My biggest derby dream is one probably every derby girl has: to be in the A-team, to play at least one international bout. I am hell bent on getting there this year! Just have to face & battle some demons, of which fear is the biggest bastard.

Also, I dream of new skates. When we went to Berlin for our joined practice with the Berlin Bombshells we also visited Master Blaster’s quad shop. I’ve been eyeing the Bont boots and have read up on their pro’s and cons quite a lot. Hell they’re not pretty, but they seem so comfortable because they’re heat moldable. Master Blaster was so nice in letting me try all different sorts and sizes of the Bonts, advising me on my ideal skates. They would be a Bont Patriot boot with Revenge plates. Oh Santa..?

Opinion #1: the baseball slide should NOT be a WFTDA minimal skill.
Why we need to master the baseball slide is completely beyond me. It totally goes against my natural body movements, so even after 2 years my limps are rarely willing to move into the desired positions. But also I still haven’t found out or got a satisfying answer to the question why this is a necessary skill for WFTDA, as you are prone to tripping penalties when exercising it during play. My opinion: ban it, now. Kthxbye.

Opinion #2: training outdoors at temperatures around (or below) 0°C is not humaine
Nevertheless a few of our hardcore players still show up for these practices and I can only have utmost respect for them. Seriously.

Opinion #3 (following opinion #2): we really should have an affordable, safe indoor location, preferable IN Antwerp, now.
Therefore, if you have any leads (or live in a castle with a perfect space for it), let us know. And yes, you may watch, if you insist. Just once.

Also I carry an old bearing in one of my coats’ pockets, with which I play a lot. Waiting on a bus, walking in the street, .. it’s kind of a constant reminder of derby.

Unfortunately I also have my dark side’s little habbits to deal with, which are of course a whole lot less ‘cute’. For one, I’m really competitive. This goes for all things in live, but it shows in derby. I’m focussing too much on other peoples talents and how I compare to them. It’s one of my biggest devils, because there’s always going to be people who are better than me. Must stop doing that. Must focus on own progress. Must, yes.

Oh yes, and I’m quite loud. When you hit me, or when I hit others, I always make a sound. Like ‘HUH!’ or ‘URR!’, pretty silly, especially compared to my way quieter team mates. It’s just my thing, I guess

2010

Woaah! It’s alive – aliiive! For months I’ve been planning to write some blogposts again, I also have some really cool ideas for this blog, but if you’re a blogger too, you know how it goes when you’ve been slacking for too long: the longer you wait, the harder it becomes to jump on the blogging bandwagon again. But I’ve found the perfect excuse…

This week is #wijvenweek in Belgian blogland. Wijvenweek would translate to something like ‘week of the bitches’ (although ‘bitches’ is too harsh, but ‘women’ is too soft… – any suggestions?). Bloggers are asked to write about specific topics, quite female inspired, for one week. So I thought, why not also apply this to my derby blog, so we’re finally back on a roll again. So here we go.

Topic of the day: my inner-beautyqueen.
Too far from derby, you say?? Mwuhahaha, think again! Derby girls can be just as vain (we are still girls, after all), although it’s indeed not our focus during practice or games, luckily.
But what I find interesting, is how looks were so much more a part of the whole derby thing when we just started out. In a way at least a few of our teammates (count me in) must admit that we found derby, besides an awesome exercise and game- a nice excuse for wearing glittery booty shorts, crazy stockings or even mini-tutus. I plead guilty, oh yes.
Over time, the focus point tilted for 90% to the ‘serious part’ of derby. Although we can still have hefty conversations about our team colors, team shirts, shorts and socks.

2012, by Ian Rwb

Nowadays when I come to practice, I’m often already in my outfit, which consists mostly of leggings, an old t-shirt, my OLRD sweater and knee socks. Sometimes I wear a pink overall on top of my skate suit, too keep me warm. Much to the entertainment of my team mates. I get that, but damn, do I love that overall. So practical, so comfortable…

I never do anything about my make up. If I was wearing some during the day, I mostly forget about it and scare the shit out of myself when I get home and see myself in the mirror. My make up went for a little skating session too, on my face, that is.

As an announcer, I like to dress up a little bit. Let me rephrase that: as an announcer I looooooove the dressing up bit! We are there to entertain and stand out from the crowd, right? Therefore I went all out and got co-announcer Asa Spades and myself a big fake braid and make up.

When I finally make the A-team (my aim for this year), I will honor that accomplishment with some characteristic facepaint, as my league mates have. Maybe something with a star, as I have a star in my name.

Announcing with Asa Spades, pic by Sander Spolspoel

Training 1
Ik was werkelijk nerveus die woensdag 4 mei. Als ik niet te veel pijn zou hebben zou ik mijn training kunnen hervatten. Zou het wel te pijnlijk zijn, dan zou het wel eens het einde van mijn korte roller derby-carrière kunnen betekenen. Nadat ik mij weer eens volledig had ingepakt met passende bescherming (ditmaal met patella-bandjes onder mijn kniebeschermers, ipv volleybalpads), stapte ik bibberend op de baan. Mijn benen wisten nog perfect wat ze moesten doen en stuurden mijn voeten over de track. Terwijl ik daar reed kreeg ik een brok in mijn keel dat daar een goede twintig minuten bleef zitten. Het was ongelooflijk fijn om terug te zijn. Sir Skate-a-lot analyseerde mijn houding en schaatsbeweging en corrigeerde me: neus, knieën en tenen op één lijn houden, schouders naar achteren, niet gaan hangen. Lichter skaten, minder op kracht, zoals ik deed, meer een beweging naar opzij maken… Het was een beetje opnieuw leren lopen, maar ik wil er alles aandoen om dooooor te kunnen gaan met skaten. Ik wil rollen, niet meer stilstaan!

Veel skills had ik nog wel in me, al moest ik voor de een wat dieper graven als voor de ander. Ik heb één keer even een time-out genomen, toen één knie iets te moeilijk ging doen. Maar ik kon na tien minuten terug de baan op. De volgende 48 uur liep ik op wolkjes.

Training 2
Vreemd: een half jaar lang heb ik letterlijk elke dag pijn gevoeld in mijn knieën. Sinds deze eerste training heb ik enkel nog wat terug-ontwakende spieren gevoeld. Maar dus GEEN pijn meer in mijn knieën! Ik kan mijn geluk niet op! Niet alleen valt het skaten mee, het lijkt de training een ultieme therapie. Dapper trek ik op dinsdag 10 mei mijn skates weer aan en doe mee met de scrimmage training. Al snel blijkt dat ik overmoedig ben. Dat het team al zoveel verder gevorderd is dan ik (duh..). Niet alleen qua skills, maar ook als team, strategisch en zo. Het was naïef om de illusie te hebben dat ik er na één training zo weer bij zou zijn. Ik ga mentaal keihard op mijn bek. Nee Sas, je hebt nog een lange weg te gaan.

Training 3
Ik besluit de volgende dag terug te gaan trainen. Het is me nu heel duidelijk: ik moet hard wérken om er terug te kunnen staan en mee te kunnen spelen in een scrimmage of een bout. Eigenlijk zie ik het heel positief: door mijn blessure krijg ik een nieuwe kans om te groeien, een nieuwe uitdaging. Ik leg mij erbij neer dat ik niet meer bij de besten behoor op dit ogenblik. Dat dat heel normaal is en dat ik vertrouwen moet hebben in mijzelf. Het valt niet mee, echt niet, maar ik moet bescheidener, nederiger zijn op dit moment. Het heeft geen zin om meteen de beste proberen te zijn, om direct alles weer te kunnen. Ik moet de tijd nemen. Des te eerder sta ik daar weer terug, als jammer, blocker of pivot, klaar en vol zin om met mijn team geschiedenis te schrijven.

Dinsdag heb ik een MRI-scan laten maken van mijn rechterknie. Dat was heel eng, in zo’n tunnel enzo. Waar je 15 minuten bewegingloos in moet liggen en die heel veel lawaai maakt. Brr. De volgende dag kon ik mijn foto’s afhalen. Ik was een beetje teleurgesteld, want ik hoopte op van die mooie semi-transparante zwart-wit platen, die ze in ziekenhuisseries altijd met zo’n nonchalante zwaai op een lichtbak kwakken. Ik kreeg een cd-rom. En een brief waar ik weinig van snapte. Maar de beelden vind ik tamelijk wicked. Check dit: mijn knie, in al zijn zwart-witte glorie!

Truly a work of art, non?

De huisarts wist mij te vertellen dat the gist was dat ik chondromalacie heb: een soort verweking van het kraakbeen, veroorzaakt door overbelasting. Ik moet daarom naar een orthopedist voor verdere behandeling, maar tegelijkertijd was er ook goed nieuws: ik mag weer gaan trainen! Volgende week woensdag zal ik er dus weer staan, op mijn wieltjes, op het Deurnese beton.

Ik. Kan. Niet. Wachten.

de taakverdeling

Het is 25 april en ik heb nog altijd niet geskate. Te weinig progressie, nog altijd ontstoken kraakbeen, blablabla… Maarrr: if you can’t roll, you can still rock, dus waar ik het wél over wilde hebben, is de scrimmage tussen de Amsterdam Derby Dames en onze bevallige Roller Dolls. Deze eerste oefenwedstrijd wilde ik niet missen. Ik kon mezelf gelukkig nuttig maken als NSO.

NSO’s zijn Non Skating Officials. Ze helpen de referees, houden de scores bij, timen de jams, etc. Ze zijn een beetje de grijze muizen op het veld, want ze hebben (zoals de naam al zegt) geen rollerskates aan en voeren hun taken uit in stilte -en in doorgaans relatief saaie outfits. Toch kan een derby match niet zonder NSO’s. Er zijn zoveel verschillende penalties, zoveel verschillende namen en scores, … zonder NSO’s zou rollerderby pas echt een chaos zijn.

Penalty chicks
Samen met FemGem beheerde ik het penalty bord in het centrum van de baan. Ze hebben trouwens niet bij alle derby bouts en scrimmages zo’n bord, dus niet raar opkijken als je het niet kent. De NSO taak zou vergelijkbaar zijn met die van ‘wrangler’, if you must know. Fem en ik hadden allebei een beetje schrik voor deze taak. We waren allebei bang dat we het niet gingen snappen gedurende de match en dat we fouten gingen maken en dat alles dan in de soep zou lopen en dat de wedstrijd dan verpest zou zijn en dat ze dan met stoelen en rolschaatsen naar ons gingen gooien. Maar het viel mee.

Zowel de Derby Dames als de Roller Dolls speelden opvallend netjes, zeker in het begin. Het was ontzettend gaaf om eigenlijk midden in de actie te staan, al ben ik nog een beetje duizelig van de hele tijd mee te draaien met de jammers en het pack. Het was moeilijk om niet heel hard te juichen voor ons team, dat werkelijk bangelijk speelde. Ik zag hoe de meiden tactisch te werk gingen, communiceerden en elkaar hielpen. Heel leerrijk om een derby match vanaf zo’n privilege plaats mee te maken.

a task with a view

Tussen de zebra’s
Weet je wat trouwens vreemd is? Als toeschouwer, zonder veel kennis lijkt roller derby heel chaotisch. Als speler lijkt het speelveld heel geordend en lijken de referees juist chaotisch. Maar als je in het centrum staat, met de referees, en je ziet hoe zij op elkaar ingespeeld zijn en de taken verdeeld zijn, lijkt de werking van de refs ook veel logischer.
Om zo dicht bij de referees te werken, gaf me een nog dieper respect voor de ‘zebra’s’. Het was een eer om onder de vleugels van de referees van Gent, Antwerpen, Rotterdam, Amsterdam, VS (Hunter S. Toss ‘em!) en Duitsland (Major Madness!) te NSO’en.

NSO: no skating, no cheering
Als NSO mag je natuurlijk niet partijdig zijn en dat is niet altijd even gemakkelijk. Fem en ik stonden geregeld op onze tanden te bijten als we eigenlijk heel hard wilden cheeren voor ons team. Het bleek niet nodig: de One Love Roller Dolls speelden de Amsterdam Derby Dames naar huis met 211 tegen 49.

ik met de kerfstok

Ik kan het iedereen aanraden om eens een NSO-taak op zich te nemen. Het is niet moeilijk, het is een ideale gelegenheid om iets bij te leren over de sport door het vanuit een ander perspectief te bekijken en in het geval van eventuele blessures (…) kun je op die manier toch heel veel voor je team, en de wedstrijd in zijn geheel, betekenen.

Deze post verscheen ook op de blog van One Love Roller Dolls.

Ga op de website naar Team > Featured Skater (rechtsonder) voor staalharde bewijzen.

Ik wil graag m’n ouders bedanken, mijn lief, mijn cavia (omdat je er altijd voor me bent) en natuurlijk vooral de Roller Dolls. For changing my life. Love you girls!

Hoe dan ook: jullie reacties zijn een steun in de rug om vooral elke dag mijn oefeningen te doen. Laten we dit afspreken: ik doe braaf wat de kinesist mij opdraagt, laat de moed niet zakken en voor de zomer bind ik terug mijn rollers aan. Om te skaten, voor echt. Deal?