Sarının Üzerine Siyah - İstanbulspor Geçmişi, Güncesi

İstanbulspor 86 Yaşında !

2012-01-04T00:48:00.001+02:00

Cumhuriyet döneminin bir eğitim kurumundan çıkan ilk ve tek spor kulübü İstanbulspor 86 yaşında!

Nice yıllara, nice yalnız bırakılmadığın yıllara İstanbulsporum...

Var ol!

Takım Oyunu!

2011-12-29T00:03:00.003+02:00

2003 İstanbulspor

Saffet Akbaş, Uche, Mehmet Yozgatlı, Bolic, Balili, Yordanov, Faruk Bayar, Cem Can, Yalçın Ayhan, Tolga Doğantez

İstanbulspor zor günler geçiriyor. Takımın futbolcuları aylardır üç kuruşa talim ediyorlar, deplasmanlara gitmek ve kampa girmek için para bulamıyorlar. Futbol Federasyonu, parasını alamayan futbolculara transfer hakkı tanıyacaklarını açıkladı. Parasızlık yüzünden takımını Antalya kampına bile götüremeyen Aykut Kocaman kamuoyunun dikkatini çekmek için istifa etti. Futbolcular ise direnişe devam ediyor.

***

2011 Ankaragücü

Ankaragücü kaptanı da gemiyi terk etti. Ankaragücü'nde yaprak dökümü artık sona geliyor. Ücretlerini alamadıkları için kulübe ihtar çeken futbolcular şehri bir bir terk ediyor...

Deplasman Günlüğü #Kilimli (0-4)

2011-12-27T10:49:00.000+02:00

Güne puslu bir şehirde başlamak. Zonguldak..

Bayrağı asmak.. Yalnız olmadığını göstermek için.

İnanmak.. Söz vermek..Zafer için.

Selamlaşmak.. Arkanda 13 milyonun desteği varmış gibi.

Golü bulmak.. Kral'ın kim olduğunu pankartın önünde poz vererek göstermek için.

Bir gol daha bulmak.. Kolbastı oynayıp daha da coşmak için.

Ve dönüş yolunda günü kutlamak. Delirircesine, şampiyonluk için...

"Mezarcı Değil, Sağlıkçıyız"

2011-12-20T17:45:00.001+02:00

Maltepe Stadı'nda sahadaki yedek kulübemize inip "dürüm-ayran isteyen var mı?" diye soran dürümcü abimizden sonra bir başka Türkiye Futbol Ligleri skandal vakası..

Pazar günü takımı desteklemek için bulunduğum statta ardı ardına birçok ilginç olaylar yaşandı.
Bunlardan da sadece bir tanesi bugün gazetelere düşmüş, buyrun:

"TFF 3 Lig 2. Grup'ta oynanan Keçiörengücü-İstanbulspor maçında yaşanan olay herkesi şaşırttı. 188 Mezarlıklar Müdürlüğü'nün yeleklerini giyen sağlık ekipleri espri konusu oldu.

Sahada yaşanan her sakatlıkta 118 Acil Servis yerine sedyeyle içeriye koşan 188 Cenaze Hizmetleri yelekli ekipler, maç boyunca espiri konusu oldu.

Görevlileri yeleklerinden fark eden futbolcular, 188 Mezarlık görevlileri ile maç boyu şakalaştı. Sakatlıklarda "mezarcılar geliyor kaçın" esprilerine maçın hakemi de eklenince ortaya ilginç diyaloglar çıktı.

YELEKLER KARIŞTI

Ancak olayın aslı karşılaşma sonunda ortaya çıktı.

Sağlık görevlilerinin Ankara Büyükşehir Belediyesi Sağlık çalışanları olduğu, ancak 118 Sağlık İşleri Dairesi Başkanlığı yeleği yerine 188 Mezarlıklar Müdürlüğü yeleğini giydikleri öğrenildi.
Karşılaşma içerisinde yaşanan diyaloglar ise şöyle:

-Kaleci sesleniyor; Arkadaşım sakatlandı hocam, mezarlıkçılar gelsin
-Taraftar tribünden sesleniyor; Yan mahallede cenaze var bir bakın'
-Maçın hakemi oyunu durdurup 4. hakeme sesleniyor; Yahu mezarlıkçılar beni duymuyor mu?
-Sakatlanan futbolcu sesleniyor; Hocam sağlıkçılar gelsin.
-Maçın hakeminden cevap; Mezarlıkçılar mı?
-Futbolcu soruyor; Siz sağlıkçı mısınız, yoksa mezarlık işlerinden misiniz?

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/printnews.aspx?DocID=19506292"

Aşkın En Saf Hali #6

2011-12-17T00:44:00.000+02:00

Deplasman Günlüğü #Bursa / Oyak Renault (2-1)

2011-12-13T23:43:00.002+02:00

Dik bir yokuşu tırmanmanın getirdiği yorgunluğumla stada ulaşıyorum, kilometrelerce öteden yanımda taşıdığım daha önce de benimle kilometrelerce yol tepmiş içi tıka basa bayrak dolu olan çantamı yere bırakıyorum, az önce içeri sokmak için büyük uğraş verdiğim ayıplı! pankartı 7, bilemedin 8 basamağı olan tribün bozması merdivenlerin önüne çekilmiş sert ama taze tellere asmak için bir gayret yelteniyorum.. Ve biri öksürük gürültülerinin karıştığı çatallı sesinden bir iki söz çıkartarak tam iki kez ama hızlıca sırtıma dokunuyor. Arkama dönüyorum...

***

Maç bizde gündüz olur, ama gece başlar deplasman yolculuğun. Bu yolculuğa da nasıl başlarsın, ne şekil devam eder, hepsi şans. Bilinmez. Şansa kalmayan tek şeyse nasıl bittiğidir hikayenin. İyisine galibiyet, kötüsüne mağlubiyet deriz. Beraberlik..? eh işte. Neler kaptın, kimlerle tanıştın, bunlar hep heybededir zaten.

***

Tekerlek seslerinin konuşmalara karıştığı, üzerinde birkaç kişinin oturmasına imkan sağlayacak kadar sandalye bulunan dar bir koridor, başka bir yere gitmeden önce belki pişmanlıkları, belki özlemi anlatmak için yolculuğun henüz yolculuk olmadığı saatlerde aranan insanların sadece karşı cevabı duyulabilen telefon görüşmeleri ve son olarak Tanrı'nın genelde yaptığı gibi göstermelik Ekim güneşi. Arkamdan onlar uğurladı beni.

Birkaç saat fazla yatakta kalma şansın oluşu, inip iki çay bi tost söylediğin feribotu, sonra başlayan zeytin ağaçlı gemlik yolu ve karşına çıkan yeşil Bursa. En sevdiğim yoldur Bursa yolu. Hele de stada geçmeden görüşebileceğini bildiğin bir dostun varsa. Görüştük. Zamansızlıktan kısa ama güzel bir ağırlama, yön bulma engelli birine anlatılacak cinsten uzun ama ayrıntısız bir yol tarifi. Stadı bulduğuma inanıyorum, hayır orası halısaha. Birine soruyorum, evet orası stat.

Etrafta maçla ilgili olan, kendimle birlikte bilet alıp sadece birer soru sorarak içeri soktuğum 3 ufaklık ve ben. Biri Fenerbahçeli, biri Bursasporlu diğeri ise top oynadığı Tütünspor'a gönüllü. 3 küçük ve aslında 3 farklı sentez, karakter, kültür ya da ne derseniz deyin ondan. Yıların Anadolu-İstanbul kavgası küçük dillerinde. Diğeri ise daha duygusal, yerelci. Sonra beraber geçiyoruz içeri. 4, belki 7 adım sonra durduruluyorum. Üzerime doğru bir bakış. Anladınız, şimdi polis araması. Çanta, üst-baş-alt her yerimle tehlikeli varlıktan tehlikesiz varlığa geçmek için aranıyorum.

Sonra pankartlara bakmak istiyorlar. Gösteriyorum.
"Bu yabancı yazı sakıncalı mı" diyorlar, "hayır" diyorum.
"İstanBULLS"; açıklıyorum.
"Sarının Üzerine Siyah ne anlama geliyor" diyorlar.
Türkçe ama ben onu da anlatıyorum.
Sonra aynı pankartın üzerindeki "Pencere pervazları ve kapılar siyaha boyanır, umudun rengi Sarı'nın üzerine matemin rengi Siyah gelir" yazısında bir duruyorlar. Sakıncalı buluyorlar, ben de içimden onların insanlık mefhumuna sakıncalı olduğunu düşünüyorum.
"24 şehit verdiğimiz haftada böyle sakıncalı şeyler asılamaz" diyorlar.
Ben de tekrar bir açıklıyorum; zaten bu yazının "İstanbul Erkek Lisesi'nin cepheye gönderdiği öğrenci askerler adına yazıld..." sözümü kesip "ama itiraz olmaz" diyorlar. Açıklayamıyorum.
Bir durum komedisi. Ama trajikomik. Sonunda gözlemciyi bulup durumu ona anlatıyorum, pankarttan çok o da neden geldiğimle ilgileniyor. Evimde otursaymışım ya? Sonra ona da başka şeyler anlatıyorum......afasrsgkjsşdjgpsdjfpsıfhsda0ofhsa

En nihayetinde elimde sakıncalı pankartım, sırtımda yüküm sağ salim içeri geçiyorum, yorgunum. Yorgunum ama bir an önce o sakıncalı şeyi asmak için suç aletim olan ipimi aramaya koyuluyorum. Sonra panikliyorum. Sınava kalemsiz giden öğrenci görünümüne geçiyorum. İpim yok. O an var mı ötesi? Yok. Düşürdüm mü acaba diye düşünüyorum. Düşüncemi geri çekiyorum, yorgunum. Sonra aradan bir yerden çıkıyor, ferahlıyorum. Artık ipim var.

Bütün bu benim için küçük, insanlık için de küçük olan saçma ve aksi olaylarla, karşı tarafımda "ucunu güzel tutsana layyn" diye ciğerden bağırabileceğim bir insan olmadan tek taraflı olarak tellere ucunu atıyorum pankartın. Sırtıma hızlı hızlı biri dokunuyor, sabrıma da. O saniye arkamda, "hepsini senin sabrını sınamak için yaptık, otobüste yanına cak cak sakız çiğneyen adamı bile biz oturttuk. kameraya el salla" diyerek gülüşen iki gereksiz insan olabileceğini düşündüm, yanılıyordum.

Pek okunduğuna inanmadığım, sürekli birbiri ardına ertelenmiş yazılarımda araya serpiştirmişimdir; "bizim esasen her şehirde, her ücrada bir destekleyenimiz, geçmişe saygı gereği sempati duyanımız var" diye. Çok karşılaşmışımdır. Biri hala sırtımı didikliyor. Dönüyorum. Yaşlı biri. Yüzünde çizgiler çok belli. Sonra o sırtıma vuruşunu bu kez kelimelerle yüzüme vuruyor: "telefonlarımı niye açmıyorsun" diye sorguluyor. Yorgunum, anlamıyorum. "Ben İstanbulspor'un eski topçusu İlhan ağabeyin". Sonra, "şunları asalım da konuşuruz" diyor. Yine hızlı hızlı. Pankartın karşısına geçiyor. Az önce hayalini kurduğum gibi ciğerden ses vererek "düzgün tut" diye bağıramıyorum ama olsun, 2 kişi vardık biz.

Olaylı pankart aşamasını başarıyla atlattıktan sonra üç-beş basamak sıralı sıradan tribünün göz kestirmesiyle en orta kısmına geçiyor, başlıyoruz bir alışılagelmiş sohbete. Herkesin İstanbulspor'la ilgili geçmiş bir hikayesi vardır mutlak. İlhan ağabey de başladı anlatmaya. Dinledim merakla. Eski topçusu İstanbulspor'un, şimdi Gemlik'te bir amatör takımın altyapısı çalışıyor. Geçen sene gazetede bir röportajımı görüp kesmiş, asmış odasına. Altyapıdan yetiştirdiği bir öğrencisine de internetten beni bulmasını rica etmiş. Ben de telefon numaramı göndermiş ama telefona cevap vermemişim. Numaraya bakıyorum, evet benim. Şaşırıyorum. Sonra sol yakasında İstanbul Lisesi rozeti bulunan ceketinin cebinden fotoğraflar çıkartıyor sahibi "mazi" olan. Tam bir İstanbul Hatırası. Bi heyecanlanıyorum. Aynı duyguyu yaşayan 2 insan. Bulmak zor! Sonra daha yeni fotoğraflar gösteriyor, şimdiki öğrencilerinden. "Takımın rengi yeşil-beyaz ama ben onlara sarı-siyah forma yaptırttım. Başka renk giydirmem" diyor. Daha çok soru soruyorum, nedendir müsaade etmiyor. Sonra zorla bir iki poz alıyorum. Göndermemi istiyor. Adresini alıyor, söz veriyorum. Sonra maç başlıyor, başkanın yanına geçiyor izlemek için maçı. Uzaktan selamlaşıyoruz.

***

İstanbulspor sahaya, ne olduğunu bilmediği pankartı içeri almak istemeyen kolluk kuvvetlerine nazire yaparcasına Türk bayrağıyla çıkıyor. 24 şehit verdiğimiz o haftada İstiklal Marşı'nı da elde bayrakla okuyor. Maç başlıyor. İstanbulspor, makus tarihine inat bu kez şampiyonluk için oynuyor.

İlk yarı müthiş bir baskıyla başladığımız maçta üst üste rakip kalede pozisyonlar buluyor, ama bir türlü golü bulamıyorduk. Dakikalar ilerleyip biz golü bulamadıkça da hem kendi üstümüze bir stres oluşuyorken hem de zayıf rakibimize biraz daha cesaret katmış oluyorduk. Devre bitmeden yine oluşturduğumuz bir pozisyonda kazandığımız penaltıyı da gole çeviremezken aslında bu maçın kaderini de kaçırdığımız bu penaltı ile bir şekilde tayin etmiş oluyorduk. İlk yarı 0-0 bitiyordu.

İkinci yarıda, kendi sahasında hiç galip gelememiş rakibin üzerinde tekrar aynı baskıyı kurmaya çalışıyorken duran top organizasyonundan kalemizde golü görüyorduk: 1-0. Bu gole tüm takım şok olurken ölü toprağını üstümüzden atmamız ise sadece 5 dakika sürüyordu. Golü buluyorduk. Gelen ortaya kafayı uzatan takımın en golcüsü olan stoper topu Oyak Renault ağlarına gönderiyordu: 1-1. Dakikalar ilerliyor, zaman daralıyor, rakip kapanıyor, biz gol bulamıyorken daha da strese giriyor ve ikinci plana attığımız defans güvenliği sebebiyle son dakikada kalemizde golü görüyorduk: 2-1. Bitime doğru bir kontratak pozisyonu yakalayan rakip, bizim uzun dakikalar beceremediğimiz şeyi yapıyor ve kalemize golü atıyordu. Maç en kötü senaryoda gerçekleşecek sonuçla biterken, üzgün bir şekilde emektar İhsan abi yanıma geliyordu. Maçın kritiği ile birbirimizi az biraz teskin etmeye çalışırken, maça geleceğimi düşündüğü için bana yanında getirdiği Gemlik zeytinini armağan ediyordu.... Vedalaşıp bir daha görüşmeye sözleşerek ayrılıyorduk.

***

Maç bizde gündüz olur, ama gece başlar deplasman yolculuğun. Dönüşü de yine gündüz olur. Sonra gün geceye bağlar, belki buruk belki mutlu. Buruktu önce bizim dönüş yolu. Mutsuz yüzler, "keşke"li sohbetler. Yüzler asık. Sonra Bursa çıkışında bir yemek molası. Doyan karınlar, normale dönen yüzler. Geceye dönen gündüz. Gülücükler. Aydınlıktan karanlığı seçen bir hava. Bende gülmedi yüz.

Sonra ezanlar söylendi bitti, gün ağardı ve yeni bir gün başladı.

O gün de geçti, sonra gece oldu.
Birbirini diğerleri takip etti.
O Zeytinler bitti.
Ama sevdamız hiç bitmedi.
Bitmedi yolculuk...

OK. BYE!

2011-12-12T23:51:00.000+02:00

Aşkın En Saf Hali #5

2011-12-10T00:47:00.000+02:00

AŞK

Geçmiş Zaman Olur Ki #11

2011-11-21T17:41:00.004+02:00

..dedi; "ben sizin bir maçınıza gittim"
dedim; "o zaman yazsana be bize o kaleminle"
dedi; "memnuniyetle"..

***

İstanbulspor, bir önceki sezon İntertoto Kupası'nda çeyrek final oynamış ve gol averajıyla Olimpic Lyon'a elenmiştir. Bu sene ise her şey daha farklı olacaktır. Tecrübe vardır, Sergen vardır, Oğuz vardır, Aykut vardır. Rakip Romanya takımı Arges Piteşti. İlk maç deplasmanda 2-0 kaybedilmiş ama herkeste bir fark atacağız havası var. İşte devamını raporlama uzmanı Refet'in sözcüklerinde yaşıyoruz...

***

Ergenliğin bütün şartlarını sağladığımız yıllardı o yıllar. Ortaokuldan Lise'ye geçeceğim son günler. Aklımız bir karış havada. Ne siyasi görüşümüz oturmuş , nereye çekseler oraya gidiyoruz. Gaza geldiğimiz tarih derslerinden sonra aşırı milliyetçi , Livaneli ve Ahmet Kaya dinledikten sonra solcu , ramazan aylarında sağcı ,ofsaytı kaldıracak diye liberal...

Okulların açılmasına daha vardı. Can sıkıntısından patlıyoruz. Star'da gümbür gümbür reklamlar dönüyor. " Biletler 100.000 TL , maç öncesi süpriz sanatçılar , Hakan Taşıyan - Müslüm Gürses - Kibariye - Of Aman Nalan - Nadide Sultan , kumanyalar".. Haberlerde "Balık Ayhan ve ekibi" 10-15 adet Ramazan Davulcusuna eğitim veriyor ( şimdi work-shop dedikleri), veriyor ki yıldızlar topluluğu tribün desteksiz kalmasın.

Biz 4 iyi anlaşan arkadaştık. Belki Vizontele'de Nazmi Doğan'ın dediği gibi "başka çaremiz yoktu". Cem Uzan'ın yoğun ısrarlarını kıramayarak karşıya geçmeye karar verdik. Hem bilet ucuzdu , hem de geyik olurdu . Tabi şimdi niye gittin bu maça diye sorsalar " Aykut'la Sergen'i izlemeye gittik" deriz ya o da ayrı konu...

Metrobüs yok , 129'lar yok. Kadıköy-Vapur-Tabanvay yaparak İnönü'ye varmıştık. Cebimizde eski eşşek kadar 1.000.000'luklardan vardı. Hatta çok iyi hatırlıyorum , hepimizde toplam 5 milyon vardı. Maça girmeden önce sahte Borussia Dortmund forması almıştık , fosforlu yeşilli sarılı , önünde Die Continentale yazıyordu. Bildiğin sarı siyah. O gün baya iş yapmıştır o işportacı. (Hatta televizyondan izlerken yanyana oturan sarılılar siz miydiniz? diye sormuştu evdekiler)

Önce kapalıya girmeye çalışmıştık , biletler saatler öncesinden tükenmiş. Kafalarda "müslüm gürses" bantları olanlar , sarı-siyah örgülerden takanlar , Türk bayrakları..Hatta sopalı Fenerbahçe bayrağı getirmiş birisi , ufak çaplı bir mevzu olmuştu , bilet kuyruğuda dağılmıştı bu yüzden.

Biz de "yeni açık" tan bilet bulabilmiştik. Stada girdiğimizde konser başlamıştı. Nadide Sultan vardı , küfürler müfürler , o dönem magazinde dönen meşhur bir konser kazası vardı N.Sultan'ın , devamlı o hatırlatılmışı. Sürekli sahaya birileri giriyordu. Milli Takım'ın Almanya kampı tadında , devamlı sahada koşan birileri vardı. Müslüm Gürses 1 şarkı söylemişti ya da söyleyemeden içeri mi girmişti tam emin değilim.

"Bağırır , streste atarız" umuduyla yerimizde duramazken , devamlı dayılar ve amcalar arkamızdan "oturtuyolardı" Hani +7 oynadığın maç ilk dakikalarda 2-0 olur ya , işte aynı o sevinç vardı. Eşitlik sağlanmıştı , farka giderdi bu maç. Atmosfer pek öyle demiyordu ama , bilet kuyruğunda yorulanlar , konserde enerjisini bitiren halk ( halk stada akın etti , taraftar maça giremiyor) birden susmuştu.

Sergen'i izliyorduk , Halilagiç'in saçları.. Hatta modemle internete yeni yeni başladığımız yıllar , Halilagiç'in kişisel bir web sitesi vardı , şiirleri falan. Onun muhabbetini yapmıştık. Birden maç 2-2 'ye döndü. Bu anıyı yazarken öğrendiğim "Adrian Mutu" nun golüyle başlamıştı zaten. 2-2'den sonra homurtular yükselmeye başlamış , herkes çıkmaya başlamıştı. Aykut'un geç girmesine sinirlenmişti çoğu kişi , biz de maçın sonunu beklemeden çıkmıştık. ( şşt şşt nereye )

Beşiktaş'a doğru yürürken "gool" sesleri duyulmuş fakat o halen kafamı karıştıran " deplasmanda attığın gol 2 ile çarpılıyo aslında 4-4 bitti" hesabı başlıyodu.

Dönüşte köftelerimiz alıp evin yolunu tutuyorduk sarı sarı sahte dortmund formalarıyla.

Başlarken dedim ya , o "ergen cenabetliği" o sezona , tüm Türk takımlarına , İstanbulspor'a , Mutu'ya , Agres Piteş'ti ye...

Trabzon Wisla'dan 5 yiyerek elenirken , Fenerbahçe Parma'ya şanssız bir şekilde eleniyordu , Galatasaray'ın Juventus'la olaylı maçı 2. olmasına rağmen üst tura çıkamaması , Beşiktaş'ın meşhur " çocuğumu yatırdım 3-0 " Valerenga beraberliği , Cem Uzan'ın sinirlenip takımdan desteğini çekmesi , Mutu'nun beklenen patlamayı bir türlü yapamaması , Hakan Taşıyan'ın alkol problemleri , Müslüm Gürses'in rock ve pop müzik okuması , İtalyan ürünlerine boykot , 1 sene sonra gelen deprem , lisede dershane belasının başlaması , maçlara gidememe , arkadaşlardan kopmalar , turu geçen Piteşti'nin bir sonraki turda Celta'dan 7 yemesi..542'nin yalan olması.. Bir sürü garip tesadüf bir araya geliyor o yılda ve akabinde . Neler neler bulunur istense.

Piteşti'yi eleyen Celta , Yarı finalde Marsilya'ya kaybediyor
Feneri eleyen Parma , finale yürüyor
80'De maça girip , 85'te durumu 4-2 yapan Aykut Kocaman

Yıllar sonra gelen "edit "olsun bu o zaman. Evet o maça sırf gırgırına gitmiştik belki ama "ulan şimdi ayıp olur , en azından sarı siyah bişeyle girelim" de bir "düğüne gelmeyen ama telgraf çeken akraba" tadındaydı. Çok yakındık sarı siyaha, bir o kadarda uzaktık. Yakınlaştıranlar tarafından uzak(n)laştırılmıştık.

O sahte Dortmund formasını daha sonra bir halı saha maçına götürmüştüm yedek olarak. Birileri giydi "yıkayıp getiririm" dediler , getirmediler. Sahteydi zaten , fosforlu dediğin deli gibi parlar gecede. Gözlerinden bellidir , Gerson'un kara kolundaki İstanbul Erkek kalıcı dövmedir.

Bi de şimdi aklıma geldi , bi de Mustafa Sandal konserli açılış vardı. "Kalmadı" yı söylemişti. Onu televizyondan izlemiştim.

Şehrimizin takımına sahip çıkamasakta , "bizdeki izlerini" takip ediyoruz şarkıdaki gibi.
En azından "bizim yerimize tekte olsa takip edenleri" takip ediyoruz...

Refet (Tribün Dergi) 20 11 2011

Deplasman Günlüğü #İskenderun (1-1)

2011-10-02T00:35:00.000+03:00

Gittim bi yerlere ben, benden çok uzak.
Biriktirdim biraz.

Aslında başta yolda tanıştıklarımı anlatacaktım.
Gördüğüm doğruları, dinlediğim hikayeleri.

Sonra orada yediğim yemeğin tadını.

Tadını anlatacaktım o küçük yerin.

Yol tariflerini, kayboluşları, belki şifreli telefon mesajlarını.

Sonra diyecektim ki; "ellerimi kanatarak duvara sürttüre sürttüre kestiğim ip parçalarıyla astım ben bu pankartları tek başıma."

Belki övünecektim işte.

Bir yer vardı uzakta ve ben oraya gittim diyecektim.

O golle soluk soluğa kaldığımı anlatırmıydım, belki.

Ama anlatamıyorum.

Belki aklımda tek bir an kaldığından, belki birkaç.

Ama anlatamıyorum, artık hepten yitirildiğine inandığım doğruluktan.

Yanlış yapmaktan, yanlış anlatmaktan.

Anlatacaklarım var...

İstanbulspor,

gittiği bir şehirden daha küfürler arasında kotardığı puanla kafasında koltuklar parçalanarak sahadan ayrıldı.

İstanbulspor seyircisi stadı,

taraftar için ayrılan çıkış kapısı yerine sahanın içine girerek terk etmek zorunda kaldı.

İstanbulspor bir puan aldı.

İstanbulspor ağır bir yara aldı.

Futbol ağır yara aldı.

Taraftarlık ağır yara aldı.

Anlatamıyorum.

Ve inanç da artık hiç geri gelmemek üzere ağır bir yara aldı.

İSKENDERUNSPOR Kulübü hakkında, 24.09.2011 tarihinde oynanan İSKENDERUNSPOR 1967 - İSTANBULSPOR A.Ş. Spor Toto 3. Lig 2. grup müsabakasında, çirkin ve kötü tezahürat nedeniyle sevk yapılmış ise de CEZA TAYİNİNE YER OLMADIĞINA,

Aynı müsabakada İSKENDERUNSPOR Kulübünün, taraftarlarının neden olduğu saha olaylarından dolayı takdiren 1.000.-TL PARA CEZASI ile cezalandırılmasına,

Selametle...

Basında #Sabah Gazetesi Röportajı

2011-09-29T21:27:00.000+03:00

Canberk'e, "öğrenci gözüyle" kendimi anlattım. Anlattıktan sonra "okulla birlikte nasıl gidiyor yaa" diyerek harbiden ben de şaşırdım. Umarım keyifle okursunuz.....

***

Tek Başına Tahrik Unsuru

Futbolseverler onu İstanbulspor'un yegane taraftarı olarak tanıyor. Takımın deplasmandaki maçlarına giden geleceğin İK yöneticisi Kenan Özvaran, bazı maçlardan "tahrik unsuru" diye kovulmuş.

Kenan Özvaran, Okan Üniversitesi İnsan Kaynakları Yönetimi öğrencisi. Bu isim futbolla ilgilenenlerin kafasında İstanbulspor'un fanatik taraftarı olarak kalmış. Öyle şeyler yapıyor ki futbolla ilgisi olmayanların da "takım sevgisi"ne sempati duymasını sağlıyor. İstanbulspor'un tüm maçlarına giden, yeri geldiğinde takımını tek başına destekleyen "yalnız yenilmez" Kenan, maçlarda çektiği fotoğrafları arşivliyor. Sık takip edilen bir blog tutuyor. Şimdi de yazılarını kitaplaştırma sürecinde. Bu büyük masrafı da özel bir şirkette müşteri hizmetleri ve dış ticaret departmanında çalışarak karşılıyor. Enerjisi daim olsun, çünkü muhabbeti çok keyifli!

İstanbulspor sevdası nasıl başladı sende?
İstanbulspor sevgisi, babamın "Artık tanışma vaktin geldi" diyerek beni Kadıköy'de oynanan bir İstanbulspor maçına götürmesiyle başladı. Koca stadda yaklaşık 50 kişi vardı. Takımın isminin İstanbul olmasına bir hayli şaşırıp çocuk aklımla "Neden bu kadar az?" diye düşündüğümü hatırlıyorum. Babam emekliye ayrılınca bende bir tutku haline geldi ve artık kendi kendime gitmeye başladım maçlara. İstanbulspor'un taraftarı yok, klişesini bozmak için de "Aslında taraftarı var" dedirtmeye çalıştım, amacım buydu.

Sürdürmesi zor olmadı mı? Kaç senede kaç deplasman yaptın?
Gerçekten çok zor oldu. Hele okula giden biri için daha da zor. Son beş yıla bakıldığında 60'dan fazla deplasmana gittiğimi söyleyebilirim.

Özel hayatın nasıl etkileniyor?
Tabii özel hayattan da feragat etmek gerekiyor. Şu anda hem üniversitede okuyorum hem de part-time olarak çalışıyorum. Hem işyerini hem de dersleri ayarlayıp üstüne bir de şehir şehir gezmek hayatımdan bir şeyler verdiğimi gösteriyor. Arkadaşlarım "deli misin?" tepkisini verirken ben yoluma devam ediyorum.

Okulda bu yüzden sıkıntı yaşadığın oluyor mu?
Tabii ki okulda sıkıntı yaşanıyor. Maçlar genelde pazar günleri oynanıyor ve pazartesi sabah İstanbul'a gelip derse gitmek çok zor oluyor. Hele bir de vize veya final haftasına rast gelmişsem sınava otobüs veya uçak yolculuğu sırasında elimde defterle hazırlanıyorum. Bu kez de arkadaşlarımın bana verdiği 'Deli misin?' sorusunu kendime yöneltiyorum.
Bir keresinde vize sınavı sırasında anlayamadığım bir soruyu sormak için hocaya parmak kaldırdım. O da sınıfın önünde 'Şehir şehir gezeceğine oturup evinde ders çalışsaydın' diye bana çıkıştı. Meğer gazeteden röportajımı okumuş. Utanmıştım o an açıkçası.

Arkadaşlarının tepkisi neler?
Arkadaşlarımın tepkisi dediğim gibi genelde olumsuz yönde oluyor, beni anlamıyorlar, belki de ben onların beni nasıl gördüklerini anlayamıyorum. Bir şekilde bu benim hayatım ve hem okul hem de iş yaşamının arasında böyle bir şeyi becerebiliyorsam bu büyük başarıdır benim için. Hayatımı başkalarının söylediği laflarla doldurmuyor, kendi doğrularım nezdinde yürüyorum.Yanlış da olsa en iyi yol kendi seçtiğin yoldur. Ferzan Özpetek'in çok sevdiğim filminde söylediği gibi 'Başkalarının istediklerini yaparsan hayat yaşamaya değmez.'

Nasıl bir İstanbulspor görmek istiyorsun?
İstanbulspor bizi nasıl görmek istiyor bilmiyorum ama ben bu köklü kulübe yakışan bir stad arkasında milyonlarca desteği olan bir kulüp istiyorum. Başta dediğim bu takımın taraftarı vardır, düşüncesi olsun istiyorum.

Gittiğin maçlarda yaşadığın en enteresan olayları anlatır mısın?
Mesela artık bir yere gittiğimde insanlar beni tanıyor. En son Nazilli deplasmanında 'Hoşgeldin İstanbulspor, hoş geldin Kenan' diye tezahürat yaptılar. Bu benim çok hoşuma gidiyor. Tek başıma takımıma alkış tutturabiliyorsa ne mutlu bana.

Rakip kulüp başkanının maçtan önce gelip "Seninle tanışman için geldim" demesi çok güzel bir anı. En tuhafıysa Sarıyer'de geldi başıma. Tek başıma tahrik unsuru oluşturuyorum diye maçın ortasında tribünden çıkarıldım. Maçı formamla birlikte sokağın ortasında takip ettim. Tek başına tahrik unsuru olmak zor bir şeydir!

Önemli bir birikim bu, yazılarını blogunda değerlendiriyorsun. İlerde elindeki fotoğraflar, yazılarla ilgili neler yapmayı planlıyorsun?
Neredeyse ülkenin yarısını gezme fırsatı buldum ve tahmin edemeyeceğiniz kadar farklı insanlarla tanıştım. Yolda başıma bir sürü olay geldi, deprem oldu, telefonumun şarjı bitti, cüzdanım çalındı, kovalandım, çiçek verildi, sevildim, sevilmedim, Blogdaki yazıları derleyip son dönemlerde moda olduğu üzere kitap haline getireceğim. Şu anda ön çalışması yapılıyor.

Peki çalıştığın şirket?
Büyük bir satış mağazasında müşteri hizmetleri ve zaman zaman dış ticaret departmanında görev yapıyorum. Yöneticilerim izin anlamında çok anlayışlılar ama maça gittiğimi onlardan da saklıyorum. Belki böyle bir şey için kimse izin vermek istemez.

Fotoğrafçılıkla ilgili çalışmaların da var, ne düzeyde bunlar?
Fotoğraf merakım da tamamen İstanbulspor üzerine kurulu. İnternet veya başka ortamlarda İstanbulspor'un hiçbir görsel dökümanı bulunmuyordu. Belki benim gibi bulamayanlar vardır diye önce okul harçlıklarımı biriktirerek dijital bir makine aldım. Daha sonra da işe başlayıp DSLR makineye geçtim. Bu fotoğrafları hem blogum hem de İstanbulspor'u tutan ancak maçlara gelemeyen insanlarla internet ortamında paylaşıyorum.

Peki kariyer hedeflerinde ne var?
Bu yaz dil eğitimimi geliştirmek için Amerika'ya gideceğim. Oradan kazandığım dil tecrübesiyle dış ticaret sektöründe çalışabilirim diye düşünüyorum. Şimdilik bilmiyorum.

Maç Sonu: Mağlubiyet Yok

2011-09-23T01:32:00.000+03:00

Takım günler geçtikçe şaşırtmaya devam ediyor. Son 1 hafta içerisinde oynadığımız 3 karşılaşmadan da mağlubiyet görmeden ayrılabildik.

İstanbulspor 2-1 Trabzon Yalıspor

İstanbulspor 1-1 Gölcükspor

Tabela taraftarı değiliz ama (zaten olsak bu yazıyı yazmazdık) kötü gidiş yüzünden uzun zamandır blogda puan durumu paylaşmamıştım. Bu kez biraz keyifli ama bir o kadar da tedirgin olarak tabloyu koyuyorum.

Aman nazarlardan uzak..

Biz Yokuz Ama...

2011-09-22T16:11:00.001+03:00

Günümüz futbolunun kapitalizmi olan endüstriyel futbolda kulüplerin en önemli gelir kalemi "store" kazançları oldu. Son yıllarda kulüpler bu işin üzerine iyiden iyiye giderek farklı pazarlama faaliyetleri uygulamaya başladı. Bunun son örneği de, orjinal kulüp arma renginin dışına çıkılarak dizayn edilen farklı renkte formaların satışa sunulması.

Bu sezon Trabzonspor, Eskişehirspor ve lige yeni yükselen Mersin İdman Yurdu takımları, alternatif forma renklerini Sarı-Siyah olarak belirledi. Sahada bu iki rengi gören birçok sporseverin hatırına eminim uzun zamandır göz önünde olmayan İstanbulspor geliyordur.

Maç Sonu: Maltepespor 2-3 İstanbulspor

2011-09-11T08:22:00.002+03:00

Bu yazıda, skordan çok başka şeyler anlatacağım. Yerine ulaşır, ulaşmasa da içimi döktüğümle kalır umarım.

***

İstanbulspor Kulübü, uzun yıllar liglerin en tepe noktası olan Süper Lig'de mücadele ederken, çokça semt takımına kadrosunda barındıramadığı futbolcuları bedelsiz göndermiş, onların güçlü bir takımla yapmak istedikleri sezon açılış maçlarına katılmış ve birçoğunun elinde bulunan yetenekli genç oyunculara da senelerce kucak açmıştır. Bunlar karşılıklı güzel ilişkilerdi. Alt olmasa üst olmaz, üst olmasa da alt diye bir şey olmazdı zaten.

Yine bu ilişki çerçevesinde Sarı - Siyahlılar'a, sahasında maç yaptığı Bayrampaşa, Güngören ve Zeytinburnu semtleri de destek çıkmıştır. Belki rant, belki de bulunduğu konum nedeniyle Boğalar bir şekilde sahiplenildi gittiği bu yerlerde. Takım Türkiye'ye oynadığı semtin tanıtımını yapıyor, semt de takımı destekliyor. Mutluydu yani alan da veren de.

Ama iş başka bir boyut kazanınca ortada ne bir kurum ne de bir taraftar kalmıştı. Zaman geçmiş, takvimler birbiri ardına değişmiş, kurt yaşlanmış ve eski gücünü kaybetmişti.

Süper Lig'de oynadığımız son sene olan 2005 yılından önce, ne bir alt ligde ne de onun diplerinde neler oluyor hiç ama hiç merak etmiyorduk. Normal. Çünkü orası baş döndürücüydü. Orası en tepeydi. Orası süslü püslü hayaller kurabileceğin uç noktaydı. Zirveydi. Süperdi, Süper Lig'di. Ve o son sene. Yani rüyadan uyanış senesi. Takım, devletin oyuncağı olup bir türlü düzlüğe çıkamazken artık yavaş yavaş inmeye başlar gibi olmuştu o büyülü sahneden. İşte tam bu resim oluşurken bir an durup düşünüyorduk. Alt ligde ne vardı? İn, cin, peri? Masalın bittiği yer miydi yoksa masalın gerçekten de sahnelendiği yer mi? Bundan sonra basamakları bir bir düşmenin vakti gelmişti..

Devletin atadığı memur başkanın politikasıyla şimdinin "Bank Asya"sı o zamanın Lig A'sındaydık artık. Tarihinde hiç en üste çıkamamış mı dersiniz, belediye takımları mı yoksa suni şirket takımları mı? Arada taraftarıyla ligi toparlayan mı? Hepsi oradaydı. Farklı bir evrendi o lig. Şimdiki gibi şifresiz televizyon yayını bile yokken. Bir de diğerlerinin yanında şehrimizden bir semt takımı vardı: iktidarın yükselen yıldızı Kasımpaşa.

O zamana kadar hayatında hiç semt takımı maçına gitmemiş kimseler olarak heyecanlıydık aslında. Nasıl bir kültür, kimler destekler, ne kadar kişi gelir. Her şey flu.. Lig başlar ve görüntü yavaş yavaş netleşmiştir. Kasımpaşa ile oynanan ilk maç. Soruların cevaplanma zamanı gelmişti belli. Ama bu cevap biraz ağır olacaktı. Maçın ilk anından itibaren hiç vakit kaybetmeden edilmeye başlanan küfürler, sahaya atlayanlar, diğer tribüne fırlatılan tokmaklar. Akılda kalan sadece bunlar. Olanlar sebepsiz yereydi elbet ki. Belki bir sebepleri varsa da biz bilmiyorduk. Bilinen, her şeyin bildiğimiz gibi toz pembe olmadığı. Kalan diğer şey de, bir önceki maçta çıkarılan olaylar sebebiyle Kasımpaşa ile oynanacak ikinci, yani deplasman maçımızın seyircisiz olacak olmasıydı. Oraya gidemediğimiz şanslı sayılırdık belki. Ama Kasımpaşa bir istisna olabilir miydi?

Cevabı elbette hayır. Bir sonraki sezon biz aynı ligde kalmışken, alttan da Kartalspor yükselir. Kasımpaşa ise o muhteşem seyircisiyle Süper Lig'e. Anadolu yakasının takımı Kartalspor. Uzun süren alt küme mücadeleleri ve sonunda Bank Asya Ligi'ne gelmişlerdir. Aramızda oynayacağımız ilk maç deplasmanda. Yani futbol taraftarlığındaki ilk semt ziyaretim. Ufak bir pankart, Sarı-Siyah bir forma ve elde bir atkı. Daha başta tek kişiye hedeflenmiş gereksiz ıslıklar. Tahammülsüzlük. Geçen sürede 0-0'lık skorla gerilen maç ve maç sonu. Kapıda bekleyen 5-6 rakip taraftar o tek kişinin çıkmasını bekliyor. Tehditkar bir final. Devamı gereksiz.

Sonra düşüyoruz. Daha da bilinmeyen, daha da uzak bir yer. Daha çok semt takımı. Alibeyköy - Maltepe - Beykoz ve Zeytinburnu. Bu dörtlü de diğerleri gibi aynı. Tek tek anlatmaya nerde hacet? Eh bir tek Alibeyköy'de, 3 basamak 10 karış duvarlı, sokakla bütünleşik misafir tribününe vicdansız vicdanlar tarafından gelen bolca taşa değinsek yeterli olur. O seneki diğer yaşananları varın siz düşünün.. Nasılsa kimse izlemiyor değil mi? Vurun.

İnsan yaş aldıkça elbet bir şeyler öğrenir ya. Bende de öyle. Bir sonraki sezona daha bilinçli daha çakal başlamıştım. Age Off Empires'da strateji kurar gibi. Plan hazırdı. Kalenin etrafında okçular vardı. Dikkatli olunmalı. Bu yüzden atkıyla kale çevresinde ne olursa olsun gezilmeyecek, çantayla sivil halde kalenin içine girilecek ve ancak sonra atkı takılacaktı. Kendini ele vermeyeceksin.Yoksa maazallah. Okçular çok dikkatliydi. Dikkatli olunmalı.

Ve yeni semtlerimiz: Eyüp - Sarıyer ve Tepecik. Eyüp kalesi'nde golü alkışlamak 126 tane "baba" diyebileceğiniz yaşta insanın ağzından birebir küfür yemeniz demekti. Sıkıysa alkışlayın! Alkışladım. Tepecik, değinilmesinde bile hakkında 763 cümle yazılabilecek bir yer. Alt ligleri takip edenlerin takdirine bırakmak en güzeli. Bilen biliyor. Bir de Sarıyer gerçeği var. Bolca sinkaflı küfür ve saldırının normal sayıldığı bu oyunda artık böyle "küçük" şeylerden yakınmak bile garipsenmenize neden oluyordu. O yüzden bardağın diğer tarafına bakalım. Gidilen ilk (ikincisi de var) Sarıyer deplasmanında maçın 65. dakikası oynanırken tek başına "tahrik unsuru" olmayı başardığım için formam ve atkımla kapının dışına çıkartılmıştım. Şaka değil! Nedenini sorgularken "itiraz istemem" yanıtı alırken şaka olmadığı anlaşıldı.. Meğer bir önceki hafta iki semtimizin (Sarıyer-Eyüp) güzide taraftarları, bulunduğum bölgede bir meydan savaşı çıkartmışlar. Age Off'taki piyadeler gibi. Atlamışlar birbirlerinin üstüne. Bunun cezasını kim mi çekti? Tek başına tahrik unsuru olabilecek biri. Bir an için kendimi çok büyük bir şey sanarak o gün kalenin etrafından uzaklaşmıştım.

***

Biraz uzun oldu değil mi? Aslında bu konuda daha paylaşılmamış/unutulmuş/unutulmaya çalışılmış bir çok hadise var heybemde. Ama kısa olsun. Derdimizi anlatalım, anlaşılabilelim yeter.

Ve tarih bugün.
Maltepespor - İstanbulspor maçı.
3 sene evvel karşılaştığımız maçtan önce, bulunmaları gereken yere ahıra girer gibi kapıları kırarak giren kişilerdi benim için Maltepespor taraftarları. Küfrü zaten bir kenara bırakalım. Çünkü "olağan" şeyler listesinde artık küfür de yer alıyor.

Ve bugün geldiğimiz noktada gördüğüm, o kendine ahıra giren hayvan muamelesi yapan insanların ne yazık hiçbir gelişme sağlayamamış olmaları.

"Maçtan sonra stad dışında da devam eden olaylarda Maltepe sokakları savaş alanına döndü. Çevik kuvvetin müdahalesi sonrası grup dağıldı. 4'ü kız 25 taraftar gözaltına alındı. Rakip takımı taşıyan otobüs camlarını taşlayan taraftarlar onlarca arabaların camları kırdı. Gaz bombaları havada ucuştu. Olaylar güçlükle durduruldu."

Nedeni ne peki?

Tribünün, hayata karşı isyanın yaşanabileceği bir anarşiland sanılması mı?

Federasyonun, "Maltepespor - İstanbulspor müsabakasında, çirkin ve kötü tezahürat nedeniyle sevk yapılmış ise de isnat olunan eylemin unsurları oluşmadığından ceza tayininin yer olmadığına.." kararı mı?

Belediye başkanının bir telefonuyla gözaltına alınanların hemen serbest bırakılması mı?

ya da eğitim eksikliği mi?

Belki hepsi.
Belki hiçbiri.

Benim bu çirkin sistem içerisinde gördüklerim ve yaşadıklarımla yeterince midem bulandı.
Varın çıkarımı siz yapın.

***

Maltepespor 2-3 İstanbulspor

43 0-1

58 0-2

61 1-2

63 2-2

70 2-3

Bekle Bizi İstanbul

2011-09-01T00:36:00.000+03:00

binbir direkli haliç'inde akşamlar
adalarında bahar süleymaniye'nde güneş
ey sen ne güzelsin ey kavgamızın şehri
istanbul

boşuna çekilmedi bunca acılar
büyük ve sakin süleymaniye'nle bekle
parklarınla köprülerinle meydanlarınla
bekle bizi istanbul

tophane'nin karanlık sokaklarında
koyun koyuna yatan çocuklarınla bekle
bekle zafer şarkılarıyla geçişimizi
istanbul

haramilerin saltanatını yıkacağız
bekle o günler gelsin gelsin istanbul
sen bize layıksın biz de sana istanbul
istanbul

Vedat Türkali

***

Bizim umudumuz hiç bitmedi.
Sen iyisi mi biraz daha bekle bizi İstanbul..

Maç Sonu: İstanbulspor 0 - 2 Nazilli Bld.

2011-08-30T05:56:00.000+03:00

Hüsran kelimesini nasıl anlatsam bilemedim. Hangi cümlelerle?

Kötü futbol. Hem de ne kötü.
Ve hüsranın başlangıcı, kaleci İskender'in sakatlanıp oyundan çıkarken çekilmiş fotoğrafında saklı.

Ve Perde

2011-08-26T07:26:00.000+03:00

Ülke futbolunun kaosa girdiği şu dönemde üst liglerde takvimler ertelenirken, Türkiye'nin en stabil profesyonel ligi olan TFF 3. Lig'de ise ilk maçlar bu Pazar günü oynanacak

İlk maçlar her zaman için önemlidir. Galibiyeti takıma hava yaratır, özgüven getirir. Bizim kulüp de bunu oldukça önemsiyor olacak ki son 10 yıldaki açılış maçlarına baktığımızda tek bir mağlubiyetimiz bulunmuyor:

2001 - 2002 İstanbulspor 1-0 Malatyaspor (Süper Lig)
2002 - 2003 İstanbulspor 2-2 Adanaspor (Süper Lig)
2003 - 2004 Fenerbahçe 0-3 İstanbulspor (Süper Lig)

2003-2004 Sezonu: Fenerbahçe 0-3 İstanbulspor

2004 - 2005 İstanbulspor 1-1 Diyarbakırspor (Süper Lig)
2005 - 2006 İstanbulspor 1-1 Yozgatspor (Bank Asya)
2006 - 2007 İstanbulspor 2-0 Mardinspor (Bank Asya)
2007 - 2008 İstanbulspor 1-1 Samsunspor (Bank Asya)
2008 - 2009 İstanbulspor 1-1 Mersin İ. Y. (TFF 2. Lig)
2009- 2010 Tepecikspor 1-1 İstanbulspor (TFF 2. Lig)
2010 - 2011 İstanbulspor 2-2 B. Bingölspor (TFF 3. Lig)

Aslında bu yukarıdan aşağıya doğru yaptığım sıralama biraz da dibe vuruşumuzu sergiliyor gibi. Süper Lig, Bank Asya, ardından TFF 2. Lig ve şimdi de 3. Lig. Evet, en üst ligden uzak tam 6 sene geçti ve bu geçen süre büyük bir prestij kaybına hatta malesef hafızalardan silinmeye kadar yol açtı. İstanbulspor şimdilerde gözlerden çok ırak. Gönülden de...

Artık bir yolu olmalı. Artık bu gidişin bir dönüşü olmalı.
Ve o geri dönüşün ilk adımı olarak bu maç kazanılmalı!

Dilimizde, ama bir türlü haykıramadığımız o söz içimizde;
Boğa Gol Gol Gol
Perde açılıyor.. Lig başlıyor.

Boğa Gol Gol Gol !!!

İlk Play-Off

2011-08-24T08:46:00.001+03:00

Şu günlerin en çok konuşulan olayı ne Kaddafi'nin Libyası, ne de doların fırlaması. Gündem tek, gündem Play-Off.

TFF'nin şimdilerde masaya yatırdığı ve uzun tartışmalara yol açacağı gözüken Play-Off sistemi, ülkemizde ilk ve zannederim tek olarak 1962-63 sezonunda uygulanmış.

O yaz, aynı şu sıralar olduğu gibi yeniden yapılanan Türkiye 1. Lig'in 11'er takımlı 2 ayrı grup halinde oynanmasına karar verilir. Kırmızı-Beyaz isimleriyle ayrılan gruplarda kurala göre takımlar çift devre usulü 20'şer maç oynayacaktır. Bu maçlar sonunda takımların Play-Off grubuna katılmaya hak kazanmaları için gruplarını ilk 6 sıra içinde bitirmeleri gerekmektedir.

Lige İstanbul'dan; Galatasaray, Beşiktaş, Fenerbahçe, Kasımpaşa, Beykoz, Beyoğlu, Feriköy, Vefa, Karagümrük, Yeşildirek ve İstanbulspor katılırken Ankara'dan, Gençlerbirliği, Ankara Demir, Ankaragücü, Hacettepe, Şeker Hilal, PTT, İzmir'den ise, Karşıyaka, Altay, Göztepe, Altınordu ve İzmirspor katılacaktır.

Lig başlar ve oynanan 20'şer maçın ardından ilk 6 takım final grubuna geçmeye hak kazanırken, gruplarında son 2 sırada kalan Vefa, Karagümrük, Yeşildirek ve Hilalspor ise Play-Off oynamadan direkt bir alt lige düşer.

Toplam 12 takımla başlayan ve şu sıralar düşünülenin aksine her takımın eşit puanla başladığı final grubu, genel itibariyle Galatasaray ve Beşiktaş'ın şampiyonluk mücadelesiyle geçerken, ligin son maçına Galatasaray 33, Beşiktaş ise 34 puanla çıkar. Maçın berabere bitmesi halinde Beşiktaş şampiyonluğu kazanacaktır, ancak İnönü Stadı'nda oynanan maçı Galatasaray, o sezon gol kralı olan Metin Oktay'ın penaltıdan attığı golle 1-0 kazanarak şampiyonluğa ulaşır.

Tabloya baktığımızda Play-Off'a katılan takımların, 1 sezon boyunca sadece ligde toplamda 42 maça çıktığını görüyoruz. Sıralamaların gol averaj usulüne göre belirlendiği gruplarda, küme düşenlerin yerine yeni takım alınmazken lig, bir sonraki sezon 18 takımlı tek grup halinde oynanan "normal" görünümüne geri dönmüştür.

Normal mi?Türk Futbolu için ama ne garip bir kelime!

3. Lig, Gruplar, İlk Maç

2011-08-21T08:07:00.002+03:00

Ardımızda kalan yılın doğrularını ve yanlışlarını pay edemeden gelip çattı yeni bir sezon.
Üstelik de dilimiz '2010 - 2011 sezonu' demeye bile alışmamışken.
Yeni sezon, yeni umutlar, belki umutlanmalar.
Hoş, son dediğimden pek de emin değilim ben.
**
Lafı kestirip direkt konuya bağlanırsak TFF 3. Lig için fikstür çekimi geçtiğimiz hafta yapıldı.
Yenilerden bahsettiğimiz üzre birkaç yenilik de var. Mesela gruplar.
Ben böyle olacağına pek ihtimal vermiyordum fakat federasyon, düşen-çıkan takımlarla coğrafi bölgeleri dengelemek için grupları kura sistemiyle sil baştan oluşturmuş.

Yine geçen seneki gibi 3 grup var ama bu sefer durum biraz daha farklı.

Her bir grupta 19'ar takımın bulunduğu bu acizane pardon naçizane ligde, kendine son 4 sırada yer bulan takımlar küme düşüyor. Küme düşüyor diye kolayca söylememe bakmayın, yani amatöre düşüyor. Belki bitiyor. Ve anlayabileceğiniz gibi gruplardaki takım sayısı tek haneyle bittiği için 1 takım da haftayı maç yapamadan kapatıyor. Kötü.

Son 5 senede 3 kez küme düşme serüvenine şahit olmuş bir taraftar olarak elbette ki sadece kaç takımın ligden düşeceği bilgisine yer verebildim. Çıkmak en nihayetinde bizim meselemiz değil.

Değil mi başgaan?

Geçtiğimiz sene 1 numaralı grupta idik, bu sene 2... ve rakipler;

Doğu:
Batman Petrolspor
Bingölspor
Erganispor
İskenderunspor
Kahramanmaraşspor
Karsspor

Batı:
Gölcükspor
İstanbulspor
Küçükçekmece
Maltepespor
Oyan Renault
Orhangazispor

Kuzey:
Arsinspor
Kilimli Belediyespor
Trabzon Yalıspor (Bu nedir?)

Güney:
Kuşadasıspor
Nazilli Belediyespor

..ve Orta
4 Eylül Belediyespor (Ya da bu?)
Keçiörengücü

Takımlar arasında geçen sezon uç performans gösteren bir ekip yok.
İlk maçı haftaya, yani 28 Ağustos Pazar günü İstanBULL Arena'da oynuyoruz.
Rakip ise şampiyonluğun en güçlü adayı -bana göre- olan : Nazilli Belediyespor

Bekleyip, yaşayıp görelim..

3 Günlük Dünya'da Biyediç

2011-08-16T22:37:00.000+03:00

Bir garipti Biyediç ile İstanbulspor arasında geçen hikaye.
Kısa ama en az onun Bursa sevdası kadar garipti...

Uzan gitmiş, İstanbulspor çalkantılı bir hale girmiş, tesisleri basılmış, aranmış, taranmış, el konulmuş, suçlu bulunmuş ve cezasını çekmek üzere devletin, yani TMSF'nin himayesine bırakılmışken başladı işte. Belki de orda bitti bu başladığını anlatmaya bile dilimin varmadığı hikaye, ama devam edelim biz yine.

***

3 Gün Önce; (2 Temmuz 2005)

Süper Lig’e dönüş hesapları yapan İstanbulspor, seneye Nejat Biyediç’e emanet. Başkan Mehmet Akif Yaşin, Biyediç’in Türk futbolcusunu yakından tanımasının tercihlerinde etkili olduğunu belirterek ‘İstanbulspor’u gelecek yıl yeniden düşütüğümüz 1.Lig’e çıkartmak istiyoruz. İnşallah Sarı-Siyahlı futbolcuları Süper Lig’de de Nejat Biyediç çalıştıracaktır’ şeklinde konuştu.

3 Gün Sonra; (5 Temmuz 2005)

Nejat Biyediç, İstanbulspor’un başına getirilince transfer listesini yönetime verip çalışmaya başlamıştı. Ancak TMSF’den aldığı sürpriz telefonla işinden oldu. Biyediç’in ‘İçki içiyor’ gerekçesiyle sözleşmesi feshedilip, yerine islami kurallara göre yaşadığı için Uğur Tütüneker’in getirildiği iddia edildi

***

İstanbulspor, o 3 günlük dönemden sonra islami usullere uygun güdülmeye devam edecekken, Nejat Biyediç ise şu 3 günlük dünyada arkasında bir sürü seveni ve başarılarıyla aramızdan geçip gidecekti...

Ruhun şad olsun,
Elveda Nejat Hoca!

Bir Sezonun Anatomisi

2011-08-15T23:56:00.001+03:00

Armanın peşinde 10.186 kilometre!

"Daha yeni küme düştük zaten şu tatil de ne çabuk bitti be. Gruplar belli; Batman, Hatay, İnegöl güzel de Tekirova nerede kalıyodu ya, bi gugıllasana? Abi be fikstür çekilmiş ilk maç evdeymiş. Ama şimdi ilk deplasmana gitmessen de olmaz hani. Okul başlar, maçtan ertesi gün sınav var. Burası baya baya dedikleri gibiymiş yaa, cidden iki adımlık kasaba. Hocam bu sorudan ben bir şey anlamadım hayrına bi yardım edebilir misiniz? Gezeceğine oturup ders çalışsaydın derken de haklıydınız tabi. Yine küme düşeceğiz galiba. Hoca da değişti. Keşke şu Ekonomi hocasını da değiştirebilseydim takımda yaptıkları gibi. Reşit abi maçlar çakışıyor, sen basket maçına ben futbola ama skordan haberdar etmeden durma. İşten bu sefer izin almak zor sanki istifayı bassak mı ki? 'Vayy o çocuk sen misin...' tam o burda dedikleri. Cenk, ders notlarını versene kahven benden. Kırşehir öne geçmiş, Batman 1-0 yeniliyor, Tekirova n'apmış? Haftaya 3 puan lazım. Bu kez eminim. Yine olmadı, yine olmuyor, olmayacak ama düzelecek... Şu voleybol takımına helal olsun yaa, baksana 3. Lig'e çıktılar ki sadece tek maçına gidebildik . İnsan, hayatının başka hangi evresinde Arsin'e gitmek ister ki? Telefondan saçma oldu ama anneler günün kutlu olsun, akşama dönerim... 'Bu memleket de esaslı yermiş' der, pidemi yer ve giderim. Evet memur bey İstanbul'dan geldim. Gece oldu ancak şimdi eve girebildim, sence sabaha projeyi yetiştirebilir miyim? Hem ligde hem okulda son maç geldi geçti. Sanırım bütün skorlar berabere bitti."

''İzmir/Menemen, Kırşehir/Merkez, Bursa/İnegöl, İstanbul/Tepecik, Kırklareli/Lüleburgaz, İstanbul/Bayrampaşa, Samsun/Çarşamba, Antalya/Tekirova, Aydın/Nazilli, Batman/Merkez, Bursa/Nilüfer, Ankara/Yenikent''

Deplasman Günlüğü #Ankara (1-0)

2011-05-16T22:24:00.004+03:00

Pazartesi (1 Gün Sonra): Yolun beraberinde getirdiği yorgunluk, bilet kutusundaki eskilerin yanına atılan bulut renkli küçük buruşuk kağıt, tanışılan yeni, hasret giderilen eski tanışıklar... Şimdiye dek hep dışardan bakıldı bana, bu kez de ben baktım kendime, yine kendime dönüp bakmak için.

Eve gecenin bir vakti girmesine karşın, içti kahveyi düşünürken. Bitirmiş olduğunu sandığı, kimin kulağına sessizce fısıldadığı belli olmayan bir görev daha, belki bir parodi sona ermişti. Bir sezon boyu tek başına olduğu sanılan, ama aslında, ayakkabı boyasından yaparak yanında taşıdığı 'Burdayız' yazılı pankartın son harfinin getirdiği çoğullukla hiç de tek olmayan çocuğun yolculukları sona ermişti. 2010-2011 sezonunun son deplasmanı da bitmişti. Kendini değersiz bile hissediyordu belki.

Hayatın tam içinden kenarına geçmek için uyumalı, iki bilemedin üç saat sonra çalan alarmın sesiyle kalkıp okuluna gitmeliydi.. Hayatın kenarına geçmek için.. Koca bir sezon sona ermişti... Tam da 1 gün öncesinde, kendini yeni yeni içinde hissetmişken..

Cumartesi (1 Gün Önce): Pankartı bayrağı, atkıyı formayı bir araya getirmek dünya üzerindeki en vurucu ayin, yaşam biçimiydi onun için. An içinde apar topar oluşturulan bu dine mensup tek bir inanan gözüküyor ama perde arkası da var. Aslında kurulduğu topraklar parmaklarınızla sayamayacağınız kadar çok insanın yaşadığı bir metropol. Sadece bir dönem için yalnız kalmış o, yada böyle inanmak istiyor. Bu metropolün, bilmem kaçıncı ligin derinliklerinde ismini taşıyan takımı için Ankara'ya kadar gitmek de yormuyordu kendini, çünkü yorulduğunu yalnızca metropolüne geri döndüğünde anlayabiliyordu. Hayır, kandırmak değil bu, tam adı da inanmak.

Gitme kararını bu düşüncelerden önce pankartları toplarken almıştı ilk. Kendine bile sormadan. Yorgunluk, kırgınlık, argınlık, iddiasızlık hiçbiri. Hiçbirine konuşma fırsatı vermeksizin yola vurdu, anneler gününü telefonun ucundan kutlama pahasına bedenini. Bugün, yani Cumartesi günü, yolculuğu hayatın ortasında son bulmuştu kendisini Ankara'ya bağlayan gecede..

Pazar (Maç Günü): Bu gri renkli donuk şehre ilk kez ne zaman geldiğini hatırlamıyordu, uykuyla karışık büyük garın ortasında yüzünü yıkamak için lavabo arayan çocuk. Çocuk dediğime bakmayın benim. Uzun zamandır kimse ona çocuk da demiyordu. Büyükannesi bu söylemi göçtüğü günün birkaç yıl öncesinde, hissettirmeden kaldırmıştı aralarından. Sonra da o kelime gibi kendisi de çekip gitmişti artık çocuk olmayan onun hayatından. Oysa çok da hoşuna gidiyordu, bilirim. Bu kalan zamanda da kendisine çocuk diye hitap edilmesini diledi yaşamının her evresinde, çocuk kalmak istercesine..

***

İrşad (Maç Günü): Ankara'nın merkezinde küçük, büyük birçok stat olmasına rağmen bu maçın bir hayli uzak mesafedeki Yenikent Stadı'na alınmasının onu zorlayacağını biliyordum. Ama o, zor dinlemedi. Bildiğim ve içinde yaşadığı aşkıyla Sarı-Siyah bayrağını tribüne serdikten sonra, orada olduğunu haykıran pankartlarını da asmaya başlamıştı hızla. Bütün o boş koltuklara, maçla sadece bir avuç görevli/yöneticinin ilgilenmesine, İstanbul'un meşhur takımlarına inat süslüyordu sanki bulunduğu tribünü...

Belki de, sahaya girip Ümit Özat'a doğru koşarak canım pahasına tepkimi koymam da onun içindeki sevgiye benzer bir şeydi. Anlıyordum ya onu, sevgisini, sadece bu yalnızlığı anlayamıyordum. Binbir zorlukla açtırılan tribün, asılan pankartlar, gidilen yollar, bitmeyen kilometreler.. Onun yaşadığı zorluklardan sadece birkaçı belki bu, gözlemlediğim en büyük sorunsa etrafındaki kalabalığa rağmen bulunduğu yalnızlığı.

İddiasız bir maç. Bizim, Ankaragümüzün artık kullanmadığı ismimize bile uzak bir stat. İsminin o gün nerelere düştüğünü gözlemlediğim İstanbulspor. Gerçekten garipti, yalnızlık garipti, onu sorguladım. Kenan bunları çoktan aşmış olacak ki; olumsuzluklara takmayıp sesini duyurabildiğince takımına bağırmaya devam ediyordu, tabi bizler de yalnızlığını bir nebze olsun unutturmaya. Ama belki de, bütün koltukları dolu olsa bile, onun yeri hiç doldurulamayacaktı sahadaki tutkun olduğu armayı taşıyan futbolcular için.

Bu garip ve sessiz tiyatro, tribünlerinde yer aldığım İstanbulspor'un 1-0 mağlubiyetiyle sonuçlandı. Skor kimin umurunda? Kenan, bizlerin yardımıyla topladığı pankartlarını çantasına koyarken, bu sezonun son deplasmanını, son görevini de tamamlamanın gururunda duruyordu orada. Arkamızdan, bir daha ne zaman açılacağı belli olmayan bu izbe fakat görkemli stadın kilitleri kapanırken, bizim için zor bir dönüş yolu başlamıştı bile..

***

Samimi gözlemleri cümlelerle tercüman edenlere, sevgiyle.
Kenan.

Bize Niye Bakan Yok?

2011-05-11T17:21:00.002+03:00

Futbolun bu denli siyasetle iç içe olduğu başka bir dönem daha var mı bilemiyorum. Ama bildiğim ezberden bozma cümleler var. Evet, malum artık dillere pelesenk olan bir laf: Spora siyaseti karıştırmayın! Bu bir isyan cümlesi mi, kıskançlık mı bilemiyorum. Biraz örnekleri üzerine konuşalım.

Biz futbol taraftarları, her ne kadar böyle bir şeye gönlümüz razı olmasa da tuttuğumuz takımı hangi şekilde olursa olsun üst liglerde görmek isteriz. Siyasilerin, özellikle de belediyelerin destekleri geçmişten bu yana hep bu amaca hizmet etmiştir zaten; kulübe çeşitli yardımlarda bulunup oy avcılığına girişmek. Futbolu afyon olarak kullanmak bir nevi. Ancak son iktidar döneminde işler öyle bir hal aldı ki, koca koca bakanlar neredeyse 'benimki daha güçlü, seninki daha güçsüz' diyerek birbirleriyle takım yarıştırma seviyesine kadar geldi.

Öyle ki düşünün Maliye Bakanı Kemal Unakıtan'ın seçim vaadini. 'Eskişehirspor'u Süper Lig'e taşıyacağım!' diyerek girdi söze Sayın Unakıtan. Hangi bütçe, hangi güç veya hangi sebeplerden bunu yapmaya girişmek istediyse?

Amacım kimsenin başarısına gölge düşürmek, suistimal etmek değil. Amacım, bu başarıyı getiren ana unsurları gözler önüne sermektir, daha başlarken söyleyeyim.. O dönem Eskişehir'den Milletvekili adayı olan Sayın Unakıtan, 3 milyon TL değerindeki Süper Lig ayarında 4 futbolcuyu, Eskişehirspor'a kendi elleriyle hediye ettiğini kulübün resmi internet sitesi aracılığıyla yapılan açıklamayla öğrenmiştik. O açıklamada kulüp başkanının, 'bu transferler için kasamızdan beş kuruş para çıkmadı' diyerek teşekkür etmesiyle hangi raddede olduğumuzu anlayabiliyorduk. Nihayetinde Eskişehirspor, Süper Lig'e yükselme kupasını bu bakanın elini öperek alırken, aynı sezon aynı ligde yer alan İstanbulspor ise, ne bir belediyenin ne de herhangi bir vekilin umurunda olmadan bir alt lige düşüyordu...

Unakıtan siyaset sahnesinden çekilmiş, Eskişehirspor artık özerkliğini kazanmışken, siyasetin Süper Lig'e armağan ettiği bir başka takıma da değinelim; Mersin İdman Yurdu.

1925 yılında kurulan Türk Futbolu'nun köklü kulüplerinden Mersin İdman Yurdu, 20 küsür yıllık özlemini sonlandırarak geçtiğimiz hafta Süper Lig'e çıkmayı başardı. Peki perde arkası?

Mersin'de de durum Eskişehir'den pek farklı değil. Alt liglerde geçen uzun seneler ve sonra sihirli bir dokunuş. Dönemin Devlet Bakanı Kürşad Tüzmen, Unakıtan'ın başarısını kıskanmış olacak ki, aynı sene Mersin İdman Yurdu için girişimlere başladı. Ama ne girişim!

2008-2009 sezonu, yani bir sene sonra. Kaderin cilvesi, olay yine İstanbulspor'un bulunduğu grupta gerçekleşiyor. TFF 2. Lig, yani Türkiye'nin 3. Lig kademesinde, kimsenin pek de umursamadığı bir ligin başlamasına 1 ay gibi bir süre vardır. O sezon Süper Lig'de Çaykur Rizespor forması altında mücadele eden Altan Aksoy ve Zafer Biryol, Mersin İdman Yurdu ile sözleşme imzalar! Durun, daha da ilginci var. Nerede mi dersiniz? Bakan Tüzmen'in Ankara'daki ofisinde, kendi odasında! Kırmızı-Lacivertliler'in Süper Lig'e çıkması için elinden geleni ardına koymayacağını belirten Tüzmen yine o dönem, şu sıralar AKP'den milletvekili adayı olan Hakan Şükür'e de teklif götürdüklerini açıklar..

Tüzmen'in odasında imza töreni

Sezon sonunda herhangi bir bakarı olmayan İstanbulspor, bir kere daha küme düşmemeyi son hafta maçını kazanarak kurtarmış olurken, Mersin İdman Yurdu ise grubu ve rakiplerini silip süpürerek şampiyon olup Bank Asya Ligi'ne çıkmış oluyordu. Çok geçmeden de, Tüzmen'in dediği gibi Süper Lig'e..

Bizim kimsenin gerçek başarısında gözümüz yok. Bizim gözümüz sadece Kasımpaşaspor gibi bir anda şahlanarak ligler atlamakta, müthiş bir stada gidip pankartlarımızı asmakta ve kulübümüzün Taksim'in göbeğinde otopark sahibi yapılmasındadır.

Diyorum ki; belediye başkanları, bakanlar, bulunduğu bölgenin takımına pek tabii destek verebilir, insanları yönlendirebilir. Ama bu, odanda oyuncuya imza attırmak, şampiyonluk kupasını el öperek almak, otopark hediye etmek, örtülü ödenek yapmak, futbolcu hibe etmek gibi şeylere varırsa onun ismi başarı değil, rakiplere karşı haksız rekabet olur, kısaca gasp olur.

Herkesin bir bakanı olan bu liglerde soruyorum şimdi.
Bize niye bakan yok?
Gaspçı olmak istemediğimizden mi?

Hayır...
Arz-talep bakarı.

Basında #Four-Four-Two Mayıs

2011-05-02T02:27:00.003+03:00

Biraz daha farklı oldu sanki, samimi.
Yazarak kendimi daha iyi ifade ettiğimi sanıyorum. Konuşarak yapamadığım şey. Hayatın tam ortasında bir şey sorulduğunda; "bekleyin, hemen yazıp getireyim" diyesim de geliyor. İşte bunlardan biri..
Four-Four-Two Dergisi, Mayıs Sayısı'ndaki hikaye/röportaj;

***

YALNIZLIK SEZON BOYU

İstanbulspor ve Kayseri Erciyesspor yönetimlerine duyurulur: 12 numaralı formanızı isimleriyle tescillettirip bu iki taraftara verin! Tribündeki yalnızlıklarına rağmen, sizin asla yalnız yürümenize izin vermedikleri için…

Tribün, kimliğinizin detay olduğu ender mekanlardan biridir. Orada paranız, ünvanınız, diplomanız geçmez. Herkes gibisinizdir. Tek kimliğiniz taraftarlıktır. Sevincinizi, heyecanınızı ve öfkenizi yanı başınızdaki binlerce insanla paylaşırsınız. Bir ağızdan marşlar söyler, tezahürat edersiniz. Maça tek başınıza da gitseniz bir çakmak alışverişi, bir çekirdek ikramıyla ahbap; bir golle kırk yıllık dost, ağır bir yenilgiyle birbirini teselli eden abi-kardeş oluverirsiniz. Hiçbir zaman yalnız değilsinizdir.

Tribünde gerçek yalnızlığın hikayesi iki genç adama ait.

Kenan ve Necati’ye.

Futbolcuların golden sonra koştukları tek taraftarları…

Rakip takımın başkanlarının “kim bu adam?” diye merak edip tanıştıkları… İstanbulspor ve Kayseri Erciyesspor’un tribün kahramanları…

İstanbulsporlu Kenan, babasının elinden tutarak gittiği ilk maçı neredeyse sahadaki futbolculardan daha az bir taraftar grubunun arasında izlediğini hatırlıyor. Çocuk aklı almıyor, şehrin adı İstanbul, takımın adı İstanbulspor. Peki, sokaktaki milyonlarca adam nerede?

"İstanbul kalabalık mı demiştiniz?"

Kenan belki de tam o gün, doğup büyüdüğü şehrin adını taşıyan takımın taraftarı oluyor. Formasını giyiyor, bayrağını alıyor, otobüsle deplasmana gidiyor. Hem de tek başına. Tribünde bir başına “BURADAYIZ” diye bir pankart açıyor. Tribünde yalnız birinin çoğul konuşan bir pankart açması ironik gelebilir ama Kenan bir sürü küskün İstanbulsporlu olduğunu biliyor, tribünde onları temsil ediyor. Tribünde öyle etkili bir varlığı var ki bir maçın 60.dakikasında-nasıl beceriyorsa-tek başına tahrik unsuru olduğuna kanaat getirilip güvenlik güçlerince dışarı çıkartılıyor.

Necati de tıpkı Kenan gibi doğup büyüdüğü şehrin takımını tutuyor.

Kayseri Erciyesspor, şehrin ikinci takımı malum, taraftar kitlesi nispeten daha az. Necati, üniversiteyi okuduğu Isparta’dan kalkıp Kayseri’ye ve deplasman maçlarına gidiyor. O’nun da tribündeki tek sesi; forması, bayrağı, pankartı. Futbolcular, yöneticiler gelir geçer, ben kalırım diyor. Futbolcular golden sonra O’na koştuğunda tüm yorgunluğunu ve yalnızlığını unutuyor. Bucaspor’un şampiyonluğunu ilan ettiği maçta, deplasman tribününü de dolduran Bucalılar arasında bugüne kadarki en kalabalık tribün deneyimini yaşıyor. Ama bu kez kalabalığın içinde yalnız kalıyor. Amacı tribün sınıfçılığını tamamen ortadan kaldırmak, protokol, rakip tribün olmasın; herkes kol kola, yan yana otursun istiyor. Zaten yeteri kadar yer var yanında, neden olmasın?

Kenan ve Necati’nin hikayesini kime anlatsam aldığım tepki aynı: “helal olsun!” Zira kalabalığı makbul tribünde yalnızlık, hem de o kadar insanın gözü önünde çok da sergilenesi bir şey değildir.

Futbolu biraz da küçümseyip taraftarlığın “aidiyet” ten öte bir kavram olmadığını savunanlar Kenan ve Necati’ye ne derlerdi acaba? Bu iki genç adamın ait oldukları şey, sahadaki 11’den fazlası, onlar tek başlarına bir kulübü ve kültürü temsil ediyor. İnançla ve inatla.

Kenan Özvaran, Necati Bildik ve Tribün Dergi’ye teşekkürlerimle.

İLKAY YILDIZ

Çılgın Proje İstanbulspor Çıktı!

2011-05-01T00:46:00.002+03:00

Hava puslu olmasına rağmen, güzel bir gün olacağını hissediyordum. Dolapta duran Sarı-Siyah atkımı aldım ve televizyondan sesi gelen başbakanın, günlerdir konuşulan çılgın proje açıklamasını bile dinlemeden dışarı çıktım. Yoktu merakım, bugün maç vardı. Yeniden yapılanan ve 2 sene içerisinde 2 lig atlayan İstanbulspor Amatör'ün lig çıkma maçı vardı.

***

Sıfırdan başlama kararı alan İstanbul Lisesi'nin İstanbulspor'u, zorlu yollardan geçti buraya gelene kadar. Önce, mahalle takımlarının yer aldığı İstanbul 2. Amatör Küme, ardından da İstanbul 1. Amatör Küme şampiyonlukları geldi. Gelinen son nokta ise, İstanbul Süper Amatör Küme idi. Buradan çıkmanın diğerlerine göre biraz daha zor olacağını söylesek yanlış olmaz. Bölgesel Lig'in bir alt basamağı. Bu Süper Amatör Lig'in ilk kademesinde, başlangıçtan bitişe kadar gruptaki rakiplerini sildi süpürdü İstanbulspor. 20 maçta alınan 15 galibiyet ile, Bölgesel Lig için diğer grup şampiyonlarının da katılacağı Play-Off Grubu'na katılmaya hak kazanılmıştı artık. İşte tüm çılgınlık orada başladı...

Bu Şampiyonlar Grubu, 16 takımın bulunduğu ve kaç takımın çıkacağı rakamının yukarıdaki düşme-çıkmaya bağlı olarak bir türlü bilinemediği bir gruptu. Belirsizlik içinde başlayan maçlarda, her takım birbiriyle tek maç oynayacaktı. Güçler dengesinin olduğu grupta haliyle tüm takımlar iddialı durumdaydı. Son haftaya girilirken genel olarak başarılı bir grafik çizen İstanbulspor, 14 haftada 22 puan toplamasına rağmen kendine ancak 10. sırada yer bulabilmişti. Kalan son maç da, grubun diğer bir çıkma adayı Çatalca'ya karşı oynanacaktı. İlk 5'e girenin direkt, 6. ve 7. takımların ise üst ligdeki takımla Play-Out maçı oynamasıyla çıkabileceği belirlenmişti de.

Çılgınlığın had safhasına belki bu maçta ulaşılmamıştı ama bu maç da unutulmayanlar arasına girmişti bile.. İstanbulspor 3 kez öne geçmesine rağmen, son dakikaya 3-3'lük skorla girilmişti. Bu beraberlikle ve diğer maçlardan gelen sonuçlarla, takım çıkma şansını kaybetmiş olacaktı. Ama olmadı, olduramadılar, durduramadılar. Süper Lig'de de İstanbulspor A.Ş.'nin formasını giymiş olan ligin Gol Kralı Gürkan Demirci, uzatma dakikalarında sahneye çıkarak 4-3'lük skorla takımını Play-Out'a taşımayı başarmıştı bile. Durduramamışlardı. Çılgınlık hiç yarıda kalır mı? Kalmamıştı da...

Play-Out maçlarını her zaman gereksiz bulmuşumdur. Net biri olduğumdan belki. Var ya da yok. Evet ya da hayır. Hayat da bu kadar gerçek değil midir? Play-Out demek; üst ligdeki alt sırada kalmış takımla, alt ligdeki şampiyon olamamış takıma son bir şans verilmesi demektir. Ve bu olay %90 oranında üst ligdeki düşmemeye oynayan takımın lehinedir. Çünkü, en ölü kadrosu bile 3. Lige çıkmaya hak kazanan takımla maç yapmış ve belli bir tecrübe kazanmıştır. Ben böyle görüyorum.

İstanbulspor, işte böyle bir karşılaşmaya çıkacaktır. İsmi Play-Out, rakip Alibeyköyspor. Son bir şans. Alibeyköy aslında, üst ligde çok da kötü sonuçlar almadı, ancak statü gereği grubunda İstanbul takımları arasındaki en alt sıralamayı alınca, bu maça çıkma mecburiyetinde kaldı. Aynı takım, 2008-2009 sezonunda, profesyonel liglerde yoluna devam eden İstanbulspor A.Ş. ile bir gruptaydı. İstanbulspor'un teğet geçtiği o sene küme düşen Alibeyköyspor, sonraki yıllarda basamakları birer birer azaltarak amatör olma tehlikesiyle karşı karşıyaydı şimdi. Maçın zor geçeceği kesindi. İşte bu düşünceler altında, Başbakan'ın çılgın proje açıklaması sırasında evden çıkıyordum. Bugün başka ne tür bir çılgınlıkla karşılaşacağımı bilmeden...

***

Türkiye'nin tüm bölgelerine, İstanbulspor kılavuzuyla gitmişliğim vardır. Ancak Alemdağ denen yeri, Kadıköy'de ikamet etmeme rağmen, daha önce ne görmüş ne duymuştum. Buradan geçeceğiz, şuradan geçeceğiz den sonra, en son göz yordamıyla büyük ışıklandırma direğini kestirince artık ormana, pardon stada varmış sayılıyorduk. Orman dememde de bir sakınca yok aslında. Gerçekten de ormanı delip kıyısına stat yapmışlar gibiydi. Hem tribünlerin arasından ağaçların uzandığını anlatmadım daha...

Seyircilerin arasına girdiğimizde, henüz bir önceki U-16 maçı bitmemişti ve bu sayede dua edecek bolca zamanımız vardı. Geri döndüğümüzde de takım çoktan sahaya çıkıp ısınmaya başlamıştı bile. Duaların şiddeti artmıştı artık, maçın başlamasıyla birlikte..

Bir yanımda kulübün efsane isimleri, bir yanımda ufak bir çocuk elinde Sarı-Siyah'lı bayrağıyla birlikte. Diğer tarafta yaşlıca bir hanım dua ediyor sahadakilerin üzerine. Bir yanda da bayan taraftar, haydi Sinan, haydi Gürkan diye sesleniyor son maçımızın kaderini belirleyecek kişilerin kulaklarına doğru. İstanbulspor çok farklı bir camia. Bir isimden 2 farklı kulübün doğabilmesi bile zaten başlı başına bir farklılık değil mi, iki yürek?

Başlama vuruşu yapılmıştı artık. Maçın ilk dakikalarında, daha rakibi bile tanıyamamışken bir duran top sonrası kalemizde golü görmüştük 1-0. Bu dakikadan sonra her şey daha bir farklılaştı. Rakip, özelliklerinin dışında defans oynamayı tercih ederken, biz ise bir türlü bulamadığımız golün sıkıntısıyla yüklenmeye devam ediyorduk. Tabi her geçen dakika hem takım hem tribün olarak daha bir gerildiğimiz aşikardı. İsabet bulmayan her pas, kaleye gitmeyen her şut sahada sinir bozukluğu yaratırken, tribündekilere ise moral bozukluğu getiriyordu. İlk yarı sonunu net bir pozisyonu harcayarak, mağlubiyetle geçiriyorduk.

Beraberlik golü

İkinci yarıda, kaleyle birlikte takımızın oyun tarzı da değişmişti. Sanki tüm sorunlar soyunma odasının içerisine hapsedilip öyle çıkılmıştı sahaya. Baskının getirdiği sonucu alırken, kendim havada, diğerleri nerede bilmiyordum, o derece. Beraberliği sağlamıştık artık 1-1. Bu dakikadan sonra iki tarafın da karşılıklı değerlendiremediği atakları oldu, kalecimizin son anda dokunarak çıkarttığı bir top da bunların en netiydi diyebiliriz. İlerleyen dakikalarda, önce Alibeyköy'den sonra da bizden bir oyuncu, en son Süper Lig'de Bucaspor - Fenerbahçe maçında görev almış hakem Mustafa İlker Coşkun tarafından kırmızı kartla oyundan atıldı. Bu kartlardan, 90 dakikanın bitimine kadar sahada kontrollü geçen bir maç izledik zaten. Normal süre 1-1 sona ermişti.

***

Uzatmaların taktikleri için soyunma odasına geçmek yerine, kulübenin önüne gelip açıkta dinlenen bizim takım, son derece konsantre haldeydi. Baktığının gözünden ateş fışkıracak sanki. Birbirine sarılanlar, gözlerini kapatıp yere uzananlar... Kolay değil, 1 sene boyunca emek verip, 30 dakikanın içinde bu emeğin bir hiç uğruna verildiğini görmemek için zorunlu bir haldi. Uzatmalar başlamıştı..

Alibeyköylü taraftarların kendinden beklendiği şekilde küfürlü ve tehditkar bağrışmaları arasında başladı uzatma dakikaları. Yorgun gözüken iki takım, eşitliği bozmamak istercesine sakin oynarken, bir kontra atakta kalemizde golü görerek şoka uğramıştık 2-1. Maçın bitimine artık 15 dakika kalmıştı. Bu dakikada geride olmak, maçın 1. dakikasında geride olmaktan çok daha farklı bir durumdu. Dakikalar ilerledikçe umutlar da o derece azaldı. Bir telefon görüşmesinde lafı nasılsın'a getirene kadar geçen 2 dakikanın bile bir değeri vardı artık. Son 2 dakika, anlam kazanmıştı bizimle birlikte.

Ve o an..

Maç gitti, sezon bitti diye düşündüğümüz o an.. Üzüntüden kimin attığını görmediğim pasta, top tam Gürkan'ın önüne düşecekken, ceza sahası içinde rakip defans oyuncusunun eline çarptı. Bunu gördüm, eminim. Bu çarpmayla birlikte hakem tereddütsüz penaltı noktasını gösterirken, pozisyonun bize kalan kısmında ise çığlıklar ve düzensiz el kol hareketleri vardı..

Bu kritik penaltıda, topun arkasına Gürkan Demirci geçiyordu. Nasıl ağır bir yük, nasıl ağır bir sorumluluk olduğunu düşünürken ben, bazı insanların "bakamayacağım" diyerek arkasını döndüğüne bile tanık olmuştum. Tarih belki de o an güzelcesine yazılacaktı. Belki kaçırılıp bir çuval incir berbat edilecek, belki de İstanbulspor bir daha çıkamayacaktı.. Her şey geçiyordu insanın aklından işte.. Nasıl bir çılgınlık bizi yolun bu tarafına getirdiyse?

Gol olduğunda saha da karıştı, tribünler de.. Tek hatırladığım, rakip kalecinin bize dönüp "bir hareketimle bir sürü insanı üzerinize salarım" lafıydı. Üzerimize saldıkları şey köpek miydi? Neydi o an çözemedim. Ömrümün herhangi bir kısmında da böyle lafları anlamamaya devam edeceğim. Görmezden geleceğim ben. Neyse, işin kıssası maç penaltılara kalmıştı artık. Çılgınlığın had safhası işte tam da burasıydı..

Son dakika penaltısı mıydı bize bu çılgınlığı tattıran, yoksa kalecimizin seri penaltı atışlarının ilkinde fenalaşıp yine de kalkarak ardındaki 2 taneyi kurtarması mıydı bilmiyorum. Eve gelip akşam haberlerinde "Çılgın Proje"nin tartışıldığındığını gördüğümde gülümsedim ama. Sonra dedim ki kendi kendime; "Çılgın olan proje İstanbul değil, İstanbulspor'dur"..

İstanbulspor, seri penaltı atışları sonrasında adını, TFF 3. Lig'in bir alt basamağı olan Bölgesel Amatör Lig'e yazdırdı.. Biz, buna tanık olanlar ise o günü unutmamak üzre oradan ayrıldık..