Iranian Satellite and News Media

IRGC takeover of Iranian Economy

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sun, 31 Jan 2010 15:35:00 -0500

This is one of the best articles I've seen on rahesabz.net

CIA In Afghanistan

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sat, 9 Jan 2010 11:53:00 -0500

Iran's Real Power Structure

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Tue, 6 Oct 2009 08:27:00 -0400

Everyone who reads Persian should know about this piece by Hamid Ghafrani on how Iran's supreme leader has systematically consolidated power since he succeeded Khomeini

Calls for Review of Khamenei's Performance

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sun, 23 Aug 2009 07:47:00 -0400

The pressure on the Assembly of Experts in Iran to at least do a serious review of the leader's performance during the events following the presidential election continues, and it is coming from several influential quarters. A letter to the Assembly from a group of students, which also mentioned some other important communication to the assembly, is reprinted in Persian here.

A good friend of mine who is very wise in affairs Iranian has said he thinks the only way Iran will be able to rid itself of the current system will be through some kind of major altercation among the ruling mullahs. This piece says with much regret that the current leader has done things to alienate some of the traditional clergy that leave them no representation in the current system and may be leaving them no alternative but to take a stand against the system from a position beyond its lawfully sanctioned limits (external revolt!).

Behind the Election Scene in Iran

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Wed, 24 Jun 2009 10:23:00 -0400

A lot of important detail is here.

This article in Persian is also worth a read.

Ayatollah Mohammad Taqi Mesbah-Yazdi is known to be the one behind the recent election violence "the coup." It has been apparent for some time that his idea that democracy is not good for Islam or Iran has been the prevailing one under Mahmoud Ahmadinejad.

It is reported that Mesbah-Yazdi has sanctioned the assassination of reformist candidates Mehdi Karroubi and Mir Hoseyn Mousavi.

One from 2001 that is still relevant by Mahshid Amirshahi.

Another one by Ramin Kamran:

رامین کامران تاریخ نگارش ژوئن 2009 برای اولین بار بین دزدانی که رأی ملت را بین خود تقسیم کرده اند اختلاف افتاده و آنهایی که به سهمشان راضی نیستند صدا را به اعتراض بلند کرده اند. طبعاً ظرف مدتی کوتاه سخنان بسیاردر بارهٌ «انجام کودتا» و ... گفته شده که مثل شرکت در رأی گیری بیشتر با احساسات و آرزوهای رأی دهندگان ارتباط دارد تا ارزیابی سنجیدهٌ مطلب. باید از این سخنان گذشت و نگاه را از ورای دودی که شلوغی های اخیر بر پا کرده به تحولات احتمالی وضعیت معطوف نمود. اول نتیجه و تا اینجا مهم ترین نتیجهً کار بی آبرو شدن نمایش انتخاباتی است که به ابتکار نظام و با همکاری و همگامی ساده دلانه و بی مزد و پاداش ایرانیان داخل و خارج به طور ادواری انجام میگرفت. این دروغ را که در ایران «انتخابات نیمه آزاد» وجود دارد و اگر تا جایی اختیار به دست حکومت است از جایی دیگر مردم هم در آن شریک میشوند، افراد پرشماری طی چندین سال تبلیغ کرده اند. آنچه امروز سخن گروه اخیر را بی اعتبار کرده است این نیست که ناگهان متوجه شده اند حرفشان از اصل نادرست بوده، این است که نامزدهای مغبون، بر خلاف رسم جمهوری اسلامی، ناگهان و طوری که گویی تجربه شان از انتخابات اسلامی همیشه حکم به سلامت آن میکرده است، تقسیم تقلبی آرأ را که شیوهٌ ثابت این حکومت است، «بیسابقه» خوانده و مورد اعتراض جدی قرار داده اند. نیروها در این میان اساساً دو نیرو با هم برخورد کرده اند. از یک طرف دستگاه دولت تحت فرمان احمدی نژاد با تمام امکاناتش و از طرف دیگر مردمی که به خیابان ریخته اند. آنهایی که به نتایج رسمی انتخابات معترضند نه موقعیت سازمانی و گروهی مشخص دارند (مثل فرضاً کارگران یا اصناف) و نه از نقطهٌ تمرکز نهادی یا جغرافیایی برخوردارند (مثل کارمندان یا ارتشیان یا دانشجویان که اقلاً دانشگاه مرکزشان بود و هست) و نه بستگی به دستگاه سیاسی مشخصی دارند که از عهدهٌ سازمان دادنشان بربیاید چون حزبی در کار نیست و آن چیزهایی که در این نظام اسم حزب دارد مجمعی از رؤساست نه محور سازماندهی و فعالیت منظم پیروان. هیچ چیز غیر از اعترض به «انتخاب» احمدی نژاد معترضان را به هم پیوند نمیدهد.

خلاصه اینکه مخالفان از بابت پیوستگی گروهی در ضعیف ترین وضع قرار دارند و امکان بهبود موقعیتشان در شرایط فعلی بسیار کم است. نقداً هم که میبینیم همگی شده اند کیسه بوکس نیروهای انتظامی.

رهبری

این نقطه از قبلی هم ضعیف تر است چون تنها کسانی که نقداً در موضع رهبری احتمالی این حرکت قرار دارند (یعنی موسوی و کروبی) از نسل بنیانگذاران جمهوری اسلامی هستند و از ارادتمندان خالص خمینی و وفاداران به نظام و قانون اساسی اسلامی. این افراد، حتی اگر لشکر سلم و تور را هم تحت فرمان داشته باشند به میل خود گامی خلاف منافع نظام برنمیدارند. تنها خواستشان این است که رأی ها «دوباره شمرده شود» تا یکی از خودشان از صندوق بیرون بیاید، همین و بس. در وضعیت فعلی احتمال اینکه کس دیگری بتواند رهبری حرکت (ضعیف) مخالفت را بر عهده بگیرد بسیار کم است و قابلیت این دو نفر هم معلوم.

شعار

از همه بدتر شعار مخالفان است که همان بازبینی آراست و اصلاً اثری از آرمانخواهی در آن نیست و محدود میگردد به رسیدن به چیزی که حد اکثر میتواند در حد دوران خاتمی باشد، یعنی معطل کردن مردم با حرف مفت. امکان اینکه این شعار بی رمق و ابتدایی تغییری بکند و تبدیل به چیز دندانگیری بشود بسیار ضعیف است و روشن است که با چنین شعاری راه دوری نمیتوان رفت. هرچند نقداً تشنجی میتوان ایجاد کرد که میتواند به دلایل دیگر کارساز بیافتد.

امکانات تحول جران

طبعاً تا اینجا دورنمای وقایع چندان امید بخش به نظر نمیاید و تنها فایدهٌ این افتضاح انتخاباتی که فعلاً میتوان به دست آمده شمردش همان تعطیل سخن پراکنی در باب فواید شرکت در این قبیل نمایشات است. ولی اعتراض دو نامزد ناکام نقطهٌ شروع شکافی است در نظام اسلامی که از ابتدای انقلاب و کنار گذاشته شدن بنی صدر سابقه نداشته است و تجدیدش در شرایط امروز بسیار مهم است. باید دید این شکاف چگونه میتواند در دل نظام بدود و اگر چنین بشود خطش که میتواند وحدت نظام اسلامی را بشکند به کدام سو و به کدام شکل بسط پیدا خواهد کرد.

در نظام اسلامی دو ساختار قدرت با ترکیب متفاوت وجود دارد. اولی چارچوب قانون اساسی است و دومی شبکهٌ گروه هایی که هر کدام از غنیمت انقلابی سهمی برده اند.

از بابت اولی این هست که هیچکدام از دو نامزد از موقعیت نهادی خاصی برخوردار نیست. یعنی بر خلاف دوران بنی صدر که در مقام ریاست جمهور بود و در مقابل فشار مجلس اسلامی، یعنی در حقیقت حزب جمهوری اسلامی، وادار به استعفا شد، نه موسوی و نه کروبی در وضعی نیستند که بر هیچ بخش از دستگاه دولت دستی داشته باشند و بتوانند از این ابزار برای مبارزه با حریف استفاده نمایند. بنا بر این احتمال اینکه خط شکاف راهی را طی کند که از بین نهادهای رسمی حکومت میگذرد بسیار کم است مگر اینکه نهاد یا نهادهایی به نفع این دو نفر موضعگیری کنند. ولی این امر هم چندان محتمل نمینماید. شورای نگهبان که تنها مرجع رسمی برای تجدید نظر در انتخابات است تا به حال واکنش مثبتی نشان نداده و با وجود اینکه مغبونان از این و آن نهاد استمداد کرده اند بعید است که دست یاری به سویشان دراز شود، بخصوص که رهبر موضعش را مشخص کرده و طرفداری از این دو جوان ناکام صورت مخالفت با او را پیدا خواهد کرد که از نظر قانونی فقط از طرف مجلس خبرگان میتواند مؤثر و کارساز باشد. البته رئیس این مجلس در حقیقت حامی دو نامزدی است که خود را مغبون میشمرند ولی امکان اینکه بتواند مجلس را به راه مقابله با رهبر بیاندازد به نظر زیاد نمیاید.

میماند شبکهٌ غیر رسمی قدرت و روابط جناح ها. در این مورد هم باید گفت که هر دوی نامزدها در حقیقت و در اصل از همان پشتیبانی دستهٌ رفسنجانی برخوردارند که صاحب امکانات است و از اول (یعنی از همان چهار سال پیش) هم قصد کوبیدن احمدی نژاد را داشته است. فشار چند ماهٌ اول انتخاب به رئیس جمهور اسلامی بسیار شدید بود ولی با تشدید تنش بر سر اتم که احمدی نژاد با اتخاذ موضع سخت ایجاد نمود و نیز با شعله ور شدن احساسات ملی گرایانهٌ مردم که «حق مسلم» خود را میخواستند، بسیار ضعیف گردید. از این بابت موضع امروز احمدی نژاد بسیار محکم تر از چهار سال پیش است چون توانسته در این باب امتیازهایی از طرفهای خارجی بگیرد و فشار دول غربی هم که اساساً آمریکایی بود با انتخاب اوباما جداً کاهش یافته است. ولی با تمام این احوال دستهٌ رفسنجانی از امکاناتی قابل توجه برخوردار است و به هر حال مواضعی را در تصرف دارد که نمیتوان به هیچ گرفت.

این را هم به طور گذرا بگویم که تنها حرکتی که تا به حال برای استمداد از «نهادهای غیر دولتی» انجام گرفته از سوی موسوی انجام شده که دست تظلم به سوی آیات عظام قم دراز کرده است! این البته در حد اشتباه گرفتن حکومت اسلامی با فرضاً حکومت مظفرالدین شاهی است که خود میزان درایت این نخست وزیر چندین سالهٌ حکومت اسلامی را برای همه روشن میسازد. به هر حال میتوان به نتیجه بخشی این تاکتیک جداً شک کرد.

نقطهٌ امید

پیدایش تشنج در این حد برای نظامی که مدعی وحدت است و با نمایش وحدت برای خودش اعتبار ایجاد میکند بسیار گران تمام میشود و این بهای سنگین ارتباطی با قابلیت و توانایی و حتی مشی ایدئولوژیک کسانی که با اعتراض خویش این تشنج را ایجاد کرده اند، ندارد.

بازگشت اوضاع به حالت عادی (یعنی به آن چیزی که در نظام اسلامی عادی محسوب است و معنایی جز خفقان ملت و پرده داری صاحبان قدرت ندارد) بسیار غیر محتمل است. اینچنین اختلافی، به این عیانی و با دخالت مردم، آن هم بر سر مهمترین نمایش مشروعیت یابی رژیم چیزی نیست که بتوان به آسانی ترمیمش نمود.

در این وضع احتمال اینکه جناح رفسنجانی به طور جدی و البته با اجازه و رضایت ضمنی یا صریح رهبر مورد تعرض احمدی نژاد قرار بگیرد بسیار است. نه به این دلیل که شخص اخیر صحبت از این کرده که میخواهد دست فاسدان را رو کند و از این قبیل شعارها داده. از این جهت که مخالفت این دو دسته با هم به جایی رسیده که بالاخره یکی باید میدان را به نفع دیگری خالی کند. رئیس جمهور که فعلاً بر خر مراد سوار شده، میماند دیگری که در موضع دفاعی است ولی به هر حال باید یا کاملاً تفوق حریف را بپذیرد یا اینکه با تمام نیرو به مصاف او برود. در جمع به نظر نمیرسد از اینجا به بعد راهی برای تعادل یا توافق دو طرف موجود باشد. باید کار به نفع یکی یکسره شود و مثل هر جنگ داخلی بیطرف ها هم باید دیر یا زود و ترجیحاً زود، تکلیف خود را با این داستان روشن کنند و معلوم کنند که طرف که را خواهند گرفت وگرنه ممکن است مجبور به تحمل فشار دوجانبه شوند که از طاقتشان بیرون خواهد بود.

نکته در این است که یکسره شدن کار یعنی سیادت مطلق یکی از جناح های قدرت در جمهوری اسلامی و این درست چیزی است که تا به حال تقریباً تمامی جناح ها از آن طفره رفته اند چون هیچکدامشان مایل نبوده تا اقتداری در حد اقتدار خمینی دوباره در این نظام برقرار شود. همه میخواسته اند بمانند و با هم ببرند و کسی متعرضشان نشود ولی ظاهراً کار به جایی رسیده که ممکن است اختیار انتخاب از دست همه شان به در رفته باشد.

باید توجه داشت که این تک جناحی شدن جریان الزاماً به نفع رهبر فعلی نخواهد بود. چون او اعتباری در حد خمینی ندارد. اگر یک جناح بتواند رقبا را به قبول سیادت خود وادار کند، اقتدار خود رهبر هم که به هر صورت به نوعی بین جناح ها مانور میکند و تعادل خویش را حفظ مینماید، به خطر خواهد افتاد چون امکان اینکه پس از شکسته شدن کمر رفسنجانی یا احمدی نژاد بشود دوباره تعادلی بین جناح های بر جا مانده برقرار نمود بسیار کم است.

خامنه ای، بر خلاف آنچه که برخی به وی نسبت میدهند، توان ریاست فائقه به سبک خمینی را ندارد و اگر بخواهد با قرار گرفتن در رأس جناح پیروز چنین نقشی را بازی کند، گور خود و نظام را خواهد کند. این نظام از اول هم قابلیت اینکه طرح توتالیتر خود را به درستی به اجرا بگذارد و در قدرت و جامعه یکدستی چشمگیر ایجاد کند، نداشت. تمرکز قدرت خواه نا خواه به راه پای فشردن بر ایجاد یکدستی خواهدش کشاند که از حد طاقتش بیرون است و مرگش را تسریع خواهد نمود.

بازی انتخاباتی که نظام به راه انداخت و اعتباری که این مضحکه با کمک مشتی افراد خیال پرداز برایش دست و پا نمود نتیجه ای را که این مبلغان خوشخیال از آن انتظار داشتند پیدا نکرد و راه اصلاح و تعدیل نظام را نپیمود چون چنین چیزی ممکن نبود و اتفاق هم نیافتاد. ولی اتفاقی که افتاده و ابداً ارتباطی به اصلاحات و تعدیل نظام ندارد امکان جدی بر هم خوردن تعادل جناح های رژیم است که میتواند برای آن بسیار گران تمام شود. آنچه تا به حال نظام اسلامی را سر پا نگاه داشته بود و افتادنش به راه مرگی نظیر دیگر نظام های توتالیتر را کند کرده بود و حتی برایش اعتبار شبه دمکراتیک فراهم آورده بود، عبارت بود از تعدد جناح ها و هسته های قدرت که افراد لاابالی به تعددگرایی (نظیر آنچه که در دمکراسی ها میبینیم) تعبیر میکردند. این تعدد و تعادل است که در معرض تغییر جدی است و اگر واقع شود میتواند به ضعف و در نهایت ساقط شدن رژیم مدد جدی برساند.

باید توجه داشت که این شکاف ایدئولوژیک نیست و ابداً ارتباطی به برخورد ارزشهای متفاوت یا متضاد سیاسی ندارد ولی باید در جمهوری اسلامی بسیار جدیش گرفت. در دمکراسی این نوع کشمکش ها، اگر هم بروز کند، معمولاً به سقوط نظام نمیانجامد چون راه هایی برای حل آن موجود است و تا وقتی با اختلاف ایدئولوژیک بر سر نوع حکومت عجین نشده کشنده نیست. در نظام های غیر دمکراتیک کار غیر از این است. گاه این نوع اختلافات غیر ایدئولوژیک هم به دلیل نبود راه حلی که اعضای گروه حاکم قبول داشته باشند، صورت لاینحل به خود میگیرد و میتواند به از هم پاشیدن نظام بیانجامد. اگر هرکدام از دو گروهی که در مقابل هم قد علم کرده اند موفق به تمرکز قدرت در دست خود بشود در نهایت نظام را به سراشیبی خواهد کشاند که تا به حال عدم تمرکز از آن دورش نگاه داشته بود.

سی سال عزاداری کافیست، بالاخره وقتش شده که این مرده را از زمین بردارند.

Karrubi Tells Guardian Council to Nullify Election

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Fri, 19 Jun 2009 12:32:00 -0400

Published in Etemad-e Melli 20 June 2009 با ابطال اين انتخابات اراده ملت را بپذيريد و بقاي نظام را تضمين كنيد ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ ساعت ۳:۱۸ به نقل از سحام نیوز : سحام نيوز : مهدي كروبي با نگارش نامه اي سر گشاده به شوراي نگهبان خواستار ابطال انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري و برگزاري مجدد آن شد . كروبي در اين نامه خطاب به اعضاي شوراي نگهبان نوشت : "‌ با راي عادلانه درباره انتخابات و ابطال آن و برگزاري انتخابات مجدد اراده ملت را بپذيريد و بقاي نظام را تضمين كنيد كه اين به عدالت نزديكتر است. " نسخه مناسب چاپ لینک این مطلب سحام نيوز : مهدي كروبي با نگارش نامه اي سر گشاده به شوراي نگهبان خواستار ابطال انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري و برگزاري مجدد آن شد . كروبي در اين نامه خطاب به اعضاي شوراي نگهبان نوشت : "‌ با راي عادلانه درباره انتخابات و ابطال آن و برگزاري انتخابات مجدد اراده ملت را بپذيريد و بقاي نظام را تضمين كنيد كه اين به عدالت نزديكتر است. " متن كامل اين نامه به شرح زير است :‌ بسمالله الرحمن الرحيم اعضاي محترم شوراي نگهبان قانون اساسي سلام عليكم شما فقها و حقوقدانان گرامي در جايگاهي قرار گرفتهايد كه برآمده از مجاهدت ملت شريف ايران و ابتكار رهبر فقيد انقلاب و اجتهاد علما و روشنفكران منتخب مردم در مجلس خبرگان قانون اساسي است. نمايندگان ملت در اين مجلس به شرحي كه در مشروح مذاكرات آن آمده است - و برخي از ايشان در قيد حيات و از مراجع تقليد هستند – از اين حيث نظارت بر انتخابات را به شوراي نگهبان واگذار كردند كه نگران تكرار تجربه دخالت دربار و ساواك در انتخابات در رژيم گذشته بودند و گمان ميكردند با امكان تكرار تجربه ديكتاتوري در نهاد رياستجمهوري بايد نظارت بر انتخابات را به جمعي از فقها و حقوقدانان مستقل و بيطرف واگذار شود تا به نام دموكراسي، ديكتاتوري بهوجود نيايد. در سي سال گذشته هرگز اهميت اين نكته كليدي در تدوين و تفسير قانون اساسي تا اين حد مورد توجه قرار نگرفته بود كه امروز مورد توجه قرار گرفته است چراكه اكنون زمان انتخاب شوراي نگهبان است. متاسفانه به هر دليل انتخاباتي برگزار شده است كه در اثر كمدقتيها و سوءاستفادهها و باوجود فيلترهاي متعدد، اكثريت قاطعي از ملت ايران نسبت به نتيجه اعلام شده براي انتخابات معترض هستند و براي بطلان اين انتخابات دهها دليل دارند كه برخي از اين ادله از حد سند و مدرك (كه توسط نامزدهاي سهگانه به شوراي نگهبان ارائه شده) گذشته و به حد شياع رسيده است. سوءاستفاده برگزاركنندگان انتخابات از موقعيت خود در دولت، دخل و تصرف در راي صندوقها و وعده و وعيدهاي غيرقانوني و شبهقانوني، اتهامپراكني و پردهدري تنها پردههايي از اين اتهامات هستند كه تفصيل آنها در شكايت اينجانب به شوراي نگهبان آمده است. اگر شوراي نگهبان به سياق گذشته خود عمل كند كه به بهانه يك شام و ميهماني و يا دادن چند قلم جنس از سوي يك نامزد راهيابي به مجلس در يك حوزه انتخابيه كوچك يا دخالت يك فرماندار، انتخابات را باطل اعلام ميكرد اكنون با اين وعدههاي بزرگ و سوءاستفادههاي بزرگتر و توزيع پول از سوي مقامات بزرگتر اگر شوراي نگهبان كاري كمتر از ابطال كند در حقيقت مرتكب اشتباه بزرگي شده است. قصد من تحت فشار قرار دادن شوراي نگهبان نيست. من به قانون عمل ميكنم و باوجود برخي باورها درباره عدم بيطرفي نهادهاي داوريكننده انتخابات هنوز اميدوارم شوراي نگهبان به وظيفه قانوني خود عمل كند و اين انتخابات را باطل اعلام كند. اعضاي محترم شوراي نگهبان اين نه خواست يك فرد كه خواست يك ملت است. كساني كه در روزهاي گذشته در اجتماعات ميليوني در خيابانهاي تهران و برخي شهرستانها حضور يافتند و با كمال نجابت و صداقت با سكوت فرياد خود را به گوش شما ميرسانند نه خس و خاشاك كه همان امت هميشه در صحنه هستند. چگونه است كه تا روز قبل از انتخابات به اين جمعيت افتخار ميشد و از اجتماع ملت به شور انتخاباتي ياد ميشد و اكنون يا به الفاظ زشت از آنان ياد ميشود يا به عوامل بيگانه نسبت داده ميشوند؟ حتما به ياد داريد كه محمدرضا پهلوي هم قيام مردم تبريز را در آستانه انقلاب اسلامي به توطئه بيگانگان نسبت ميداد و ميگفت اينان از خارج وارد ايران شدهاند. حتما به خاطر داريد كه محمدرضا پهلوي مخالفانش يعني ما و شما را ارتجاع سرخ و سياه ميناميد و BBC را عامل انقلاب اسلامي ايران ميخواند. من به عنوان فردي كه از سال 1341 به عنوان يكي از ياران امام خميني براي جمهوريت و اسلاميت و آزادي در راه انقلاب اسلامي زندان رفتهام و شكنجه شدهام هشدار ميدهم كه توهين به ملت آتش خشم آنان را شعلهور ميكند. آنان كه اين روزها در خيابانهاي تهران تجمع ميكنند اتفاقا عصاره ملتند و هيچ نيازي به نيروي خارجي ندارند و از اموال عمومي مانند اتوبوسهاي دولتي و تبليغات تلويزيوني هم براي تجمع بيبهرهاند و هيچ حزب و گروهي هم توان گردآوري اين همه جمعيت را ندارد. اين مردم نه خواستار تغيير نظام هستند و نه اجازه هر نوع آشوبي را ميدهند. من خود در ميان جمعيت شاهد بودم چگونه نظم خودجوش اين ملت اجازه سر دادن هيچ شعاري را نميداد و با خشونتطلبان مرزبندي داشت. اينان تنها يك خواسته دارند و آن ابطال انتخابات رياستجمهوري 22 خرداد 88 و برگزاري يك انتخابات سالم و آزاد بدون سوءاستفاده از امكانات دولتي است. اين انتخابات زير نظر همين نهادهاي فعلي برگزار خواهد شد و در آن هيچ چيزي جز يك رئيسجمهور تعيين نخواهد شد و معناي آن نيز هيچ چيزي جز تمكين نظام به راي ملت نخواهد بود. اعضاي محترم شوراي نگهبان شما مهمترين ظرفيت قانوني در اصلاح اين وضع هستيد كه ميتوانيد با كمترين هزينه، خواست ملت را برآورده سازيد. مبادا با نااميدي ملت از شوراي نگهبان آن نگراني تاريخي امام خميني محقق شود كه فرموده بود: مبادا روزي ملت عليه شوراي نگهبان به خيابانها بريزند. اعضاي محترم شوراي نگهبان متاسفانه تخلفات اين دولت در برگزاري انتخابات 22 خرداد 88 در اين روز نهتنها تمام نشد بلكه پس از آن با وجود جو التهاب و اعتراض در جامعه بر روي آتش خشم ملت نفت ريختند. مردم را خس و خاشاك خواندند، با چماق و قمه به اجتماعات مسالمتآميز و آرام آنان حمله كردند، با مهندسي آشوبها آنها را به نام ملت نوشتند، به كوي دانشگاه حمله كردند، به شكل لباسشخصيها وارد خانههاي مردم شدند، اعتراض ملت به دولت را اعتراض به نظام خواندند و در پناه سانسور رسانهها و محدوديت سايتها و قطع موبايلها و پيامكها و ايجاد جو رعب و وحشت به بازداشت گسترده نخبگان و روشنفكران پرداختند تا جايي كه فردي كه نيازمند مراقبتهاي مستمر پزشكي است و جانش در خطر است را بازداشت كردند يا پيرمرد هفتادوچندسالهاي را از بيمارستان به زندان بردند يا فرزند شهدا و جانبازان را بازداشت كردند و در ميدان آزادي هم افرادي را كشتند و هم با گرفتن زير تابوت اين شهدا از آن براي خاموشي ملت استفاده كردند و اين همه در حق ملتي است كه در تجمعات هفته گذشته خود با تكبير و صلوات و سكوت اعتراض خود را اعلام كردهاند. اگر شما بخواهيد به عدالت رفتار كنيد همين رفتارهاي هفته گذشته دولت خود در ابطال انتخابات مهمترين سند است. دولتي كه برپايه انتخابات مشروع به قدرت برسد به اين جو رعب و وحشت چه نيازي دارد؟ اعضاي محترم شوراي نگهبان با راي عادلانه درباره انتخابات و ابطال آن و برگزاري انتخابات مجدد اراده ملت را بپذيريد و بقاي نظام را تضمين كنيد كه اين به عدالت نزديكتر است. مهدي كروبي 29 خرداد 88

Age Ye Rooz

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Thu, 7 Feb 2008 16:38:00 -0500

A song by Faramarz Aslani

Iran's Anti-Arab Racism

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sat, 27 Oct 2007 07:50:00 -0400

In an article in yesterday's Guardian Peter Tatchell details some of the anti-Arab activities by the Islamic Republic of Iran in the oil-rich ethnically Arab province of Khuzestan, including the hanging of at least 13 ethnically Arab Iranians in the last 9 months. The article includes a link to a smuggled video of three hangings as the regime's hypocrite murderers shout "God is great." Read it here.

Kurdish Opposition in Iran

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sat, 15 Sep 2007 09:06:00 -0400

Domestic opposition to the central government in Tehran is known to be widespread, but has been difficult to substantiate and quantify because of the severe restraints on free public expression in Iran. Kurdish opposition to the IRI in Western Iran has always been much more pronounced and has been violently targeted for years, most notably in the Mykonos killings in Germany in 1992, in the Vienna assassinations in 1989 and in recent border clashes with Iranian Kurds in Iraq, which are now seen as a key element in rising tensions between Iran and the US. In a 12 September Gulf News article titled "Kurdish Revolt Makes Iran Uneasy," Amir Taheri reviews the history of Kurdish opposition to the Islamic Republic of Iran. Read it here.

Chain Reaction Seen in US-Iran Confrontation

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sat, 15 Sep 2007 07:39:00 -0400

In an opinion piece today in Lebanon's Daily Star David Ignatius says a military confrontation between the US and Iran would prompt Iran to order the Hezbollah in Lebanon to attack Israel, which would then be followed by an Israeli attack on Syria. He also briefly discusses four potential opportunities for averting the crisis. Read the article here.

James A. Lyons on IRCG, World Bank

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Thu, 6 Sep 2007 09:10:00 -0400

In an opinion piece in the Washington Times today, Admiral James A. Lyons Jr. applauds the Bush administration's designation of the IRGC as a terrorist group and says the World Bank should not be providing developmental funds to the IRI. Read it here.

UK Proxy War with Iran

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Thu, 6 Sep 2007 08:57:00 -0400

In an interview published by Ananova, Lt. Col. Patrick Sanders has said UK forces in Iraq have been engaged in a proxy war with Iran. Read it here.

The Guardian on Rafsanjani

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Thu, 6 Sep 2007 07:23:00 -0400

Dilip Hiro of The Guardian has given his analysis of the significance of Rafsanjani's promotion to Chairman of the Assembly of Experts. Read it here.

Iran's Proxy War against the US and Iraq's Government

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Wed, 5 Sep 2007 08:52:00 -0400

Kimberly Kagan has published a 32-page report for the Weekly Standard on Iran's Proxy War against the US in Iraq.

21 More Hangings Reported in Iran

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Wed, 5 Sep 2007 08:40:00 -0400

The Gulf News reports that 21 more people were hanged in Iran today, apparently connected to a crackdown on "immoral behavior." We know that executions do not deter crime. They are simply carried out as state-sanctioned revenge, and, in the case of Iran, generally to terrorize the population and enforce political submission. They are heinous public crimes that have nothing whatsoever to do with God, religion or spirituality.

Kohan Diyara

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Tue, 7 Aug 2007 00:14:00 -0400

Another Dariush musical interpretation of a beautiful Persian poem, this one by Nader Naderpur

Dobare Misazamat Vatan

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Tue, 7 Aug 2007 00:12:00 -0400

Dariush's famous rendition of Simin Behbehani's beautiful poem

Iran Internet Censorship Continues

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sat, 28 Jul 2007 05:39:00 -0400

Censorship of the Internet in Iran continues to be a serious impediment to free access to information for Iranians, even elected Majles representatives, as Adnkronos International reports here.

Michael Rubin: Bush Has Abandoned Middle East Democracy

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Tue, 5 Jun 2007 07:25:00 -0400

In an American Enterprise Institute article on US Middle East policy yesterday, conservative analyst Michael Rubin reviewed recent US activity in the region and said Bush's second-term direction is a move away from the promotion of democracy.

Read it here.

Amir Taheri: US Negotiations with Iran Will Go Nowhere

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sun, 3 Jun 2007 11:49:00 -0400

Yesterday in the Arab News Amir Taheri gave his assessment of the prospects for getting results from talks with Iran:
Read it here

Caroline Glick on Saudi Dual Containment

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Fri, 13 Apr 2007 10:18:00 -0400

In an article published today in the Jerusalem Post, Caroline Glick explains how the Saudis have backed away from their close alliance with the US and are using a policy of dual containment against the US and Iran, similar to the approach the US took to Iran and Iraq during the Iran-Iraq war. The article is here.

27 Returning Pilgrims Die in Truck/Bus Accident in Ilam

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Mon, 9 Apr 2007 06:50:00 -0400

Mohsen Rezai's News Agency Baztab reports that 27 people were killed yesterday in a bridge collision between a bus and a truck near the Iranian city of Ilam. The fatalities were mostly pilgrims returning to their home city of Esfahan after visiting religious shrines, which were not specified in the report. The report said 15 other bus passengers were severely wounded. Police experts said the accident was due to speeding by the truck driver, who lost control of his vehicle.

Baztab's Persian report on the accident is here. Additional photos were published on the Baztab site here.

Left in the Middle East Has Reason to Support the US

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Sun, 1 Apr 2007 14:42:00 -0400

The reason is that the US is a powerful ally against Islamofascism. In a 31 March article in the Arab News Amir Taheri cites a number of examples in the region of this ideological trend. For example he quotes Iranian communist Reza Khosravi:

Reza Khosravi, a veteran of Iran’s Communist movement, cites history as justification for the left’s rejection of “banal anti-Americanism.”

“During World War II all movements of the left supported an alliance with the Western democracies led by the United States because the common enemy was Fascism,” he says. “Today, we are in a similar position. Progressive forces in the Middle East are threatened by an Islamist version of Fascism. An alliance with Western democracies is not only desirable but necessary.”

In a similar vein, he quotes Samir Qassir:

Samir Qassir, the Lebanese center-left leader, often spoke of anti-Americanism as “the last refuge of the scoundrel” in the Middle East.

“Politics is always a question of choice,” Qassir said in one of the articles before he was killed in a car bomb in Beirut on June 2, 2005. “Here in the Middle East we face a choice between democracy and alliance with the US on one hand and surrender to religious fanatics and terrorists on the other.”

Read the article.

Iran Must Not Depend on Russia

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Thu, 29 Mar 2007 08:48:00 -0400

Iran Must Not Depend on Russia

The is the translated text of an interview by Dana Shahsavari with Dr. Alaheh Kulai, former Majles deputy and spokeswoman for Mostafa Moin's spring 2005 presidential campaign. The interview was published on 29 March in the Iranian exile Persian newspaper Rooz.

Dr. Kulai is another informed observer who believes Russian work on Iran's Bushehr Nuclear Power Plant has been suspended indefinitely. Amir Taheri said the same thing about ten days ago.

Dr. Kulai has said publicly that she does not believe the Iranian government served Iran's interests well in the negotiations over the Caspian Sea legal regime. In this interview she was less critical of her own government and discussed the realities as she sees them in Iran's political relations with Russia and the rest of the world in the context of the nuclear enrichment issue.

*************************************

Dr. Alaheh Kulai, professor at Tehran University's College of Political Science, is one of a small number of experts on Russia and the former Soviet republics. She has written several books on the Soviet Union and the Caucasus. Her latest book is siyasat va hokumat dar federasion-e rusieh [Policy and Government in the Russian Federation].

In a situation where on the one hand Russia is considered a friend and on the other an enemy of Iran on the nuclear case, we did an interview with Alaheh Kulai, which follows.

Q: You have previously announced that the Russians are not going to complete the Bushehr Nuclear Power Plant. In view of the diplomatic issues and the fact that according to official statments more than 96 percent of this plant's fixtures have been installed by the Russians, why do you believe the Russians will not complete the Bushehr plant?

A: A point that exists in the type of cooperation between Iran and the Russians is the very direct relationship between Russian considerations and interests in ordering this type of relationship.

In reality, it is unrealistic to think Russia will be face-to-face with the world and especially with America for the entire Bushehr project. My position on Bushehr goes back to this point.

Assuming the existing situation remains stable, the Russians will not complete the Bushehr project. If the nature of our cooperation and interaction with the international community changes, we will also be able to hope for a change in Russia's behavior.

The Russians began cooperating with Iran on completing the Bushehr project at a time when the Western nations were not willing to cooperate with Iran. In 1995, when this cooperation began, the economic benefits of this cooperation were exceptionally important because the Russians were having acute economic problems.

Today however, Russia has become a 21st Century energy superpower and the prices of oil and gas have also increased. Therefore the economic benefits of continued cooperation with Iran in Bushehr do not have that much priority. In the present circumstances what matters is the political benefits and the gains Russia can make in dealing with the West and especially with America. We must therefore take into account this difference in time and priorities.

On the other hand we must take into consideration the prevailing atmosphere in Russian foreign policy in the 12 years since this treaty was signed. At the time this treaty was signed, in Russia there was an extremist leaning towards Eurasia and a view that Russia's geography was expanding. Today however, this leaning towards Eurasia has more or less become Eurasian realism.

In other words, in the Putin era the Russians are not simply pursuing the interests that arose in the second Yeltsin era due to domestic pressures and the frustrations of Russian foreign policy.

If we take note of this and make as a basis for our studies this change in Russian behavior towards Iran and the world's other nations, we will then realize that the atmosphere of nuclear cooperation with Iran which at one time was based mostly on economic considerations, has now changed, especially since the issuance of UN Security Council 1737, for which the Russians also voted. It is very important to Moscow to adhere in the international community to a resolution that they signed themselves.

Although this resolution made an exception of the Bushehr nuclear power plant, in any case it includes steps and measures of which the Russians are acutely mindful.

Sometimes in our country the assumption is made that the Russians are cooperating with us to defend our interest. This assumption is completely wrong. Russia is not making any claim of defending our interest. We are the ones who must act with clever calculation so as to prevent others from benefiting from our interest without us benefiting ourselves.

In general, until Iran's relations with the international community are improved and existing suspicions and assumptions are overcome, the idea that the Russians will complete this project in confrontation with the world is naive.

Q: In other words you do not regard Russia as a friend of Iran?

A: I do not believe that any nation is our permanent friend, nor do I believe that any nation is our permanent enemy. The rule in international relations is that whatever is permanent for our country is whatever is really in their interest.

Therefore no nation, not Russia, not America, not Europe, not China nor any other nation can be our permanent friend, nor can they be our permanent enemy. Our permanent friend is our interests, which we must properly identify.

Likewise, we have no permanent enemies and in our relations with other nations our interests can juxtapose and interpenetrate.

Q: You mentioned political benefits for Russia. On this basis, while some political experts believe Russia has a kind of rivalry with the America. What is your assessment of the political interest in Russia's relationship with the West?

A: Russia is no longer America's rival. Today Russia basically does not have the ability to play a role as a world power. With its oil and gas energy leverage Russia can be a very effective international player and it can do a good job of defending its own interest, but we cannot view Russia as a player at America's level, because neither its economic power and infrastructure nor its political and military abilities are at this level.

However Russia is still the world's largest nation in terms of area and it still has some important regional and in some cases even international tools.

Russia is neighbor to Central Asia, the Caucasus, the Middle East and the Caspian Sea and it naturally has many kinds of leverage for influence in the region. International players such as America cannot ignore this.

My idea is that Russia's cooperation with Iran can serve the interest of both nations but one must not be optimistic or naive in evaluating this. These interests can be secured through expanded relations but it would be a mistake for us to think Russia will stand beside Iran to defend it against America.

Of course we can envision a series of encounters with America, but this will arise out of Russia's interests and not for Iran's interests.

Q: At the Munich Security Conference it appears that Putin's remarks represented a change in stance towards America, but this changed immediately with regard to Iran's nuclear case. Is this due to differing views in Russia's foreign policy?

A: I don't think so. When the Soviet Union first collapsed Russian foreign policy was exceptionally idealistic. At the beginning a kind of political romanticism prevailed in Russian foreign policy. This was due to the fact that Russia was able to be in solidarity with America and was able quickly to be absorbed into the international economy. In reality at the beginning the Russians had an unrealistic idea about their relations with the West and especially with America. The same was true of the Americans.

Q: Was this the view that existed in the time of Chernomyrdin?

A: It existed even before Chernomyrdin. It came to exist at the very beginning in the time of Kuzirov. However Russian politicans, in confronting domestic realities such as the pressure from the Russian nationalists, and also externally in the face of the failure to obtain appropriate responses to going along with the West on matters such as the dissolution of the Warsaw Pact and on the other hand the West expanding NATO instead of dissolving it, moved gradually towards greater realism.

At the beginning this movement took the form of a new leaning towards Euroasia where Russia emphasized its own geopolitics and called for attention to its own needs and requirements.

This wave was a reaction to that extreme optimism towards the West in the first years after the collapse. By the end of the 1990s this wave became a kind of realistic Eurasian trend, which Putin was pursuing.

In reality Putin knows that Russia needs the West. He knows that Russia must pay more attention to constructive interaction with the West. Putin's Russia is not Yeltzin's Russia. In the Putin era this behavior forms based on Russia's special interest on the one hand and in reality ways to expand friendly and constructive relations with the West are also taken into consideration. In other words it is both a carrot and a stick.

Putin's remarks at the Munich Conference were made because before that George Bush had spoken of the threat of democracy in Russia. Accordingly in the relations between Russia and America the Russians acted cleverly and are trying to make good use of the opportunities and resources Iran can give them.

Q: Is there a strategic partner in contemporary Russian foreign policy?

A: One can see such a relationship at the level of the relationships some of the former Soviet republics have with Russia. In other words the relations with some of these republics can illuminate a strategic relationship.

However even with regard to China and Russia despite the signing of the Shanghai Pact, again due to areas of competition one cannot rely on the element of a strategic partnership. I think if a nation wants to consider itself one of Russia's strategic allies, in reality this gives Russia a good opportunity to take advantage.

Q: However doesn't it appear that America regards itself a strategic ally of Russia?

A: I don't think so. Several years ago there was talk in our country that Russia and Iran could be strategic allies. I think our foreign policy is now looking to the East. In a policy looking east Russia does not have that much of a place.

I believe our nation's officials have finally hit upon the reality that in the existing circumstances in view of the Islamic republic's essence and identity no nation can be a strategic ally of ours.

At least in the world in which we are living, even in the time when Mr. Khatami was promoting the idea of the unity of civilizations, for the Islamic republic, due to its very special circumstances, finding a strategic ally was an obvious problem.

In my view today our officials have also realized that in relation to Iran the Russians are pursuing their own very special interests. However in my view the evaluation of our nation's officials arises from the fact that they no longer have any option other than to have such a relationship with Russia.

Q: However doesn't Russia play a critical role in many areas, including military industries and even in our diplomacy?

A: Some of this goes back to the opportunities and resources that exist for us in the world for organizing relationships such as this for ourselves. In the time of the shah, in view of the fact that he had created a regime in the area affiliated with the West, we had extensive military relations with the government of the Soviet Union.

Accordingly it is beneficial for us to develop relations with Russia. However it is unrealistic to think developing relations with Russia will create security for us against pressure from the West or America.

Q: In your view, in evaluating relations between Russia and Iran over the last 100 years, were these relations mostly damaging or mostly beneficial to Iran?

A: In my view this issue should be seen from the Russian point of view. Whenever leaders in Iran acted correctly, relations with Russia benefited us. We must ask how to order our relations with Russia. Russia is a large neighbor at our northern borders by the Caspian Sea. We can have various ties with the Russian society, policy, culture and economy that are beneficial to us. One must not look at the issues as black and white or as all or nothing, but we must not lean on Russia or think that Russia will defend our interest.

Russia is a country like no other country in the world. It is essential and constructive for us to develop relations with Russia, and the usefulness of these relations is undeniable. However in my view it would be unrealistic for us to count on Russia in conditions of intensifying conflict with the West.

Iran Leads the World in Public Holidays

noreply@blogger.com (johncgreen@gmail.com) — Wed, 28 Mar 2007 12:15:00 -0400

On 27 March the Iranian newspaper baztab reported that Iran leads the world in the number of public holidays, with 26. Including weekends, this means that Iranians get more than 1 day off for every 3 days of the year. Perhaps this helps explain how so many of them are able to work two jobs.

The article states that 16 of the 26 days are religious holidays, 6 are national holidays, 4 are government holidays, and that there is one national holiday that is not part of the annual New Year's celebration, which is called Oil Nationalization Day.

Wikipedia lists the names and dates of these holidays in an article titled Public Holidays in Iran. The Wikipedia article lists 15 religious holidays, while the baztab article says there are 16. The baztab article does not name the 16 so I am not sure which one is missing from the Wikipedia list.

Iranian Satellite and News Media

IRGC takeover of Iranian Economy

CIA In Afghanistan

Iran's Real Power Structure

Calls for Review of Khamenei's Performance

Behind the Election Scene in Iran

Karrubi Tells Guardian Council to Nullify Election

Age Ye Rooz

A song by Faramarz Aslani

Iran's Anti-Arab Racism

Kurdish Opposition in Iran

Chain Reaction Seen in US-Iran Confrontation

James A. Lyons on IRCG, World Bank

UK Proxy War with Iran

The Guardian on Rafsanjani

Iran's Proxy War against the US and Iraq's Government

21 More Hangings Reported in Iran

Kohan Diyara

Another Dariush musical interpretation of a beautiful Persian poem, this one by Nader Naderpur

Dobare Misazamat Vatan

Dariush's famous rendition of Simin Behbehani's beautiful poem

Iran Internet Censorship Continues

Michael Rubin: Bush Has Abandoned Middle East Democracy

In an American Enterprise Institute article on US Middle East policy yesterday, conservative analyst Michael Rubin reviewed recent US activity in the region and said Bush's second-term direction is a move away from the promotion of democracy.

Read it here.

Amir Taheri: US Negotiations with Iran Will Go Nowhere

Yesterday in the Arab News Amir Taheri gave his assessment of the prospects for getting results from talks with Iran: Read it here

Caroline Glick on Saudi Dual Containment

27 Returning Pilgrims Die in Truck/Bus Accident in Ilam

Left in the Middle East Has Reason to Support the US

Iran Must Not Depend on Russia

Iran Must Not Depend on Russia

Iran Leads the World in Public Holidays

Yesterday in the Arab News Amir Taheri gave his assessment of the prospects for getting results from talks with Iran:
Read it here