Toen de lokale kwaliteitszender New York 1 met een heuse tv-reportage over de supermarkt berichtte, was mijn reactie waarschijnlijk dezelfde als de uwe: so what. Leuk, een nieuwe supermarkt in de buurt, maar in een stad van 8,5 miljoen mensen en een metropool van 21 miljoen mensen kan dit toch niet echt nieuws zijn.

Wel blijkbaar als die supermarkt in Harlem ligt, de beroemde zwarte wijk boven Central Park. De Best Yet Market is een statement. Een kwaliteitssupermarkt – waar een brood vijf dollar kost en je biologisch vlees kan kopen – in één van de armste en gevaarlijkste buurten van New York? Daar moet iets gaande zijn. Het is het zoveelste bewijs dat Harlem grondig verandert.

De wijk is het afgelopen decennium enorm opgeknapt. De crackepidemie is grotendeels uitgewoed. De misdaad is spectaculair teruggedrongen. In 1990 woonden er nog geen 1000 blanken in de wijk, die qua inwonersaantal vergelijkbaar is met Utrecht. Thans zijn dat er 20.000. Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog is Harlem weer een aantrekkelijke plek om te wonen. Mijn vrouw en ik wonen er nu bijna een jaar en hebben inmiddels een gezin.

Maar nog steeds zijn er grote problemen en die gaan niet zomaar weg. Om in de wereld van supermarkten te blijven: in sommige gebieden zijn de karretjes afgeschaft, want die worden telkens gejat door drugsverslaafden. Over deze spanning, tussen oud en nieuw, tussen de oorspronkelijke bewoners en de nieuwkomers, over de verandering van een buurt, die leunt op zijn fraaie en loodzware verleden en die voorzichtig optimistisch uitkijkt naar de toekomst, daarover start zaterdag een multimediale serie op Sargasso. Iedere zaterdag om 9.00 uur: Harlem Shuffle. Veel lees- en kijkplezier.

“‘Het is geen makkelijke afweging geweest. Mijn halve leven heeft in het teken gestaan van de politiek en het bestuur. Met hart en ziel heb ik mij ingezet. Vooral in de laatste jaren als Minister van Verkeer en Waterstaat is het een grote eer geweest om zoveel mooie dingen te doen voor Nederland. In de komende periode komt de nadruk meer op mijn privéleven te liggen. Die keuze heb ik samen met mijn vriendin genomen. Die keuze maak ik vol overtuiging.”

De afgelopen dagen zoemde het in Den Haag nou juist dat hij de de facto opvolger van Balkenende zou worden met een tweede plaats op de kieslijst voor de Tweede Kamer verkiezingen. Zijn hele volwassen leven al politicus en door velen gewaardeerd, maar wat vinden wij van hem? Was hij een succesvolle minister van Verkeer en Waterstaat? Waarom gaat hij opeens weg, het zoveelste koningsdrama bij het CDA? En komt de kroonprins ooit nog terug om zich te laten kronen tot koning premier?

Na de doorklik de toelichting (video) van Camiel Eurlings.

De PvdA in Rotterdam laat enorme kansen liggen om iets te doen aan de polarisatie in de stad. De rotzooi rond de verkiezingen en het voortijdig uitsluiten van Leefbaar Rotterdam (LR) leiden ertoe dat de verdeeldheid alleen maar toeneemt. Ook Aboutaleb zou boven zichzelf uit moeten stijgen. Hij mist een kans voor open doel om als burgervader op te treden en te laten zien dat hij ook tegen zijn eigen partij streng kan zijn.

Het lijkt soms wel alsof hij het gevoel mist om wijs en ruiterlijk te handelen als dat van hem gevraagd wordt. In plaats daarvan schiet hij in een enorme kramp en reageert hij te laat, zoals de aanpak van de rellen op het strand van Hoek van Holland al eerder liet zien.

Alleen al de beelden die naar buiten kwamen van meerdere mensen in een stemhokje en het nieuws dat er stemmen van een heel district kwijtraakten waar “toevallig” 90 procent van de mensen op LR hadden gestemd, waren voldoende reden geweest om binnen 24 uur het besluit tot hertelling te nemen. Aboutaleb had direct in moeten grijpen, want dan stijg je boven de partijen uit en ben je de wijste.

Nu hangt er een zweem van partijdigheid rond zijn optreden. Waarom moet hij ook zo nodig zeggen dat hij denkt dat ook na hertelling de PvdA toch de grootste blijft? Dat is een hele domme uitspraak. Bovendien had hij met ‘damage control’ en standvastig optreden kunnen voorkomen dat straks wellicht de verkiezingen (deels) over moeten.

Als je naar de PvdA en LR kijkt, straalt de onderlinge haat ervan af. Dat komt met name omdat er over en weer nogal harde woorden en beledigingen zijn geuit in de afgelopen acht jaar. Toch hebben beide partijen achtereenvolgens de afgelopen acht jaar de stad heel behoorlijk bestuurd. De veiligheid is een stuk vooruit gegaan en er is veel gebouwd en geïnvesteerd. Nu we middenin een grote economische crisis zitten zou een grote coalitie juist enorm goed zijn voor de stad. Dominique Schrijer, de lokale leider van de PvdA geldt als een hardliner op het gebied van veiligheid en integratie. Juist hij zou een brug moeten slaan naar Pastors, die het toch mogelijk heeft gemaakt dat Aboutaleb nu burgemeester is van Rotterdam. Tegen zijn achterban in heeft hij hem verdedigd bij zijn benoeming.

Hier ligt voor de PvdA een kans om bindend te zijn. Wouter Bos, op naar Rotterdam!

Dat kan allemaal wel zo zijn. Maar een BTW-verhoging zal zeer waarschijnlijk nooit meer teruggedraaid worden. Kijk naar het vermaledijde Kwartje van Kok in de accijns… Terwijl voor een speciale crisistaks wel kan worden afgesproken er na een X aantal jaren mee te stoppen.

Aangezien het Wordpress-technisch gesproken nog steeds crisis is voor de poll-applicatie op uw favoriete weblog (met andere woorden: de poll is stuk) gaan we heel oldskool (en Rotterdams?) stemmen zonder gordijntje in de comments. May I have your votes: Crisistaks, BTW-verhoging of iets heel anders?

“Ik meld het u maar vast. Ik ben niet glamoureus.” Dat vertelt Gerda de lezertjes van de Libelle en de Margriet. Ja, ja. Het staat in het nieuwe personality glossy dat het vijfenzeventig jarige bestaan van het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij moet bestempelen. In het blad wordt uit de doeken gedaan hoe nuchter ons Gerda eigenlijk is. En dat ze problemen graag op de keukentafel oplost.

In het blad ook nog een plekje voor bisschop Hurkmans, die – op kosten van het jarige departement – vertelt dat God uitkomst biedt in barre tijden. Laat de kinderen tot mij komen. Gerda en God, moeten samen full-color bij miljoenen dames op de keukentafel terecht komen. En dat heet dan: voorlichting. Ja, in de marge ook nog een enkele lanbouwondernemer. Fotootje, tekstje.

Maar wat weet ik na het lezen van Gerda nou eigenlijk over het vijfenzeventig jarig bestaan van het landbouwdepartement? Nou, eh, niks. Ik weet dat Gerda graag jogt. Dat ze voldoende verdient om regelmatig biologisch te eten. Dat ze een druk leven heeft. En zo nog wat gemeenplaatsen. Oh, en ze meent ook dat u met uw kindjes vaker de natuur in moet. En dat u naar koeien moet kijken.

Overheidsbeleid moet kennelijk vermarkt worden. Burgers ga je niet informeren, nee je gaat een imago bouwen volgens de principes van de marketing. Want anders slikt het volk het niet. En niet te veel inhoud, want dat begrijpt de gemiddelde lezer niet. Marketing is het nieuwe uitleggen. Beleid kun je niet in een jurkje fotograferen, Gerda wel.

Enfin, over die vier ton ga ik het maar niet hebben. De grote vraag is vooral: wat voor mensen heeft Gerda om zich heen verzameld? En zit er daar niemand bij die haar heeft ingefluisterd: “Zeg Gerda, dit kan _echt niet_!” Kennelijk niet. Raar.

Overigens ben ik wel benieuwd naar de eerste editie van Ernst.