Kijkt de warme bakker digitaal?

Of toch niet iedereen … want Marcel bleef erover nadenken. Hij ging te rade bij Ruud Hendrickx, taaladviseur van de VRT. Iemand die alles van taal én van kijkers weet. Marcel vroeg hem wat hij van ‘digitaalkijker’ vond: leuk gevonden, toch? Maar daar dacht Ruud anders over: digitaalkijker klonk hem vreemd in de oren. En digitale kijker stoorde hem allerminst. Ruud onderbouwde zijn mening zelfs door te stellen dat de vallende ziekte ook niet zelf valt. En de warme bakker zelf niet warm is. En dus is een digitale kijker zelf niet digitaal.

Digitale dromen

Beslist! De VRT-taaladviseur had gesproken. Ik deelde zijn mening dan ook met mijn man. En die besliste zich erbij neer te leggen. Met spijt in het hart. Want eigenlijk droomde hij er al stiekem van om de knappe VRT-presentatrices ‘digitaalkijker’ te horen zeggen – het woord waartoe hij de aanleiding had gegeven. Het zal bij dromen blijven …

Bakkerbaseline

Een cliché als baseline zegt echt niets. Een product op maat van mijn behoefte? Dat doet me denken aan een bakker die trots BROOD bloklettert als baseline. Alsof het iets is wat hem uniek maakt. Nu ja, ik weet als geen ander dat het moeilijk is om een originele baseline uit je mouw te schudden. Lichtende voorbeelden zijn altijd welkom. Hebt u een bangelijke baseline? Laat ze hier horen!

Heeft jij ook tussen drie en tien jaar?

Voor wie het niet las: hier vindt u de eerste twee alinea’s. Maar weet dat het zo vijf alinea’s lang van hetzelfde laken een broek is. Du même drap un pantalon:

Jij woont in Saint-Gilles en jij heeft tussen 3 en 10 jaar. Nodigen ons je uit op de heruitgave van het Feest van de kinderen dat op zaterdag 27 maart 2010 op het thema van de dieren zal plaatsvinden.

Bij deze gelegenheid zal het Stadhuis van gangmakers en acteurs binnengedrongen zijn om je erg de diensten te laten ontdekken die aan de burgers worden aangeboden, door het feest te doen.

Aaaaaaarrrrrggggghhh

Ik hoor u al kreunen: “Genoeg! Stop! Help!” Want anders risque votre santé d’aller aux petits drapeaux (vaantjes) omdat uw ogen pijn doen van dit schrijfsel. Hoe is het mogelijk? Een Franse brief eerst door de computer laten vertalen en dan laten corrigeren. Door wie? En dan de computerversie nog uitprinten en in een map steken. Tiré du pot! Van de pot gerukt! Of is de goede versie misschien in diezelfde pot gevallen?

Hertalen

“Hallo, monsieur Piqué? La solution? Schrijf.be hertaalt uw Franse brieven met plezier en vakmanschap. Een belletje naar Ilse en het is zo opgelost. C’est ainsi dissolu!”

Gedaan

‘Tot uw dienst’ is er zo een. Ik merkte laatst dat ik altijd met spanning het einde van een interview op radio of tv afwacht. Zou hij of zij het zeggen? Maar nee, altijd weer dat obligate ‘Graag gedaan’. Dat ‘graag’ mag er van mij trouwens gerust af. Gedane zaken nemen geen keer, helaas.

Gakken

Ik weet niet eens waarom ik er zo’n hekel aan heb. Ik vind het gewoon niet mooi. Die dubbele a, die alliteratie van de g, het lijkt bijna op het ‘gakken’ van een gans: gaagaa, gaga.

Genoegen

Paul d’Hoore, die formele man die uit een ander tijdperk lijkt te komen, zei laatst iets wat dicht in de buurt kwam: ‘Tot genoegen’. Daar kan ik ook mee leven. Maar ik wil graag een lans breken voor het misdeelde ‘tot uw dienst’.

Dus als u op radio of tv komt, u weet wat u te doen staat. Alvast bedankt. En dan zegt u … Juist!

To be or not to be digitale kijkers

Rustig een televisieprogramma volgen, is er vanaf dan niet meer bij. Want de vraag laat me niet los: zijn wij digitale kijkers of niet? Het antwoord moet komen van eindredacteur Marcel. Die geeft mijn man meteen gelijk, want ik citeer: mannen hebben meestal altijd gelijk! Volgens Marcel mogen we wél spreken van een digitale snelweg en een digitale klok … maar niet van een digitale kijker.

Van zwartrijder tot digitaalkijker

Marcel zou Marcel niet zijn, als hij niet met een alternatief afkwam. En dus lanceert hij ’digitaalkijker’, net als zwartrijder. Een samenstelling gegroeid vanuit het bijwoord digitaal: je kijkt naar digitale televisie, dus naar digitaal toegeleverde beelden, dus je kijkt (een beetje) digitaal. Kortom, je bent een digitaalkijker. “Niet echt wetenschappelijk onderbouwd”, geeft Marcel eerlijk toe. Maar dat deert niet: ik ben meteen fan van het woord.

Dus beste televisiepresentatoren, vanaf nu openen we de stemrondes eensgezind met de zin: “Digitaalkijkers drukken op de rode knop.” De televisiekijkende copywriter is u dankbaar.

Niet hard, maar luid

Een vriendin heft een grondige hekel aan ‘hard’ in de betekenis van ‘luid’. Je kunt haar geweldig op de kast jagen door te zeggen: “Hé, zet die muziek eens harder!” Vreemd eigenlijk, want het is tenslotte ook ‘hardrock’. Maar mijn leraar piano had het ook, dus misschien is het iets typisch bij gevoelige muzikale zielen.

Paranoïa

Ik had zelf lange tijd een grote afkeer van ‘paranoïa’ als bijvoeglijk naamwoord. “O, daar word ik helemaal paranoïa van!” roept iemand dan uit. Maar dat hoor je niet zo vaak meer. Ligt het aan mijn intussen vergevorderde leeftijd? Is het iets wat jongeren nog altijd gebruiken? In elk geval heb ik er geen last meer van.

Bizar

Een nieuw lelijk stopwoord onder veertigers is ‘bizar’, in de betekenis van ‘vreemd’ – een gehaat woord van weer een andere vriend. “Iets is alleen bizar als het volkomen absurd is”, doceert hij. Dus dat moet je niet te pas en te onpas gebruiken. In Van Dale vind ik trouwens ‘zonderling’ als synoniem. Dat vind ik persoonlijk dan weer een hele mooie.

Dan heb ik zoiets van

En tot slot nog een hele erge: ‘Dan heb ik zoiets van’. Een vriend wees me erop dat ik het zei. Het was me nog niet opgevallen. Toen ging ik erop letten. En raakte ik niet meer uit mijn woorden, omdat ik mezelf er voortdurend op betrapte. En nu hoor ik het ook overal om me heen. Op tv en radio, in persoonlijke gesprekken, de hele tijd hebben mensen ‘zoiets van’, brr.

En dan heb ik zoiets van: wat bizar, ik lijk wel paranoïa, maar ik zeg het niet hardop, o nee!

Dat is mijn reactie op een reclamefolder die vandaag in mijn inbox zat. De mail vraagt mijn aandacht voor iets wat ‘negen maanden beurs’ heet. En ik denk: eindelijk een boek dat een zwangerschap doeltreffend beschrijft. Want ja, ik heb mij indertijd negen maanden lang bijzonder beurs gevoeld.

Pas bij de tweede oogopslag dringt de waarheid door. Ach … Geen alles onthullend boek. Maar gewoon weer een beurs die de Mythe van de Roze Wolk in stand houdt.

Afijn. Niet getreurd. Niets verloren. Integendeel, want ooit schrijf ik het definitieve zwangerschapsboek. En vandaag heb ik al mijn titel gevonden.

“Maar papa, er staan toch al een jongen en een meisje in!” En hij wijst naar de lifticoon. Mijn vrouw en ik kunnen hem uiteindelijk toch overhalen om bij ons in de gigantische liftkooi te stappen.

Of hoe een beeld niet altijd meer dan duizend woorden zegt …