Treasure Fleets

Christmas Thoughts in Latin

2011-12-20T00:08:00.000+01:00

The Best Quotes on the Internet!

2011-10-21T12:17:00.000+02:00

Integratiedebat deel MLCXVIII: Hirsch Ballin komt met een duidelijk weerwoord

2011-09-17T14:32:00.001+02:00

Hehe, éindelijk weer eens een geluid waarin ik me herken in het grootste debat van onze tijd: het integratiedebat. Nota bene van voormalig CDA-minister en hoogleraar internationaal recht aan de UvA Hirsch Ballin. PVV-stemmers mogen roepen dat ze zich niet vertegenwoordigd voelen, ik begin me inmiddels ook aardig ongemakkelijk te voelen op de manier waarop de politiek alles wat niet-Nederlands is tegemoet treedt.

Zo niet Hirsch Ballin. Die stelt het doodverklaren van de multiculturele samenleving door meerdere Europese leiders aan de kaak: wat is dan het alternatief? Een monoculturele samenleving? Althans, zo vat het NRC-weblog over recht en bestuur het samen.

Het is het eerste barmhartige woord jegens het samenleven van verschillende culturen binnen Nederland in een lange tijd, en bovendien het eerste sociale en solidaire geluid in tijden dat vanuit de CDA klinkt. Een verstandiger geluid dan vanuit de richting van kabinet en gedoogpartner klinkt, dat spreekt over unheimische zaken als "Leitkultur" en "de gevaarlijke ideologie van de islam". En een geluid dat de werkelijkheid meer recht aan doet: de multiculturele samenleving is niet dood, de multiculturele samenleving is een realiteit.

Graduated

2011-08-31T12:37:00.000+02:00

Yesterday, I defended my master thesis in front of an audience of academics and friends. Henceforth, I can place MSc behind my name.

The defence entailed a presentation and debate with the audience on my thesis titled "Opening up: The Council's changing discourse on transparency of the European Union". It deals with the changing attitude towards opening the administration up for the wider public. Within a period of twenty years, the Council's attitude towards transparency has changed dramatically. The thesis seeks to address the questions of how and why this happened.

The thesis was awarded an 8.5 out of 10, and means the end of the two-year master programme Research in Public Administration and Organizational Science, a special research programme offered jointly by the Utrecht School of Governance, Erasmus University Rotterdam, and Tilburg University. If nothing strange happens, I'll graduate from this master cum laude.

The master also marks the end of seven years' study, first at Warwick (UK) and the Universitat Autonoma de Barcelona (Spain), later at Utrecht University. It will surely not mean the end of academic research though, as I intend to return to the Utrecht School of Governance after holidays for further research into the development of transparency in the EU.

My gawd, what a summer!

2011-08-09T13:40:00.000+02:00

This sure is an exceptionally rumbling summer. Let's hope it stays that way: exceptional.

Summer 2011: Greece on the brink of banruptcy from June onwards. Rain all through July. Crazy extreme-right conservative kills over 80 people which he sees as a way to "rescue" his country. August: Spain and Italy nearly drag the EU into an economic abyss that it won't be able to crawl out of. Like the USA, the EU has the greatest trouble to find a politically workable solution. European leaders pose unconvincingly, late, and half-hearted. And now: London and other English cities burning and looted, for several days on end. Is this summer an exception, or part of a pattern?

What does it all mean?
So the question is: is this crazy nightmarish dream that we will wake up from in the autumn? Or is it the sign that Europe is increasingly able to keep its act together, and to find a concerted way of dealing with the problems of our time? So far, I'm only seeing the latter: signs of embattled groups put against each other. The elites have done it, the immigrants have done it, the conservative right created this atmosphere, the social-democrats have sold out our civilisation. Polarisation to the extet that we haven't seen since the 1970s. At least, judging from the history books, because I've never seen it before, period. Simple solutions abide, but they all involve portraying certain groups as caricatures to their exclusion.

If we want Europe to be a nice place again, it's time to start taking each other seriously again, to act responsibly, and to get over the atmosphere of suspicion and cynicism. I, at least, am pretty sick of it.

Wordls of our own

2011-07-29T00:31:00.001+02:00

I came across the website of Wordl which makes you an artistic word map of any piece of text you whack in there. By way of an official, very scientific, test case to see if I'm on the right track with my thesis, I put my introductory chapter in there. And it seems like I am: all the important buzz words are there, nice and large.

Dodelijk ongeval in de Zwitserse Alpen

2011-07-20T11:13:00.000+02:00

Er zijn dagen dat je je vrolijker voelt. Vandaag vindt de crematie plaats van een toegewijd clubgenoot van de Amsterdamse Studenten Alpen Club. Negen dagen geleden verloor zij bij het afdalen van de Zwitserse Dreieckhorn haar evenwicht en stortte ze naar beneden. Een andere clubgenoot die meegesleurd werd toen hij haar probeerde tegen te houden raakte zwaargewond maar verkeert gelukkig buiten levensgevaar.

Het nieuws kwam bij mij, net als bij andere leden van de ASAC, aan als een donderslag bij heldere hemel. Het betreffende klimteam was zo toegewijd en ervaren. De twee die vielen hadden vorig jaar nog deelgenomen aan een klimexpeditie in Afghanistan, en het meisje leek mij een voorzichtige klimmer die haar risico's wist in te schatten. Natuurlijk, er vallen elk jaar weer doden in de Alpen, maar dat betreft altijd anderen.

En ineens komt het dan zo dichtbij, treft het een clubgenoot, en doet zich de tragedie in zijn volle omvang voor. Ze was nog zo jong, veel te jong om te gaan. "Gewoon" een afdaling op een maandag, eind van de middag, werd haar einde. Alhoewel ik haar niet bijzonder goed kende voelt het toch onwerkelijk dat ze er net nog wel, nu niet meer is. Het plotselinge, het directe, en het feit dat zij zo jong was en midden in het leven stonden maken dit moeilijk te accepteren. "De bergen geven, de bergen nemen" is vandaag even niet genoeg.

Renting a dwelling in the Netherlands

2011-07-15T13:01:00.001+02:00

"The housing market is blocked" has become a truism in the Netherlands.

The house-owning market is a rather complicated matter, with tax exemptions for certain income groups, transfer taxes, all kinds of smart mortgage systems with stable or variable interests, and so on. There is constant heated political debate about it, but I couldn't tell you much sensible about it, other than that will not be buying a house for the moment.

What I do know a little bit about from personal experience and people around me, is how renting works in the large Dutch conurbanisations. It is pretty terrible. I live in Utrecht these days. Whenever I tell people I should like to move back to Amsterdam at some point, people always propose to search together. By agreeing to search for a flat to share with ten separate friends at the same time, they hope to increase their chances of finding something sooner. Everybody wants to live Amsterdam, but hardly anybody will be able to find something on a student budget. Here in Utrecht, a friend was looking for close to a year for an two-person appartment. Every time she was just about to go have a look, the place was already let to someone else.

Now that I am just about to move houses, that got me thinking. Surely my personal situation is not statistically squared, but it is fairly exemplary: patchy, messy, temporary. I'm slowly making promotion though. The first flat that I moved into three years ago when I came back to the Netherlands, was without contract and without the landlord knowing that I lived there. The second flat (my current) has no contract, and a landlord grudgingly allowing me to live there, because he makes a handsome amount of money from me. And in my third flat (after this weekend), I will have a temporary sub-tenant contract, and a landlord accepting it. Wow, in five years time I might even have two whole rooms, and an actual contract!

All of this stands in stark contrast to the several student dwellings that I rented in the UK and Spain: five in total, and all with a decent contract and reliable support service from the landlord's side. What the hell is wrong with the Dutch market?

Kick-off van kunstenaarscollectief Gooische Kunst

2011-07-02T17:17:00.001+02:00

Een rijk kijkje in het werk van gevestigde en opkomende kunstenaars maken de eerste expositie van collectief Gooische Kunst zeer de moeite waard.

Het werk dat wordt tentoongesteld is al origineel, maar daarbij ook nog eens de locatie: Noodweg 51, diep in de bossen van Hilversum-Zuid. Pal naast het vliegveld van Hilversum gelegen heet het hier toepasselijk Gate 51. Deze locatie kon worden geregeld nadat initiatiefnemer Joeri Calis in contact kwam met kunstenares Sascha die hier atelier houdt. Calis: "Vroeger zat hier een Katholieke legerunit ofzo. Die mochten niet bij de anderen aan de overkant van de weg en hadden hier dus hun eigen kantine."

Kunstenaarscollectief Gooische Kunst bestaat past sinds kort en is opgericht door Robin Jongerden. Met inmiddels in het Gooi bekende namen als Willem van Spronsen en Annemarie Voets maar daarnaast opkomende kunstenaars als Jongerden en Calis in hun midden biedt het collectief een breed overzicht aan stijlen die momenteel in deze regio in ontwikkeling zijn. De eerste expositie ("de Kick-off") getuigt hier duidelijk van: van de fijne pentekeningen van Van Spronsen, tot de bloemenvelden van Jocke Overwater, tot het aan surrealisme rakende werk van Jongerden.

Da Vinci-schildermachine
Direct bij aankomst mogen we een demonstratie bijwonen van de door Jongerden en Calis vervaardigde Da Vinci-schildermachine. Die blijkt vervaardigd van een oude planfondventilator en staat stevig aan de grond. Op de machine wordt een doek vastgezet, en het geheel wordt aan het draaien gebracht. Het wordt een rondspatten met verf en kwasten met vernuftige doeken tot gevolg. Omstanders mogen ook hun eigen doek maken: een oudere man gaat daarop los met blauw, rood en geel, op draaiend en stilstaand doek.

Dit is pas het begin
De bedoeling is om in de toekomst nog meer exposities te houden. "Allereerst willen we ons collectief uitbreiden, om vervolgens deeltentoonstellingen te gaan houden", aldus de initiatiefnemers. De expositie is nog vandaag en morgen te bezoeken. Voor meer informatie over het werk van Gooische Kunst, of om je aan te sluiten, zie hun site.

Op de afbeelding De lelijke babykamer van Joeri Calis.

Twee observaties bij de cultuurdiscissie

2011-07-01T13:59:00.001+02:00

Niet zonder emotie heb ik de discussie gevolgd die is uitgelokt door de grootse bezuinigingsactie van staatssecretaris Zijlstra (OCW).

Ik voel me niet thuis bij de geactiveerde cultuurprotesteerders, noch bij de reaguurders die massaal hun afkeer van het culturele establishment uiten onder elk online opiniestuk. Meer aansluiting voel ik bij een hele hoop opiniemakers die ik hierover de laatste tijd hoorde, maar die kennelijk bij beide kanten geen voet aan de grond krijgen. Grunberg en Middendorp in de Volkskrant, Bessems in de Pers, en Sanders in de Vrij Nederland - allemaal zeggen ze: kunstenaars, stel je toch niet zo afhankelijk op tegenover de van weinig cultuurliefde getuigende politieke macht. Geef zelf vorm aan het cultuurlandschap! En cultuurliefhebbers, investeer in de cultuur die je dierbaar is en ga er niet van uit dat die zonder je steun kan voortbestaan!

Observatie 1: Ik ben het eens met het standpunt van de VVD dat er in de cultuursector een omslag moet gaan plaatsvinden, maar ben niet overtuigd dat zij dit zeggen uit liefde voor de cultuur, noch met het belang van een rijk en gevarieerd cultuurland in hun hart gesloten.

Observatie 2: Ik sympatiseer met het idee dat de kunsten en de cultuursector dienen te worden beschermd. Ik ben echter geschrokken van de ongeïnspireerde manier waarop de cultuursector het protest aanging. Geen constructieve houding, geen inhoudelijke argumenten voor het behoud van de kunsten (afgezien van het punt dat het "beschaafd" is, en degenen die ertegen zijn daarmee kennelijk "onbeschaafd"). En evenmin geloof ik van het overgrote deel van de cultuursector dat ze er echt van overtuigd zijn de binding met het publiek aan te moeten gaan.

Conclusie observaties 1 en 2: kunst en cultuur bestaan niet voor niets. Ze dienen een publiek belang. Politiek: erken dit eens ruiterlijk. Publiek: schuw niet weg van je ondersteunende rol. Kunstenaars: trek niet zo vroom een vies gezicht bij het woord "belang".

A weekend away in the hills

2011-06-10T10:17:00.000+02:00

Yes! Well! Now! That's it! The pentecostal weekend has come upon us, and it has become time to pack our bag. For a long weekend away, a trip out of the country and into the hills of Belgium. Throw the weekend bag wide open, dive into the cupboard and toss randomly useful things in there. Hiking shoes, old jeans, camera, check! Take a train down south, impatiently staring out of the window, bored with the pedestrian talk of people beside you. How slowly the landscape changes! But unmistakably, changes comes over it, the paperflat damned landscapes of the Northern Low Countries turning into the gentle waviness of their Southern counterparts.

You cross the border. Or at least, you think you do. Maybe you did so five minutes ago, maybe in two kilometres; what matters is that the Dutch urban regions change into troubled Belgian urban zones, where Flemands, Walloons, Morrocans, Congolese give it their slackest of efforts to live together on a few square metres, using all the instruments of cultural-religious-tribal-economic-in-short-political warfare that they can think of. Brussels is in sight!

The car stands waiting already. Your old friends are there, in general merriness everybody pats each other on the back, kisses cheeks, provides pokes between the ribs. The trunk swallows up all your luggages and off you go. Full speed over bumpy semi-highways, off to the east. There Stavelot, in the southern Liègian area awaits you. Stavelot, who has heard of it? That tiniest of Walloon villages sounding like Stavanger and Camelot at the same time? The weekend you will have there! You stop over at a supermarket on the way, kilometres away, to stock up some beers, some snacks, the general. And back in the car you jump, off shoots the car, you drive drive drive, and Stavelot comes in sight...

Toiletschrijvers doceren

2011-06-09T10:55:00.001+02:00

Ik breng de laatste weken hele dagen door in de achterste zaal van de Universiteitsbibliotheek Binnenstad van de Universiteit Utrecht.

Wanneer men daar het toilet bezoekt vindt men op de muren van een daarvan de volgende regels aangebracht:

toiletschrijver #1: "Grateful Dead - Turn On Your Lovelight"

toiletschrijver #2: "Poëthisch hoor. Emo"

TS #2 heeft het (naast zijn gebrekkige spelling) duidelijk bij het verkeerde eind. Hij ziet het woord "dead" in de regel staan en denkt waarschijnlijk aan een band à la Slayer of Iron Maiden. Op zich geen totaal vreemde gok als je the Grateful Dead niet kent. Hij houdt (net als ik) niet zo van Slayer en Iron Maiden en vindt TS #1 daarom een beetje emo.

Maar niets is minder waar. The Grateful Dead waren hippies die hele gezellige muziek maakten. In de jaren zestig reisden ze per bus de hele Verenigde Staten door op zoek naar vette gigs. Ze waren pioniers van de LSD. Ze inspireerden een hele generatie Amerikaanse intellectuelen. Voor diegenen die deze band niet kennen, klik hier voor een live versie (Woodstock '69) van Turn On Your Lovelight. Have a grateful day!

The Light Pen of Great Authors Who Preceded Us

2011-06-08T12:41:00.001+02:00

It was high time. I kissed whoever stood next to me, shook hands with three more fellows, and started to run home; no one called me back. At the first crossroads, where no one could see me, I turned, and followed a path back into the woods. I was heading for the great city in the south, of which they said in our village:
'The people who live there! I tell you, they never sleep!'
'Why don't they sleep?'
'Because they never get tired!'
'Why don't they get tired?'
'Because they're fools.'
'Don't fools get tired?'
'How could fools get tired!'

(from: F. Kafka, 'Children on the Road', Contemplation, 1913)

Dingen die je vrienden doen

2011-06-07T12:26:00.000+02:00

Terwijl je in de universiteitsbibliotheek nog een dutje doet boven je data-analyse, bereiken je vrienden soms letterlijk grote hoogten.

Via Facebook blijf je op de hoogte van het reilen en zeilen onder je vrienden. Hier pikte ik een artikel op van klimvriend en mede ex-bestuursgenoot van de Amsterdamse Studenten Alpen Club Bas Visscher. Deze zomer gaat hij op expeditie.

Bas klimt al sinds zijn elfde en komt zelfs al langer in de bergen. Na een studie geschiedenis overwon toch de liefde voor de klimsport en sinds enige tijd is hij de beheerder van de klimwand in Universum, het nieuwe Universitair Sport Centrum van de UvA, geeft hij kliminstructie en onderneemt hij allerlei klimtochten in en rondom de Alpen.

Deze keer gaat het voor het eerst voorbij Europa, naar Kirgizië. Daar ligt het Pamir Alaigebergte, met toppen tussen de vier- en vijfduizend meter. Op zich geen onoverkomelijke hoogten, maar wel een erg spannende expeditie gezien het feit dat de expeditiegangers het gebergte laat staan Kirgizië nauwelijks kennen. Bas heeft echter al zo'n 60 behoorlijke wanden buiten beklommen, waaronder enkele ijsbeklimmingen (zie foto), en ik heb er dan ook het volste vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen met de Pamir Alai-expeditie 2011. De dingen die je vrienden doen, petje af! Ik volg de expeditie met nieuwsgierigheid.

Klik hier voor het artikel in de Bever Magazine. Klik hier voor de expeditie-website.

De laatste loodjes wegen het zwaarst

2011-05-31T13:42:00.002+02:00

Gisteren was het op de kop af tien jaar geleden dat de EU zijn eerste openbaarheidswetgeving aannam. In een korte tijd heeft de Raad van Ministers van de EU heeft een prijzenswaardig snelle en grootschalige omwenteling gemaakt waar het transparantie betreft. Wil de Raad met zijn transparantiebeleid echter recht doen aan zijn eigen principes, dan moet er met de huidige wetsherziening betekenisvolle voortuitgang geboekt worden om het proces van transparantmaking af te ronden.

Transparantie in het bolwerk van de eurocraten

Transparantie kreeg binnen de EU voor het eerst een plaats toegekend met het Verdrag van Maastricht dat in 1992 werd aangenomen. In een aan het Verdrag verbonden Declaratie werd gesteld dat het tijd werd voor transparantie in de besluitvorming van de EU om het democratische gehalte en daarmee het vertrouwen van de burger te verhogen. Daarmee werd de aanzet gegeven tot het ontwikkelen van een transparantiebeleid binnen de Raad, destijds de enige wetgevende institutie binnen de EU.

Wat betekent transparantie als we het hebben over de EU? In een artikel van de hand van EU-deskundige Juliet Lodge wordt gesteld dat transparantie met name taktisch ingezet werd om de EU toegankelijk en zichtbaar te maken en op die manier dichter bij de burger te komen staan. Het van oorsprong gesloten Europese project poogde hiermee zijn gesloten imago af te schudden, evenwel met een alsmaar groeiende transparantie als bijeffect. Voormalig minister en lid van de Raad van Ministers Brinkhorst omschreef transparantie eens simpelweg als toegang tot informatie. Waar het Europese samenwerkingsproces in de vroege jaren negentig nog werd gekenmerkt door gesloten deuren en voldongen feiten, kreeg de burger gaandeweg inzicht in de werking en inhoud van het overleg tussen de Europese ministers.

Dit proces is door Deirdre Curtin, hoogleraar Europees institutioneel recht aan de Universiteit van Amsterdam, dan ook terecht omschreven als de weg “van diplomatie naar democratie”. Terecht vanwege de belofte die de Raad in 1992 maakte, maar ook terecht om de werkelijke omwenteling die in de praktijk zichtbaar plaatsvond. Gaandeweg ontstond de concensus dat van de Raad tenminste openheid te verwachten is wanneer hij optreedt als wetgever, zoals dat in alle lidstaten gewoon is. De Raad kon niet langer een democratische tax-free zone blijven, “legislatieve transparantie” werd de standaard.

Rechten opeisen

Van harte is deze belofte niet altijd nageleefd, en herhaaldelijk zagen burgers zich gedwongen om hun rechten op te eisen. Zo moest in 1999 de Britse burgerrechtenactivist Tony Bunyan zich verweren tegen het verwijt dat hij er met veelvuldige verzoeken om toegang tot gevoelige documenten alleen maar op uit was om het systeem te testen. Bovendien werden er talrijke zaken tegen de Raad aangespannen om zijn gebrekkige of zeer minimalistische interpretatie van het begrip transparantie aan te vechten. In veel gevallen probeerden landen met een gesloten politieke cultuur, zoals Frankrijk, het transparantiebeleid bewust te remmen.

Met de tijd werd de Raad echter opener. In 2001 werd de eerste formele wetgeving aangenomen die brede toegang tot documenten mogelijk maakte, en vanaf 2006 werd, naast de al gepubliceerde uitkomsten van stemmingen, een ongekend aantal legislatieve vergaderingen en documenten openbaar. Vandaag de dag kan de burger online een brede selectie aan Raadsdocumenten vinden. Journalististen, lobbyisten, activisten en wetenschappers maakten in 2008 zonder tussenkomst van het Raadssecretariaat gretig gebruik van hun toegang tot bijna 1.2 miljoen documenten.

Er is nog werk aan de winkel

Toch leven burgers van de EU, anders dan de Raad soms doet geloven, nog lang niet in een transparant dromenland. Zo maakte het Raadsbesluit van 2006 het wel mogelijk om alle wetgevende Raadsvergadering in openheid te houden, maar ontbreekt er nog steeds een wettelijke basis, zodat de Raad de deuren bij vergaderingen nog steeds kan sluiten wanneer hij dat wenst.

Daarbij helpt een systematische tegenwerking van bepaalde lidstaten de uniforme uitwerking van het Europese transparantiebeleid bepaald niet. Terwijl veel lidstaten op hoofdlijnen van het legislatieve proces inmiddels wel inzicht verschaffen, zijn burgers nog geheel van hun goodwill afhankelijk aangezien de Europese wetgeving geen invloed mag hebben op de nationale praktijk.

Welke gevolgen dat heeft, ondervonden onderzoekers van de advocacy-organisatie Access Info Europe vorig jaar. Toen zij alle lidstaten vroegen om hun positie in de huidige hervorming van het transparantiebeleid kregen ze van 16 uit 27 lidstaten geen antwoord op hun vraag. Vier landen antwoordden zelfs helemaal niet. En de chaos bleek groter: zes landen verwezen de onderzoekers door naar de Raad, terwijl een beroep werd gedaan op hun nationale wetgeving inzake toegang tot documenten. Het gebrek aan vertrouwdheid met de Europese wetgeving van nationale overheden, de administratieve cultuurverschillen, en de vertragingstaktieken die sommige overheden bewust lijken in te zetten zorgen in de praktijk voor een lappendeken aan interpretaties die het er voor de burger niet makkelijker op maken. Daarnaast is een systeem waarin de burger 27 lidstaten individueel moet aanschrijven om openheid te krijgen achterhaald en voor Europese burgers nagenoeg ondoenlijk in termen van tijd, taal en kennis van de nationale wetgevingen. Wil de EU het transparantiebeleid écht effectief maken, dan is ook uniformiteit een factor van gewicht.

Zoals het overal gaat wegen de laatste loodjes het zwaarst. En toch moet de Raad, nu hij dichter dan ooit komt bij degelijke legislatieve transparantie zoals we die in alle democratieën kennen, ook deze loodjes tillen. Momenteel bevinden de Europese instituties zich in een proces van herziening van de transparantiewet uit 2001. Dit is het moment voor de Raad om te laten zien dat hij niet alleen mooie woorden praat, maar deze in alle openheid ook nog eens in de praktijk brengt.

Bronnen
Brinkhorst, L.J. (1999), ‘Transparency in the European Union’, Fordham International Law Journal
Bunyan, T. (2002), ‘Secrecy and Openness in the European Union – the ongoing struggle for freedom of information’
Council of Ministers (2009), Seventh annual report of the Council on the implementation of Regulation No 1049/2001 of the European Parliament and of the Council of 30 May 2001 regarding public access to European Parliament, Council and Commission documents.
Lodge, J. (2003), ‘Transparency and EU Governance: Balancing Openness with Security’, Journal of Contemporary European Studies

Kim Jong-Il Looking at Things

2011-05-20T17:43:00.000+02:00

Beter goed gestolen dan slecht bedacht. Eén of andere persoon met veel tijd en een gevoel voor humor presenteert King Jong-Il Looking at Things, met elke dag een nieuwe foto waarop de Noord-Koreaanse leider zich onder het volk begeeft en dingen inspecteert.

Op de inzet: Kim Jong-Il bekijkt en proeft koekjes.

Counting down the weeks of studentness

2011-05-20T16:02:00.000+02:00

By some coincidence or purely for reasons of procrastination, I wondered down my old Warwick blog again. It still stands there, saved and locked into eternity on a University of Warwick server, as some kind of public source for posterity. I don't go back there very often, but every time I do, my former self surprises me with the inventiveness in blogging culture that I possessed back in the day.

So today, there I was again, reading entries pondering my final pushes and efforts before obtaining my BA. At the end of February of 2008 , as I had neatly started collecting my literature and questionnaires for the thesis, it dawned upon me that "the final push begins here and now". On the 28th of May, a few days from here three years ago, I recorded "the final hours", with a few exams and a big essay to complete. Just a few days later, my work with be done and some more later I was pleased to find out that it was rewarded with a first degree (= cum laude).

Three years on, sitting in another university library in another city in another country, I suppose then that now finally the time has come to announce the final weeks of studentness. Two months from here, my thesis will need to be completed. I am still utterly in the middle of it, one half of me fighting to keep on going with it in a straight line towards the goal, integrating all elements as foreseen, and turning this into my cum laude icing on the cake, while the other half is fighting and running, looking this way and that, signing me up to all sorts of evening programs, courses, procrastinations, dinners with friends, walks through the shops and endless facebook screens of idle horsecrap. But only three months or so, only some 15 weeks perhaps, and then I will end this part of my life called studentness, which lasted a very varied seven years.

Sad or happy, anxious or excited, there's no escaping it: let's start counting down the final weeks of studentness here and now!

Introducing international affairs and development consultancy, new school

2011-05-16T14:15:00.000+02:00

An ambitious new organisation enters the world of international affairs and development: the Partnership for Research in International Affairs & Development (PRIAD).

For some time now, a couple of university friends of mine have been working on the formal launch of their own consultancy firm. Now, PRIAD is pretty official, with its own website, expert publications, newsletter, and registered office. A network of IR, development, migration and citizenship graduates across continents work together with ambition and enthusiasm. Though a young team of fairly recent graduates, they bring together a quite impressive trail of experience in a number of international organisations and government offices across Northern America, Africa, Asia, and Europe. They speak multiple languages, but only one among them: that of improving their field of action, and doing a thorough job at it.

Have a look at PRIAD's first newsletter, in which the organisation introduces itself and its objectives.

Het tiende rondje IJsselmeer goed verlopen

2011-05-15T16:46:00.001+02:00

Vrijdagochtend vroeg vertrok een groep lopers vanaf winkelcentrum Torenzicht in Eemnes op weg om in estafette rond het IJsselmeer te gaan.

Dat deed deze groep om geld in te zamelen voor het werk van de Werkgroep Poolse Kinderen die namens Pax Kinderhulp elke twee jaar kinderen uit kindertehuizen of kansarme gezinnen laat overkomen voor een vakantie in Nederland.

Dit jaar deed ik voor het eerst mee aan deze loop. Het werd een lange tocht, die ondanks de aanzienlijke afstand van circa 390 km toch erg ontspannen verliep. Dat was voor één deel te danken aan het lekkere hardloopweer (afwisselend zon en wat wolken, temperaturen net onder de 20 graden, de volle 33 uur geen spatje regen), maar voor het andere belangrijke deel ook aan de vlekkeloze organisatie, waaronder een tot in de puntjes verzorgde catering. De 24 lopers waren in 3 ploegen verdeeld, die ieder steeds ongeveer 2 uur de tijd kregen om een etappe van rond de 22 km te lopen; deelnemers renden steeds een kwartier, wat de snelheid goed op peil hield. Al met al liep ik in totaal 7 keer hetgeen voor mij neerkomt op zo'n 22,5 km.

Bij aankomst gisteren werd het verzamelde bedrag bekend gemaakt. Het ging om €12.435, een mooi (en record-) bedrag. Bij deze wil ik dan ook Advocatenkantoor Palthe Oberman te Amsterdam, en een aantal vrienden in Utrecht en Amsterdam (jullie weten wie jullie zijn!) nogmaals hartelijk bedanken voor hun gulle sponsoring!

Klik hier om via de website van de Werkgroep Poolse Kinderen een live geschreven verslag te lezen van de 10e IJsselmeerloop.

Red Cross Nordic showcases itself

2011-05-10T08:57:00.000+02:00

My former Spanish teacher just posted this little video of my old international school on facebook. Made by students at Red Cross Nordic United World College. Isn't it the awesomest thing you've seen in a while?

Online optrekken

2011-04-21T13:41:00.000+02:00

Nieuwe generaties van het soort homo digitalis komen zo nu en dan met geinige nieuwigheidjes. Zo trof ik in de marge van een website deze advertentie aan. Ik sta versteld dat kennelijk e-spierballen tegenwoordig het ding zijn waar het allemaal om draait. Reality 1.0 is zo hopeloos twintigste eeuw, tegenwoordig moet je mínstens een keer per dag even online gaan fitnessen.

Educational community service has arrived in the Netherlands

2011-04-20T11:51:00.000+02:00

This week educators, specialists, and policy entrepreneurs gathered in Maastricht to talk about education and community service.

The first Service Learning Forum, organised by the newly-founded United World College Maastricht (UWCM), sought to bring together everybody interested community service for young people for an exchange of thoughts and experiences. UWCM, which is part of the worldwide United World Colleges family providing progressive and socially inspired education, was a suitable organiser for what will likely become the next important step in Dutch education.

Why community service is a good idea

During the day, several speakers presentated their views. One such presentation, held jointly by the current headmaster of UWCM, Mr Simon Murray, and the former headmaster of UWC Wales, Colin Jenkins, asked the audience some simple but powerful questions:

"When is the last time we did a selfless act?"
"What is it about us that we can give to others?"
"How is our act of giving experienced by the receiver?"
"Is education a function of society or is society a function of education?" (as asked by the American philosopher John Dewey, in his book Democracy and Education)

Such questions go to the core of what educational community service is about: ingraining students with the idea that doing unpaid work for a broad communal goal is both useful (extrinsic) and fulfulling (intrinsic). Contributing towards a social end provides a sense of usefulness, satisfaction, and responsibility for one another.

In this light, the nineteenth-century sociologist Alexis de Tocqueville, in a study of the then-young American society, spoke of forms of close cooperation that he described as "schools for democracy", in which people learn how to collectively work towards a goal that is of benefit for all but which cannot be reached if everybody works for themselves.

Community service in Dutch high schools could serve as a practical learning ground for such insights: quite hands-on and concrete, students encounter both the obstacles and the satisfaction of bringing in their own hands and heads for the public good.

UWC and community service

Starting September 2011, community service internships (maatschappelijke stages) will become an integral part of all secondary school curricula in the Netherlands. United World Colleges, which have been around for fifty years, have ample experience with community service as part of a school curriculum.

All UWCs teach the International Baccalaureat (IB), an internationally recognised A-levels/VWO/gymnasium equivalent, in which Community, Action and Service (CAS) form the centrepiece. This means that all students at the international boarding schools that are UWC work closely with the local community in order to provide service where it is needed, thereby building strong local ties. As as result of this, UWCs have built up such a strong reputation that certain communities have in fact invited UWC to found a college with them.

While the maatschappelijke stage will surely have to overcome some start-up problems, it has much potential for renewal and strengthening of a very practically oriented public-spiritedness among young people. Exactly that is why Forums such as the one held in Maastricht will prove to be important for the near future. We will follow the developments with some excitement.

Click here to read more about the forum that was held in Maastricht.

Te bestaan

2011-04-01T15:38:00.000+02:00

Tussen de bomen vol papegaaien onder
het vuurrood gebladerte met tinten
geel en groen een park van een
eigen geur doordrongen zo zacht
en vertrouwd dat het deel van je uit
is gaan maken en je met een
ingetogen verrukking vervult. Ik leef en
dit bestaat! Nu!

Sta je op de drempel van een huis vol
trappen, breed bij de grond en smaller
als de verdiepingen toenemen. Marmer,
sierlijk wentelend, hout, mysterieus stijgend.
De kamers met meubelen gevuld en een
gevoel van rijkdom, groei en toenemend begrip.
Vanuit het zolderraam de kleurige kruinen
en het taaie gazon.

Het onbevattelijke: dat ik besta!
En daarom alles wat ik zie, voel, bedenk.
De strekkende natuur,
het mos onder de voeten.

De Pijp - 25/10/10

De poëzie der miscommunicatie

2011-03-28T23:03:00.000+02:00

De telefoon gaat terwijl ik mij in het buitenland bevindt. "Papa mobiel", verschijnt er in het scherm.

*Ik: Hey tatus, ik zit nog in het buitenland, laten we morgen even bellen? Hoop dat jullie n goed weekend hebben gehad.

#Papa mobiel: Waar was jij in afrika vorig jaar?

*Ik: Kameroen, hoezo?

#Papa mobiel: Ons [zomer]huis wordt heel groot...
*Ik: ...ok? Verband?

#Papa mobiel: Wij zijn nog in pl

Bravo, Jan Hommen!

2011-03-22T10:32:00.000+01:00

ING-topman Jan Hommen heeft besloten afstand te nemen van zijn bonus over 2010. Daarvoor verdient hij onze lof.

Stel, je bent Jan Hommen. Je bent topman bij een van 's werelds grootste banken, je bent er vrij zeker van dat je goed bent in wat je doet (die crisis was er ook wel zonder jouw aanwezigheid gekomen), je vindt jezelf een redelijk mens maar beseft je tegelijkertijd dat er in de bankentop geen plaats is voor softies. Twijfel een keer en je wordt uit je bestuurderszetel gewipt. Je gelooft in een bonussensysteem, kunt je eigenlijk geen bank voorstellen zonder bonusuitkeringen, en dat is nog niet zo'n vreemde positie want jouw bank en je concurrenten zijn al jaren geheel ingericht op het idee van extra beloning voor het halen van afgesproken doelen. Uiteraard heb ook jij dus afspraken gemaakt over een te ontvangen bonus bij goede staat van verdienste. Over 2010 kwam dat uit op €1,25 miljoen.

Het vervelende is: in 2009 ging de bank waarvoor je werkt bijna ten onder en kon hij slechts met een flinke kapitaalinjectie van de overheid overeind gehouden worden. Een redelijke interventie natuurlijk, want de ING is een systeembank en als die was omgevallen was de troep al helemaal niet te overzien geweest. Maar nu veranderen toch ineens het spel en de knikkers. Je salaris en bonus zijn contractueel geregeld, zelfs in samenspraak met een minister van financiën. Maar nu zit er ineens een andere minister van financiën en voor hem zijn die eerder gemaakte afspraken helemaal niet zo heilig. Hij zegt er niet zoveel aan te kunnen doen, maar er "ook niet zo blij mee te zijn" dat jij die bonus in ontvangst neemt; je leidt immers een bank die "aan het staatsinfuus" hangt. De Jager laat je in de kou staan terwijl een giftige menigte op je deur staat te bonzen. Bobo's, burgers, klanten, parlementariërs; ze hebben er nu allemaal even geen boodschap aan dat dit geld je gewoon toekomt op basis van gemaakte afspraken. De Jager verscherpt nog eens de toon door wetgeving aan te kondigen waarmee een dergelijke situatie wat hem betreft nooit meer zal voorkomen. Je hebt die €1,25 miljoen bijna in je handen, ook voor jou een toch niet gering bedrag en bijna een verdubbeling op je verdiensten bij ING in 2010. Maar de druk neemt toe.

En dan lezen we deze ochtend in de krant: Jan Hommen en zijn medebestuurders hebben besloten afstand te nemen van hun bonus over 2010. Een bijna-unicum! Een bankbestuurder die terugkomt op een eerdere positie, een bankier die een inschattingsfout toegeeft! In de Volkskrant zegt Hommen 'onvoldoende [te] hebben ingeschat welk signaal van de beloning uitgaat naar de Nederlandse samenleving'. De grimmige, niet langer zwijgende meerderheid van het land zal bij deze woorden wellicht de neiging hebben om deze man voor wereldvreemd uit te maken, om het triomfantelijke lachje van de zoete vergelding eens goed te proeven: weer een bankier terug naar zijn hok gestuurd!

Toch zou dat een weinig constructieve reactie zijn. Jan Hommen et al. verdienen onze waardering voor het terugkomen van een onhoudbaar geworden positie. En dat is een belangrijke sociale daad, een stap dichter naar de samenleving. Ze hebben ten koste van enkele miljoenen persoonlijke inkomsten ruiterlijk hun inschattingsfout erkend, een daad die niet iedereen, jij, ik, of een bankier, licht zou vallen. Een discussie over of een salaris of bonus terecht verdiend is, is altijd een moeilijke. Wat is terecht, wat zijn de criteria, en waar zit de grens? Wat in alle gevallen echter mee dient te spelen in deze weging is dat beloning zich niet alleen verhoudt tegenover je prestaties maar ook tegenover je omgeving. Dat de ING-top dit erkent, kan alleen maar als een grote stap vooruit worden beschouwd.