Scarlet Marmelat

Çağdaş Hayat ve Tasarım Kültürü

2012-07-13T05:15:00.000-07:00

Kuşkusuz bir tasarım çağında, bir tasarım evreninde yaşıyoruz: Çevremiz, üstümüz-başımız, bedenimiz, ruhumuz, sinirlerimiz, cinselliğimiz giderek daha etkili boyutlarda tasarlanıyor. Yediğimiz, içtiğimiz tasarlanıyor. Ne düşündüğümüz, nasıl konuşacağımız, hatta nasıl güleceğimiz, ne hissettiğimiz ve ne hissettireceğimiz tasarlanıyor. Neye benzeyeceğimiz, yani imajımız, ve giderek baştan aşağı kimliğimiz, öznelliğimiz artık bir tasarım nesnesi. Kısacası, bütün hakikatimiz tasarlanıyor. Ve bu metamorfoz sırasında herşey görünüşüne indirgeniyor. Baudrillard’ın anlattığı gibi, bütün hayat estetikleşiyor.

TASARIM VE DOĞA
Artık ne doğaldır kestiremiyoruz. Bitkisel ve hayvani bütün besinlerimiz daha gösterişli ve daha dayanıklı olmaları için genetik olarak tasarlanıyor. Dubai’de palmiye ve dünya haritası biçiminde adalar inşa edildi. Şimdi de Emir El-Mahdum’un bir vecizesi yapay adalarla denize yazılıyor. Aslında Dubai tabiatıyla olduğu kadar hayatıyla da çölün ortasında baştan aşağıya bir taklitler, reprodüksiyonlar alemi, bir simulacrum: Denizin otuz metre altındaki Hidropolis Oteli’nin akvaryumunda yüzen deniz kızları; içinde Britanya Doğa Tarihi Müzesi uzmanları tarafından tasarlanan Jüra dönemi canavarlarının gezindiği bir Jurassic orman ile yakınında karlı dağlar. Kutup ayılarının bile eksik olmadığı dünyanın en büyük kayak pisti...
Böylesine bir hipergerçeklik atmosferinde, ‘ne gerçektir, ne sahtedir?’; ‘ne hakikidir, ne taklittir?’ birbirine karışıyor. Ezeli doğal-kültürel karşıtlığı (nature-culture) bulanıklaşıyor. Doğa kültürleşiyor.
İnsanlığın doğa üzerindeki egemenliği -uygarlık-, doğayı denetleme ve ona biçim verme hırsı, artık neredeyse kendi doğallığına da son vermektedir. İnsanlar biyoteknolojinin, nanoteknolojinin, gen teknolojisinin ürünlerine dönüşmektedir.

SİBERSEKS
Hala en doğal sayılan yanımız, cinsel hayatımız bile bugün ekrana taşınmakta, birçok başka etkinliğimiz gibi görselleşerek tasarım nesnesine dönüşmekte, hatta tek başına yaşanan sibernetik bir deneyime dönüşmektedir. Ve bu deneyim giderek bir kampanya havasına bürünmektedir. Žižek’ten öğreniyoruz ki, siberseksin yaygınlaştırdığı masturbasyonu en güvenli ve özgür cinsel deneyim olarak lanse eden çevreler, San Francisco’da 1995’den beri Ulusal Masturbasyon Ayı kutlamaktadır.
Soyumuzu tasarlama tutkusu, büyük bir hızla doğumu da tamamen simulatif ortamlarda gerçekleşen bir hadise durumuna getirmektedir. Fiyatları donörlerin fizyolojik ve kültürel bir takım niteliklerinin belirlediği ciddi bir sperm ve yumurta pazarı oluşmuştur.
Günümüzde cinsel kimlik, yani bir kimsenin heteroseksüel, homoseksüel, biseksüel, ya da transseksüel olması, artık onun doğal-biyolojik bir özelliği değil, kültürel kimliği sayılmaktadır.

ALINTI:
[Ali Artun - Tasarım Dehşeti] Sanat Tasarım Bilgi Sempozyumu Bildiri Kitabı içinde (İstanbul: YTÜ Sanat ve Tasarım Fakültesi, 2008) s. 3-21

Ateizm ve Tarihi

2012-06-28T02:13:00.000-07:00

ATEİZM & SİYAH AMERİKA

[Dr. Terence WARD]

Website: youtube.com/AtheosRecords

Teizmin olmaması, ateizmin standart bir tanımıdır. Bu, “teist” kelimesinin önünde bulunan “A” harfinin gerçekte ne anlama geldiğidir. Emmett F. Fields’in ayrıntılı olarak açıkladığı gibi:

“Ateizm sadece, tanrıların var olmadığı ve dinin ya bir hata ya da bir dolandırıcılık olduğu bilgisinden çok daha fazlasıdır. Ateizm, dünyaya tarafsız bir şekilde korkusuzca bakan, her şeyi daima doğanın bir parçası olarak anlamlandırmaya çalışan bir tutum, bir mantık çerçevesidir. Ateizmin sorulara vereceği bir doktrine ve şüpheleri giderecek bir dogmaya sahip olduğu söylenebilir. Onun doğal çerçevesinde, insan zihni vardır. Hiçbir şey, ne araştırılacak ne de şüphelenilecek kadar kutsal değildir. Ateist’in Kutsal Kitabı, tek kelimeyle: “DÜŞÜNME” dir. Ateizm, insan zihninin batıl inanç ve ona dayalı korkulardan kurtulmasıdır” [Fields, F. Emmett, “Atheism: An affirmative View”, http://www.infidels.org, SecularWeb.org; 1980]

Ateizm yeni bir düşünce değildir. İlk ortaya çıkışıyla, tahmine dayalı insan düşüncesinin doğuşundan bu yana kök salmıştır. Bu da muhtemelen, dinin ve doğaüstü inanışların insan toplumunun evrensel bir yönelimi olduğunu sorgulamadan varsayan insanlara şaşkınlık verecektir. Günümüz bilim adamlarının araştırması, bazı kültürlerin hiçbir dine göre çok az (agnostisizm, deizm, septisizm, yabancılaşma, vb.) olduğunu meydana çıkarmıştır:

Afrika’nın Bazı Zuluları:

“Hayır, biz onları görüyoruz fakat nereden geldiklerini anlatamayız; kendi kendilerine geldiklerini farz ediyoruz.” [Alıntı]

Brezilya Pirahası:

“Pirahalar bana, cennetin rahatlığı-cehennem korkusu ve tek bir gülümsemeyle dipsiz bir boşluğa süzülme huzuru olmaksızın, yaşam ve ölümle yüzleşmede bir ciddiyet ve derin haz olduğunu göstermişlerdir.” [Alıntı, Daniel Everett, Atheist]

Sri Lenka Vedaları:

“Ne bir kayalıkta, ne bir beyaz karınca yuvasında, ne de bir ağacın tepesinde, asla bir tanrı görmedim.” [Alıntı]

Afrika’nın Bazı Pigmi Kabileleri:

Kuzey Amerika’nın Abipone Yerlileri:

“Büyük babalarımız ve büyük büyük babalarımız, bir ovanın atlar için ot ve su sağlayıp sağlamadığını görmek amacıyla, yalnız yeryüzünü tedirgin seyretmeye alışmışlardı. Onlar göklerde ne olup bittiği, yıldızların yaratıcısı ve yöneticisinin kim olduğu konusunda hiç kendilerini sıkıntıya sokmamışlardır.” [Alıntı]

Avusturya’daki Arunta Aborjinleri:

Howondaland’ın N’tuitif Kabilesi:

“Gök gürültüsü, şimşek çakarken hava kütlelerinin bozulmasından kaynaklanan, gökyüzündeki yüksek bir sestir.” [Alıntı, Terry Patchett, Seküler Hümanist]

Mısırbilimci (Egyptologist) James P. Allen, Orta Krallık dönemi süresince (M.Ö. 2000-1700) Eski Mısır’da Kral Intef’in mezarında Harper’in Şarkısı olarak bilinen bir şiir i incelemiştir. Bu şiirde, “bir insanın hayatta iyi şeylerden zevk alması, ölüm düşüncesinden kaçınması ve öbür dünyanın gerçekliği hakkındaki kıuşkuyu açıkça dile getirmesi gerektiği” ifade edilmiştir:

“Tatile çıkın ve ondan sıkılmayın! Yanlarına eşya almalarına izin verilen kimse yok ve uzağa gidip de tekrar geri dönen kimse de…” [Allen, P. James, “Middle Egyptian: An Introduction to the Language and culture of Hieroglyphs”, Cambridge University Pres; 2. Baskı, 24 Mayıs 2010]

Dr. John G. Jackson, Rutgers Üniversitesi Siyahi Araştırmalar Bölümü öğretim üyesi ve Londra Akılcı Basın Derneği (Rationalist Pres Association of London) üyesi, egemen bir sınıfı oluşturan ve kitleleri köleliğe indirgeyen ilk rahip kralların (priest-kings), bunun nasıl ortaya çıktığına dair nasıl da güzel fikirler verdiklerini yanıtlamıştır. İlk rahip kralların Kutsal Krallık maskesi altında bir diktatörlük yapmaya çalıştıklarını Eski Mısır tarih kayıtlarından biliyoruz. Bir çok Mısırlı dini zulümle mücadele etmek için ayaklanmış ve tanrıların varlığını inkar etmişlerdir:

“Eski büyücüler, ilkel toplumda eğlence yaratan ilk insanlardı; insan toplulukları tarıma ulaştığında, bazı büyücüler rahiplere ve krallara dönüşmüşlerdi. Gerçekte krallara ve rahiplere layık makamlar, sık sık bir kişinin şahsıyla bütünleştirilmiştir. Eski Mısır piramitleri metinlerinde, kralların tanrılardan daha eski olduğu ve Hindistan’daki Brahma rahipleri tarafından da aynı inanca sahip olunduğu kaydedilmiştir. Kralların ilahi hak öğretisi, eski zamanlardaki kralların aslında tanrı oldukları inancından kaynaklanmaktadır. Bizler, toplumsal evrim sürecinde bazı toplumlardaki rahiplerin baskın mevkilere nasıl yükselebildiklerini ve böylece nasıl kral olduklarını kolayca hayal edebiliriz. Mevkisini güvenli hale getirmeyi amaçlayan böyle bir kral için iyi bir yol, kendisini tanrı ilan etmek olacaktı. Olduğu gibi güçlü bu rahip kuralı karşı konulmaz değildi elbet; hatta eski imparatorluklarda septiklerin sesi duyulmuştur. Yaklaşık 4000 yıl önce, Eski Mısır’da hemen hemen 200 yıl süren bir kaos dönemi yaşandı. Ülke, Asya göçebeleri, veba ve kıtlık yüzünden yaşanamaz hale gelmiştir. Hükümdarlar ve rahip insanlar için hiçbir şey yapamadılar ve bunun üzerine hayal kırıklığına uğrayan kitleler de açık isyanlar çıkarmışlardır. Bu ayaklanma Hector Hawton tarafından ‘tarihteki ilk devrim’ olarak adlandırılmıştır. Profesör W. Max Muller, rahiplerin defalarca ‘Harper’ın Şarkısı’nı baskı altına alma girişiminde bulundukları, çünkü onun ‘hayattaki ateist neşe kaynağı’ olduğu; fakat rahiplerin hiçbir başarı elde edemedikleri, şarkının ise asırlarca halkın beğenisini kazandığı bilgisini vermiştir. Zorbalığın en örgütlenmiş sistemi bile, sonunda yıkılmalıdır. Tüm dünyaya yayılmış bir medeniyet göstergesi olarak, tüccarlar ve esnaflardan oluşan bir orta sınıf geliştirilmiştir. Bu insanlar sürekli seyahat ettikleri, yeni ve kendilerine yabancı fikirlerle temas kurdukları için tanrıların mitlerinden ve efsanelerinden şüphe duymaya başlamışlardır. Bunların bazıları monoteist ve agnostik olmuş; diğerleri ise hiçbir şekilde tanrıların varlığının mümkün olamayacağını savunan ateist olmuşlardır.” [Jackson, G. John, “Man, God, and Civilization”, Lushena Boks Inc, 1972]

Doğaüstü Düşüncelere Körü Körüne Bağlılık 2

2012-06-25T00:40:00.000-07:00

Bir önceki yazım: http://scarletmarmelat.blogspot.com/2012/06/dogaustu-dusuncelere-koru-korune-bagllk.html
Aşağıdaki onun devamı...

Vahşi ve öfkeli uluslar savaşta sürekli olarak zalim, etçil, bencil, kana susamış düşüncelerine uyan, çeşitli isimler altındaki aynı tanrıya tapmaktadırlar. Bütün dinlerde canı katliam isteyen ve kullarının da kendisine hizmet etmenin bir görev olduğunu düşündükleri “ordusu olan bir tanrı”, “kıskanç bir tanrı”, “öç alan bir tanrı”, “yok eden bir tanrı”, … bir tanrıyı görmekteyiz. Koyunlar, boğalar, çocuklar, erkekler ve kadınlar ona kurban edilmektedir. Bu barbar tanrının coşkulu hizmetkarları kendilerini ona kurban olarak sunmayı zorunlu hissetmektedirler. Onların bu korkunç tanrısı üzerine yoğun bir şekilde düşündükten sonra, onu memnun etmek için en şiddetli cezalarla kendilerine acı vermeleri gerektiğini kurgulayan çatlak insanları her yerde görebilmekteyiz. İlahi bir varlıktan oluşturulan, onları teselli etmekten uzak karanlık fikirler, zihinlerini bulanıklaştırmakta ve yıkıcı saçmalıklar mutluluğa gölge düşürmektedir.

Hortlaklarla cezalandırılırken ve cehaletini ve korkularını sürekli hale getiren insanlar tarafından yönlendirilirken, insan zihni nasıl bir süreçten geçiyor olabilir? İnsanoğlu, ilkel aptallığında ot gibi yaşamaya zorlanmaktadır. Ona, mutluluğunun bağlı olması gereken görünmez güçler hakkında hikayeler öğretilmiştir. Yalnızca korkularıyla ve akıl dışı hayallerle ele geçirilen insanoğlu, düşünce ve davranışlarını yönetme hakkını kendisi dışında elinde tutan din adamlarının merhametine bırakılmıştır.

Böylece insan, cesareti olmayan, şüphe etmekten korkan ve gezindiği labirente hapsolan bir köle olarak kalmıştır. Her bir mutsuz faniyi haksız yere yargıladıktan sonra, en az tanrı kadar ürkütücü olan zorbaların da mutlak gücüne karşı, insanı savunmasız bırakan din adamları tarafından yapılan büyüleyici açıklamalarla insan, tanrı boyunduruğu altına girmek zorunda olduğuna inanmaktadır.

Ruhani ve dünyevi gücün çifte boyunduruğu ile zulme uğrayan insanlar için mutlu olmak, imkansızdır. Din kutsal olduğundan bu yana, insanoğlu yasa koyucularının ve din adamlarının cennetin bilinmeyen yerlerinden getirdikleri dışında bir ahlak anlayışına sahip değildir. Teolojik fikirlerle karmaşıklaştırılan insan zihni, otoriteyi takip edebilmek için, kendi gücünün farkında olmasını engellemiş; tecrübe etmekten endişe duymuş; gerçeklerden korkmuş ve aklı hor görmüştür. İnsan zorbaların ve din adamlarının ellerinde sadece bir makine olmuştur. Daima bir kul olarak görülen insan, kulluğun kötülüğünü inkar etmiştir.

Bunlar, ahlak bozukluğunun gerçek göstergeleridir. Cehalet ve kölelik, insanları zayıf ve mutsuz kılar. Bilgi, Akıl ve Özgürlük tek başlarına reform yapabilir ve böylece insanlar daha çok mutlu olabilirler. Fakat onları kör edecek ve yanlışlarını saptayacak planlar yapılmaktadır. Din adamları onları kandırmakta; zorbalar da baştan çıkarıp onları esir almaktadırlar. Zorbalık şimdiye kadar insanın ahlak bozukluğunun ve felaketlerinin gerçek nedeni olmuştur; olmaya da devam edecektir. Sürekli dini kurgularla etki altına alınan zavallı faniler, gözlerini doğaya ve doğanın sırlarına çevirememekte; ama kendi kusurlarını doğalarının eksikliğine, mutsuzluklarını da tanrının öfkesine bağlamaktadırlar. Gerçekte sadece kılavuzlarının ihmaline, cahilliğine ve gaddarlığına; geleneklerinin saçmalığına ve hepsinin de üstünde, genel bilgi ihtiyacına dayandırılabilen acıların sona ermesi için, cennete yeminler, kurbanlar ve armağanlar sunmaktadırlar. Gelin, insanların zihnini doğru fikirlerle dolduralım; zihinlerini geliştirelim! Tanrı korkusu gibi tutkulara, karşı çıkmaya gerek kalmasın artık! İnsan, iyi eğitildiği zaman ve çevresindekilere yaptığı kötülük için nefret edilip sadece iyiliği için ödüllendirildiği zaman iyi olacaktır.

İnsanların önyargılarını kırmaya başlamadığımız sürece, kötülüklerini gidermek için boşuna uğraşmış olacağız. Bu sadece onlara doğruyu göstererek mümkün olur. Gerçek ilgilerinin ve onlara iyiyi yapmaya yönlendirecek gerçek güdülerinin farkına varmaları gerekmektedir. Bunca zaman cennete takılı kalmış olan gözlerini yeryüzüne çevirelim! Akla mantığa uymayan bir teolojiye, gülünç masallara, anlaşılması güç esrara, çocukça ayinlere katlanmak zorunda kalınmasın artık! İnsan zihnini, doğanın ne olduğuyla, anlaşılır nesnelerle, gerçekle ve yararlı bilgiyle meşgul edelim!

İnsan için iyi olmayan, ona akıl almaz gelen şeyi göstermek amacıyla, dini önyargıyı tamamen ortadan kaldırmak yeterli değil midir? Kavramlarıyla bağdaşmayan bir varlığın; ona yüklenilen anlamlara sürekli karşı çıkan bir nedenin; çelişkiye düşmeden ona hiçbir şey söylenilemeyen bir varlığın; gezegenin gizemlerini açıklamaktan çok uzak, sadece onları daha da açıklanamaz yapan bir varlığın; asırlardır insanoğlunun mutluluğu elde etmek için boşuna yöneldiği bir varlığın farkına varmak için bir şey gerekir mi? Demek istediğim şu ki, ilahi bir varlık düşüncesinin modele oturtulmayan bir düşünce olduğunun ve o varlığın kendisinin sadece bir hayal ürünü olduğunun farkına varılması için bir şey gerekir mi? En azından, böyle bir varlıkla ilgili anlaşılmayan fikirlere aldanıp da bir başkasından nefret etmenin ve o kişiye lanet okumanın insanlar için ne kadar aptalca bir davranış olduğunun farkına varılması için bir şey gerekir mi? Kısacası herşey Ahlak ve İyiliğin, din adamlarının her ülkede değişken olarak tanımladığı tanrının kavramlarıyla tamamen ters düştüğünün kanıtı sayılmaz mı?

İnsanların, ahlak ilkelerini keşfetmek için teolojiye, mucizeye ve tanrılara ihtiyacı yoktur. İnsanlar sadece sağduyuya ihtiyaç duyarlar. Onlar sadece birbirleriyle iletişim kurmak, kendi doğaları üzerine düşünmek, toplumun ve bireylerin amaçlarını da göz önünde bulundurmak zorundadırlar. Kendilerine neyin yararlı, neyin zararlı olduğunu kolayca kavrayabileceklerdir. Haydi, insanları adil olmaya, faydalı olmaya, ılımlı olmaya, sosyal olmaya ikna edelim! Tanrı böyle istediği için değil, insanları memnun edeceği için… insanlara kötülükten ve suçtan kaçınmalarını öğütleyelim! Başka bir dünyada cezalandırılacakları için değil, kendi içlerinde acı çekmemeleri için… Montesquieu, “cezalar, suçları önleme yöntemleridir; terbiye ise örnek alınması gereken bir şey.”

Doğruya giden yol dümdüzdür; sahtekarlığa giden ise yamuk ve karanlıktır. Her insan için gerekli olan doğruluk, bütün dürüst beyinler tarafından hissedilmelidir; mantık dersleri, bütün dürüst insanlar tarafından takip edilmelidir. İnsanlar mutsuz, çünkü bilgisizler. İnsanlar bilgisiz, çünkü her şey bilinçlenmelerinin önüne geçmekte. İnsanlar zayıf, çünkü mantıkları yeterince gelişememektedir.

Bütün mezhepler kendi tanrılarına, doğanın bile baş kaldırdığı türden vahşi karakterler vermektedirler. Musa’nın, tanrının adına ve onun emriyle(!), Mısır’ın insanın başına gelebilecek en büyük felaketlerle bozguna uğratılması gerektiğini düşünerek, kana susamış bir şekilde Mısır’a ilerlemesinden daha korkunç bir davranışı hayal edebilir miyiz? Madem doğaüstü bir varlık, bir ilah, bir yaratıcı ve insanoğlunun koruyucudan söz ediyoruz, peki bu kadar ürkütücü olmasının nedeni ne? Kendilerini, bir ruh tarafından kutsanmış olarak tanıtan sahtekarlardan bahsetmiyorum bile…

Ey ilahiyatçılar! İnsan zihninin kavrayamadığı bir varlığın, anlaşılması güç sırlarını araştırmaya çalışıyor musunuz? Size göre mükemmel olan bir varlığın,hiçbir şeyden dönüştürmediği kullarına böylesi bir acımasızlık yapmasından dolayı suçlu olabileceğini hayal ettiğinizde, kafir sayılırsınız. Sizin yaratan bir tanrı hakkındaki cehaletinizi itiraf edin haydi! Sağduyuya zıt düşen esrarlarla, ortalığı karıştırmaya artık bir son verin!

Doğaüstü Düşüncelere Körü Körüne Bağlılık 1

2012-06-23T05:27:00.003-07:00

İnsanların düşüncelerini incelediğimizde, hiçbir şeyin sağduyudan daha sıra dışı olmadığını görmekteyiz. Yani, insanlar gerçekleri keşfetme veya saçmalıkları ve çok açık olan çelişkileri reddetme kararından yoksundurlar. Bunun bir örneğini teolojide bulabiliriz. Bu, tüm ülkelerde çok sayıda insanın saygı duyduğu bir sistem; mutlu olabilmek için hayatta en önemli ve vazgeçilmez olarak görülen bir nesnedir. Bu sözde sistemin dayandığı ilkeleri incelediğimizde, bizi bu ilkelerin sadece cehalet tarafından hayal edilen; coşkuyla ve üçkağıtçılıkla yayılan; korkuyla kabul edilen; hiçbir gerekçesi olmadan gelenek tarafından muhafaza edilen ve sırf anlaşılmadığı için saygı duyulan varsayımlar olduğunu kabul etmeye zorlamaktadır.

Kısacası, kim dini görüşleri üzerine sağduyuyu kullanırsa kullansın, dinin havada sadece bir kale olduğunun kolayca algılanabileceğini anlamamaları çok tuhaf doğrusu! Teoloji, doğal nedenlerden haberdar olmamadır; safsatalıkların ve çelişkilerin bir dokusudur. İmkansız özelliklerden oluşan bir kahraman olasılığının düşsel niteliği, her ülkede geçersizdir. Tüm zihinlerde heyecan verici bir korku olan onun ismi sadece, insanların ona gerçeklerle çelişen ve birbiriyle tutarsız fikirler ve nitelikler yüklediği belirsiz bir kelimedir. Eğer dünyada sayısız yıkımlara neden olmasaydı, ona atfedilen anlamlar da umursanmayan bir mesele olurdu. Fakat bu gerçek olmayan varlığın en büyük ilgi çeken bir gerçeklik olduğu düşüncesiyle zihnini işgal eden insanoğlu, mantıken onun anlaşılamayacağı sonucunu çıkarmak yerine, tam tersi, onun daima düşünülmesi ve gözden kaçırılmaması gerektiği sonucunu çıkarmaktadır. Onların bu konu üzerindeki yenilmez cehaleti, meraklarını da öldürmüştür. Kendilerini hayal güçlerine karşı korumak yerine, bu cehalet onları dogmatikleştirmekte ve zorbalaştırmaktadır. Hatta onları her şeye karşı şiddete yönlendirmektedir. Çözülmez bir sorunu çözme ihtiyacı doğduğunda karmaşık olan şey, anlaşılması mümkün olmayan bir nesne üzerinde aralıksız meditasyon yaparken insanı heyecanlandıramaması ve beyninde şimşek çaktıramamasıdır. Aklın bu talihsiz dönüşüyle çıkar, kibir ve hırs şimdiye kadar çok az işbirliği içindeydi. Toplumun mutlaka bundan rahatsız olması gerekir. Bu, bir çok ulusun sık sık yaptıkları tahminlerinin ebedi doğruluğuna inanan ve onları bu şekilde yayınlayan aşırı mantıksız öngörülere sahne olduğunun; başlarındaki insanın coşkusuna sürüklendiklerinin ve onlara ilahi varlığın görkemi için gerekli olarak gösterilen fikirler uğruna onları silahlandırdıklarının bir göstergesidir. Dünyamızın her köşesinde fanatikler, birbirlerinin boğazını kesmiş; uluorta birbirlerini yakmış; vicdansızca ve hatta bir görev olarak en büyük suçları işlemiş ve her yanı kana bulamışlardır. Ne için? Bazı meraklıların münasebetsiz tahminlerini güçlendirmek, desteklemek veya yaymak için… ya da bir varlık adına sadece hayal dünyalarında var olan ve sadece neden olduğu yıkımlar, kargaşalar ve aptallıklarla kendini tanıtan sahtekarların aldatmacalarını doğru kılmak için…

Bu çeviri çalışmamı, "Good Sense Without God" kitabından yaptım.. Devamı gelecek...

En Nefret Edilen Kadın

2012-06-22T05:49:00.001-07:00

MADALYN MURRAY O’HAIR (13 Nisan 1919 – 29 Eylül 1995)

Amerikalı ateist bir aktivist olan Madalyn Murray O’Hair, “American Atheists” örgütünün kurucusudur. 1963’ten 1986’ya kadar da örgütün başkanlığını yürütmüştür. 1986’dan 1985’e kadar fiili başkanlığını sürdürürken, oğullarından Jon Garth Murray örgütün başkanlığını yapmıştır. Madalyn Murray O’Hair daha çok Murray v. Curlett davasıyla tanınmaktadır. Bu dava, 1963’te alınan Yüksek Mahkeme kararıyla, Amerikan devlet okullarında remi olarak İncil okumayı sona erdirmiştir. Okullarda resmi olarak desteklenen ibadetler, Engel v. Vitale’deki Yüksek Mahkeme tarafından 1 yıldan daha az süreyle sona erdirilmiştir. Bu sonuçtan sonra O’Hair, “American Atheists”i kurmuştur. O kadar çok tartışmalı hale gelmiş ki, 1964’te Life dergisinde kendisinden “en nefret edilen kadın” olarak bahsedilmiştir.

1995’te oğlu Jon Murray ve torunu Robin Murray O’Haie ile birlikte American Atheists ofis yöneticisi David Roland Water tarafından kaçırılıp öldürülmüştür.

Atheist Aktivizm

1960 yılında Murray, Baltimore Devlet Okulu’ndaki eğitim sistemine karşı bir dava açmıştır. Baltimore devlet okullarında oğlu William’dan İncil okumaya katılmasının istenmesinin anayasaya aykırı olduğunu öne sürmüştür. Bu davada Murray, oğlunun İncil okumaya katılmayı reddetmesi sonucunda, sınıf arkadaşları tarafından kendisine zorbalık yapıldığını, okul müdürlerinin de buna göz yumduğunu belirtmiştir.

Dava Abington School District v. Schempp ile birleştirildikten sonra,1963’te ABD Yüce Mahkemesi’ne sevk edilmiştir. Mahkeme Schempp’in lehine 8-1 oyla, ABD’deki devlet okullarında zorunlu İncil ayeti ezberletmenin etkin bir biçimde yasaklanmasına karar vermiştir.

“AMERICAN ATHEISTS”

Austin-Texas’a gelişinin ardından O’Hair, American Atheists’i (inançsızların sivil haklarını savunan, kilise ve devletin ayrılması için çalışan ve Birinci Değişiklik kamu politikası konularını ele alan ulusal bir hareket) kurdu. Grubun ilk icra kurulu başkanı olarak görev yaptı.

O’Hair, 1960’lar ve 1970’ler süresince ABD’de ateizmin sesi ve yüzü oldu. Bu nedenle de en tartışılan kişi ünvanını aldı. 1965’te Playboy dergisiyle yaptığı bir röportajda, dinin bir “koltuk değneği” ve “batıl ve doğaüstü saçmalıklara duyulan mantıksız bir güven” olduğunu iddia etmiştir. Aynı röportajda O’Hair, görüşlerinden dolayı kendisine ve ailesine karşı taciz, sindirme ve hatta ölüm tehditlerinin uzun bir listesini vermiştir. Mailine gelen “Senin şiddetle inkar ettiğin Mayıs İsa, seni Paul’a dönüştürsün” tarzındaki birkaç küfürlü mektup okumuştur. Dışkıya bulanmış fotoğrafları içeren postalar dahil olmak üzere, oğlu Jon Garth’ın kedisinin boğulması ve komşuları tarafından evinin taşlanması gibi Baltimore sakinlerinden gördüğü zulüm nedeniyle Baltimore’u terk ettiğini belirtmiştir.

Kilise ve devlet arasında ABD Anayasası’nı ihlal eden danışıklı bir dövüş olduğunu hissettiği konular üzerinde bir çok dava açmıştır. İçinde Katolik Kilisesi’ne ait olan emlak vergilerine değer biçip onları toplamayı talep eden Baltimore şehrine karşı bir dava da yer almaktadır.

O’Hair, dini ve teizmi eleştirdiği bir ateist radyo programını ve sunuculuğunu yaptığı 140’dan fazla kablolu televizyon sistemi üzerinde gerçekleştirilen bir TV Show’unu, American Atheist Forum, kurdu.

O’Hair 1980’lerde kutuplaştırıcı bir figür olarak kalmıştır. Larry Flynt’in 1984’teki başkanlık seçimi kampanyasında konuşma metni yazarı olarak görev almış ve düzenli bir talk-show konuğu olmaya devam etmiştir. Jon Murray, American Atheists’in lideri olarak annesinin yerni almıştır. Örgütteki bir çok kişi tarafından sevilmemiştir; çeşirli bölümlerde de ana gruptan ayrılmıştır. 1991’de geriye kalan yerel/devlet bölümleri ise dağılmıştır.

1990’larda American Atheists’ler, O’Hair, oğlu Jon Murray, torunu Robin Murray O’Hair ve dışarıdan destekleyen bir avuç insandır. (William Murray’nin kızı Robin, Madalyn’den etkilenmiştir. William yıllarca hiçbiriyle görüşmemiş ve konuşmamıştır.) Üçü birlikte O’Hair’in kocaman evinde yaşamşlardır; ofise birlikte gitmişler; birlikte tatil geçirmişler ve evlerine birlikte dönmüşlerdir.

Orjinal metin için şu siteyi ziyaret edebilirsiniz : http://en.wikipedia.org/wiki/Madalyn_Murray_O%27Hair