Sander Van der Maelen

Ga wandelen met een hond, of adopteer een kat!

2012-01-17T13:48:00.000+01:00

Het nieuwe jaar is alweer even bezig en goede voornemens vervliegen snel. Stoppen met roken, afvallen en meer tijd voor vrienden maken zijn enkele klassiekers die al snel verwaarloosd worden. Er zijn echter ook zaken die niet mogen verwaarloosd worden - wat zeg ik, zaken: het zijn bijna personen. Honden en katten, onze huisdieren. Het Dierenasiel Gent is de poort naar een beter bestaan voor verloren of afgestane honden en katten. Je kan met de honden zelfs gaan wandelen.

Ik heb dit jaar eindelijk eens een lang gekoesterd voornemen in de praktijk omgezet: ik ben steungever geworden van het Dierenasiel Gent. Het befaamde asiel in het Citadelpark in Gent vangt verloren gelopen en afgestane honden en katten op een menselijk manier op. Er wordt gezocht naar de rechtmatige eigenaar, of naar een nieuwe thuis.

Alle beestjes worden goed verzorgd in het dierenasiel maar uiteraard is een nieuwe thuis de best mogelijke verzorging die ze kunnen krijgen. Je kan daarom altijd een hond of een kat adopteren en ze een nieuwe toekomst geven. De hond die wij vroeger thuis hadden, kwam ook uit het dierenasiel en was een fantastisch prachtig beest dat ons véél liefde en plezier heeft geschonken. Laat mijn anekdote een positieve stimulans zijn! Katten zijn natuurlijk ook een optie en zijn zelfstandiger dan honden: misschien een optie voor de stadsmensen?

Heb je geen tijd of plaats om een dier in huis te nemen? Dan kan je ook lid worden van de vzw die de werking van het asiel ondersteunt. Op die manier kan je ook gaan wandelen met honden uit het asiel. Jij hebt een compagnon om een leuke namiddag mee te spenderen en de hond in kwestie kan eens uit zijn/haar hok komen. Voor studenten is het ook een leuke manier om te ontspannen tijdens het blokken: spreek af met vrienden, ga met je favoriete hond wandelen en maak er een leuke dag van!

Bloggen op Glazen Huis Gentbrugge

2011-12-11T10:44:00.001+01:00

Ik kan het kort en bondig houden: je kan een groot deel van m'n recent blogwerk terugvinden op de site van het Glazen Huis Gentbrugge. De afgelopen 24 uur waren intens maar gaven véél voldoening: werken met internet, maar gelukkig toch voor de sociale samenhang in de wijk en het goede doel. Ik vond het enorm aangenaam. U ook?

Wereldoorlog I: bloedig onbegrip

2011-11-11T08:00:00.000+01:00

11.11.11.11. Eén keer 11 extra dit jaar, op zeven jaar van het einde van een van de bloedigste oorlogen die de mensheid heeft gekend en die onnoemelijk menselijk leed heeft veroorzaakt. De Eerste Wereldoorlog was aan het oostelijk front in Europa een bewegingsoorlog, aan het westelijk front een stellingsoorlog. Hierbij vonden niet enkele tientallen mensen de dood op enkele jaren oorlog, zoals vele landen in de oorlogen in Afghanistan en Irak, maar juist honderdduizenden mensen per slag. Het beruchtste voorbeeld is ongetwijfeld de Slag bij de Somme: hier verloren meer dan een miljoen mensen hun leven in vijf maanden uitzichtloos vechten.

De Eerste Wereldoorlog was meer dan omwille van het menselijk leed een bevreemdende oorlog omdat onbegrip zich meester maakte van de mensen. Er was geen "goede" en "kwade" kant in dit verhaal, enkel de vijand, het trotse opgefokte vaderland van de andere. Bij de hierboven vermelde Slag bij de Somme kwamen aan Britse kant bijna een half miljoen mensen om en bij de Fransen 200.000 manschappen, terwijl bij de Duitsers ook zowat een half miljoen soldaten naar de eeuwige jachtvelden stuurden. En dan heb ik nog niet gesproken over de langdurige effecten van pakweg het gebruikte gifgas.

Aansluitend hierbij kwam nog de houding van de Europese socialisten. Is het voor deze buitenproportionele en absurde kanonnenoorlog dat de arbeidersbeweging al decennia lang gestreden had? Wat was de waarde van de Socialistische Internationale nog als kameraden niet zij aan zij, maar in elkaars vizier streden? Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit de basis werd van één van de vele breuklijnen binnen de linkse beweging.

De reactie uit de kunstwereld loog er niet om: het dadaïsme was geboren en absurdistische kunst zou de weggeschoten waarden van de lange 19de eeuw ironiseren. Een andere kunstuiting waren de wanhoopskreten vanaf het front die soms de buitenwereld bereikten. Zo ook het klassieke gedicht In Flanders' Fields. Lang geleden heb ik hier reeds over geblogd, maar het moet gezegd: het blijft een ijzersterk gedicht. Lees en begrijp.

In Flanders' Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

- John McCrae

#Animo11 ideeën 22-24: vorming en rood! #fb

2011-10-29T02:00:00.000+02:00

Zie zo, dat was het dan. 24 ideeën voor 24 maanden Animo nationaal, hopelijk met jouw steun op het verkiezingscongres! Je kan m'n ingediende intentieverklaring nogmaals nalezen via deze link. Avanti!

22. Vormingsnetwerk leden & afdelingen

Aansluitend op de uitbouw van het intranet (zie idee 7), moet het ook mogelijk blijven om face to face ideeën uit te wisselen. Het helpt wel om eens te horen van zo'n ervaren lid hoe je bepaalde zaken juist aanpakt, en daarom wil ik vanuit het nationaal bestuur ook de uitbouw van een vormingsnetwerk mee ondersteunen. Dit netwerk kan alle Animo-leden met een bepaalde expertise bundelen en laten vorming geven aan afdelingen die hier nood aan hebben. Dat kan gaan over praktische zaken, maar ook over inhoudelijke dingen zoals “de geschiedenis van het socialisme” of “jeugdzorg 2.0”.

23. Vorming nationaal bestuur

Niet alleen de afdelingen, maar ook het nationaal bestuur heeft nood aan voortdurende vorming en ondersteuning! Daarom stel ik een netwerk van oud-bestuurders en experts van binnen- en buitenland voor die het bestuur tips moet geven indien zij daar om vragen. Geen schoonmoedertoestanden, maar eerder info over het bijhouden van een boekhouding, het opstellen van een begroting, het leiden van vergaderingen, enzovoort. Zo wordt de drempel om bestuurder te worden ietsje verlaagd en het niveau verhoogd.

24. Rode liederen!

We moeten als jongsocialisten weer aansluiten bij onze rijke traditie. Daarom werk ik aan een rode codex, dienen rode cantussen eerder als rode zangavonden open te staan voor iedereen en kan er in elke Boemerang een rood lied gepubliceerd worden met historische uitleg.

De uitleg bij onderstaand lied:

Het eerste concentratiekamp ontstond in juni 1933 in Börgermoor. In de zomer van 1933 volgden Esterwegen en Neusustrum. Esterwegen werd berucht omdat de Nobelprijswinner voor de Vrede Carl van Ossietzky daar zo slecht werd behandeld dat hij aan de gevolgen overleed.
Hier werd in de zomer van 1933 door politieke gevangenen het 'Lied van de 'Moorsoldaten' geschreven toen zij toestemming kregen een avond te organiseren ter algehele opmontering. Gevangenen en SS'ers kwamen kijken naar Zirkus Konzentrazani. Twee dagen later was het lied 'verboden' verklaard.
Voor de gevangenen, ook wel veensoldaten genoemd, heeft het lied heel veel betekend, een onderlinge band geschapen; het gaf hoop voor een toekomst in vrijheid. Het lied werd tot grote woede van de bewakers telkens opnieuw door de gevangenen gezongen.

#Animo11 ideeën 19-21: de partij! #fb

2011-10-29T01:00:00.000+02:00

Zoals aangekondigd op Facebook gaan de volgende ideeën iets korter geformuleerd zijn, wegens de nood aan slaap... Geniet er evenwel nog van! Eerdere ideeën vind je terug via deze link.

19. Participatie van jongeren in de partij

Het is voor jongeren in de partij niet altijd om mee te participeren. Daarom is een eerste stap om dit te verbeteren, de samenwerking tussen Animo en sp.a op lokaal niveau structureel verankeren - zonder afbreuk te doen aan de eigenheid van beide inwoners in het rode huis. Daarom moet elke sp.a-afdeling één zetel met stemrecht in haar afdelingsbestuur voorbehouden voor een vertegenwoordiger van de lokale Animo-afdeling. Indien zo'n afdeling niet bestaat, dient de lokale sp.a-afdeling samen met Animo nationaal actief op zoek te gaan naar jongeren om een Animo-afdeling op te starten. Financiële ondersteuning, zoals ik aanhaal in punt 8, is hier dan ook een belangrjik deel van.

Aansluitend moeten ook aan jonge mensen binnen de partij mogelijkheden geboden worden om uitvoerende bestuursfuncties op te nemen - zoals het (onder)voorzitterschap, penningmeester maar ook mandataris in de gemeenteraad! Je kan als jongeren op die manier immers waardevolle vaardigheden verwerven die je sterken in je engagement, en de partij leidt er de politieke leiders van morgen mee op.

20. De mening van Animo binnen de partij

Idee 20 sluit aan bij het vorige. Jongeren moeten participeren binnen de partij, maar ook gehoord worden. Animo moet op elk niveauu van de partij zoveel mogelijk standpunten opgenomen zien in verkiezingsprogramma's en partijstandpunten - en hun uitvoering uiteraard nauwgezet opvolgen. Animo moet het eerste aanspreekpunt zijn voor jongerenbeleid, maar ook op andere domeinen dient onze mening gehoord te worden!

21. De socialistische zuil

Ik ben een fan van de socialistische zuil en ik ben daar niet alleen in. Fandom brengt ons echter nergens: noodzaak wel. Het andere Vlaanderen heeft een sterke progressieve stem nodig, en Animo kan die samen met andere rode organisaties zoals (de jongeren van) mutualiteit, vakbond, volkshuizen en culturele en maatschappelijke organisaties zijn. Socialistische Gemeenschappelijke Actie!

#Animo11 ideeën 16-18: studenten en N-VA #fb

2011-10-29T00:00:00.000+02:00

Ik moet toegeven, de 24/24-rush die ik de laatste uren op jullie heb losgelaten, was een ingeving van deze namiddag. Ik ben deze teksten dus aan het schrijven op het moment dat ze online verschijnen - een hele opgave!

We zijn wel al voorbije de helft. De vorige lading ideeën (10-12 en 13-15 hierzo) ging onder meer in op jongeren en de nationale werking van Animo. Een leuke aanvulling deze keer: de studentenwerking van Animo en het discours van N-VA. Lees gerust verder.

16. Denkgroep hoger onderwijs

Foto: Schamper

Ik haalde in mijn intentieverklaring reeds aan dat een van de zaken die ik wil meenemen naar Animo nationaal, de sociale kant van ons hoger onderwijs is. Deze wordt immers vaak vergeten door beleidsmakers, maar wij moeten als socialistische jongeren er durven op wijzen dat de democratisering van het hoger onderwijs nog niet voltooid is. Er gaan meer jongeren studeren dan nooit tevoren, maar is de toegang niet voor iedereen gegarandeerd. Je moet immers inschrijvingsgeld betalen en boeken kopen en een kot betalen, beginnen zonder ASO-vooropleiding is heel moeilijk (maar niet onmogelijk) en er zijn amper jongeren van allochtone afkomst die de stap durven wagen. Dit zijn zaken die we moeten aankaarten met Animo, en niet alleen met de studentenafdelingen. We moeten nu meer dan ooit zeggen dat iedere jongere zijn eigen toekomst moet kunnen kiezen, zonder financiële, materiële of sociale drempels.

Daarom zou er, aanvullend op het studentennetwerk, een heuse denkgroep hoger onderwijs moeten opgericht worden binnen Animo. Deze denkgroep dient vooral inhoudelijk te werken, daar waar de studentenafdelingen vooral praktische zaken onder elkaar coordineren momenteel. Een sterke bundeling van linkse studentenvertegenwoordigers in Vlaanderen is het eerste waar ik aan denk, maar ik vergeet ook de Animo-leden niet die niet langer student zijn. Er zijn er immers heel wat die door hun werk of eerdere engagementen (bvb. als studentenvertegenwoordiger) een enorme kennis hebben opgebouwd m.b.t. hoger onderwijs en die willen inzetten voor Animo.

Hierdoor kunnen we op regelmatige basis werken rond hoger onderwijs, standpunten uitwerken en deze op tafel liggen bij de partij en onze minister van onderwijs. We kunnen dan, terwijl we sterk in onze schoenen staan, zeggen waar wij als jongeren voor staan en wat voor ons een links onderwijsbeleid inhoudt.

17. Studentenmagazine Voxx

Voxx, het nieuwe Schamper?

Naast de interne lobbying, moeten we ook Animo uitdragen naar buiten toe - naar studenten. Enkele maanden geleden heb ik daarom het initiatief genomen om de studentenafdelingen samen te brengen rond de oprichting van een studentenmagazine, dat ondertussen de naam Voxx draagt.

Hoewel ik een stap terug heb genomen in de organisatie van het magazine, blijft het essentieel dat dit project slaagt. Studenten moeten immers zien dat anders mogelijk is - anders dan het rechtse en conservatieve Vlaanderen waar we vandaag in leven! Een blijvende ondersteuning van dit project vanuit Animo nationaal staat dan ook voorop, zonder evenwel het participatieproces van de studentenafdelingen te hinderen.

18. Discours N-VA en rechts ontkrachten

Foto De Wereld Morgen

Men bedriegt u (pdf). Onder die slogan voerde het ABVV enkele maanden terug campagne tegen het programma en conservatief-liberale discours van N-VA. Ook jongeren moeten echter weten dat de N-VA en andere rechtse "volkse" partijen hen bedriegen en enkel de belangen van enkelingen voor ogen hebben - rijke, quasi-onaantastbare enkelingen. Quasi, want het kan echt wel anders. Het andere Vlaanderen is mogelijk en door het discours aan de tasten, tast je de fundamenten van de macht aan. De campagne "ik ben een slechte Vlaming" toonde dit meesterlijk aan, maar binnenkort kan dit evengoed zijn "ik wil geen loopgravenoorlog", wat echter de herdenkingen aan de Eerste Wereldoorlog zou kunnen ontluisteren...

>> Hierna: de partij & vorming. In't kort, want het wordt laat en het is morgen congres!

#Animo11 ideeën 13-15: jongeren, Occupy en online

2011-10-28T23:00:00.000+02:00

Nog drie ideeën dit uur! Ongelofelijk dat het al nummers 13, 14 en 15 zijn... Deze keer schuif ik ideeën naar voor om de jongeren die voor het andere Vlaanderen staan te omarmen: een online campagneplatform, Occupy-acties en een versterkte online aanwezigheid. Andere ideeën kan je via deze link vinden, mijn Facebook voor commentaar vind je door hier te klikken.

13. Een campagneplatform voor jongeren

Er beweegt wat. Jongeren komen overal ter wereld op straat om de ongelijke inkomensverdeling en het dodelijke cynisme van ons systeem aan te klagen. De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan en er wordt met scherp of minder scherp geschoten.Wij moeten jongeren de hand reiken om hun ideeën mee te geven voor het andere Vlaanderen, ook voor de gemeenteraadsverkiezingen, en dit kan via een online campagneplatform.

Jongeren zitten immers meer dan ooit – zowat voortdurend – online (zie punt 15), en met een online ideeën- en actieplatform zouden jongeren hun idee voor een betere samenleving kunnen insturen. Dit kan dan de ideale inspiratie zijn voor acties en standpunten, maar ook een communicatiekanaal om te laten weten hoe wij tegenover hun ideeën staan. We houden hen op de hoogte van hoe Animo werkt om hun ingestuurde voorstellen te realiseren en hoe de jongeren zelf hieraan kunnen meewerken. Het kan ook een mooie aanzet zijn tot een mobiele applicatie om snel en makkelijk straatacties af te spreken - waarmee we dan weer de minder georganiseerde Occupy- of Indigandosbewegingen de hand reiken.

Ook een lokale versie van zo'n platform is dus mogelijk, die enorm handig kan zijn voor de afdelingen om ideeën en mensen te vinden voor de komende gemeenteraadsverkiezingen! Het zou een enorme versterking zijn van het 12voor12-project - doen dus!

14. Occupy

Afgelopen donderdag heb ik samen met Animo Oostende eventjes (een deel van) het hoofdkwartier van Total België bezet. Total moet de Belgische staat immers nog honderden miljoenen euro's aan belastingen en is het toonbeeld van corporate greed - een hebzucht die overigens onbestraft gaat.

Gevangen achter gesloten deuren...

Deze actie, onder de noemer "Occupy Total" (zie de FB-groep), sloot zich aan bij de vele Occupy-acties die de voorbije maanden in talloze steden ter wereld werden gehouden. Deze beweging startte in Wall Street en was het Amerikaanse antwoord op de Indignados in Spanje, nog zo'n sociale beweging die het huidige systeem aanklaagd met eigenlijk wel linkse kritieken en antwoorden.

Waarom staat dit bij ideeën voor Animo? Wel, mijn idee is: occupy all the things! Durf met Animo meer doen dan brave straatacties waarbij je buttons en flyers uitdeelt, maar ga ook voor "stoutere" acties om problemen in de kijker te zetten! Keten je vast aan fabriekspoorten, bezet hotel- en casinolobby's, verstoor de lokale gemeenteraad: wees anders, gedurfd, gewaagd! Gebruik het actieplatform én Facebook (zie onder) om je te organiseren en vergeet vooral geen straffe politieke eisen te formuleren (zie idee 6).

15. Animo online: Facebook en sociale media

Jongeren zitten online, ouderen zitten online, bedrijven zitten online: alles en iedereen leeft voor een deel op het internet. Er bestaat wel nog een digitale kloof in België, maar die mag ons niet weerhouden van onze eisen extra kracht bij te zetten via de digitale kanalen en sociale netwerken die zo vaak gebruikt worden: Facebook, Twitter en andere relevante sociale media.

Zo is Facebook een enorm interessant instrument omdat je veel mogelijkheden tot "tracking" hebt: wie zijn je fans, hoeveel wordt een foto aangeklikt, enzovoort. Ook zit iedereen op Facebook: de snelst groeiende groep gebruikers in België op dit moment zijn de 55-plussers! Twitter is dan weer drukbevolkt door politici en journalisten: twee belangrijke doelgroepen van onze werking. Animo nationaal kan hier op inspelen en vormingen aanbieden aan de afdelingen om een sterke internetaanwezigheid uit te bouwen - gericht op jongeren en pers. Het effect kan dan ook tellen: met 30 euro online budget bereikte het online gedeelte van de "Durf Doen"-campagne van de Gentse Studentenraad en studentenverenigingen van de UGent maar liefst 22.000 mensen vorige week - vnl. via Facebook!

Met andere woorden: avanti populo!

>> Later meer over de studentenafdelingen en het N-VA-discours.

#Animo11 idee 10-12: beleidsplan, begroting en regio's

2011-10-28T22:00:00.000+02:00

Ik heb al negen ideeën gegeven: nog vijftien te gaan met andere woorden. Hieronder vind je kort neergeschreven ideeën 10, 11 en 12 die vooral ingaan op de nationale werking van Animo: beleidsplan, begroting en regionale structuren. Mijn eerdere blogberichten kan je terugvinden via het label Animo, reageren kan altijd hier of op Facebook!

10. Beleidsplan

Ik ben al in tal van organisaties actief (geweest) en één zaak hadden zij gemeen: het hanteren van een beleidsplan. Dit is een plan voor één of meerdere jaren waarbij je als organisatie strategische en praktische doelstellingen neerschrijft en die uiteraard poogt te bereiken. Animo heeft zo'n beleidsplan ongetwijfeld ook als vzw, getuige de jaarthema's, maar dit moet publiek gemaakt worden, gestemd worden op het congres en als leidraad dienen voor onze werking.

Natuurlijk hoeft zo'n plan geen statisch gegeven te zijn. De politieke actualiteit dwingt ons tot acties en standpunten die we niet allemaal kunnen voorzien, maar we kunnen wel onze eigen initiatieven hierbinnen kaderen. Als een strategische doelstelling nu zou zijn "we bestrijden het Vlaams-nationalistische discours", komen we hier ook aan tegemoet bij het reageren op het zoveelste Latijnse citaat van BDW waarmee hij onze solidariteit in twijfel trekt.

11. Begroting

Idee 11 ligt in dezelfde lijn als idee 10 en sluit aan bij nummer 8 over financiële ondersteuning van afdelingen: het opstellen van een begroting die voorgelegd wordt aan het congres en opgevolgd wordt door de Raad van Voorzitters en Secretarissen (idee 9).

Ook hier geldt het idee dat dit een leidraad is voor onze werking waarbinnen we echter duidelijke (strategische) keuzes maken voor Animo. Kiezen we voor meer of minder drukwerk, financiële steun voor de afdelingen, meer of minder personeel: het zit allemaal vervat in de begroting.

En meer moet daar niet over gezegd worden. Schrijven is schrappen en straffe ideeën kan je samenvatten in weinig woorden.

12. Regionale structuren

Regionale of zelfs provinciale structuren zijn een taboe binnen Animo, maar ik snap niet goed waarom. Inderdaad, er zijn negatieve ervaringen met dergelijke structuren tussen nationaal en lokaal, maar waarom? We dienen de situaties te analyseren en onze conclusies hieruit te trekken. Het concept heeft immers veel meer potentieel dan wordt nagegeven.

De nieuwe tussenniveau's van Animo?

Zo zijn veel lokale politieke onderwerpen, zoals openbaar vervoer, jeugdbeleid en tewerkstelling, ontstaan verder dan de gemeentegrens. Het zou dus niet slim zijn om aan dat lokale niveau vast te houden voor élke actie, activiteit of standpunt. Ook is overleg met de afdelingen makkelijker te organiseren indien er een tussenniveau is en hoeven de lokale verantwoordelijken voor planning en organisatie niet urenlang ons Vlaand'renland te doorkruisen (met het openbaar vervoer). De werking van sp.a én verkiezingen verlopen overigens via provinciale kieskringen, dus dat niveau mag niet zomaar uitgesloten worden...

Hoe kunnen we zo'n regionale structuren concreet vormgeven? Motivatie, mensen en middelen. Uiteraard moeten de lokale afdelingen zelf willen meestappen in zo'n bovenlokale structuur - of deze nu regionaal of provinciaal is, wil ik dan nog in het midden laten. Anderzijds zijn de pull-factoren nu maar gering: waarom zou je't doen? Er staat toch niets tegenover qua ondersteuning vanuit Animo nationaal. Daarom: voorzie opvolging, financiële ondersteuning (zie ook idee 8) en duid binnen het nationaal bestuur verbindingspersonen aan die deze regionale of provinciale netwerken moeten opvolgen. De regionale structuren zullen dan een uitstekende aanvulling vormen op de thematische netwerken binnen Animo en mooie opvolgers van het huidige 12voor12-project.

>> Coming up: jongeren, acties en online!

#Animo11 idee 7-9: ondersteuning en inspraak afdelingen

2011-10-28T21:00:00.000+02:00

Nadat ik enkele ideeën meegaf over de verbreding van onze beweging en manieren om meer leden te werven, dienen ook de afdelingen onder de loep genomen te worden. Meer ondersteuning blijft een noodzaak, daarom idee 7, 8 en 9. Ik hoop dat ze jullie kunnen bekoren om op mij te stemmen bij de nationale bestuursverkiezingen morgen in Brussel - indien niet, geef dan zeker aan waarom :-)

7. Een uitgebouwd intranet

Het nationale bestuur van Animo heeft de voorbije jaren duidelijk getoond hoe ze de werking van afdelingen kan ondersteunen: zo is er nu een goede website met intranet, kan je intekenen op type-acties en zijn er nationale activiteiten op lokaal niveau. Deze ondersteuning is noodzakelijk, omdat de lokale afdelingen het kloppende hart van Animo zijn maar het niet altijd even makkelijk hebben. Zeker beginnende afdelingen of nieuwe bestuursleden weten niet altijd goed waar te beginnen met het organiseren van een activiteit of het vinden van centen.

Animo nationaal kan de afdelingen echter nog meer steunen door het verder uitbouwen van het intranet. In het jaar 2011 moet het mogelijk zijn om een makkelijk en toegankelijk systeem op te zetten waarop kennis kan uitgewisseld worden, tips gegeven en vooral: handleidingen en templates kunnen aangeboden worden. Deze handleidingen helpen afdelingen met bvb. het organiseren van een quiz, cocktailstand of muziekfestival - of zelfs meedoen in de lokale jeugdraad - terwijl templates kunnen dienen om het ontwerpen van flyers en affiches te vergemakkelijken. Een leuke en originele flyer doet immers veel om je activiteit te doen slagen!

Toen ik vorig academiejaar in het bestuur van de Vlaamse Vereniging van Studenten zat, was ik ook verantwoordelijk voor de ICT-infrastructuur en heb ik ons Dokeos-platform beheerd. De Gentse Studentenraad gebruikt dan weer Dokuwiki, en in mijn werkervaring heb ik al een tiental andere websitesystemen beheerd. Er zit ongetwijfeld eentje bij waar we met Animo weg kunnen.

8. Financiële ondersteuning afdelingen

Ook dit punt gaat over de ondersteuning van de afdelingen. Animo heeft nu een webshop waarbij afdelingen of (niet-)leden branded materiaal kunenn bestellen, maar de prijzen liggen vrij hoog. Een halve euro voor een stylo is vrij veel als je rekent dat de lokale afdelingen geen enkele financiële ondersteuning krijgen vanuit Animo nationaal.

Dit moet veranderen. Animo-afdelingen moeten vanuit nationaal een vast werkingsbudget krijgen, aangevuld met een variabel bedrag afhankelijk van aantal leden en de lokale noden (zoals een rechts gemeentebestuur, een zwakke sp.a-afdelingen, enzovoort). Het zwaartepunt van acties en financiering van activiteiten dient dan wel naar het lokale niveau verplaatst te worden, maar dit zou een goede zaak zijn: think global, act local!

Hiernaast moet Animo nationaal lokale afdelingen bijstaan bij het lobbyen bij de lokale sp.a-afdeling om werkingsmiddelen. We leven in hetzelfde huis als sp.a, wat wilt zeggen dat de ouders wat zakgeld moeten geven aan de kinderen. Animo zou haar stem in de nationale partijraad moeten gebruiken om hier een vaste regel van te maken voor alle sp.a-afdelingen, net zoals zij geld krijgen van sp.a nationaal.

9. Een raad van voorzitters en secretarissen

Onze moederpartij, de sp.a, heeft een halfjaarlijkse raad van voorzitters en secretarissen. Dit is een heel belangrijk bestuursorgaan binnen de partij en staat net een trapje onder het jaarlijkse ledencongres.

Het kloppende hart van de sp.a zijn de afdelingen en bij Animo is dit niet anders. De lokale voorzitters weten als geen ander wat de noden zijn van de afdelingen, wat er leeft in hun stad of gemeente en hoe gereageerd wordt op standpunten van Animo. Hun stem moet versterkt worden binnen Animo om op deze manier een soort van "tussenkader" te creëren dat de grote kloof tussen het nationale bestuur en de gewone leden kan overbruggen. Daarom heeft Animo ook zo'n raad van voorzitters en secretarissen nodig.

Deze kan dan drie à vier keer per jaar samenkomen en feedback geven op het beleidsplan en de financiële toestand van Animo (zie bij een latere vraag) en beslissinge nemen omtrent actuele problemen binnen Animo. Een nodig orgaan voor een groeiende en bloeiende organisatie als de onze.

>> Bij de volgende ideeën: de werking van het nationaal bestuur en iets meer over de besluitvorming binnen Animo!

Animo idee 4-6: vakbond, ledenwerving en continuïteit

2011-10-28T20:02:00.000+02:00

Na idee 1-3, vind je hieronder de volgende reeks van drie ideeën: nummers 4, 5 en 6. Deze keer kijk ik naar sociale bewegingen zoals de vakbond, ledenwerving en de inhoudelijke werking van Animo.

4. Vakbond en andere sociale bewegingen

Hoewel jongerenengagement nog nooit zo levendig was, is het voor afdelingen niet altijd makkelijk om geëngageerde jongeren te vinden. Het succes van scoutsbewegingen en van Music for Life toont duidelijk aan dat jongeren bewogen kunnen worden door sociale thema's, maar de klassieke politieke kanalen slagen er niet in hen te bereiken. Ook de weerklank die nieuwe (losse) groeperingen hebben zoals de Indignados en aansluitend de Occupy-beweging, doen het kriebelen: wij willen toch ook gevoelige snaren raken en jongeren mobiliseren?

Daarom dienen we als Animo samen te werken met alle progressieve bewegingen in Vlaanderen, maar ook in België en Europa. De voorbije decennia heeft de socialistische partij veel banden met o.m. de noord-zuidbeweging, de groene beweging en de vredesbeweging verbroken: wij moeten deze banden opnieuw aanhalen! Zo moet de socialistische vakbond een bevoorrechte partner blijven, maar dienen we ook naar organisaties zoals 11.11.11 of Greenpeace te kijken. Er zijn meer progressieve groeperingen in Vlaanderen dan de onze, maar de conservatieve krachten zijn sterker: samenwerking is dan ook onontbeerlijk!

Los van onze beweging en ideeën versterken, zal dit ons zoals gezegd helpen om meer jongeren te mobiliseren voor onze standpunten. Dit mag niet op een opportunistische manier, maar oprecht verontwaardigd. Nous sommes indignez, tous ensemble.

5. Ledenwervingscampagne: 1+1

We willen meer jongeren mobiliseren, maar hen ook binden aan onze organisatie. We willen ook verbreden en als organisatie representatiever worden voor de samenleving. Daarom moeten we een heuse ledenwervingscampagne opzetten! Een simpel maar efficiënt voorstel: overtuig één vriend om lid te worden van Animo! Als elk lid hierin slaagt, verdubbelen we ons ledenaantal - simepele wiskunde! 1+1 is wel meer dan 2: we vergroten onze slagkracht als linkse jongerenbeweging immers enorm veel, maar ook onze geloofwaardigheid. We tonen dat we investeren in onze leden en onze beweging blijvend willen uitbouwen.

Meer uitleg kan ik niet geven bij dit punt. Op naar een verdubbeling van ons ledenaantal!

6. Continue werking en standpunten

Animo heeft standpunten, Animotto's en prikkelende type-acties, maar het geheel is naar mijn aanvoelen nog steeds onvoldoende gekaderd in een breder geheel. Akkoord, er zijn jaarthema's die vooral de Animotto's kaderen en enkele acties, maar deze komen niet genoeg uit de verf. We dienen als Animo meer in te zetten op overkoepelende thema's die over meerdere jaren heen lopen.

Zo was de actie "Ik ben een slechte Vlaming" ronduit geniaal. Origineel, gedurfd en tegen het hedendaags discours van Vlamingen versus Walen in: het sloeg aan, zowel bij jong als oud. Wat is nu echter de opvolging van deze actie? Wat bieden we nog aan aan jongeren die willen werken rond nationalisme, identiteit, discours en communicatie? Dit zijn vragen die moeten geantwoord worden met "de inhoudelijke werking rond nationalisme". De thema-netwerken kunnen hierbij helpen, maar het moet minder vrijblijvend. Standpunten moeten opgevolgd worden, acties dienen vergezeld te zijn van straffe standpunten gebaseerd op maandenlang inhoudelijk werk en een uithangbord zijn voor onze beweging.

>> Straks: de nationale structuur van Animo!

Idee 1-3: cumul, diversiteit en rolmodellen

2011-10-28T19:00:00.000+02:00

Hello Animo! Hello world!

Zoals even geleden aangekondigd, geef ik de komende uren 24 ideeën mee voor 24 maanden Animo. Hieronder krijg je de eerste drie ideeën – elk uur volgen er nog drie. Reageren en commentaar geven wordt aangemoedigd, doe dit gerust op mijn blog of op Facebook!

1. Neen aan de cumul!

It’s all over the news: Dexia. De voorzitter van de Raad van Bestuur van de ondertussen genationaliseerde bank is ook de burgemeester van Zaventem, wat de discussie doet oplaaien over de cumul. Elke Roex klaagde vandaag het vele geld scheppen aan in intercommunales in Brussel, terwijl burgemeester Termont van Gent afgelopen dinsdag in Reyers Laat ook zijn duit in het zakje deed: cumuls als trootsprijzen voor gebuisde politici, dat kan niet.

De vragen die worden gesteld: hoe ver mogen politici gaan in het cumuleren van mandaten? Is dat wel gezond? Willen we in de raad van bestuur van een bank liever geen specialisten in de banksectors in plaats van halve en hele gebuisde politici? Wat met de riante vergoedingen?

Wij moeten als jongeren echter verder kijken dan het puur bestuuurlijke. Politici die voltijdse mandaten cumuleren, zoals minister en schepen of Vlaams parlementslid en schepen, weerhouden andere competente politici van het opnemen van zo’n mandaten. Er kunnen nooit genoeg mensen participeren aan het beleid, en deze worden op deze manier tegengehouden! Waarom is dit belangrijk voor Animo? Omdat de generaties voor ons – van onze ouders, of iets jonger –ons allemaal in de huidige politieke en economische problemen hebben gestort en wij de zaken willen rechttrekken. Geef ons jongeren dan ook de kansen! Dit is dan ook mijn eerste idee voor 24 maanden bestuur: Animo moet het voortouw nemen in de strijd tegen de cumul!

2. Andere achtergronden in Animo

Als we de mars door de instellingen willen inzetten als linkse jongeren, moeten we ons als organisatie ook verbreden. We moeten in de spiegel durven kijken: Animo is momenteel een bastion van hoogopgeleide, overwegend blanke middenklassejongeren. Weinig kleur, weinig minder begoede jongeren en weinig jongeren die gaan werken op hun 18 jaar. We strijden toch ook voor hen?

Daarom moeten Animo jongeren met andere achtergronden aantrekken. Concreet: laat ons naar de technische en beroepsscholen trekken en laat ons jonge syndicalisten overtuigen van zich in te zetten voor onze beweging! Hiervoor moeten we duidelijke inhoudelijke krachtlijnen uitzetten voor de komende jaren en dienen we samen te werken met vakbond en andere sociale bewegingen. Elke linkse jongere moet terecht kunnen bij Animo en we dienen ons hier actief voor in te zetten via een betere themakeuze, gericht rekruteren en het gebruik van een systeem van rolmodellen. Een kort woordje daarover hieronder.

3. Rolmodellen voor onze beweging

Uit veelvuldig onderzoek is gebleken dat mensen zich identificeren met rolmodellen. Je droomt ervan om te zijn als acteur A, politicus B of professor C: niet meer dan normaal, dat doet iedereen. Jongeren doen dat ook, en we kunnen dit op een heel positieve manier gebruiken om hen te prikkelen en te stimuleren tot engagement.

Daarom stel ik een campagne voor met rolmodellen om meer jongeren naar Animo te trekken. We kunnen hiermee mikken op jongeren met andere achtergronden dan degene die al vertegenwoordigd zijn in Animo. Er zijn echt wel allochtone jongeren die zich als links outen en engageren, net als werkende jongeren of scholieren in het zesde middelbaar! Door ons te tonen als diverse en toegankelijke beweging, verlagen we de drempel voor die jonge mensen om bij Animo te komen.

>> Straks: onder andere iets over jullie, onze leden!

24 ideeën voor 24 maanden Animo

2011-10-28T18:00:00.000+02:00

Animo leeft en bruist. De voorbije jaren zetten we grote stappen, weg van het eendje als mascotte, naar een meer inhoudelijke en actieve werking. Kan het dan wel nog beter? Ik geloof van wel. Daarom ben ik kandidaat voor het nationaal bestuur van Animo.

Als ik verkozen zou worden, ben ik twee jaar lang bestuurslid. Vierentwintig maanden. Honderd en vier weken. Zevenhonderd dertig dagen. Genoeg tijd om iets te doen, lijkt het, maar het zou voorbij vliegen. Mijn ervaring in organisaties als Animo StuGent en de Vlaamse Vereniging van Studenten zullen me ongetwijfeld helpen om het maximum uit deze periode te halen. Goed plannen, omgaan met mede-bestuursleden, lobbying: het zit in m’n portfolio met “competenties en vaardigheden”. Het is echter even belangrijk om ideeën te hebben voor de werking Animo.

Ik heb ideeën. Je kent m'n intentieverklaring al, maar er is meer: ik heb er nog. Twee jaar is natuurlijkw el geen oneindige periode om zaken te realiseren. Daarom geef ik de komende uren vierentwintig ideeën mee. 24 ideeën voor 24 maanden Animo.

Elk uur geef ik drie ideeën mee. Om 19u krijg je de eerste lading. Lees, wees kritisch, geef commentaar én geef jouw ideeën voor 24 maanden Animo!

Een sociaal Europa: via Europese socialisten

2011-09-21T13:45:00.002+02:00

Weerwerk 2011

Afgelopen weekend vond de zomeruniversiteit van Animo en sp.a plaats: Weerwerk 2011 ging door in Nieuwpoort en had als thema “Een ander Europa”. Op het programma stonden o.m. werkgroepen en plenair debat met Ferdi De Ville en John Crombez, Anne Van Lancker, Frank Vandenbroucke, Jos Delbeke en Saïd El Khadraoui. Mooie namen en een mooi programma, fantastisch dus.

Eén van die werkgroepen, zoals je kan zien aan het programma, ging over de weg naar een sociaal Europa. Hoewel ik deze werkgroep niet zelf heb bijgewoond, ging ik een stelling uit deze werkgroep “verdedigen” in het plenair debat op zondag, waarbij na de toelichting door een tegenstander een stemming zou volgen. Deze stelling luidde als volgt: “Het organiseren en financieren van sociale zekerheid op Europees niveau is gevaarlijk gezien de soms neoliberale trekjes van de Raad en de Commissie”. Ik ging met deze stelling akkoord en licht hieronder toe waarom ik met deze stelling akkoord ging, welke nuances ik wou leggen (die soms verloren gingen in het debat) en hoe we tot een sociaal Europa kunnen komen.

Het verleden

Het eerste wat we ons voor ogen moeten houden, is dat de Europese Unie is opgericht als liberaal economisch project: een economische unie om vrede en vooruitgang te koesteren en stimuleren, maar niettemin een economisch project. In het verleden zijn dan ook al veel beleidsinitiatieven genomen op Europees niveau om de sociale aspecten van het Europese project en de Europese Unie te versterken. Zo had commissievoorzitter Jacques Delors ambitieuze plannen die niet allemaal gerealiseerd werden, wat zich nog sterker toont in het feit dat hij de laatste linkse politicus aan het “hoofd” van de Europese Unie was. (Er was nog enkele maanden de Spanjaard Manuel Marin als interim-commissievoorzitter maar zijn passage duurde niet lang). Het economisch beleid vanuit de EU wordt ook niet altijd op evenveel vreugdekreten onthaald door bvb. de sociale bewegingen, getuige de vele betogingen en vakbondsprotesten van de voorbije jaren. In 2009 stelde toenmalig EU-parlementslid voor sp.a Anne Van Lancker dan weer een Europees minimumloon voor, dat echter – door de conservatief-rechtse meerderheid in het Parlement – niet door de stemming geraakte. Uiteraard wordt er wel andere (sociale) wetgeving gemaakt door Europa, maar al bij al is’t gene vette.

De EU als project + kritieken

Zoals hierboven reeds aangehaald, is de EU in de eerste plaats een economisch project, en misschien meer dan een neoliberaal project. Alles draait rond de interne markt die bestaat uit verschillende kleinere (nationale) exportgerichte competitie-economieën: concurrentie is het codewoord. Sociale regelgeving staat zo’n economisch model in de weg: minimumlonen en ontslagbescherming, dat verhindert immers “vrije concurrentie” – we kennen allemaal het mantra van economisch rechts Vlaanderen, België en Europa. En ja, dat komt er nog eens bovenop: economisch rechts Europa. We kunnen er niet omheen dat zowel de lidstaten van de EU, de Commissie en het Parlement gedomineerd worden door rechts-conservatieven, en dan hebben we nog niet gesproken over de enorm belangrijke Europese administraties die hopen beleidsvoorbereidend werk verrichten.

Een terechte vrees is dan ook dat, indien er werk wordt gemaakt van sociale harmonisering, er een gelijkmaking naar beneden i.p.v. naar boven zou zijn. Vergelijk het met de discussie rond het arbeiders- en bediendenstatuut: moeten arbeiders dezelfde ontslagbescherming krijgen als bedienden, wat een verbetering is en dus een opwaartse gelijkmaking, of doen we het omgekeerd: de situatie van de bedienden verslechteren? Een race to the bottom is dus niet wat we willen. Je weet zelf ook wel welke partijen en stromingen voor welk standpunt staan.

Hiernaast viert Euroscepsis nog eens hoogtij door de crisis in de Europese monetaire unie, en dit maar enkele jaren na de farçe van de Europese grondwet enkele jaren terug (met referenda in verschillende Europese landen die leidden tot “NEE”), blijkt dat de Europese bevolking vragen stelt bij de EU als project en instituut. Partijen links en rechts van de klassieke drie-eenheid van liberalen, christenen en socialisten staan, grossieren ook in – al dan niet terechte – euroscepsis: zo zijn in Vlaanderen de PVDA+, LSP en CAP meer dan gezond kritisch voor Europa. Aansluitend wordt in België de aversie en wantrouwen van mensen in politici aangewakkerd door de aanhoudende nationale politieke impasse.

Zowel op het project “EU” als op de timing van beleidsvoorstellen die moeten leiden tot een socialer Europa, valt dus wat aan te merken. Er zijn ook problemen met de politieke cultuur in en rond Europa. Hoe pakken we deze uitdagingen dan aan?

Sterke linkse/sociale bewegingen

Een pertinente waarheid die voorop moet staan in deze discussie: Europa is overal en we kunnen er niet om heen. Deze beleidsverschuiving mag echter niet ten koste gaan van democratische participatie en transparantie van besluitvorming, twee zaken waar de Europese instituties al lang mee worstelen en niets aan te lijken doen. Voorstellen zoals een Europese kieskring dienen dan ook ten gronde uitgediscussieerd worden omdat zij de basis kunnen zijn voor een sterker Europa met een groter draagvlak onder de bevolking, waardoor ook sterkere sociale regelgeving kan gestemd worden.

Dit houdt ook in dat we als socialisten de linkse kritieken op Europa niet mogen afwimpelen maar hiermee in debat moeten gaan. We moeten een stevige linkse alternatieve visie op Europa ontwikkelen! Socialisten moeten immers afwijken van het algemene maatschappelijke discours door sociale kritieken op het systeem, iets wat nu veel te weinig gehoord wordt op links Europees vlak. Deze visie moet sterk genoeg zijn om het gif van economisch rechts te weerstaan en als wervend project te gelden voor de Europese bevolking. Dit vermijdt ook dat we historische kansen laten liggen zoals in het begin van de jaren 2000, toen socialisten het overal in Europa voor het zeggen hadden maar er op sociaal vlak weinig tot niets is veranderd.

Deze visie ontwikkelen doen we echter niet zomaar. Daarom moeten de socialistische partijen in Europa veel sterker aansluiten bij de sociale bewegingen: zij aan zij, schouder aan schouder voor een Europees links project met een sociaal doel. De socialistische partijen moeten opnieuw dicht bij de mensen staan door hun stem te zijn vanop de werkvloer, vanuit het ziekenhuisbed of zelfs vanop straat in een manifestatie. De socialistische beweging moet als het ware zelf een sociale beweging worden: kritisch, luis in de pels, met extra-parlementaire actie indien nodig, met gezonde onderhandelingen om ons doel te bereiken. Vakbonden, mutualiteiten, sociaal middenveld: ze zijn onze partners, niet onze vijanden!

En ondertussen...

Door het democratische gehalte van Europa te verhogen, een linkse alternatieve visie te ontwikkelen voor Europa en een linkse sociale beweging uit te bouwen, is het mogelijk om tot een sociaal Europa te komen. Het werk stopt ondertussen natuurlijk niet: terwijl we onze visie ontwikkelen en een sociale beweging uitbouwen, blijven er vertegenwoordigers van onze beweging actief in het Europees Parlement en in andere Europese instellingen. Meer samenwerking binnnen onze fractie, stemmen en bloc i.p.v. per land en de sociale waakhond zijn in rechts Europa: we moeten het blijven doen.

Epiloog

Europa is lang geleden opgericht als project om vrede en maatschappelijke vooruitgang te bewerkstelligen op ons continent. Het is onze historische uitdaging als linkse bewegingen om ons deze boodschap opnieuw eigen maken: vrede en vooruitgang voor allen door een sterker sociaal Europa!

Spaghetti vreten voor de kas

2011-09-03T07:00:00.000+02:00

Binnenkort organiseert Animo Gent haar jaarlijkse spaghettifestijn. Een woordje hierover.

Zoals je al dan niet weet, werkt Animo Gent immers volledig financieel onafhankelijk. We krijgen geen cash hulp van bvb. Animo of de sp.a, hoewel zo'n ondersteuning natuurlijk zou helpen om onze werking te verzekeren. We klagen echter niet: ondertussen hoeven we niet op te leven naar het spreekwoord hier. We willen erkend worden als jeugdwerk bij de Gentse jeugddienst om zo een subsidie te krijgen, maar we hebben niet genoeg actieve leden onder 26 jaar.

Daarom organiseren we dus een spaghettifestijn: om uw magen te vullen, maar ook onze kas. Elke verkochte (steun)kaart is een extra bedrag in onze kas om onze werking te verzekeren. We kunnen hiermee flyers en affiches betalen om promotie te voeren, actiemateriaal, kopies voor vergaderingen, enzovoort. Kom daarom zeker spaghetti eten op zondag 11 september in de Buurtloods in Gent. Als je er niet kan bij zijn, bieden we je graag afhaalspaghetti aan of zelfs een steunkaart. Inschrijven kan via Facebook of een mailtje. Merci!

Neen aan een verhoging van het inschrijvingsgeld!

2011-08-30T10:20:00.000+02:00

Er wordt de laatste dagen - ahum, weken, maanden en jaren - vaak geopperd om de inschrijvingsgelden te verhogen voor het hoger onderwijs. Zo zou je drie vliegen in één slag slaan: mensen laten bezinnen over de opportuniteit van verdergezet onderwijs, de instellingen meer financiële armslag geven en de verbruiker laten betalen.

Selectie en oriëntering

Ik ben alvast radicaal tegen een verhoging van de inschrijvingsgelden. Zo is het ten eerste een radicaal asociale benadering om te stellen dat hogere inschrijvingsgelden voor een benodigde selectie kunnen zorgen. Selecteren zullen ze zeker, maar dan wel bij die jongeren die onvoldoende financiële ruimte hebben om sowieso te gaan studeren! De “democratisering” van het hoger onderwijs van de voorbije jaren is immers vooral een massificatie geweest: zowat iedereen uit de middenklasse gaat nu naar het hoger onderwijs. Er gaat wel nog steeds geen 50% van de 18-jarige jongeren verder studeren, een aantal dat zeker omhoog moet indien we als samenleving willen investeren in onze toekomst, en ook jongeren uit kansengroepen participeren amper. Allochtonen, studenten met een functiebeperking, arbeiderskinderen: het sociaal-economische aspect speelt enorm hard. Een verhoging van de inschrijvingsgelden zou deze groepen onredelijk veel harder treffen dan die andere jongeren die “onbezonnen” gaan verder studeren.

Het is veel beter om in te zetten op een breed oriënteringsproces, waarbij studenten al vanaf het middelbaar hun competenties en vaardigheden in kaart leren brengen, optimaal voorbereid worden op verdere studies (indien ze hier voor kiezen) en geremidieerd worden binnen dit hoger onderwijs met bvb. vakantiecursussen en extra oefeningen in het eerste jaar. Hier gaat het immers over: onderwijscompetenties. Niet centen.

Begroting

Hiernaast zou zo’n verhoging van het inschrijvingsgeld ook amper impact hebben op de begrotingen van de onderwijsinstellingen. Zo zorgt deze geldstroom maar voor zo’n 3% van de inkomsten van de UGent, een bedrag dat rechtstreeks naar sociale voorzieningen gaat, terwijl andere instellingen vooral een enorme verhoging nodig hebben om enige impact te voelen. Als een middelgrote instelling pakweg een miljoen euro extra krijgt, hebben ze nog steeds onvoldoende middelen om te investeren in de uitdagingen van ons hoger onderwijs vandaag. Het is te weinig om nieuwe leslokalen te bouwen, laat staan studentenhuisvesting, om toponderzoekers aan te trekken of de grote lesgroepen op te splitsen – ook omdat je dan weer bij het infrastructuurprobleem terecht komt. Als we meer geld willen voor hoger onderwijs, zal het dus om grotere bedragen moeten gaan en deze moeten van de subsidiërende overheid komen.

Herverdeling en emancipatie

Zo komen we bij het laatste punt: de verhoging van het inschrijvingsgeld zou ook een asociaal financieel mechanisme zijn. De inschrijvingsgelden vandaag zorgen voor een zekere herverdeling naar de middenklasse, aangezien zij de grootste “afnemers” zijn van hoger onderwijs. Ten eerste: we mogen hierbij niet vergeten dat zij ook de grootste belastingbetalers zijn. Ten tweede: is deze ongelijke herverdeling dan wenselijk? We willen toch dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen? Een verhoging van het inschrijvingsgeld zou echter nog meer leiden tot een “flat tax”-systeem, waarbij de nadruk komt te liggen op het principe “de gebruiker betaalt” – los van financiële draagkracht.

Hoger onderwijs is er echter voor iedereen. Het wordt voor iedereen georganiseerd, iedereen heeft er recht op en de samenleving vaart er wel bij. Daarom moet er financiële solidariteit zijn op een zo hoog mogelijk niveau, namelijk het niveau van de belastingen. Hier kan er dan een echte herverdeling doorgevoerd worden naar de lagere (midden)klasse(n), waardoor ons hoger onderwijs een echte emancipatorische hefboom kan worden voor sociale mobiliteit en intellectuele ontwikkeling. Een intellectuele ontwikkeling, los van financiële en sociaal-economische achtergrond waarbij we écht oog kunnen hebben voor de onderwijsaspecten van deze ontwikkeling.

Kandidatuur nationaal bestuur Animo

2011-08-17T09:30:00.002+02:00

“Socialisme is het vuur van de woede om onrecht,

en de waakvlam van de hoop op een betere wereld.” - naar Tony Benn

Zoals aangekondigd op Facebook, heb ik me kandidaat gesteld om het nationaal bestuur van Animo te vervoegen. Hieronder vind je de motivatietekst die ik heb ingestuurd en die binnenkort (vandaag?) in de mailboxen van de Animo-leden zal vallen.

----------------------------------------------------------------------------------

Beste vrienden, kameraden,

Ik ben Sander, 21 jaar jong en laatstejaarsstudent geschiedenis aan de UGent. Via deze motivatiebrief zou ik mijn kandidatuur voor het nationaal bestuur van Animo kort willen toelichten.

Over mezelf

Enkele jaren geleden begon ik mijn studies aan de unief en ik vond dat het toen tijd was om me politiek te “outen” en engageren. Ik kwam zowat meteen terecht bij Animo StuGent en werd er heel snel deel van het bestuur. Doorheen de jaren is enerzijds de werking uitgebouwd maar probeerden we anderzijds om te wegen op de studentenpolitiek. Zo zijn er al bij elke studentenverkiezingen verschillende kandidaten verkozen voor Animo, en zetel ik momenteel in de Sociale Raad van de UGent. Ook ben ik bestuurslid bij Animo Gent na een jaartje rustiger Animo-engagement, omdat ik toen in het bestuur van de Vlaamse Vereniging van Studenten (VVS) zat, de overkoepelende Vlaamse studentenraad. In deze nationale vzw was ik verantwoordelijk voor de beleidsdomeinen sociaal en diversiteit, waarbij ik o.m. probeerde om de sociale voorzieningen (koten, beurzen, ...) te verbeteren maar ook de doorstroming van allochtone jongeren en studenten met een functiebeperking. Dit gebeurde via het formuleren van sterke standpunten en overleg met de universiteiten en hogescholen en het kabinet van minister Smet.

Studenten en hoger onderwijs

Een eerste punt wat ik alvast wil meenemen naar Animo nationaal, is de sociale kant van ons hoger onderwijs. Deze wordt immers vaak vergeten door beleidsmakers, maar wij moeten als socialistische jongeren er durven op wijzen dat de democratisering van het hoger onderwijs nog niet voltooid is. Er gaan meer jongeren studeren dan nooit tevoren, maar is de toegang niet voor iedereen gegarandeerd. Je moet immers inschrijvingsgeld betalen en boeken kopen en een kot betalen, beginnen zonder ASO-vooropleiding is heel moeilijk (maar niet onmogelijk) en er zijn amper jongeren van allochtone afkomst die de stap durven wagen. Dit zijn zaken die we moeten aankaarten met Animo, en niet alleen met de studentenafdelingen. We moeten nu meer dan ooit zeggen dat iedere jongere zijn eigen toekomst moet kunnen kiezen, zonder financiële, materiële of sociale drempels.

Ik zou dan ook graag de recente initiatieven binnen de studentenafdelingen om meer samen te werken willen versterken vanuit het nationaal bestuur, zoals de studentenkrant Avanti en de denkgroep rond hoger onderwijs. Hierdoor kunnen we op regelmatige basis werken rond hoger onderwijs, standpunten uitwerken en deze uitdragen naar jongeren en studenten.

Ook moeten we proberen om meer studenten te bereiken: het zijn jonge mensen die veel vrije tijd hebben en die in Animo kunnen steken! Aansluitend moeten we niet bang zijn om onze partij en onze minister van onderwijs te zeggen waar wij als jongeren voor staan en wat voor ons een links onderwijsbeleid inhoudt.

Ondersteuning van de afdelingen

Een tweede punt dat me nauw aan het hart ligt, is de structuur van Animo en de werking van de afdelingen. Het nationale bestuur van Animo heeft de voorbije jaren duidelijk getoond hoe ze de werking van afdelingen kan ondersteunen: zo is er nu een goede website met intranet, kan je intekenen op type-acties en zijn er nationale activiteiten op lokaal niveau. Deze ondersteuning is noodzakelijk, omdat de lokale afdelingen het kloppende hart van Animo zijn maar het niet altijd even makkelijk hebben. Zeker beginnende afdelingen of nieuwe bestuursleden weten niet altijd goed waar te beginnen met het organiseren van een activiteit of het vinden van centen. Animo nationaal kan de afdelingen nog meer steunen door het aanbieden van handleidingen op het intranet. Ervaren Animo-leden kunnen dan hun kennis delen over het organiseren van een quiz, cocktailstand of muziekfestival, meedoen in de lokale jeugdraad en het ontwerpen van flyers en affiches.

Soms helpt het natuurlijk wel om eens te horen van zo'n ervaren lid hoe je die zaken juist aanpakt, en daarom wil ik vanuit het nationaal bestuur ook de uitbouw van een vormingsnetwerk mee ondersteunen. Dit netwerk kan alle Animo-leden met een bepaalde expertise bundelen en laten vorming geven aan afdelingen die hier nood aan hebben. Dat kan gaan over praktische zaken, maar ook over inhoudelijke dingen zoals “de geschiedenis van het socialisme” of “jeugdzorg 2.0”.

De stem van jongeren

We mogen natuurlijk ook het internet niet vergeten. Jongeren zitten meer dan ooit – zowat voortdurend – online, en we moeten met Animo onze aanwezigheid hier nog meer uitbouwen. Zo kunnen we een online ideeën- en actieplatform lanceren waarop jongeren hun idee voor een betere samenleving kunnen insturen. Dit kan dan de ideale inspiratie zijn voor acties en standpunten, maar ook een communicatiekanaal om te laten weten hoe wij tegenover hun ideeën staan. We kunnen dan meegeven hoe Animo werkt om hun ingestuurde voorstellen te realiseren en hoe de jongeren zelf hieraan kunnen meewerken. We kunnen hier ook makkelijk een lokale versie van maken, die enorm handig kan zijn voor de afdelingen om ideeën en mensen te vinden voor de komende gemeenteraadsverkiezingen!

De stem van de leden

Het laatste punt waar ik over wil spreken, zijn de leden van Animo. Wij vormen immers allemaal samen onze rode jongerenorganisatie en we moeten samen werken aan een betere toekomst en een beter Animo. Zo doen we op congressen immers meer dan een nieuw nationaal bestuur verkiezen: we werken ook standpunten uit! Deze standpunten zouden we meer moeten uitdragen en bij jongeren promoten, zodat de stem van de leden – van jullie – volledig gehoord wordt. Hiernaast zouden we op congressen ook toelichting kunnen geven over wat er achter de schermen gebeurt van Animo nationaal, zoals “hoe loopt een bestuursvergadering” en “hoe staan we er financieel voor”. Ook kunnen we werken met een beleidsplan, een begroting en een financieel plan, zodat alle leden zoveel mogelijk betrokken worden in de volledige werking van Animo.

Jouw stem?

In deze motivatiebrief heb ik in grote lijnen willen meegeven wie ik ben, waar ik voor sta en hoe ik zou willen bijdragen aan Animo de komende jaren. Na deze bestuursverkiezingen zullen we hoe dan ook tot een convergentie van ideeën en plannen moeten komen, dus beschouw mijn uiteenzetting hierboven vooral als een uiting van mijn goesting. Ik hoop dat jullie me hierin willen steunen, want de uitdagingen zijn groot maar mijn engagement is dat ook!

Met hartelijke groet,

Sander Van der Maelen
Kandidaat-bestuurslid Animo nationaal

Uitdagingen voor VVS

2011-07-31T21:42:00.002+02:00

Het VVS-jaar zit erop. Meer dan 14 maanden geleden werd ik verkozen door de Algemene Vergadering van de Vlaamse Vereniging van Studenten om één van hun vier vertegenwoordigers te zijn in onze Raad van Bestuur en zo deel uit te maken van de executieve van de Vlaamse overkoepelende studentenraad. Het klinkt cliché, maar het jaar is voorbij gevlogen. Met goede momenten, en met minder goede momenten. Ik heb er trouwen in dat de nieuwe RvB het de komende maanden goed zal doen en met veel enthousiasme, maar ik wil van deze laatste momenten toch gebruik maken om vooruit te blikken naar de belangrijkste uitdagingen voor het komende academiejaar.

Sociale voorzieningen 2.011?

Ik ben een jaar lang enorm intens bezig geweest met sociale voorzieningen en diversiteit binnen ons hoger onderwijs - maar liefst 50 uur per week in het tweede semester - en het inhoudelijke komt dan ook eerst aan bod. Er waren dit jaar veel dossiers die stamden uit de vorige jaren en de volgende jaren enkel belangrijker zullen worden. Zo is er het nieuw decreet op studentenvoorzieningen dat gefinaliseerd wordt het komende academiejaar, dreigen er verhogingen van de inschrijvingsgelden en blijft studentenhuisvesting een immer precair punt. De evaluatie van het Aanmoedigingsfonds (meer info) en de hieraan gekoppelde in-, door- en uitstroom van kansengroepen binnen het hoger onderwijs zullen ook op de voorgrond treden, terwijl de saga rond het jobstudentenstatuut - voorlopig - bekoeld lijkt.

Containerkoten in Utrecht - ook in Vlaanderen?

Als ik hier één thema moet uitkiezen dat de aandacht van de Vlaamse studentenraden verdient het komende academiejaar, is het wel studentenhuisvesting. Ik zal er in een latere blogpost wel nog op terugkomen, maar ik kan het alvast kort samenvatten: koten zijn de grootste studiekost (voor kotstudenten alleszins), er is al jarenlang een gebrek aan koten, de prijzen stijgen jaar na jaar en de kwaliteit lijkt niet te verbeteren. Ook staat het geloof van de hoger-onderwijsinstellingen in sociale studentenhuisvesting in eigen beheer onder druk: break-even draaien wordt steeds meer het ordewoord, terwijl er enkel maar studenten bijkomen die geen kot op de private markt kunnen betalen. Hiernaast is de sociale marktcorrectie van lagergeprijsde studentenkoten onontbeerlijk om de private markt enigszins onder controle te houden. Om dit thema op de voorgrond te plaatsen, is er dan ook een nieuw standpunt rond studentenhuisvesting geschreven binnen VVS dit jaar en ben ik ook bezig (geweest) met een project rond de rechten van de kotstudent als huurder. Ik hoop dat het voorbereidende werk aan het project niet verloren gaat en ik als vrijwilliger, samen met de RvB kan blijven werken om het alsnog van de grond te krijgen!

Structuur 2.020

Hiernaast geloof ik ook in de kracht van structuren om individuen te stimuleren en vleugels te geven om zo fantastische zaken te bereiken. Daarom moet er ook aandacht zijn voor één groot structureel gebrek binnen VVS: de participatie van studenten(vertegenwoordigers) binnen de Vlaamse werking. Zo zijn er meer vertegenwoordigers nodig, met verschillende achtergronden en ook verschillende interesses: vooral sociaal en diversiteit smeekt erom.

Er worden al jaar na jaar inspanningen worden geleverd om in de eerste plaats meer hogeschoolstudenten te bereiken, maar het blijft een moeilijk werk. Het lijkt een zaak van "de elite" op Vlaams niveau die zich bezighoudt met onaardse dingen, een elite die bovendoen blank, middenklasse, mannelijk en universitair is. Als we alle studenten willen vertegenwoordigen, moeten we minstens streven naar een goede afspiegeling van de studentenbevolking in de RvB en AV van VVS.

Hiernaast zijn er echter ook meer inhoudelijke vertegenwoordigers nodig, en dan zeker op de beleidsdomeinen sociaal en diversiteit. Dit blijft immers bekeken worden als "het kleintje" bij de klassieke tweedeling onderwijs-sociaal, terwijl de sociale dimensie van ons hoger onderwijs wel bepaalt hoe geslaagd we de democratisering van ons hoger onderwijs mogen noemen. Ze bepaalt ook hoe we alle talent(en) in onze samenleving kunnen aanboren en de kans geven om verder te studeren: studiebeurzen, studentenhuisvesting, vrouwvriendelijk beleid - noem maar op, het is en blijft een noodzakelijk. Ik hoop dat ik het afgelopen jaar heb kunnen aantonen, samen met de weinige vrijwilligers die er waren op het beleidsdomein binnen VVS, dat het thema wél belangrijk is en wél de hearts and minds van studenten(vertegenwoordigers) weet te beroeren. Een blijvende aandacht op deze sociale dimensie in de inhoudelijke werking zal ongetwijfeld ook meer vrijwilligers voor deze beleidsdomeinen met zich meebrengen. Het toont immers dat er méér is aan studentenvertegenwoordiging dan droge wetteksten, kwaliteitszorgmechanismen en zo meer. Hiernaast was het ook enorm moeilijk het voorbije jaar om een werking rond zo'n enorm beleidsveld uit te bouwen vanaf nét niet nul - door een ontbrekende werking en dus ontbrekende vrijwilligers van het jaar ervoor...

Durf doen!

En lap, daar had ik het weer over het inhoudelijke in een alinea over participatie als structureel probleem. Meer actieve mensen in de VVS-werking zorgen er immers voor dat er meer werk kan verricht worden, waardoor we er hopelijk als studenten er allemaal net dat beetje beter op worden. Al het bovenstaande zijn uitdagingen die VVS als organisatie moet aanpakken en waarbij naast de verzekerde inzet van de RvB, ook de studentenraden meer moeten (durven) doen. Stel mensen verantwoordelijk voor de VVS-delegatie van je studentenraad, neem studenten(vertegenwoordigers) mee die een extern mandaat bij VVS willen opnemen of die gewoonweg geïnteresseerd zijn, en durf jezelf ook uit te spreken voor verandering. Als we het hoger onderwijs democratischer, kwalitatiever en socialer willen maken, is het behouden van het status quo immers niet de weg die we mogen bewandelen. Wij moeten positieve veranderingen voorstellen - wij, de geëngageerde studenten! Kom dan ook uit je kot, wees niet bang van een standpunt in te nemen dat tegen het status quo ingaat en ondersteun hiermee de legitieme eisen van de Vlaamse studenten!

Epiloog

Ik zou hier nog meer zaken kunnen neerschrijven die onze aandacht behoeven, maar dit is dan ook een fragmentarische momentopname van een afscheidnemend RvB-lid. Ergens blijft het gevoel dat ik misschien nog meer had kunnen doen het voorbije jaar, maar een mens heeft maar een beperkte hoeveelheid tijd en energie te besteden. Hiernaast blijf ik een simpele ~~boeren~~stadsjongen die (bij)studeert, dus zal me blijven engageren binnen VVS (e.a.) als AV-lid om zo inhoudelijk te blijven bijdragen op sociaal en diversiteit. Uiteraard zal dit met alle vertrouwen zijn in de nieuwe RvB, zodat ik niet te veel als "oude bompa" overkom die elke vergadering verkondigt dat alle beter was "in mijnen tijd". Ik wens m'n opvolgers dan ook veel succes!

Visie op studentENmobiliteit

2011-07-25T19:02:00.000+02:00

In een vorig artikel en het meegeposte pdf-bestand kon je al lezen wat de essentie is van wat er gebeurt bij studentENmobiliteit, maar essentie is niets zonder visie.

Wat brengt de toekomst?

Zo hebben we vlak voor de zomervakantie we met de Raad van Bestuur een eerste brainstormsessie gehad over de toekomst van de vzw. Zetten we in op een stevige groei, op een stabilisatie van het bestaande patrimonium aan fietsen of - wie weet - hebben we onze hand overspeeld? Zijn er nog bijkomende taken die we moeten vervullen? Aansluitend misschien het belangrijkste: is er nog voldoende financiële ruimte om te groeien?

Er kwamen gemengde antwoorden. De wil om te groeien is er zeker, en de nood ook. De studenten hebben immers meer dan ooit nood aan kwalitatieve en betaalbare vormen van vervoer en zijn hier ook vragende partij naar. De mogelijkheid om te groeien, dat is een ander paar mouwen. De financiële last van de besparingen laten zich immers overal voelen - ook hier. Vlaanderen bespaart, waardoor de onderwijsinstellingen en hun sociale voorzieningen moeten besparen, misschien ook in hun subsidie aan studentENmobiliteit, maar ook de steden en gemeenten zetten het mes in de uitgaven. Bij de Stad Gent is net als op Vlaams niveau gekozen voor een lineaire besparing op elk departement, wat de bijdrage aan de vzw ook onder druk zet.

Duurzame keuzes maken

Deze „lineaire logica“ getuigt m.i. niet van bijster veel politieke moed; beleidskeuzes maken wel. Daarom hoop ik dat in de eerste plaats op het Vlaamse niveau knopen worden doorgehakt over beleidsprioriteiten. Zo zou 200.000 euro extra voor studentENmobiliteit bijna een verdubbeling van het budget betekenen, terwijl dit op een totale Vlaamse begroting van enkele miljarden geen noemenswaardige impact zou hebben - zelfs niet op dat 1 miljard (!) op onderwijs. Blijvend investeren in het flankeren van het hoger-onderwijsbeleid, dus in sociale voorzieningen, blijft een missie voor het Vlaamse niveau.

Hiernaast hoop ik natuurlijk vooral dat de Stad Gent haar engagement in dit project volhoudt. Ik kijk hierbij dus voornamelijk naar de verantwoordelijke beleidsmakers van mijn eigen partij sp.a (onderwijs, mobiliteit, milieu), maar ook naar de heren en dames van Groen!. Indien de socialisten en groenen immers volop willen inzetten op een sociaal-ecologisch stadsproject voor Gent met duurzame mobiliteit, mogen studenten hierin niet vergeten worden.

Uiteraard zouden de sociale voorzieningen van de UGent en de hogescholen hun bijdrage in dit mooie project moeten volhouden en misschien zelfs verhogen. De Gentse studenten hebben immers meer nood aan kwalitatieve en betaalbare fietsen dan aan bvb. een buspas zoals in Leuven - en het kost nog stukken minder ook.

De studenten willen deze keuzes immers maken. De Gentse Studentenraad (GSR), de studentenraad van de UGent, betaalt momenteel immers via haar Bijzonder Fonds voor Studentenvoorzieningen een aanzienlijk deel van de gele en grijze fietsen. Dit engagement zal ongetwijfeld volgehouden worden, en we streven zelfs naar uitbreiding: liever kwalitatieve gele en grijze fietsen, dan oude, rondslingerende fietsen die voortdurend gestolen en gevandaliseerd worden.

Een gedeeld engagement

Het project studentENmobiliteit is dus een gedeeld engagement van alle partners aan tafel: onderwijsinstellingen en hun sociale voorzieningen, stad Gent en studenten. Er zijn 70.000 studenten in Gent - and going - en ook voor de studenten is een mobiliteitsplan noodzakelijk. Hierin moeten duurzaamheid, betaalbaarheid en toegankelijkheid centraal staan: wandel- en fietsmobiliteit, tegen een beperkte kost en voor iedere student die dit wilt. Dit is ongetwijfeld een visie waarin iedereen zich kan vinden en waarvoor gezamenlijk enthousiasme kan gevonden worden.

studentENmobiliteit plus hogeschool

2011-07-15T17:20:00.006+02:00

In de recentste editie van „de bMer“, de publicatie van de studentenraad van het departement Bedrijfsmanagement Mercator van de Hogeschool Gent, is er een kort artikel verschenen over studentENmobiliteit en mijn taak in de Raad van Bestuur van deze vzw. Je kan in het artikel uit „de bMer" nalezen op pagina 42 van het pdf-bestand dat je hier kan raadplegen. Het boekje staat trouwens vol informerende stukken over studentenparticipatie, de Stad Gent en nog veel meer - een mooie verdienste van hoofdredacteur Jeroen.

Je kan o.m. lezen dat de hogeschoolstudenten iets extra krijgen binnenkort van studentENmobiliteit. Zo wordt in het begin van het academiejaar een deel van de fietsen immers speciaal voor de hogescholers, voorbehouden. Dit moet ervoor zorgen dat zij zeker van dit project kunnen gebruik maken, zonder dat de grote horden uniefstudenten snel-snel met alle fietsen weg zijn. De uniefstudenten kunnen echter tijdens deze periode ook nog steeds een fiets aanvragen, en na de reservatieperiode valt het „contingent“ van 1000 fietsen voor hogescholers ook weg. Wees er dus snel bij - maar dat is altijd al zo geweest!

Dit is natuurlijk niet het enige wat er dit jaar gebeurd is binnen sEm. Ik zit daar immers, vanuit mijn mandaat vanuit de Gentse Studentenraad (GSR) van de UGent, om een goede studentenstem te laten weerklinken. Dit lijkt me mits wat inwerken het afgelopen academiejaar ook wel gelukt te zijn: er zijn voorlopig nog geen prijsverhogingen aangekondigd, er komt een nieuwe gamma aan „basicfietsen“ en de studenten worden erkend als volwaardige partner in dit belangrijke mobiliteitsproject voor Gent. Ik ga in een volgend artikel dan ook iets meer ingaan op mijn visie op studenten en mobiel zijn in Gent. Centraal staat echter dat alle partners in dit project - onderwijsinstellingen, stad Gent en studenten - terecht trots mogen zijn op het resultaat, maar dat het werk nog niet af is. En avant!

Protest als echo van het verleden?

2011-05-28T18:19:00.000+02:00

Voor het vak "Historische kritiek van woord en beeld in de massamedia" moesten we een opiniestuk schrijven van beperkte lengte, dat verband houdt met de lesinhoud. Ik koos om te schrijven over de (studenten)protesten en de rol van de media hierin. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met het resultaat, dat hieronder te lezen valt, aangezien ik beperkt werd door de noodzakelijke link met de lessen. Ach ja. Lezen maar!

Protest als echo van het verleden?
De rol van de media onder de loep

PROTEST

Er wordt geprotesteerd. In verschillende landen van het Midden-Oosten heeft een combinatie van politieke beknotting en sociale achterstelling tot explosieve situaties geleid – denk maar aan Egypte en Tunesië. Vergelijkingen tussen protesten onderling maar ook met “historische” protesten blijven niet achter: de dekolonisatie passeerde reeds de revue, maar ook de Arabische bewegingen die hiermee gepaard gingen en – wat Europa betreft – ook de jaren zestig met het doorbreken van de vastgeroeste en verzuilde samenleving. Waarom die vergelijking met die typisch Europese fenomenen? Omdat er ook op het Europese continent geprotesteerd wordt.

Het bekendste recente voorbeeld zijn de grote volksprotesten in Spanje. Tienduizenden bezetten grote pleinen in het land. De beweging wordt aangestuurd in een horizontale egalitaristische structuur: gelijk als mensen, gelijk in verantwoordelijkheden. Inhoudelijk wordt er gebruik gemaakt van een participatief systeem met directe democratie, waarbij volksparlementen leidden tot het manifest van deze “15-mei-beweging” waarin het gehele politieke en economische systeem failliet wordt verklaard. De boventoon van het manifest is duidelijk als links te categoriseren gezien de marxistisch geïnspireerde kritiek op ons westers maatschappelijke model. Ondanks zo'n discours, stelt de beweging zelf duidelijk dat ze noch links, noch rechts is.

Hiermee gaat de Spaanse protestbeweging in tegen andere protesten in het Middellandse-Zeegebied die wel politiek progressief tot uitgesproken links zijn, en ook tegen de studentenprotesten van de voorbije maanden in in Engeland en Nederland. Hier kwamen studenten massaal op straat om de besparingsplannen van hun regeringen tegen te houden en zij laten zich wél uitdrukkelijk politiek inspireren. Tegen besparingsmaatregelen in hoger onderwijs, tegen sociale afbraak, voor democratisering: je zal het niet snel aan de rechterzijde horen.

ECHO UIT HET VERLEDEN

Deze protesten worden door progressieve maatschappelijke stemmen vaak aangegrepen in twee verschillende discoursen. Zo is er enerzijds het failliet van het neoliberalisme: de aanval van haar aanhangers op het sociale bestel, gecombineerd met het ideologisch verval van de politieke partijen ter linkerzijde na de val van de Muur, leidde tot een verzwakte linkse beweging die nu opnieuw zal opstaan, zo luidt de redenering. Anderzijds klinkt de hoop op een start van een nieuwe '68-beweging. Jongeren houden zich dan toch bezig met meer dan Facebook en zullen opnieuw de maatschappelijke structuren op haar grondvesten doen daveren en kan zo de wereld (fundamenteel) beter maken.

Tegelijk worden de Vlaamse collega's van deze bewegingen vaak kritisch op de korrel genomen. De Shame-betoging werd met open armen onthaald, maar anderzijds stelde Walter Pauli wel een opiniestuk in De Morgen dat de Vlaamse studenten(vertegenwoordigers) apathisch en droogkloterig zijn en niet in het minst te vergelijken zijn met hun Britse collega's. Eerdere studentenprotesten van Gentse en Vlaamse studenten in 2006, 2007 en 2008 worden hierbij buiten beschouwing gelaten, net als de succesvolle betoging van de Franstalige studenten enkele weken geleden (meer hierover in een eerder blogstuk). De hang naar '68 werd nog maar eens bevestigd.

Dit alles lijkt mij echter een te naïeve beschouwing van het gebeuren in Europa en daarbuiten. Het is niets meer dan een echo uit het verleden, een hang naar een verleden dat meer inhoudelijke houvast bood aan degenen die dat wensten: je had goed en kwaad, links en rechts, jong en oud, oud en nieuw – zo was dat nu eenmaal. Het is in essentie een generationeel verhaal: “vroeger was alles beter”.

DE ROL VAN DE MEDIA

Hiernaast mag ook niet vergeten worden dat de berichtgeving door de media over de jongeren- en studentenbewegingen van vandaag, ook impact heeft op die bewegingen: het houdt niet op bij rapporteren! Indien keer op keer het beeld van saaie, apolitieke bewegingen wordt neergezet, gaan mensen zich inderdaad niet aangesproken voelen om hieraan bij te dragen. Deze bewegingen willen juist zélf betekenis geven aan wat ze doen, aan waarom ze protesteren tegen de huidige maatschappij. Ook de politiek draagt hier toe bij: het was opvallend hoe snel de regeringsonderhandelaars elk hun eigen boodschap gaven aan het “Shame”-protest. Hierdoor verliezen dergelijke bewegingen aan appeal: er wordt hen immers betekenis toegekend door die personen in media en politiek die de maatschappij schragen waartegen geprotesteerd wordt.

Hiernaast is er ook de eeuwige zoektocht naar momentum, zowel bij de protestbewegingen als bij de media. Er worden regelmatig nieuwsflitsen gegeven om te rapporteren over “nieuws”, maar is het dan wel “nieuw”? Ik sta niet alleen met deze kritiek: de eeuwige hang naar kijk- en luistercijfers zorgt voor een verschraling en kwaliteitsdaling van het nieuws: “flat earth news”, de drang om het moment te capteren. Emotionaliteit speelt hierbij een sterke rol: mensen moeten immers “gepakt” worden door nieuws – meer dan geïnformeerd.

Hiernaast wordt er ook amper tot niet meer over gerapporteerd als het “nieuwe” van een fenomeen af is, waardoor het ook veel minder aandacht krijgt van publiek en politiek. “Opvolging”, heet dat, krijgt weinig aandacht. De protestbewegingen willen immers een werkelijke verandering bewerkstelligen en hebben méér nodig dan momentum. Overal valt de volharding van de protesteerders op: één veldslag maakt immers de oorlog niet. De rapportering hierover in de (buitenlandse) media neemt zoals hierboven aangegeven echter snel af, want de protestbewegingen zouden ter plaatse blijven trappelen.

EEN SPIEGEL

Samenvattend kunnen we stellen dat er grote verschillen in de ontstaans- en bestaansomstandigheden van protestbewegingen, waardoor onderlinge vergelijkingen en nostalgische verzuchtingen niet geldig zijn. De media vergewissen zich hier onvoldoende van en willen alles in een flitsend kader van "momentum” plaatsen, waarbij er slechts één discours dominant wordt – datgene gedicteerd door de media in plaats van door de bewegingen zelf. De media blijvend een spiegel voorhouden is dan ook nog nooit zo belangrijk geweest.

The next generation

2011-05-23T18:31:00.016+02:00

In opvolging van een vorige blogpost over studentenengagement, deel ik graag even een kort maar snedig editoriaal van Lise Eelbode, afscheidnemend hoofdredacteur van Schamper (2010-2011).

Lise schreef immers begin april in Schamper een vrij gelijkaardige boodschap als degene die ik wou meegeven in mijn opiniestuk:

Zorg dat je aan het einde van je universitaire carrière iets hebt om met trots op terug te kijken. Kom uit die brousse.

Iets wat ik enkel maar kan beamen.

Dit jaar in de (studenten)pers

2011-05-17T16:57:00.012+02:00

Het afgelopen academiejaar ben ik verschillende keren geciteerd in de verzamelde Vlaamse studentenpers en ik zet voor jullie - maar vooral mijzelf, zie mijn ego - hier kort even alle verwijzingen op een rijtje. Ik denk dat deze vooral wijzen op de geslaagde herpositionering van de Vlaamse Vereniging van Studenten (VVS) in het sociale beleidsdomein, waar ik het afgelopen academiejaar als bestuurder verantwoordelijk voor was.

Het jaar opent begin oktober 2010 met een artikel in de Leuvense studentenkrant Veto over de studievoortgangsmaatregelen en de 1080-ish geweigerde studenten aan de UGent. Hierin werd ik zowaar de vertegenwoordiger van de Gentse Studentenraad (GSR) in het bestuur van VVS, wat misschien mooi lijkt voor de GSR maar helaas geen realiteit kan zijn.

In november wordt dan weer kort geschreven, opnieuw door Veto, over de studentenvoorzieningen in Vlaanderen. Hierbij laat ik een positief geluid horen over onze resto's in Gent, iets wat bevestigd werd door de recente resto-enquête, maar geef ik wel de nood tot politieke keuzes aan wat een beter huisvestingsbeleid betreft. Dit laatste werd dan weer ondersteund door de jaarlijkse enquête van Kot@Gent.

Ook Schamper schreef overigens in deze periode over studentenvoorzieningen, maar dan wel over het standpunt van VVS in deze kwestie. Een standpunt vanuit mijn beleidsdomein, dus misschien wel het vermelden waard hier. Lees zeker mijn lange commentaar.

Het nieuwe semester opende in de Sociale Raad van de UGent met de melding dat er plannen waren om een resto in te planten op de Sterre, namelijk in S5. Schamper schreef hier vervolgens een artikel over en interviewde mij kort voor commentaar en meer informatie. Het is een project dat we blijven opvolgen uiteraard.

Die editie van Schamper was overigens een double smash, aangezien ik toen ook kort de procedure rond het beroep tegen de erkenning van NSV en KASPER mocht toelichten. De ruime marge van "eind maart, begin april" die ik toen durfde hanteren om het dossier een looptijd te geven, bleek onvoldoende want we zijn nu al half mei en nog steeds geen beslissing in zicht wegens procedurele kwesties.

Eind maart was er vervolgens een artikel in Veto over de onrust in onze buurlanden en een eventuele stijging bij ons van de inschrijvingsgelden. Hiermee werden de gesprekken tussen VVS en vertegenwoordigers van de financiële administraties van de universiteiten en hogescholen voor een deel op straat gegooid, wat ons echter niet weerhield van goed en grondig onderhandelen. Er werd ons in de eerste plaats meer transparantie in de cijfers beloofd, iets wat de komende weken moet blijken met een tweede overleg.

Half april werd ik opgebeld door @amoorie van Radio 1, omdat ze in het programma Peeters en Pichal een item worden brengen over de huurwaarborg en de vele problemen die studenten (met de terugbetaling hiervan) hebben. Een interview van enkele minuten werd teruggebracht tot een korte commentaar van enkele seconden, maar dat mocht niet deren: ik ben op Radio 1 geweest met sociale materie voor VVS dit jaar!

In een van de laatste edities van Veto van dit academiejaar werd dan weer gerapporteerd over de gewijzigde regeling rond studentenarbeid. Het is inderdaad geen al te slechte regeling, maar het is wel te betreuren dat hier de nuance wegviel dat het aantal dagen dat je per jaar mag werken (50 in het nieuwe systeem) niet "gereset" wordt aan het begin van de zomervakantie. De kritiek die de jobdienst van de K.U.Leuven geeft, is dan ook terecht: "Als een student één dag per week werkt tijdens het academiejaar, heeft hij voor de zomer begint al een groot deel van zijn 50 dagen opgebruikt. Een werkgever zal dan minder geneigd zijn om hem aan te nemen, maar liever iemand kiezen die nog al zijn 50 dagen ter beschikking heeft."

Een echte knaller was het artikel over studiekost, ook eind april. Opnieuw Veto, en ze slaagden erin om mij volledig incorrect te citeren - iets wat opgepikt werd door de nationale pers (HLN en Metro). Volgens de redactiesecretaris zat de eindredactie aan de drank. Tsjah. Het had zelfs uitlopers tot in onze AV, wat op haar beurt dan weer leidde tot een artikel op pagina 6 van De Moeial.

Veto opende het academiejaar maar sloot het ook, deze keer met een artikel over het nakende "stuvodecreet" - een nieuw decreet op de organisatie van de studentenvoorzieningen. Er wordt in gesprek met Jan Devriendt, directeur studentenvoorzieningen van de K.U.Leuven, vooral ingegaan op de financiering en de impact hiervan op de Leuvense universiteit én studenten. Ook de VVS-stem wordt gehoord hierrond, met name mijzelf als de betrokken bestuurder.

* *

All things said and done, vind ik dat we in de eerste plaats met de mensen die het afgelopen academiejaar rond sociale dossiers hebben gewerkt, trots mogen zijn. We hebben vooral op VVS-niveau getoond dat het sociale beleidsdomein niet moet onderdoen voor onderwijs, en zonder hiermee in rivaliteit te willen treden met die "andere" beleidsdomein blijkt het keer op keer toch wel noodzakelijk om te hameren op de sociale dimensie van ons hoger onderwijs. Deze dossiers raken de studenten minstens even hard als zaken zoals kwaliteitscontrole en taalbeleid, des te meer omdat sociale ondersteuning niet voor alle studenten even noodzakelijk is. De groep studenten die die ondersteuning wel nodig heeft, krijgt een minder performant beleid dan ook dubbel en dik terug: zowel op onderwijskundig als op sociaal vlak.

Om deze situatie te verbeteren is studentenengagement dan ook onontbeerlijk, iets waar ik in een opiniestuk in de laatste Schamper van dit academiejaar dan ook op wees. Allez hop, voorwaarts!

Een call for action voor studenten

2011-05-14T21:45:00.012+02:00

Komende maandag verschijnt in het studentenblad van de UGent Schamper een opiniestuk van mijn hand met de titel "Een call for action voor studenten".

Jullie kunnen het stuk hier op de Schamper-site lezen of via deze link in de pdf-versie. Het is trouwens de laatste editie van het academiejaar en ben dan ook blij dat ik er mag instaan!

The blue pill or the red pill?

2011-04-15T15:58:00.001+02:00

Enkele dagen geleden schreef ik een blogpost over de verbinding tussen vrijzinnigheid en links zijn. Ik stelde enerzijds dat het huidige debat rond vrijzinnigheid en een vrijzinnige moraliteit gedomineerd wordt door een individualistische, liberale benadering waarbij geen ruimte is voor een linkse maatschappijkritiek. Anderzijds maak(te) ik verbinding heel sterk: als je mensen wilt bevrijden van hun morele ketenen, moet je hun maatschappelijke ketenen - die deze morele ontplooiing tegenhouden - ook verbreken.

In deze post wil ik dan ook kort ingaan op dat laatste aspect: de morele versus maatschappelijke ketenen. Ik ben er op het genoemde "Studentencongres" aan de V.U.B. in geslaagd om de ethische kwesties in Battlestar Galactica op tafel te gooien, maar degene die opgeworpen worden in The Matrix moest ik sparen voor de pauze.

The Matrix en moraliteit

"Ethiek en moraliteit in The Matrix, orly?", hoor ik u denken. Toch wel hoor, en misschien indringender dan we zelf beseffen. Ik wil één aspect uit de film lichten, namelijk de keuze tussen de blauwe en de rode pil. Het verhaal speelt zich af in de jaren negentig, toen het heden. Neo is een ietwat nerderige jongeman die in het dagenlang "hacken" (programmeren) en rondsurfen op het internet, dat in de jaren negentig nog in haar kinderschoenen stond, iets ontdekt heeft. Morpheus, een collega-hacker, weet dat Neo dit ontdekt heeft en wilt zijn geest bevrijden van het beperkende kader dat hem verhindert om dat iets, namelijk de "Matrix", volledig te begrijpen. De conversatie gaat als volgt:

"That you are a slave, Neo. Like everyone else, you were born into bondage, born inside a prison that you cannot smell, taste, or touch. A prison for your mind... Unfortunately, no one can be told what the Matrix is. You have to see it for yourself."

The Matrix, een gevangenis voor de geest. De mens die geboren wordt in een geestelijk beperkend kader waarin absolute kennis en zelfontplooiing onmogelijk is. De filosofische relevantie van The Matrix is duidelijk, zowel op dit punt als verder in de film: hoe beperkend is de wereld waarin we opgroeien voor onze eigen geest?

"This is your last chance. After this, there is no turning back."

Morpheus biedt Neo de keuze om de Matrix te kennen. Om volledig te begrijpen en alles "helder" te zien. In onze wereld betekent dit natuurlijk ten hoogste een "streven naar", aangezien er geen objectiviteit en geen absolute waarheid bestaat, maar de boodschap is duidelijk.

De allegorie van de blauwe en rode pil

"You take the blue pill and the story ends. You wake in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill and you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes."

De blauwe pil staat hier symbool voor een eeuwigdurende "ignorant bliss" waarin velen onder ons vertoeven: onwetend van hoe de samenleving en onze wereld écht in elkaar steekt, maar gelukkig omdat er tenminste geen zorgen zijn waar mee rekening moet gehouden worden. De rode pil staat symbool voor geestelijke bevrijding, met alle onzekerheid van dien. Iedereen die ooit al eens grondig heeft nagedacht over bepaalde filosofische kwesties, weet dat dit geen rust brengt. "Waar ga ik naartoe met mijn leven? Waarom doe ik dit (werk/studies/engagement) op dit moment - waarom niet iets anders? Wat is goed en kwaad? Wie ben ik om hierover te oordelen? Welke zin heeft het leven? Waarom zou ik überhaupt blijven leven?". De zoektocht naar antwoorden op deze vragen is allesminst eenvoudig en vereist een enorme geestelijke kracht.

Lichaam en geest

Die boodschap wou ik echter in mijn vorige bericht ook al meegeven: je geest is deel van jou, en jij bent deel van de samenleving. Maatschappelijke positie kan niet losgekoppeld worden van geestelijke bevrijding: als je fysiek uitgebuit wordt, wordt je geest ook geknecht - of zelfs gebroken. Als iemand twee jobs moet uitoefenen om rond te komen op het einde van de maand, hoe kan je dan van deze persoon een uitmuntende geestelijke ontplooiing en weluitgedachte moraliteit verwachten? Je kan het niet. De uitzonderingen bevestigen de regel enkel maar.

Hiermee wil ik natuurlijk geen paternalistisch oordeel vellen over de morele capaciteit van mensen die in zo'n maatschappelijke positie leven. Het is niet omdat iemand een arbeider is en geen student of advocaat, dat deze daarom niet de geestelijke mogelijkheid zou hebben om zichzelf te ontplooiien. Hetgeen ik wil duiden, is dat het hier echter over een capaciteit gaat niet die niet wordt aangeboord wegens de maatschappelijke beperkingen die worden opgelegd. Deze moeten we dan ook doorbreken. Moraliteit en maatschappij gaan hand in hand.

Maatschappelijke en morele bevrijding

"Remember -- all I am offering is the truth, nothing more."

Eens de maatschappelijke ketenen verbroken zijn, kunnen mensen vervolgens hun eigen moraliteit zoeken. De rode pil moet niet door de strot geramd worden van degenen die dit "nodig" hebben: we moeten echter wel de keuze aanbieden, en die is er momenteel niet. Het doorbreken van de maatschappelijke dogma's verloopt dan ook gelijktijdig aan het doorbreken van morele dogma's. Bij deze maatschappelijke bevrijding kan morele bevrijding aangeboden worden: presenteer voor- en nadelen van elke keuze in een constructieve sfeer van debat en kennisdeling, waarin iederéén betrokken wordt - niet enkel de economische en intellectuele bovenklasse van onze samenleving.

(Post Scriptum: laat vooral niet na om hier of op Facebook te reageren op deze korte tekst. De vorige is vrij veel gelezen maar het aantal reacties bleef beperkt, wat wel zonde is!)

Vrijzinnigheid en links zijn, een ongehoorde combinatie

2011-04-10T16:46:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag woonde ik in het kader van de “Week van de Verlichting” een Studentencongres bij aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB), georganiseerd door haar studentenraad. De eerste werksessie ging over vrijzinnigheid en zingeving: hoe kan je op een vrijzinnige manier een zin geven aan wat je doet en waarom je leeft?

Aanvankelijk verkenden we de betekenis van de Verlichting als historische periode in het hedendaagse denken. De Verlichting ging immers op zoek naar een wereldbeeld (maatschappelijk) en een set van waarden (individueel), en dat in een veranderende samenleving met een gewijzigde invulling van de concepten “God” en “goddelijke orde”. Zo poneerde Immanuel Kant dat de mens de individuele opdracht heeft om te denken, maar ook dat er een besef dient te zijn van een “historische periode” die altijd door loopt en die een herhaling van deze individuele daden van denken noodzakelijk maakt. De mens moet “durven te denken”: we moeten (durven) loskomen van traditionele gezagsargumenten.

Hier maak ik echter de koppeling van het individuele met het maatschappelijke, zoals Kant zelf reeds aangaf. Economische en politieke ontvoogding gaan immers hand in hand met morele, “spirituele” ontvoogding: het denken is immers niet vrij! Ons maatschappelijk handelen wordt immers, zo geeft o.m. Bourdieu aan, beperkt door verschillende factoren zoals financieel kapitaal en sociaal kapitaal. Deze creëren (in een notedop) op hun beurt een dominante set van waarden en gedragingen (habitus) – ons denken dus. Uiteraard zal een maatschappelijke context altijd wel blijven bestaan, maar de vraag is of de keuze voor deze context, voor de eigen maatschappelijke positie, vrij is. Het antwoord is: nee.

Er is dus een duidelijke noodzaak aan een linkse maatschappijkritiek om ook de moraliteit vrij te maken. Een linkse maatschappijverandering impliceert collectieve actie, zoals de historische analyse van o.a. Marx al heeft aangetoond: enkel deze collectieve actie heeft immers een grondige impact. Waarom stel ik dit zo expliciet? Omdat het huidige debat in de vrijzinnigheid gedomineerd wordt door individualisme enerzijds en militantisme van het eigen “geloof” anderzijds. Het enige referentiepunt lijkt het reeds Verlichte vrije individu te zijn dat in al zijn redelijkheid wordt bedreigd door o.m. de Katholieke Kerk en islamfundamentalisme. De maatschappelijke bijdragen van eminenten zoals Dirk Verhofstadt en Etienne Vermeersch waarschuwen hiervoor: de hoofddoek bedreigt de rede en vrijzinnigheid – het dwingende kader “godsdienst” weegt dus door op het dwingende kader van de maatschappelijke orde. Zonder te willen grossieren in een overdreven determinisme van beperkingen op de vrije wil, lijkt gerechtvaardigd om te stellen dat de koppeling van vrijzinnigheid met een linkse maatschappijkritiek momenteel ontbreekt in het (publiek) debat en al te vaak wordt afgedaan als “politiek geïnspireerd” – alsof de keuze om dit te veroordelen dat niet is!

Er dient dan ook een herdefiniëring plaats te vinden van wat vrijzinnigheid is en welke stemmen we in het debat willen opnemen. Een vrije wil noodzaakt vrij debat en vrij onderzoek, zonder het dogmatisch opsluiten in een vrijzinnige kerk met haar eigen pausen. Een oproep dus: open het vrijzinnig debat voor linkse maatschappijkritische stemmen, zodat de zoektocht naar een humanistische zingeving zo vrij en productief mogelijk kan verlopen.

Sander Van der Maelen
Student Geschiedenis (UGent)
Vrijzinnig humanist en socialist