Sapanlı Süvariler

Girdap

2020-12-25T14:17:00.003-08:00

Benim böyle uzun bir zaman kalemime küsmek gibi denyoluklarım vardır. nedenini sebebini sorgulamadığım aptalca zamanlar içerisinde bir girdapın içerisinde gibi yaşadığım ve saman tadı aldığım dönemler olur genelde bu zamanlar. E saman tadı nasıl anlatılsın ki? kendinden olanı anlatabilen içinden geldiği gibi yaşamaya çalışan bir insan tanesi olmak bu dönemde çok zor. bu istisnasız herkesin ortak problemi sanırım. nereden mi biliyorum. Saman tadında yaşanılan zamanlarda yapılan en güzel şeylerden birisi gözlem yapıp koku almak. çevrede yaşayan insanların hepsinin bir sirkin içerisinde esir olmuş canlılar gibi yaşaması, cabası. derdim ne ki amq bişeyler sürekli beni buraya itiyor inanın bilmiyorum. deli saçmalaması yada sözlü kelimeler ile insanlara anlatılamayan şeylerin litrelerce alkol içtikten sonra kusulması gibi bir şeymi inanın onuda kestiremiyorum. yaşanmışlıklara çok yakın hikayeler anlatmışlıklarımda vardır. ahmeti orhan yapar bir hikaye uydururum ve bişeyler yazmanın aptalca hazzını yaşarım. oda kendi başına yapılan uğraşlardan birisidir işte ne diye sosyolojik girdaplarda boğarki insan kendini. sevişme ümidi ile eve gelen insanlar, o boşlukları ile yatakta tek başına sızarken oturup kendini düşüncelere yükseltmek acınası hallerinin yanında bir suç teşkil etmiyordur. şaka gibi gelebilir ama gerçekten hayattaki bir çok şey çok basit. para kazanmak, hayallerinizi süsleyerek mastürbasyon yaptığınız insanlarla yatmak, olmak istediğiniz yerde yada yapmak istediğiniz hedeflerinize ulaşmak gerçekten çok kolay. zor olan şey oraya ulaştıktan sonra kendi özünüzden verdiğiniz tavizlerle eksikliğini hissettiğiniz kendinizin sesini duyamamak. geri dönmek için içine girdiğiniz girdaptan çıkmayı düşünememenizinde apayrı bir acısı olsa gerek daha hissedemediğiniz...

Düşündüğünüz her şeyin gerçek olma ihtimali.

2018-02-10T21:22:00.000-08:00

Sapanla ejderha vurmak isteyenlere. Ne kadar hızlı giderse gitsin yada ne kadar yavaş olursa olsun zaman herkes için aynı akıyor. Bir ejderha ne kadar hızlı uçarsa taşa çarpma ihtimali o kadar çok artar. taş zaten istesede ona çarpamaz. Düşündüğünüzün her şeyin gerçek olma ihtimalini bir anlık düşünsenize. Zihniniz nerelere gidecek? En sonsa ne bulacaksınız mesala? Aklınıza takılan onca şeyi kurcalamadan aklınıza ilk gelen şeyin izinden gidin. Ne kadarda bir döngüyü aynı yere gelerek tamamlıyorsunuz? İlk aklınıza gelen ne kadar arkalara gidebildi? Eninde sonunda o kendini yiyip bitirdiğin düşüncelerin, o kafana takılan devlet politikaları yada sosyal ortam kuklalarının dışında kaldığın bir andan daha çok masumane bir düşünce gibi kalıyor vicdan azabı. ilk yüzleşilecek yer. aklına ne geliyorsa gelsin yada ne kadar, bir kukla gibi, bir sandalyede oturup, kendinden uzaklara gitmek için çevrendeki diğer oyuncakları kullanırsa kullansın insanoğlu. kaçamazsın. Oraya ne sokacağınıza dikkat edin.

İşte bu yüzden insanoğlunun en büyük özelliğidir sosyapat yaratmak. çevrenizdeki insanların kaç tanesi normal? Düşünsenize yada bi hayatı seyre alsanıza. Kimin on numara ulan dediği bir hayatı var. Yaptığınız tek şey ölüme hizmet etmek. Bir önceki cümleler içinde çiçek besleyen yada bir canlıyı besleyen kişiler dahil değil.

Kendinden olmayanlar

2017-05-08T05:38:00.000-07:00

Herşey kendinden olacak diye bir şey yok. Bazı şeyler kendiliğindende olmaz, kendincede olmaz. Onlara saygı duymak zorundasınızdır. Evinde kedi besleyen insanların bir çoğunun kedisini severler, evinde kedi beslemeyen veya kedi ile ilgilenmeyenler. Ama sokakta kalan kedilerin çöpü karıştırması her zaman mide bulandırıcıdır. Hiç bir kedi kendiliğinden ait olduğu yerde değil sonuçta. Niye midesi bulanır yada anlamsızca severki insan. Evdeki karısına ilgi göstermezken, parasını ödediği fahişeye en güzel zevkleri yaşatmak ister. Kendinden olamaz. Çünkü içerisinde kim bilir hangi kirli çamaşırlar vardıda, evdeki çamaşır makinesine onu temizletti. Çirkinlik yıkanmaz. sadece boyarsınız, üstünü kapatırsınız işte. İnsan olmakta zor. Hep kendini haklı görmeye çalışmanın ezikliği ile saçmalarsınız sonra bir çamaşır makinesi bulur bütün filmi başa alırsınız. En önemlisi kendinden olmadığınız sürece sadece kumaşınız eskir, karnını doyurmak isteyen bir kedinin karıştırdığı çöpte bir kedinin uyku arkadaşı olursunuz. Kadın erkek ilişkisinden bahsetmiyorum. Hayran hayran bir insanı izlemek yada boş boş yaşamanın getirdiği karakter kopyalamalarıda dahildir buna. Onun gibi kelimesini duyuyorsanız kendiliğinden değildir hiç birşey. Kendiniz olun. Kendinizi kendinizde hissettiren insanlarla birlikte olun. Gerisi gerçekten boş. yazılacak o kadar şey var ki, konuşurken masada telefonunuza bakan insanlar, ayağınızdaki ayakkabıya bakanlar, kimse taşıdığınız bir aksesuara veya gözlerinizin arkasına bakmıyor. harbiden modern zamanlar sosyolojik problemleride ne kadar eskileri gibi aynı. krala otuzbir çeken soytarılar, hala aramızda yaşıyorlar...

Vadi Yolculuğu

2017-01-10T11:50:00.001-08:00

Hayatta bazı anlar unutulmaz. Mesela bunlardan birisi de metin abi ile gittiğimiz vadi yolculuğu. Kök vs gibi parçalar toplamak için gittimiz vadi yolculuğu stresli ve sinirli başladı. Cumartesi gecesi bardan çıkıp bir saatlik uyku ile gitmek işin sinir kat sayısını arttıran kısım değildi. Metin abinin kendisi bir insanı sinirlendirmek için yeterli. Cins huysuz ihtiyar. Diceksinizki bu adamla ne işin var neden yolculuğa çıkıyorsun. Haklısınız. Bu tip bir karakteri derinlemesine incelemek istedim ama bu kadarını beklemiyordum açıkcası. Onun gözünde aptal hevesli bir sanat elemanı gibi görünerek o aptal egesunu tavan yapırdım önce. Sonra onu kendi dünyasına bırakıp uzaktan notlar almaya başladım. Bu hikayemizin dış kısmı birde benlik olan iç kısmı var. Yuvarlanmış kayalıklar arasında çetin bir yolculuk. İki kere ölme tehlikesi atlattım dersem sanırım yürüyüşün tehlikesini biraz olsun betimleyebilirim. Neyse. Uzun süren 4 saatlik bir yolculuk boyunca birbirinden güzel mumluk veya lamba için bir sürü kurumuş, kopmuş odun ve kök topladım. mükemmel işler çıkacağı belli. Gözümüz oylesine dönmüştü ki doğa ananın bize verdiği sonsuz güzellikleri toplarken taşıyabileceğimizden daha fazla toplamıştık. heleki vadinin yamacından yarım saatte indirdiğim ve orada bıraktığım iki metrelik kırılmış bir ayaç vardı ki aklım hala onda. İhtiyarın kafası kırıldıktan ve doğanın kucağında, yerine indirdiği egosundan soyutlandıktan sonra komutayı benim elime verdi ve zor şartlarda o odunları oradan çıkarmak için biten enerjisini nasıl şarj etmeme izin verdi. Step by step ilerledik. vadinin zor yolu ortalama 1 km felan. zor bir etapı bitirip bütün hepsini bir yere topladık ve oradan yeni bir kısa toplu taşıma ile adım adım ilerledik yani. Topladığımız her güzellik hayatımızda arkamızda bırakamayacağımız kişiler oldu. Anne baba kardeş eş dost yakın arkadaş ve unutulamayan ama görüşülmesi yasaklı kişiler felan. yasaklı deilde küslü gibili diyelim. Ya işte unutamadığınız ve kopamadığınız eski aşkınız felan işte. anladınız siz onu. Neyse. 4 yada beş toplu taşıma sonucunda nehirden karşıya geçmek ve o dik yokuşu çıkmaya geldiğinde sıra işler biraz değişti. Vadiden aşağıya inerken yüksek kayaların üstünden kumluk bir alana kökleri atmak kolaydı. İşin zor kısmı yukarı taşımak. Hayatımda yaşadığım en metaforik gündü sanırım. Bırakamadan taşıdığın ve git gide yorulduğun bir yolculukta taşımaya çalıştıkça seni yukarıya çıkaramayacak yüklerden bahsediyorum. Yağışlı hava ve herkesin ıslak olması cabası. Önce arkadaş dediklerini bırakıyorsun. Dosttan yada kardeş gibi olmuşlardan bahsetmiyorum. gerçek arkadaş diye bişide yok bence. arkadaş var dost var kardeş var. Nehiri aşarken yolun karşısına attığınız odunların tekrar suya düşmesi hikayenin climexi. hiç birisini bırakmamak için olan bütün enerjini mantıklı bir şekilde harcamaya çalışırken bu olay kaderin bir cilvesi yada yoldan ayrılmak isteyen kişiler. herkes dail tabi buna. anne baba yada eski sevgililer. Nehirle birlikte akıntıya kapılıp giderse bırakıp göndericektim. Eğer uzaklaşmazsa tutup geri alacaktım. Hayatta herkes düşebilir. Sizde düşebilirsiniz. bende düşebilirim. herkes hata yapabilir. sizde hata yapabilirsiniz. bende hata yapabilirim. İnsan olmak mükemmel bir şey deildir sonuçta. Önemli olan kusurlarımız ile birbirimizi görebilmemiz ve karşılıklı örtebilmemizdir. Yani bence öyle. yada öyle olmalı. Son dörtlükteydik. Metin abi zaten iptal oldu. iki gün yatmıştır. bense hala ağırılar içinde yazıyorum bunlar. Ayaklar ve kaslar ciddi eror verdi. Yokuş çıkarken gördüğüm at kafası iskeleti bonusu biraz olsun enerjimi toparladı. Cihana hediye etmek için bunu almalıyım dedim ve en sona bıraktım. Çünkü aşağıda bırakmak istemediklerim kalmıştı. dost dediklerimi bile bırakmıştım. Bir kaç kardeş dediklerimde kaldı. Son etapta gerçekten bırakmak istemediklerim kaldı. in çık yorgunluğunu azaltmak için yükü arttırıp fazla fazla taşıyordum zaten. ama pil artık bitmek üzereydi. zaten taşınmak istemeyeceğini düşündüğüm ve yolda kendinide suya bırakmış olan ile konuşmadan karşılıklı anlaşabiliyorduk. Nasıl mı? İlkinde onu bırakamaadığım birisi ile özdeşleştirdiğimde başladı bütün hikaye. Göz göze geldik. Ben çalışırken genelde yaptığı gibi beni izliyordu. Vadinin en dik yamacında sert kayalıklar ve derin bir su birikintisinin orda bulmuştum onu. Dik kayalıkların en üstüne koydum. Vadinin en güzel yerine. bütün vadiyi boylu boyunca görebiliyordu. İlk etap bittiğinde kendisini unutturmaya çalıştı ama başaramadı. Geri dönüp onu aldığımda vadide benimle birlikte tek başına yürümek istediği için bunu yapmak istediğini düşündüm. Yoksa kendisini bana hatırlatmazdı. Ya ilk yada en son seyehat ettik. taki son etaba kadar. İlk onu çıkartmak istiyordum ama metin abide birden fazla parça alınca onu sona bırakmak zorunda kaldım. Tabi bu arada kendilerinin suya bırakılmışlığıda vardır. Bahsetmediysem dip not olarak düşeyim. Metin abinin at kafasına göz koyması ile onu riske atamayıp son turda poşetin içine atıp yukarı çıkardım. Hiç birşey benim planladığım gibi gitmiyordu. Herşey onun benimle yanlız başımıza seyehati üstüne kurulmuştu. yoksa bu kadar şey istemsizce üst üste gelmezdi. yine neyse. ama bu sefer kas kasılmaları, tükenen nefes biten enerjinin fiziki belirtileri idi. o an aklıma takıldı. arabanın yanından vadinin yamacında duran kök için inmek istediğimde. acaba gerçekten gelmek istemiyormuydu. Unutulmak istemesi, suya bırakması, belkide gücümün burada biteceğini bilmesi. yaşanılan bunca duygu yoğunluğunun sebebi neydi peki. Neden bu kadar yoğun, derin ve ince hayat çizgileri üzerinde anlamsız ve sonu birbirimize yapışarak biten karmaşalar yaşadık. Kendisini bırakıcağımımı sınadı yoksa. Bu son noktada bile kendi yoluma devam edeceğimi mi sandı? Bilinmez. Gözlerimi kapatıp yokşun başında dizlerimden tutarak derin nefes alıp verdim. Hayatınızda gerçekten unutulmaz çok özel anlar var. yani hepimizin. zaten jim de demişya. bir şeyle gerçekten unutulmaz bu kadar an yaşadıysanız ve hala yaşamayada devam ediyorsanız kopmayan şeyler var demektir yada daha yaşanacak unutulamayacak anlar vardır. Bırakalım hayat bize en iyisini yaşatsın. iyisinide yaşatsa, kötüsünüde yaşasatsa, yaşanılanın en iyisini göstersin bize. Ben bendeki unutulmazlığın bana verdiği yetkiye dayanarak hafif hızlı bir tempo ile aşağıya doğru inmeye başladım. İllaki o gelmek istemezse ya bir şey gelir başıma yada bir şeyler olur. Nehir yatağına indiğim zaman istemsizce etrafıma baktım. yabani bir kaç hayvan izi zaten vardı. Başıma neler gelebilir diye düşününce insan baya bir tribe giriyor. gündüz vakti ne işi olur demeyin çünkü son yolculukta başımıza neler geleceğini bilmiyoruz. kezada öyle oldu. kayaların arasında benimle kütüğün ortasında bir yılan yolumun üstündeydi. Bu ondan değil benden gelen bir şeydi. geri gidelim diyordu. bak bu nehirin başladığı yer burası değil. sadece ortasındasın hayatın. yaşadığımız onda güzel günler sonrasında bu sadece bir araydı. Bir buz dağının içinde hapsettiğin ateşini serbest bırak. Bataklıklarını bu ateşlede kurutabilirsin. suyuda. yağmur yağar ve kurak arazilerine istediğin çiçeği ekersin diyordu. Nnehrin kenarına yanaştıkta onunla aramadaki mesafeyi açmak için bir timsahın beni yiyeceğini yada kocaman bir yengecin kıskaçları ile beni ortadan ikiye böleceğini hissediyordum. Tabi arada sırada izlediğimde oldu. Kafamı sakinleştirip yılanın sesini susturmak için bir sigara yaktım. Gitmek istediğim yerde uçan bir şahin belirdi. Adım atmak için yapmak gereken tek şey şahine güvenmek, yılanı susturmak ve suya düşüp timsahlara yem olmamak...

metin abi ile arabada geri dönüş yoluna başlamadan kemerde bir şeyler yiyelim fikri ortaya atıldı. olur dedik ve kemer merkeze indik. Bildiğin bir yer var mı dedi. böyle hafif buruk var dedim. çok başarılı bir pideci. arabadan inerken yine arabanın en iyi yerine ve digerlerinin üstüne koyduğum kök ile göz göze geldik. Bazı şeyleri gerçekten arkanızda bırakamıyorsunuz. Nereye giderseniz gidin, gittiğiniz en uzak yer sizin hep bir adım gerinizde kalacaktır kendinize ulaşamadığınız sürece. En güzel yolculuklarımızın, sevdiklerimiz ile birlikte kendimize doğru olması dileği ile.

Akıllı ilişkiler

2017-01-01T03:44:00.001-08:00

uzun zaman önce okuduğum bi makalede zeki iki insanın uzun soluklu bir ilişki yaşayamayacağı gibi bir şey yazıyordu. ben bununla ilgili kendimden çok yakın bir süreçte pay çıkardım. parantez içinde kişisel hatalar dışında en etkin ikinci husus bu. sanırım tabi öyle net konuşmak da istemem. neyse iki aptal insan çok mutlu olabilir. gerçekten mutluluğun yolu aptallıktan geçer yada mutlu olmak için aptal olmak gerekir diye bir deyim bile var. ben söylemedim bunu kim bilir hangi tarihte kim söyledi. Onayladığım bişiymi? aslında değil. yaşanılmışlık var işin ucunda. gözle görünen değil, içeride hissedilen bir şey var. e ama tabi bu konumuz dışında. bir akıllı bir aptal ilişkisinde ise kurallar hüküm sürer. Şekillendirilmeye çalışılan karakterlerin anlamsız savaşı. birisi akılını diğeri aptallığını kullanarak yapsada aslına bakarsanız ikiside ful depo aptallıkla savaşır. ya bide amk bu blog iyice benim kendi dertlerimi anlattığım bi yer haline geldi. eskisi gibi psike-analiz bi yazı yazim dedim kendi iç dünyamdan fırlayan iz, el elden üstündür der gibi üste çıktı. sanki iki kişi aynı bedeni kullanıyor gibiyiz. neyse. sevgili günlük. sanırım senin adın bundan sonra güzin yada daha iyi bi isim bulursam o olur. ben sanırım bi süre burada yazmayacağım. ayrıca şu lanet olası 2017 planları gibi görünen ama onunla alakası olmayan bir plan takvimim var. Her ne kadar yarın belli olmasada geleceği şekillendirmek için önce plan yapmak gerekir. Ki bende çok tatlı ve beni gerçekten tatmin edecek planlar yaptım. dün gece çok sevdiğim bi abim inanmadığın bir kitabı bitiremezsin dedi. benimde sanırım şimdiye kadar başladığım ama fiili olarak yazmaya başladığım 4 kitaptan hepsi bu yüzden yarım. kitaba deil sanırım bitişine inanmadığım için ama kendimide kandırmayayım şimdi. birazda hikayelerine inanmadığım için olabilir. bak hala olabilir diyoum :) insan kendi içinde olan bir şeyde kusur bulamıyo. ilişkilerdede böyleydi sanırım. ruhunuzu hapsettiği kalbinden çıkarınca sizi karşınızdaki... neyse. bu sefer bitirmeyede hikayesinede inandığım bir kitap var. sanırım vaktimin bir çoğunu o alacak. ayıca uzun zamanda buraya bu tek kafalı ikili delilik ile yazmasam iyi olur. planlardan sana bahsetmicem sevgili güzin ama güzin olmasın adın senin. bulcam bulcam. içimde bir yerde gerçekten hak ettiğin bir isim var. yine neyse. ama beş yıllık kocaman bir plan yaptım. yoksa buz dağının içine hapsettiğim o ateş çıkış yolunu baya açtı. okyanusumda yetiştirdiğim balıkları ve adalarımdaki bataklıklarımı kurutuğum papatyaları kendi ateşimle yakamam. ne zorluklarla kapatıldığını şu anda kalmamış gök yüzündeki bulutlar bilir. Neyse konu derinlere ve açılmaması gereken silinen geçmişe gitmeden bende burdan gideyim. bide bu arada ikibinonyedi umarım rasgele yaşadığımız şu lanet olası zamanların bitişi ile gelmiştir. ülke olarak artık biraz yüzümüz gülsün.
sağlıcakla kalın, akıllı olun :) (ulan utanmasam bide şuraya şasjfhasdfhdf efekti yazıcam. Bu yazım dili çok bozdu kendini.)

Mutlu sonla bitsin bu film.

2016-12-29T09:36:00.000-08:00

Önce iştah kapanıyo. Öyle insanın yiyecek ne hali ne mecali kalıyor. Sanki savaşta, her yerinden yara almış bir asker gibi sürünüyor insan. Kolay yolla iyileşmek istiyorsun ama oda olmuyor artık. Allah'ın hakkı 3 olabilir ama birisini üç kere öldüremezsiniz. Kedi değiliz sonuçta. Bitmesi gereken bir şey bitmeli diyebilirsiniz ama bitirme konusuna geldiğinizde eliniz titriyor yüreğiniz sızlıyorsa yaşanması gereken bir şey vardır demekki. Katili olamazsınız yaşanılacakların. Yarını bilemediğimiz bir evrende en komik şey bugünden yarının planını yapmak. Günlerin ve duyguların planı yapılamaz bence. Yaşanılması gerekenler yaşanıyor sadece. Ayrıca nasıl mutlu olacağına inanıyor ve nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşamalı insan. Bugüne düne yarına bakarak değil. Hatalara veya pişmalıklara bakarak değil. Yüreğinin sesini dinleyerek hareket etmek bir duruş olmalı. Çünkü ben sevgiden daha güçlü bir şey tanımadım. Bazı filmlerin sonu mutlu bitmez. Ama en azından biter. Artık bu filmde bitsin. Bitsinki bitmemenin vermiş olduğu mutsuzluk ve hasarlarda bitsin. Öldürmeyen acı güçlendirde, kaç gün daha mutlu yaşatırki.

güvenli bir yer

2016-12-18T23:52:00.002-08:00

Aslında hepimizin ihtiyacı olan şey bu değil mi? güvenli bi yer. doğamız gereği. ilk başta açıktan çıkıp mağaraya yerleşmeden önce başladı bu. iki insan arsında. ilişkilerde bile en büyük temel, güven değilmi. mesela iki tane karakterimiz olsun. Erkek olanın adı beton kafa. kadın ise sadece kadın. herşeyi ile. özelleştiremezsiniz onları çünkü onlar sadece kendilerine özel. ayçiçeğinin çekirdeği gibiler. hepsi aynı gibi gözükür ama bu aynılık sadece kabuklarıdır. iç dünyaları hepsinin bambaşka. neyse biz konumuza dönelim. bu iki karakter dinazorlar döneminde yaşamıştır. varsayalım. kadın her zaman sığınmak için ve kendisini koruması için bir beton kafaya ihtiyaç duyar. Onu dinazorlardan felan korur. avlanır. neslini devam ettirebilmesi için ihtiyaç duyduğu çocuğa bakar. Bu beton kafanın yapısında vardır. Bütün erkeklere de beton kafa diyebiliriz tabi. çekirdek benzetmesi yapılamaz daha çok kabak denilebilir. ama ne denirse denilsin. herkes güvenli bir yere ihtiyaç duyar. ne yaparsanız yapın. uyumak güvende hissetme ister. heleki sarılıp uyuma. size kendinizi güvenli bir yerde hissettiren bir sarılma ile uyuma. tanrım. dünyanın para ile satın alınamayacak on şeyi arasında kesin buda olmalı.

Zaman Altından

2016-11-16T10:30:00.002-08:00

Sevgili günlük, uzun zamandır içerisinde bulunduğum girdaptan, kafama düşmek isterken hava akımına kapılıp yanıma düşerek çıkmamı sağlayan file teşekkür etmek istedim. He moralim mükemmel mi tabiki değil. birisi biter diğeri başlar. Aşk gibi. Aslında herşey Charles'ın ve Can Yücel'in o sözleri aydınlanmaya başladı. Can diyorki bir insana zorla sevdiremezsiniz kendinizi. O bunu hissetmiyorsa falan filan gibi bişeydi işte. Saman alevi gibidir aşk ne zaman başlayacağı belli olmaz ama her yanan saman alevide sonuna kadar yanacak diye bir kaide yok sonuçta altında su yürütülen samanların zeminleri ıslak kalır. Öyle yanarken bir anda anlamazsınız söner gider. Suyu katıksızsa samanınız yanar gider de siz onsuz yanışına ağlarsınız. O ise kuruyan kısımları ile başkasında yakar kendini. öyle işte. hayat zor ama illaki anlatmak istediklerini anlatıyor. geç anlamak bizim şapşikliğimiz. kafa basmıyor işte bazen. sonuçta zaman altın gibi. Sizin için üzülmeyenleri hatta size acı çektirmek isteyenleri anlamak yerine köküne kibrit suyu dökün. yada bırakın uzak ve ne hal kavramı ile yaşasınlar. Yaşamaksa tabi. Yalan. Oyun. Sahte yüzler. Saman tesisatçılığı. öğğ.

2016-11-14T10:31:00.000-08:00

İnsan bazen sadece sevgilisini değil en yakın arkadaşınıda kaybediyor. Yalnızlığın en zor kısımlarından biriside bu. Zor ya gerçekten yani ne bilim en basitinden bir çikolata bile yerken aklına geliyorsa insanın gerçekten zor. Heleki birde çıkmaza girmişse bazı şeyler olay dahada dramatik. O istediği kadar kendisini başka sevdalarda avutsun. Çıkmaz teninden kokum öyle rahat rahat.

Sorma

2016-10-20T17:51:00.000-07:00

Bugün son bir kaç saatte en çok kullandığım kelime bu. Sorma. Ne anlatacak bir kelime var. Nede her hangi bir izahı. Her ne kadar uzaktan bakılınca kısa gibi görünsede kendi içindeki parantezler ile sonu gelmeyen bir hikayenin bitiş noktası gibi. İlk baharda güneşine kavuşan bir papatya filizinin üstüne gelipte filin sıçması gibi. Denize atılan sahte yemi yutmuş bir balık gibi. Bunlar gibi işte. Acı çekmek özgürlükse benim isotu fazla kaçırmışlar. Nasıl can acıttığını ise sorma. Kendisi gittide yarası hala burda. Bide hala acıyo be günlük. Kül oldum ben bittim o hala geçmedi. Üstüne üstlük en son giderken bir sarıldıki. Hele ki onu hiç sorma. Nasıl özlediğimide sorma. Rüyalarıda sorma. Neden bu kadar çok acı çektirmek istiyor bana onu onada sorma.

Günlüğe notlar.

2016-09-23T08:42:00.000-07:00

Günlük. Kendime reset atmadan önce sistem dosyalarını yedeklemem gerektiği konusunda bir hisse kapıldım. Zaman kapsülü yaptım ve beni istediği zaman bulabilmesi için bir yapay zeka yükledim. Bide kafam o kadar otomatik pilota bağlanmışki. Hani bıraksam plastik poşet gibi havada süzülücem. Kitabın konuları bitti yazım evresine geçmeden önce bozulan psikolojimi düzeltmeyi bekliyorum. Bide ben neden buraya günlük tutuyorum bilmiyorum. Ama herhalde son bir kaç yıldır en kendimi bulabildiğim yada kendimle kalabildiğim yer burası olduğu için. senin için üzgünüm günlük ama kimseninde okuduğunu sanmıyorum. Öldükten sonra belki okunur. Birde herşeyin bir sebebi var bence. Eğer şu son zamanlarda yaşadığım değişim olmasaydı kitabın benim için efsane olan temasını bulamazdım. Tabiki adınıda. iki isim arasında kararsız kaldım ama onuda gerçekten kitap bitince düşünmek istiyorum. Bide yazarken alttan pik atıyor hala. Unutmak zor ama alışması karışık. Neyse kendine iyi bak günlük. İş beni bekler.

sıradan bozukluklar

2016-09-13T18:40:00.000-07:00

Son zamanlarda sanki bütün herşey değişiyor gibi. Değişen bir çok şey var ama inanın bunlarında dışında kalan herşey değişmeye başlıyor. Güneş artık eskisi gibi doğmuyor. Ne kadar da klasik bir cümle değilmi. Değil. Klasik olan bizim düşünce yapımız. Her insan aynı yargıları yapabilir ama kimse yargılananın yerine koyamaz kendini. Miras dediğiniz nedir? Daha doğrusu para dediğiniz nedir? Çok istiyorsan çalışır kazanırsın. Ama yattığı yerden para harcama tabiri sanırım sadece asalaklara ait bir acizlik. İnsan kendi kanından olana yapmamalı. Paylaşmak bile sadece bir çıkar uğrunaysa bırakın bu işleri. Milyon dolarlar bile bir gecede gidebilirin ne demek olduğunu anlamak çok zor değil. Ne olursa olsun size acımayan hiç kimseye acımamanız lazım. Sizi, siz olduğunuz için kabul edememiş bir aile olsa bile acımayın. En yakınınızdaki insanlar haksız yere acı çekiyorsa bu acının kaynağına bir dur demelisiniz. İnsanoğlu sonunun geleceğini bilse bile onu tüketmekten vaz geçemeyecek bir virüstür. Ölüm onun için her zaman vardır ama yaşattığınız şeyler kadar yaşarsınız. Siz gittikten sonra bile yaşamaya devam eden bir çeşme bile sizi yüzlerce yıl yaşatır. Bunun için yaşamaya ve yaşatılmaya değer şeyler bırakmalısınız arkanızda. Yaşatamadığınız her şey sizi öldürmek üzere olan zamanın önüne geçemez. Şapka ve önünüzde duran boşluğun bir nedenin olduğunu söylemeyin. Alın o şapkayı önünüze ve düşünün. Birde şaka maka bi yana kedi sevin ya. Gerçekten çok farklı. Neyse ben biraz müzik dinleyerek onu düşünim.

Anlamadım

2016-09-08T18:24:00.001-07:00

Günlük bir çok şeyi anlamadım. Nedenleri ve bu kısımda dönen herşeyi anlatmama rağmen bu kadar sert bir duruşu gerçekten anlamadım. Sakinleşmesini bekliyordum ama o git gide daha da sinirlenmiş. Aynen aynen açık açık anlatıyorum. Eski kız arkadaşımdan bahsediyorum. Uzaktan çizilen profili dile getirmem benim için art niyetli bir adam profili çizmemeli. Bir aydır kahrolup heryerde ondan bahsederken onun hala benim hakkımdaki ön yargılı bakış açısını anlayamıyorum. Ev taşıma konusu. Yani bir insanın arkadaşları "erkek arkadaşın bile yardım etmiyor biz mi edelim" gibi bir cümle kuruyorsa ve burda da işten çıkamamış bir adam olarak katılamayıp siz başlayın ben gelince işin ağır kısmını alırım diyorsanız ve bunu karşı taraf anlamıyorsa neden anlamadığını anlamadım. Özür dilmek bir erdemdir. Yaptığı her hatada özür dilemeli insan ama o basit bir kavganın sonunda bile özür dileyemiyorsa bunun sebebinide anlamadım. Bunca yanlış anlamanın arasında beni nasıl sevdiğini de anlamadım. Anlamadım amına koyim ne güzel giden bir ilişkimiz vardı nasıl bitti. En son yine bir yanlış anlama sonucu sosyal medyadanda sildi. Onuda anlamadım. Stalk yapmaktan sıkıldı sanırım. Onun acısını çekip internetten şarkı paylaşınca tabikide herşeyin düzelmeyeceğini biliyordum ama orada da bile bana nasıl kin beslemiş onuda anlamadım. Daha daha eski sevgililerimden özür dilerim ama kusura bakmayın gerçekten birisini sevmenin ne demek olduğunu öğrenmeye çalışırken ben nerede hata yaptım anlamadım. Bir bencillik kokusu var havada ama konuyu tam bende anlamadığım için anlayamıyorum. Komple bir biz vardı ortada hepsini yalan etti. En son sosyal medyada bişi yazmış. İşte asıl onu hiç anlamadım. Bir erkeğin en zor zamanlarında bir kadının arkasında durması beklenemez ama herşeye rağmen arkanızda duran kadınları sevin. O durdu. Tam herşey düzelirken gitmesini de anlamadım. Beni kendinden nefret ettirmeye çalışmasını anlamadım ama işin altında itiraf edilemeyecek bir şey duruyor gibi. İlk aklınıza gelecek olanın cinsellik olduğunu biliyorum ama o değil. Aile baskısı yada başka bişi ama ney inanın anlamadım.

Günlük

2016-09-03T20:41:00.001-07:00

Sevgili günlük. Yazamıyorum ya. Onu anlatmayan her cümle sanki boş bir cümle gibi. Öyle senin dışında sürekli onu anlatacak bişilerde yazamıyorum heryere. Kazanmaktan çok kaybetmeyi tercih etmiş birisini kelimelerinizlede olsa varlığınızı hissettirerek rahatsız edemezsiniz sonuçta. Her yerden gitmek zorundasınız. Günlük yaşamak zorundasınız ama günün her anında bir yerlerden bir kaç anı bir kaç kişinin cümlelerinden ona has kelimeler duymak zorundasınız. Etrafta dönen her şey günlük. Ertesi gün son kullanma tarihi geçmiş muhabbetlerin arasında aklınızda kalan hala arada sizi alıp götüren ve ondan duymaya alıştığınız kelimeler. Uzun ömürlü cümlelermiş demekki. Merak ettiğim şey aynı şeyler onun içinde geçerli mi? Gülümsediği fotoğraflarda sadece göz bebeklerine bakarak ve orada kendinize ait bir şeyler göreceğinizi umut ederek çıkmaya çalıştığınız bu paradoks gerçekten çok zor. Yemek yedimi? Canı bişiye sıkıldı mı? Moralini bozan kimse var mı? Bütün bunlarda artık muhabbatı siz olmadığınız konular. Merak ediyor mu insan. evet ediyor ama gülümsediği fotoğraflarda en azından mutlu olduğunu görüyorsunuz. Öyle işte sevgili günlük. Reset atma olayını düşünmüyor değilim ama bu kadar derin acısını hissederken kopamadığından, kopamıyorsun.

Çivi

2016-09-01T07:11:00.000-07:00

180 cm'e 70 cm bir tabutun içerisinde dünyanın en ağır yükünü taşıdılar bugün. Onlarca kişi bu yükü paylaşmak için bir koridor yaptı ve sırayla en son yolculuğu gerçekleştirdi. Daha önceden kucağımda biriside öldü ama bu durum hepsinden daha farklı. İnsan eti ağır. Taşırken kalbinizide altına koymazsanız taşıyamazsınız. Ölüm herkes için var ve düşünülecek olan şey sahte arkadaşlıklar yerine öldükten sonra sizi omuzunda taşıyacak insanlar ile bağ kurmanız ve ne yapıyorsanız da karşılıksız yapmanız gerek. Sahte ve çıkar ilişkileri üzerine kurulan arkadaşlıkların farkına en zor zamanlarınızda varabiliyorsunuz ve yapmanız gerek şeyi o zaman daha rahat yapabiliyorsunuz evet ama sorun bu değil. Bundan sonrası. Çünkü kimse tamamen masum, kimse tamamen haksız değildir. Sondajı ilk önce kendi içinize vurmanız gerekir. Papatyalarla bataklıkları kurutamadığınız gibi iyiliklerlede denizi taşıramazsınız. Aksine dahada şeffaflaştırıp güzelliklerin farkına daha çok varabilirsiniz. Deneyin. Ama görmek için, yaşamak ve yaşatmak için.

Başarı

2016-08-27T07:27:00.001-07:00

Başar. Nasıl olursa olsun başar. Gerisi önemli değil, değil mi? Toplumdaki statünü kazanmak için o başarıyı yakalaman lazım diyorlar. Şahsen ben bu şekilde bakmıyorum olaya başarısız bir yazar olarak sıfatlandırmak benim için daha ideal. Özellikle bazı zamanlar kendimi yazar olarak bile nitelendirmiyorum. Ee sen ne iş yapıyorsun sorusunun cevabı e hiiç öyle felan gibi oluyor. Oysaki bir belediyenin ikincisini düzenlediği bir yarışmadan birincilik almak gibi bir özelliğim olsaydı belkide bu kendiliğinden reklamını yaparak insanlar arasında bir algı oluşuracak ve he o mu yazar o ya felan diye geçecekti. Genelde "insanların psikolojileri ve ilişkileri arasında bir şeyler yazmak için önce kendi psikolojisini ve ilişkilerini düzenlemesi gerek" kısmını es geçerek bilmediğim onca şeyi yazmam benim en büyük aptallığım ayrıca. Kendi yakın arkadaşlık ilişkileri içerisinde bile bir çok şeyi görmeyen bir aptalın aptallığı. Ya hani o kadarda çok kendime yüklenmemem gerek felan gibi cümleler yazarken kafamın içerisinden geçsede yok abi hak ettim ben bunu. Geçen gün aptalın birisi ya oğlum neden her boku internete yazıyorsun dedi. Bu şekilde iletişim kurabiliyorum sanırım. Ama bunu ona o zaman konuşarak anlatamadım tabi. Ya varya aslında bir kalem bir defter alıp insanlarla sadece yazarak anlaşmak istiyorum. Ayrıca bundan da çok tatlı bir aşk filmi çıkar. Burda dursun bu konuda. He bir de ne diyordum başardı dimi. Bir çok insan bir çok şeyi başardı. Kimi üniversiteyi kazandı. Kimi sevgilisine ev aldı. Kimi kendi işini kurdu. Kimi dağları deldi. Kimi ölüme gitti. Ölmekte bir başarı. Hele hele kendi kendini öldürmek ap ayrı bir başarı. Unutmak bir başarımı peki. Neyse bu konu kilit ve benimle alakalı. Özgürlük güzel bir şey. İnsanın karakterini ortaya çıkarıyor. Baskı ve zorunluluk olmadığı zaman kendi kafanıza göre rahatça hareket edebiliyorsunuz. He ben rahatmıyım. Cık. değilim. Uyanık kaldığım zamanlarda (Çok fazla uyuduğum söylenemez) aklımın bir köşesinde sürekli o var. Hele birde kaktüsleri sulamak var. Ki onu hiç sormayın. Sorun sulamak değil. Her gün büyüyüşünü birlikte izleyememek. Eski karısı tatilde, bende evde çocuklarla oturuşmuş baba gibi hissediyorum kendimi. Komik ama. Ama en komik yer spor salonu. Aynanın karşısında garip sesler çıkarak vücuduna bakıp çalışan insanları izlemek çok komik. He gülüyormuyum tabiki hayır standart bir şekilde suratım asık. Bıyıklarımdan aşağı asılan şeytanlar var. He benim spor salonunda ne işim var derseniz bende bilmiyorum ki. Bu arada başarıdan bahsediyorduk ya biz. işte onlarda başarmış. Neyse ya. Ne olursa olsun ama her zaman aşkın ve sevginin kazandığı bir dünyada yaşamak dileği ile.

mabet

2016-08-22T01:43:00.001-07:00

Kelimeler siz anlam yüklediğiniz kadar yaşar. İyi anlam yüklerseniz iyi düşünebildiğiniz kadar, kötü anlam yüklerseniz kötü düşünebildiğiniz kadar yaşar. Ben artık çok bir şey düşünmüyorum kelimeler hakkında. HEr biri bir ok gibi sürekli bedeninize saplanan kelimelerin illaki birisi sizi öldürecek. Önemli olan kimin öldürdüğü sadece. Bedeninizi bir toprağa gömüp yeni sizler büyütebilecek birisi ise. Ki o sizin yanınızda olmasa bile. Sorun değil. Bırakın öldürsün. Kaç kere öldürebilir ki? İllaki bir gün sırtını dönüp uzanmış cesedinize bakmadan merdivenlerden aşağı inip kapıyı kilitlemeden gidecek. Cansız bedeniniz yerde yatarken bir umutla ilk yardım yapmasını beklersiniz cellatınızdan. Oysaki o bir kez daha öldürür sizi. Sonra bir kez daha. Sonra bir kez daha. Sonra bir kez daha. En sonunda öldürmekten vaz geçer umudu ile beklemek de acıdır. Ne gider sizden nede siz uzaklaşabilirsiniz ordan. Kelimler zehirlidir derler ama o zehir düşüncelerdedir. Kelimelerin içerisine enjekte eder zehrini. En zayıf yerinizden vurur. Burası bir mabet gibi benim için. Kendi başıma kalabildiğim zamanlarda kendi düşündüğüm şeyleri istediğim gibi yazabildiğim bir mabet. He kitap yaz diyenler varsada unutsunlar o işi. Sıcaklığını hissetmeden ilham perisinin, çözülmüyor mürekkebin buzları. Dediğim gibi kendi kendine konuşmaktansa kelimeleri ile bir şeyler yaşatmaya çalışan bi adamın mabedi burası. Mürekkebimin buzlarını çözemeyen ilham perisi okursa bunları ön yargılarını bir kenara bıraksın. Çünkü sarhoş ve aşık insanlar yalan söylemezler.

Bekleme'k

2016-08-12T19:55:00.002-07:00

Taksiye binip bugün beni en yakın uzay istasyonuna bırak dedim. Anlamadı adam ilk başta. Kafasındaki soru işaretlerini gidermek için anlatttım durumu, uzaydan bir sinyal aldığımı ve en çabuk şekilde ulaşmam gerektiğini söyledim. ( Bu arada ben biraz kendimden bahsedeyim size. Bugün bu şarkıya takıldım ve şarkılara takıldığım zaman sayfayı açıp biraz kendimden, biraz metabolizmalardan, birazda hayal dünyasından çalarak bir şeyler yazmaya çalışırım. Sizde bu şarkıyı dinlerken okuyabilirsiniz. ) Deli sandı adam ilk başta beni. Sonra ben, onu benim akıllı olduğuma inandırdım ve üstüne biraz hayat zorluklarından bahsettim. Kafa salladı sürekli. Bu arada yoldayız ve gidiyoruz ha. Taksi metre açık. Geldik dedim adama. İşte bak burası. Karışmak mı istemedi yada kurtulmak mı istedi anlamadım ama indirdi beni. İndiğim yerden bir kaç metre uzaklıktaki çimenlik alana gidip gök yüzüne doğru bakarak gelen sinyali beklemeye başladım. Kimseler yoktu. Düşünmekten yorulmuş bir şekilde sadece gelen sinyalin tekrarını bekledim ama gelmedi. Uyumuştur dedim. Sonuçta papatyalar ülkesinin kraliçeside uyur. Yeni bir sinyal gelecek mi? Bilmiyorum. Beni ney bekliyor? Onuda bilmiyorum. Sadece bu beklediğim bataklıkta daha da batıyorum. Yıldızlara bakarak. Sanki sahildeymiş gibi. Hiç görmediğim kadar çok yıldız görür gibi.

Akıl Hastanesinin Not Defterinden...

2016-08-11T19:21:00.001-07:00

Akıl hastanesinin not defterinde birbirine yapışarak gizli kalmış bir sayfa buldu doktor. Hastaneden ayrılalı uzun zaman geçmiş bir hastasının not defterinde yazan bu gizli sayfaları bütün doktorlara okumaya başladı. Şöyle yazıyordu;

" Ben onu dinlemedim, oda beni anlamadı. Ben onu anlamam için nasıl anlatması gerektiği anlatırken, o bana kendi anladığı şekilde anlattı herşeyi. Oysaki biz uzun zamandır sevmiştik birbirimizi. Ben bir kalemdim oda bir kalem traş. Çok seviyordu ve her hali ile ince ince güzel güzel yazılmasını istiyordu ama ben biteceğini söyledikçe o yazının güzelliğine kapıldı. İncelen kalem olarak durup düşündüğümde bu yaptığında ne kadar haklı olduğunu anlayamadım. Siz bilemezsiniz kalemin ucu ne kadar biterse tekrar açmak için o kadar çok harcarsınız kaleminizden. Bunu bir kalem olarak bende yeni anladım. O ise, anlaşamadığımız zamanlarda o göz yaşları ile paslandırdı kendisini." doktor kafasını kaldırıp yarım bıraktığı notun arasında bir bardak su içti. Herkes öylece hikayenin nereye gideceğini merak ederken içeriye uzun boylu orta yaşlarda bir bayan girdi. Kafa selamı verdi ve bir manken edası ile taşıdığı elindeki şık küçük kırmızı çantasını masaya koydu. Ceketini çıkarttı ve gözükleri altından doktora doğru hafif bir "evet anlatmaya devam et" bakışı attı. Doktor sudan küçük bir yudum daha alarak, yüzük parmağından yeni çıkmış ve hala izi belli olan yüzük yerinde baş parmağını gezdirdi ve az önce masaya oturan kadının eline doğru kaçamak bir bakış atarak nota geri döndü.

" O paslandıkça ben sırf pasından kurtulması için daha çok ve hızlı yazmaya başladım. Beni her açışındaki pası o kendi üstümdeki ahşap ile yok olup gitti. Ve altından çıkan kalem traş ise aynı değildi. Kelimeler hepsini anlatmamıştı henüz ama kafalara takılacak soru işaretlerinin hepsi birbirimize olan dürüstlüğümüz ile kaldırılabiliyordu. Her zaman olmasada kısmen tabi. Ama ne ben onun demir olduğuna takıldım nede o benim bir ağaçtan geldiğime takıldı. Biz her zaman bizi kesen yada bizi döven insanlara takıldık. Her zaman bir birimize karşı dürüst olduk. Ta ki son kavgamıza kadar. Yeni taşındığı evinde dördüncü günüydü, sordu, "iki gün en kötü gündü benim için sence hangi gün bunlar" diye. Çok fazla düşünmedim. Duymak istediklerini söyledim. Oysaki cevap yanlıştı. Birisi ilk gün. Taşındığı zaman. Hani kalem biterde dik tutarak sonuna kadar bastırarak yazarlarya işte onun gibi bir şekilde çalıştığım gün, ikinciside meraktan öldüğüm halde arayamadığım işten hastalanıp erken çıktığı ve acılar içinde kaldığı cumartesi akşamı. En kötü iki gün. Bir tarafın ellerinin bağlı, diğer tarafınsa kelimelerin saklı olduğu." Masada bir telefon çaldı ve doktor kafasını kaldırıp telefonunu sessize almaya çalışan diğer meslektaşının telefonu susturmasını bekledi. O sırada boşta kalan baş parmağı tekrar yüzük parmağına doğru gitti ve hiç içmek istemesede bu hareketinin anlaşılmaması için bir yudum su daha içti. Okumaya devam etti.

" Ondan sonra ise kelimeler hep daha acı verici, hep daha bir yalnız bırakılmanın öfkesi ile harmanlandı. Bir kalem olarak bitmek sorun değildi. Tekrar saplanıp toprağa, çıkan ağacımdan yeni kalemler üretebilirdim onun için. Üzen tek şey biten bir kalemin bir ağaca dönüşemeyeceğine inanmasıydı. Oysaki bütün herşey temizlenmiş bütün kömür tükenmişti." Doktor eli ile kimsenin bitip bitmediğini anlayamadığı notun yazılı olduğu kitabı kapattı. Kitabı koymak için arkasını döndüğünde eli ile parmağını ovdu ve odadaki insanlara doğru eğildi. "Kim tutturdu bu günlükleri bu hastaya" diye sordu. "Kimden aldı bu defterleri ve kalemleri? Neden okumadı, neden takip etmedi hastayı ölmeden önce" diye sordu. Kalabalık sessizdi. Aralarından kırmızı çantalı olan kadın "siz" dedi ve ayağa kalkarak ekledi; " Gözlerinizi kapatıp dinlemediğiniz her cümlenin sonradan duyulan pişmanlığı ile siz." dedi. "Kapılıp gittiğiniz kapalı dünyanıza dokunmak isteyen her kelimenin tekrar okunmasını istemeyen siz. Elinize defteri alarak söz hakkına kavuşmanız gerçekleri yönledirebileceğiniz anlamına gelmez" dedi...

Çıplak

2016-08-07T06:35:00.001-07:00

İstediğiniz kadar elbiseleriniz ile örtün kendinizi. Ruhlar çıplaktır. Özgürdür. Bu dünyadan değildir onlar. Düşüncelere yada maddelere tutsak olmazlar. Ararlar ve kendi eşini buldukları zaman bırakmazlar. Kelimeler ile anlaşmazlar. Kavga etmezler. Küsüp birbirlerine sırtlarını dönmezler. Yaşa bakmazlar. Her zaman genç, her zaman yaşlıdır. Hırsı yoktur. Sadece hisleri vardır. Üzülür, sevinir. İlişkiler bitse bile onlar için bitmezse ölümsüzleşirler.

Kötü Zaman

2016-08-01T00:45:00.002-07:00

Zaman. Öyle her zaman akan ama kimi zaman dokunabildiğiniz bir şey. Elinizde olmadan çevrenizde gezen herşey, size ufak tefek dokunuşlar yaprak bir yere doğru iter. Seçimleri yapan sizsinizdir tabi ki ama sadece sizin seçimleriniz ile dönmüyor bu dünya. Başka insanlarında seçimleride var. Aynı yerden hareket eden bir noktanın çizgiye dönüştüğü zamanlarda, aynı oranda paralel gitmiyor her zaman düşünceler. Sizin istekleriniz her ne kadar tek düze olsada birlikte hareket ettiğiniz insanların istekleri istemesenizde değişiyor. Kötü bir şey değil. Markette çocuk şeker isterken annesinin neden o şekeri almadığını düşünmez çocuk. Ağlar sadece. İstediği şekerdir ama alış veriş için gidilen markette o şeker nedense hiç mi hiç alınmaz. Neden. Çünkü zamanlama kötü. Kim bilir aklında neler var. Tabi birde yağmur dindikten sonra şemsiyeler hep bir yerlerde unutulur. Geçmişi, sadece eline geçecek olan koza bakmak için kullanır insan. Eskilerde kalan hatıraları tebrik için bakılmaz geçmişe. Zor be. İnsan olmakta zor. Hata yapmakta zor. Hata yapan insanın yanında durmak. O da sanırım çok zor. Zor zaman, kötü zaman. Savaşmak herkes için kolay değil. Çok garip bir hikaye var. Anlatmak isterim ama onunda zamanı değil. Çünkü bazen kelimeler birşeyler anlatmaya yetmez. Bakışlardaki derinlikleri anlatamazsınız kelimeler ile. Açılamayan konular yüzünden başka diyaloglara itilmiş o tartışan insanların boğulan bakışlarını anlatamazsınız kelimeler ile. Tabi birde akıp giden zamanın içerisinde illaki sonsuza kadar barınamaz kötü zaman. Gitmek ister. Gider. Bu arada bu kötü zamanların çok daha kötü olan bir tarafı daha var. Yanınızda olan insalara en zayıf noktalarınızı istemeden de olsa anlatmanız. En çokta onlar yakar canınızı. Bir bıçak saplar gibi en çok acıyan yerinizin üstüne basar giderken. Canınız yanar ama ses etmezsiniz. En çok ihtiyaç duyduğunuz anda daha da derine saplar. Birşeyler demek istersiniz ama nefesinizi keser. Kim bilir belkide hep kendi taraflarından baktığı için insanlar, karşısındakinin bakışlarını okuyamaz. Kendi istediğini yapmadığınız için tarihin en acımasız yargıcı tarafından yargılanırsınız çoğu zaman. Sormazlar hiç zamanın sizin için nasıl aktığını. Sormazlar hiç bu kötü zamanın içerisinden nasıl nefes aldığınızı. Bakmazlar hiç yelkenlerinize. Yırtık mı? Tamir edilmesi gerekir mi? Dümeni bırakıp tamir etmek için bir zamanınız var mı? Sormazlar hiç. En önde hep güneşin batışını izlemek ister. Gemi yine dümeninde durduğunuz sürece gitmek istediğiniz yere gider ama kaç zamanda gider bilinmez. Tamir edilemeyen bir geminin yelkeninde güneşin batışını izleyen ve dümene geçmeyen, gitmek istediği yere ne zamana gideceğini bilmeyen ve tamir etmeyen kişi. Sende haklısın. Annesinin o şekeri almadığı çocuğun arkasındaki reyonda onu izleyen bir çocuğun annesine isteklerini yerine getirmeyeceği için, hiç o şekeri isteyemeyen o çocuk kadar haklısın hemde.

Uzay Boşluğu 3. Gün

2016-05-06T19:13:00.001-07:00

Uzay boşluğunda yalnız başınıza kaldığınızda yapmak istediğiniz şeylerin bir listesini çıkarmak için öyle çok bir vaktiniz olmuyor. Herşeyi düşünmekten hiç bir şeyi yaşayamıyor insan. Ağacından yeni üretilmiş taze oksijen özlemi ile hayaller kurup duruyorsunuz. Çok fazla hemde. En son aklıma takılan şey ise dünyanın en pahalı şeyi nedir sorusu. Paha biçimi aklınıza gelebilecek herşey olabilir. Bir çocuğun eski dinlerde tanrıya kurban edilmesi için elden verilmesi yada bir arkadaşınızın geleceği için kendi geleceğinizi feda etmeniz. Sizin için nedir bu bilmiyorum ama sanırım benim için yaşamak için artı bir gün daha. Ölüm defteriniz dürülmüş öyle müsait bir yerinize işaret edercesine uzatıldığı zaman aklınızdan ilk geçen bir gün dahadır. Kanser hastaları için artı bir gün, savaşta tepesine bombalar yağan çocuklar için artı bir gün, nükleer patlama sonucu radyasyona maruz kalan insanlar için artı bir gün ve benim gibi uzayda bir başına dünyasına dönmek isteyen birisi için artı bir gün çok şey ifade eder. Kimisi o bir günü ister, kimiside istemez. Zaman, herkes için aynı akan ama farklı ifadeler barındıran bir kavram.
15. kattan aşağıya düşen bir pastırmanın sonunun ne olacağı nasıl tahmin edilemezse buradan benim dünyaya serbest dalışım sonucu başıma gelecekler pek tahmin edilemez. Uçmakla ilgili bir problemim yok, benim korkum düşeceğim yerdeki ezilecek olan çiçekler. Çocukluğumdan beri merak ettiğim uzaya sonunda kavuşmam ve onun içinde ondan bağımsız hareket eden bir cisim iken benden ne kadar haberdar olduğunu öğrenememem çok ironik. Gerçi sorun bende de olabilir...
Bir şeyden eminim ki insanoğlu var olduğu yere mutlaka kendi varlığından bir şeyler yapıştırmaya çalışıyor. Mesela uydular yada Voyager 1. O uzayda biz buradayız diyen ve evrene atılmış en garip mesaj. Dünya dışı varlıklar ile iletişim kurmaya çalışırken nasıl olurda birbirimiz ile iletişim kuramaz ve savaşırız. Birbirini anlamayan insan toplulukları, yani toplumlar kitlesel halde iletişim özürlü. Olmasaydı zaten bu kadar savaş olmazdı. İnsanlar birbirlerini öldürmez, mallarını çalmaz ve özgürlüklerine pranga vurmazdı. Uzaylılar ile iletişime geçsek ne olacak? Ne kadar süre anlaşılabilir bir iletişim kurarız belli değil. 12 saat çalışan insalara askeri ücret adı altında minimum yaşam ücreti ödenen sistem içerisinde yaşamaya alışmış bir toplum ile uzaylılar arasında nasıl bir sohbet olabilirki? Yer yüzü tabiatında bulunan nadir elementler tükenme eşiğinde ve dünya dışı, derin uzay madenliğini adı altında bir sektör oluşmaya başlamışken hele. İki damla petrol için binlerce insanı öldüren insanoğlu, tıpkı güleryüzlü bir şeytan gibisin...

Uzay Boşluğu 2. Gün

2016-05-05T15:41:00.001-07:00

Aslında zaman kavramının pek varlığı hissedilmiyor. Oturup başına yazdığım kadar sayılabiliyor günler. Dünyada durum nasıldır bilinmez. Ben uyuyup uyandıkça ve yazdığım kadar takip edebiliyorum zamanı. Eğitimlerimiz sırasında sıkıcı derslerin arasında karıştırdığım telefon ile edindiğim bir kaç bilgiden birisi de sesin uzay boşluğunda asla kaybolmadığıdır. Hz düşürerek devam ediyor ama asla kaybolmuyor. Yani diyeceğim o ki buradan bağırsamda dünyaya bir şekilde sesimi ulaştırabilirim ama ne zaman ve kaç hertz ulaşır, anlaşılır mı, anlaşılmaz mı bilmiyorum.
Oksijen tankının uzun bir süre bitmecek olması buradaki sevindirici tek gerçeklik olsada buruk olduğuda bir o kadar aşikardır. Yine o sıkıcı derslerin birisinde edindiğim başka bir değerli bilgide hangi durumda olursan ol pozitif düşünmek, sonucu bilinmeyen her olayın en iyi bekleme yoludur. Uzayda tek başına kalsan bile camdaki kendi yansımana karşı bir tebessüm bırakmak zorundasın. Onun oradaki varlığından sorumlu olan sensin çünkü. Hem baktığında sana karşı gülümseyen birisinin olması iyidir. Bu uzay boşluğunda bir cam şişenin içerisine konulup atılacak notları bulacak olan. umarım kağıdı içerisinden çıkarmak için camı kırmamışsındır. Çünkü içerisindeki oksijen buradaki son dakikalarda taşıdığı hayati öneminin farkında olunarak bırakıldı...

İklimler

2016-05-05T15:27:00.002-07:00

Her insan öyle istediği gibi her insanın ikliminde yaşayamaz. Kimisi çorak bir arazi iken, kimisi su bekleyen bir çiçek olabilir. Kimisi buzul çağını yaşarken de kimisi çöl iklimine sahip olabilir. Örneklendirmek gerekirse bir sürü zıt iklim çeşidinden bahsedebiliriz ama bu o tarz bir yazı olmayacak. Coğrafya yazısı gibi yani. Biraz okyanus kokusu serpiştirmek lazım hayatlara. Hayat hep su ile başladı sonuçta. Buzul iklimide olsa çöl iklimide olsa aslında hepsinin yolu sudan geçti. Buradaki suya da biz aşk diyelim. Korkmayın öyle romantik bir yazıda olmayacak ama çöl hep buzu, buzda hep çölü arar. Buldukları zamanda hasret duydukları şeye doğru dönüşürken kendi içlerindeki korku bir adım atar. Mantık girer devreye. Dur der. Değişiyorsun. O heyecan dolu kalp atışları arasında pek duyamadığı için mantığın sesi her seferinde daha da yükselir. Taki kalp atışlarından daha fazla çıkana kadar sesi. Eriyen bir kaç damla buzulun ıslattığı toprağa bakarak kendi köşelerine çekilirler. Bir müsabaka gibi. Ring olmuştur geçmiş. Kim ne kadarını bıraktı önemli değildir yeşile doğru yol alan toprakta. Onunda derdi bir başka. Çölün kızgınlığı içerisinde kaybolmak kolay olmasa gerek. Düşünür. Bir çiçek açsam buzul eritir mi kendini, yoksa çöl kurutur mu çiçeklerini. Küçük bir kaktüs bırakır ortaya. Kendinden bağımsız, buzuldan bağımsız bir şekilde çöl iklimine. Buzulla çöl bakışır, barışır mı, barışmaz mı bilinmez ama bir iz bırakmıştır ortaya. İnsanlarda da böyle sanırım. Koptuğunuzda ikliminde yaşadığınız insandan kendinize gelip baktığınızda bir iz elinizde kalmıştır. O izin içerisinde de bir sürü anı. Bir iz de yüreğinizde kalmıştır o izin içerisinde de bir acı.
Evet öyle her insan her insanın ikliminde yaşayamaz ama kendi ikliminden biraz ona, onunda ikliminden biraz da kendisine aldığı zaman ortaya çıkardığı her kaktüs ormana dönüşmeye başlar. Taki buzul çölü ıslatıp kaktüslere hayat verene kadar ve taki çöl buzulu buharlaştırıp tekrar yağmur olup kendini buzul ile tekrar tekrar ıslatana kadar...

Uzay Boşluğu 1. Gün

2016-05-04T15:12:00.001-07:00

Sevgili günlük, yada uzayda dünya ile bağlantısı kopmuş bir astronotun not defteri. Her kim olursan ol mürekkep üstünde aynı şekilde dağılıyor. Bu yüzden sıfatlandırmaktan vaz geçiyorum seni. Sonuçta bende senin için üstünde dağılan mürekkebim. Sanırım herşeyi baştan anlatmam lazım. Merhaba ben Demir. Görev sırasında güneş panellerinin arızalanması sonucu kesilen elektrik ile radyo frekansımız kapandı. Ortalama tamir süresi dört gün. Yörüngeden çıkmam ise an meselesi. Uzayın boşluğunda kaybolmak, aslında başka bir dünya bulma umudu ile sentezlenince kurulabilen tek hayal yada kafa meşgul edici düşüncelerden hayata bağlayan tek şey. Kim bilir. Belki geçerlilik taşır. Bugün birinci gün. Her gün uyumadan önce bu notu bırakmayı kendime bir zaman çizelgesi oluşturması için yapıcam. Çünkü burada gün ve gece kavramı biraz farklı. Hiç batmayan bir güneşi izlemek sahilde batan güneşi izlemekten çok farklı. Yanan ateş yada akıp giden su. Bir yok oluş yada bir bitişi izlemek her zaman daha cazip gelir nedense. Oysaki güneşinde üstüne bakınca hepsinin tek bir tarafa doğru hareket ettiğini görebiliyorsun. Ne akıp giden su, nede yanıp sönen ateş. Her ne kadar kendi ekseni etrafında hareket etsede, asıl çekim enerjisine kapıldığı kütleden kopamadan hareket ediyor.

İçimizde hiç fark etmediğimiz şeyler bazen o kadar hızlı büyüyorki bir bakmışsınız bir çıkış yolu aramaya başlamış içinizdeki karanlıktan. Sanırım evren ve insanın çözümlenemeyecek en büyük sorunu bu. Ademin istediği şeyde sadece basit bir elmamıydı yani. Yoksa bilinmeyeni keşfetmek mi? Evrenin sınırına dayansak bir adım daha atarız biz insanoğlu. Bu aslında kendiliğinden iç içe geçmiş bir durum. İnsanda da bu aynı durum söz konusu değil mi? Kendinizden örnek vermek isterseniz sanırım çok düşünmeden aklınıza bir şeyler gelir. Keşfetmek istediğiniz hep bir şeyler olmuştur illaki.

Herşeyden önce aslında ilk keşfe çıkmamız gereken yer kendi iç dünyamız. İllaki yola bir şekilde çıkılır. Ama vardığınız yerde nasıl bir siz sonuçları izleyecek, nasıl bir iz bırakacak geride orası biraz meçhul. Aydınlanmak veya aydınlatmak zaten hep süre gelen bir durum. Ying yang gibi. Siyahı beyaz, beyazı siyah aydınlatır her zaman. Güneşin doğuşunu izlemek için karanlıklar içerisinde beklenilmelimi yoksa her zaman karşınızda bütün heybeti ile dururken başkalarını aydınlatmak için aydınlatılmalısınız durmadan. Bu bir inanç meselesi. Neye olduğu da önemli değil. Kimisi aşka inanır, kimisi zamana, kimisi bir tanrıya, kimisi de karanlığa... Okurken yazmadğımı düşündüğünüz şeyde belki sizin inancınızdır. Hepsinin bir güneşi var. Tabi birde ne olursa olsun aydınlatıldığımız kadarını aydınlatmamız gibi bir durum söz konusu. Önemli olan ışığı nereden aldığımız ve nereye yansıttığımız. Nereden aldığımıza karışamıyoruz bazen ama yansıtmak istediğimiz izi seçtikten sonra nereden almamız gerektiğini biliyoruz.

Uzay boşluğunda dünyasından bağımsız ve kafası dolu bir adamdan...