SCHRIJFESTAFETTE

stemmen 3

2012-04-04T02:43:00.005-07:00

link of

Click Here for Poll Online Survey
Conjoint Analysis
| Polls
| Mobile Surveys

| Feedback Tab
View MicroPoll

stemmen 2

2012-04-04T01:49:00.002-07:00

Cast Your Vote

Free Vote Casters by Bravenet.com

stemmen

2012-04-03T07:05:00.004-07:00

En verder...

2011-06-29T02:43:00.000-07:00

We hebben intussen een geslaagde slotbijeenkomst achter de rug en alle aanwezigen hebben ons boek gekregen. Hopelijk is iedereen tevreden met het resultaat.

Diegenen die niet aanwezig konden zijn, kunnen in hun bibliotheek een exemplaar van "Ongekuist verleden" ophalen, samen met een kopie van de door Diane Broeckhoven becommentarieerde tekst.

Als je de smaak van het schrijven te pakken gekregen hebt en ermee verder wil, kan je terecht voor ondersteuning bij Creatief Schrijven (België) en Schrijven Online (Nederland). Ik heb op de bijeenkomst wat informatie gegeven over deze twee instellingen. Je kan hun erg interessante websites vinden op Creatief Schrijven en Schrijven Online.

Uiteraard kan je ook altijd in de bibliotheek boeken lenen over het schrijven van boeken. Twee aanraders zijn: "De wil en de weg" van Jan Brokken en "Handboek voor schrijvers" van Maaike Molhuysen en Louis Stiller.

Wij hebben ons boek laten uitgeven door Unibook. Voor hun website kan je hier terecht.

Veel succes met het schrijven en misschien tot volgend jaar,
Kurt

Verhaal Rijkevorsel: hoofdstuk 7

2011-06-16T00:00:00.000-07:00

Hoofstuk 7

‘Hallo….is daar iemand ? Ze wacht enige tijd maar hoort niets. In een opwelling besluit ze om beneden aan de deur te gaan kijken. Suzanne vertelt Mr. Schmidt dat ze even een boodschap moet doen, ze wil hem niet ongerust maken.
Ze heeft het gevoel dat ze snel moet zijn en geen tijd mag verliezen. Ook is ze die geheimzinnigheid ondertussen beu! Een zoon hebben is tenslotte toch niet zo heel bijzonder. En als ze de verhalen mag geloven van haar opa, waren er tijdens de oorlog veel bijzondere soldaten en mensen. Veel mensen met geheimen. Of zou dit geheim het daglicht echt niet kunnen zien?

In de traphal aangekomen ziet ze niemand staan, er wandelen wat mensen voorbij en kinderen spelen op het gras. Dan valt haar oog op een jongeman die vlakbij op een bank zit, hij schijnt in gedachten verzonken en zit met zijn handen in zijn haar. Instinctief voelt ze dat ze bij hem moet zijn voor antwoorden. Zachtjes duwt Suzanne de deur open en wandelt in zijn richting. Stil zet ze zich naast hem neer en probeert zo rustig mogelijk te blijven. Gelukkig heeft hij nog niets in de gaten. Ze probeert haar ademhaling rustig te krijgen en sluit even haar ogen. Wat is ze nu blij met de yogalessen die ze sinds enige tijd volgt. Het biedt haar nu de mogelijkheid om rustig te worden van binnen en te doen wat gedaan moet worden. Ze rekt haar rug …

Ze haalt diep adem en spreekt de man aan. Ze vraagt of ze elkaar ooit tegenkwamen, hij komt haar zo bekend voor.
De man draait nu eindelijk zijn hoofd in haar richting en lijkt te ontwaken uit zijn mijmeringen. Hij kijkt haar verrast aan. Hij kent haar wel, de blonde vrouw van bij Mr. Schmidt! Het is onmogelijk dat zij hem ooit gezien heeft!
Haar aanwezigheid overvalt hem en ineens voelt hij hoe moe hij is, en eenzaam en hoelang hij al verveeld zit met zijn opdracht. Op dat moment besluit hij haar in vertrouwen te nemen.

Hij steekt zijn hand naar haar uit, stelt zich voor als Simon Cherborgé en vraagt haar of hij mee naar binnen mag, naar Mr. Schmidt. Even is Suzanne uit het lood geslagen door dit antwoord. Maar dan ziet ze de diepe lijnen in zijn gezicht, het verdriet en de vertwijfeling. Natuurlijk brengt ze hem naar Mr. Schmidt!

Gelukkig heeft ze de sleutel meegenomen. In stilzwijgen gaan ze samen naar het appartement van Mr. Schmidt. Ze hangt zijn jas aan de kapstok en leidt hem binnen, naar de woonkamer en laat hem plaatsnemen op de bank. De twee mannen kijken elkaar stilzwijgend aan.

Gina … Parijs … gevaar… onderduiken ……in de steek gelaten…..
Woorden, beelden, flitsen door Simons hoofd. Waar kan hij zijn verhaal beginnen. Wat weet Mr. Schmidt eigenlijk? Door zijn aanval is hem duidelijk geworden dat Mr. Schmidt zich van geen kwaad bewust is, dat hij waarschijnlijk ook een speelbal was van zijn opdrachtgevers destijds. Net zoals hij nu …
De enigen die alle betrokkenen kennen in deze geschiedenis zijn zij.
Is dit dan mijn verhaal, denkt ie? Of is het zijn verhaal? Ons verhaal?
Ach, iedereen heeft zijn eigen verhaal, toch? Wat is de waarheid? Wat is goed en wat is slecht? Is er goed of slecht? Zoveel gedachten komen en gaan ... uiteindelijk wordt het stil in zijn hoofd.

Wat hij dan voelt is rust, eindelijk rust. Geen opgejaagdheid meer.
Herkenning in zijn opa, die ook beseft wie hij voor zich heeft. Langzaam maar zeker vallen de puzzelstukjes in elkaar. In ieder geval, dit puzzelstukje.

De twee mannen staan recht en omhelzen elkaar. Er is nog zoveel te vertellen, maar niet nu! Nee, later …

Verhaal Baarle 2: hoofdstuk 7

2011-06-15T23:51:00.000-07:00

Hoofdstuk 7

Suzanne zag dat het gezicht van Schmidt even verstrakte. Hij fronste zijn voorhoofd waardoor een diepe plooi zijn gezicht een ernstige uitdrukking gaf. Zonder haar aan te kijken vleide hij de foto voor zich neer op het bureau en bleef er naar staren. “Tja … mompelde hij zacht, tja …” en streek met zijn rimpelige, oude vingers over zijn zijden das. Schmidt hief langzaam zijn hoofd op en keek Suzanne aan. Zijn blauwe kijkers priemden dwars door haar heen. ‘Ik ben bang, meisje dat ik je niet de gehele waarheid heb verteld,’ begon hij aarzelend. ‘Sinds de artsen Korsakov bij me hebben gediagnosticeerd vallen er wel eens gaten in mijn geheugen. Dan ben ik niet helemaal mezelf. Je herinnert je vast nog wel de eerste dag dat je hier kwam?’
Suzanne knikte en dacht aan de jas en de foto op het grasveld. ‘Gaat u verder,’ zei ze zakelijk, ’zo te horen bent u nu zo helder als het glas van die gebroken vaas.’
Schmidt knikte en moest glimlachen om haar rake uitdrukking. Hij vervolgde zijn verhaal. ‘Die jonge vrouw over wie ik je heb verteld, Caroline Vermegen was haar naam, heb ik kort na het overlijden van mijn vrouw deze kaart gestuurd.’ Schmidt stopte even en streek liefkozend met zijn wijsvinger over de foto.
Als versteend zat Suzanne op haar stoel. Langzaam drong het tot haar door dat haar vermoeden bevestigd werd.
‘Ik wilde haar na die vreselijke scène en de dood van mijn vrouw toch weer ontmoeten en haar mijn spijt betuigen over mijn onaanvaardbare gedrag,’ ging Schmidt verder. Ik kreeg wroeging en ging op zoek naar haar adres. Met de hulp van mijn toenmalige adviseurs heb ik dat uiteindelijk gevonden. Helaas heeft ze nooit meer iets van zich laten horen. Toen ik naar Nederland verhuisde, was ze met de noorderzon vertrokken.
Jarenlang heb ik geprobeerd alles te vergeten. Mijn werk en de drank werden mijn ‘maatjes.’

‘Tot ik ineens voor je neus stond, Suzanne Vermegen, dochter van Caroline, jouw liefje, die je hoogzwanger hebt laten stikken,’ onderbrak Suzanne hem met ingehouden woede. Tijdens het luisteren naar Schmidts verhaal voelde ze de adrenaline stijgen tot in haar keelgat. ‘Mijn bommoeder,’ schamperde ze. ‘Bommoeder van een charmante Fransman. Oui, oui, nou, mooi niet Schmidt! Een egoïstische macho was je. Weet je hoe hard mijn moeder heeft moeten werken voor ons tweetjes? Nadat ik geboren was heeft ze zich in het zweet gewerkt met kantoren poetsen. Kantoren van bedrijven waar jij je geld aan verdiende. Ze wilde vorig jaar van haar weinige spaarcenten nog een reis gaan maken naar Zuid-Frankrijk. Hoort u dat, Zuid-Frankrijk!’ Suzanne spuugde de woorden uit in de richting van Schmidt. ‘Maar mama kreeg een hartaanval en overleefde het niet. Ik haat je Schmidt, ik haat je om wat je mama heb aangedaan!’ Suzanne sprong van haar stoel en begon met haar vuisten op Schmidts lijf te timmeren. Schmidt trilde en werd lijkbleek. Hij gleed van zijn bureaustoel en met een doffe klap kwam hij neer op het oude, rode kleed. Hij hapte naar adem. ‘Suzanne, kindje,’ kreunde hij, ‘luister, ik maak het goed, ik heb geld …veel geld.’ Schmidt probeerde op zijn knieën overeind te komen. ’Geld voor jou. Alles is voor jou, Suzanne, mijn dochter.’ Suzanne negeerde zijn gebroken stem en keek hoe hij hijgend met twee handen de rand van het zware notenhouten bureau vastpakte en zich omhoog trok. Met een plof zakte hij terug in zijn stoel. Er sijpelde een beetje bloed uit zijn neus. ‘Liefje, zeg iets,’ smeekte Schmidt.
Met een kille blik keek Suzanne haar vader aan. Wasbleek maar vastberaden pakte ze daarna de oude doos met spulletjes van haar moeder onder haar arm, draaide zich resoluut om en liep in de richting van de deur. Haar hakjes klikten driftig op de houten vloer. De deur viel met een harde knal dicht en Suzanne was verdwenen. Op het grasveld draaide ze zich om en keek nog één keer omhoog naar de achtste verdieping.
Achter het roomwitte gordijn zag ze nog net de rijzige gestalte van mijnheer Schmidt.

Een aantal maanden later zat Suzanne op een houten bankje in de grote parktuin van het rustieke verzorgingstehuis ‘Vredeoord’. Ze had even een korte middagpauze en genoot van het mooie herfstweer. Haar aandacht ging naar de monumentale oude beuk vlakbij de brede vijver. De zon kleurde de boom koperrood en geel. De regendruppels lieten de blaadjes sprankelen als sterretjes. Heel even stroomde er een gelukzalig gevoel door haar lijf. Ze haalde haar vingers door haar donkere krullen en bukte zich om de krant uit haar tas te halen. Suzanne keek op haar horloge en zag dat ze nog twintig minuten had voor haar patiëntenbespreking begon. Met de krant op schoot staarde ze even voor zich uit. Wat had ze geluk gehad met deze baan. Verpleegkundige in dit moderne verzorgingstehuis. Ze was blij dat ze haar oude vak weer opgepakt had na de dood van haar moeder en die afschuwelijke scheiding. Een korte tijd had ze de kleine erfenis van haar moeder gebruikt om op adem te komen. Het vrijwilligerswerk dat ze op aanraden van haar vriendin had gedaan, had haar nou niet bepaald iets goeds opgeleverd, integendeel zelfs. Het hele gebeuren had haar leven flink op zijn kop gezet en zou nooit meer worden als voorheen. Snel opende ze de krant om zichzelf op andere gedachten te brengen. Na de grote, zwarte koppen en een artikel over nieuwe bezuinigingen in de gezondheidszorg dat ze hoofdschuddend las, ging er een klein schokje door haar heen. Daar op pagina vijf, rechts onderaan, stond met dikke letters: oud-officier verdacht. Opgewonden las ze het bericht:
De tachtigjarige directeur en oud-officier Schmidt is in voorlopige hechtenis genomen. Hij wordt verdacht van een grootscheepse fraudezaak. Schmidt, die vervroegd de militaire dienst heeft verlaten, begon in 1973 een adviesbureau. Dit succesvolle bedrijf is jarenlang onder zijn leiding actief geweest in binnen- en buitenland. Schmidt regelde veelal zijn zaken vanuit Zuid-Frankrijk.
Na een anonieme tip is de fiscale recherche een flink aantal fraudezaken op het spoor gekomen. Het zou gaan om een bedrag van anderhalf miljoen euro. Alle bewijsstukken gaan in de richting van Schmidt.
Schmidt, die lijdt aan de ziekte van Korsakov, is nog niet in staat om opheldering te geven over deze zaak. Het onderzoek zal nog enige tijd in beslag nemen. Schmidt heeft geen familie. Zijn vrouw, de bekende schrijfster Catharina van Houten, is in 1978 overleden. Zover bekend is het huwelijk kinderloos gebleven.

Langzaam vouwde Suzanne de krant dicht. Een tevreden, beetje valse glimlach verscheen om haar lippen. Ze leunde achterover en voelde de dikke nerven van het hout door haar verpleegstersuniform in haar rug. Haar taak was volbracht. ‘Wat een prachtige dag,’ mijmerde ze.
Even later voerde een briesje de zachte, nasale klanken van een bekend, oud liedje over het water en liet ze uitsterven in het oneindige.

Verhaal Baarle 1: hoofstuk 7

2011-06-15T07:53:00.000-07:00

“Al het geld, waar is dat heen? En het huis, wat is daarmee gebeurd? Lekker zelf alles opgemaakt en nooit meer aan je vrouw gedacht zeker? Als je haar deel niet geeft heb ik hier nog wel twee vriendjes bij me hoor, die heb je de vorige keer ook al leren kennen...”
De vrouw gaat behoorlijk tekeer en Suzanne ziet Dhr. Schmidt steeds verder in elkaar krimpen. Hij staart verdrietig naar de grond. Omdat de vrouw al haar aandacht op Dhr. Schmidt heeft gericht, kan Suzanne haar wat beter bekijken. Een donkerharige, vrij lange vrouw van ongeveer haar leeftijd. Opgestoken haar, een iets te grote spijkerbroek en een zuurstokroze blouse. Op dit moment praat ze hard en komt erg onvriendelijk over maar Suzanne betwijfelt of dat haar ware aard is. In de ogen van de vrouw lijkt ze toch best wat vriendelijks te zien.
“Nou, zeg op! En wie is………” terwijl de vrouw zich omdraait om Suzanne aan te wijzen valt ze plotseling stil. Ze kijkt Suzanne doordringend aan en komt langzaam naar haar toe gelopen. Jozef lijkt de spanning aan te voelen want hij springt op de grond en rent de keuken in.
Happend naar adem stamelt de vrouw: “Wie…wat…jij…hier… al die tijd? Heb jij al die jaren contact gehad met hem? Maar hoe wist je van zijn bestaan?”
“Het spijt me enorm” zegt Suzanne, “maar ik heb geen idee waar u het over heeft. Ik zie alleen dat Dhr. Schmidt behoorlijk overstuur is geraakt van uw bezoek dus als u allen zo vriendelijk zou willen zijn weer te vertrekken, heel graag.”
“Geen idee waar ik het over heb? Ha. Jullie spannen zeker samen zodat de buit veilig is”, roept ze weer tegen Dhr. Schmidt. “Zo vader, zo dochter, bah!”
Dhr. Schmidt staat op. “Nu moet je eens even goed naar me luisteren. Ik heb een zoon en dat is mijn enige kind. Jij wilt je blijkbaar met mijn verleden bemoeien en geld lospeuteren voor je moeder maar hou Suzanne hier gewoon buiten.”
“Ik geloof er helemaal niks van. Hoe heet je moeder eigenlijk, Suzanne?”

“Martha”, antwoordt ze langzaam, “maar ze leeft niet meer”.

“Nee, ze is zeker omgekomen bij een auto-ongeluk?”, vraagt de vrouw weer.

Verbaasd kijkt Suzanne de vrouw aan. “Waar gaat dit over? Jullie komen hier zomaar binnenvallen, schreeuwen tegen Dhr. Schmidt om geld en je weet nu blijkbaar ook meer over mijn moeder? Wie ben je in hemelsnaam?”

“Nou, aangenaam kennis te maken, ik ben je halfzus Angela.” Vragend kijkt Suzanne Dhr. Schmidt aan die met open mond naar Angela zit te staren. Zuchtend pakt ook Angela een stoel erbij. “Gaan jullie maar”, zegt ze tegen de twee mannen die wat doelloos uit het raam staren. “Dit was ook niet wat ik verwacht had”.
“Ik ben Angela, dochter van Martha en Karl, haar tweede man. Aangezien jij Martha’s eerste kind bent, van haar toenmalige man Kurt, ben je dus mijn halfzus.”
“Ho, ho”, zegt Dhr. Schmidt, “jij wil nu beweren dat Martha een kind van mij heeft en dat Suzanne mijn dochter is? Ik heb helemaal geen kinderen met Martha en toen ik met haar getrouwd was, noemde ze zich Suzanne.”
“Dat weet ik, maar is ze na jullie scheiding niet halsoverkop vertrokken? Ze was zwanger van je maar wilde helemaal geen kinderen, je weet de redenen zelf wel. Ze is weggegaan om het kind alleen te krijgen. Vanaf toen gebruikte ze haar echte naam Martha weer en heeft ze haar dochter bewust Suzanne genoemd. De baby heeft ze een paar maanden gehouden en toen alsnog voor adoptie afgestaan. Ze kon niet leven met het idee dat ze een joods kind op de wereld had gezet en gunde haar baby een mooiere toekomst dan zij dacht te kunnen bieden. Bovendien leefde ze in armoede omdat ze na de scheiding nooit geld van je heeft gehad. Met de adoptieouders werd afgesproken Suzanne te vertellen dat haar echte ouders om waren gekomen bij een auto-ongeluk, zodat Suzanne ze nooit zou gaan zoeken. Twee jaar later ontmoette Martha Karl, een joodse man die juist trots was op zijn geloof en graag kinderen wilde. Toen ben ik dus geboren. Jaren later, na het overlijden van Karl, heeft mama me haar verhaal verteld. Ze miste haar eerste kind en ze miste Kurt. Omdat ik gerechtigheid wilde heb ik je eerst geschreven en toen ik niks hoorde besloot ik je maar eens op te zoeken.”
“Een niet erg aangename ontmoeting” bromde Dhr. Schmidt. “Maar even voor alle duidelijkheid. Ik hield van je moeder en wilde niet scheiden. Ze was ineens weg zonder een adres achter te laten. Hoe kon ik haar dan iets geven? Ik heb jaren naar Suzanne gezocht, niet wetende dat ik naar een Martha moest zoeken. Ik heb haar zo gemist. Ik ben weliswaar hertrouwd en heb een zoon gekregen, mijn liefde voor Suzanne is altijd gebleven. Bovendien heb ik wel degelijk iets voor haar bewaard, wacht maar even.”

Terwijl Dhr. Schmidt naar de slaapkamer loopt, kijkt Suzanne vol verbazing naar Angela.

“Ik weet niet wat ik hoor” zegt ze. “Ik weet inderdaad niet beter dan dat mijn echte ouders verongelukt zijn. Ik weet dat mijn moeder Martha heette en rood haar had. Van mijn vader weet ik niks”.

“Je lijkt sprekend op haar”, zegt Angela. “Toen ik je goed bekeek wist ik zeker dat je mijn halfzus moest zijn. Hetzelfde rode, krullende haar, dezelfde ogen en lichaamsbouw, echt overduidelijk van je moeder.” “Maar als je van niks wist, wat doe je dan hier bij je vader in huis?”

Suzanne moet even glimlachen. “Mijn vader” zegt ze en kijkt Dhr. Schmidt stralend aan als hij weer terug de woonkamer in komt gelopen. “Ach, ik doe wat vrijwilligerswerk voor hem, ik ben hier naar toe gestuurd door de thuiszorg.”

“Mijn dochter” zegt Dhr. Schmidt, “de allerbeste gezinshulp van heel Amsterdam”. Ze lachen en omhelzen elkaar stevig.

“Ik geloof dat ik mijn excuses moet maken”, zegt Angela. “Ik vond het verhaal van mijn moeder zo oneerlijk en wilde daarom haar aandeel van het geld hebben. Ik had natuurlijk nooit verwacht tegen mijn halfzus aan te lopen. Ik had niet zo lelijk moeten doen en u had zeker niet gewond mogen raken bij onze eerste ontmoeting. Het spijt me enorm.”

“Ach, zonder jouw komst had ik nooit geweten dat ik zo’n prachtige dochter rond heb lopen. Na je eerste komst was ik bang en verdrietig maar nu ben ik blij dat je terug bent gekomen! En wat het geld betreft, dit heb ik altijd voor Martha bewaard” zegt Dhr. Schmidt terwijl hij een sieradendoosje aan Angela geeft. “Haar dierbaarste sieraden, wat foto’s en een bankpasje. Ik heb Martha’s deel altijd apart laten staan, dus als ze wil, kan ze alsnog bij het geld.”

“Dank u wel” zegt Angela, “maar ik neem het niet aan. Na alles wat hier vanmiddag is gebeurd, weet ik zeker dat mijn moeder jullie wil zien. Het lijkt me een mooie gelegenheid haar het doosje zelf te geven. Ik ga nu en bel morgen op om een afspraak te maken. Kom alsjeblieft.”

Suzanne loopt naar de keuken om twee koppen groentesoep te pakken. Terwijl ze samen aan tafel zitten, verzucht ze: “Ik kom hier binnen als gezinshulp en ga naar buiten als dochter van ouders die nog in leven blijken te zijn. Het lijkt wel een wonder!”

“Het is inderdaad een wonder om op deze leeftijd te horen dat ik nog een dochter heb. Een kind van mijn grote liefde nog wel. Fijn dat we samen Martha kunnen ontmoeten, we zullen elkaar heel veel te vertellen hebben.”

“Hmmm, lekkere soep heb je weer gemaakt” zegt hij, terwijl Suzanne de radio harder zet en zachtjes meezingt met het vandaag zeer toepasselijke “A Perfect Day”.

Verhaal Merksplas/Hoogstraten: hoofdstuk 5 en 6 (laatste hoofdstuk)

2011-06-15T07:08:00.000-07:00

Hoofdstuk 5

Ze keek net iets te opzichtig naar haar horloge. ‘Moet je nog ergens naar toe?’, vroeg Charlotte . Charlotte was een 85-jarige weduwe waar ze dagelijks langsging met een warme maaltijd. Suzanne schaamde zich een beetje dat ze de laatste tijd weinig aandacht aan haar had besteed. Pieter, want zo mocht ze hem ondertussen noemen, kwam op haar ronde na Charlotte en soms zou ze zelfs willen dat zij geen hulp meer nodig had en zo sneller naar hem kon gaan.

‘Heb je een vriendje waar je mee hebt afgesproken?’, ze grijnsde vol verwachting waardoor de puree tussen haar tanden wansmakelijk zichtbaar werd. Suzanne walgde bij de aanblik, draaide haar hoofd en keek door het vuile venster naar buiten. ‘Volgende keer was ik je ramen, Charlotte, … je ziet bijna de overkant van de straat niet meer.’

Tijdens haar opleiding had ze geleerd om proactief en niet te familiair om te gaan met haar cliënteel en tot nu toe had ze zich daar altijd netjes aan gehouden, maar met Pieter lag het anders. Zelfs tegen haar moeder had ze niet vertelt van de band die ze stilaan voelde met deze lieve oude man. Ze zou het niet begrijpen als ze zijn levensverhaal zou vertellen. Haar moeder waarschuwde altijd voor vlotte , charmante kerels. Suzanne vroeg zich af of ze Pieter zou kunnen weerstaan als hij haar leeftijd zou hebben. Ze had al wel enkele vriendjes gehad, maar Pieter straalde klasse uit, mysterieus en toch zo openhartig.

‘Hey, … heb je geen dessert bij?’, Charlotte bracht haar weer naar de realiteit.
‘Natuurlijk wel, ... tiramisu met speculaas ... dat lust je wel, he!’ Charlotte haar ogen glinsterden bij het zien van haar lievelingsdessert.
‘Ja, ... schrok het maar naar binnen, … goed zo’, Suzanne lachte bij deze onprofessionele gedachte.

Nadat ze Charlotte in haar zetel had geholpen en de afwas had gedaan, liep ze naar haar witte Renault Clio die was geparkeerd voor het huis. Bij het instappen checkte ze nog even de berichten op haar gsm. Tot haar verbazing waren er drie oproepen van een onbekend nummer. Moest ze nu reageren of het gewoon negeren? Suzanne besefte dat de vrouwelijke nieuwsgierigheid het uiteindelijk wel zou halen en besloot dan maar direct de voicemail te raadplegen. Meteen herkende ze de stem van mevr. Van Den Bulck, totaal overstuur.

‘Suzanne, je moet dringend komen, Mr. Schmidt loopt hier naakt door de gang, hij had zijn gsm bij zich en prevelt constant jouw naam. Ik heb je dan maar onmiddellijk gebeld.’ Suzanne wachtte niet tot ze was uitgesproken en drukte op ‘bellen’.

‘Sorry dat ik nu pas reageer mevr. Van Den Bulck, maar ik ben mijn ronde aan het doen. Waar is Mr. Schmidt nu?’ Suzanne voelde dat er iets ernstig was gebeurd en duwde het gaspedaal dieper in.
‘Niet erg liefje en noem me maar Juliette. Ik heb het ondertussen onder controle … Mr. Schmidt zit hier bij mij een kopje groene thee te drinken, helaas met kleren aan.’ De bulderlach die daarop volgde deed Suzanne naar haar gsm kijken. Vreemd , de treurende weduwe bleek plots veranderd te zijn in de lustige weduwe.

De drie kilometer tussen het huis van Charlotte en het flatgebouw van Mr. Schmidt leken wel uren te duren maar uiteindelijk parkeerde ze haar auto in de schaduw van het gebouw.

‘Rustig’ , prevelde ze binnensmonds, ‘het heeft geen zin om je emoties los te laten, ... stay focused!’
De lift bracht haar tot aan de donkerbruine voordeur van mevr. Van Den Bulck. Een vaalgeel papiertje naast de deurbel verwittigde dat deze stuk was en dat je maar hard moest kloppen. Suzanne klopte eerst zachtjes maar nadat ze geen gehoor kreeg namen de zenuwen het van haar over.

‘Mevr. Van den Bulck?, … Juliette?, … het is Suzanne hier!!!!’ Haar stem klonk luider en luider in de lange gang, de stiltes tussen de woorden werd enkel onderbroken door het zoemende geluid van de wandverlichting .

Plots ging achter haar de deur open, ze draaide zich om en zag mevr. Van Den Bulck in de deuropening. ‘Hey Suzanne, wat is er zo dringend? Wordt Pieter zijn eten koud?’ Suzanne kon de humor er niet van inzien en stormde zijn appartement binnen.

‘Pieter , wat is er gebeurd?’, vroeg ze verschrikt.
‘Ach Suzanne, je kent me ondertussen, he. Ik had weer een black out, niets erg hoor’, antwoordde hij.
Natuurlijk kende ze hem, en veel beter dan dat. Ze kon zien dat hij niets kon zeggen zolang Juliette aanwezig was. Die leek echter niet van plan om hen alleen te laten, want zijn woorden waren nog niet koud of ze plofte in de fauteuil.
‘Euhm, mevrouw Van Den Bulck, als je het niet erg vindt, zou ik nu graag mijnheer Schmidt zijn wasbeurt willen geven.’ Ze draaide daarbij haar hoofd van Juliette naar de deur.

Dit zou ze wel begrepen hebben en inderdaad, met een diepe zucht bracht ze haar oude beenderen in beweging.
‘Ok, ik weet wanneer ik niet gewenst ben. De volgende keer als Pieter nog eens naakt rondloopt, zal ik je niet meer lastigvallen‘, met een glimlach die veelzeggend was verliet ze de flat.

Nadat Juliette de deur achter zich dicht had getrokken, hoorde Suzanne de diepe lach van Pieter. ‘Ah Suzanne, zullen we er dan maar direct aan beginnen’, met een sierlijke zwaai bracht hij zijn rechterhand naar de bovenste knoop van zijn hemd. ‘Stop maar Pieter, je weet goed genoeg dat ik Juliette hier anders niet buiten kreeg.’ Suzanne en Pieter moesten lachen bij de gedachte dat zij hem onder de douche zou zetten.

‘Wat is er nu gebeurd, kom op vertel?’, vroeg ze terwijl de waterkoker werd gevuld voor twee instant koffie.
Pieter keek haar aan en plaatste zich in de fauteuil waar Juliette net daarvoor nog in had gezeten.
Hij vertelde hoe hij aan een goede vriend in het gemeentehuis had gevraagd of hij te weten kon komen dat Lilly nog leefde of niet.
‘Sterker nog, ze woont hier in de stad’, waren de laatste woorden voor hij van het zwarte goud dronk.

Hoofdstuk 6

Veertien dagen nadat Suzanne Pieter had moeten ‘bevrijden’ uit de armen van Juliette was het zover. Hij zou vandaag zijn lang vervlogen liefde terug zien.
Pieter had aan Suzanne gevraagd of ze, als morele steun, met hem wilde meegaan. Suzanne had ingestemd omdat ze wist dat hij door te sterke emoties wel eens vreemde dingen deed en misschien was het maar best dat ze dan in de buurt was.

Normaal ging ze steevast op zaterdag met haar moeder winkelen in het centrum van de stad maar nu moest ze dus een smoes verzinnen, wat ze niet graag deed.
Via de telefoon zou het al iets gemakkelijker gaan en dus wachtte ze op de stem aan de andere kant van de lijn. ‘Hallo liefje, wat leuk je te horen’, begroette haar moeder Suzanne.
‘Ja, moeder, ik kan helaas niet mee vandaag. Een verre vriendin is in de stad en ik kan alleen vandaag met haar afspreken’, loog Suzanne. Ze voelde zich rood aanlopen, wat een geluk dat haar moeder haar nu niet kon zien.

‘Ach , dat is niet erg. Ik wou je zelf al laten weten dat ik eens ga kijken naar de nieuwe katjes van Tante Floor’.
Verdorie, moest ze daarvoor liegen tegen haar moeder.
‘Ok mams, ik spring morgen misschien nog wel even binnen’, en bij het inhaken viel er een grote last van haar schouders.

Ze zou eerst met Pieter gaan lunchen, om daarna rustig naar het café om de hoek te gaan waar de ontmoeting zou plaatsvinden. Suzanne vond het zelf bijzonder spannend, eindelijk zou ze de vrouw zien waar Pieter zo met twinkelingen in zijn ogen had over verteld.

Toen Pieter de deur opendeed moest ze even slikken.
Daar stond hij, de zonnegloed scheen als een gloed rond het donkerblauwe maatpak. Zijn zilvergrijze haren strak naar achter met de gel die ze vorige week had meegebracht, de glimlach rond zijn mond lachte zijn witte tanden bloot.

‘Dag Suzanne, je ziet er stralend uit’. Pieter wist hoe hij een vrouw kon charmeren.
‘Hey Pieter, tja, ... ik moet er wel deftig uitzien, he, op deze speciale dag’, antwoordde ze blozend.
Hij nam haar hand en draaide haar rond alsof ze in slow motion aan het dansen waren.
‘Kom’, zei Suzanne, ’ze verwachten ons in De Florentijn’.
‘Nog even‘, suste Pieter, die, terwijl hij haar losliet, naar het donkerbruine bureau in de hoek wandelde. Hij opende de bureaulade, haalde er iets uit, keek naar Suzanne en zei: ’Hier, een cadeautje, ... omdat je mij hebt doen inzien dat men soms wel terug kan gaan in de tijd’.

Suzanne opende de witte verpakking met rode strik, haar ogen schoten vol wanneer ze het prachtige Gucci-uurwerk in het doosje zag liggen. ‘Mijnheer Schmidt, … dat hoefde je toch echt niet te doen!!!!’

‘Ach .,.. is het nu ineens weer Mijnheer Schmidt ?’, vroeg hij glimlachend terwijl hij haar een kus op het voorhoofd gaf.
‘Bedankt Suzanne, ... voor alles ... ‘ Haar ogen kruisten de zijne terwijl tranen beiden het zicht vertroebelden .

De deurbel verstoorde hun innig moment . ‘Tja’, zei Pieter. ‘ Saved by the bell, dat zal onze chauffeur zijn, … kom we gaan’.

De taxi bracht hen naar het restaurant, waar een prachtige tafel met zicht op de haven hen verwelkomde.
Tijdens het eten zag Suzanne dat hij moeite had om zich te concentreren. ‘Ach nee’, dacht ze, ’het zal toch niet waar zijn, ... niet nu!’

Ze probeerde hem subtiel tot rust te laten komen door over haar jeugd te vertellen, hoe ze haar vader nooit had gekend, wat voor een prachtige vrouw haar moeder is en dat ze hoopte ooit zo een band met haar kind te kunnen hebben .
Pieter luisterde aandachtig en tegen dat ze naar buiten gingen en de frisse wind hen tegemoet blies, was hij weer helemaal de oude.

‘Goh Suzanne, … je bent echt geweldig, … ik besef maar al te goed wat je daarnet hebt gedaan’, zei hij terwijl zijn hand de hare beetnam en richting café De Merel stapte.

De donkergrijze deur opende zich met een diepe zucht, Suzanne speurde in het bruine café. ‘Geweldig !’, dacht ze, ‘door de dichte rook zie je amper wie er aan het tafeltje naast de deur zit, laat staan vijf meter verder’. Ze glimlachte bij de gedachte dat het algemeen rookverbod blijkbaar ook haar uitzondering op de regel had.

Pieter keek rond en schudde het hoofd. ‘Neen’ zei hij, ‘ ze is er nog niet’. Een diepe teleurstelling was duidelijk van zijn gezicht te lezen.
Ze besloten halverwege het café te gaan zitten , helaas voor Suzanne zat ze met haar rug naar de deur.

Pieter roerde door zijn koffie alsof hij de tijd zo verder kon draaien, zijn ogen gleden van de deur naar de klok boven de toog en terug.
Suzanne legde haar hand op de zijne : ‘Rustig nou maar, ze komt heus wel’.
Hij glimlachte en keek naar het horloge dat haar hand sierde.
‘Wat leuk, zo kan ik ook zien hoe laat het is’, knipoogde hij.

Plots bleven zijn ogen gefixeerd op de deur en nog voor Suzanne zich kon omdraaien stond hij recht en prevelde : ‘Irene! ...‘
Suzanne keek om en haar ogen knipperden vol ongeloof bij het zien van zijn oude liefde. ‘Moeder, … wat doe jij hier?’

Verhaal Rijkevorsel, hoofstuk 6

2011-06-05T06:15:00.000-07:00

Met een slecht voorgevoel en nog redelijk van slag door alles wat hij bedacht had, ging hij naar zijn computer en opende de mail. “ten laatste 9 uur... opdracht blijft hetzelfde...”
Voor hem niet meer, besliste hij toen direct. Hij wilde er vanaf. Het kon niet meer. Hij ging niemand doden.

Maar wat diende hij dan te doen? Zomaar in zijn enge kille schuilplaats blijven zitten? Tot ze hem daar kwamen halen? Vriendelijk zouden ze zeker niet zijn.
Hij was bang en onrustig. Hij moest iets bedenken.

Op het kerkhof zat mr. Schmidt nog steeds op de bank in de zon. Hij mijmerde over de mooie dagen en jaren die hij met zijn Marietje had beleefd. Daar was hij wel dankbaar voor. Toch moest hij denken aan haar laatste woorden: “Gina... trouwfoto”
Hij was hier niet op ingegaan, hoewel hij wist dat Mariette iets op het spoor was gekomen. Maar op dat moment was hij te veel overmand door verdriet, ook om alleen achter te blijven, dat hij het volkomen was vergeten.
Tot nu!!

Met al deze gebeurtenissen... hij zou toch iets moeten ondernemen. Zou hij Suzanne kunnen vertrouwen?
Ze kenden elkaar nog maar net. Oké, ze had naar hem geluisterd en inderdaad de politie niet gebeld. Zou hij haar zijn grote geheim durven vertellen? En wat was er met de trouwfoto?

Suzanne kuierde ietwat verder nog over het kerkhof met het papiertje omklemd in haar jaszak. Nu zou ze het moeten lezen, ze had de kans. Enigszins bevreesd voor wat ze zou tegenkomen, opende ze het verkreukelde briefje. Zuchtend bedacht ze dat deze dag onheilspellend was begonnen en al zeer onverwacht was verlopen. Als je bedenkt dat ze hem eigenlijk gewoon wilde verwennen met lekkere verse soep, dan zaten ze nu beiden toch wel in een ander lastig parket. Wat zou ze moeten zeggen als ze thuiskomt en haar man vraagt hoe haar werkdag was geweest? Ze zou misschien best alles verzwijgen??

Nu keek ze naar het kleine briefje; ‘mr. Schmidt heeft een zoon’, stond erop. Ze schrok oprecht. Hij had haar net nog verteld dat zijn huwelijk kinderloos was gebleven?? Wist mr. Schmidt dit zelf? Van wie kwam dit? Wie heeft dit in het lijstje verstopt? Toch met de bedoeling dat het gevonden zou worden... Had dit iets met die Gina te maken. Suzanne besloot om niks te zeggen tegen hem. Nog niet.

In zijn kille kamertje heeft hij besloten om mr. Schmidt te gaan opzoeken. Hij moet ontdekken of het inderdaad om zijn grootvader gaat. De oude foto in het kadertje... daar leek zijn vader zo sterk op!!?
Dan zou mr. Schmidt hem misschien wel helpen of tenminste beschermen. Het is de enige hoop die hij nu nog heeft. Dieper in de penarie kan hij niet meer zitten.

Mr. Schmidt riep Suzanne, hij wilde terug naar zijn appartement. Samen gingen ze zwijgend voort, elk verzonken in gedachten.

Mr.Schmidt was er van overtuigd dat hij Gina zo snel mogelijk moest opsporen. Interpol moest hem daarbij helpen. Zij waren hem trouwens nog veel verschuldigd. Dan zou misschien alles opgehelderd worden?

Suzanne mijmerde. Zij zou haar werkgever blijven bijstaan en indien nodig, zou ze het briefje laten lezen.

Aangekomen in het appartement, beslisten ze om samen nog een bord verse soep te eten, tenslotte moesten ze wat bekomen. Onverwacht ging de deurbel... mr. Schmidt keek Suzanne vragend en wat verschrikt aan. Ga jij maar naar de parlofoon”, vroeg hij...

Verhaal Baarle 1: hoofdstuk 6

2011-05-30T06:49:00.000-07:00

“de Rooie Molen”, Suzanne kende het wel. Een statige villa die erg in trek is als trouwlocatie. Ze was er getuige geweest bij het huwelijk van haar beste vriendin. Een mooi en goed onderhouden pand.

De marktvrouw zag dat ze met het boek in haar handen bleef staan. “Nou, foorruit dan maar meissie, foor jou sefen-en-een-halfe euro”.
Suzanne moest stiekem lachen om het onvervalste accent van de vrouw en rekende het boek af. Ze kon haar nieuwsgierigheid nauwelijks meer bedwingen en besloot rechtstreeks naar huis te fietsen.

Meneer Schmidt bleef door haar hoofd spoken. De meeste mensen waar ze kwam helpen, waren vriendelijk en vertelden graag over vroeger of over de kinderen en kleinkinderen. Rond meneer Schmidt bleef alles echter een beetje mysterieus. Ze deed toch echt haar best om vriendelijk te zijn en haar werk goed te doen maar het leek wel of meneer Schmidt steeds een soort van afstand wilde bewaren. Bovendien had hij nog steeds niet verteld wat er nou onder aan de balustrade had gelegen. Ze dacht dat het een envelop was geweest maar Dhr. Schmidt had het zo snel weggepakt dat ze het niet zeker wist.

Nou ja, prima, dacht Suzanne, niet iedereen hoefde alles te vertellen. Maar toch… ze wilde wel weten hoe meneer Schmidt nou met een foto in dat boek terecht was gekomen. Best een knappe man trouwens, in zijn jonge jaren.

Thuis sloeg ze het boek open en begon te lezen. Op de eerste bladzijden stond voornamelijk de geschiedenis van het pand beschreven. Wie het gebouwd had en wanneer. Dat interesseerde Suzanne niet zo. Ze zette haar computer aan en tikte “Kurt Schmidt” in op de zoekmachine. Ze kwam op een site waar veel over hem te lezen stond en even voelde ze zich schuldig. Kon ze dit wel maken? Ze kwam daar alleen voor haar werk en nu zat ze in haar vrije tijd te snuffelen in zijn verleden. Toch zette ze door. Hij hoefde immers niet te weten wat ze nu aan het doen was.

Het begon allemaal vrij zakelijk. Meneer Schmidt was een vooraanstaand bioloog geweest met een goede baan hier in Amsterdam. Met een baanbrekend onderzoek had hij nogal wat geld verdiend en “de Rooie Molen” gekocht. Krijg nou wat, dacht Suzanne. De man die nu acht hoog op een flatje woont was eigenaar geweest van “de Rooie Molen”?

Ze las verder op de website: “Dhr. Kurt Schmidt, bioloog in Amsterdam kocht na zijn goed ontvangen onderzoek villa “de Rooie Molen”. Hier woonde hij samen met zijn vrouw Suzanne. Een huwelijk dat kinderloos bleef en eindigde in een scheiding. Na de scheiding is Dhr. Kurt Schmidt uit het pand getrokken en leek met de noorderzon te zijn vertrokken. Jaren later werd bekend dat hij zich wederom in Amsterdam had gevestigd, nu in een eenvoudige flat. “de Rooie Molen”, nog altijd in eigendom van Dhr. Schmidt, heeft al die jaren leeg gestaan. Pas in 2002 verkocht Dhr. Schmidt de villa inclusief de complete inboedel aan de gemeente. Heden ten dagen is de villa voor bezoek te bezichtigen. De antieke inrichting en de grote verzameling kunstwerken zijn een lust voor het oog. De vroegere woonkamer met serre is sinds 2009 bovendien een gewilde trouwlocatie.”

Suzanne, dacht ze? Daar had hij nooit iets van gezegd. En kinderloos? Ze wist toch zeker dat Dhr. Schmidt een zoon had, al was het contact minimaal. Ze had hem nog nooit gezien. Even bekroop haar de gedachte dat een van die twee ongure types die ze op die vreemde dag op de galerij tegen was gekomen zijn zoon zou kunnen zijn.

Zou ze… nee, doe normaal Suzanne, nou ja, waarom niet? Ze kon toch gewoon geïnteresseerd zijn in kunst? En het was pas half in de middag. Ze pakte de fiets en ging richting “de Rooie Molen”. Weer even dat schuldgevoel toen ze het kaartje kocht. Waar was ze mee bezig? Binnendringen in Dhr. Schmidt’s verleden? “Wilt u alstublieft doorlopen mevrouw, er willen meer mensen naar binnen”. Voor ze het wist stond ze in de grote ontvangsthal met indrukwekkend trappenhuis. Links herkende ze de woonkamer. Hier had ze immers gestaan met de bruiloft van haar vriendin. Grappig toeval dacht ze.

Langzaam liep ze door de kamers en nam de inrichting in zich op. Ze probeerde Dhr. Schmidt in deze omgeving voor te stellen. Toen ze de slaapkamer inliep stokte haar adem. Ze keek recht in een geschilderd portret van, ja van wie, ze zou zeggen van zichzelf maar dat was natuurlijk onmogelijk. Stamelend vroeg ze aan een medewerker wie die vrouw op het schilderij was. “Dat is de toenmalige vrouw van Dhr. Schmidt, ze heet Suzanne. Je hebt wel wat van haar weg, ook van die mooie, rode krullen.”

Suzanne mompelde een beleefd bedankje en rende naar buiten. Ze fietste op topsnelheid naar huis en buiten adem liet ze zich op de bank vallen. Suzanne, rode krullen, Dhr. Schmidt, waar was ze in hemelsnaam in terecht gekomen? Ze had de trouwfoto van hem in haar handen gehad, waarom had ze toen niks gezien? Hadden het gebroken glas en de sluier ervoor gezorgd dat de gelijkenis niet opviel?

Ze rilde bij de gedachte dat ze vanavond nog terug moest naar Dhr. Schmidt. Ze had beloofd een extra keer te komen en wat te eten voor hem te maken. Nu had ze daar spijt van. Ze besloot dan maar meteen te gaan, des te eerder was ze er van af.
Met een diepe zucht stapte ze binnen bij Dhr. Schmidt. Ze zag dat hij een brief in zijn handen had.

“Bent u nu nog met de post bezig, dhr. Schmidt?”, vroeg ze zo kalm mogelijk. Op het bureau lag de bewuste foto en nu ze goed keek zag ze inderdaad de krullen van de jonge vrouw. “Nee, meisje, deze brief had ik al. Het is nogal belangrijk” zei hij nors. “Ik had hem eigenlijk met de andere spullen mee naar beneden gegooid maar hij is blijven steken achter de balustrade”. Ze had het dus toch goed gezien.

“Heeft uw zoon weer contact opgenomen?” vroeg ze, denkend aan de twee mannen op de galerij. “Nee” zei hij, “mijn zoon woont in Zwitserland, met hem heb ik alleen telefonisch contact.” “Oh gelukkig”, zei ze. “Ik dacht dat misschien één van de mannen die ik toen op de galerij tegenkwam uw zoon was” zei ze. “Maar dat kan niet als hij in het buitenland woont. Fijn dat zo’n type geen familie van u is.”

“Geen familie, maar wel bijna”, zei Dhr. Schmidt zachtjes. “Een van hen is de man van de dochter van mijn eerste vrouw. Zij heeft me deze vervelende brief geschreven.”
“De dochter van Suzanne?”, vroeg ze hem, terwijl ze naar de foto wees. Boos keek hij haar aan. “Wat weet jij van Suzanne?”

Op dat moment wordt de voordeur met een klap opengegooid en stappen de twee ongure types binnen, samen met een vrouw. Suzanne beseft onmiddellijk dat dit de briefschrijfster moest zijn. Eigenlijk wilde ze opstaan maar omdat de vrouw op dreigende toon begint te praten blijft ze zitten en aait Jozef, die bij haar op schoot is gesprongen, zachtjes over zijn rug.

Verhaal Merksplas/Hoogstraten: Hoofdstuk 4

2011-05-30T04:47:00.000-07:00

Twee dagen later kwam Suzanne terug bij Meneer Schmidt. Ook nu weer stond het aanrecht vol met nog af te wassen borden en kopjes en Meneer Schmidt zat nog een beetje treurig voor zich uit te staren. Wel zag ze terug moed in zijn ogen. Hij keek haar recht in haar ogen en zei: “Hé Suzanne, ik ben blij dat je er bent.” Zij keek hem aan en dacht: “Wat ben ik blij dat Meneer Schmidt mijn naam kent.” Ze werden er allebei helemaal vrolijk van. Ze ruimde de tot dan toe een beetje verwaarloosde woonkamer op, stofte de vele beeldjes af die op het dressoir stonden, stofzuigde elke kamer grondig en ververste het veel te lang gebruikte beddengoed.

Tegen twaalf uur smeerde ze meneer Schmidt enkele boterhammen met pindakaas en jam. De combinatie deed Suzanne huiveren maar meneer Schmidt vertelde tijdens hun kennismakingsgesprek dat dat het eten was dat hem opfleurde in slechte tijden.

Samen aten ze gezellig hun middagmaal. Er werd bijna niets gezegd. Rust. Stilte. De zon die door het raam naar binnen scheen. Aan elkaars gezicht te zien leek het alsof ze allebei opgelucht en blij waren. Ze genoten.

“Zullen we nog een wandeling maken? We lopen gezellig met zijn tweetjes een blokje om. Wat denk je?” “Leuk,” zei meneer Schmidt. Ze hielp meneer Schmidt met het aandoen van zijn jas, trok zelf haar door haar moeder gebreide vest aan en vertrokken. In de gang naar de lift kwamen ze mevrouw Van Den Bulck tegen. Mevrouw Van Den Bulck was een jonge weduwe die tegenover het appartement van Meneer Schmidt woonde. Ze was er drie jaar geleden komen wonen, na de dood van haar man. Het was een beetje een sombere vrouw. Ze had al heel veel meegemaakt. De dood van haar man was maar de laatste druppel. Ze had ook al haar dochter verloren aan borstkanker. Niemand kan het verlies van een kind dragen. Het is een niet-logische levenslijn.

“Hé meneer Schmidt !” riep ze toch opgewekt. “Ben je op stap met je kleindochter? Ik wist niet dat je kinderen had. Ze lijkt sprekend op je ! Dezelfde donkere ogen …”
“Nee hoor,” zei Meneer Schmidt, “Suzanne is een goede vriendin van me!” En hij lachte. Het deed Suzanne enorm veel deugd dat Meneer Schmidt haar een vriendin noemde. Voor hetzelfde geld zei hij “hulp”, “gezinshulp” of “werkster”.

In het park aangekomen zetten ze zich op een bankje. Het bankje was in een niet meer zo goede staat en het kon zeker een likje verf gebruiken. Ze trokken zich daar niets van aan.
De zon straalde. Ze scheen bij meneer Schmidt in de ogen. Hij draaide zich een beetje naar Suzanne toe om te voorkomen dat hij straks tijdens de terugweg constant gekleurde vlekken zou zien omdat de felle, hete, warme zon zijn netvlies verbrandde. Genietend keken ze elkaar in de ogen. Ze zuchtten.

“Weet je,” zei Meneer Schmidt plots, “ik heb vele vrouwen gekend in mijn leven. Als luitenant in het leger was ik best populair bij de meisjes. Ik ben er niet trots op, maar ik profiteerde daar wel eens van. Toch zijn er maar twee vrouwen waar ik ooit echt om gegeven heb. Mieke, of Mary, van de brief die je las en …”

“Simone?” vroeg Suzanne snel …
“Nee”, zei hij, “Simone was niet echt zo’n grote liefde. We hadden het goed samen, maar het was meer een verstandshuwelijk. Zeker nadat ze mij belogen had door mij, om mij voorgoed voor haar te winnen, te vertellen dat ze zwanger was terwijl dit eigenlijk niet zo was. Het vertrouwen was sindsdien weg.”

Hij keek stil, dromerig voor zich uit. “Naar Amerika,” prevelde hij … “het was zo ver.”

Een traan rolde over zijn wang. Zij nam zijn hand vast.
“Miste je Mieke?” vroeg ze. “Ja,” zei hij, “ik dacht dat ik haar nooit meer zou vergeten … tot ik Lily tegen kwam.”
“Lily was niet haar echte naam. Ik noemde haar zo … omdat ze zo mooi was … omdat haar karakter zo fragiel was … omdat haar lach zo kleurrijk was … als de lelies in mijn oma’s tuin.” Suzanne zag zijn ogen blinken. Hij vertelde nog heftiger verder. “Lily was jong. Ze was 25 jaar jonger dan ik. Maar ze was mooi. Ze was lief. We beleefden een zeer korte, maar zeer intens mooie tijd samen. We leerden elkaar kennen via mijn broer Jean-Marc. Jean-Marc was afgestudeerd aan het conservatorium. Hij gaf de lessen muzikale opvoeding op het Sint-Vincentiuscollege.”

“Oh, leuk !” zei ze. “Mijn moeder ging daar ook naar school !” Had je een fijne band met je broer?” vroeg ze geïnteresseerd. “Jean-Marc was een fijne broer, een echte vriend voor me.” “Zalig!” zei ze. “Ik heb geen broer of zus. Het moet ongelooflijk leuk zijn … denk ik,” nuanceerde ze haar reactie.

“Lily volgde privé zangles bij mijn broer thuis. Op een bepaald moment kruisten we elkaar op de trap. We keken elkaar aan en voelden allebei meteen dat er iets was. De vier seconden dat we tegenover elkaar stonden leken een eeuwigheid te duren. Ze waren zalig. Mijn hart bonsde. Ik kreeg het warm en koud tegelijk. Nooit geloofde ik dat het gevoel dat ik ooit bij Mieke had nog zou kunnen of zelfs zou willen voelen. Maar dit was het. Liefde op het eerste gezicht. Je hartslag versnelt, je krijgt klamme handen en de vlinders razen door je lijf. Als dat wederzijds is, dan heb je kans op vuurwerk... Het duurde een week voor ik haar mee uit durfde vragen. Het was tenslotte iemand die véél jonger was dan ik. Kon het eigenlijk wel? Ze had mijn dochter kunnen zijn …“

“Het werd de meest spannende, opwindende date die ik ooit had. We wilden onze waardigheid houden naar elkaar toe, maar het was die avond allemaal zo duidelijk. We hebben zelfs passioneel gevrijd als afscheid.”

“De volgende weken waren een hel. Ze was al enkele keren niet op de les geweest bij mijn broer. Hij vertelde me dat ze ziek was. Lag het aan mij? Lag het aan onze date? Ging het allemaal te snel? Was ik te oud? … allemaal vragen die ik mezelf stelde. En het stomste wat ik op dat moment kon doen … ik probeerde het gebeurde allemaal te minimaliseren. In gedachte maakte ik er een onenightstand van. Nu, vooral na het lezen van de brief van Mieke, besef ik dat dat een enorme fout is geweest. Als ik aan haar denk weet en voel ik nog steeds dat wij, ondanks het leeftijdsverschil voor elkaar gemaakt waren.
Ik heb me in de daaropvolgende twintig jaar nooit nog zo veilig, zo beschermd of zo mezelf gevoeld als bij haar …”

Een traan rolde wederom over zijn wang. Zij nam zijn hand nog steviger vast. Ook Suzanne begon te wenen.

“Zie ons hier nu,” zei hij. “Nog nooit heb ik met iemand hierover kunnen of durven spreken.”

Het gaf haar een warm gevoel.

Verhaal Rijkevorsel, hoofdstuk 5

2011-05-28T02:20:00.000-07:00

Terwijl Suzanne de groenten aan het fijn snijden was, begon meneer Schmidt aarzelend te vertellen, naar woorden zoekend alsof hij niet wist waar eerst te beginnen. Het verhaal van meneer Schmidt begon met verscheurde fragmenten van plaatsen en tijdstippen die langzaam een beeld van zijn leven gaven. Nu de soep op het vuur stond en een heerlijk aroma de kamer vulde, werd meneer Schmidt met de minuut rustiger en Suzanne nerveuzer.

Terwijl hij aan het vertellen was, had hij iets op de krant geschreven en het ongemerkt naar Suzanne toegeschoven. Op de krant stond geschreven “We worden hier in de gaten gehouden.” Tegen de tijd dat de soep op de borden was geschept, had ze de hele kamer tot in detail in zich opgenomen. Ze was nooit een uitdaging uit de weg gegaan en daar zou ze nu zeker niet mee beginnen.

Meneer Schmidt had een saaie kantoorbaan, maar interpol had hem geregeld om medewerking gevraagd bij sommige observaties en interventies in andere landen. Tijdens de oorlog was hij in een gevaarlijke situatie terecht gekomen waarbij hij had moeten onderduiken en toen had hij een korte affaire gehad met een vrouw in Parijs. Eenmaal het gevaar geweken was en hij terug naar huis was gekeerd had hij deze vrouw terug willen contacteren, maar ze was als van de aardbodem verdwenen.

Meneer Schmidt kende haar echte naam niet maar wel haar codenaam : Gina. Dit was dan waarschijnlijk ook de reden waarom hij haar nooit heeft teruggevonden. Toen had hij Mariette leren kennen en hun leven was vol geweest. Toch was hij onbewust blijven zoeken en Mariette had hem zelfs geholpen, omdat ze ook voelde dat het als een los draadje was dat nog ergens vastgeknoopt moest worden. Mensen verdwijnen niet zomaar, of toch wel?

Mariette had de oorlog natuurlijk ook meegemaakt als jong meisje. Haar hele familie was naar Frankrijk gevlucht tijdens de bombardementen, meer precies naar Le Mans waar familie van haar woonde. Oom Louis uit Le Mans was na de oorlog nog verschillende malen op bezoek geweest bij hen en dan kwamen er vele herinneringen aan die tijd naar boven. Ouderdom maakte aan die momenten een einde, maar de herinneringen bleven. Tijdens hun reizen naar Parijs trokken ze dan ook veel tijd uit om in de archieven, bibliotheken, boekenwinkels en musea opzoekingen te doen over de oorlog. Mariette was daar zelfs heel goed in en de laatste jaren van haar leven was ze op een spoor gekomen van Gina. Door de ziekte van Mariette was dit spoor op de achtergrond gedrongen geweest, en nu had hij spijt dat hij er niet verder op ingegaan was. Hij had het gevoel dat deze hele situatie van vandaag daar iets mee te maken had.

Suzanne bracht de borden naar de keuken en plaatste ze op het aanrecht. Ze was zozeer door haar gedachten in beslag genomen dat ze struikelde over een hoekje van het tapijt. Ze kon zich nog juist rechthouden door steun te zoeken aan de kast waarbij ze een lamp omver duwde. Meneer Schmidt stond als de bliksem naast haar en vond dat hij nu wel toe was aan de wandeling naar het kerkhof en hij vroeg aan Suzanne of ze hem wilde vergezellen. Een korte wandeling zou hem nu wel goed doen.

Suzanne nam de jas van meneer Schmidt en hielp hem zijn jas aan te trekken. Terwijl ze haar jas nam, viel haar oog op de foto en zag ze het papiertje dat geklemd zat tussen de lijst en de foto. Ze trok het papiertje los terwijl meneer Schmidt zich in de spiegel fatsoeneerde. Suzanne stak het vlug in haar jaszak en zei niets. Meneer Schmidt nam de foto uit de lijst en nam hem mee.

Eenmaal buiten in de frisse lucht werd meneer Schmidt weer wat onrustig en Suzanne ook. Er spookten veel vragen door haar hoofd, maar ze wist dat meneer Schmidt zijn verhaal nog niet volledig was.

"Suzanne", zei meneer Schmidt, "we werden in het oog gehouden in mijn appartement. De persoon die me aangevallen heeft, heeft zijn werk zeer professioneel gedaan. Alleen begrijp ik niet waarom. Gelukkig heb je de lamp omver gestoten, want daar zat een lens en microfoon in. Heb je toevallig een gsm zodat ik interpol kan contacteren, want er is iets niet pluis."

Suzanne gaf haar gsm en meneer Schmidt vormde een nummer en sprak een codewoord met cijfers in. “Het is in orde, deze hele zaak is in goede handen nu.” Hij bekeek de foto en tranen welden op in zijn ogen. "Toen Mariette de laatste dagen van haar leven begreep dat ze niet meer beter zou worden en ze in zo een slechte conditie verkeerde dat ze amper nog kon spreken, had ze telkens dezelfde woorden herhaald. Hij had het nauwelijks kunnen verstaan maar ze herhaalde steeds de naam van Gina..., en trouwfoto...

Meneer Schmidt steunde op Suzanne haar arm terwijl haar andere hand in haar jaszak het papiertje omklemde dat ze tussen de foto en de lijst gevonden had. Ze waren op het kerkhof aangekomen en meneer Schmidt nam haar mee naar een bank onder een boom. "Als je er geen bezwaar tegen hebt zou ik graag eventjes alleen willen zijn" zei meneer Schmidt. Suzanne vond dit een zeer goed idee.

In de zon op de bank was het eigenlijk wel aangenaam omdat het kerkhof als een parkje was aangelegd. Het was niet groot en meneer Schmidt bleef binnen haar gezichtsveld. Ze probeerde haar gedachten te ordenen, ze voelde het papiertje in haar jaszak en was heel nieuwsgierig. Ze keek naar meneer Schmidt en nam de omgeving in zich op. Twee vrouwen met emmer en hark kuierden vrolijk babbelend rond terwijl ze hier en daar wat bloemen fatsoeneerden. Een jonge man met gebogen hoofd kwam het kerkhof opgelopen. Het papiertje knisperde in haar hand...

Nu begon het hem te dagen... Ginette was zijn grootmoeder... Zou het kunnen dat Gina en Ginette één en dezelfde persoon waren. Maar dan was hij de kleinzoon van meneer Schmidt! Zijn grootouders had hij nooit gekend en zijn vader was tijdens de oorlog in een weeshuis ondergebracht. Zijn vader was een succesvol zakenman geworden maar was steeds naar zijn roots blijven zoeken. Hoe moeilijk het ook was geweest om informatie over zijn ouders te vinden, zijn vader had voet bij stuk gehouden en had hier en daar wat informatie bijeen kunnen garen. Zelfs een foto, helemaal beduimeld, een foto van zijn moeder. Zijn vader kon er uren naar staren. “De oorlog heeft veel stuk gemaakt jongen,” zei zijn vader keer op keer. Zijn ouders waren beiden omgekomen in een vreselijk ongeval. Toen was hij in een grote leegte terecht gekomen en hij stond er alleen voor.

Maar waarom heeft hij deze opdracht gekregen? Hij begon te twijfelen aan de opdracht en de opdrachtgevers. Wat als ze hem wat hebben voorgelogen? Al bij al heeft hij zijn opdarchtgevers nooit gezien. Zijn maag begon weer te verkrampen.
Gelukkig was meneer Schmidt terug op de been. Wat heeft hij toch gedaan? Hij heeft een oude man aangevallen die dan misschien nog wel zijn grootvader zou kunnen zijn.
Spijtig dat de monitor het niet meer doet. Wat nu? Nu wist hij zeker dat ook hij in de gaten werd gehouden. Er kwam een biep geluid van de computer, weer een mail...

Verhaal Baarle 1: Hoofdstuk 5

2011-05-28T01:19:00.000-07:00

Intussen waren de gedachten van Kurt Schmidt na deze enerverende morgen terug gegaan naar het verleden. Hij mocht dat meisje, die Suzanne, niet, hij vertrouwde haar niet. Was zij echt een vrijwilligster of een spionne, hij had redenen genoeg om zo over haar te denken al was zij nog zo aardig en attent voor hem.

Ooit had hij een meisje als zij liefgehad, maar dat was in 1938 en dat meisje zou nu net als hij, hoogbejaard zijn. Zij heette Martha en had ook van dat mooie rode haar. Zij woonden en studeerden alle twee in Duitsland, maar zij moest haar studie opgeven door de komst van het nazisme, toen bleek dat zij joodse was.

Kurt en ook zijn ouders waren geschokt. Zij hadden niets tegen het meisje maar zij waren bang dat hun hele gezin er onder zou lijden als Kurt met haar verder wilde gaan. Zij wilde haar niet in de steek laten en haar in de handen van de nazi s laten vallen, want dat zou haar ondergang betekenen. Zij zochten een oplossing voor de situatie waarin zij zich bevond en zij vonden die oplossing. Een zus van Kurt woonde in Nederland, zij was met een Nederlander getrouwd. Nederland was toen nog neutraal en het lukte om haar met valse papieren een nieuwe nationaliteit en een nieuwe naam te geven. Zij heette voortaan Suzanne en werkte als assistente bij de zus van Kurt wiens man dierenarts was. Zij overleefde de oorlog, maar toen ze na de oorlog op zoek ging naar haar ouders en familie waren die allemaal omgekomen in de Duitse concentratiekampen.

Kurt was natuurlijk opgeroepen om dienst te doen in het Duitse leger en hoewel hij nooit iets tegen joden had aangericht was de liefde van Suzanne voor Kurt sterk bekoeld. Met een Duitse soldaat trouwen was aanvankelijk voor haar onmogelijk, zij voelde dat als verraad aan haar ouders en familie. Maar Kurt wist haar te overreden en trouwde met haar nadat hij uit krijgsgevangenschap was teruggekeerd. Het huwelijk werd geen succes. Suzanne wilde geen kinderen, want kinderen van een joodse moeder, worden joodse kinderen en dat wilde zij haar kinderen niet aan doen.

Kurt had zijn studie biologie afgerond en ter wille van Suzanne die niet meer in Duitsland wilde wonen aanvaardde Kurt een baan in Amsterdam in een groot laboratorium en dat beviel hem uitstekend.

Maar het huwelijk liep toch stuk, zij scheidden, Kurt leerde een nieuwe vrouw kennen en kreeg een zoon, hiermee was aan een veelbewogen periode van zijn leven een einde gekomen, hij was na al die strubbelingen een gelukkig man zo dacht hij.

Maar een half jaar geleden kreeg hij een brief van de dochter van zijn eerste vrouw, de dochter van de joodse Suzanne dus, die hem aansprakelijk stelde voor al het leed dat haar moeder door de Duitsers was aangedaan. Zij wilde geld, want haar moeder had niet alleen al haar familie en haar bezittingen verloren maar ook haar geld, veel geld.

Kurt was verbaasd en geschokt en vooral woedend. Suzanne wilde toch geen kinderen?

Hij had met zijn familie destijds haar leven gered en zij had zijn leven verpest. Zij ging hem nu via haar dochter chanteren.

En nu kwam er opeens een vrijwilligster op zijn pad met rode haren, was dat toevallig ?

In zijn woede had hij toen alles wat hij ooit van Suzanne had gekregen, toen hij berooid uit de oorlog was teruggekomen, weggesmeten over de balustrade: zijn winterjas, zijn oude portefeuille, zijn trouwfoto. Hij had zich daarbij ook nog flink bezeerd. En wat nu? Hoe moest hij erachter komen dat die zogenaamd vrijwillige Suzanne het goed met hem meende of dat ze een spelletje met hem speelde?

Verhaal Baarle 2: hoofdstuk 6

2011-05-28T01:06:00.000-07:00

Haar moeder, die alleen voor de taak had gestaan voor de opvoeding. Ze was bewust ongehuwde moeder. Bommoeder en steeds heel trots geweest op die beslissing.
Hoewel Suzanne zich wel eens had afgevraagd wie haar vader is en hoe hij eruit zou zien, had ze nooit bij moeder aangedrongen meer hierover te weet te komen.

Tijd om nu de boekenkast eens wat op te ruimen. Schmidt stelde voor om deze klus toch maar een andere keer te doen. Alleen de stapels boeken en tijdschriften die op de grond lagen, wat te sorteren en op het bureau leggen, zodat er weer eens goed gestofzuigd kon worden.
Goed plan zei Suzanne, want stiekem had ze het ook wel gehad voor vandaag.
"Hier", zei hij en hij reikte haar het boek aan. Deze is gesigneerd en mag je houden en laat me weten wat je ervan vindt.

Thuisgekomen kon ze haast niet wachten om het te gaan lezen. De titel alleen al: `Ik en die andere ik`, wekte haar nieuwsgierigheid. Achter op de kaft een gebruikelijke korte biografie van de schrijfster, in dit geval de twee auteurs. Catharina van Houten geboren 1930 in Baarle-Nassau en overleden 1978 in Marseille. Naast enkele gedichtenbundels en twee romans nu deze autobiografie.

Het verhaal over een schizofrene kunstenaar, haar vader.

Tot ook de andere auteur Peter Schmidt geboren 1931, die de moed had gevonden dit onvoltooide werk van zijn vrouw te voltooien met enkele voetnoten van zijn hand.

Suzanne keek naar de foto op de kaft. Een mooie vrouw die dromerig in de camera kijkt met op de achtergrond een man, Schmidt. Voor een prachtig huis met een palmboom. Typisch Zuid-Frans en een Jugendstil deur met lelies gevlochten ineen in houtsnijwerk.
Die vrouw zou een zus van haar moeder kunnen zijn. Ook Suzanne was haast een evenbeeld van haar moeder behalve dan haar blauwe kijkers. Ze wist maar al te goed hoe ze mannen totaal in de war kon brengen met haar blik.

Ineens had ze een ingeving. Het jaar 1978. Het jaar van het overlijden van de vrouw van Schmidt en tevens haar eigen geboortejaar.
Waar is die schoenendoos met papieren van ma. Ze vond hem snel, gewoon achter de fotoalbums. Beetje muf. Haar handen zochten naar iets. Ja, de agenda van haar moeder met adressen. Bovenop het medaillon dat ze zo mooi vond. Haar foto erin met de gegraveerde tekst eromheen ´a perfect day´. Die droeg moeder altijd. Die Lou Reed toch. Had heel wat losgemaakt destijds met zijn lyriek in 1972. Was het lijflied van haar moeder en ook Suzanne zelf neuriede het regelmatig. Schijnbaar had Schmidt er ook iets mee.

De agenda met adressen en verjaardagen. Een stapeltje losse papiertjes. En dan dat ene adres achter op een vergeelde foto. Rue de Balzac, Marseille. Een huis met die voordeur, met ineengevlochten lelies en een grote palmboom.

Suzanne schrok en veerde op. "Even goed nadenken", zei ze hardop tegen zichzelf.
Zijn vrouw was dus 48 jaar geworden en hij nu 80. Dus toen haar moeder besloot zwanger te worden van een Franse man, zoals ze eens vertelde, was Schmidt 47 jaar en haar moeder ook. Nu snapte ze waarom hij haar vroeg ‘Wie ben jij’?

Ze had een heel onrustige nacht en 's morgens werd ze doodmoe wakker. Haastig aangekleed zonder te ontbijten met de schoenendoos van ma onder arm snelde ze weg. Schmidt had veel uit te leggen.

Schmidt zat in zijn zondagse pak achter zijn bureau. Schijnbaar had hij zich voorbereid. Deze dag zou zijn perfect day worden. Zelfs zijn Korsakov zou vandaag geen invloed hebben op wat hij nu zou gaan vertellen. De bekroning van zijn zoektocht naar zijn dochter. Ze zou een vermogen erven en hij wilde daar getuigen van zijn.

Dag Suzanne, mijn kind. Hier heb ik lang op gewacht. Suzanne schrok. In zijn blauwe ogen herkende ze ineens een stuk van haar zelf.

Hoe vind je het boek. Stamelend erkende Suzanne dat ze geen woord gelezen had maar dat de foto op de kaft haar wel boekdelen vertelde en reikte hem met trillende hand de foto aan van het huis in Marseille.

Verhaal Baarle 2: hoofdstuk 5

2011-05-19T13:15:00.000-07:00

Hé, dat had ze nog niet eerder gehoord, hij had muziek op staan. Stom toevallig, de song die de hele tijd door haar hoofd speelde: A perfect day van Lou Reed. Hij groette haar niet, maar wees op de stoel, keek haar aan en zong zachtjes You made me forget myself. I thought I was someone else, someone good… mee met de muziek.

Suzanne voelde zich ongemakkelijk. Wat had die oude man, hij wilde toch geen avances maken? Toen het lied afgelopen was, stond meneer Schmidt op uit zijn stoel, zette de cd-speler uit en ging vlak voor haar staan. “Jij,” wees hij op haar, “Wie ben jij?” “Dat heeft u mij al eerder gevraagd,” antwoordde Suzanne voorzichtig. Want wat wilde hij toch? Ze rook dat hij weer gedronken had.
“Je hoeft voor mij niet bang te zijn hoor,” zei de oude man ineens bitter. “Ik heb nog nooit een vrouw iets gedaan en daar ga ik op mijn oude dag echt niet mee beginnen.”
“Nee, dat is niet waar,” corrigeerde hij zichzelf, terwijl hij weer ging zitten. “Eén keer in mijn leven heb ik een vrouw kwaad gedaan en daar heb ik de rest van mijn leven spijt van gehad. En nu ben jij hier, het evenbeeld van de vrouw die ik nooit meer heb kunnen vergeten. De liefde van mijn leven.”

Suzanne zat doodstil. “Waarom doen mensen vaak degene die ze het meest liefhebben het meeste pijn?” mijmerde meneer Schmidt die nu niet meer te stuiten was. “Je keek naar de foto van de schrijfster van mijn boek. Dat was mijn vrouw en ja, je lijkt wel wat op haar. Ik heb haar iets aangedaan dat ik nooit meer goed kan maken.”

“De dag dat jij kwam kennismaken, wist ik dat het moeilijk zou worden,” ging hij verder. “Wat moest ik doen? De thuiszorg bellen en zeggen dat ze iemand anders moesten sturen? Dat was mijn eerste gedachte. Maar uit een soort apart gevoel van zelfkwelling deed ik dat niet. Ik zou het toch zeker wel kunnen verdragen je zo vaak te zien? Voordat je kwam, dronk ik mezelf moed in. Meestal kan ik de behoefte aan drank wel onderdrukken, maar een enkele keer steekt die oude gewoonte weer de kop op. Dat had me moeten waarschuwen. Maar ik was eigenwijs en liet je toch komen. En daar kwam jij binnen dartelen op een zonnige lentedag, maakte verse soep voor me en zonder dat je het zelf wist, reet je oude wonden pijnlijk open.”

Suzanne schrok. Wat had ze verkeerd gedaan? Hij was op zoek geweest naar een vrijwilligster die een beetje kon helpen in zijn huis. Zij zocht afleiding en door zich aan te melden bij de thuiszorg voelde ze zich wat minder schuldig dat ze aan zoiets idioots was begonnen als dat cammen op internet. Want hoewel ze er best wel een pervers plezier aan beleefde, was het toch niet iets dat echt bij haar paste. Eigenlijk was ze het alleen maar gaan doen om zich af te zetten tegen haar ex-man die haar zo misselijk had bedrogen.

Meneer Schmidt praatte intussen gewoon door: “Die foto is genomen in Zuid-Frankrijk waar we toen woonden. Als oud-officier was ik voor mezelf begonnen met een adviesbureau, dat werk kon ik voor een groot deel op afstand doen. Mijn vrouw merkte dat ze in die omgeving beter kon schrijven. We hadden het goed samen, het enige verdriet in ons leven was dat we geen kinderen hadden.”

“Af en toe ging ik naar Nederland, om de contacten met mijn klanten te onderhouden,” ging de oude man verder. “Op een dag, die ik achteraf vervloekte, ontmoette ik een jonge vrouw. Ik kan nu natuurlijk wel zeggen dat zij mij verleidde, maar ik was er zelf bij en liet me in die tijd maar wat graag verleiden. Mijn vrouw zat ver weg en hoewel we heel veel van elkaar hielden, was ons huwelijk in de loop der jaren toch een beetje een sleur geworden. En deze vrouw leek op haar, alleen was ze een stuk jonger en levendiger.” Meneer Schmidt leek zich ineens weer bewust van Suzanne’s aanwezigheid. “Ben jij getrouwd,” vroeg hij. “Niet meer,” antwoordde Suzanne met een brok in haar keel.

Had haar man niet precies hetzelfde gedaan? Hoe lang duurde het niet voordat zij weer in staat was geweest A perfect day te neuriën? “Is ze toen van u gescheiden?” vroeg Suzanne schuchter. “Veel erger dan dat,” vervolgde meneer Schmidt zijn verhaal. “De vrouw waarmee ik het aanlegde in Nederland is op een gegeven moment naar ons huis in Zuid-Frankrijk gekomen om te vertellen dat ze zwanger was. Of dat waar was weet ik niet, ik heb haar bijna letterlijk direct ons huis uitgesmeten. Ik weet nog altijd niet wie haar heeft verteld waar ik woonde.” Hij keek Suzanne aan, maar hij zag haar niet echt. Hij was weer terug op die vreselijke dag waarop de wereld voor hem en zijn vrouw instortte. “Mijn vrouw was gebroken van verdriet. Niet eens zozeer door mijn overspel, maar ze had zo ontzettend graag zelf zwanger willen worden. Ze liep verblind door tranen de weg op die langs ons huis liep en toevallig kwam daar net een vrachtwagen langs….”

Het bleef lang stil in de kamer. “Haar boek was vrijwel af, ik heb het laatste hoofdstuk geschreven. Daarna leek het me niet meer dan logisch dat ik die foto van ons samen voor de omslag gebruikte. Vervolgens heb ik ons huis verkocht en ben terug naar Nederland gegaan.” Er liep een eenzame traan over de wang van de oude man. “Maar wel in een ander deel van het land, want ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als ik die vrouw tegen zou zijn gekomen die het leven van mij en mijn geliefde kapot heeft gemaakt.”

Suzanne moest zich inhouden. Wat ontzettend oneerlijk om alle schuld bij die vrouw te leggen. Hij was er toch zelf bij geweest? Hoe zou het die zwangere vrouw zijn vergaan? Daar had hij dan toch ook verantwoordelijkheid voor moeten dragen? Ze dacht aan haar moeder…

Verhaal Baarle 1: hoofdstuk 4

2011-05-19T12:53:00.000-07:00

Hard en direct had ze die vraag gesteld.

Meneer Schmidt keek haar aan.
Een ondoorgrondelijke blik van onder de korte wenkbrauwen van borstelig varkenshaar. Langzaam draaide hij zich om en ontwaarde iets in een hoek van het balkon.
Zijn lichaam had opeens niets meer van een oude man; onverwacht soepel stond hij op,
glipte naar buiten, een paar vlotte passen; met een snelle beweging verdween het in zijn jaszak.

Vage flarden van draaiorgelmuziek en tramgeluiden verbraken de ijle stilte op het balkon;
hij keek een moment afwezig naar de stad beneden hem.
Er vloog een meeuw voorbij.
Hij kwam van links, dacht Schmidt. Geen goed teken.
Met een trage beweging van zijn hand sloot hij de schuifdeur achter zich; zijn zware gouden armband glansde van onder het manchet.
Links, - sinister- , wist hij, dat betekent niet voor niets “onheilspellend”.

“Het is nog niet zo warm”, zei hij met een gemaakte glimlach in de richting van Suzanne,
daarom toch de boel maar dicht; was er nog koffie?”
Alsof er niets gebeurd was, schoof hij weer op zijn stoel en trok een pokerface.
Suzanne was al opgestaan en liep gedienstig naar de keuken. Even leunde ze tegen de koele muur en liet de ziedende gedachtestroom in haar hoofd de vrije loop.

Schmidt, ... Schmidt ... Die kille grijsgroene ogen, dat vlezige, rode gezicht, die pimp, die ploert,
ze was het nog niet vergeten..
Ze schonk koffie in en zette argeloos, bijna opgewekt de kopjes op tafel. Suzanne deed geen verdere poging meer om iets van het voorval te weten te komen. Ze grossierde immers in mensenkennis, dat was ook niet verwonderlijk. Onmiskenbaar voelde ze de sfeer aan. Vanaf
het begin dat ze hem had ontmoet, was het aanvankelijke vermoeden, toen ze van huis ging, tot
een bevestiging geworden.

Hij was korzelig en gesloten geweest en onwillig om haar ook maar de geringste zaken toe te vertrouwen. Dat was opmerkelijk; gewoonlijk bracht ze met haar doortastende verschijning,
de ontwapenende oogopslag en het vlammende rode haar menige man tot vertrouwelijke ontboezemingen. Maar niet hier.

Jozef had zich in de hoek van de woonkamer opgesteld; de voorpootjes keurig naast elkaar,
de staart in een bocht er omheen gedrapeerd, als een Egyptisch beeld.
Hij observeerde het tafereel met een hooghartige blik.

“Dat was een lekker bakkie, Suzanne”, deed meneer Schmidt zo vriendelijk mogelijk. “Ik
zal die post eens gaan bekijken.”
Suzanne knikte bij wijze van antwoord en nam met zelfverzekerde, krachtige handen de
kopjes mee naar de keuken; een zweem van koffie bleef achter in de woonkamer.
Meneer Schmidt legde zijn hand op de tafelrand en stond op. Hij liep naar de kleine kamer,
die als kantoortje fungeerde en begon, gezeten in de zwartleren bureaustoel, de post nauw-
keurig door te nemen.

Suzanne deed wat er van haar werd verwacht, ze waste af en ruimde op. Ze zocht en vond een stofdoek; terwijl ze zo druk bezig was en ze de stofzuiger als een brommend dier de kruimels en pluizen van het tapijt liet verwijderen, gierden de gedachten en plannen door haar hoofd.
Dit was haar kans; nu was het háár beurt, ze wist het, ze wist het!
Alleen nog een enkele aanwijzing, een bewijs. Ze was er van overtuigd dat ze dat zou vinden.

Een heerlijke geur van groentesoep kwam uit de keuken. De porseleinen soepkommen op
tafel, de broodjes in de mand. Ze leek wel een robot. Haar handen en hoofd leken te wonen op verschillende planeten. Ze was er totaal niet bij.
Toch riep ze mechanisch: “ Meneer Schmidt, de soep staat klaar”. Zelf was ze vast gaan zitten
en begon de kommen vol te scheppen.

Meneer Schmidt kwam aan tafel, zijn brede mond leek vriendelijker dan zijn ogen. “Het ruikt
lekker; je kunt goed koken, Suzanne”.
Na de soep wilde Suzanne zo snel mogelijk verdwijnen. Met een korte groet trok ze de deur achter zich dicht en verliet in haast het flatgebouw. Ze voelde zich erg gespannen. Even naar
de Albert Cuyp, dacht ze; even weg van alles, mijn hoofd helemaal leeg, alleen maar de voorjaarszon, mensen van de markt met hun geroep en gelach en de exotische geuren van fruit en kruiden..

Het lopen in de frisse buitenlucht had op Suzanne een weldadige uitwerking. Het waren gestresste stappen geweest waarmee ze het hoge gebouw uitliep. Een onverklaarbaar hoog looptempo, alsof ze wilde vluchten van alle ellende die op haar af was gekomen. De afschuwelijke herinneringen. Maar hier, onder de carillon klanken en de vertrouwde omgeving kwam ze langzaam tot zichzelf. Het werd zelfs slenteren. Ze was weer het roodharige meisje van vroeger. Er klonk muziek… ”Oh, Sjonnie...” de stem van Tante Leen...
Af en toe stond ze stil bij een schoenenkraam, verderop had je bloesjes en jurken, rokken en broeken en sokken. Suzanne keek en genoot van de vrolijke kleuren.

“Mooie kleding voor niet te duur!” riep een man. “Voor jou is er ook vast wat bij!” moedigde hij haar schalks aan. Er passeerde een jongen op een fiets “Hee, vuurtoreh !!” klonk het, net
als vroeger.

Amsterdam, wat ben je toch een heerlijke stad, dacht ze. Alle haast was weggesmolten, haast had ze beslist niet meer. Ze zuchtte van genoegen en nam wandelend tussen de kramen de beelden van de levendige markt in zich op. Verstrooid, wat afwezig, passeerde ze de kramen met stroopwafels, kaas, vis, fruit, boeken, kaarten en tijdschriften.
Ja, boeken, soms zag ze er wel eens iets aardigs tussen. Suzanne stond even stil. De boeken lagen in kartonnen dozen. Ook stripverhalen, er lag van alles, meestal lag het door elkaar.
Tijdschriften over Marilyn Monroe en andere oude sterren. Ze glimlachte en bladerde wat, mooie foto’s. Dan was er een hoek met oude ansichtkaarten en een gedateerd boek over Amsterdam.

Ze nam het even in haar hand.
De lange donkere vrouw van de marktkraam kwam haar kant al op en zei in onvervalst Amsterdams: “ Prachtig boek, hoor mevrouw. Is niet so mooi meer an de buitekant, iemand hep de koffie derover late falle, maor vedder is het helemaol te gek, en dat foor nege euro!” Ze lachte haar gouden tanden bloot.

Suzanne lachte ook, terwijl ze bladerde. Och, dacht ze, het is leuk, maar ik hoef het boek niet te hebben.
Ze wilde het al terug leggen, toen plotseling haar aandacht werd getrokken door een zwart wit foto van de jonge meneer Schmidt bij het bekende huis “de Rooie Molen”.

Verhaal Merksplas/Hoogstraten : hoofdstuk 3

2011-05-19T12:30:00.000-07:00

Suzanne vroeg zich even af of ze wel verder kon lezen. Was het door deze brief dat mijnheer Schmidt zo van slag was?
Ze wachtte even maar ze was ook wel een tikkeltje nieuwsgierig geworden en ze begon opnieuw te lezen.

“Liefste Pieter,

Omdat ik niet weet hoe het na al die jaren met jouw Engels is gesteld, heb ik een Nederlandstalige vriend gevraagd deze brief voor mij te schrijven.

Dear Petey,

Als je deze brief leest, dan ben ik niet meer op deze wereld. Ik had je nog zo graag eenmaal weergezien, maar reeds lang geleden heb ik voor mezelf uitgemaakt dat het beter was dat dit niet meer gebeurde. Want het was toch te laat en de dingen die gebeurd zijn kunnen nooit meer goed gemaakt worden. Het zou nooit meer worden wat het was geweest.
Voor alles wil ik dat je weet dat jij mijn grote liefde was. Dat er nooit iemand jouw plaats heeft kunnen innemen. Maar nu ik voel dat het einde nabij is, wil ik je toch nog vertellen waarom ik vijfendertig jaar geleden uit je leven verdween. Je had mij verschrikkelijk gekwetst.

Alsof het gisteren was, herinner ik mij die avond toen ik je voor het eerst ontmoette. Direct nadat ik de mess van de officieren binnen kwam, viel jij mij op, die grote, knappe Belgische luitenant, die op de ene of andere wijze werkte op de Amerikaanse basis in Mons, die daar met enkele vrienden geanimeerd stond te schertsen aan de bar. Je was een en al vitaliteit en levenslust.

Al heel gauw trok ik je aandacht, maar wat ik niet begreep was dat je toch nog lang op een afstand bleef. Ik wist van mezelf dat ik best wel mocht gezien worden, ik, de knappe dochter van een Amerikaanse kolonel, achtentwintig jaar, in de zomer van mijn jonge leven. Je keek voortdurend om en ik kon met moeite mijn ogen van je losmaken.

Naarmate de avond vorderde, werden we naar elkaar toegetrokken en raakten we in gesprek. Het leek of we elkaar ons hele leven hadden gekend en voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Het werd het mooiste jaar van mijn leven. Ook al vertelde je mij na twee weken dat je getrouwd was. Maar ik leefde in een roes, ik was jong en dacht dat ik alles kon en mocht en dat het leven om mij alleen draaide

Je vrouw verbleef in jullie woning daar in Antwerpen waar zij werkte als lerares. Jij ging tussendoor eens naar huis. Maar meestal kwam je zo vlug mogelijk terug. Omdat je zei dat het tussen jullie niet meer zo goed ging, vond ik het niet zo erg, want als je terug was, was het alle dagen feest voor ons.

We gingen samen op vakantie naar Duitsland, naar Brugge, naar de zee en je liet me zelfs Antwerpen, jouw stad, zien aan de Schelde. Als er grote Amerikaanse groepen kwamen optreden op de basis, dansten we tot de morgenstond. We zagen Ike en Tina Turner in Vorst Nationaal in Brussel. En door de week zat ik ’s avonds met jou op mijn flat met mijn rug tegen jouw knieën, jij met jouw armen om me heen. Zo luisterden we naar muziek of keken we tv. We genoten van elkaar, hartstochtelijk verliefd. Ik dacht dat het altijd zo zou blijven duren .

Toen kwam 1975. Er kwam een einde aan de oorlog in Vietnam en alles veranderde. Mijn vader werd teruggestuurd naar Amerika en ik moest mee. Vermits ik nooit had gewerkt, hing ik af van mijn vader. Ik was er vast van overtuigd dat jij zou kiezen voor mij.

Maar jouw vrouw kwam achter de waarheid en ging naar mijn vader. Ze zei dat ze zwanger was. Mijn vader was woest op mij en verplichtte me om jou op te geven. Maar ik zou alles gedaan hebben om bij jou te blijven. Maar ook jij veranderde. Je wou niet mee naar Amerika. Want daar was je niets, zei je. Daar had je geen toekomst. En je had hier je ouders en familie. En een vrouw. En weldra een kind.

Ik schrok. Jij, een kind? Het ging toch niet goed meer tussen jullie? Zou ik dan maar hier in België blijven? Nee, dat wilde je ook niet, want wie ging voor mij de kost verdienen?

De hemel stortte in voor mij. Ik was blij dat mijn ouders zich over mij ontfermden. En ik vertrok. Ik wou nooit nog iets met jou te maken hebben en heb ook nooit nog iets van me laten horen. Mijn vader heeft er altijd voor gezorgd dat je nooit achter mijn adres kwam, als je daar al zou naar zoeken. Later ontdekte ik dat je ooit had gezocht.

Niet lang daarna, ontdekte ik dat ik jouw kind verwachtte. Nachten lang heb ik mezelf in slaap gehuild. Tegelijkertijd was ik blij, want ik had nog iets van jou. Via mijn ouders trouwde ik met een rustige man die mij aanbad en die een goede vader was voor onze dochter. Maar de grote Liefde was er niet meer bij.

Vijf jaar geleden, toen mijn man stierf, ging ik voorzichtig navraag doen hoe het jou was vergaan. Jouw vrouw had zogezegd een miskraam gekregen, misschien wel echt, ik weet het niet. Jij hebt nooit meer kinderen gehad, terwijl aan de andere kant van de wereld jouw dochter Tara opgroeide tot een mooie jonge vrouw. Je bent zelfs opa nu van twee prachtige kleinkinderen.

Maar ik weet dat je vrouw verleden jaar gestorven is. Simone … Ik weet ook dat er van die vrolijke knappe man niet veel meer is overgebleven en dat je in de loop der jaren een eerder teleurgestelde, verzuurde man bent geworden. (Je ziet dat mijn inlichtingsdienst nog uitstekend werkt.)

Daarom wil ik je deze boodschap nog meegeven, want alles had anders kunnen zijn. Maar we kunnen niets meer rechtzetten, niets meer overdoen en niets meer goedmaken.
Het is te laat. Maar ik wil je laten weten dat ik, in de herfst van mijn leven, je nu eindelijk kan vergeven en ik wil je bedanken voor het mooiste geschenk dat ik ooit van jou heb gekregen: mijn dochter.

Petey, vaarwel, van Mary, die jij Mieke noemde.

Suzanne keek naar mijnheer Schmidt en wist niet wat te zeggen.
Geen wonder dat hij zo volslagen uit zijn doen was. Suzanne was zelf helemaal de kluts kwijt. “Wil je nog wat melk?”, vroeg ze.
Opnieuw liepen de tranen over zijn wangen. “Ik zal beneden alles oprapen en terug naar hier brengen”, zei ze. Ze was blij dat ze eventjes weg kon. “Wat moet ik daaraan doen?”, dacht ze. “Hoe moet dat nu verder?"

Verhaal Rijkevorsel: hoofdstuk 4

2011-05-19T12:14:00.000-07:00

Hij keek bedrukt door het raam. Niemand zou kunnen geloven dat hij zich hier bevond. Niemand zou hem ooit geloven als hij zijn schuilplaats zou onthullen. Zijn taak zat er nog niet op. Zijn opdrachtgever was duidelijk geweest. Voor dood achterlaten… Zonder weg terug.

Hij draaide zich om en begaf zich naar de gammele tafel in de kille ruimte waarin hij zich bevond, klapte de laptop open, en checkte zijn e-mail.

Er was één nieuwe mail binnengekomen van zijn opdrachtgever, met de tekst: “Morgen, 9u… of anders…”

Hij vroeg zich steeds af wat zijn opdrachtgever dan met hem zou doen. Zouden ze hem ook komen vermoorden. Of wisten ze dat hij de enige was die de opdracht zou kunnen vervullen?

Niemand solt zomaar met Interpol.

Maar waren de documenten die ze nodig hadden het waard om een moord voor te plegen?

Zijn hoofd zat vol met vragen. Vragen die waarschijnlijk nog lang konden wachten op een antwoord.

Als er al een antwoord kwam…

Hij zal het nooit vergeten… De dag dat Interpol hem had gecontacteerd en had bevolen om gerechtigheid te laten geschieden.

Ieder ander, maar niet hem… “Niet Schmidt”, had hij gezegd. Hij kwam even terug op adem, en keek nog eens snel naar de monitor.

De blonde vrouw die zich Suzanne noemde was van plan geweest de politie te bellen. Maar het slachtoffer had haar uitdrukkelijk gevraagd dat niet te doen. Hij zette zich voor de monitor en besloot verder te kijken.

…………….

Suzanne was ondertussen bij Mr. Schmidt gaan zitten. Ze was zijn spullen beneden gaan oprapen, maar had niet gezien dat er een papier tussen het gebroken glas van de fotokader zat.

“Meneer Schmidt”, zei Suzanne. “Wat is het groot geheim waar u al zestig jaar mee rondloopt?”

Net zoals Suzanne verwacht had, bleef het akelig stil in de kamer. Meneer Schmidt zat almaar voor zich uit te staren, alsof hij alles opnieuw beleefde.

“Meneer Schmidt”...

Plots, verschenen er tranen in de ogen van meneer Schmidt. Tranen die ze nog nooit bij hem gezien had.

“Suzanne, In de Tweede Wereldoorlog… ik was geen gewone soldaat, Suzanne”…

Verhaal Baarle 2: hoofdstuk 4

2011-05-17T00:23:00.001-07:00

Uiteindelijk kwam van uitslapen niet veel. In de uren tussen het wakker liggen en weer indommelen, had ze een besluit genomen. Het erotische dansen was mislukt, ze zou het even kalm aan doen en zich concentreren op meneer Schmidt en de foto op het boek, waar ze zo nieuwsgierig naar was.

Na een vlug ontbijt en het snel even doornemen van de voornaamste krantenkoppen, trok ze haar jas aan en ging naar de bibliotheek. Tegen het meisje aan de balie vertelde ze waar ze voor kwam. ”Ik zoek een boek, waarvan ik de titel niet weet, maar met een foto van een vrouw op de voorkant van de kaft.”

De receptioniste keek haar verbaasd aan. “Mevrouw, we hebben hier tientallen boeken met en over vrouwen op de kaft. Kunt u iets duidelijker zijn?”

“Nee, dat kan ik niet, ik heb het boek bij een vage kennis gezien, en volgens mij is het een foto van een bekende”, zei ze,” en dat wil ik uitzoeken.” Suzanne stond te wippen van de ene voet op de andere.
“U kunt rustig zoeken, maar zonder titel geef ik u niet veel kans.”
Suzanne begon vol overtuiging te snuffelen, tussen de honderden boeken, zonder veel succes overigens.

“Hebt u ook een overzicht van schrijfsters? “vroeg ze na enige tijd. Het meisje zocht bereidwillig in haar computer en draaide even later een lijst uit. Bekende en minder bekende namen verschenen. Bestsellerauteurs, afgewisseld met titels en namen van nieuwe en onbekende talenten.

Marianne Fredriksson, Nicci French, Saskia Noort, Kristien Hemmerechts, Diane Broeckhoven, en vele anderen ... Bij de naam Annie M. G. Schmidt moest Suzanne even in zichzelf glimlachen, en dacht aan de oude baas: ”meneer Schmidt” met dezelfde achternaam, die zo de nadruk op de ”m” in zijn naam had gelegd en stiekem uit zijn zakflacon had gesnoept.

Na een half uur gaf ze het zoeken op. Ze moest iets meer te weten komen over boek en foto en besloot een extra bezoekje te gaan brengen aan meneer Schmidt. De deur van de flat was gesloten, maar hij had gewillig geopend, nadat ze zich gemeld had als “Suzanne de thuishulp“. Hij was ook niet verbaasd, toen ze verklaarde over de uit te voeren werkzaamheden te komen praten, en leek zelfs iets toeschietelijker te zijn geworden, na een eerste kopje koffie.

Suzanne probeerde het gesprek op zijn boekenverzameling te brengen, die ze zag door de openstaande deur van het zijkamertje. Vooral het boek met de vrouw op de foto, dat zo prominent tussen de verzameling stond, trok weer haar aandacht. Meneer Schmidt volgde haar blik. ”Misschien komt het er nog van om die kast eens op te ruimen, maar er zijn nog wel andere dingen te doen voor een vrijwilligster”, zei hij.
“Als u wilt, zal ik er graag een avondje aan besteden”, zei Suzanne, “Ik ben erg geïnteresseerd in allerlei boeken, loog ze.
“Kom je dan vanavond terug ? “
“Als u dat op prijs stelt, doe ik het”.

Suzanne besloot de “Camdate”’ te laten voor wat het was.
Na haar avondeten wandelde ze terug naar de flat van meneer Schmidt en wachtte tot hij de deur voor haar opende, na haar druk op de bel ...

Verhaal Baarle 2: hoofdstuk 3

2011-05-13T10:39:00.000-07:00

Met een knal gooide Suzanne de deur achter zich dicht, blij dat de middag erop zat. De dag was zo vrolijk begonnen, maar had een eigenaardige draai gekregen.
Wat een vreemde man, die Schmidt, wat stelde hij rare vragen. Wie zij zou zijn …!?! En ook dat hij zichzelf niet meer was …!? Waar sloeg dat allemaal op?

Nee, meneer Schmidt had waarschijnlijk, in een dolle bui, zelf al die spulletjes over de reling gesmeten, die zij vanochtend op het grasveld had gevonden. Daar hij niet erg spraakzaam was geweest, waren zij die middag niet meer op het vreemde voorval terug gekomen.

Ze zette de waterkoker aan voor thee. Liep de gang door naar de badkamer om een koude douche te nemen. Met nog steeds dat stomme liedje van Lou Reed in haar hoofd. Het begon echt een vervelend deuntje te worden. Na de douche nestelde zij zich op de bank met een kopje thee en een chocoladereep. Ze had geen zin meer om voor zichzelf te koken en besloot om later misschien een pizza te bestellen. Suzanne dacht verder na over de afgelopen middag.

Nadat zij en meneer Schmidt koffie hadden gedronken, had ze de afwas gedaan, de keuken aan kant gemaakt, alles afgestoft en zijn huisje grondig gestofzuigd. Zij had nog even de tijd gehad om stil te staan bij het boek dat zo opzichtig in de boekenkast stond.

De schrijfster was een donkerharige, zwoel uitziende vrouw, en gek genoeg, op de achtergrond van de foto stond ook meneer Schmidt! Gefotografeerd ergens waar de zon altijd leek te schijnen en waar de palmbomen weelderig groeiden.

Suzanne kon zich haast niet voorstellen, dat meneer Schmidt, een frivole zwoele schrijfster kende. Dusdanig goed zelfs, dat hij met haar op een boekomslag stond. Haar nieuwsgierigheid moest zij onderdrukken. Waar zou dat boek over gaan? Jammer genoeg kon ze het boek niet oppakken om het beknopte verhaaltje op de achterkant even snel te lezen. Meneer Schmidt hield haar nauwlettend in de gaten.

Ze keek op en zag dat Meneer Schmidt was opgestaan en wankelend naar de slaapkamer was geschuifeld. Suzanne kon nog net zien, door de nog half openstaande slaapkamerdeur, dat hij in zijn colbertjasje naar iets aan het zoeken was. Het bleek een zakflacon te zijn, die hij, nadat hij schichtig om zich heen had gekeken, aan zijn mond zette. Oh nee, dacht ze, nog een stiekeme drinker ook! Hij piste waarschijnlijk zelf in de hal beneden!

Even later zei meneer Schmidt dat hij naar de kroeg ging en of zij de deur goed achter zich dicht wilde trekken, wanneer ze wegging. Hij snauwde dat zij absoluut niet in zijn spulletjes mocht snuffelen. Mocht ze dat toch doen, dan zou hij haar onmiddellijk aangeven bij de vrijwilligerszorg. Zijn ogen zaten niet in zijn zak mompelde hij er nog achteraan.

Echt een lieve of aardige bejaarde was die meneer Schmidt niet!
Een uurtje later, nadat zij het huisje keurig netjes had achtergelaten, probeerde Suzanne haar goede humeur van die ochtend weer op te pakken. Zo besloot zij op weg naar huis nog even langs haar favoriete lingeriewinkel te wippen, om zichzelf wat op te fleuren .

Zorgeloos had ze 148,75 euro uitgegeven aan een bloedmooi rood lingerie setje, een bh, slipje, jarretelgordel en natuurlijk mooie netkousen. Netkousen voor op ”het net” giechelde ze nog! Vanavond zou ze er weer flink op los gaan. En hoopte daarmee gemakkelijk het geile setje terug te verdienen.

Na haar dagelijkse soap op de televisie, ging ze naar de slaapkamer om het setje aan te trekken. Zij maakte zichzelf zwaar op voor de show van vanavond.

Goh, dacht ze ineens, wat lijk ik op die vrouw op dat boek bij meneer Schmidt thuis. Hetzelfde postuur en met die donkere lange krullen. Ze zette een zwoele blik op en keek in de spiegel. Ja hoor, sprekend! De schrijfster! Alleen, er klopte iets niet.

De avond verliep ook al helemaal niet zoals ze zichzelf had voorgesteld. Haar show ging weer niet zo soepel. Eigenlijk … ronduit beroerd!

Het schouderbandje van haar nieuwe bh wilde niet sexy over haar schouder naar beneden glijden, maar bleef ergens halverwege in haar haar zitten. En de kous van haar linkerbeen liet vroegtijdig los van de jarretel, zodat Suzanne met een afgezakte kous en een bh op half zeven gefrustreerd in de webcam stond te staren. Ze was “live” en moest door voor haar publiek, om er nog iets van maken.

Beschaamd over haar eigen idioterie, deed ze even later de laptop dicht.
Tijdens het strippen waren haar gedachten steeds teruggegaan naar de foto op de kaft van het boek en zij meende het gezicht nog ergens anders gezien te hebben. De vreemde gelijkenis van zichzelf en de schrijfster! Daardoor had zij zich niet goed op haar act kunnen concentreren.

Suzanne liep naar de badkamer, haalde de make-up van haar gezicht en kroop in haar bed met een rot humeur. Ze had zichzelf wel heel erg voor schut gezet op de site. Ze zette haar wekker om 10.30 uur. Lekker lang uitslapen hoopte ze, zo snel mogelijk deze dag vergeten. Maar het in slaap vallen ging haar niet zo gemakkelijk af als normaal. Later, veel later, viel ze in een rusteloze slaap.

Verhaal Baarle 1: hoofdstuk 3

2011-05-11T23:55:00.000-07:00

Ho, ho, … gaat dat zomaar? Onder normale omstandigheden afstandelijk en nors, nu plotseling zo familiair. Alsof ze hem anders niet zou helpen?
Vrienden mogen hem dan wel Kurt noemen, maar Suzanne kon altijd nog zelf besluiten om zichzelf wel of niet tot die groep te rekenen.

”Meneer Schmidt, dit is pas de tweede keer dat we elkaar ontmoeten en ik voel me nog even beter op mijn gemak als ik u in beleefdheidsvorm aanspreek” merkte Suzanne op, terwijl ze de wond aandachtig bekeek.

Zwaluwstaart hechtpleisters had ze eigenlijk nodig of, beter, even bij de Acute Hulp zien te geraken. Achter op haar fietsje zou dat niet lukken en ze wist niet of meneer Schmidt een auto had. Maar dan nog, ze had nooit een rijbewijs gehaald. Waarom zou ze?

Meneer Schmidt heeft geen auto, een taxi is onnodig duur en een litteken erbij op een oude kop vrolijkt het alleen maar op, merkte hij op.

Suzanne haalde nog meer argumenten aan om de wond toch door deskundigen te laten behandelen.
Ze wist niet waardoor de wond ontstaan was. In ieder geval zou het toch beter zijn als het fatsoenlijk ontsmet zou worden, misschien zou ook een prikje tegen tetanus of een andere nare ziekte wel nodig zijn, waarna het netjes gehecht zou kunnen worden.

Jozef lag inmiddels weer genoeglijk gekruld te niksen en observeerde met wijsgerige blik zijn baas en de nieuwe bezoekster.

Terwijl meneer Schmidt morde dat al die moeite absoluut niet nodig was, keek Suzanne door de schuifdeur over het balkon naar buiten en constateerde dat de resten van de vaas inderdaad pal onder het balkon van nr. 83 lagen.
De gevonden voorwerpen waren dus beslist uit de flat van meneer Schmidt gesmeten en hoe hij daarbij gewond raakte was tot nu nog een mysterie dat beter ook nog opgehelderd zou worden.

Wat Suzanne ook opviel, is dat hier vandaan een prachtig uitzicht is op de oude binnenstad van Amsterdam met haar grachtengordels.
Niet alleen had ze het klokkenspel van de Oude Kerk gehoord, maar omdat richting centrum nauwelijks hoogbouw neergeplant was, kon ze het grootste deel van de toren boven de grachtenhuisjes zien uitrijzen.

Ze dacht terug aan de tijd dat ze in de schaduw van deze religieuze plaats de kost had verdiend maar ook niet veel meer dan de kost - met werk dat door de meeste religieuze overtuigingen verfoeid wordt.

In vergelijking met haar naaste buurtjes had ze veel klandizie. Ze is niet moeders mooiste, maar heeft wel uitstraling. Ze glimlachte bij de gedachte dat haar succes wel moest voortkomen uit de associatie “Rosse buurt, rode haren”. Daar was ze nog niet eerder op gekomen.

Nu wilde ze die periode zo snel mogelijk vergeten en het feit dat ze niet te lang had hoeven wachten voordat ze een eerbaar baantje had, was er mede verantwoordelijk voor dat ze vandaag een “Perfect Day” vond. Mannen helpen leek in haar natuur te liggen bedacht ze een beetje cynisch!

Een opmerking van meneer Schmidt bracht haar terug naar de realiteit van de dag: of er nog iets van kwam dat hij geholpen zou worden. Dat was nu inderdaad Suzanne’s eerste zorg. De prangende vraag wat er precies gebeurd was moest nog even wachten.
Uit zichzelf bleek meneer Schmidt niet zo scheutig om dat te vertellen.

Pas toen ze omdraaide naar de woonkamer, viel haar oog op een zonderling voorwerp onder aan de balustrade op het balkon.

Eerst toch maar meneer Schmidt een beetje opkalefateren.

Als eerste viste ze een paar minuscule glasscherfjes uit de snede. Zou dat van de vaas of fotolijst afkomstig zijn?

In het EHBO-laatje, vond Suzanne ook een flaconnetje “Jodium Tinctuur”, nog zo’n ouderwets bakelieten huisje met daarin een glazen buisje. Hiermee besprenkelde ze kwistig de wond die nog steeds bloedde. Meneer Schmidt gaf geen kik, ofschoon het beslist behoorlijk geprikt moet hebben. Hij is wel een harde, maar wie weet wat hij in z’n leven al heeft doorstaan.

Vaardig knipte ze uit een pleister een zwaluwstaart model, omdat dat tenslotte beter is om een snijwond te sluiten. Zoveel had Suzanne nog onthouden van de EHBO en reanimatie cursus, die ze ooit succesvol had gevolgd.
Het sluiten van de snede lukte vrij aardig en nu het bloeden zo goed als gestelpt was zag het er al een stuk beter uit.

De volgende zorg was waarom meneer Schmidt niet zelfstandig overeind had kunnen komen.

“Meneer Schmidt, toen ik vorige week bij u was, was u best wel mobiel en nu moet ik u overeind helpen” merkte Suzanne op.
Meneer Schmidt’s antwoord was eenvoudigweg dat hij bij z’n val zijn knie gekneusd had en dat was te zien ook. Weer paste Suzanne toe wat ze bij EHBO geleerd had.

De eerste noden waren geledigd, nog even helpen met aankleden.
In haar vorige betrekking hielp ze mannen dààr meestal niet bij. Ook deze gedachte vond ze wel grappig en haar goede humeur begon stilaan terug te keren.
Toch moest het nu maar eens afgelopen zijn met terugdenken aan dat verleden: ze stond nu voor een nieuwe toekomst.

Nu eerst even naar het toilet. Wat een opluchting.

Het lukte meneer Schmidt om op eigen kracht aan te schuiven aan tafel en hij verwelkomde Suzanne’s voorstel om een vers bakje koffie te maken.

Terwijl ze in het keukentje rommelde – al een stuk properder sinds vorige week – zette ze alles nog eens op een rijtje. Hoe meer ze de feiten overwoog, hoe vreemder het voorval zich begon af te tekenen.

Bij een geurend bakje verse koffie vraagt Suzanne op de man af:
“Meneer Schmidt, ik kom hier aan fietsen met de idee om een lekker vers groentensoepje te maken. Hierbeneden op het grasveld vind ik wat spulletjes die onmiskenbaar u toe behoren; u antwoord niet op aanbellen, wat ik overigens inmiddels begrijp; als ik binnen geraak loop ik twee, op z’n zachtst uitgedrukt, ongure wezens tegen het lijf; als ik bij u kom staat de deur open, zwerft de post in het rond en vind ik u zoals ik u vond. Wat is hier aan de hand?”

“M’n lieve kind, allereerst wil ik je uit de grond van m’n hart bedanken dat je me zo goed verzorgd hebt. Ik weet nu dat ik de beste gezinshulp van Amsterdam en omgeving heb gekregen. Maar dit heb ik niet in scene gezet om dat uit vinden.
Ik wilde wat spulletjes verplaatsen en ben toen ergens over gestruikeld. In een mislukte poging om m’n evenwicht te bewaren heb ik ze van me afgegooid en zijn ze over de balustrade gevlogen. Toen ik viel, haalde ik m’n hoofd open aan de balustrade en bij de landing heb ik m’n knie geblesseerd. Niet meer of niet minder”.
Een ding wist Suzanne zeker: er zat geen druppel bloed aan de balustrade en die glasscherfjes? Ze geloofde geen barst van het verhaal. Ze had sterk de indruk dat meneer Schmidt een smoes verzon en iets wilde verbergen.

“Meneer Schmidt, kunt u me ook uitleggen wat dat ding is dat daar onder aan de balustrade ligt?” was haar reactie.

Verhaal Rijkevorsel: hoofdstuk 3

2011-05-09T04:46:00.000-07:00

Aarzelend knippert de TL-lamp aan. Vaal licht.
Hij strompelt richting WC. Valt op zijn knieën en doet een poging zure maaginhoud binnen te houden.
Tevergeefs, kokhalzend gulpt zijn, al te karig, ontbijt de wc-pot in.

Blijven zitten. Bekomen. Ophijsen aan de de lavabo.

Een slikkend, hijgend spiegelbeeld staart hem aan. Hoofd onder koud water houden.
Het moet stoppen. Eindigen. Het wordt teveel.
Beelden flitsen voorbij, strijdend om als eerste vertoond te mogen worden.
Nachten badend in het zweet, brullend wakker worden. En dan? Niemand. Eenzame stilte.
Dagboek nemen en herinneringen lezen. Nog eens! NOG EENS!!

De theorie: routineklus, binnen dringen, veilig stellen. That’s it!
De praktijk: alles behalve de theorie. Hinderlaag. Te grazen genomen. Intimidatie, uitgespeeld tegen elkaar. Voor dood achtergelaten.
Alles volgens de regels van het spel.

Hij is het nooit te boven gekomen.

Het lichaam heelt de wonden maar niet de ziel.
Een litteken in de vorm van waanzinnige uitbarstingen. Het ene moment de vriendelijkheid zelve, het andere moment …
Een Dr Jekyll & Mr Hyde.

Hij kon er niet mee leven. Gebroken man, ondanks alles doen wat er van hem verwacht werd.
Verlangend naar de dood. Uiteindelijk de dood omarmd. Eindelijk rust.

Jaren gezocht. Eindelijk gevonden. Meneer Schmidt.
Blik van herkenning? Shit, paniek, opgekropte woede. Geef die man zijn verdiende loon.
Ren weg, vlucht, angst.

Ijskoud water brengt hem terug naar de realiteit. Handdoek nemen, afdrogen.

Ogen openen zich. Moet de waarheid weten.
Waarom liet je hem in de steek …

Verhaal Baarle 2: hoofdstuk 2

2011-05-06T07:39:00.000-07:00

Daar zat ze dan, in een oude fauteuil, het bekende model dat zo een beetje uitwaaiert naar boven. Met van die houten knoppen erop. Deze had ook nog eens flinke slijtageplekken op de armleuningen, dat zag je wel meer bij de ouderen in hun huizen. De spullen van de heer Schmidt in een plastic tas naast haar op de grond. Ze had alles maar opgeraapt en meegenomen.

Er was blijkbaar niets aan de hand, want hij had de deur gewoon voor haar opengedaan, althans, deze had bij aankomst boven op een kier gestaan. Meneer verwachtte blijkbaar geen tussentijdse indringers of moeilijkheden. Ze was binnen gegaan, half verwacht hem daar gelijk te treffen, meneer Schmmmidt. Zo had hij het gezegd, en ze had een lach onderdrukt. Gauw nog een frisse teug lucht genomen van buiten vlak voordat ze de deur had gesloten. Waarom ruikt het altijd enigszins muf in oude huizen of in de huizen waar oude mensen wonen? En waarom stinkt het zo naar pis in die oude flatgebouwen. Misschien mooi verbouwd met een nieuwe glazen pui zoals beneden maar toch oud. Dronken mannen die het "ineens" niet meer konden houden? Mannen ja, Suzanne kon zich niet voorstellen dat een vrouw zich daar zou laten leeglopen. Of kinderen die het leuk vinden om een ander in hun plas te laten staan terwijl ze met de lift moeten?

Meneer Schmidt stond haar niet op te wachten achter de deur, dus had ze zachtjes geroepen. "Hallo, hallo, ik ben het, Suzanne." Waarvandaan precies wist ze niet maar een ietwat krakende stem had geantwoord, ''loopt u maar door, maar sluit de deur achter u", en zo had ze gedaan. De schrijfster keek haar aan. Vanaf waar ze zat was Suzannes blikveld voornamelijk gevuld met de aanblik van de overvolle boekenkast. Boeken kris kras door elkaar en op elkaar gestapeld. Boeken achterstevoren en ondersteboven, een waar stapelkunstwerk, geen zichtbare volgorde, althans niet zichtbaar voor Suzanne. Dit ene boek stond met de achterkant gericht naar de woonkamer. Een gezicht keek Suzanne aan. Misschien dat dit het volgende klusje kan zijn had ze gedacht. De soep stond al te pruttelen. Nu zaten ze aan de koffie, ditmaal gezet door hem.

Ze voelde zich niet zo goed vandaag, niet heel actief, dus een bakkie ging er wel in. Ze was eigenlijk nog moe van gisteravond. Ze had het ook veel te laat gemaakt met dat cammen op internet. Ze was gewoon goed bezig vond ze zelf, fijn geld aan het verdienen. Ze moest toch ook een inkomen hebben dacht ze. Je kunt niet leven van liefdadigheid zoals dit vrijwilligerswerk bij bejaarden.

Sinds ze zich bij Camdate.com had ingeschreven en ze daar als performancer bezig was, had ze wel wat verdiend. Wel beter dan "wel wat", het was zelfs zo dat ze gisteren een Jackpot won van €750,- voor meest bekeken cam van de week. Gisteren alleen al 667 bezoekers. De duivel én God had ze grappend bedacht. A perfect day, ach ja, alles is relatief. Mooi nummer trouwens.

Het semi tragische ervan, en ook het slepende ritme, ja dat was iets waar ze wat mee kon, bewegen als een godin, het gekmakende ervan als ze zich steeds beetje bij beetje meer blootgaf, steeds een stukje verder ging totdat ze zichzelf niet eens meer wist in te houden en zich volop stortte op hetgeen verlangd werd, het vervullen van dat verlangen, haar eigen verlangen én daarmee dat van de klant. Ja een echte song voor haar performance, ze zou het misschien zelfs vanavond al gebruiken.

XXRoxanne, multi culti babe, overal voor in, ha ha, zo had ze zichzelf omschreven op Camdate. En de mannen gingen er voor, vrouwen ook trouwens. Roxanne, gestolen van The Police. You don't have to put on the red light, those days are over, nou ja, sort of dan, deze Roxanne had alleen toeschouwers, niemand in bed. XXRoxanne !! ,dat was ze...

Met wie had Lou Reed eigenlijk zo een perfecte dag gehad vroeg ze zich af, en of ze na het wandelen en het ijsje het ... nog gedaan hadden. Wat bedoelde hij nu eigenlijk met de zin You're going to reap just what you sow op het eind. Dat vond ze niet echt fijn klinken. Ook het stukje You made me forget myself. I thought I was someone else, someone good… was hij dat niet dan? Maar wat zit ik nou te mijmeren dacht ze en kwam weer bij uit haar overpeinzingen.

Bij binnenkomst had meneer Schmidt niets gevraagd of gezegd, wat een beetje raar was. Ze had hem een goede middag gewenst maar ook daarop geen reactie. Hij had alleen geknikt. Ze was doorgelopen naar de keuken, al pratend over wat ze ging doen, een soepje maken, en over dat ze naar de markt was geweest. Verse groenten, dat hebben we nodig bazelde ze wat voor zich uit zich afvragend waarom hij niets zei. Ze had het al snel opstaan want ze had de meeste voorbereidingen thuis al gedaan.

Gewezen had hij naar de stoel waar ze nu zat en hij had haar aangekeken met zijn helblauwe ogen, die ondanks de algehele sfeer die ze gevoeld had vragend naar haar keken. Vragend en vrolijk, nee, blij en onderzoekend, uitnodigend om zelf initiatief te tonen, om zelf te beginnen met vertellen. Wat ze zelf kwijt zou willen, niets dwingends hierin. Hij had de koffie geschonken. Eerlijk gezegd voelde ze zich er wel bij, bij die blik, heel anders dan ze van hun eerste ontmoeting had herinnerd of wat ze net had gevoeld, iemand met wie niet te spotten viel, maar niet veel van de openheid die ze nu zag.

Meneer Schmidt had haar toen pas een vraag gesteld. 'Wie ben jij?'

Nu zat ze daar al dik 5 minuten over te prakkiseren. Even had ze gedacht dat hij zo dement als een aardappel was maar dat betwijfelde ze nu ten zeerste. Ja natuurlijk had ze direct geantwoord maar meneer Schmidt was uitgevallen tegen haar. 'Nee, ik vraag je niet hoe de mensen je noemen of hoe je jezelf noemt maar wie je bent.'

'De thuishulp' was haar tweede antwoord geweest maar gesnoef was wat daarop volgde. Ze besloot de vraag te negeren en had zelf een vraag gesteld. 'Wat is de bedoeling van het naar beneden gooien van uw spullen'? Meneer had geantwoord 'dat ben ik niet meer'. Daarna was ze afgedwaald geweest, wat een antwoord ook?! En wat een vraag ook!? Nu was ze er weer bij en keek nogmaals om haar heen. Het warme weer drukte op haar. Een druppeltje zweet vormde zich op het zachte roze vlees in haar nek. Die boekenkast, dat boek. Dezelfde ogen, die blik, viel haar nu op. Van waar ze zat kon ze de titel niet lezen. Wel dat het boek van hem zelf was.

Verhaal Merksplas/Hoogstraten: hoofdstuk 2

2011-05-05T04:16:00.001-07:00

Vele gekke, vooral enge beelden schoten op zeer korte tijd door haar gedachten. Een ontvoering, een ongeval, een hersenbloeding … “Hallo” hoorde ze. Ze schrok. “Hallo meneer Schmidt. Suzanne is hier. Laat je me binnen?” ” Niet Smit, Schmmmidt” siste hij wederom. ”En wie is Suzanne? Waar ken ik je van?” Onthutst antwoordde ze: ”Suzanne, je hulp, ik kom voor je koken!”
“Dit kan niet waar zijn!” dacht ze. Wat is er gebeurd ? Ze schrok. Het zoemende geluid dat aangeeft dat de deur naar de lift geopend kan worden, verstoorde haar gedachten. Ze duwde de zware glazen deur open en rende de gang in. Zenuwachtig wachtte ze op de lift die zich volgens de felle rode cijfers boven de deur op de vierde verdieping bevond. Met zwetende, bevende handen drukte ze op de “acht”. In de hal op de achtste verdieping heerste een ijzige stilte. De deur van meneer Schmidts appartement stond op een kier.

Ze duwde zachtjes de deur open. Angstig keek ze om zich heen. Ze zag niet echt dingen die bevestigden wat ze al een hele tijd dacht. Geen stukken, geen brokken, geen drukte … integendeel zelfs. De gang straalde rust uit. Ook de slaapkamer die open stond, had geen tekenen van een gevecht of vertoonde geen bloedsporen. Wat kon er in godsnaam gebeurd zijn ? Ze stapte de woonkamer binnen. De beide ramen stonden wagenwijd open. De gordijnen die, aan de grauwe, groezelige kleur te zien, in jaren niet gewassen waren, waaiden zeer druk heen en weer. Suzanne liep naar de ramen en sloot ze. Hierdoor werd het plots ijzig stil. Het geluid van de auto’s die door de drukke straat reden, het geroep en getier van de spelende kinderen verdwenen achter het dubbele glas. Zelfs de irritant blaffende hond van de overburen werd zo het zwijgen opgelegd.

Meneer Schmidt zat stil voor zich uit te staren in de rustieke oude fauteuil. Het leek alsof hij dwars door alles heen keek. Hij keek verdwaasd door de grote ramen naar buiten. Suzanne probeerde te observeren wat Meneer Schmidt zo fascineerde maar ze zag enkel daken, schoorstenen, enkele vlaggen van de lokale supermarkt en het voetbalveld van de plaatselijke voetbalvereniging. Niet echt dingen waarvan je zou denken dat ze iemand zo angstig of kwaad konden maken. Plots draaide hij zijn hoofd naar Suzanne en vroeg : “Hé Mieke, wat doe je hier?”. De enge blik in zijn ogen deed haar huiveren. “Ik ben Mieke niet”, zei ze. “Ik was hier vorige week toch !” Nog steeds verdwaasd keek hij haar terug aan. “Ach ja, vorige week … “ zei hij.
Ze wandelde, nog steeds niet gerust, de keuken in. “Zal ik je een kopje koffie zetten ?” probeerde ze de akelige sfeer te doorbreken. “Ja, leuk, koffie …” mompelde hij. Ze zocht de koffie en de koffiefilters in de rommelige kasten. Je kon direct zien dat dit een woning was van een alleenstaande man. Niets stond op de plaats waar het logischerwijs zou staan. De vuile afwas stond er al enkele dagen. Ze waste de kopjes af die ze de vorige keer nog samen vuil maakten. Ze wist niet wat ze er van moest denken. Vorige week was meneer Schmidt nog zo’n lieve, vrolijke, zichzelf respecterende man.

Ze ging voor hem zitten. Ze schonk hem een grote beker koffie in en zette deze op het bijzettafeltje naast de bank. Het viel haar op dat er op het tafeltje een ronde plek was waar geen stof lag. “Hier moet de vaas gestaan hebben”, redeneerde ze snel. “Wie is Mieke?” vroeg ze. Hij antwoordde : “Mieke is mooi…”. Ze dacht aan de foto die ze beneden op het gras had zien liggen. “Was het je vrouw ?” vroeg ze voorzichtig. “Mijn vrouw, ja … Mieke is mooi … mag ik melk … ik wil melk !!”. Ze stond op en liep terug naar de keuken. Plots zag ze in de prullenmand een envelop liggen. De nog steeds gesloten envelop was voorzien van het opvallende logo van de belastingdienst. Ze viste hem tussen het andere vuil uit het mandje. Door het adresvenstertje zag ze geld, veel geld. Ze opende de envelop. “Meneer Schmidt, ik denk dat je een foutje maakte. Je hebt blijkbaar je pensioengeld in de prullenmand gegooid. Wel opletten hé, de volgende keer !”
Ze schonk meneer Schmidt melk in. Ze roerde in zijn beker terwijl haar oog op de viskom viel. Wat ze zag, maakte haar nog banger dan ze al was. “Meneer Schmidt, wat doet de afstandsbediening van je televisie in de viskom ?” vroeg ze. Meneer Schmidt keek op. Hij keek haar weer met die vragende ogen aan en mompelde : “Televisie … Viskom … Mieke is mooi hoor...”

Ze ging weer voor hem zitten. Dit had ze nog nooit meegemaakt. Op school had ze wel geleerd over bijvoorbeeld mensen met dementie, of over mensen met een geestelijke handicap, maar dit was ze in haar driejarige loopbaan nog niet echt tegen gekomen. Wat moest ze doen? En wat was er precies gebeurd ?
Ze nam meneer Schmidts handen vast. Ze voelden ijskoud aan. Ze trilden. Hij hield ze stevig geklemd tussen zijn knieën. Toen merkte Suzanne een grauw, vergeeld papier op. Het zat geklemd tussen zijn lange magere vingers. Geruststellend zei ze : “Zal ik de brief voor je bewaren ?” Hij keek haar aan. De tranen rolden over zijn gebruinde, verrimpelde wangen. Hij knikte. Heel stilletjes liet hij de brief los. Bevend en schuddend weende hij nog harder. “Ik weet het allemaal niet meer !” zei hij onzeker. “Ik weet het allemaal niet meer...” Terwijl hij zijn handen diep in die van Suzanne drukte, smeekte hij : “Laat me asjeblieft niet alleen !” De natte, betraande brief was tussen haar armen op haar schoot gevallen. Terwijl Suzanne meneer Schmidt geruststelde dat alles goed zou komen en dat ze daar samen voor zouden zorgen, las ze de titel van de brief. “Liefste Pieter…”

Verhaal Rijkevorsel: hoofdstuk 2

2011-05-04T04:48:00.000-07:00

Na enkele seconden hoorde ze de stem van meneer Schmidt door de deurtelefoon. Ze noemde haar naam en de deur ging open. Suzanne nam de lift naar de achtste verdieping, en zag dat de deur van meneer Schmidt op een kier stond. Voorzichtig duwde ze deze verder open terwijl ze zijn naam riep. Ze schrok.

Meneer Schmidt zat netjes gekleed met een wit overhemd op een stoel. Tegen zijn hoofd hield hij een vochtige keukenhanddoek. Deze was behoorlijk bebloed en ook de kraag van zijn mooie hemd was besmeurd. “Meneer Schmidt”, zei Suzanne, “Wat is er gebeurd? Bent u gevallen? Ik bel de dokter, die wonde moet dringend verzorgd worden.”

“Nee Suzanne, alstublieft, wil je mijn jas en andere spullen halen. Ze liggen beneden op het grasplein voor het flatgebouw”, antwoordde meneer Schmidt.

Suzanne drong erop aan dat ze eerst de dokter zou bellen en dan de spullen zou ophalen. Ze vroeg nog eens wat er gebeurd was. Ze vond de telefoonnummer van de dokter op het lijstje naast het toestel. Ze legde de situatie kort uit en de dokter beloofde om onmiddellijk langs te komen.

Suzanne ondersteunde meneer Schmidt en hielp hem in de comfortabele canapé. Ze nam de lift naar beneden, raapte de jas en de beschadigde foto op en ging terug naar boven.

“Wat is er toch gebeurd?”, vroeg ze nogmaals. Voor meneer Schmidt kon antwoorden ging de bel. Suzanne deed open voor de dokter en wachtte hem op aan de deur van de flat. De dokter schrok toen hij zijn patiënt met een bebloed gezicht zag zitten. Hij vroeg wat er was gebeurd aan Suzanne. “Ik weet het niet”, zei ze, “meneer Schmidt heeft nog niets verteld”. Over de jas en de foto zweeg ze. Instinctief voelde ze aan dat er iets niet klopte. Maar wat?

Dokter Geysberghe had in een mum van tijd de wonde verzorgd, ze kon gelukkig worden dicht gekleefd met steriele strips. Ondertussen had meneer Schmidt verteld dat hij gestruikeld was en met zijn hoofd tegen de rand van de tafel was gevallen. Suzanne deed er het zwijgen toe. Dokter Geysberghe zei tegen haar dat ze de patiënt een glaasje cognac mocht geven om te bekomen van de val. De dokter nam afscheid en beloofde ’s avonds nog eens langs te komen.

Suzanne vroeg aan meneer Schmidt waar zijn overhemden lagen, zodat ze hem eerst kon helpen een ander hemd aan te trekken. Ze hielp hem naar de slaapkamer waar hij de juiste kastdeur aanwees. Terug in zijn canapé, ging Suzanne koffiezetten en in de drankkast naast de canapé van meneer Schmidt vond ze een fles goede cognac. Ze gaf meneer Schmidt alvast een bodempje. In de keuken haalde ze twee tassen koffie.

Toen installeerde ze zich tegenover haar opdrachtgever. Deze zag er ondertussen al iets meer ontspannen uit. Suzanne dacht dat dit het juiste moment was om nog eens te vragen wat er nu echt gebeurd was.

“Dat verhaal van die val, geloof ik niet meneer Schmidt. Hoe verklaar je dat die foto en je jas beneden liggen, en jij hier met een hoofdwonde in je flat zit?”, vroeg ze. Meneer Schmidt zweeg nog enkele seconden, keek Suzanne ernstig aan en begon toen te vertellen.

Hij was die morgen tamelijk vroeg van huis weggegaan. Het was mooi warm lenteweer, dus had hij al vlug zijn te warme winterjas met visgraatmotief uit gedaan. Vandaag was het zijn huwelijksverjaardag. Vijfenvijftig jaar zouden ze nu gehuwd zijn, mocht zijn lieve Mariëtte vier jaar geleden niet gestorven zijn. Hij hield ontzettend veel van haar en miste haar nog elk uur van de dag.

Meneer Schmidt dacht nog dikwijls terug aan die heerlijke dagen in het Hilton hotel in Parijs. Daar was hij enkele dagen op vakantie geweest met zijn lieve vrouw om hun vijftigste huwelijksverjaardag te vieren. Ze hadden immers alleen maar elkaar, daar hun huwelijk kinderloos was gebleven.

Hij vertelde verder dat hij met hun trouwfoto op weg was naar het graf van Mariëtte. Dat leek misschien gek, maar daar had hij een ritueel van gemaakt. Elke verjaardag van hun huwelijk deed hij dat.

Met de foto in zijn hand was hij dus op weg naar het kerkhof. Hij liep over het grasveld om de weg een beetje in te korten. Opeens hoorde hij iemand zijn naam zeggen. Hij had zich omgedraaid en daar stond een jonge man van ongeveer veertig jaar, die meneer Schmidt vaag bekend voorkwam.

En toen ging alles heel vlug, de man haalde uit met een scherp, blinkend voorwerp. Een stekende pijn aan de zijkant van zijn hoofd, deed meneer Schmidt even wankelen. Zijn jas en foto vielen op de grond.

Ondertussen was zijn aanvaller al verdwenen. Er was niemand in de buurt en meneer Schmidt was op eigen kracht terug in zijn flat geraakt, waar enige tijd later Suzanne arriveerde.

Suzanne schrok zo dat ze voorstelde om direct de politie te bellen. Waarop meneer Schmidt met krachtige stem protesteerde, “NEE, Suzanne, NEE, want je weet nog niet alles. Ik leef al zestig jaar met een groot geheim”…