[[Show as slideshow]]

The John Jorgenson Quintet features guitarist John Jorgenson, a founding member of the Desert Rose Band, the Hellecasters, and six-year member of Elton John’s band. Artists ranging from Barbra Streisand to Bonnie Raitt to Earl Scruggs have sought out Jorgenson’s guitar work.  Recently, John Jorgenson was chosen to portray Django Reinhardt in the feature film Head in the Clouds.

At a John Jorgenson Quintet performance, audiences are amazed by John’s dazzling guitar work as well as his mastery as a clarinet player and vocalist.  Whether playing his own accessible compositions or classic standards, John and his band make music that is equally romantic and ecstatic, played with virtuosity and soul.

John Jorgenson is known as one of the pioneers of the American gypsy jazz movement.  He has performed as a solo artist as well as collaborated with other musicians all over the world.  His articles and lessons on gypsy jazz have appeared in prominent guitar magazines and he has given master classes around the country, and he has performed with some of the most respected European proponents of this style, Bireli Lagrene and Romane.  His playing has been included on a CD with Babik Reinhardt and Jimmy Rosenberg, and on another featuring Angelo Debarre and Moreno.  In 1988 Curb Records released Jorgenson’s After You’ve Gone CD, a collection of Reinhardt- and Goodman-styled 30′s swing, featuring guest artists Darol Anger and David Grisman.

Growing up in Southern California, John was playing both the piano and the clarinet by age 8. At 12 he got his first guitar and practiced voraciously while continuing to study classical music on woodwinds.  By age 14, John was playing professionally.  Learning first to play rock guitar, John absorbed other guitar styles as quickly as he discovered them. This broad musical palette has enabled him to play with artists as diverse as Elton John, Luciano Pavarotti, Bonnie Raitt, and Benny Goodman. He is an “A-List” session player working in LA, Nashville and London and has appeared on numerous platinum-selling and Grammy-winning CDs.
John Jorgenson first came to national prominence in the mid 1980′s with The Desert Rose Band, which he co-founded with Chris Hillman. The band earned five # 1 singles and garnered several awards. During this time, John won the ACM’s “Guitarist of the Year” award three consecutive times.  Following the Desert Rose Band, John formed another award-winning group, the virtuosic guitar trio The Hellecasters. Originally conceived as a “one off” gig for fun, the group went on to produce three acclaimed CDs and a live video, winning both “Album of the Year” and “Country Album of the Year” from the readers of Guitar Player Magazine for the stunning debut effort Return of the Hellecasters, released in 1993.

In 1994 Elton John called and invited John on an 18-month world tour. The 18 months stretched into a six-year period that included not only sold out world tours, but also recordings, television appearances, and collaborations with many other artists including Sting and Billy Joel. In additiona to acoustic and electric guitars, John was also featured on saxophone, pedal steel, mandolin and vocals.
Although John Jorgenson is well-renowned in the pop, country and rock world, gypsy jazz is the style of music closest to his heart.  Because of his international reputation as a gypsy jazz player, John was twice asked to recreate Django Reinhardt’s music for feature films, Gattica and Head in The Clouds. The latter, released in early 2005 and starring Charlize Theron and Penelope Cruz, features John on camera as Django Reinhardt, complete with burned hand and gypsy moustache.

2004 also marked the release of Franco-American Swing on J2/FGM Records.  As John Jorgenson’s latest creative work, the CD is full of infectious gypsy jazz music. The Nashville Chamber Orchestra joins John in this collection of original compositions and gypsy jazz classics, pushing the boundaries as it adds to the tonal palette of traditional gypsy jazz. Beautiful melodies and soulful virtuosity abound for listeners treated to John Jorgenson’s dazzling fretwork and sizzling clarinet playing.  Additionally, John released two gypsy jazz guitar instruction books and DVDs, and a third instruction book is due to come out later this year.

Currently living in Nashville, John tours worldwide playing gypsy jazz with The John Jorgenson Quintet.  He also performs in the UK with his electric band, John Jorgenson & Friends, and continues to collaborate with other artists live and in the studio.

Bezetting/line up:

John Jorgenson – leadguitar
Doug Martin-guitar
Jason Anick-violin
Simon Planting-doublebass
Rick Reed-drums

Prijzen, beschikbaarheid en boekingen

Wilt u weten of deze artiest beschikbaar is op de door u gewenste datum? Of wilt u deze artiest direct boeken? Bel Sascha via 020-6592441, stuur haar een e-mail of maak een afspraak en bezoek ons kantoor in Amsterdam. Sascha adviseert u graag persoonlijk. U ontvangt altijd eerst een prijsopgave.

U kunt ook gebruik maken van het onderstaande formulier; Vul uw gegevens in en wij laten binnen twee werkdagen weten of de door u gewenste artiest(en) beschikbaar zijn. U ontvangt een geheel vrijblijvende prijsopgave.

Indien u nog geen specifieke artiest op het oog hebt dan kunt u het veld “gewenste artiest” leeg laten. Gebruik dan het veld “aanvullende informatie” om te beschrijven wat u zoekt of om wat voor evenement het gaat, wij voorzien u graag van advies.

cforms contact form by delicious:days

“Rita Reys is al meer dan een halve eeuw onafgebroken en onbetwist de grootste jazzzangeres van Nederland”, concludeerde de Edisonjury eind 2006, toen zij als eerste Nederlandse jazzmusicus de Edison Oeuvre Award in ontvangst mocht nemen. De grande dame van de Europese jazzvocalen weet haar publiek nog immer om haar vingers te winden, met haar door velen bejubelde timing,  swing en performance.

JEUGD

Maria Everdina Reys werd op 21 december 1924 geboren in Rotterdam. Ze kwam uit een artistiek gezin: haar vader was violist en dirigent, haar moeder was  revuedanseres. Haar ouders hielden voornamelijk van lichtklassieke muziek, en zodoende groeide Rita op onder de klanken van Chaikovski en Chopin. Al vroeg bleek dat het zingen Rita in haar in het bloed zat: “jij bent zingend geboren”, zei haar moeder haar eens. Als tiener deed ze mee aan zangconcoursen in haar geboortestad, die ze stuk voor stuk wist te winnen. Op haar 15^e begon haar zangcarrière serieuze vormen aan te nemen, toen ze ging optreden met de The Hawaiian Minstrels. En twee jaar later werkte ze met het orkest van Johny Jansen, waar ook haar vader deel van uit maakte.

KENNISMAKING MET DE JAZZ

Al in 1943 vertrok Rita uit Rotterdam, om als zangeres te gaan werken in een jazzclub in Hilversum. Jazzdrummer Wessel Ilcken kwam daar, onder de indruk van haar zangkunsten, alsmaar vaker naar haar luisteren. Na een aantal maanden ging Rita echter terug naar haar ouderlijk huis in Rotterdam. Maar toen Nederland eenmaal bevrijd was van de Duitse bezetting zocht Wessel haar weer regelmatig op, en tenslotte vroeg hij haar ten huwelijk. Het paar trouwde op 2 november 1945. Door Wessel kwam Rita in de wereld van de jazz terecht. Een van de eerste jazzensembles waarmee ze samenwerkte was het orkest van saxofonist Lex van Spall.

EUROPA IN

In de jaren die volgden gingen Rita en Wessel in toenemende mate naar in het buitenland. In 1945 en ’46 waren ze regelmatig te vinden in België en Luxemburg, samen met het orkest van Ted Powder. Van 1947 tot 1950 toerden ze gezamenlijk door Spanje en Noord-Afrika, met het orkest van Piet van Dijk. In 1950 werd het Rita Reys Sextet opgericht, waarmee Rita en Wessel met veel succes tournees deden door Engeland en Duitsland. Ook haar broer, tenorsaxofonist Karel Reys, maakte van het ensemble deel uit.

Stockholm (Zweden) was in die jaren het jazzcentrum van Europa, en vandaar ook dat Rita en Wessel er in 1953 voor langere tijd verbleven. Rita’s eerste plaatopnames werden hier gemaakt, voor het Zweedse label Artist. Op 2 maart ging ze voor het eerst de studio in, met de toentertijd befaamde saxofonist Lars Gullin. Een half jaar later maakte zo opnamen met het sextet van klarinettist Ove Lind. Na een drukke tijd in Zweden keerden Rita en Wessel terug naar Nederland. Ze vestigden zich in Loosdrecht, waar op 18 april 1954 dochter Leila  werd geboren. Een jaar later maakte Rita haar eerste Nederlandse plaatopnames, voor de elpee Jazz Behind The Dikes waarop toenmalig Nederlands jazztalent te horen is. Haar vertolking van My Funny Valentine betekende haar doorbraak in eigen land.

THE STATES

Rita’s succes in Nederland was gevestigd, en in 1956 lonkte de Verenigde Staten. George Avakian, producer bij het Amerikaanse label Columbia, hoorde haar zingen in de illustere Amsterdamse jazzclub Sheherazade, en nodigde haar uit om naar de States te komen. Ze ging zonder Wessel, die geen visum kon krijgen omdat hij marihuana gebruikte (als pijnstilling voor zijn nierproblemen). Ze kreeg de aanbieding een plaat te maken, wat ze deed in samenwerking met een van de beroemdste jazzensembles van die tijd: Art Blakey & The Jazzmessengers. Op deze elpee, The Cool Voice of Rita Reys, zijn onder andere te horen: Horace Silver, Hank Mobley en Donald Bird. Omdat de heren het zo’n “ball” vonden om met Rita te werken, traden ze ook nog diverse malen gezamenlijk op in de beroemde jazzclub Village Vanguard, in New York’s Greenwich Village. Nadien zou Rita hier ook concerten geven met jazzorganist Jimmy Smith.

Een jaar later ging Rita wederom naar de Verenigde Staten, en trad er op met het orkest van Chico Hammilton, wederom in de Village Vanguard. Elders stond ze gedurende die maanden op de planken met andere grote namen, zoals Oscar Petterford, Zoot Sims en Clark Terry.

Zes dagen na haar terugkomst in Nederland kreeg Rita een enorme klap te verduren: Wessel, net Nederlands kampioen waterskiën geworden, kreeg een hersenbloeding en zou er een week daarna aan overlijden. Toch ging Rita snel weer aan het werk, al was het maar omdat er voor haar en haar dochter wel brood op de plank moest komen. Ze reisde onder meer af naar Duitsland, waar ze werkte met Kurt Edelhagen en Bengt Hallberg. In Frankrijk trad ze enige tijd op met saxofonist Lester Young.

EUROPE’S FIRST LADY OF JAZZ

In toenemende mate ging Rita vanaf eind jaren ‘50 samenwerken met het trio van pianist Pim Jacobs, die ze al kende uit de band van Wessel. Pim bleek niet minder dan stapelverliefd op Rita, en na een optreden in Groningen vroeg hij haar, op weg terug naar huis, ten huwelijk. Ze trouwden op 30 september 1960, in het stadhuis van Hilversum. Het Polygoonjournaal deed er uitgebreid verslag van. De burgemeester reikte het net getrouwde paar bij deze gelegenheid het eerste exemplaar uit van hun elpee Marriage in Modern Jazz.

Om meerdere redenen was 1960 een bijzonder jaar. Rita en het Trio Pim Jacobs, met Ruud Jacobs op contrabas en Wim Overgaauw op gitaar, wonnen het internationale jazzfestival van Juan Les Pins (Frankrijk). Rita werd er uitgeroepen tot Europe’s First Lady of Jazz.

Een jaar daarna won Rita voor Marriage in Modern Jazz haar eerste Edison, haar tijdens het Grand Gala du Disque uitgereikt door cabaretier Wim Sonneveld. In 1969 volgde een haar tweede, voor Rita Reys Today. Datzelfde jaar vloog ze ook andermaal naar de Verenigde Staten, om er op te treden tijdens het jazzfestival van New Orleans, met o.a. Zoot Sims en Milt Hinton. De opnamen van dit concert werden in 2004 teruggevonden, en geven blijk van een enorm enthousiasme onder het Amerikaanse publiek (op de eerste rij zat o.a. Sarah Vaughan, die dat jaar ook op het festival optrad).

THE SONGBOOKS

In de jaren ’70, de hoogtijdagen van de popmuziek, wilde Rita laten zien dat haar muzikale talent zich niet slechts leende voor het klassieke jazzrepertoire, en ging ze een samenwerking aan met dirigent en arrangeur Rogier van Otterloo. En met succes: zowel haar vertolking van het repertoire van Burt Bacharach als dat van Michel Legrand resulteerden in een Edison en een Gouden Plaat. Ook de beide componisten waren onder de indruk van Rita’s vertolkingen van hun werk. “I love what I heard on the record. So happy to hear you again”, schreef Bacharach aan haar. Ook Legrand prees de elpee met zijn composities met veel enthousiasme aan: “From now on, everytime I will write a song, I will think of the great Rita Reys, who sings the love songs with such love, that I really love her, and you will too.”

Later nam Rita, eveneens met het orkest van Van Otterloo, met succes ook het repertoire van George Gershwin en Antonio Carlos Jobim op.

BACK TO BASICS

Vanaf de jaren ’80 keerde Rita terug naar het klassieke American Songbook-repertoire, wat onder andere resulteerde in de elpee That Old Feeling, waarop ze te horen is met de Amerikaanse saxofonist Johnny Griffin, en Memories of You, met een orkest onder leiding van Lex Jasper. Het was hetzelfde orkest dat op dat moment ook de muziek opnam voor de film Yentle, met in de hoofdrol Barbra Streisand. Nadien bleek dat Streisand zelf zo onder de indruk was van Rita’s zang, dat ze minutenlang bij de opnamen had staan luisteren.

In 1985 werd bij Rita borstkanker bij haar geconstateerd, waar ze evenwel snel bovenop wist te komen. Na wekenlang medische behandelingen en thuis zitten, trad ze op in een uitverkocht Concertgebouw. Niemand wist dat ze ziek was geweest, en de kranten stonden vol lovende recensies. Besloten werd om  het concert, dat voor de TROS-radio was opgenomen, op elpee en cd uit te brengen. Volkskrant-journalist Bert Vuijsje schreef ondermeer: “De manier waarop ze het materiaal vertolkte overtrof de hoogste verwachtingen. De durf waarmee ze de melodie parafraseert lijkt de laatste jaren alleen maar gegroeid. In haar tekstbehandeling, haar timbre-beheersing en haar ritmisch raffinement straalt ze een achteloos meesterschap uit. […] Voorlopig kan er weinig twijfel meer bestaan over de vraag wie de grootste Nederlandse jazz-zangeres is.” Rita zelf zei over die avond later in De Volkskrant: “Dat concert is inderdaad een soort nieuwe start geweest, zo van: vergeten al die rotzooi achter me”

Een lang gekoesterde wens van Rita ging in 1986 in vervulling, toen ze in de Wisseloord Studio’s in Hilversum een kerstplaat opnam: Have Yourself A Merry Little Christmas. De begeleiding is hierop in handen van het Trio Pim Jacobs en het Metropole Orkest onder leiding van Rogier van Otterloo. Het zou het laatste album zijn waarvoor ze samenwerkte met Van Otterloo, die twee jaar later overleed.

In 1991 ontving Rita op het North Sea Jazz Festival de Bird Award, en later dat jaar kreeg ze in Den Haag, uit handen van de Amerikaanse ambassadeur, de American Songbook Award uitgereikt . Mede naar aanleiding hiervan maakte ze in 1992 twee dubbel-cd’s: Rita Reys, The American Songbook, volume 1&2. Het zouden de laatste cd’s zijn die ze opnam met haar geliefde Pim. Bij hem werd in de loop van 1995 kanker geconstateerd. De tournee ter gelegenheid van Rita’s 70^ste verjaardag werd afgeblazen, en er volgde een lang traject van medische behandelingen. Tot verdriet van velen overleed hij, op 3 juli 1996, op 61-jarige leeftijd. Tien dagen nadien nam Rita voor hem postuum de Bird Award in ontvangt, bij welke gelegenheid ze zei, “zoals Pim het wilde”, terug te zullen komen.

ALLEEN VERDER

Voor hoe lang Rita haar werk zou neerleggen viel tijdens die zomeravond in juli niet te zeggen. Verbazingwekkend was dat ze, een vechter als ze is, een jaar later alweer op het North Sea Jazz Festival zou staan, samen met het trio van haar nieuwe pianist en begeleider Lex Jasper. Met het Philharmonisch Orkest van Hannover nam ze de cd  Loss of Love, Rita Reys Sings Henry Mancini op.  Het werd haar vijfde songbook-vertolking. Een overvolle concertagenda volgde, met optredens in zowel binnen- als buitenland.

Ter gelegenheid van haar 75^ste verjaardag ging Rita wederom de studio in, voor de opnames van The Lady Strikes Again. Hierop is ze te horen is samen met drie trio’s, te weten die van de pianisten Lex Jasper en Cor Bakker, en met het befaamde Rosenberg Trio. Samen met Mathilde Santing nam ze voor de plaat het stuk People Will Say We’re in Love op, dat nadien ook live werd opgenomen tijdens een radioconcert met het Metropole Orkest. Het eerste exemplaar van de cd werd haar uitgereikt door toenmalig premier Wim Kok, die al jaren een groot fan van haar bleek te zijn.

In 2004 tekende Rita samen met journalist Bert Vuijsje het verhaal van haar leven op, wat resulteerde in het boek Rita Reys, Lady Jazz (Amsterdam: uitgeverij Thomas Rap). In augustus ging ze de studio in voor de opnamen van de cd Beautiful Love, waarop ze nooit eerder gezongen stukken ten gehore brengt, zoals Under A Blanket Of Blue, When Sunny Gets Blue en I Get Along Without You Very Well. De cd gold ook als een hommage aan Pim, en kreeg daarom de toepasselijke subtitel A tribute to Pim Jacobs. De begeleidende muzikanten op het album zijn Peter Beets (piano), Ruud Jacobs (contrabas) en Martijn van Iterson (gitaar). Bij de viering van haar 80^ste verjaardag, in het Pim Jacobs Theater in Maarssen, werd de cd aan het publiek gepresenteerd middels een videoboodschap van Pieter van Vollenhoven, naast Louis van Dijk een van Pim Jacobs’ Gevleugelde Vrienden.

OEUVRE EDISON

Op 22 december 2006 ontving Rita Reys als eerste Nederlandse jazzmusicus de Oeuvre Edison, na onder andere Tony Bennett en Herbie Hancock. Bij de uitreiking sprak Rita haar dank uit aan alle muzikanten, haar publiek en anderen die door de jaren heen bijdroegen aan haar succes. Een speciaal dankwoord richtte ze tot haar zwager en bassist Ruud Jacobs, die een groot gedeelte van haar oeuvre produceerde. Ook noemde ze haar geliefde echtgenoot Pim Jacobs “die wij natuurlijk niet vergeten mogen”. Een groots, beamend applaus volgde.

RECENT

Begin 2007 namen Rita Reys en het Kwintet Ruud Jacobs in een uitverkocht Koninklijk Theater Carré een DVD op, die nadien wekenlang hoog genoteerd stond in de Muziek DVD Top 20. NRC Handelsblad schreef over het concert ondermeer: “Rita Reys schittert in een vol Carré” en “Reys heeft nog steeds de beste timing”. In het najaar ging ze andermaal op tournee langs de Nederlandse theaters, samen met saxofonist Piet Noordijk. Maandenlang stonden ze voor uitverkochte zalen, en bewezen beide nog altijd tot de absolute top van hun vak te horen. In juli 2008 stond Rita Reys voor de 19^e keer op het North Sea Jazz Festival, samen met de Jazz Orchestra of the Concertgebouw en Fay Claassen, haar grote favoriet onder de jongere generaties jazzvocalisten.

In 2009 ging Rita wederom de studio in, voor de opnamen van een langverwacht nieuw album. En ook nu, aan de vooravond van haar 85^ste verjaardag, was zij vastbesloten zich hierop te wijden aan niet eerder gezongen repertoire. Tien van de twaalf stukken nam ze nooit eerder op, zoals daar zijn: Dearly Beloved, You Hit The Spot en de toepasselijke titelsong, Young at Heart. Op de plaat zijn, naast het Ruud Jacobs Kwartet, twee special guests te horen. De eerste is de Amerikaanse tenorsaxofonist Scott Hamilton, die naast een succesvolle carrière als solomuzikant eerder vocalisten als Tony Bennett en Rosemary Clooney begeleidde. Als tweede gast horen we Thijs van Leer, maar ditmaal op Hammond orgel, waar hij in de afgelopen decennia voornamelijk bekendheid verwierf als fluitist.

Bij gelegenheid van Rita’s 85^ste verjaardag vonden er in december 2009 twee bijzondere concerten plaats. Op 17 december stond ze in een uitverkocht Concertgebouw in Amsterdam, samen met Trijntje Oosterhuis en The Jazz Orchestra of The Concertgebouw, onder leiding van Henk Meutgeert. Nooit eerder deelden de zangeressen met elkaar het podium. Een minutenlange staande ovatie kreeg Rita Reys, toen ze die avond neerdaalde van de trappen van het Concertgebouw. Wat volgde was een waar luisterfeest, met afwisselend bekende jazzklassiekers (Rita bracht ondermeer voor het eerst in haar carrière Nat King Cole’s Route ’66 ten gehore), stukken van hedendaagse componisten, als ook het geijkte jazzy kerstrepertoire. Met Trijntje Oosterhuis samen zong ze Burt Bacharach’s Alfie, wat beide vocalisten eerder opnamen voor hun Bacharach-albums.

Op haar verjaardag, 21 december, volgde een feestelijk concert in het Pim Jacobs Theater in Maarssen, samen met het Ruud Jacobs Kwartet. Voor het eerst bracht Rita enkele stukken van het nieuwe studioalbum Young at Heart ten gehore, dat begin 2010 verscheen.

KONINKLIJK GEPROMOVEERD

Bij gelegenheid van haar 70-jarig podiumjubileum werd Rita Reys bij Koninklijk Besluit van 10 oktober 2011 benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, voor de unieke betekenis waarvan zij tot op de dag van vandaag is voor de muziek, en meer specifiek de jazz, in Nederland. (Uit onderzoek van Buma Cultuur dit jaar bleek zij niet voor niets de populairste Nederlandse jazzmusicus). De voordracht van Rita voor deze onderscheiding werd aanbevolen door: Fay Claassen, Wim Kok, Neelie Kroes, Mathilde Santing, Sylvia Tóth, Bert Vuijsje, Imme Schade van Westrum, Hans van Willigenburg en Joop van Zijl. Maandag 21 november 2011 werden haar de bijbehorende versierselen opgespeld tijdens een feestelijke bijeenkomst op de SS Rotterdam. Felicitaties waren er van Pieter van Vollenhoven en Wim & Rita Kok. Ondermeer het NOS Journaal en Show Nieuws deden verslag van de uitreiking.

Deze onderscheiding betekent voor Rita Reys Koninklijke promotie, daar zij dertig jaar geleden reeds benoemd werd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

Rita Reys – Young at Heart

Website

http://www.ritareys.eu/

Rita Reys on Facebook.com

Rita Reys on YouTube

Rita Reys on Twitter

Prijzen, beschikbaarheid en boekingen

Wilt u weten of deze artiest beschikbaar is op de door u gewenste datum? Of wilt u deze artiest direct boeken?   Bel Sascha via 020-6592441, stuur haar een e-mail of maak een afspraak en bezoek ons kantoor in Amsterdam. Sascha adviseert u graag persoonlijk. U ontvangt altijd eerst een prijsopgave.

Begin deze maand vierde Lils het feit dat ze 40 jaar in het vak “zit”met een super mooie CD: “40 Years On Stage”. Op de CD zijn prachtige “nieuwe”classics te beluisteren uit de 2^e helft van de vorige eeuw welke in een prachtig nieuw “Lilseriaans” jasje zijn gestoken.

Lils Mackintosh behoort tot de meest vooraanstaande jazzvocalistes in Nederland. In 1993 verscheen haar imponerende debuutalbum ‘It’s not Perfect to be Easy’, waarmee zij op slag het stempel  ’ Europese Billie Holiday’ verwierf.  Door de jaren heen maakte Lils Mackintosh 7 cd’s en werkte met vooraanstaande artiesten zoals Michiel Borstlap, Mike Del Ferro,  Cor Bakker, The Rosenberg Trio, Madeline Bell, Hans en Candy Dulfer, Louis van Dijk,  Peter Beets, The Dutch Swing College Band, Georgie Fame en wijlen Cees Slinger en Oscar Peterson. In 2000 ontving Lils een Edison voor haar 4^e album “Black Girl” geproduceerd door Hans Dulfer.

In het theater debuteerde Lils in 1972 in de rockopera “Hair”en stond zij in 1983 in “Hard Rose Knal Blauw”. In 1984 trad zij wederom op in een rock-opera, en wel in “Ik, Jan Cremer”. In 1989 stond zij in de Circusmusical “Barnum”, en in seizoen 2000/ 2001 in de “Kook-Revue” van en mét Meesterkok, schrijver en televisiepersoonlijkheid Joop Braakhekke. In de theaterseizoenen 2006-2008 tourde Lils samen met The Dutch Swing College Band door Nederland, Zwitserland en Duitsland en zong zij op 2 cd’s van de DSCB, waaronder een kerst-cd.

Lils is een heel actieve vrouw, doet veel commercials, jureert, geeft masterclasses, zang-cursussen en workshops en schreef in dat kader zelfs een boekje:

“Iedereen kan zingen, alleen niet allemaal even mooi”.

Al enkele jaren lang heeft Lils regelmatig een talkshow in het Parooltheater in Amsterdam, waarin zij zeer interessante gasten ontvangt.

Maar wat ze door de jaren heen het meest en liefst doet is natuurlijk concerten geven met haar eigen band, tijdens (jazz)festivals, feesten en in het theater.

Haar repertoire is ontzettend breed en veelzijdig en bevat repertoire van –uiteraard- Billie Holiday, Bessie Smith, Huddie Leadbetter, Beryl Bryden,  tot eigentijdse personalities als Grace Jones (Strange, i’ve seen that face before) tot vette Soul, Rhytm & Blues en het bekende tot minder voor de hand liggende jazz-repertoire uit verschillende decennia van de vorige eeuw.

Altijd met een eigen touch, invalshoek of arrangement, en in een unieke,  onmiskenbaar –eigen- sound, mede dankzij de inbreng van haar geweldige bandleden.

Samen spuien zij een opzwepende mix van heerlijk repertoire in een wisselwerking en interaktie met het publiek waarmee een dialoog niet geschuwd, ja zelfs aangemoedigd wordt.

Bezetting

Cajan Witmer – toetsen
Kim Weemhoff – drums
Clous van Mechelen – tenorsaxofoon
Harm Wijntjes – contrabas
Lils Mackintosh – zang

(bezetting kan af en toe variëren)

Voor kleinere intieme (dinner)parties, vernissages e.d. treedt Lils op in een pasklare bezetting,  bijvoorbeeld in Duo met Clous van Mechelen, in dit geval als pianist of als Trio met Clous van Mechelen (piano) en Harm Wijntjes (contrabas).

MP3 demo-compilaties per bezetting op aanvraag beschikbaar.

Audio

Lils Mackintosh – About Crazy

Lils Mackintosh is a Dutch singer, composer, actress and writer, and the daughter of the singer Max Woiski jr. and granddaughter of musician Max Woiski sr. At seventeen she was talent scouted by the Dutch actor Jack Monkau and traded a formal education for a career in music.

The early years (1972-1990)
Being the daughter of two parents in the music industry, a career along that road seemed a natural step to take. Lils became a professional singer with the acceptance of a role in the musical ‘Hair’. Next she played key roles in the Dutch rock opera Ik, ‘Jan Cremer’ and the high profile musical ‘Barnum’.
Lils then decided to become more experienced as a lead singer and played in different rock and hardrock bands. She also toured on a regular basis. One of the highlights was an extended tour in Sudan, Kuwait and Egypt. This was also the period in her career where she had the honor to perform with jazz legends like Oscar Peterson and B.B. King. In 1977, Lils released her first jazz single, a cover version of the Rogers & Hart classic ‘My Funny Valentine’.

Transition to jazz (1990-now)
Winning the 1990 ‘Vocalistenprijs’ at the Dutch Jazzconcours in Breda lead to a significant career change. Lils then decided to specialize in jazz music. She started to perform extensively in Europe and the United States and was a regular performer at the legendary North Sea Jazz Festival.
In 1993 she released her debut album, ‘It’s not perfect to be easy’. She received recognition for this album with the nomination for an Edison Jazz Award. Two more albums were released in this period: ‘This is the strangest life I’ve ever known’ is released in 1994, followed by ‘Seasons’, in 1997.
Being an artist with the desire to develop and transform, Lils took a different take on her career when she formed the ‘Lils Mackintosh & The Swing Cats’ band in 1998. This period also marked the return to the theatre, with the ‘Jazznight’ theatre tour, together with the Beets Brothers, the Stylus Horns and the

Rosenberg Trio
Her fourth studio album, ‘Black girl’ produced by the renowned saxophone player Hans Dulfer, is a tribute to the American blues singer and guitar player Huddie Ledbetter. The album was released in 1999 and made a big impression in the jazz scene. This, in turn, lead to Lils’ first Edison Jazz Award.
Published on multi-channel SACD in 2002, Lils’ first live endeavor was a recording session at the Bimhuis in Amsterdam, in front of a live audience. The album, named ‘In the wee small hours of the morning’ was well received by both critics and audiophiles.

That same year the Beets Brothers released the first ever Dutch jazz DVD, featuring Lils and Hans Dulfer.
A close collaboration with saxophone player Wouter Kiers, lead to the release of the concept album ‘Comes love’ in 2005. All of the songs deal with different aspects of love and relationships. After a period of extensive touring in Europe, Lils released the album ‘About crazy’. This 2008 album is an intimate portrait of an artist who has seen significant ups and downs in her personal life. Lils also used the classic Hammond organ to create a distinctive moody and melancholic sound. The album coincidentally marked the start of her long term collaboration with the Dutch saxophone player Clous van Mechelen. The release of the 2010 album ‘A fine romance’ is an audiophile’s delight. This was actually a remastering of Lils’ debut album. In this version, extra care was taken in finding the right balance between voice and band, and achieving the highest possible sound quality. The album is a classic demo disc for the demonstration of high end audio systems.

Masterclasses
Lils learned most of her craft by doing many performances, and has always had the desire to share her knowledge, experience and mostly her passion for singing. In 1995 Lils started giving masterclasses and workshops, at jazz festivals and in theatres. In these master classes Lils used her experience to help aspiring singers further develop their voices, to use the stage to their advantage, and above all, to emote.

Future projects
2012 marks the celebration of Lils’ 40 year anniversary as an artist, which will result in the release of a new live CD. Lils will record this album together with her own band  featuring Hans Dulfer and George Konings.

Vocal type
“Few singers can do jazz with a raw and bluesy feel like Lils Mackintosh.” – Angelique van Os, journalist, 2009.
Lils is often compared to Billie Holiday, but that comparison is superficial at most. What these singers have in common is the capacity to immerse themselves into a song and sing it as if it were their own story. But other than that, Lils’ sound is very much her own. She has a multi octave range, but uses two distinctly different voices to emote her music. Her lower voice is more bluesy in character and has a full warm sound, her high voice has a husky feel to it; it’s melancholic with a little rough edge to boot. Lils is instantly recognizable and her timing and phrasing are exemplary.

Discography

Studio albums
• It’s not perfect to be easy (1993)
• This is the strangest life I’ve ever known (1994)
• Seasons (1997)
• Black girl (1999)
• Comes love (2005)
• About crazy (2008)
• A fine romance (2010)
• 40 Years on Stage (2012)

Live album
• In the wee small hours of the morning (2002)

DVD
• Beets Brothers Live in Holland (DVD) feat. Hans Dulfer and Lils Mackintosh (2003)

Guest vocalist
• Beets Brothers – Live in Holland (CD) (2003)
• The Andrew Read Trio – Winter of my dreams (2004)
• The Dutch Swing College Band – A Happy Dixie Christmas (2005)
• The Dutch Swing College Band – When you’re Smiling (2007)

Publication
• Iedereen kan zingen, alleen niet allemaal even mooi (2007)

Theatre
• Hair – Rock opera (1972)
• Hard rose, knell blauw – Theatre production (1983)
• IK, Jan Cremer – Rock opera (1984)
• Barnum – Musical (1989)
• The Jazz Night – Theatre production (1998)
• Kook revue – with master chef Hoop Braakhekke (2000)
• LILS-SSST- talk show (2007)

Awards and nominations
• Werftheaterprijs – Production of Hard rose, knal blauw (1983)
• Vocalistenprijs – Nederlands Jazzconcours Breda (1990)
• Edison Jazz Award Nomination – CD ‘It’s not perfect to be easy’ (1993)
• Edison Jazz Award – CD ‘Black girl’ (2000)
• Meer Jazz Award 2012 (juni 2012)

Prijzen, beschikbaarheid en boekingen

Wilt u weten of deze artiest beschikbaar is op de door u gewenste datum? Of wilt u deze artiest direct boeken? Bel Sascha via 020-6592441, stuur haar een e-mail of maak een afspraak en bezoek ons kantoor in Amsterdam. Sascha adviseert u graag persoonlijk. U ontvangt altijd eerst een prijsopgave.

U kunt ook gebruik maken van het onderstaande formulier; Vul uw gegevens in en wij laten binnen twee werkdagen weten of de door u gewenste artiest(en) beschikbaar zijn. U ontvangt een geheel vrijblijvende prijsopgave.

Indien u nog geen specifieke artiest op het oog hebt dan kunt u het veld “gewenste artiest” leeg laten. Gebruik dan het veld “aanvullende informatie” om te beschrijven wat u zoekt of om wat voor evenement het gaat, wij voorzien u graag van advies.

cforms contact form by delicious:days