Deze mag ook niet ontbreken, but don’t forget to check out Tim Buckley…

Next!

Na Superstar door Sonic Youth, start ik een reeksje zalige covers.

Kijk, als je kijkt naar dat filmpje, dan weet je waarom ik als kind The Carpenters niet leuk vond. Dat kleed, mensen, dat kleed! Die pakjes!

Maar… mannekes, dat nummer is zó goed… en dan weet ik weer waarom ik van gedacht veranderen een goed ding vind.

Moeferkoe had me een stokske bezorgd, en het was er gelijk nog niet van gekomen. Maar ik ga me er eens aan zetten. 10 ongeweten weetjes. Zou dat lukken? Geen idee…

1. Misschien is dat wel een ongeweten weetje, dat ik geen tijd meer heb. Mijn dagen zijn te kort. En ik krijg er niet ingeperst wat ik eringeperst wil krijgen. Niet dat me dat echt vreselijk frustreert, maar toch. Dat komt misschien nog. Dat weet ík zelfs nog niet. Ha!

2. Ik vind van gedacht veranderen een goed ding. Niks te maken met draaien als een windhaantje, of hypocrisie of whatever. Een mens evolueert, en zijn meningen en levensvisies evolueren mee. Vroeger lustte ik geen witloof, nu vind ik dat lekker. Vroeger vond ik The Carpenters vreselijk, nu hoor ik ze graag.Zo moet dat zijn.

3. Meneertje Mertens lacht graag met mij. Hij is er zelfs op dit eigenste moment nu mee bezig. Maar ik vind dat niet erg. Want dan mag ik ook met hem lachen. Ha! (bis)

4. Ik pik heel snel bad vibes op. Veel te snel. Zo snel dat ik er al rap ambetanter van loop dan diegene waar ik de bad vibes van opvang. Ik vind dat vreselijk ongemakkelijk, en ik doe mezelf er veel miserie mee aan. Ik moet echt eens uitzoeken hoe ik dat moet oplossen.

5. Ik loop constant met liedjes in mijn hoofd. Zo constant, dat ik er zelf soms puitonnozel van word. Dat is soms echt niet gemakkelijk, hele dagen met van die plakkers in uw hoofd lopen. De vreselijkste eerst. Soms hoor ik een liedje, en komt het met vertraging door, dan zit dat een dag later in mijn hoofd. Maar er is geen ontkomen aan.

6. Sommige lezers weten dit, anderen niet, dus deze telt ook. Ik zie zwarte vlekken voor mijn ogen. Een gevolg van heel erg bijziend te zijn. Voor wie dit niet heeft: het is een beetje te vergelijken met je eigen wimpers voor je ogen zien bewegen. Maar die zwarte vlekken zijn er bij mij altijd, en bewegen altijd mee overal waar ik kijk. Vaak zie ik dit zelf niet meer, vaak wel edoch. En niet altijd even plezant.

7. Ik ben lichtjes verslaafd aan ER

8. Oh ja, van ogen gesproken trouwens: mijn ogen hebben een onbestemde kleur. Blauw, grijs, groenig… ik heb al vanalles gehoord. Niemand die het met zekerheid kan zeggen. Zelf hou ik het bij grijs.

9. Ooit was ik vreselijk zot van Spandau Ballet, Kajagoogoo en Duran Duran. Jaja.

10. Over het algemeen kan ik niet lachen met stand-up comedy, komieken in het algemeen (en Geert Hoste, Urbanus, Alex Agnew en Gunter Lamoot in het bijzonder om er maar een paar te noemen), komische films en alles wat bedoeld is om te lachen. Wat niet wil zeggen dat ik geen gevoel voor humor heb, maar heel dat geforceerde gedoe gaat meestal heel snel op mijn systeem werken. Afvoeren die handel!

11. Ik heb het moeilijk om op commando zo een aantal puntjes op te noemen. Dan moet ik zitten wringen en wroeten en zoeken en zuchten om de 10 te vervolmaken. Maar kijk, als 10 gepasseerd is, dan welt het ineens allemaal op.

12. Zo komen we bij 12, ha! (tris) Ik speel graag muziekkwissen. Niet dat ik dat nu nog doe, maar vroeger wel. Nu ook nog trouwens, maar wel privé, met meneertje Mertens. Dan krijgen we het in ons hoofd en doen we een uurtje of twee van muziekkwis.

Voila!

Dit stokje is ondertussen zo oud en belegen, dat ik het aan niemand meer doorspeel. Of kan doorspelen, want iedereen heeft dat al gedaan. Wat handig is, want ik doe dat niet graag, zo stokjes doorspelen. Maar wie er zin in heeft, rape het op!

Wij keken vandaag naar The Karen Carpenter Story.

Daarin werd ik ineens overvallen door een liedje (yes, I know, er zijn er vele in die film… ahum). Zoiets van, damn, dat is gecoverd… maar hoe, wat, door wie?

Ik dacht eerst in de richting van Urge Overkill, die ooit dit deden:

De feel van de cover van het liedje zat ergens in die richting, maar het klopte toch niet, want die hadden geen cover van een Carpenters-nummer gedaan. Mmmh. Even verderzoeken. Carpenters+covers in Google, en gotcha!

Het origineel is dit: (en voor alle duidelijkheid: vind je ‘t niet mooi, luister dan toch even door tot het refrein)

En de cover is dit:

Focussend op de donkere kant van het nummer, maar met veel respect voor het origineel…. prachtig.

Wij gaan vanavond naar Antwerpen. Neehéé, niet naar de Night of the Proms. Wel naar Massive Attack. En we zien dat zitten, meneertje Mertens en ik. We gaan wel van P+R doen, want 2 concerten tegelijk op dezelfde locatie, dat zal wat geven.

Ik heb deze keer zelfs niet naar onze tickets moeten zoeken. Woehoe!

Ik zal eens een Fietsbultje doen.

Sinds kort werk ik aan de Dampoort. Ik woon in de buurt van het Heirnispleintje. Mijn woon-werkverplaatsingen doe ik met de fiets.

Doorrijden: geen probleem. Fijn zelfs. Via de straatjes achter de Dendermondsesteenweg kom ik uit naast Het Vuil Geebeetje, steek daar op het fietspad de Land van Waaslaan over, rij via de Pilorijnstraat (denk ik toch? Ik kan er niet goed meer aan uit op Google Maps), de Antwerpsesteenweg en het Antwerpenplein naar de Koopvaardijlaan.

Maar. Het terugkeren. Dat is wat anders. Ik kom dus van de Koopvaardijlaan, en moet richting Dendermondsesteenweg. Richting Dendermondsesteenweg, want om dat kreng van een steenweg te vermijden, rijd ik liever weer via Het Vuil Geebeetje de kleine straatjes tussen Land Van Waaslaan en Dendermondesteenweg in, om zo uit te komen aan het Heirnisplein.

En daarvoor kan ik kiezen tussen de cholera en de pest.

Laten we van de reglementaire weg de cholera krijgen. We komen de Koopvaardijlaan uit, rijden naar rechts en toeren met ons veelootje de hele Dampoort rond. Dus we passeren Dok Zuid, de Dampoortstraat, de Hagelandkaai, de Schoolkaai, de Kasteellaan, het station, het gezellige stukje fietspad aan de lichten en de Midas, en dan begin Dendermonsesteenweg steken we die over om op de kassei te belanden en zo uiteindelijk aan het Vuil Geebeetje naar rechts te gaan. Fijn!

Laten we dan eens van de niet-reglementaire weg de pest krijgen. Ik kom de Koopvaardijlaan uit, en sla linksaf. Vroeger mocht je dit stukje fietspad nog in twee richtingen berijden tot aan de verkeerslichten onder de brug, maar nu niet meer. Dus ben ik al niet meer reglementair bezig. Vroeger mocht je ook niet verder fietsen richting Antwerpsesteenweg, dat mag nu nog steeds niet. Ik blijf nog even niet-reglementair bezig tot ik aan het zebrapad op de Antwerpsesteenweg kom, daar stap ik af en steek ik te voet de Antwerpsesteenweg en de Land Van Waaslaan over. Waarna ik op het plein weer mijn fiets opwip, richting Het Vuil Geebeetjes en mijn favoriete straatjes om dat onding van een Dendermondsesteenweg te vermijden.

Tof hè. Tja, ik kies dus voor de pest en vat mijn rit naar huis niet-reglementair aan. Want de hele Dampoort rondfietsen, aan die dagelijkse aanlag op mijn leven heb ik echt geen behoefte.

Die Dampoort, kan dat écht niet wat fietsvriendelijker?

Na een paar dagen wachten, dan eindelijk toch vrij positief nieuws. Ik was vreselijk ongerust, en probeer dat te verdringen, maar achteraf voel ik aan de opluchting dat die spanning toch heel groot was. Het sijpelt door tot in mijn dromen, ik droomde van insecten… mieren, bijen, en een gigantische soortement bloedzuiger die zich op mijn arm vastgeklemd had en die ik eraf moest trekken. Waarna een paar schone zuigsporen in mijn arm stonden. Vies maat, zo’n beestige dromen. Bah.

Wat is de zin van het leven? Dat vraag ik me af. Soms mis ik een god, of een godsdienst, als kapstok om de zin van het leven aan op te hangen. Of een god op wie ik de schuld kan steken van dingen die gebeuren. Maar ik geloof niet, en dan is het soms diep nadenken en afvragen waarom we dit alles doen, in dit leven. Wat het nut ervan is. Iemand antwoorden op deze vragen?