric, with turned down tops trimmed in bright colors. The stage actors who performed the famous Greek dramatic plays also wore boots. Different styles of boot were used to help the audience distinguish the characters. For example, since all ancient Greek actors were men, the actors who portrayed female characters often wore loose-fitting boots, while the actors who played the male characters wore tightly laced boots to help the audience distinguish the men from the women in the play.

FOR MORE INFORMATION

Kippen, Cameron. “The History of Footwear: Sandals.” Curtin University of Technology Department of Podiatry. http://podiatry.curtin.edu.au/ sandal.html (accessed on July 24, 2003). Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume: From Ancient Mesopotamia Through the Twentieth Century. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992.

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/516788125969970360/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; AYAKKABILAR / ANCIENT GREEK CLOTHES; FOOTWEAR

2024-07-28T09:56:00.005+03:00

MÖ 3000 ile MÖ 1200 yılları arasında yaşayan Erken Minos ve Miken erkekleri ve kadınları çoğunlukla çıplak ayakla dolaşıyorlardı, ancak açık havada giymek için çeşitli sandaletleri, ayakkabıları ve botları vardı. MÖ 800 ile MÖ 146 yılları arasında yaşayan Erken Yunanlılar da bu geleneği sürdürdüler. Tüm Yunan sınıfları, bir eve veya tapınağa girerken ayakkabılarını çıkararak kapalı alanlarda çıplak ayakla dolaşıyorlardı. Bu uygulamaların kanıtı, geçmişin fiziksel kalıntılarını inceleyen arkeologlar ve bilim insanları tarafından keşfedildi. Sarayların ve tapınakların dış basamaklarının, kapalı alanlardaki basamaklardan çok daha fazla aşınmış olduğunu buldular, bu da iç mekanlarda ayakkabı giyilmediğini gösteriyor. Ancak açık alanlarda bile birçok çocuk, köle ve ayakkabı giyemeyenler ayakkabı giymiyordu. Büyük savaşçılar olarak ünlü olan anakaradaki Yunanlılar olan Spartalılar, asla ayakkabı giymeyerek gösterdikleri dayanıklılıkla övünürlerdi. Ayakkabıcılık daha gelişmiş bir zanaat haline geldikçe ve ayakkabılar daha kullanışlı ve rahat hale geldikçe, giderek daha fazla Yunanlı ayakkabı giymeye başladı. Her türlü ayakkabı çoğunlukla deriden ve ara sıra keçe, pürüzsüz kumaş veya tahtadan yapılırdı. Yunanlılar ayakkabılarının çoğunu sığır derilerini tabaklayarak yaparlardı ve en iyi ayakkabılar için dana, koyun ve keçilerin daha yumuşak derilerini işlemek için tawing adı verilen bir işlem geliştirirlerdi. Tawing, yumuşak beyaz deri ayakkabılar üretirdi. Tabaklanmış deriler doğal ten rengindeydi ancak bazen siyah, kırmızı veya sarıya boyanırdı. Çok zenginler için ayakkabılar yaldızlanabilir veya altınla kaplanabilirdi. Ayakkabılar çok sayıda stilde gelirdi. Stiller, köken yerlerine, stili moda yapan ünlü kişilere ve belirli stiller için çeşitli özel isimlere göre adlandırılırdı. Yunanlılar ayakkabılarıyla o kadar özdeşleşmişlerdi ki bazı insanlara en sevdikleri ayakkabı stilinin takma adı verilirdi.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Batterberry, Michael ve Ariane Batterberry. Moda: Tarihin Aynası. New York: Greenwich House, 1982. Symons, David J. Antik Yunan Kostümü. New York: Chelsea House, 1987.

---

Early Minoan and Mycenaean men and women living between about 3000 B.C.E. and 1200 B.C.E. mostly went barefoot, but they did have a variety of sandals, shoes, and boots for outdoor wear. Early Greeks living between about 800 B.C.E. and 146 B.C.E. followed this tradition as well. All classes of Greeks went barefoot when indoors, removing their shoes when entering a house or temple. The proof of these practices has been discovered by archeologists, scientists who study the physical remains of the past. They have found that the outside steps of palaces and temples are far more worn down than the indoor steps, indicating that shoes were not worn indoors. Even outdoors, however, many children, slaves, and those who could not afford them wore no shoes. The Spartans, mainland Greeks who were famous for being great warriors, prided themselves on the toughness they showed by never wearing shoes. As shoemaking became a more developed craft, and shoes became more useful and comfortable, more and more Greeks began to wear them. Footwear of all sorts was made mostly of leather, and occasionally of felt, or smooth cloth, or wood. Greeks tanned the hides of cattle for the majority of their footwear and developed a process known as tawing to cure the softer hides of calves, sheep, and goats for the finest shoes. Tawing produced soft white leather shoes. Tanned hides were a natural tan color but were sometimes dyed black, red, or yellow. For the very wealthy, shoes could be gilded, or coated in gold. Footwear came in an abundance of styles. Styles were named after the place of origin, the famous people who made the style fashionable, as well as an assortment of specific names for certain styles. Greeks identified with their footwear so much that some people were given the nickname of their favorite shoe style.

FOR MORE INFORMATION

Batterberry, Michael, and Ariane Batterberry. Fashion: The Mirror of History. New York: Greenwich House, 1982. Symons, David J. Costume of Ancient Greece. New York: Chelsea House, 1987.

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/ancient-greek-shoes-a-glimpse-into-history--782570872764380337/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; PARFÜM / ANCIENT GREEK CLOTHES; PERFUME

2024-07-28T09:53:00.005+03:00

Güzel kokmak eski Yunanlılar için büyük bir endişe kaynağıydı. Ancak akan su olmadan, kendilerini ferahlatma teknikleri modern banyo ve duş yöntemlerinden farklıydı. Erkekler ve kadınlar kendilerini bir bez ve bir kase suyla ya da zeytinyağını ciltlerine sürerek, strigil adı verilen metal bir çubukla sıyırarak ve soğuk suyla durulayarak yıkarlardı. Temizlendikten sonra, Yunanlılar tüm ciltlerine ve saçlarına parfüm sürerlerdi. Yunanlılar parfüm yapmak için baharatları ve diğer hoş kokulu çiçekleri ve otları, yağ hoş bir koku alana kadar ılık yağa batırırlardı. Daha sonra yağdaki malzemeleri süzer ve parfümlü yağı tek başına kullanır veya daha kalın bir parfümlü krem yapmak için yapışkan bir sakızla karıştırırlardı. Tarçın, fesleğen, mercanköşk, badem, gül, lavanta ve zambaklar parfüm için popüler kokulardı. Yunanlılar parfümlerini güzelce dekore edilmiş cam veya seramik şişelerde veya boyunlarındaki zincirlerden sarkıtılan oyulmuş alçı şişelerde saklardı.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Crosher, Judith. Antik Yunan Zamanında Teknoloji. Austin, TX: Raintree Steck-Vaughn, 1998. Symons, David J. Antik Yunan Kostümü. New York: Chelsea House, 1987.

---

Smelling good was of great concern to the ancient Greeks. But without running water, their techniques for freshening themselves were different than modern methods of bathing and showering. Men and women washed themselves with a cloth and a bowl of water or by rubbing olive oil on their skin, scraping it off with a metal rod called a strigil, and rinsing with cold water. Once clean, Greeks would apply perfumes all over their skin and hair. To make perfume Greeks soaked spices and other fragrant flowers and herbs in warm oil until the oil took on a pleasant scent. They would then strain the ingredients from the oil and use the perfumed oil alone or mix it with a sticky gum to make a thicker perfumed cream. Cinnamon, basil, marjoram, almonds, roses, lavender, and lilies were popular fragrances for perfume. Greeks kept their perfume in beautifully decorated glass or ceramic bottles or carved alabaster vials hung as pendants from chains around their necks.

FOR MORE INFORMATION

Crosher, Judith. Technology in the Time of Ancient Greece. Austin, TX: Raintree Steck-Vaughn, 1998. Symons, David J. Costume of Ancient Greece. New York: Chelsea House, 1987.

Photo: https://www.officinadelleessenze.com/en/perfume-in-ancient-rome/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; METAL KUŞAKLAR / ANCIENT GREEK CLOTHES; METAL GIRDLESS

2024-07-28T09:51:00.000+03:00

"Kuşak" terimi, kadınların bellerini ince göstermek için giydikleri sıkı, korse benzeri bir giysiyi tanımlamak için kullanılmadan çok önce, kuşak, bele bağlanan veya sarılan bir tür kemer veya kuşaktı. "Kuşak" kelimesi, çevrelemek veya etrafından dolanmak anlamına gelir ve kuşaklar giyen kişiyi çevrelerdi. Antik çağlarda kuşak, uzun, dökümlü giysileri veya kısa, bol kıyafetleri yerinde tutan birçok kostümün çok kullanışlı bir parçasıydı. Kuşaklar ayrıca dekoratifti ve bel için bir tür mücevher olabilirdi. Kuşaklar genellikle kumaştan yapılırdı ancak bazen metalden yapılırdı ve değerli taşlar ve boncuklarla süslenirdi. Antik Mısırlılar, metal işleme becerilerini geliştiren ilk kişiler arasındaydı ve bu becerilerini MÖ 2700 gibi erken bir tarihte mücevher yapmak için kullandılar. MÖ 2000 civarından itibaren Yunan adası Girit toplumları ve MÖ 800 civarından itibaren Helenik Yunanistan toplumları (Büyük İskender'den önceki dönem [MÖ 356-323]) da metal işçiliği sanatını öğrendiler ve dekoratif metal kuşakları moda kıyafetlerinin önemli bir parçası haline getirdiler. Yunan adası Girit, MÖ 3000 civarından itibaren gelişen bir medeniyete ev sahipliği yaptı. Bu medeniyet, Yunan mitolojisindeki efsanevi bir kral olan Kral Minos'un ardından Minos olarak adlandırıldı. Minos kültürüne dair modern bilginin çoğu, sonraki nesiller tarafından bulunan sanattan gelmektedir. Bu sanat, Minosluların iyi metal işçileri olduğunu göstermektedir. Minos sanatının çoğu, Minosluların incecik beli çekici bulduğunu göstermektedir. Omuzları ve göğsü daha büyük ve güçlü göstermek için Minoslu erkekler ve kadınlar, genellikle bakır, gümüş ve altın gibi metallerden yapılan sıkı kemerlerle bellerini içeri çekerlerdi. Bu kemerler kenarlarından kıvrılmış ve sırt, spiral, rozet ve çiçek desenleriyle süslenmiştir. Uzmanlar, birçok durumda bu süslenmiş metal kemerlerin, çocuk büyüdükçe belini küçük tutmak için küçük çocukların bellerine kalıcı olarak kaynaklandığına inanmaktadır. Bazı uzmanlar, Minos tapınaklarında yılan şeklinde metal kuşaklar bulunduğundan, Minos metal kemerlerinin dini bir öneme sahip olabileceğini düşünmektedir. Diğer araştırmacılar, beli sıkma uygulamasının basit bir modadan daha fazlası olabileceğine inanmaktadır. Bu geleneğin, Minosluların hayatta kalmak için avlanmanın belirsiz şansına güvendiği bir zamandan gelmiş olabileceğini ve yiyecek kıtlığı olduğunda küçük bir midenin pratik bir gereklilik olabileceğini düşünmektedirler. Daha sonraki Yunan kültürleri, hem Mısırlıların hem de Minosluların metal işleme tekniklerinden etkilenmiş ve ayrıca dekoratif metal kuşaklar da dahil olmak üzere mücevherlerle kendilerini süslemeyi sevmişlerdir. Onların mitolojilerinde de kuşak özel bir öneme sahipti. Yunan mitolojisinde, Herkül olarak da bilinen ünlü kahraman Herakles, Amazonlar Kraliçesi'nin altın kemerini çalmak için bir göreve gönderilir, çünkü onu giyen kişi büyük bir güce sahip olacaktır. Aşk tanrıçası Afrodit'in büyülü mücevherli kemerinin, onu giyen herkese aşık olma gücüne sahip olduğu düşünülüyordu. Binlerce yıl sonra, kemerler ve ataları hala kadın vücutlarını şekillendirmek için kullanılıyor. Vücudu şekillendirme şekli bakımından bir kemere benzeyen korse, on altıncı yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıla kadar popülerdi ve yirminci yüzyılın sonlarındaki süper modellerin yemek yememek için kıyafetlerinin altına sıkı bir kemer taktıkları biliniyordu.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Houston, Mary G. Antik Yunan, Roma ve Bizans Kostümü ve Dekorasyonu. Lanham, MD: Barnes and Noble Books-Imports, 1977.

Long before the term “girdle” was used to describe a tight, corset-like garment worn by women to make their waists appear slim, a girdle was a kind of belt or sash, tied or wrapped around the waist. The word “gird” means to encircle, or go around, and girdles encircled the wearer. In ancient times the girdle was a very useful part of many costumes, holding long, draped garments or short, loose outfits in place. Girdles were also decorative and could be a kind of jewelry for the waist. Girdles were often made of cloth but were sometimes made of metal, decorated with precious stones and beads. The ancient Egyptians were among the first to develop metalworking skills, and they used these skills to make jewelry as early as 2700 B.C.E. The societies of the Greek island of Crete, from around 2000 B.C.E., and those of Hellenic Greece (the period before Alexander the Great [356–323 B.C.E.]), from around 800 B.C.E., also learned the art of metalwork, and they made decorative metal girdles an important part of their fashionable dress. The Greek island of Crete was home to a flourishing civilization from about 3000 B.C.E. This civilization was named Minoan after King Minos, a legendary king in Greek mythology. Most modern knowledge of Minoan culture comes from the art that has been found by later generations. This art shows that the Minoans were fine metalworkers. Much Minoan art seems to indicate Minoans found a tiny waist attractive. In order to make the shoulders and chest appear larger and stronger, Minoan men and women pulled their waists in with tight belts, often made of metals such as copper, silver, and gold. These belts were rolled at the edges and decorated with designs of ridges, spirals, rosettes, and flowers. Experts believe that in many cases these decorated metal belts were welded permanently around the waists of small children in order to keep the waist small as the child grew up. Some experts think that the Minoan metal belts might have had religious importance, since metal girdles shaped like snakes have been found in Minoan temples. Other researchers believe that this practice of tightening the waist may have been more than simple fashion. They think the custom may have come from a time when Minoans depended on the uncertain luck of hunting for survival, and a small stomach could be a practical necessity when food was scarce. Later Greek cultures were influenced by the metalworking techniques of both the Egyptians and the Minoans, and they also loved to adorn themselves with jewelry, including decorative metal girdles. In their mythology, too, the girdle had special significance. In Greek myth the famous hero Heracles, also known as Hercules, was sent on a quest to steal the golden girdle of the Queen of the Amazons, because whoever wore it would have great power. The magic jeweled girdle of the love goddess Aphrodite was supposed to have the power to make people fall in love with anyone who wore it. Thousands of years later, girdles and their ancestors are still used to shape women’s bodies. The corset, similar to a girdle in the way it shapes the body, was popular from the sixteenth to the nineteenth centuries, and supermodels of the late twentieth century were known to wear a tight belt under their clothes to keep from eating.

FOR MORE INFORMATION

Houston, Mary G. Ancient Greek, Roman, and Byzantine Costume and Decoration. Lanham, MD: Barnes and Noble Books-Imports, 1977.

Photo: https://mythology.stackexchange.com/questions/10170/what-does-aphrodite-s-magical-girdle-look-like

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; MAKYAJ / ANCIENT GREEK CLOTHES; MAKEUP

2024-07-27T10:36:00.005+03:00

Yunan kadınları güzelliklerini artırmak için makyaj yapmayı benimsediler. Kadınların yüzlerine nasıl makyaj yaptıklarına dair kanıtlar, saray freskleri, doğrudan duvara asılan resimler, MÖ 1500'e dayanan antik Yunan adası Girit'teki kraliyet şehri Knossos'taki resimler ve MÖ 500'den 336'ya kadar olan Yunan Klasik Dönemi'nde yazılmış betimleyici şiirler gibi farklı yerlerde bulunabilir. Uygulama muhtemelen maliyeti nedeniyle zengin ve nüfuzlu kadınlarla sınırlı olsa da makyaj, antik Yunanistan'da modanın önemli bir parçasıydı. Antik Yunanistan'ın güneşli ikliminde, özellikle Yunanistan'ın kültür merkezi olan Atina'da yaşayan soylu kadınlar ciltlerini soluk tutmaya çalışırlardı. Kadınlar kırışıksız, beyaz bir görünüm yaratmak için yüzlerine, boyunlarına, omuzlarına ve kollarına suyla karıştırılmış beyaz kurşun macunu sürerlerdi. Başka bir kozmetik preparat, beyaz kurşunu sirkeye batırmayı, aşınmış kısmı toplamayı, toz haline getirmeyi ve sonra ısıtmayı içeriyordu. Kadınlar daha sonra yosun, çiçek veya ezilmiş dut gibi çeşitli malzemelerden yapılmış parlak renkli ruj ve allık veya kırmızımsı pudra sürdüler. Koyu göz farı, göz kalemi ve kaş boyası isten yapılırdı. Yunanlılar makyajlarını cesurca kullandılar, yanaklarına allık ile kırmızı daireler veya başka tasarımlar çizdiler ve kaşlarını ve gözlerini koyu hatlar ve geniş çizgilerle vurguladılar. Yunan kadınları o kadar ağır makyajlıydı ki, özenle hazırlanmış yüzleri terle yıkanma tehlikesi altındaydı. Şair Eubulus, MÖ 360 civarında yazdığı Çelenk Satıcıları adlı komedisinde, Yunanistan'ın ikliminin Atina'daki kadınlar için oluşturduğu tehdidi canlı bir şekilde şöyle anlatmıştır: "Sıcakken dışarı çıkarsanız, kaşlarınızdan iki siyah makyaj akışı akar ve yanaklarınızdan boynunuza kadar kırmızı çizgiler uzanır. Alnınıza doğru sarkan saçlar beyaz kurşunla matlaşır." Eubulus'un tanımı, Yunan kadınlarının makyaj yaptıklarında, belki de içeride kalarak kendilerini güneşin sıcağından korumaya çalıştıklarını göstermektedir.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Gröning, Karl. Body Decoration: A World Survey of Body Art. New York: Vendome Press, 1998. Symons, David J. Costume of Ancient Greece. New York: Chelsea House, 1987. [Ayrıca bkz. 1. Cilt, Antik Roma: Makyaj; 4. Cilt, 1919–29: Makyaj; 5. Cilt, 1946–60: Makyaj

---

Greek women embraced the use of makeup to enhance their beauty. Evidence of how females made up their faces can be found in such different places as on palace frescos, paintings directly on the wall, from Knossos, the royal city on the ancient Greek island of Crete, dating back to 1500 B.C.E. and in the descriptive poems written during the Greek Classical Period from 500 to 336 B.C.E. Although the practice was limited to women of wealth and influence, probably because of the cost, makeup was an important part of fashion in ancient Greece. In the sunny climate of ancient Greece, noblewomen, especially those living in Athens, the cultural center of Greece, tried to keep their skin pale. Women smoothed a paste of white lead mixed with water over their faces, necks, shoulders, and arms to create a wrinkle-free, white appearance. Another cosmetic preparation involved soaking white lead in vinegar, collecting the corroded portion, grinding it into a powder, and then heating it. Women then applied brightly colored lipstick and rouge, or reddish powder, made from a variety of materials such as seaweed, flowers, or crushed mulberries. Dark eye shadow, eyeliner, and eyebrow coloring was made from soot. Greeks used their makeup boldly, drawing red circles or other designs with rouge on their cheeks and accenting their eyebrows and eyes with dark outlines and sweeping lines. Greek women were so heavily made-up that their carefully crafted faces were in danger of washing away with sweat. The poet Eubulus, in his circa 360 B.C.E. comedy The Wreath-Sellers, vividly described the threat of Greece’s climate to women in Athens: “If you go out when it is hot, two streams of black make-up flow from your eyebrows, and red stripes run from your cheeks to your neck. The hair hanging down on to the forehead is matted with white lead.” Eubulus’s description suggests that when Greek women wore makeup they tried to protect themselves from the heat of the sun, perhaps by staying inside.

FOR MORE INFORMATION

Gröning, Karl. Body Decoration: A World Survey of Body Art. New York: Vendome Press, 1998. Symons, David J. Costume of Ancient Greece. New York: Chelsea House, 1987. [See also Volume 1, Ancient Rome: Makeup; Volume 4, 1919–29: Makeup; Volume 5, 1946–60: Makeup

Photo: https://www.wallpaperflare.com/search?wallpaper=ancient+Greek+clothes

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; MÜCEVHERLER / ANCIENT GREEK CLOTHES; JEWELERY

2024-07-27T10:30:00.003+03:00

Antik Yunan medeniyetinin zirve döneminde, yaklaşık MÖ 600'den MÖ 146'ya kadar, Yunan erkekleri ve kadınları, Batı dünyasında günümüze kadar devam eden kişisel süs eşyalarının takılması için bir emsal oluşturdular. Yunan toplumundaki ilk mücevher parçaları tamamen süs amaçlı değildi, bunun yerine bir giysiyi sabitlemek için bir iğne veya saçı düzenlemek için bir bant gibi belirli işlevleri vardı. Bu işlevsel parçalar daha sonra süslenerek takan kişiye dekoratif ve hoş görünmeleri sağlandı. Demirciler MÖ 3. yüzyıldan önce altın, gümüş ve bronzdan nesneler yapsalar da, bu tarihten sonra Yunan kuyumcular hem erkeklerin hem de kadınların takabileceği karmaşık tasarımlı süsler yaratmada çok yetenekli hale geldiler. Kuyumcuların becerileri, insanların tamamen dekoratif nedenlerle yapılmış mücevherlere olan isteğini artırdı. En eski takıların bir kısmı kabartmalı veya kabartmalı işçilikle süslenmiş, tasarımlı ve kabartmalı metal boncuklarla veya bükülmüş altın tellerle süslenmiş ince metal plakalar ile bazen boncukların da yer aldığı, filigran olarak bilinen altın telden yapılmış ayrıntılı tasarımlardı. MÖ 336'dan 323'e kadar, o dönemde Yunan halkının hükümdarı olan Makedonya Kralı Büyük İskender (MÖ 356-323), yoğun bir şekilde seyahat etti ve Asya'dan yakut, topaz, zümrüt, opal, inci ve elmas gibi değerli taşlar getirdi. Kısa süre sonra kuyumcular bu taşları takılara dahil ettiler. Küpeler ilk kez MÖ 900'de Yunanistan'da ortaya çıktı. Bu ilk küpeler altın veya bronz halkalardı ve kısa sürede daha büyük ve daha ayrıntılı sarkan altın toplar veya yaklaşık dört inç uzunluğunda vazo biçimli süsler haline geldi. MÖ 600'e gelindiğinde çok parçalı küpeler takılmaya başlandı. Bunlar arasında, merkezi daha büyük bir diskten zincirlere asılan ve takan kişi hareket ettikçe hoş bir ses çıkaran küçük madeni para şeklindeki parçalar vardı. Büyük İskender döneminde küpeler daha da ayrıntılı hale geldi ve sarkan figürinler ve altın çiçek sepetleri içeren tasarımlar içeriyordu. Yunanistan'da küpelerde kullanılan en eski mücevherler incilerdi. Armut şeklindeki inciler özellikle popülerdi. Yetişkin kadınlar için iki küpe popülerdi, ancak şık Yunan gençleri genellikle tek bir küpe takıyordu. Kolyeler ve bilezikler de popülerdi. Kehribar boncuklar veya inciler genellikle boyna asılırdı. Bir diğer popüler kolye tasarımı, bağlı halkalar veya diğer süsleri sallayan kısa zincirlerle altın disk veya top süslere sahip zincirler içeriyordu. En sık görülen bilezik stili, bir yılanı taklit eden kolun etrafına sarılmış altın, gümüş veya bronz bir teldi. Antik Yunanlılarınkine benzer mücevher stilleri, dünyanın dört bir yanındaki şık kadınlar tarafından takılmaya devam ediyor.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Cosgrave, Bronwyn. Antik Mısır'dan Günümüze Kostüm ve Modanın Tam Tarihi. New York: Checkmark Books, 2000. Norris, Herbert. Kostüm ve Moda: Avrupa Giyiminin Erken Çağlardaki Evrimi. Londra, İngiltere: J. M. Dent and Sons, 1924. Yeniden basım, New York: E. P. Dutton, 1931.

---

During the high point of ancient Greek civilization, from about 600 B.C.E. to 146 B.C.E., Greek men and women set a precedent for the wearing of personal ornaments that has continued in the Western world up to the present day. The first pieces of jewelry in Greek society were not purely ornamental, but instead they had specific functions, such as a pin to secure a garment or a band to manage the hair. These functional pieces were later embellished to become decorative and pleasing to the wearer. Although blacksmiths made objects out of gold, silver, and bronze before the third century B.C.E., Greek goldsmiths after this date became very skillful at creating intricately designed ornaments for both men and women to wear. The skills of the goldsmiths increased people’s desire for jewelry made for purely decorative reasons. Some of the earliest jewelry were thin metal plates embossed, or ornamented with raised work, with designs and trimmed with raised metal beads or twisted golden wire, as well as elaborate creations made of gold wire, sometimes featuring beads, that became known as filigree. From 336 to 323 B.C.E. Macedonian king Alexander the Great (356– 323 B.C.E.), ruler of the Greek people at the time, traveled extensively and brought back precious gemstones from Asia, including rubies, topazes, emeralds, opals, pearls, and diamonds. Soon jewelers incorporated these stones into jewelry. Earrings appeared for the first time in Greece in 900 B.C.E. These first earrings were golden or bronze hoops, which soon became larger and more elaborate designs of hanging gold balls or nearly four-inch-long vase-shaped ornaments. By 600 B.C.E. multipieced earrings were worn. These included small coin-shaped pieces that hung on chains from a central larger disc and made a pleasant noise as the wearer moved. During the reign of Alexander the Great earrings became even more elaborate and included designs with dangling figurines and golden flower baskets. The earliest gems to be used in earrings in Greece were pearls. Pear-shaped pearls were especially popular. Two earrings were popular for adult women, but fashionable Greek youths often wore a single earring. Necklaces and bracelets were also popular. Amber beads or pearls were often strung around the neck. Another popular necklace design featured chains with golden disc or ball ornaments with attached rings or short chains that dangled other ornaments. The bracelet style seen most often was of a gold, silver, or bronze wire twisted around the arm imitating a snake. Jewelry styles similar to those of the ancient Greeks continue to be worn by fashionable women around the world.

FOR MORE INFORMATION

Cosgrave, Bronwyn. The Complete History of Costume and Fashion, from Ancient Egypt to the Present Day. New York: Checkmark Books, 2000. Norris, Herbert. Costume and Fashion: The Evolution of European Dress Through the Earlier Ages. London, England: J. M. Dent and Sons, 1924. Reprint, New York: E. P. Dutton, 1931.

Photo: https://tr.pinterest.com/pin/369084131956874333/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; FİBULAE / ANCIENT GREEK CLOTHES; FIBULAE

2024-07-26T10:41:00.010+03:00

Antik Yunanlılar kıyafetlerini fibulalarla tuttururlardı. Emniyet iğnelerine benzeyen fibulalar, Yunanlıların vücutlarının etrafına örttükleri büyük kumaş panellerini sabitlerdi. Başlangıçta kıyafetleri yerinde tutmak için bir gereklilik olarak ortaya çıksalar da fibulalar daha sonra dekoratif moda öğeleri haline geldiler. İlk fibulalar kuşların bacak kemiklerinden oyulmuştu; bazı bilim insanları fibulanın aynı zamanda belirli bir bacak kemiği için kullanılan isim olmasından dolayı iğnelerin isminin kaynağının bu olduğuna inanıyor. En eski metal fibulalar yaklaşık MÖ 1000 yılına kadar uzanıyor. Bu süssüz fibulalar bronz veya altından yapılmıştı ve modern emniyet iğnelerine çok benziyordu. Yunan kuyumcular MÖ 480'den 336'ya kadar zanaatlarında daha yetenekli hale geldikçe daha ayrıntılı, dekoratif fibulalar yarattılar. Bu dönemden kalma fibula örnekleri, güzel işlenmiş altın tasarımlara sahiptir. MÖ 146 civarında Yunan İmparatorluğu'nun çöküşünde, fibulalar oldukça güzeldi ve Yunan giysilerini süslemek için daha az işlevsel mücevher parçalarıyla birlikte giyilirdi. Daha sonraki kültürler fibulalar yapmaya ve kullanmaya devam ettiler. Günümüzde orta İtalya'yı kapsayan bölgeden olan Etrüskler, MÖ 750 ile MÖ 200 arasında fibulaları süslemek için cam boncuklar yaptılar. Fibulalar, Romalı erkekler tarafından giyilen ana mücevher türlerinden biriydi ve MÖ 509 ile MS 476 arasında askeri pelerinler için değerli tokalardı. Fibulalar ayrıca Romalı kadınlar tarafından da giyilirdi. Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, Bizanslılar 330'dan 1095'e kadar Orta Avrupa, İtalya ve Asya'nın bir bölümünde zengin ve güçlü bir imparatorluğu yönettiler. Bizanslılar, mücevherli fibulaları erkek pelerinleri için moda tokalar olarak görüyorlardı. On birinci yüzyılda, antik imparatorluklar gerilerken, Orta Avrupa'daki daha ilkel göçebe kabile grupları basit metal fibulalar takıyordu.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Payne, Blanche, Geitel Winakor ve Jane Farrell-Beck. Kostüm Tarihi: Antik Mezopotamya'dan Yirminci Yüzyıla Kadar. 2. baskı. New York: HarperCollins, 1992.

Ayrıca Bakınız:

Antik Yunan Giysi Kültürü / Clothes Culture Ancient Greek

Antik Yunan Giysileri / Ancient Greek Clothes

Antik Yunan Giysileri; Ckalaina and Diplax / Ancient Greek Clothes; Chalaina and Diplax

Antik Yunan Giysileri; Chlyams / Ancient Greek Clothes; Chlyams

Antik Yunan Giysileri; Dorik Chiton / Ancient Greek Clothes; Dorik Chiton

Antik Yunan Giysileri; Himasyon / Ancient Greek Clothes; Himation

Antik Yunan Giysileri; İonic Chiton / Ancient Greek Clothes; İonic Chiton

Antik Yunan Giysileri; Bel Kaplamaları / Ancient Greek Clothes; Loin Coverings

Antik Yunan Giysileri; Savaş Giysileri / Ancient Greek Clothes; Military Clothes

Antik Yunan Giysileri; Minos Elbisesi / Ancient Greek Clothes; Minos Dress

Antik Yunan Giysileri; Peplos / Ancient Greek Clothes; Peplos

Antik Yunan Giysileri; Başlıklar / Ancient Greek Clothes; Headwear

Antik Yunan Giysileri; Frigya Şapkası / Ancient Greek Clothes; Phrygian Cap

Antik Yunan Giysileri; Pilos ve Petasos / Ancient Greek Clothes; Pilos and Pitasos

Antik Yunan Giysileri; Sakkos ve Sphendone / Ancient Greek Clothes; Sakkos and Sphendone

Antik Yunan Giysileri; Çelenkler / Ancient Greek Clothes; Wreaths

Antik Yunan Giysileri; Vücut Süslemeleri / Ancient Greek Clothes; Body Decotation

Antik Yunan Giysileri; Cameo ve İntaglio / Ancient Greek Clothes; Cameo and Intaglio

Antik Yunan Giysileri; Fibulae / Ancient Greek Clothes; Fibulae

Antik Yunan Giysileri; Mücevherler / Ancient Greek Clothes; Jewelery

Antik Yunan Giysileri; Makyaj / Ancient Greek Clothes; Makeup

Antik Yunan Giysileri; Metal Kuşaklar / Ancient Greek Clothes; Metal Girdless

Antik Yunan Giysileri; Parfüm / Ancient Greek Clothes; Perfume

Antik Yunan Giysileri; Ayakkabılar / Ancient Greek Clothes; Footwear

Antik Yunan Giysileri; Botlar / Ancient Greek Clothes; Boots

Antik Yunan Giysileri; Sandaletler / Ancient Greek Clothes; Sandals

---

Ancient Greeks fastened their clothes with fibulae. Fibulae, which resembled safety pins, secured the large panels of fabric that Greeks draped around their bodies. Although they began as a necessity for holding clothing in place, fibulae later became decorative fashion items. The first fibulae were carved from the leg bones of birds, which some scholars believe to be the source of the pins’ name since fibula is also the name used for a particular leg bone. The earliest metal fibulae date back to about 1000 B.C.E. These unadorned fibulae were made of bronze or gold and looked very similar to modern safety pins. As Greek goldsmiths became more skilled in their craft from 480 to 336 B.C.E., they created more elaborate, decorative fibulae. Examples of fibulae from this time have beautifully wrought golden designs. By the fall of the Greek Empire around 146 B.C.E., fibulae were quite beautiful and worn with less-functional jewelry pieces to adorn Greek garments. Later cultures continued to make and use fibulae. Etruscans, from the area now comprising central Italy, made glass beads to decorate fibulae between 750 B.C.E. and 200 B.C.E. Fibulae were one of the main types of jewelry worn by Roman men and were prized clasps for military cloaks between 509 B.C.E. and 476 C.E. Fibulae were also worn by Roman women. After the decline of the Roman Empire, the Byzantines ruled a rich and powerful empire in central Europe, Italy, and part of Asia from 330 to 1095 C.E. Byzantines considered jeweled fibulae fashionable clasps for men’s cloaks. By the eleventh century, as the ancient empires declined, more primitive groups of nomadic tribes in central Europe wore simple metal fibulae.

FOR MORE INFORMATION

Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume: From Ancient Mesopotamia Through the Twentieth Century. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992.

Photo: https://fashionhistory.fitnyc.edu/fibula/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; CAMEO AND INTAGLIO / ANCIENT GREEK CLOTHES; CAMEO AND INTAGLIO

2024-07-26T10:39:00.003+03:00

Mücevher olarak kullanılmak üzere taş oyma, erken Asur (Güneydoğu Asya'nın büyük antik imparatorluklarından biri) ve Mısır kültürlerinde oldukça değerli bir sanattı ancak Yunanistan'da ancak MÖ 6. yüzyılda geliştirilmeye başlandı. Yunanlılar tarafından kullanılan ilk oyma yöntemi, intaglio veya bir taşın yüzeyine bir tasarım kesme olarak biliniyordu. Özellikle mühür yüzüklerindeki intaglio'lar, tasarımın izlenimlerini balmumuna veya diğer maddelere damgalayarak imza olarak kullanılıyordu. Daha sonra, MÖ 4. yüzyılda, oymacılar, kameo adı verilen taşlar üzerinde kabartma tasarımlar oluşturma yöntemini mükemmelleştirdiler. Yunanlılar, oniks, sardoniks, akik, akik, sard, kalsedon, yeşim ve lapis lazuli gibi çeşitli değerli taşların yanı sıra zümrüt, safir, yakut ve garnet gibi değerli taşlara tasarımlar kazıdılar. Bu taşlar kazındıktan sonra, altın gibi hassas bir şekilde kazınmış ve dikkatlice şekillendirilmiş değerli metallere yerleştiriliyordu. Daha sonraki kültürler de hem oyma hem de kabartma oyma yöntemleri geliştirdiler. MS 1. yüzyılda Romalı kuyumcular, gelin ve damadın başlarının oyulmuş olduğu karmaşık alyanslar ve narin kolyeler yaptılar. MS 4. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Bizans İmparatorluğu'nun zengin vatandaşları kabartma yüzükler ve diğer gösterişli mücevherler taktılar. Profilli baş madalyonlu kabartma broşlar veya iğneler, özellikle 18. yüzyılın sonu ve 19. yüzyılın başında Avrupalı kadınlar arasında popülerdi.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Payne, Blanche, Geitel Winakor ve Jane Farrell-Beck. Kostüm Tarihi: Antik Mezopotamya'dan Yirminci Yüzyıla Kadar. 2. baskı. New York: HarperCollins, 1992. [Ayrıca bkz. 3. Cilt, On Sekizinci Yüzyıl: Kabartma]

Ayrıca Bakınız:

Antik Yunan Giysi Kültürü / Clothes Culture Ancient Greek

Antik Yunan Giysileri / Ancient Greek Clothes

Antik Yunan Giysileri; Ckalaina and Diplax / Ancient Greek Clothes; Chalaina and Diplax

Antik Yunan Giysileri; Chlyams / Ancient Greek Clothes; Chlyams

Antik Yunan Giysileri; Dorik Chiton / Ancient Greek Clothes; Dorik Chiton

Antik Yunan Giysileri; Himasyon / Ancient Greek Clothes; Himation

Antik Yunan Giysileri; İonic Chiton / Ancient Greek Clothes; İonic Chiton

Antik Yunan Giysileri; Bel Kaplamaları / Ancient Greek Clothes; Loin Coverings

Antik Yunan Giysileri; Savaş Giysileri / Ancient Greek Clothes; Military Clothes

Antik Yunan Giysileri; Minos Elbisesi / Ancient Greek Clothes; Minos Dress

Antik Yunan Giysileri; Peplos / Ancient Greek Clothes; Peplos

Antik Yunan Giysileri; Başlıklar / Ancient Greek Clothes; Headwear

Antik Yunan Giysileri; Frigya Şapkası / Ancient Greek Clothes; Phrygian Cap

Antik Yunan Giysileri; Pilos ve Petasos / Ancient Greek Clothes; Pilos and Pitasos

Antik Yunan Giysileri; Sakkos ve Sphendone / Ancient Greek Clothes; Sakkos and Sphendone

Antik Yunan Giysileri; Çelenkler / Ancient Greek Clothes; Wreaths

Antik Yunan Giysileri; Vücut Süslemeleri / Ancient Greek Clothes; Body Decotation

Antik Yunan Giysileri; Cameo ve İntaglio / Ancient Greek Clothes; Cameo and Intaglio

Antik Yunan Giysileri; Fibulae / Ancient Greek Clothes; Fibulae

Antik Yunan Giysileri; Mücevherler / Ancient Greek Clothes; Jewelery

Antik Yunan Giysileri; Makyaj / Ancient Greek Clothes; Makeup

Antik Yunan Giysileri; Metal Kuşaklar / Ancient Greek Clothes; Metal Girdless

Antik Yunan Giysileri; Parfüm / Ancient Greek Clothes; Perfume

Antik Yunan Giysileri; Ayakkabılar / Ancient Greek Clothes; Footwear

Antik Yunan Giysileri; Botlar / Ancient Greek Clothes; Boots

Antik Yunan Giysileri; Sandaletler / Ancient Greek Clothes; Sandals

---

Engraving stones for use as jewelry had been a highly prized art in early Assyrian (one of the great ancient empires of southeast Asia) and Egyptian cultures but only began to be developed in Greece in the sixth century B.C.E. The first method of engraving used by the Greeks was known as intaglio, or cutting a design into the surface of a stone. Intaglios, especially those on signet rings, were used as signatures by stamping impressions of the design into wax or other substances. Later, in the fourth century B.C.E., engravers perfected a method of creating raised designs on stones, called cameo. The Greeks engraved designs into a variety of precious stones, such as onyx, sardonyx, agate, cornelian, sard, chalcedony, jasper, and lapis lazuli, as well as gems, such as emerald, sapphire, ruby, and garnet. Once engraved, these stones were set in delicately engraved and carefully shaped precious metals, such as gold. Later cultures also developed methods of both intaglio and cameo engraving. Roman jewelers in the first century C.E. made intricate wedding rings with carvings of the heads of the bride and groom and delicate pendants. Rich citizens of the Byzantine Empire of the fourth through the fifteenth centuries C.E. wore cameo rings and other elaborate jewelry. Cameo brooches or pins with medallions of profiled heads were especially popular among European women in the late eighteenth and early nineteenth centuries.

FOR MORE INFORMATION

Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume: From Ancient Mesopotamia Through the Twentieth Century. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992. [See also Volume 3, Eighteenth Century: Cameo]

Photo: https://tr.pinterest.com/magistramichaud/cameos-intaglios/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)

ANTİK YUNAN GİYSİLERİ; VÜCUT SÜSLEMELERİ / ANCIENT GREEK CLOTHES; BODY DECORATION

2024-07-26T10:36:00.003+03:00

İlk Yunanlılar fiziksel görünümlerine çok önem veriyorlardı ve insan formunu kutluyorlardı. MÖ 3000 ila 1200 yılları arasında Yunan adası Girit'te yaşayan Minoslular ve Yunan anakarasında yaşayan Mikenlilerin tasvirleri, bu kültürlerin insan figürünü idealleştirdiğini gösteriyor. Hem erkekler hem de kadınlar ince figürlerle, metal kuşaklarla çevrili ince bellerle ve uçuşan siyah saçlarla çizilir. İnce beller hariç, MÖ 800 ila 146 yılları arasında yaşayan antik Yunanlılar insan vücuduna benzer bir değer veriyordu. Yunanlılar, özellikle Yunanistan'ın merkezindeki Sparta eyaletinde yaşayanlar, zihinlerini ve bedenlerini formda tutmak için düzenli olarak egzersiz yapıyorlardı. Vücudu giyime hazırlamak için Yunanlılar her gün banyo yapar, istenmeyen tüyleri gidermek ve cildi pürüzsüz hale getirmek için ponza taşlarıyla ovurlardı. Hem erkekler hem de kadınlar ayrıca ciltlerini parlatmak için ciltlerine parfümlü yağ sürerlerdi. Yunan kadınları özenle sarılmış giysilerini ve özenle şekillendirilmiş saçlarını tamamlamak için değerli metallerden yapılmış ve değerli taşlarla süslenmiş yüzükler, kolyeler, bilezikler, küpeler ve saç süsleriyle kendilerini süslediler. Kadınlar ayrıca yüzlerindeki kusurları gizlemek için beyaz kurşun veya tebeşir kullandılar, yanaklarına allık veya kırmızımsı bir toz sürdüler ve gözlerini göz boyasıyla çerçevelediler. Erkekler makyaj yapmazdı ancak yüzük takar ve pelerinlerini ve tuniklerini tutturmak için dekoratif fibulalar (iğneler) kullanırlardı.

DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN

Chisholm, Jane, Lisa Miles ve Struan Reid. Usborne Encyclopedia of Ancient Greece. Londra, İngiltere: Usborne Publishing, 1999. Payne, Blanche, Geitel Winakor ve Jane Farrell-Beck. The History of Costume: From Ancient Mesopotamia Through the Twentieth Century. 2. baskı. New York: HarperCollins, 1992.

Ayrıca Bakınız:

Antik Yunan Giysi Kültürü / Clothes Culture Ancient Greek

Antik Yunan Giysileri / Ancient Greek Clothes

Antik Yunan Giysileri; Ckalaina and Diplax / Ancient Greek Clothes; Chalaina and Diplax

Antik Yunan Giysileri; Chlyams / Ancient Greek Clothes; Chlyams

Antik Yunan Giysileri; Dorik Chiton / Ancient Greek Clothes; Dorik Chiton

Antik Yunan Giysileri; Himasyon / Ancient Greek Clothes; Himation

Antik Yunan Giysileri; İonic Chiton / Ancient Greek Clothes; İonic Chiton

Antik Yunan Giysileri; Bel Kaplamaları / Ancient Greek Clothes; Loin Coverings

Antik Yunan Giysileri; Savaş Giysileri / Ancient Greek Clothes; Military Clothes

Antik Yunan Giysileri; Minos Elbisesi / Ancient Greek Clothes; Minos Dress

Antik Yunan Giysileri; Peplos / Ancient Greek Clothes; Peplos

Antik Yunan Giysileri; Başlıklar / Ancient Greek Clothes; Headwear

Antik Yunan Giysileri; Frigya Şapkası / Ancient Greek Clothes; Phrygian Cap

Antik Yunan Giysileri; Pilos ve Petasos / Ancient Greek Clothes; Pilos and Pitasos

Antik Yunan Giysileri; Sakkos ve Sphendone / Ancient Greek Clothes; Sakkos and Sphendone

Antik Yunan Giysileri; Çelenkler / Ancient Greek Clothes; Wreaths

Antik Yunan Giysileri; Vücut Süslemeleri / Ancient Greek Clothes; Body Decotation

Antik Yunan Giysileri; Cameo ve İntaglio / Ancient Greek Clothes; Cameo and Intaglio

Antik Yunan Giysileri; Fibulae / Ancient Greek Clothes; Fibulae

Antik Yunan Giysileri; Mücevherler / Ancient Greek Clothes; Jewelery

Antik Yunan Giysileri; Makyaj / Ancient Greek Clothes; Makeup

Antik Yunan Giysileri; Metal Kuşaklar / Ancient Greek Clothes; Metal Girdless

Antik Yunan Giysileri; Parfüm / Ancient Greek Clothes; Perfume

Antik Yunan Giysileri; Ayakkabılar / Ancient Greek Clothes; Footwear

Antik Yunan Giysileri; Botlar / Ancient Greek Clothes; Boots

Antik Yunan Giysileri; Sandaletler / Ancient Greek Clothes; Sandals

---

The early Greeks were very concerned about their physical appearance and celebrated the human form. The depictions of Minoans living on the Greek island of Crete and Mycenaeans living on the Greek mainland from 3000 to 1200 B.C.E. indicate these cultures idealized the human figure. Both men and women are drawn with slim figures, tiny waists encircled by metal girdles, and flowing black hair. With the exception of the tiny waists, ancients Greeks living from 800 to 146 B.C.E. held the human body in similar esteem. Greeks, especially those living in the state of Sparta, in central Greece, exercised regularly to keep their minds and bodies fit. To prepare the body for dress, Greeks bathed every day, scrubbing with pumice stones to remove unwanted hair and make the skin smooth. Both men and women also rubbed perfumed oil over their skin to make their skin gleam. To complement their elaborately wrapped garments and carefully styled hair, Greek women adorned themselves with rings, necklaces, bracelets, earrings, and hair ornaments made of precious metals and decorated with gemstones. Women also used white lead or chalk to hide imperfections on their faces, brushed rouge, or a reddish powder, on their cheeks, and outlined their eyes with eye paint. Men did not wear makeup but wore rings and used decorative fibulae (pins) to clasp their cloaks and chitons (tunics).

FOR MORE INFORMATION

Chisholm, Jane, Lisa Miles, and Struan Reid. The Usborne Encyclopedia of Ancient Greece. London, England: Usborne Publishing, 1999. Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume: From Ancient Mesopotamia Through the Twentieth Century. 2nd ed. New York: HarperCollins, 1992.

Photo: https://exhibitionsmith.wordpress.com/2015/06/16/defining-beauty/

Kaynak: S. Pendergast, T. Pendergast, S. Hermsen, Fashion, Costume, and Culture: Clothing, Headwear, Body Decorations, and Footwear through the Ages, Thomson Gale, 2023

(BLOGUMA DESTEK OLMAK İÇİN REKLAMLARI ZİYARET EDERSENİZ SEVİNİRİM)

(I WOULD APPRECIATE IT IF YOU VISIT THE ADS TO SUPPORT)