රොජර් ස්මිත් නම් සුදු ජාතික තරුණයා උත්සාහවන්ත කාර්යශූර ව්‍යාපාරිකයෙකි. ඔහු ලන්ඩනයෙන් නැව් නැඟ ගාලු වරායට සේන්දු වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ කෝපි වගාවට සම්බන්ධ වී දියුණු වීම සඳහා ය. ඔහු තම ප්‍රධාන ඉලක්කය සම්පූර්ණ කර ගනී. එහෙත් ඔහුගේ සිහින බිඳ වැටේ. ඔහු කන්ද උඩරට ගල් තලාවක් මත ඉදිකළ අපූරු මාලිගාව මහවැලි ගංවතුරේ ගසාගෙන යයි. රොජර්ගේ රොමෑන්තික ලෝකයේ අග රැජන වූ කුමාරිහාමි කිසි කලෙක ඔහුගේ සහකාරිය නොවී ඈතට - ඈතට පාවී යයි.

එක අතෙකින් රොජර් ස්මිත් නම් ප්‍රධාන චරිතයේ රොමෑන්තික ලෝකයත්, තව අතෙකින් ඔහු ව්‍යාපාරික ලෝකයේ දී මුහුණ දෙන කර්කශ ගැටුමත් එකවර නිරූපණය කිරීමට කතුවරයා ප්‍රයත්න දරයි. ඔහු ; එනම් නවකතාකරුවා ‍ෙරාමෑන්තක ලෝකයේදී අතරමං වන අතර යථාර්ථවාදී ලෝකයේ දී සාර්ථක වන බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. අප යථාර්ථවාදී ලෝකය ලෙසින් හඳුන්වනු ලබනුයේ රොජර් ස්මිත්ගේ ව්‍යාපාර ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ පසුබිම ය.

ධවල ස්වප්නය නවකතාව ඔස්සේ කන්ද උඩරට පැවැති යථාර්ථයන් කිහිපයක් හඳුනාගත හැකි ය.

(i) අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සූරාකෑමට එරෙහි ව උඩරට සිංහලයන් ගෙන යන අරගලයේ සැබෑ ස්වරූපය

(ii) ඉංශ්‍රීසි ධනපතියන් සිංහල සමාජය විශ්ලේෂණය කරන පිළිවෙළ

(iii) උඩරටට කඩා වැදුණු විදේශික ව්‍යාපාරිකයන්ගේ නියම ස්වරූපය

(iv) උඩරට සිංහලයන් බෙදී වෙන් වී ඇති ආකාරය හා ඔවුන්ගේ අමනකම්

1505 දී ලොරෙන්සෝ ද අල්මේදා නම් පෘතුගීසි නාවිකයා ශ්‍රී ලංකාවේ ගාලු වරායට ගොඩ බසින්නේ මහ මුහුදේ ඇති වූ කුණාටුවක් නිසා ය. එහෙත් ඔහු ශ්‍රී ලංකාවට වහ වැටෙන්නේ මෙහි පැවැති කුළුබඩු වෙළෙඳාම නිසා ය. මුස්ලිම්වරුන් සතුව පැවැති ශ්‍රී ලංකාවේ කුළු බඩු වෙළෙඳාම පැහැර ගන්නා පෘතුගීසීහු, වැවිලි ක්ෂේත්‍රයට අත ගසන්නටත්, ආගම ප්‍රචාරය කන්නටත් පටන් ගත්හ. පෘතුගීසීන්ගෙන් ඉක්බිති 1602 දී ශ්‍රී ලංකාවට ගොඩබට ලන්දේසීහු ඊට වඩා විධිමත් ලෙස ට කොල්ල කන්නට පටන් ගත්හ. මේ ජාතීන් දෙකට ම වඩා බලවත් වූයේ ඉංග්‍රීසිකාරයා ය.

ඉංග්‍රීසි ජාතිකයා 1796 පටන් ක්‍රමානුකූල ලෙස ශ්‍රී ලංකාව සූරා කන්නට වූයේ විධිමත් හා ශක්තිමත් සැලැසුමකට අනුව ය. එම සැලැසුම ශ්‍රී ලංකාවට මෙන් ම ඉන්දියාවටද පොදු විය. ඉංග්‍රීසිකාරයා පෙරදිග ලෝකය ආක්‍රමණය කරන්නට පටන් ගත්තේ යුරෝපයේ හටගත් වෙළෙඳ ආධිපත්‍යය පිළිබඳ තරගයේ සාර්ථකම ජයග්‍රාහකයා ලෙස ය. ඔවුන්ගේ අරමුණු අතර රටවල් යටත් කරගැනීම, එහි පාලනය එංගලන්ත කිරීටයට භාරදීම, වැවිලි ක්ෂේත්‍රය හා වෙළෙඳාම ඔස්සේ උපරිම ලාභ ලැබීම හා ඉංශ්‍රීසි අධ්‍යාපනය පැතිරවීමත් විය. ඔවුන් විසින් සිංහලයන් ම්ලේච්ඡ ජාතියක් ලෙස සලකන ලදී.

නන්දදාස වික්‍රමාරච්චි

“එකෙක් හරි මේ වත්තෙන් ගියොත් නඩු දානවා.කස පහර දීලා හිරේ දානවා.” - දොන් පීටර්

(07/පරිච්ඡේදය / 140 පිටුව)

“පලයල්ලා! පලයල්ලා! වැඩ කරපල්ලා

කරදර කරන්න එපා. මම වෙඩි තියනවා”

-රොජර් ස්මිත්

(07/පරිච්ඡේදය / 141 පිටුව)

“නෑ..නෑ.. සිංහලයන් ගැන ආණ්ඩුව වග බලා ගනීවි. මේ රට අල්ලා ගැනීමේදීම ඔවුන් සමූල ඝාතනය කළ යුතුව තිබුණා. දැන් වුවත් ප්‍රමාද වැඩි නෑ.”

-ඇන්ඩර්සන්

මෙබඳු නවකතාවක් රචනා කිරීමේදී ඓතිහාසික තොරතුරු ගවේෂණය මෙන් ම ඒ ඔස්සේ ගොඩනඟනු ලබන උපකල්පන ද ඉතා වැදගත්ය. කතුවරයා ඉතා නිවැරැදි දෘෂ්ටියක පිහිටා තම සංවාද නිර්මාණය කර ඇති බව පෙනෙයි. නූතන සිංහල නවකතාකරුවන් අතර නැති සෙවිල්ලක් හා පරිශ්‍රමයක් නන්දසේන වික්‍රමාරච්චි මහතාට තිබේ. හර්මන් හෙස සිද්ධාර්ථ නම් කෙටි ගද්‍ය කාව්‍ය රචනා කිරීම සඳහා ඉන්දියාවේ සංචාරය කළේ ය. ශ්‍රී ලංකාවට ද පැමිණියේ ය. බෞද්ධ දර්ශනය හැදෑරුවේ ය. සාර්ථක නවකතාවක් සඳහා එබඳු පරිශ්‍රමයක් අවශ්‍ය වේ.

මේ නවකතාවේ එන නාවික ගමන් පිළිබඳ විස්තර, වැවිලි ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳ සංවාද, ඉංශ්‍රීසීන්ගේ ව්‍යාපාරික පැළැන්තියේ ඉහළ සංස්කෘතිය පිළිඳ නිරූපණ පාඨකයා නැවුම් ලෝකයකට ගෙන යෑමට සමත් ය. කතුවරයා දැඩි සංයමයකින් යුතුව වාර්තා කරන ශෛලියකින් කතාව දිග හරී. ඔහු ඉහත කී සෑම ක්ෂේත්‍රයක්ම මැනැවින් අධ්‍යයනය කර ඇති බව පැහැදිලි ය. එම නිරූපණ ව්‍යාජ බවින් තොර ය. ධවල ස්වප්නය මෑත කාලයේ සිංහල නවකතා රැල්ලට වැටී නැත. එහි අත්දැකීම් නැවුම් අතර, පාඨකයා තුළ කුහුලක් ද ඇති කරයි.

උඩරට සිංහලයන් බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි ව ගෙන ගිය සටන සාර්ථක වූයේ නැත. පාවාදීම, කල්ලිවාදය, තාවකාලික ලාභ - ප්‍රයෝජන හා තාන්න - මාන්න ලබා ගැනීම නිසා අරගලයේ නායකයෝ පෝරකයට ගියහ. උඩ රැටියන්ගේ අධිමානය හා අසමගියත් ඊට හේතු විය. එහෙත් මේ සටනේ දී වීරයෝ බිහි වූහ. ඉහළ පැළැන්තියෙන් මෙන් ම පහළ පැළැන්තියෙන් ද වීරයෝ බිහි වූහ. එම සත්‍යය නවකතාකරුවා අතින් විකෘති වී නැත. දුම්බරයා හා සුරලා පහළ පැළැන්තියෙන් බිහි වූ විරුවෝ දෙදෙනෙක් වෙති. මොන පාවාදීම් සිදුවුව ඔවුන් සටන අත් හරින්නේ නැත. කුමාරිහාමි ඉහළ පැළැන්තිය නියෝජනය කළ රූමත් කුල කාන්තාවකි.

ඇය කාරුණික ය. බුද්ධිමත් ය. ඇය රොජර් ස්මිත් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ ඉතා බුද්ධිමත් පිළිවෙළකට ය. ඒ උඩරට ප්‍රභූ කාන්තාවගේ නියම පිළිවෙත ය. මේ සියල්ල මැනැවින් ගොනු කිරීමට කතුවරයා සමත් වේ. ඉංශ්‍රීසිකාරයා ශ්‍රී ලංකාව හැර නොයන්නේ වැවිලි ආර්ථිකයෙන් ලැබෙන ලාභය සේ ම, ඔවුන්ගේ ජීවිතය විඳීමට අවශ්‍ය නිහඬ පාරාදීසය ද ‍ෙමහි ඇති නිසා ය.

මහනුවර රාජධානිය ඒ අතින් ප්‍රධාන වේ. මහනුවර රාජධානියට අයත් වූ උඩුනුවර, යටිනුවර, දුම්බර, හාරිස්පත්තුව, හේවැහැට යන කලාප පහ ද එහි වනය හා මහවැලි නදිය ද ඉංශ්‍රීසිකාරයාට අවශ්‍ය සුන්දර වටපිටාව නිර්මාණය කර දී තිබිණි. රොජර් ස්මිත් එහි උපරිම ආස්වාදය ලබමින් මරීනාට දරුවකු ලබා දෙයි. කුමාරිහාමිට පෙම් කරයි. ජිනාගේ හිත රිදවයි. රොජර් නියම ඉංග්‍රීසිකාරයකු ලෙස ජීවිතය විඳියි. දඩයමේ යයි. ඔහුට තවත් ඇත්තේ එකම පරමාර්ථයකි. ඒ කෝපි වගාවෙන් ඉහළම ආදායම් ලැබීමය. 18 වැනි සියවසේ පමණ ශ්‍රී ලංකාවට කඩා වැදුණු ව්‍යාපාරික සුද්දන්ගේ තානය කතුවරයා හරියටම ග්‍රහණය කරගෙන තිබේ.

1948,1956,1972,2009 යනාදී ලෙසින් නිදහස පිළිබඳ විවිධ අවස්ථා ඉතිහාසඥයන් විසින් සටහන් කර තිබේ. එහෙත් දේශපාලන වශයෙන් හෝ ආර්ථික වශයෙන් හෝ පරිපූර්ණ නිදහසක් තවම අප ලබා නැත. නව අධිරාජවාදයේ රැහැන් පොටවල් තව ම අප වෙලාගෙන සිටී. ඒ අතර ඔවුන්ගේ යකුළු පහර ද හිටි හැටියේ අප හිසමතට පාත්වෙයි. මෙබඳු පසුබිමක් තුළ නන්දසේන වික්‍රමාරච්චි මහතාගේ නවකතාව අපට අලුත් ඉගැන්වීම් කිහිපයක් ඉදිරිපත් කරයි.

I පැරැණි අධිරාජ්‍යවාදියාගේ නියම ස්වරූපය තේරුම් ගැනීමII 18 වැනි සියවසේ ලෝක වෙළෙඳාම හා ඉංග්‍රීසිකාරයාගේ ජීවන රටාවන් හඳුනාගැනීම

III උඩරට සිංහල ප්‍රභූ පන්තියේ බිඳවැටීම වටහාගැනීම

IV ඉංග්‍රී‍සිකාරයා ස්වදේශිකයන් මුළාවේ දැමීමට යොදාගත් උපායමාර්ග පෙන්වා දීම

ධවල ස්වප්නය නවකතාව ආරම්භ වන්නේ සිත් ගන්නා සුලු අවස්ථා නිරූපණයකින් ය. රොජර් ස්මිත් ශ්‍රී ලංකාව බලා පිටත්වීමට පෙර සර් එඩ්වඩ් ස්පෙන්සර් මුණ ගැසීමට යයි. ඔහු මත්පැන් අතහැර නිදහස් - සාමකාමී ජීවිතයකට හුරු වී සිටී. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ දී සූරාකමින් ජීවිතය විඳීමට යන රොජර් ස්මිත්ට, ඔහු සිය පූර්ණ සහයෝගය ලබා දෙයි. ස්පෙන්සර් මහතාගේ රූමත් දියණිය දෙස ද කෑදර බැල්මක් හෙලන රොජර් එතැන් සිට සිය ගමන පිළියෙළ කර ගනී. එහි එන සංවාද හා අවස්ථා නිරූපණයන් අපූරු ය. නන්දසේන වික්‍රමාරච්චි මහතාගේ ප්‍රථම නවකතාව ලෙස “ධවල ස්වප්නය” හඳුන්වා දී තිබුණ ද, මේ කෘතිය තුළ ආධුනික බවක් දක්නට නැත. එහි ඇත්තේ අලුත් ප්‍රවේශයක් හා පරිණත සාහිත්‍ය භාවිතයෙකි. කර්තෘගේ ඇතැම් යෙදුම් ද ඊට සාකෂ්‍යයක් ලෙස පවතී.

”මූනිස්සම්වලට සිදුරු නොවන සිරුරු නොමැති බව ඔහු ඉගෙන ගනීවි”

”කොළඹ එංගලන්තයේ ප්‍රාන්තයක් යැයි අපට සිතුණා”

”නෑ ඔහු ඇතැම්විට කියන්නේ කෝපි වත්තට වී සිටියේ නම්; තමා ද කෝපි ගසක් පමණක් විය හැකි බවයි.”

කතුවරයා ධ්වනිථාර්ථවත් යෙදුම් භාවිතයට දක්ෂයෙකි. ඔහු කතාවේ මුල සිට ම එක්තරා රිද්මයකින් යුතුව කතාව ගොතාගෙන යයි. එය බිඳී යන්නේ දහවන පරිච්ඡේදයේ දී පමණි. ඉතා සෙමෙන් දුවන කතාවක් වුව එහි හරය ඉතා වැදගත් ය. දීර්ඝ පරිච්ඡේදවලින් සමන්විත වුව කියැවීමේ රුචිය අඩු වී නැත. සමස්තයක් ලෙස ගත් කළ මේ නවකතාව නූතන යුගයේ පාඨකයාට අපේකම ගැන නැවත සිතා බලන්නට උත්තේජකයක් සපයයි. මෙය විශිෂ්ට නවකතාවක් යැයි හඳුන්වන්නට ඉක්මන් නො වන නමුදු, සාර්ථක නවකතාවක් යැයි කියන්නට පසුබට නො වෙමු.

රන්ජන් අමරරත්න

උපුටා ගැනීම - දිනමිණ පෙබරවාරි මස 6 වන දින කලාපය .

The second equation of Fuentes’ formula, is “Instant Migration.” At this moment, in the new 21st century, the “Instant Migration” has evolved, in a whirlwind gallop, into an earth – shaking phenomenon, inserting the ubiquitous expression ‘Diaspora’ into modern and current trans–cultural discourse.

‘Diaspora’ accommodates within its definition, those uneasy spirits, who roam the length and the breadth of the earth, in our day, in an unprecedented exodus, seeking solace outside their native cultures.

They have lost their original, comforting moorings and find themselves adrift in lands and cultures, where they are perpetually outsiders.

Their incapacity to merge seamlessly into the living cultural texture of their host settlements, reduces them to the status of the spiritually dispossessed.

When these alienated global – voyagers, turn to creative expression to seek relief for their gnawing inner anguish, they produce a genre of writing, that has been readily dubbed by critics as “Diasporic literature.”

As Fuentes has envisaged, these international writers, emerging from a wide variety of cultural backgrounds, have begun to be “harbingers and heralds” of what creative literature will be like in the 21st Century.

Our own writers too have enriched the field of diasporic creative writings, at times, commanding extensive attention to what they are keen to say.

Diasporic destiny

The diasporic writer of Sri Lankan origin, who has been able to establish a considerable reputation for his creativity, is, of course, Sunil Govinnage.

In his desperate effort to come to terms with his diasporic destiny, Sunil Govinnage has resorted to such genres as poetry and short-fiction, exhibiting an admirable bilingual dexterity.

Today, we meet him in his debut novel, titled disturbingly “The Black Australian”.

In sum, it is a literary chronicle, that aims at setting down the aches, pains and pleasures of a diasporic psyche, driven relentlessly by a nameless restlessness, that stubbornly refuses to be quelled. In spite of the formal avowal, that the characters, incidents and situations in this work are entirely fictional, it is stark clear, that the protagonist Siripala Wickramasinghe is the fictionalised alter ego of the Author himself.

The central personality in Sunil Govinnage's ‘Black Australian, typifies the soul-profile of the intellectual Sri Lankan, metamorphosed into a rootless diasporic wanderer, either voluntarily or driven by an inescapable fate or irrevocable circumstances (Incidentally, why “Black” and not “Brown”?)

Siripala – Siri – straddles the Indian Ocean (metaphorically speaking, of course) with one foot in Perth Australia and the other foot in his native Sri Lanka. Neither foot-hold is firm or steady.

It is the trauma of this precarious cultural stand, that runs right through this novel, as a muted undertone.

In this diasporic cultural encounter even the most intimate personality possession – one's own name – has to undergo comprises, as a sacrifice for comfortable inter-personal relations within the host milieu.

Rituals of adaptation

Daryl-Siri's boss – is working on the rituals of adaptation. He explains:

"We must arrange a Western name for you! I'm sure that our customers would find it difficult to pronounce your last name, let alone the middle ones.”

Sunil Govinnage's most esteemed contribution to the global conceptions of the make-up of the inner being of the diasporic creative writer, is his oblique chronicling of the ups and downs that affect the psyche of the sensitive intellectual caught up in the eddying swirl of the diasporic torrent.

The fluctuations in his daily routines, may beguile by their compelling illusion and variety. But, Siri's mind registers all those as soul-less monotony, bereft of any satisfying emotional tinge to them. But, the glitzy, tinsel-dazzle of the urban sky-line, the magically lit-up nocturnal cities, instil at least a momentary self-importance, enabling Siri to indulge in a deeply felt sense of pride and achievement.

The choice of restaurants, adept selection of menus, the participation in the social goings-on, revive within him the feel that he has done well. But, the remorse of alienation nags at his heart.

The outsider

The chapter titled “the outsider”, is a highly significant segment in this novel, as the naïve and superstitious rural-folk, foist a charming innocence, taming their diasporic cynicism. Siri, in the throes of the ‘private’ loneliness bred by his diasporic alienation, allays the melancholy by a form of bravado, which makes him feel superior to those who continue to lead their lives in the realm of the native culture, they were born into and have inherited, as the legatees of the hoary tradition. In this context, I must confess, that I was a weed-bit troubled by a reference in the chapter titled “The outsider”.

”Siri rushed to the immigration area where there was a long queue filled with servant women returning from the Middle East.” (Pg. 39)

”Servant Women?” Is it the diasporic bravado, that prompts him to refer that way to our migrant workers, who suffer to swell our foreign exchange earnings?

Sunil Govinnage's ‘Black Australian’, ranks among the most important novels, written anywhere to probe the soul of diasporic intellectuals who are fast becoming the world's largest tribe of cultural aliens, helplessly uncertain about where they really belong.

But, the saving grace in this development, is the rare creative writer of Sunil Govinnage's calibre, who triumphs by his vivid and articulate self-searching.

His diary-note style prose, and his adeptness in identifying the telling detail, contribute towards making his Black Australian, a seminal work of fiction, illuminating the complexities of the troubled psyche of the diasporic intellect, rendered creatively lonely by his deep and sensitive self-scrutiny.

The cover-art, graphically featuring a lion and the rare Australian marsupial ‘kangaroo’, is singularly alluring.

Incidentally, in the language of one native Australian, the word ‘Kangaroo’ signifies, ‘I don't know'. Thus the recorded response of a native, when asked what the name ‘Kangaroo’ meant.

We do not have such a journal in our country, but Sumudu Chaturani Jayawardena has fulfilled the need of the Sinhala reader to learn about the lives and works of eminent Sri Lankans, through a series of interviews she had conducted for the Punkalasa magazine in the Sunday newspaper, Silumina. Now a collection of thirty such conversations have been published as ‘Viyat Muvadora'.

There was a time when interesting newspaper articles were collected by readers, who filed or pasted on scrapbooks, but today most people would not have the time and patience to do it. Storage of such a bulky file is also a difficulty in most compact homes today. Until we are ready to accept digital publications, the best solution is to have such interesting and useful articles collected into a printed book. Of late it has become a trend to have the columns and articles published in newspapers again as books, but many of them are not worth a second reading and deserve a place in a library, because they discuss contemporary issues which become outdated by the time they get published in the form of a book. Viyat Muvadora is a book with an all time value.

Eminent Sri Lankans

At such a time it is difficult to pick the grain from the chaff. Viyat Muvadora is a good grain that has to be picked and preserved. We can read in ‘Viyat Muvadora’ many little known facts about 30 eminent Sri Lankans, in many fields of arts and culture, ranging from fiction, poetry, drama, music and dance. Getting an opportunity to interview an eminent person is not an easy task, except with those who yearn for publicity. Sometimes the journalist has to persist for a long time, as did Sumudu Chaturani who had tried for over three years to obtain an appointment with an academic, and she had finally not only succeeded, but written an insightful article based on their conversation.

The word she uses is ‘Sallapa’, and the English word conversation does not convey the idea, because at times Sumudu is really in communion with the interviewee. Since all 30 personalities written about in this book are held in the highest esteem, it is not possible to mention a few names in a brief article like this. Let it suffice to say that there are venerable bhikkhus and professors in various fields, literati in English, Sinhala and Tamil.

It has to be highlighted, that the author has always done her homework before she met her interviewee, be it archaeology, literature, music or poetry, as is evident from the questions she had asked them, and the way she had summarised the responses to fit into the limited space in her column. It is regretful to note the author has missed a good opportunity to add more details of the conversations, in her book, where space would not have been a restriction. By printing the newspaper column as it is, the readers had probably lost much more information which would have been useful.

Technology

It is also obvious and commendable that the author had not done the interviews by telephone, or by e-mail, which could only be justified in the case of a person living in some far away country, but even then today's communication technology allows the journalist to have a face-to-face discussion. Getting an e-mail response to a set of questions sent by an e-mail would never be a proper interview, because it is not just the words that tell the story of the interviewee, but his face, his reactions, gestures, which tell a lot more than the empty words on a paper or the computer screen.

It is only when the interviewer is familiar with the subject, and has infinite patience that an interview or conversation could be successful. Sometimes the interviewee dominates the conversation, does not even allow any questions to be asked, or does not respond to the question asked. Another difficulty which has to be faced is condensing a conversation of several hours, into about one thousand words, while covering all the important and interesting issues and avoiding any misreporting.

Viyat Muvadora is a book that should be read by our younger generation, our students still in school, or in the universities. Most of them may have heard of the people in this book, but would not know more about their lives or achievements.

This collection should encourage students to read the works published by these academics and scholars. It is for this reason that the book should be made available in libraries. The book is also a timely publication, as some of the people in the book have already passed away, and if Sumudu had not had her conversations with them and recorded them, it would have been a great loss.

The days are numbered for printed books of this nature. Sumudu Chathurani can now upload all her articles on the worldwide web, so everyone could read them on-line and they would also be stored for easy access from anywhere on earth. Till then let us read the printed book.

Viyat Muvadora 

Author: Sumudu Chathurani Jayawardena 
Sarasavi Publishers, Nugegoda 
Reviewed by Daya Dissanayake

News paper :Sunday Observer

Date:Sunday,9 December

උපුටා ගැනීම - ලක්බිම දෙසැම්බර් 02 ඉරිදා මංජුසාව .

It is confirmed by Henry Jayasena himself, as mentioned in the preface by Dr. Lakshmi de Silva, another most respected translator, "He was in absolute transports of delight because he felt the English version had all the rapidity, the emotive force and the grounding of maturity that gave its especial flavour to the bildungsroman of a strong minded individual who undergoes the experience of growing to manhood in Colonial Ceylon in the early 20th Century and witnesses the counter-play of Buddhism as an expression of cultural identity against the aims of the missionaries and the weight of British Imperialism."

About the original work by Jayasena, Dr. Lakshmi de Silva says it all in one word, 'bildungsroman', a term used to describe Goethe's 'Wilhelm Meister', and Dicken's 'Great Expectations.

Lazarus is probably the only Sinhala novel to have been written around the tea plantations in Sri Lanka, and now the English version has been made available for the readers not only in Sri Lanka but in England too, for them to see our tea estates and their own country before and during the World War I, through the eyes of a Sri Lankan.

It was a refreshing contrast to Ondaatji's 'Cats Table' to read the description of an ocean voyage by a Lankan Buddhist, who could contemplate the mighty ocean and eternity, thinking that "Sansara is deeper than this mighty ocean; broader, infinite. How apt is the Buddha's comparison of Sansara to the ocean? If one could truly grasp even a tiny amount of his doctrine, no being will ever be alone in this ocean".

Cultural values

Lazarus in Sinhala reads like a Piyadasa Sirisena novel, but more mature, more developed, written in smoother flow of our language one hundred years after Sirisena. This novel too is in a way a reaction to the works of literary compradors, who still go down on their knees to colonial and post colonial western masters, to remind our readers of our own cultural values. This is one more reason for the need of this English translation.

That is why Lazarus says in the opening pages, "Now I am Rodrigo. Don Lazarus Rodrigo. These are names easy on their tongues. All right. Think.

If I say my name is Wijesiriwardena, can they even pronounce such a pure Sinhala name?" Neither Henry Jayasena, nor the protagonist, tells us why he was named Lazarus. "Couldn't that conceited man find a good Sinhala name for me? Wijesiriwardena or Lazarus Palihakkara ... or Lazarus Kulasekara?". Lazarus is only concerned about his father's surname.

He had nothing against his first name Lazarus. Did Jayasena pick the name Lazarus for the title from Lazarus of Bethany, from the Gospel of St. John, or the poor man mentioned in St. Luke? Or was he a character from Henry Jayasena's own past? He would not have used a title or as the name of his protagonist such a name which is not very familiar to the Sinhala reader, without a special reason. Lazarus is not an uncommon name in the west.

There was coincidentally the Canadian playwright Henry Lazarus, and also American poet Emma Lazarus, and German philosopher Moritz Lazarus. But why this name was used, doest not hamper the reading or enjoying Henry Jayasena's novel or its translation.

Recognition

Lazarus was published by Henry Jayasena 13 years ago, in 1999. We saw him first through his 'Janelaya', and then read him in 'Minisun Vu Daruwo' in 1965. Very few among us know him well enough. For many, Henry Jayasena means Sudu Seeya in the teledrama, or as Azdak in Hunu Wataya, but he was also a great writer, who was not appreciated or who received the recognition and respect due to him. He knew the mind of the child, as we saw in 'Tawat Udasenak', of the young office workers of the early sixties in Janelaya. He could go back to the beginning of the 20th century in Lazarus. He also had the strength to face all obstacles and to fight them, as he tells us in 'Bala Gilano'.

English translation

His son Sudaraka has taken the first step in reviving Henry Jayasena, by coming out with the translation of Lazarus, and the collection of songs for children 'Sudu Seeyage Kavi Sindu'. We look forward to seeing all writings of Henry Jayasena in print, both in the original and in English translation, because he belongs to all of us, even in the 21st century.

It is time to get to know Henry Jayasena, not just as a dramatist, an actor and a writer and a poet, but more as a human being who loved and understood his fellow men, their strengths and weaknesses. It is time for us to re-read all his published works, his novels, biographical sketches, his plays and the children's books.

URL : http://www.sarasavi.lk/lazarus.html

Newspaper:Sunday Observer 22 th July 2012.

Southwold uses the terms game Buddhagama (Village Buddhism) as the practical religion used in Sri Lankan villages, and 'Pure Buddhism' as that practised by the urban middle-class, here again looking only at 'Buddhism' and the 'Buddhists', failing to understand Buddha's words.

Colonel Olcott in The Buddhist Catechism, wrote in 1897, the term Buddhism is not the best name for teaching, that "it is only a Western term: the best name for it is Buddha Dharma".

Prof. Marasinghe in his book discusses what the Buddha taught and the religious faith which was built around His teaching.

This is a follow-up on his earlier book, 'Gods in Buddhism, Origin, Function and Relevance', extending his thoughts beyond the worship of Indian deities by the Buddhists. Budu Dahama saha Buddhagama is a book which should be read by everyone who considers himself a Buddhist by birth, by those who identify themselves as 'Sinhala Buddhists', and by those who consider Buddhism as a philosophy, and people of other faiths, to realise and understand that Buddhism has never been a threat to their faith or their religious beliefs.

History

Prof. Marasinghe traces the history of Buddha Dhamma in Sri Lanka, from the Pali Tripitaka, introduced to the country by Ven. Mahinda Thera during the time of King Devanapiyatissa. The Pali Pitaka, (Sutta, Vinaya and Abhidamma), passed down orally till the time of King Walagamba in the first century CE, when they were written down, is considered as the most accurate and complete record of the teachings of the Buddha.

It is said in the Mahaparinibbana Sutta that any doubts about the teaching should be checked by immersion in the Sutta, while doubts or issues regarding the Sangha should be checked in the Vinaya.

Ven. Buddhagosha's interpretation of the Satara Maha Apadesha (Four Great Authorities) had contributed to the confusion in the standardisation of the Buddha Vacana, which in turn had been further aggravated by the translation of Rhys Davids.

The book further explains that the Sutta is the container or the basket which contains the Buddha Vacana.

Ahimsa

He offers the idea that due to the pressure exerted on society by the teaching of Ahimsa, and against animal sacrifice, votive offerings of flowers and incense had become a practice even among those of the Vedic faith, probably during the Mauryan period. This was also the period when the Buddha Dhamma underwent many changes, from an atheistic to a semi-theistic religious form.

As Prof. Marasinghe stated in his earlier book 'Gods in Buddhism....', "From the Brahmani yanna (sacrifice) we find dana or daksina, substituted in Buddhism... the ritual of flower-offering seems to have been in its origin a substitute for human or animal sacrifice". Another instance is the recitation of Ratana Sutta or Atanatiya, to overcome fear of non-human beings or to chase them away, which is in total contradiction to the Buddha Vacana.

He says that according to the Pitaka, there are no invisible beings who can influence, affect, or help in anyway for man's material needs or to attain his final goals. The Buddha was not a Saviour, but only the being who showed us the path to cessation of suffering.

Sects

The Sangha split into various sects because they did not follow the guide, sutte otariya tabbati, and did not check the entire Sutta Pitaka when there were conflicting interpretations of certain words. One example cited by Prof. Marasinghe is the issue about transferring merit to the departed beings.

The book gives many examples of the later inclusions of pre-Buddha beliefs and practices in the Pitaka and later on in the Attakatha and other Buddhist literature.

It is only at the Third Council, during the time of Asoka, that the idea of transferring merit to others had been brought up by the two sects Rajagirika and Siddharthika, by their interpretation of the Pancaka Nipata in the Anguttara Nikaya. Even though it was not accepted at the Council, over the years in the Theravada practices in Sri Lanka this belief took a very strong hold of the faithful.

There are many arguments brought forth, which should be able to open the eyes of not only the lay devotees, but also the eyes of the Sangha, to read the Tripitaka again, and then try to understand the Buddha Vacana in its total, and not by just picking a few phrases or paragraphs out of context. This has been the cause of all divisions among the Sangha, and has also given an opportunity to politically, and financially motivate powers to re-interpret the Buddha Vacana to suit their immediate requirements.

Once we read Budu Dahama saha Buddhagama perhaps we should all re-read the Kalama Sutta, not just to believe what is said, but to understand what is said and try to understand it by ourselves.

URL:http://www.sarasavi.lk/bududahama-saha-buddagama.html

Books on human sexuality have always been a rarity and a felt need by Sri Lankan society. Given the inquisitive nature of human beings, they long for knowledge on sexuality, even from an early age. This is so as it involves body chemistry spearheading physical changes in tandem. In societies where the subject is "taboo" or knowledge on sexuality is hard to come by, it is needless to say that people tend to find solace in whatever material that talks of or depicts "sex". Thus, it paves way for mushrooming of backstreet literature in the guise of sex education tools. This has happened in our contemporary society in no insignificant way is evidently seen by the ever increasing number of "sex-education" tabloids that top the circulation ratings around the Pettah bus stand at any given day. In a society where tittle-tattle looms large and threatens to engulf the scientific truth, what Rajasuriya has done is not only timely but reformative.

In the foreword to the book, Prof. Diyanath Samarasinghe, Professor of Psychiatry highlights the importance of seeing things from a scientific eye. Professing the possibility of seeing scientific knowledge as "western" by some, he argues that "science" is something that goes beyond the bounds of "western" or "eastern" hangovers. The good professor sets the record straight by implicating that seeing through a scientific eye is nothing but putting truth in the right place.

Having organized the contents into 15 short chapters, the book presents the physiology, anatomy, psychology, sexology and pathology related to human sexuality in the most logical sequence, and in a nutshell. Among the chapters the ones on sexual maturation and adolescence (chapter 4) and virginity, old age and sexuality (chapter 5) quite effectively address the issues that haunt the minds of youth. In addition, the author discusses deeply on the themes of sexual response and sexual pleasure, where he has allotted three and five chapters respectively to bring about all what the reader should know to the fore. The colorful illustrations by Malaka Lalanajeewa have facilitated the better understanding by the reader.

This book, ideally a useful handbook for any adult, has been specially recommended for married couples of any age, any couple desirous of augmenting their sexual pleasure, people who intend to get married or start sexual relationships, parents, elders and teachers who closely associate adolescents, students in medicine, psychiatry, psychology and counseling. Persons who have problems related to indulging in sexual activity for extended periods, size and shape of their sexual organs or any sexual disorder would also find this book very useful. Through "Rathiya Vidu Esin" Dr. Rajasuriya has filled the gap in society’s needs on sexual health.

Web site on Rathiya Widu Asin book: www.rvabook.wordpress.com

Photographs of the Book launch - http://rvabook.wordpress.com/the-book-launch/

Sinhala literature, along with its novel, is in a state of general decadence devoid of any signs of resurgence in the near future.

To make matters worse, a new trend of silence has set in among writers as well as critics worthy of their salt in Sri Lanka. New novelists of any real calibre do not seem to emerge. This indeed is a ‘genre of silence’, to borrow the phrase used by Soviet writer Isaac Babel to describe — with an admixture of macabre humour — the situation that independent writers like him faced under Stalin’s regime of totalitarianism.

The absence of truly independent publishers in this country, even if there may be such writers and critics, is one of the main reasons that contribute towards this ‘genre of silence’ today. In my opinion, publishers fight shy of the ‘modern savage society’ in which we happen to live. Most writers are prone to curry favour with the regimes of their time, for cheap publicity, personal gain and aggrandizement. Publishers are much worse.

In this situation, the birth of a Sinhala novel like ‘Chandraratnege Bhavantara Charikawa’ (Chandraratne’s Transmigration) by Daya Dissanayake, who has previously written and published several Sinhala as well as English novels and some of which could be read even on the internet, is noteworthy. ‘Chandraratne’s Transmigration’ gives an opportunity to critics to break the ‘genre of silence’. At first glance, Daya Dissanayake’s novel comes pretty close to a fantasy as well as a prophesy at the same time, in the sense that it is a departure from the realistic form adopted by Sinhala novelists since Martin Wickremasinghe’s ‘Gamperaliya’. However, it must also be noted that Daya Dissanayake’s novel falls short of a fully fledged fantasy or a prophesy.

Fantasy and prophesy as compared and contrasted by E.M. Forster in his ‘Aspects of the Novel’ appear to be two different types of writing from each other to their form while being similar as to their content. In the case of fantasy the reader is asked “to pay something extra” in believing the existence and occurrence of alien happenings under the novel’s spell. Prophesy, in Forster’s words, “is a tone of voice.” That voice, to my mind, is an inner calling that has a resonance of and a resemblance to any of the faiths that “have haunted humanity — Christianity, Buddhism, dualism, Satanism”, as Forster says, or any kind of such belief

The crisis in the present civilization has led modern novelists to embark on works that are combinations or syntheses of fantasy and prophesy. Salman Rushdie’s creative works, particularly his novel Fury published in 2001 for example, point towards that direction.

Perhaps it is this crisis reflected in our society more sharply than anywhere else we can think of, that has led Daya Dissanayake to produce a work with traits of a fantasy and a prophesy. The protagonist in ‘Chandraratne’s Transmigration’ rises to dizzy heights of material gain in the crisis—ridden and unevenly developed part of the modern world, though born here - one of the most undeveloped countries under globalised capitalism. He leads a life of repentance, with a parricidal sense of guilt combined with an Oedipus complex.

The path to individual material success, in an exploitative social system is invariably paved with selfishness, hypocrisy, self-deceit and even crime. Repentance is part of the menial process of individuals who seek and attain material success in such soieties. This aspect, which in fact has made the protagonist spiritually unstable, is not properly brought out in the novel, so that the reader would willingly embrace the author’s religion, so to say, as found in the book.

The narration in the novel is repetitious, at times, and certain parts of it are too direct and didactic so that there is no place for the reader’s imagination, which is essential for aesthetic pleasure. This may be due to the experimental nature of the work itself. But it could have been easily avoided or edited.In any case, Daya Dissanayake’s novel should break the ‘genre of silence’ and lead us to a process of rethinking and reassessment on the future of the Sinhala novel. Even in that sense the contribution made by its author would be commendable and valuable. H.A. Seneviratne

URL:http://www.sarasavi.lk/chandrarathnage-bavanthara-charikawa.html

The initial, tantalising allure of shekel, elitist shelter, luxury living, sense of privilege, untrammelled space to exist - and at times fame, glory and applause, has now faded. The golden diasporic dream has shattered, in a way that can never be put together. The ultra-sensitive diasporic victim, has to evolve, with strenuous effort, a keen stratagem to live with this residual loneliness and the sharp soul-searing pangs.

Several extra-intelligent Sri Lankan personalities, equipped with distinguished mind-sets, have also been caught up in this eddying and swirling global whirl-pool of diasporic geniuses.

In that category of exceptional Sri Lankan diasporic spirits, the most articulate soul-searcher has always been multi-gifted Sunil Govinnage, the poet of the anthology currently under review.

Effort

For several wrenchingly tormented decades, diasporic poet Sunil Govinnage, has continued a desperate, despairing but unflagging effort, to construct an "Island" of poetry, where, at least his restless soul could carve out an emotionally stable safe haven.

In spite of his prolonged wandering, his diasporic gropings fail to provide a steadying support against this utterly helpless, traumatising drift. He turns to those familiar poets, who perennially soothened his troubled soul, in those - now far away. Wholesome non-diasporic days, when he was "certain of certain certainties."

But even those age-old classics in Sinhala do not prove the source of soul-therapy, that his scarred psyche years for. In a line of poetry in Sinhala, the poet's exasperation comes through: "Guttilaya is not poetry. It is merely a Third World Book".

Culture

The indigenous culture, from which he has become painfully alienated through his diasporic Kamma, was a cultural "terra firma", on which he could have his feet steadily planted. There the emotions were either black or white - very clearly delineated.

But, in his diasporic re-incarnation, even the intimate emotions are monochrome. They could either be black or white. What is remarkable about poet Sunil Govinnage's, poetic imagination is his, surprising capacity to view objectively, his own flood of emotions. He is driven to this deep inward look, by the alien human environment, which endlessly interrupts his tranced recollections of his non-diasporic emotions of the days that were unambiguously indigenous.

Even when he is keen to be in his own cosy world of personal silence, penning his stray poetic thoughts, those around him assault his inner tranquillity, with "swords" of "white words".

News paper : Sunday Observer ,22 july 2012

Link: http://www.sundayobserver.lk/2012/07/22/mon11.asp

Link: http://www.sundayobserver.lk/2012/06/17/mon05.asp

URL:http://www.sarasavi.lk/sudu-wesmuhuna-saha-wenath-kavi.html

In 38 long and short chapters or rather episodes dissanayake tries to depict more of the inner nature of Barbley and its impact on the outer nature of her existence. The suicidal attempt on the part of Barbley is the triggering point of the narrative.

Like in The Rescue by Nicholas Sparks, the narrative creates a certain degree of suspense as to the fate of Barbley. She is made to lie in a hospital bed, where her well-wishers try to rescue her from the fatal death.

Then the reader gradually comes to know who Barbley is and where she stays and where she works, along with some hints on the reasons for her deranged state of mind. A close associate of hers, Damian, makes further arrangements to get the best of medical attention from a better hospital.

In the process an array of details regarding her family matters are uncovered. Details pertaining to her domestic life and the hardships, especially targeting the parental care, are underlined. She is pictured as a human being torn between two worlds.

Firstly her domestic front where her farther is shown as an incurable alcoholic, and secondly as a carefree young girl who has an ambitious future lying ahead. Gradually as the narrative unfolds in a readable dialogue form, several layers of human emerge.

As Barbley recovers, the narrative takes another turn of events, unfolding her in a readable dialogue form, and several layers of human maladies emerge. As Barbley recovers the narrative takes another turn of events, unfolding her as a saviour of others.

The narrative focus on the stream of thoughts in her mind blended with the discussions ensued by the elders. Barbley gradually comes to understand about her tear-filled past and her father was both poverty-stricken as well as an addict to liquor. As she grows up she finds herself via an altruistic social body that she could be of help to her father who gradually sinks due to ill health.

She, who joins a certain group of altruists, makes allowances to be of worth to others. This is called Timothy padnama. The pros and cons of non governing bodies too emerge at times.

The discussions are long drawn, and at times detours from the central narrative line. With all those discussions from time to time the attention is drawn towards Barbley and her father Eddie, about whom the former is worried. She realized that it was her father who was instrumental in rescuing her when she was burnt during her childhood days.

Dissanayake sensitively captures the father–daughter intimacy imparting a socio-religious sensibility. This paves the way for him to dispel his sickly soul and gradually recover to an elevated level of living.

The attempt on the part of daughter Barbley who wants to bring back the real natural stability of her father makes the narrative a supra realistic creation. The central narrative is not a mere story or a made up novel with a beginning, middle and end, instead an investigative document, fused in creativity. In certain ways the work of dissanayaka is a cluster of events and dialogues.

One factor which I discovered as a general reader of this work is the fact that the work could be read from any page you wish and proceed either to the last page or the first page. Perhaps a reader could skip some pages and discover that h/she has not lost much in the process. But may this not be an underestimation of the level of the work as a creative work. Then are depiction of winners and losers as well as mythmakers and rationalists in the work.

Several short chapters have been devoted to the presentation of socio cultural socio ritual attempts to give a new life power to Eddie. Medications are applied in addition to these ritualistic manners (see chapters 14, 15, 16) while Barbley concentrates on the well being of her father; her own self in the past is exposed vividly. She even reflects how she was looked down upon by some fellow human beings in the village.

In certain ways the narrative line of dissanayake resembles a modernized fairy tale, where good reigns and the evil deeds warded off.

As an examiner of several Sinhala novels written and published during the recent past, I think this work could be classed an experimental creative work which transcends the barriers of the conventional lot, where more emphasis is laid on the rounded story pattern and ending.

In order to broaden the creative horizon of the modern Sinhala novel creative writers of the calibre of dissanayake are needed.

As such a work of this nature has to be discussed more in terms of the use of language and narrative technique. Dissanyake’s skills lie in the blend of colloquial and classical language, which provides a mode of expression to the central discourse intended.

sunandamahendra@gmail.com

News Paper         :Daily News

Date                                          : 2010 November

Link                                            : http://www.dailynews.lk/2010/11/03/art09.asp

‘මිදි පොකුර’ නම් කෙටිකතාව අඩංගු ව ඇත්තේ ‘අසලියා මල් සහ තවත් ජපන් කෙටිකතා’ නම් වූ කෙටිකතා සංග්‍රහයෙහි ය. ජපන් ලේඛකයන් නව දෙනකු විසින් ලියා ඇති කෙටිකතා නවයක් එහි අඩංගුව තිබේ. මේවායේ අන්තර්ගතයෙහි මෙන් ම ආකෘතියේ ද විවිධත්වයක්, විචිත්‍රත්වයක් දක්නට ලැබෙයි. අපට කියවන්නට ලැබෙන, ලෝකයේ බොහෝ රටවලින් බිහි වූ කෙටිකතාවලට වඩා මේ කෙටිකතාවල ළෙන්ගතු බවක්, හෘදයංගම භාවයක් පවතින බව ඒවා කියවද්දී අපට හැඟී යයි. ‘ජපන් ලේඛකයෝ අපරදිග කෙටිකතා කලාව අන්ධානුකරණය නො කළහ. ඔවුහු අපරදිග කෙටිකතා කලාවෙන් ආභාසය ලබා දේශීය ලක්ෂණවලින් යුත් කෙටිකතා කලාවක් ගොඩ නැගූහ’.යනුවෙන් මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා පොතේ ප්‍රස්තාවනාවෙහි (අසලියා මල් කෙටිකතා සංග්‍රහයේ) සඳහන් කර තිබේ.  එක රටකට සීමා නො වන මේ කෙටිකතා විශ්ව පාඨකයා ඉලක්ක කොට ලියැවුණාක් වැනි ය.

අරිෂිම තකෙඔ නම් වූ ජපන් ලේඛකයා විසින් නිර්මාණය කරන ලද ‘මිදි පොකුර’ කෙටිකතාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන්නේ පාසල් දරුවෙකි. චිත්‍ර ඇඳීමේ සහජ ආශාවක්, කුසලතාවක් මේ දරුවා සතු වන බව කතාව මුලදී ම පාඨකයාට හැ‍ඟෙයි. කෙටිකතාකරුවා එය අවධාරණය කරන්නේ මෙසේ ය.

පාසලට යන එන හැම විට ම මෙන් මට, හෝටල් හා බටහිර වෙළෙඳ සමාගම් ආදිය පේළියට පිහිටා තිබූ, මුහුද අසලින් වැටී තිබූ මාර්ගයෙහි ගමන් කිරීමට සිදුවිණි. එකී මාර්ගයෙහි මුහුද පැත්තේ සිට බලන විට තද නිල් පැහැති ජලය මත යුද නැව් හා වෙළෙඳ නැව් රාශියක් එක දිගට නැංගුරම් ලා තිබෙනු දිස්විණි. නැව්වල දුම් නළ  තුළින් දුම් නගිමින් තිබී‍මත් කුඹගස්වල මුදුනෙහි විවිධ රටවල කොඩි ලෙළ දෙමින් තිබීමත් අතිශයින් චිත්තාකර්ෂණීය දර්ශනයක් විය. මම නිතර නිතර වෙරළට වී එම දර්ශනය නැරඹීමට ද, ආපසු ගෙදර පැමිණ මතකයේ රැඳුණු කොටස හැකි තරම් ලස්සනට චිත්‍රයට නැගීමට ද ඇබ්බැහි වී සිටියෙමි. එතකුදු වුවත් මුහුදේ විනිවිද පෙනෙන්නාක් බඳු නිල්පැහැය, සුදු පැහැති රුවල් නැව් ආදියෙහි ජලය යට ගිලුණු පෙදෙස අසලින් ගෑ තද රතු පැහැය මා ළඟ තිබූ පාට වර්ගය මගින් දක්ෂ ලෙස සිතුවම් කොට දැක්වීම අසීරු කාර්යයක් විය. කොපමණ වෙහෙස දැරුවත් එකී දර්ශනය ස්වාභාවික ලෙස පාට කිරීමට මම අපොහොසත් වීමි. 

මේ දරුවා තුළ ප්‍රබල ලෙස මතු ව නැගෙන්නේ වර්ණවත් සිතුවමක් පරිසමාප්ත ලෙස නිම කිරීමේ ආශාව ය. මේ ආශාවට බාධා පමුණුවන්නේ ඔහු සතු ව ඇති පාට වර්ගය ඒ සදහා සුදුසු මට්ටමක නො පැවතීමයි. කෙසේ හෝ කොතැනකින් හෝ ඒ වර්ණ ලබා ගැනීමට ඔහු යොමු වන්නේ චිත්‍රයේ මනරම් නිමාව සඳහා මිස ‍සොරකම් කිරීමේ පුරුද්දක් නිසා නො වේ.

පිටරටින් ගෙන් වූ අපූරු දියසායම් පෙට්ටියක් තමාගේ මිතුරා ළඟ ඇති බව මේ කුඩා දරුවා දකින්නේ චිත්‍ර ඇදීමේ ආශාවත්, ඒවා ස්වාභාවික ලෙස වර්ණ ගැන්වීමේ වුවමනාවත් ඔහුගේ ළමා සිත තුළ ලියලමින් පවතින අතරේදී ය. යහළුවාට හිමි, තමාට අහිමි ඒ පාට පෙට්ටිය නිසා ඔහුගේ ළමා සිත තුළ ඊර්ෂ්‍යාවක් ද පැන නගී. ‘ජිම්’ නමැති ඒ යහළුවා චිත්‍ර ඇදීමේ දුර්වලයකු වුණ ද ඔහුගේ ඒ දුර්වල චිත්‍ර පවා පාට පෙට්ටියේ ආනුභාවයෙන් වර්ණවත් ව දිදුලන අයුරු ඔහුට පෙනෙයි. ජිම් ගේ පාට පෙට්ටියෙන් පාට කෑලි දෙකක් සොරා ගැනීමට මේ දරුවා යොමු වන්නේ ස්වාභාවික චිත්‍රයක් අපූර්වාකාරයෙන් නිර්මාණය කිරීමට ඇති බලවත් වුවමනාවේ මෙහෙයවීමෙනි. එහෙත් නොසිතූ විරූ ලෙස ඔහුගේ සොරකම මිතුරෝ ඉව කරති. ඔවුහු ඔහු අල්ලාගෙන බලහත්කාර ලෙස කලිසම් සාක්කු පරීක්ෂා කරති. ලැජ්ජාවෙන් හා බියෙන් හැකිළී යන කුඩා දරුවකුගේ මුහුණක් අප තුළ චිත්‍රණය වන සේ කතුවරයා එම තත්ත්වය වචනයට නගන්නේ මෙසේ ය.

මගේ හිස තුළට ලේ ධාරාවක් ගලා අවුත් මගේ මුහුණ රත් පැහැ ගැහුණු ලෙසක් දැනිණි. එහි සිටි කෙනෙක් හදිසියේ ම මගේ සාක්කුවට අත දැමීමට තැත් කෙළේ ය. ඔහු එකී ක්‍රියාවෙන් වැළැක්වීමට මම මහත් වෑයමක් දැරුවෙමි. එහෙත් කිහිප දෙනෙකු අතර තනි කෙනෙකුට කුමක් කළ හැකි ද? එම මොහොතෙහි, මගේ සාක්කුවේ තිබී වීදුරු බෝල හා ඊයම් ගුළි සමග දිය සායම් කැබලි දෙකත් එළියට ඇදී ආවේ ය. 

මෙය කියවන අප තුළ දයානුකම්පාව උතුරා යන්නේ මේ සොරකම සිදු කළ දරුවා කෙරෙහිම ය. එහෙත් කෙටිකතාවක් අප තුළ දනවන මේ දයානුකම්පාව සැබෑ ජීවිතයේදී සොරකමක් කළ දරුවකු සම්බන්ධයෙන් අපගේ සිත් තුළ නූපදී. සැබෑ ජීවිතයේදී එවැනි දරුවකු දකින අප තුළ හටගන්නේ පිළිකුලකි. කෝපයකි. මෙය මෙසේ සිදු වන්නේ ඇයි?

බොහෝ විට ඊට හේතුකාරණා වන්නේ අප බොහෝ දේ මතුපිටින් පමණක් ස්පර්ශ කිරීම ය. දරුවකු සොරකම් කළ බව මිස දරුවා සොරකමට යොමු කළ හේතුසාධකය හෝ හේතුසාධක සොයන්නට අපගේ සිත් යොමු නො වේ. කෙටිකතා‍කරුවා, නිර්මාණකරුවා කරන්නේ ඒ සැඟවුණ තත්ත්වයන් සොයා සපයා මතු කරදීම ය. සාහිත්‍ය නිර්මාණයකට අප සංවේදී මනුෂ්‍යයන් බවට පත් කළ හැකි වන්නේ මේ අනුව ය.සොරකම් කළ දරුවා ද සමඟ ගුරුතුමිය වෙත යන සිසුහු චුදිතයා පිළිබඳ චෝදනාව ඉදිරිපත් කරති. මෙවැනි අවස්ථාවකට මුහුණ පාන කුඩා පාසල් දරුවකු තුළ කෙබඳු ආකාරයේ චිත්තාවේගයක්, කම්පනයක් හටගනු ඇද්දැයි සිතාගැනීම ඔබට ද අපහසු නො වේ. හඬන දරුවා දෙස බලමින් චෝදනා අසා සිටින ගුරුතුමියගේ ප්‍රතික්‍රියාව කෙටිකතාකරුවා දක්වන්නේ මෙසේ ය.

ගුරුතුමිය ටික වේලාවක් මා දෙස බලා ගෙන හුන්නා ය. ඉක්බිති අනිත් ළමයින් දෙසට හැරී,‍ “දැන් ඉතින් ගියාට කමක් නෑ” යි සන්සුන් ලෙස කීවා ය. ඔවුන් එතරම් සෑහීමට පත් නුවූ බවක් පෙනිණි. ඔවුහු ශබ්ද නගමින් පහළ තට්ටුවට බැස ගියහ. 

ඇය ටික වේලාවක් යන තුරු වචනයක් වත් නොදොඩා මා දෙසට වත් නොහැරී තම නියපොතු දෙස බලාගත් ගමන් සිටියාය. අන්තිමේ දී ඇය සන්සුන් ලෙස නැගිට මා ළඟට අවුත් මාව වැලද ගැනීමට මෙන් මගේ උරහිස් මත දෑත තබාගෙන සිටියාය; “පාට කෑලි ආපසු දුන්නා ද” යි සිහින් හඬින් විචාළා ය. පාට කැබලි ආපසු දුන් බව නිශ්චය වශයෙන් ඇයට ඇඟවීම පිණිස මම හිස සැලීමි.  

ගුරුතුමියගේ මේ හැසිරීම ළමයාගේ සිත සංසුන් කරගැනීමට අනුබල දෙන ආකාරය පාඨකයාට හැඟී යයි. මේ මොහොතේ පාඨකයා තුළ නැගෙන්නේ අතිශයින් ප්‍රසන්න හැඟීමකි. පහන් සංවේගයකි. ගුරුතුමියගේ තැනට සුදුසු නුවණ හේතුවෙන් කුඩා දරුවකුගේ මානසික වේදනා ක්ෂය වී ‍ඔහුගේ අනාගත ජීවිතයට ඉතිරි විය හැකි ව තිබූ කැලලක් ද මැකී යනු  මෙතැනදී පාඨකයාට හැඟී යයි.

‘ඔය විදිහට මූණ නරක් කර ගෙන ඉන්ඩ එපා. ඔක්කොම ළමයි ටික ආපහු ගියා. දැන් ඉතින් ඔය ළමයත් යන්ඩ. හෙට කොහොම හරි ස්කෝලෙට එන්ඩම ඕනෑ. ඔය ළමයගේ මූණ පේන්ඩ නැති කොට මට දුක හි‍තෙනවා. ඇත්තමයි.” 

ගුරුතුමියගේ මේ කාරුණික වදන් ළමා සිතක් සුවපත් කිරීමට කොතරම් නම් උපස්ථම්භක වනු ඇද්ද යන්න දැන් ඔබට සිතා ගත හැකි ය. ‘අසලියා මල් සහ තවත් ජපන් කෙටිකතා’ නම් වූ කෘතියේ ප්‍රස්තාවනාවෙන් සම්භාව්‍ය ජපන් කෙටිකතාව පිළිබඳ හැඳින්වීමක් කරන මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා ‘මිදිපොකුර’ කෙටිකතාවේ ගුරුවරිය ගැන මෙවැනි සටහනක් ද තබයි.

ඇය ළමයාට බැණ නොවදියි. ඔහුගේ ක්‍රියාව දෝෂදර්ශනයට භාජන නොකරයි. ඔහු අන් සිසුන් ගෙන් කොන් කිරීමට තැත් නොකරයි. ඔහු කළ වරද ඔහුටම අවබෝධ වීමට ඉඩ හරියි. ඇය ඔහුගේ ක්‍රියාව දෙස සානුකම්පික දෘෂ්ටියකින් බැලූ බවත්, එසේ කිරීමට පන්තියේ සෙසු ළමයින් ද පෙලඹවූ බවත් අනාවරණය වේ. ඇගේ ක්‍රියා කලාපය හේතුකොට ගෙන පංතියේ ළමයින් අතර හටගත් ඝට්ටනය, නොසන්සුන්තාව යටපත් වී ගොස් සුහදතාවක්, මිත්‍රශීලී බවක් වර්ධනය වේ. අප්‍රසන්න සිද්ධියක් මෙසේ ප්‍රසන්න සිද්ධියක් බවට පත් කිරීම යොවුන් කෙටිකතාවකට අතිශයින්ම යෝග්‍යයි.

‘මිදි පොකුර’ කෙටිකතාව මෙන් ම ‘අසලියා මල්’ කෙටිකතා සංග්‍රහයේ එන ‘බළලෙකුගේ කතන්දරය’, ‘ලබු කැටය’ වැනි කෙටිකතා ද ඔබේ රසවින්දනයට මෙන් ම ‍භාව පෝෂණයට ද ඉවහල් වන බව පැවසිය යුතු ය. ජීවිතය හඳුනාගැනීමට මෙන් ම කෙටිකතාව යනු කුමක්ද යන ප්‍රශ්නය බොහෝ දුරට නිරාකරණය කර ගැනීමටත් මේ ජපන් කෙටිකතාවලින් විශාල ඉඩහසරක් පෑදෙන බව අපගේ විශ්වාසයයි.

කැත්ලීන් ජයවර්ධන

ජපන් සාහිත්‍යයට කුඩා කවුළුවක් 

ඔබ සඳහා නිර්දේශිත ‘මිදි‍ පොකුර’ නම් වු අපූරු ජපන් කෙටිකතාව මෙවර අපගේ ප්‍රස්තුතය බවට පත් වෙයි. ඕනෑ ම වයස් මට්ටමක පසුවන්නකුට කියවා රස විඳිය හැකි, ඕනෑම පාඨකයකු තුළ චිත්ත රූප චිත්‍රණය කරන මෙම කෙටිකතාව ගැන විමසීමට පෙර ජපන් සාහිත්‍යය හා ජපන් නාට්‍යකලාව පිළිබඳව ද කෙටි පිළිසඳරක යෙදෙන්නට අපි අදහස් කරමු.

ජපානය තුළ වර්තමාන සාහිත්‍යයේ ආරම්භය සිදු වූයේ ද (වෙනත් බොහෝ රටවල මෙන් ම) දහනව වන ශතවර්ෂය අවසාන භාගයේදී ය. ජපන් ඉතිහාසයේ මෙම අවධිය හැදින්වෙන්නේ මෙයිජි (Meiji) අවධිය ලෙසිනි. මේ වූ කලි 1868-1912 අතර වන කාල පරිච්ඡේදයයි. ජපන් නවකතාවේ ආරම්භක කෘතිය ලෙස සැලකෙන්නේ මුරසකි ආර්යාව විසින් රචනා කරන ලද ‘ගෙංජි වෘත්තාන්තය’ යි. මෙම අති දීර්ඝ වෘත්තාන්තය ලේඛකයන් කිහිප දෙනෙක් නූතන ජපන් බසට පරිවර්තනය කර ඇති අතර ඒ අතරින් වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත් ව ඇත්තේ ජුන්ඉචිරෝ නම් වූ ලේඛකයාගේ පරිවර්තනයයි.

අපරදිග සම්භාව්‍ය සාහිත්‍යයෙන් ආභාසය ලැබු ජපන් සාහිත්‍යකරුවන් වෙතින් විසි වන සියවස ආරම්භයේ සිට ම ජපන් සාහිත්‍යය මනා පෝෂණයක් ලැබූ බව පෙනී යයි. එවැනි නිර්මාණකරුවන් අතින් ලියැවුණ කෘතින් ගණනාවක් සිංහල භාෂාවට ද නැගී තිබේ. වැඩි වශයෙන් ම අපට සිංහලෙන් කියවන්නට ලැබී ඇත්තේ කවබත යසුනරි (1899-1972) ගේ නිර්මාණ යැයි කීම බොහෝ දුරට නිවැරදි ය. කවබත යසුනරිගේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ කෙටිකතාව ‘කුඩා ඉශු තළඟන’ නම් වෙයි. මෙය මහාචාර්ය ආරිය ‍රාජකරුණා විසින් සිංහල බසට නගන ලද්දකි.

ජපන් සාහිත්‍යය සිංහල පාඨකයාට හඳුන්වා දෙමින් ඒවා සිංහල භාෂාවට පරිවර්තනය වීම සම්බන්ධයෙන් මතකය අවදි කර බැලීමේ දී අපට විශේෂයෙන් මතක් කර ගත හැකි වන්නේ මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා යන නාමයයි. ‘මුරසකි ආර්යාව’ රචනා කළ ගෙංජි වෘත්තාන්තය නූතන ජපන් බසට පෙරලූ ජූන්ඉචිරො කතුවරයා විසින් රචිත ‘ෂුන්කින්ෂෝ’ නම් වූ සම්භාව්‍ය නවකතාව කියවීමේ භාග්‍යය සිංහල පාඨකයාට උදා කර දී ඇත්තේ ද මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා ය. මෙහි සිංහල පරිවර්තනය ‘ගැහැනියකගේ චරිතාපදානය’ නම් වෙයි. එමෙන්ම  ‘සම්භාව්‍ය ජපන් නාට්‍ය සංග්‍රහය’ ‘අසලියා මල්’ ‘ෂිග විහාරයේ තෙරුන් වහන්සේගේ ප්‍රේමය’ ‘‍රෂෝමොන්’ ‘අපායේ දොරටුව’ ‘ජපන් හයිකු කාව්‍යය’ ඇතුළු කෘතින් රෑසක් මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා විසින් සිංහල පාඨකයාට තිළිණ කර තිබේ. මෙහි එක් විශේෂත්වයක් වන්නේ මේ නිර්මාණ බොහොමයක් ජපන් බසින් එක ‍එල්ලේම සිංහල භාෂාවට නැගී තිබීමයි. ඒ හැරුණු විට ජයන්න විමලසේන වැනි ප්‍රවීණ පරිවර්තකයන් විසින් ද ජපන් සාහිත්‍ය කෘති සිංහල පාඨකයාට හඳුන්වා දෙනු ලැබ ඇත.

විශ්ව සාහිත්‍ය සමග සංසන්දනාත්මක ව විමසා බැලීමේදී ජපන් සාහිත්‍යයට හිමි වන්නේ විශේෂ තැනකි. ජපන් සාහිත්‍ය තුළින් ද ජපන් ජනතාවගේ අනන්‍යතාව, සංස්කෘතික ලක්ෂණ මනා ලෙස විශද වෙයි. කලාකාමී, සෞන්දර්යකාමී ජපන් ජාතිකයෝ ස්වභාවධර්මය සමග ඉතා සමීපව වෙසෙති. ඔවුන් තුළ ජීවිතය පිළිබඳව මෙන්ම මරණය පිළිඳව ද කිසියම් අසාමාන්‍ය හැගිමක් පවතින බව පෙනී යන්නේ එහෙයිනි. මෙය ජපන් ජනතාව ලෝකයේ සෙසු ජාතින්ගෙන් වෙනස් වන එක් මුඛ්‍ය ලක්ෂණයකි. මරණය ජීවිතයේ ම කොටසක් ලෙස භාර ගැනීමට පසුබට නො වන ජපන් ජාතිකයෝ මළවුන් කෙරෙහි ගෞරවනීය අවධානයක් යොමු කරති. මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන් ලියූ ‘මළගිය ඇත්තෝ’ සහ ‘මළවුන්ගේ අවුරුදු දා’ නවකතා ඔබ කියවා ඇත්නම් මේ තත්ත්වය හදුනා ගැනීම අපහසු නොවේ. ජපානයේ ඇතැම් ශ්‍රේෂ්ඨ සාහිත්‍යකරුවන් ජීවිතයේ ‘ඉම’ දැක ඇත්තේ ද සියදිවි නසා ගැනීමෙනි. 1968 වසරේදී නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලද යසුනරි කවබත නම් වූ මහා ලේඛකයා ද නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලැබීමෙන් සිවු වසරකට පසුව 1972 වසරේදී සිය පණ හානි කර ගත් බව ප්‍රකට ය.

ආසියා‍තික රටවල් අතරේ වේදිකා නාට්‍ය කලාව පැත්තෙන් බැලුව ද ජපානයට හිමි වන්නේ  වෙසෙස් තැනකි. ජපානයේ නාට්‍ය කලාව පිළිබඳව මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණාගේ අවධාරණයක් කෙරෙහි දැන් අපි ඔබේ සිත යොමු කරමු.

ජපානයේ පවත්නා හැම සම්භාව්‍ය නාට්‍ය සම්ප්‍රදායක් ම පාහේ එරටට ආවේණික වු දේශීය ලක්ෂණවලින් අනූන යි. එම නාට්‍ය සම්ප්‍රදායන් අතර සමාන කම් මෙන් ම කැපී පෙනෙන අසමාන කම් ද දක්නට ලැබේ. කවර නාට්‍ය සම්ප්‍රදායක් වුව ද නාට්‍ය රසයට අමතර ව ගීත රසයෙන් ද කාව්‍ය රසයෙන් ද සාහිත්‍ය රසයෙන් ද යුක්ත යි. විශේෂයෙන් ම ‘නෝ’ නාට්‍ය කලාව ලොව වෙනත් ‍රටවල පැවති පැරණි නාට්‍ය කලාවන්හි දක්නට නොලැබෙන නවීනත්වයකින් යුක්ත යි. 

ජපානයේ වේදිකා නාට්‍ය කලාව පැරණි සම්ප්‍රදායන්ට පමණක් සීමා වූවක් නො වේ. දහනව වන සිය වස තුළ පටන් ප්‍රචලිත වූ අපරදිග ස්වාභාවික නාට්‍ය සම්ප්‍රදායේ බලපෑමෙන් පහළ වූ නූතන නාට්‍ය කලාවකට ද ජපානය හිමිකම් කියයි. දහනව වන සියවස අවසානයේ පමණ සිට, බටහිර ආභාසයෙන්, ස්වාභාවික නාට්‍ය කලාවක් ගොඩ නැගීමට එරට සමත් වූ බව පෙනී යයි. විසිවන සියවස තුළ අපරදිග නාට්‍ය කලාවේ සිදු වුණු විවිධ විපර්යාසයන් ද නූතන ජපන් නාට්‍ය කලාවෙහි පිළිබිඹු වේ. තව ද අපරදිග සාහිත්‍යයේ උසස් නාට්‍ය ජපන් භාෂාවට පරිවර්තනය කොට රඟපෑම ද නිරතුරුව සිදු කෙරේ. 

(ස්වාභාවික හා විකාරරූපී ජපන් නාට්‍ය එකතුව - හැදින්වීම - මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා). 

කෙටිකතාව මෙන් ම කවිය ද සම්පිණ්ඩනයකි. නැතහොත් හකුළුවා දැක්වීමකි. කෙටිකතාව හා කවිය අතර කිසියම් සමානකමක් පවතින්නේ ද මේ නිසා ය. කිසියම් මහා අදහසක් ක්ෂුද්‍ර ලෙස හකුළුවා දැක්වීම පිළිබඳ හොඳ ම උදාහරණය ලෙස අපට දැක්විය හැකි වන්නේ ජපන් හයිකු කවි ය. ජපානයේ ප්‍රකට කාව්‍ය සම්ප්‍රදායක් වන හයිකු කවි පිළිබඳව ඔබ අසා ඇතැයි අපි සිතමු. කිසියම් අදහසක් ඉතා කෙටියෙන් ගැඹුරු අරුත් දනවන සේ ප්‍රකාශ වීම හයිකු කවිවල ඇති විශේෂ හා විශිෂ්ට ලක්ෂණයයි. හයිකු කවි ජනප්‍රිය කරන ලද්දේ බෂෝ (1644-1694) නමැති කවියා විසිනියි ද කියැවේ.

හයිකු කවියක් යනු කුමක් ද? ඒ වූ කලී අතිශයින් සංක්ෂිප්ත පද තුනේ රචනයකි. මෙය චිත්ත රූප දැනවීමට ද ඉවහල් වන අතර ඊට වැඩි සියුම් අරුතක් ද ඉන් ප්‍රකට කෙරෙයි. පහත දැක්වෙන්නේ එවැනි හයිකු කවියකි.

නිසංසල බව
පර්වත විනිවිද යන
රැහැයි නාදය‍ 

කෘතහස්ත ලේඛක කේ. ජයතිලකයන් මේ හයිකු කවිය අර්ථගන්වන්නේ මෙසේ ය.

නිසල  බව කියා නැවැත්වූ විට අපට හැ‍ඟෙනුයේ කිසි ශබ්දයක් හඬක් නැති පාළු පරිසරයකි. වනගත පෙදෙසක තනි වූ කෙනෙකුට මේ නිසල බවට යටින් කන් කකියා යන නාදයක් අසන්නට ලැබෙයි. ‍මිනිස් කටහඬට හෝ වෙනත් ශබ්දයකට පර්වතය විනිවිද යා නො‍හැකිය. රැහැයි නාදය එයද විනිවිද යනසුලුය. භෞතිකව සිදු නොවන එය චෛතසිකව සිදු වෙයි. 

මේ පද්‍යවල අපූරු ලක්ෂණයක් නම් මතුපිටින් ස්වභාව සෞන්දර්යේ චමත්කාරය කියා පාන අතර පදවලට යටින් ජිවිතයේ අනිත්‍යතාව හෝ සුන්දරත්වය මනසින් හැඟීමට හැකි වීමයි.  

(විශ්ව සාහිත්‍යය නිර්මාණය හා ආභාසය - කේ. ජයතිලක - 201 පිටුව).

ජපන් සමාජය වරින්වර ප්‍රබල විපර්යාසයන්ට භාජනය වුවකි. ජපන් ජනතාව මේ සියල්ල අත්විඳ තිබේ. ජපන් සාහිත්‍ය කරුවෝ මේ සියල්ලෙන් පන්නරය ලැබුවෝ වෙති. 1945 වසරේ හිරෝෂිමාවට හෙලූ පරමාණු බෝම්බය හේතුවෙන් සිදුවූ විනාශය මේ අතරින් ප්‍රධාන ය. මේ අත්දැකීම ඉන් අනතුරුව බොහෝ ලේඛකයන් අතින් ප්‍රතිනිර්මාණය වී ඇත්තේ හද කම්පා කරවන අයුරිනි.

ජපානය හා ජපන් සාහිත්‍යය හා බැඳුණු මේ සියලු තොරතුරු පිළිබඳව අවධානය යොමු කරමින් ලබන සතියේදී අපි ‘මිදිපොකුර’ කෙටිකතාව විමසමු.

කැත්ලීන් ජයවර්ධන 

1  . අබිරහස් ජීවිත තරණය - ටෙනිසන් පෙරේරා
2  . පරඬැල් - ශාන්ති දිසානායක 
3  . රතු ඉද්ද - කරුණාදාස සූරියආරච්චි
4  . පියසි කවුළුව - කපිල කුමාර කාලිංග
5  . සිටුවර පුවත - රූපා ශ්‍රියානි ඒකනායක 

1.අබිරහස් ජීවිත තරණය - ටෙනිසන් පෙරේරා -http://www.sarasavi.lk/abhirahas-jeewitha-tharanaya.html

2.ගැහැණු ළමයාගේ මරණය - ශමෙල් ජයකොඩි - http://www.sarasavi.lk/gahanu-lamayage-maranaya.html

3.පරඬැල් - ශාන්ති දිසානායක - http://www.sarasavi.lk/paradael.html

4.දඩයක්කාරයාගේ නිම්නය - අනුර වික්‍රමසිංහ - http://www.sarasavi.lk/dadayakkarayage-nimnaya.html

5.ඇහැළ මලී - මනෝහාරී හේවාවසම් - http://www.sarasavi.lk/ehalamalee.html

6.හේලංකඩ - කරුණාරත්න මාකඩුවාව - http://www.sarasavi.lk/helankada.html

7.නයි ගලින් උපන් පුත්‍රයෝ - බටුවන්ගල රාහුල හිමි - http://www.sarasavi.lk/nai-galin-upan-puthrayo.html

8.පියසි කවුළුව - කපිල කුමාර කාලිංග - http://www.sarasavi.lk/piyaesi-kawuluwa.html

9. රතු ඉද්ද - කරුණාදාස සූරියආරච්චි - http://www.sarasavi.lk/rathu-idda.html

10.සර්පයාගේ දියණිය - උපේක්ෂා නුවන්ශ්‍රිනි - http://www.sarasavi.lk/sarpayage-diyaniya.html

11.සිටුවර පුවත - රූපා ශ්‍රියානි ඒකනායක - http://www.sarasavi.lk/situwara-puwatha.html

12 .සුදම් සභාව - සරත් විජේසූරිය - http://www.sarasavi.lk/sudam-sabhawa.html

http://www.sarasavi.lk/gahanu-lamayage-maranaya.html#

http://www.sarasavi.lk/abhirahas-jeewitha-tharanaya.html

http://www.sarasavi.lk/paradael.html

අභිරහස් ජීවිත තරණය - ටෙනිසන් පෙරේරා,  ගැහැනුළමයාගේ මරණය -ශමෙල් ජයකොඩි , පරඬැල් - ශාන්ති දිසානායක 

The theme of loss runs through the collection of poems like an underground stream. The poet gives expression to his angst in letting go of his native land, his heritage, his language and his kith and kin. ‘I was a wingless bird/.Unwilling to leave the nest’. The separation was too painful; he creates visual imagery of his childhood [‘the paddy field.../stacking hay after harvest/...chasing sleepy buffaloes...’] and collects them ‘like jewels on the string of life’ to be carried over to his ‘village’ across the ocean. His need to maintain continuity is clear: ‘When the same moon rises/Over the Swan River/, I will pick them up/ Tomorrow, In my new village; Perth’.

Order this book online: http://www.sarasavi.lk/peart-my-village-down-under.html

Reasons

Human movement across state borders became commonplace worldwide after the Second World War, due to a variety of reasons. Ceylon/Sri Lanka too experienced such migratory activity with many of her citizens opting to leave her shores after Independence, and more so during the three decades of hostilities at the turn of the century.

Lured by the popular tag, ‘the lucky country’, many Sri Lankans chose Australia as their adopted home. The poet and his family were amongst them, citing ‘concerns for the safety of their children’ as the reason for leaving their motherland.

‘Breaking free from the fear of war/that hung heavy on the heart’.

They settle down in Perth, where the poet ‘sets up’ his ‘village down under’.

Needless to say, Perth is no village. Nestled between the Darling Range of mountains and the ‘mute sea’ [the Indian Ocean] and traversed by the Swan River, Perth is described as the ‘most isolated capital city in the world’ – ‘a best kept secret’- with a sprawling suburbia. The poet uses the term ‘village’ metaphorically, carrying over his original village – with the nativity, unity and the comfort it represents – and superimposing it on his new-found habitat. It reminds me of the little child who carries a cuddly toy [or any other object] for comfort when he explores the territory around his mother, which Donald Winnicott, the Paediatrician and Psychoanalyst called the ‘transitional object’! To Govinnage ‘the village’ is his transitional object.

Ideal

After settling in the new ‘village’ the painful withdrawal from the lost object, which takes the form of an abstract ideal, continues, resulting in a state of moaning [grief].

‘I don’t shed any more tears...But my heart aches’; 
and the sadness is projected on to his new environment. 
‘A sad melody fills..a weeping sky’. 
‘A sad melody from a didgeridoo...floats with the wind’. 
‘When the moon rises, I can see,/ A yellow veil covering the sad river again’. 
‘The Swan River. .is a tired child/ready to sleep’.

The migratory transition evokes a ‘crisis’ in many migrants, generating a plethora of emotions. Such emotions arise as a result of the conflict between the desire to preserve one’s original culture, language and traditions and transmit them to one’s offspring, and the need to adapt to the new culture.

The emotions generated depend on the capacity of the individual to take up such a challenge and are intimately personal.

He maintains a long distance romance with his native land and the memories flash back triggered by sights in his new environment. ‘Looking at floating ferries… On the Swan River..Far below. My memory is a mirror.. I see ferries floating.. On the Kelani River’.

‘Hay Street is full of damsels/Some like apsaras in Sigiri frescoes’.

Isolation

The poet expresses his isolation, with no one to confide in: ‘The Swan Rive/Flows sadly to the mute Indian Ocean’. At times he lapses into a state of melancholy:

‘My health is no good./My lungs are packing up./The heart decreases in rhythm’.

‘I don’t even have enough poems/as a literary bank balance in this village!’

The poet’s grief is compounded by anger and resentment. He articulates such emotions in the context of perceived unmet expectations and thwarted ambitions for him and his family and is displaced onto his adopted home.

‘Australia!/You are not my country/You were only a shelter/From woes in my country’

‘You robbed my children /Of their mother tongue/And forced them to wear a white mask’.

He also gives lyrical expression to the schism that develops between him and his children as they, in their formative years, adopt the new culture. This is best symbolised by:

‘I heard you [daughter] asking mum/Whether she had received red roses/I have never given red roses for love/Or celebrated Valentine’s Day’/‘We offered flowers to the Buddha/And chanted gatha reflecting on/The ephemeral nature of life’.

‘I would like to be the Lion/Protecting you in my cave in Sri Lanka!’

The confusion in his mind, created by the mixed emotions, gives rise to this oxymoronic reaction!

‘Walked as freely as you liked, [in SL] /Even if you did get a bullet in your head’.

Despair

Having to give up his identity has been a central concern for the migrant poet: the source of his despair. He gives expression to his hesitation in pursuing a new identity, resulting in a ‘diffusion’ of his conception of individuality [Identity Diffusion: a concept developed by Eric Eriksson, psychologist] although Australia tends to promote the idea of migrants maintaining their cultural heritage while integrating into the general community. As a multicultural society Australians takes pride in their ‘unity in diversity’.

The poet alludes to being an ‘Auslankan’ and an ‘Orientalist from down under’ with a certain degree of cynicism. The problem lies, as with many migrants, in the idealisation of the ‘loss object’ and difficulties experienced in letting go in the initial stages of immigration.

As the poet attempts to adjust to the change of seasons in his new home, he finds himself projecting his unsettled mindset onto the climatic conditions.

Summer has arrived /Like an angry man/Looking for a place to cook. 
The fallen [autumn] leaves/By the road/Drifting like our lives. 
The world covered with sad rain/The winter evenings are crawling/Like a snake. 
The [spring] sun is a teenage rebel/The frozen days have evaporated/ Like my youth.

Voice

As he merges into the Australian community the poet gives a voice to some of the contentious national political issues in ‘My Big Village: Australia’.

Aboriginal cause: ‘Killed the blacks/Created a Third World within the First’

Off-shore processing of refugees: ‘A bi-partisan approach to keep Australia clean/Of refugees, the boat people reaching our shores

This is not the tradition our white ancestors/Established over two hundred years ago’ 
Trade with China: 
‘Yes we sell a bit of Australia to China everyday/Until we have no land and iron ore to sell’. 
Aren’t they verses [voices] of dissent?

Despite the initial ambivalence in adopting an Australian identity, it seems ironical that the poet has subtitled his book ‘A collection of Australian poetry’. Instead, in my view, a title of ‘A collection of Migrant Poetry’ would have been more appropriate, as the collection aptly portrays the feeling state of a migrant, albeit idiosyncratic, for the reader to reflect upon.

Beauty

But having settled in his village down under, one could hope that the poet will now give expression to the beauty around him, and with his undoubted poetic skill, give lyrical expression to a higher level of understanding of the ‘oneness of beings’, as he has come to live in a ‘village’ which he shares with people from all corners of the world.

After all, we are all travellers on ‘The Great Trunk Road’ to borrow a metaphor from Rudyard Kipling’s ‘KIM’, taking refuge at ‘villages’ down the track, but soon to pick up our ‘baggage’ and continue with our ‘journey’.

‘One cannot overlook Sunil Govinnage’s unique contribution to the main-stream of modern Sinhala poetry’[Edwin Ariyadasa]. With this collection of poetry in English he has expanded his horizons and made his mark across the ocean.

The Australian poet, Andrew Burke has observed: ‘having Sunil read in Sinhala was enchanting—imagine such song being multiplied and amplified a hundredfold in our midst’. With poets such as Govinnage brought into location, Burke predicts: ‘I see some day there being a distinctly West Coast OZ literature’.

Source: http://www.sundayobserver.lk/2011/10/09/mon40.asp

Order this book online: http://www.sarasavi.lk/peart-my-village-down-under.html