Vorig jaar deden we mee en dit jaar doen we het met meer overtuiging nog een keer.
Ze zijn het nog niet vergeten, ons kinderen. De twee oudsten weten het ook héél goed. 40 dagen geen vlees.
Enfin, ik weet nu al dat het weer geen 40 volkomen vleesloze dagen zullen zijn. Maar één carnidag per week ipv één veggiedag per week, dat zou toch al een schone ommezwaai zijn hé?

Vorige editie zinderde onze warmemaaltijdenzondervlees nog lang na en dat is een goed ding denk ik. Als ik nu vlees koop, dan zal dat meestal minder dan meer zijn. Voor 6 personen haal ik gemiddeld 450 gr vlees in huis met een maximum van 600 gr voor het hele gezin.

Voor de broodmaaltijden hadden we het wat moeilijker. Allee ‘we’… ‘ik’ dus. Er kwam nog vlees binnen voor het boke. Minder. Veel minder. Dat wel.
Hoe raar dat ik het vorig jaar niet verzonnen kreeg om vegetarisch broodbeleg in huis te halen.
Ons kinderen leefden op choco, honing, confituur (ik heb ook dit jaar nog hopen potten staan!), kaas, smeerkaas, geitenkaas en af en toe een vleesje.

Voor de start van dit jaar haalde ik alvast wél tartex en kabouterpaté in huis.

Het vervult me enigszins met nostalgie. Ik ging namelijk naar een school waar de helft van mijn klasgenoten tartex tussen zijn bokes smeerde. Over het waarom daarvan heb ik me als puber nooit vragen gesteld. Dat was zo. Wij deden dat thuis niet. Bij de goeie Vlaamse boerenkost hoort standaard een goei stuk vlees. Zo ben ik groot gebracht.

Gelukkig leerde ik op school ook andere voedingsgewoonten kennen.  Ik deelde het leslokaal standaard met 1/4 vegetariërs en 1/4 halve vegetariërs
In onze klas zat ook iemand die macrobiotisch was. Haar moeder bracht elke middag gewoontegetrouw een portie versgemaakt eten naar school. Maar onze puberale, macrobiotische klasgenoot was daar niet altijd heel content mee. Zo ruilden wij onze boterhammen tegen haar eten. Man! dat was toch lekker. Tofu, seitan, zeewier,… Ik had daar tot voor mijn 14de nooit van gehoord.

Enfin, we rakelen dus nog eens wat oude kennis op. Eindelijk! *verdient een sjot onder haar kont*

#DZV2012 is alvast hipper dan de editie van vorig jaar.  Er lijken meer mensen te zijn die meedoen.
We verzamelen receptjes op pinterest en we gooien onze verminderde ecologische voetafdruk in de strijd.

En alsof dat nog niet genoeg is, waag ik me alvast aan een ander experimentje.
Geen shampoo meer. Hier opgepikt. Daar vandaan.
Geen idee of het veel verschil zal geven… We wasten onze haren tot hiertoe vrijwel altijd met biologische shampoo.
Voorlopig is het een experiment met betrekking tot mezelf. Voor de kinderen kwam er hier bioplanetgewijs nog nét een shampoofles van 500ml in huis. En manlief staat ook niet te springen op van die zotte ideeën.

Hop! Als nu de zon nog wat meewil en de dagen rap genoeg lengen, vergaar ik misschien genoeg energie om die voorjaarsvoornemens tot een respectabel einde te brengen.

Zo produceer ik voor ‘t eerst fotomateriaal dat is onderworpen aan de privacywet. Want ja, er zijn kinderen waar geen foto’s van mogen gepubliceerd worden en dat is wennen.

Ge zou eens moeten weten wat een lief snoeteke er boven dit prinsessenlijfje staat.

Aan bovenstaande foto ziet ge trouwens meteen waarom ons kinderen niet met hun schoon schoenen naar school gaan maar met (winter)botten.

Voila. We blijven dus wat vaag in de foto’s van deze “opdracht.”

De andere foto’s staan op Flickr, veilig privaat te wezen. In afwachting van het betere papierwerk en napluizen van toestemmingsformulieren van ouders.

Hoe heerlijk simpel was het leven toen ik naar school ging. Het kon niemand wat schelen wie er waarvan foto’s trok.

]]> http://schrijfselkes.blergh.be/2012/02/18/privacytoestanden/feed/ 3 http://schrijfselkes.blergh.be/2012/02/18/privacytoestanden/ http://feedproxy.google.com/~r/Schrijfselkes/~3/8RPdiNmwtGQ/ http://schrijfselkes.blergh.be/2012/02/07/fotos-2/#comments Tue, 07 Feb 2012 15:39:47 +0000 Katrien http://schrijfselkes.blergh.be/?p=724 Het overgrote deel van onze foto’s staat op flickr.
22.500+ foto’s. Een deel daarvan enkel zichtbaar voor ons, een deel enkel voor ons en vrienden en familie en het merendeel publiek.

De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ‘t is zoiets als het risico van ‘t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

Er werd een patroon uit de kast gevist en een stofke.  Het werd iets wat gebaseerd was op een broekje (patroon 7) uit ottobre 4/2011.
Eerder een jongensmodelletje. De patronen voor meisjesbroekjes die ik hierthuis vond, zijn allemaal zo tuttig.
Het probleem is ook dat Mitte een kleintje is voor haar leeftijd. De broeken in haar maatje zijn  vaak nog babymodelletjes. Geef toe, maatje 74 voor een kindje van bijna 18 maanden is behoorlijk klein hé en kindjes van 9 maanden dragen nu eenmaal andere kleedjes dan kindjes van 18 maanden.

Ik tekende maat 80 op het half meterke van  mijn langbewaarde vogeltjesstof. De boel stond algauw in elkaar.
Half afgewerkt frommelde ik het rond Mitte haar lijfje. Te groot! Wat had ge nu gedacht.
De lengte dat viel nog mee, daar had ik op gerekend. Maar breed!! En ik had de boord er al aangezet. Ah ja, zo ben ik dan.

Een stukje naad uit de boord werd losgehaald en voorzien van een brede rekker.  De pijpen werden versmald tot een aanvaardbare breedte en dat alles zonder de boord weer van het broekske te halen.
Onderaan de pijpjes naaide ik een elastiekje.

Enfin, niet het beste maaksel ooit. Ook niet slim om een maat groter te maken dan uw dochter in werkelijkheid is.
Ik moest ook wennen aan het stofke in broekvorm. In ‘t begin vond ik het nogal pyjama-achtig.

Maar goed, de dochter kan er nog een stuk in groeien.
En voor de volgende broekenversies… iemand die een tof patroon kent voor minimeisjes van 18 maanden?

Ze heeft een emailadres. Operationeel en al! Héél af en toe komt daar dan eens een mailtje van binnen in stijve schrijftaal. Dan denk ik “allee, gij zijt mijn moeder, schrijft da nu toch eens gewoon.”

Vandaag was één van die zondagen dat wij met z’n allen samen eten in “d’Abelebaan.”
“Ik heb uwe mail gelezen” zei ze mij. Ik kon al niet goed volgen. Ze bedoelde het laatste postje op kindjes.net. Over Fien die al eens verandert in een hysterische furie.
Zover is ze dus nog niet mee in heel dat internetgegeven. Maar het blijkt dus dat ze nu toch ook het kindjesdagboek kan/wil lezen.

“Just gij hé…” Dat het leek alsof ze zoveel jaar terug in de tijd werd gekatapulteerd. Want ik deed dat ook, zo woedend worden. En ik trok aan mijn haren en ik gooide met vanalles en ik bonkte met de deuren en… en…
“Mor ze kruipt toch nog ni op het dak.”
“Ah nee moeder, ze is nog geen 14 hé”  diende ik haar van repliek.

Ik voelde puberale opstand en verzet opwellen.  Het onbegrepen kind dat eerst bijna een stuk van z’n tong bijt alvorens in overdrive te gaan.
Een schuldgevoel. Over hoe moeilijk ik het haar wel niet gemaakt heb. Over mijn slechte kantjes. Over mijn kuren als kind en als puber.

Ik sta daar ongetwijfeld te lang bij stil. Allicht bedoelde ze enkel dat ook zij daardoor is gemoeten. En dat is toch ook toffe gespreksstof zo aan een overvolle tafel.
Maar kijk… mijn moeder en ik, wij zitten niet altijd op dezelfde golflengte. Sjans dat ik ze graag zie of ik had mijn gezicht nog eens op aloude wijze in mijn eten geduwd.

Geen 2 minuten later komt de verse 3-jarige  luidzingend naar beneden. “Moeke, ik ben op mijn muizenvoetjes naar beneden gekomen hé.” Die voetjes waren okee, die klep daar moeten we nog wat aan werken.
En zo zit ge dan algauw met drie spelende dochters in uw kamer. Ah ja, die jongste legt zich na haar ochtendlijk sloeberke moekesmelk in het warme bed niet zachtjes met haar hoofdje tegen uw lijf. Ze wil haar slaapzak uit en “tappetappe,” stappen dus. Of klauteren over ouderlijven en haar hoofdje in uw oogkas duwen, dat is zo gezellig.

Aangezien vader een professionele techniek heeft ontwikkeld in het negeren van kinderen des ochtends, is het moeder die het na een tijdje niet meer kan aanhoren en met kroost naar beneden teent. Er is niks zo lastig als kinderen die achter eten zagen.

Na het ontbijt wordt de kroost terug naar boven gejaagd. Badtijd. Ze hebben alvast ál hun kleren (lees pyjama’s en onderhemdjes) uitgedaan en in de woonkamer in ‘t rond gestrooid. “Dan kunnen we rapper in bad.”
Om de koude gang te trosteren, wikkelen ze elks hun blootheid in een fleecedekentje of een doek uit de verkleedmand.
Ikzelf stap achter de 17-maander die zélf de trap opstapt.

Boven is de badkamervloer ondertussen gevuld met drie broebels deken. Lachen, gieren, brullen onder hun deken! Eentje valt aan, klampt zich vast aan mijn been en is niet van plan om los te laten. Na een professionele loswrikking ‘s mijnens been richt het dekenbeest zich tot zijn zussen. Die hebben ondertussen hun deken afgeschud en lopen bloot kirrend door de badkamer. Enfin, stel u bij dat lopen niet teveel voor. Onze badkamer stelt qua grootte niet veel voor.

Ik stap de douche in en probeer de douchedeur te sluiten. Niet evident want er staat een minidochter met haar handjes aan de douchebak om mee in de douche te kruipen. In de week doen wij dat immers samen, zo douchen.
Maar ze moet wachten nu dus wring ik ze zachtjes weg.

Ik geniet van het warme weldadige water op mijn lijf. Drie blote ravotters en een huilend, malcontent lijfje dat zich tegen de buitenkant van de douchedeur plakt, achterlatend.
Ik negeer hun gefikfak en gehuil. Een vierkante meter voor mezelf. 5 minuten lang.

Als ik de douchedeur opentrek, vind ik twee aapkes met hun blote kont bovenop het tafeltje met de kleren. Maar als ik vraag om de badjes aan te geven, staan ze rap als tel op de begane grond.

Enkele minuten later zitten de olijke vier dan in hun bad. Er wordt badspeelgoed verdeeld en badwater gedronken. En zelfs al is enige tijd later hun badwater koud, ze willen er liever niet meer uit.

De foto dateert van november ’11, maar ‘t blijft een wederkerige zondagse realiteit.

Vier badjasjes om het rimpelvel te verstoppen en te drogen. Het binnenstebuiten keren van de badkamer omdat in het klim- en klauterwerk de klaargelegde onderbroekjes verloren gingen.
Allee, het schetst een beeld van de ochtenddrukte die vooraf gaat aan onze zondag hé.

Uit: Het leven zoals het is: “Praetershoek”

Een wikkelrokje. Maat 128 want het kind is een jaar ouder dan Fien en een kop groter.

Rap… dat was buiten die lijnensnelweg gerekend, het patroonpapier dat bijna op was, de overlock die al eens een steek liet vallen en dus diende ingeregen en opnieuw ingeregen te worden, de knopen die teveel naar het midden stonden,…
En het ergste van al… dat gisterenavond bleek dat ik de boel weer uit elkaar kon halen omdat ik mijn patronen niet omgekeerd op de stof had gelegd om over te nemen. Allemaal niet erg als ge symmetrische dingen maakt, maar bij asymmetrische toestanden zorgt dat voor gevloek en getorn.

Om geen stof te verspillen werd het dan maar een gespiegeld rokje. Het rechtervoorpand verhuisde naar de linkse kant en het linkervoorpand verhuisde naar de rechtse kant.

Al bij al werd dat rap rokske een dure tijdsbesteding. De gevolgen hierthuis waren er ook naar. De kinderhelft die zichzelf nog niet deftig weet aan te kleden vertoefde tot ‘s middags in pyjama. Er werd in kasten gezeten, verstoten garendeeltjes kregen een lift van kousenvoetjes om vervolgens ergens anders in huis afgezet te worden, er werd gezaagd achter eten, er werd pas ingegrepen in de kindermuziekkeuze toen voor de vierde keer Koekebakkevlaaien van Kapitein “vannokio” (dixit Trijn) door de boxen dreigde te schallen,..

Maar het vriendinnetje was blij!

We hadden ons voorzien, Mitte en ik. Buggy, voetenzak, tutje, knuffel, handschoenen en fototoestel. We gingen ons daar niet stierlijk zitten vervelen hé.

Zo kwamen we een uur en een kwart later weer aan, legde moeder wat duiten op de tafel en vertrokken we met verse foto’s en goedgekeurde auto richting school.

Zo’n uurke verplicht onthaasten is bijzonder fijn. Ook als het te koud is om het fototoestel zonder handschoenen vast te pakken. De ideale gelegenheid om eens foto’s te trekken van andere dingen dan kindertoestanden.

slideshow
(Ik moet precies de mansmens eens aanspreken om dat hier deftig in te krijgen.)

Tgoh, en zo’n slapend Mitteke… dat kunt ge gewoon niet nalaten om te fotograferen uiteraard.

Zo ging ik dus naar huis met twee verse broden én een hoofd vol gevloek. Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk?!
Dat WAS overstromingsgebied. Serieus, weet gij ergens overstromingsgebied zijn dat er geen meer is? Toch niet zonder ingrijpende aanpassingen me dunkt? Ze hebben daar de grond opgehoogd, da’s al.
Een ouw boereke dat zijn grond laat verkavelen en verkoopt, de mensen vertelt dat het nooit echt onder water heeft gestaan, de gemeente die terplaatse gaat en zegt “god ja, dat is hier droog”. Daar word ik zo kwaad van!
Dat ligt daar vol beken en grachten in de buurt. Een beetje verder weet ik zelfs een plek waar ge het water ondergronds hoort klotsen als ge er springt, in de zomer hé!
Wij wonen in Broechem. Broek (vochtig land/moeras) – heim/heem (woonplaats).  Emblem is een dorp verder en ‘t is daar mogelijks nog erger. Meer beken, dichter bij de Nete.
Ge moet daar toch geen tekeningske bij maken zekers?
Ook: hoe lomp kunt ge nu ook zijn om ne grond te kopen op zo’n plaats. (Voor de duidelijkheid; op de plaats in kwestie hebben ze een nieuwe straat aangelegd en meteen vol huizen gebouwd. Het gaat hier niet over twee of drie huizen aan de bestaande straatkant hé.) En nog: Zouden de mensen die hun huis daar in zo’n schoon grote wei neerplanten zich niet schuldig voelen over ingenomen waardevolle natuur?

Ik word soms zwaar mottig van het bestuur en beleid in onze gemeente! Dju seg.

Op alle kaartjes stond een poes, een vogeltje en een lieveheersbeestje.   Op één kaartje stonden die beestjes op een achtergrond van appeltjes dus startte ik meteen de zoektocht naar een geschikte appeltjesstof.

Niet zo evident zo bleek. Maar kijk, in Hong Kong vond ik de juiste stof. Met een bestelling van 60€ werd de boel gratis verstuurd. Aha!
10 dagen later kwam de stof aan.

Tgoh, en had ik nu wat langer gewacht, dan had ik diezelfde stof gewoon bij Vermiljoen kunnen bestellen. Terwijl mijn bestelling onderweg was, verscheen de stof immers ineens bij Vermiljoen!

En toen volgde er een dekentje. Uit appeltjesstof en met flockapplicaties. Dat laatste vergde wat prutswerk, maar kijk… ik vind het meer dan waard!

Hopelijk is de kleine Bas er ook content mee.