Treasure Fleets

Voorbij de rede

2013-02-14T16:56:00.000+01:00

Waar bevinden we ons als we de rede voorbij gaan? In een niemandsland zonder aanknopingspunten en argumenten waarop we onze besluiten kunnen baseren, of hooguit hele vluchtige en subjectieve waar niemand anders iets mee kan.

In de politiek is dit fenomeen al langer opgemerkt. Populistische politici spelen in op ons "onderbuikgevoel" en voeren het publiek meningen die op onsamenhangende, niet-sluitende, of irrelevante argumenten zijn gebaseerd. Men spreekt wel van de "era of post-truth politics": waarheid of werkelijkheid zijn niet langer de hoofdzaak, terwijl beleving en gevoel in achting stijgen. Opiniepeilingen, politieke polls en retweets zijn de barometer voor het belang van een argument.

Het niet nauw nemen met de waarheid, is dat een moderne ziekte? Ongetwijfeld minder dan de hedendaagse intellectueel wil geloven. In zijn essay On Bullshit (1986) spreekt de Amerikaanse filosoof Harry Frankfurt al over wat een losse omgang met de waarheid veroorzaakt. Een spreker baseert zijn argumenten niet meer op waarheid-claims, waardoor ze ook minder makkelijk ontkracht kunnen worden. Zin en onzin worden met hetzelfde gemak gebruikt in argumentatieketenen, waardoor deze moeilijker worden te volgen en reconstrueren voor wie dit op een rationale manier wil doen. Zo ontstaat er "bullshit" in plaats van leugens, en volgens Frankfurt zijn we daar slechter mee af, want met leugens kun je tenminste nog iets (weerleggen, mensen aanspreken op hun verantwoordelijkheid ten opzichte van de redelijkheid).

Bas Heijne trekt een soortgelijke conclusie in zijn essay Onredelijkheid (2007). In een wereld van steeds verdergaande atomisering ontstaat een behoefte van mensen om ruimte voor een eigen identiteit op te eisen. In plaats van rationaliteit heeft authenticiteit daarbij de boventoon. Het gevolg is dat men zich steeds meer beroept op onredelijke (in de zin van "niet gedeelde" argumenten): "Zo zie ik dat", "zo zit ik nou eenmaal in elkaar", of "je moet gewoon normaal doen".

Ook de inktspotprijs van 2012, gewonnen door de briljante satirist Pieter Geenen, gaat over dit onderwerp: mensen die zich geen snars bekommeren om belangrijke zaken en daar lakse argumenten voor hebben. De les: voorbij de rede zit een schimmig gebied waar we niet teveel moeten rondhangen.

Lessons of Life From the Internet

2012-11-01T15:20:00.002+01:00

When I read this I felt like sharing it here.

A professor stood before his philosophy class and had some items in front of him. When the class began, he wordlessly picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with golf balls. He then asked the students if the jar was full. They agreed that it was.

The professor then picked up a box of pebbles and poured them into the jar. He shook the jar lightly. The pebbles rolled into the open areas between the golf balls. He then asked the students again if the jar was full. They agreed it was.

The professor next picked up a box of sand and poured it into the jar. Of course, the sand filled up everything else. He asked once more if the jar was full.. The students responded with a unanimous 'yes.'

The professor then produced two Beers from under the table and poured the entire contents into the jar effectively filling the empty space between the sand.The students laughed..

'Now,' said the professor as the laughter subsided, 'I want you to recognize that this jar represents your life. The golf balls are the important things---your family, your children, your health, your friends and your favorite passions---and if everything else was lost and only they remained, your life would still be full. The pebbles are the other things that matter like your job, your house and your car.. The sand is everything else---the small stuff.

'If you put the sand into the jar first,' he continued, 'there is no room for the pebbles or the golf balls. The same goes for life. If you spend all your time and energy on the small stuff you will never have room for the things that are important to you. Pay attention to the things that are critical to your happiness. Spend time with your children. Spend time with your parents. Visit with grandparents. Take your spouse out to dinner. Play another 18. There will always be time to clean the house and mow the lawn. Take care of the golf balls first---the things that really matter. Set your priorities. The rest is just sand.

One of the students raised her hand and inquired what the Beer represented. The professor smiled and said, 'I'm glad you asked.' The Beer just shows you that no matter how full your life may seem, there's always room for a couple of Beers with a friend.

From: a guy called Bill Bartok on Facebook.

Krabben waar het jeukt: slecht ontworpen e-government

2012-10-23T16:59:00.003+02:00

Van tijd tot tijd hoor je negatieve verhalen over hoe de privacy van de burger wordt gecompromiteerd door de online activiteiten van de overheid.

Maar kennelijk slaat de overheid de spijker ook op ontwerp-niveau soms mis. Veel websites van overheidsorganisaties bieden de burger de mogelijkheid om via DigiD in te loggen om zelf zaken te regelen. Dat gaat via het menu'tje hiernaast. Maar precies van hoe het geregeld is krijg ik nou jeuk.

Waarom?

Let op de optie binnen het rode kader. Vanuit een veiligheidsperspectief is de overweging van de sms-code natuurlijk dat er getrapte veiligheid ontstaat: een inlogger kent én het wachtwoord, én heeft de telefoon met het opgegeven telefoonnummer bij zich. Logisch bestaan er twee mogelijkheid:

1) Ik ben de rechtmatige eigenaar van het account

2) Ik ben niet de rechtmatige eigenaar van het account en probeer binnen te dringen.

Laten we allereerst de eerste mogelijkheid beschouwen: ik ben de rechtmatige eigenaar van het account. Ik krijg de keuze geboden: inloggen mét, of zonder sms-code. Met sms-code kost meer tijd, dus die optie sla ik over. Immers weet ik toch dat ik rechtmatig inlog, dus ik ben er niet bij gebaat om dat verder te verifiëren.

Onder mogelijkheid twee echter probeer ik binnen te dringen. Nu wordt me de keus geboden: proberen in te breken met sms-code of zonder sms-code. Mijn doel is om zo snel en gemakkelijk mogelijk in het account binnen te dringen. Bovendien heb ik mogelijk het telefoontoestel van de accounthouder niet bij me. Dus ik kies: zonder sms-code: sneller en minder obstakels die tegen me kunnen werken.

Conclusie: het gebruik van sms-authenticatie is nutteloos geworden. Zowel gebruiker 1) als 2) zullen het niet gebruiken als ze de keus krijgen. Het kan niet zo goed niet als keuze worden aangeboden, en zoals het er nu staat biedt het een schijnveiligheid.

Persoonsgebonden emoties

2012-10-15T09:55:00.000+02:00

Ik lees net op een wetenschappelijke nieuwsblog een mooie analogie tussen psychologie en klimatologie. "Persoonlijkheid verhoudt zich tot emotie als klimaat zich verhoudt tot het weer", aldus professor Marcel van Aken. Een uitleg die intuïtief duidelijk is. Lees hier een interessante samenvatting van de lezing die hij voor het Utrechtse Studium Generale hield en begrijp wellicht iets meer over je reactie op de wereld om je heen.

Krabben waar het jeukt: taalpuritanisme

2012-10-11T11:51:00.001+02:00

In de regel houd ik niet van puritanisme, in elk geval niet van taalpuritanisme. Ik geloof dat taal, net als bijna al het andere, in constante flux veranderlijk is, en dat diegenen die gaan zitten op een interpretatie van "taal zoals het moet" doorgaans bang zijn voor verandering.

Voorbeelden van aanstellerig taalpuritanisme: "Waarom baby zeggen als we het prachtige woord zuigeling kunnen gebruiken?" Of, met de Franse slag: "Computer, c'est l'imperialisme Americain. Nous disons l'ordinateur."

Maar van de tekst op de afbeelding hierboven krijg ik toch jeuk. En als het jeukt moet je soms gewoon effe ordinair krabben. "Het career event." Het career event? Het career event? Het career event? Als kiezen niet moeilijk is moet je het doen. Moet zijn: "het carrière-evenement", of "the career event".

Over tot de orde van de dag.

The Best Quotes on the Internet, II

2012-10-09T17:42:00.001+02:00

Source: Facebook group Belarus Freedom News

Like a spot of oil

2012-06-28T15:44:00.002+02:00

As the world's eyes are on Syria along the Turkish border, something else is underway in one of Africa's largest countries. Pass it on: Sudan seeks to be free from Bashir's dictatorship.

The Arab Spring that started in Tunisia early last year has sent political shock waves across the Arab world. One spring later, internal and regional power relations have been significantly altered. In Tunisia, Egypt and Libya, new governing coalitions have stood up, while leaders beyond those countries have felt the need to respond through oppression or some kind of reform. The current fronteer of the Arab spring seems to be situated in Syria, where the Assad regime is entrenched in a bitter struggle for survival in ever increasing international isolation and blind violence.

However, since less than two week, unrest has come over Sudan, too. This predominantly muslim country, inhabited by over 30m people, has been under Bashir's rule since 1989. Bashir, who has faced an international arrest warrant for years, rules with an iron fist, and is held responsible for the death of at least hundreds of thousands of people, most notably in the oil-rich area of Darfur. Torture is a daily risk and reality for anyone seeking to oppose his rule.

Yet rapidly rising food prices have been pushing the population into a desperate corner. Foreign Policy reports:

The current wave of unrest was started by women. On June 15, a group of female students at the University of Khartoum launched a public protest against drastic hikes in the prices of food and public transportation. Their male classmates joined them, and together they marched into the center of the city, where they were met by the combined forces of the police and the infamous National Intelligence and Security Service, who attacked the demonstrators with tear gas and iron rods. Courts have sentenced some of the detainees to lashes -- in some cases as many as 60.

But this failed to stop the revolt, which soon spread to other universities in Khartoum and then outside of the capital. Since then there have been demonstrations around the country, including places as far afield as Omdurman and Kasala.

So far, the story has hardly been covered in western media, which is, according to FP, partly due to a successful policy of foreign journalist bullying by the Khartoum regime. Therefore the FP calls upon media to cover the story more widely.

Sudan has been long enough under the yoke of a bloody and power-hungry dictator. And although the experience so far has shown us that the Arab Spring does not always yield smooth success (see, e.g. the situation in Syria and Libya), with a little help from the west, this may be Sudan's moment - with no other way forward than out.

Pareltjes

2012-04-19T10:13:00.000+02:00

Zo af en toe valt je oog op een aardig geschreven stukje. Een pareltje van eloquentie. Zoals bijvoorbeeld deze ingezonden brief in het Financieele Dagblad van 22 oktober 2011. Geschreven door een dikke Nederlander geschoold in de Erasmiaanse ironie:

Veel te dik

Ik ben veel te dik. Volgens de hooggeleerden Groot en Maassen van den Brink (FD 17 oktober) zou ik daarom op alle mogelijke manieren meer moeten betalen voor zorg, bepaalde etenswaren en wat dies meer zij. Even afgezien van de moeilijkheden bij de uitvoering (misschien een chip implanteren of een tatoeage met medische informatie?) is daar met mij over te spreken, maar alleen onder bepaalde voorwaarden.

Te mager is ook ongezond. Ik stel voor anorexiapatiënten te beboeten.

Drugsverslaafden zou ik alleen nog tegen contante betaling in behandeling nemen en skiblessures moeten ze maar in het buitenland laten behandelen. En waarom betaal ik als man mee aan de kosten van zwangerschap?

Nee, solidariteit hoeft van mij niet en ik ga daarom ook minder belasting betalen. Ik heb geen school meer nodig en ook de universiteit heb ik achter me gelaten. Ik ga nooit naar voetbalwedstrijden dus de inzet van politie aldaar is overbodig. Er zijn duizenden kilometers wegen die ik nooit gebruik en laat al die zielepoten die werkeloos, arbeidsongeschikt of lui zijn het zelf maar uitzoeken. De belangrijkste voorwaarde, echter, is deze: ik wens niet één rode cent te besteden aan het salaris van hoogleraren (medische) economie.

TEDx at Utrecht University

2012-04-16T13:02:00.001+02:00

Tomorrow, there will be a TEDx, organised by students from Utrecht University.

TEDx (Technology, Education, Design, x stands for independently organised) are series of talks by high profile speakers on various themes of social relevance. This TEDx edition is all about social entrepreneurship, an area in which exciting (and mostly: many) things are happening. It is moreover a close kin to the idea of collaborative entrepreneurship that I am currently working on in a Utrecht University honours class. In all cases, creating social value is at the core.

Great speakers (practitioners, thinkers, inventors, and whatnot) get 18 minutes to unfold a refreshing view on social entrepreneurship. Initially for an audience, and then for the world wide web. If anything, have a look at the list of speakers, read through their profiles, and you will already feel a glimpse of the inspiration.

Acknowledgements acknowledged

2012-04-05T14:28:00.000+02:00

Funny how the past comes flying in your face sometimes, leaving a smile.

As that sounds kind of abstract, let me explain. Just now as I went on Google Scholar to see if my first academic publication to a double-blind peer-reviewed international journal already came up (which, hurray, it did, see here), I stumbled upon my name in a few more unexpected places.

Namely, as acknowledgements for contributions made to two books published in 2007 and 2010. The latter, a volume on sociological theory, spoke of contributions by students in ways in which "they are often not aware of" (well, right he was). The former, a book on wages and currency from antiquity to the twentieth century, thanked me for editorial contributions (and, whilst at it, even took my name up in the index at the end of the book!). This reminded me of those friendly and interesting people at the University of Warwick and IISG in Amsterdam that I worked with between 2004 and 2008. And left a smile on my face.

Conclusion: Google yourself from time to time - you'll be surprised.

Earth Hour: doe mee en doe de electriciteit uit

2012-03-30T14:42:00.000+02:00

Morgen is het weer zover, tijd voor het jaarlijkse Earth Hour. Een belangrijk initiatief, zo vindt Treasure Fleets.

Sinds een aantal jaar zetten miljoenen mensen over de hele wereld een keer per jaar een uur alle lichten uit onder het motto: "what are you willing to do to save the planet". Daarmee geven ze een belangrijk signaal af en degenen die in posities verkeren om internationaal het energieverbruik, en daarmee de CO2-uitstoot, structureel omlaag te brengen. Burgers willen op deze manier aangeven: wij zijn bereid aan besparing bij te dragen. Het initiatief komt van het WNF, en wordt onder andere gesteund door mijn werkgever, de Universiteit Utrecht.

Morgen is het weer zover. Van 20:30 tot 21:30 gaan de lichten uit. Een kleine moeite, maar een groot gebaar.

Christmas Thoughts in Latin

2011-12-20T00:08:00.000+01:00

The Best Quotes on the Internet!

2011-10-21T12:17:00.000+02:00

Integratiedebat deel MLCXVIII: Hirsch Ballin komt met een duidelijk weerwoord

2011-09-17T14:32:00.001+02:00

Hehe, éindelijk weer eens een geluid waarin ik me herken in het grootste debat van onze tijd: het integratiedebat. Nota bene van voormalig CDA-minister en hoogleraar internationaal recht aan de UvA Hirsch Ballin. PVV-stemmers mogen roepen dat ze zich niet vertegenwoordigd voelen, ik begin me inmiddels ook aardig ongemakkelijk te voelen op de manier waarop de politiek alles wat niet-Nederlands is tegemoet treedt.

Zo niet Hirsch Ballin. Die stelt het doodverklaren van de multiculturele samenleving door meerdere Europese leiders aan de kaak: wat is dan het alternatief? Een monoculturele samenleving? Althans, zo vat het NRC-weblog over recht en bestuur het samen.

Het is het eerste barmhartige woord jegens het samenleven van verschillende culturen binnen Nederland in een lange tijd, en bovendien het eerste sociale en solidaire geluid in tijden dat vanuit de CDA klinkt. Een verstandiger geluid dan vanuit de richting van kabinet en gedoogpartner klinkt, dat spreekt over unheimische zaken als "Leitkultur" en "de gevaarlijke ideologie van de islam". En een geluid dat de werkelijkheid meer recht aan doet: de multiculturele samenleving is niet dood, de multiculturele samenleving is een realiteit.

Graduated

2011-08-31T12:37:00.000+02:00

Yesterday, I defended my master thesis in front of an audience of academics and friends. Henceforth, I can place MSc behind my name.

The defence entailed a presentation and debate with the audience on my thesis titled "Opening up: The Council's changing discourse on transparency of the European Union". It deals with the changing attitude towards opening the administration up for the wider public. Within a period of twenty years, the Council's attitude towards transparency has changed dramatically. The thesis seeks to address the questions of how and why this happened.

The thesis was awarded an 8.5 out of 10, and means the end of the two-year master programme Research in Public Administration and Organizational Science, a special research programme offered jointly by the Utrecht School of Governance, Erasmus University Rotterdam, and Tilburg University. If nothing strange happens, I'll graduate from this master cum laude.

The master also marks the end of seven years' study, first at Warwick (UK) and the Universitat Autonoma de Barcelona (Spain), later at Utrecht University. It will surely not mean the end of academic research though, as I intend to return to the Utrecht School of Governance after holidays for further research into the development of transparency in the EU.

My gawd, what a summer!

2011-08-09T13:40:00.000+02:00

This sure is an exceptionally rumbling summer. Let's hope it stays that way: exceptional.

Summer 2011: Greece on the brink of banruptcy from June onwards. Rain all through July. Crazy extreme-right conservative kills over 80 people which he sees as a way to "rescue" his country. August: Spain and Italy nearly drag the EU into an economic abyss that it won't be able to crawl out of. Like the USA, the EU has the greatest trouble to find a politically workable solution. European leaders pose unconvincingly, late, and half-hearted. And now: London and other English cities burning and looted, for several days on end. Is this summer an exception, or part of a pattern?

What does it all mean?
So the question is: is this crazy nightmarish dream that we will wake up from in the autumn? Or is it the sign that Europe is increasingly able to keep its act together, and to find a concerted way of dealing with the problems of our time? So far, I'm only seeing the latter: signs of embattled groups put against each other. The elites have done it, the immigrants have done it, the conservative right created this atmosphere, the social-democrats have sold out our civilisation. Polarisation to the extet that we haven't seen since the 1970s. At least, judging from the history books, because I've never seen it before, period. Simple solutions abide, but they all involve portraying certain groups as caricatures to their exclusion.

If we want Europe to be a nice place again, it's time to start taking each other seriously again, to act responsibly, and to get over the atmosphere of suspicion and cynicism. I, at least, am pretty sick of it.

Wordls of our own

2011-07-29T00:31:00.001+02:00

I came across the website of Wordl which makes you an artistic word map of any piece of text you whack in there. By way of an official, very scientific, test case to see if I'm on the right track with my thesis, I put my introductory chapter in there. And it seems like I am: all the important buzz words are there, nice and large.

Dodelijk ongeval in de Zwitserse Alpen

2011-07-20T11:13:00.000+02:00

Er zijn dagen dat je je vrolijker voelt. Vandaag vindt de crematie plaats van een toegewijd clubgenoot van de Amsterdamse Studenten Alpen Club. Negen dagen geleden verloor zij bij het afdalen van de Zwitserse Dreieckhorn haar evenwicht en stortte ze naar beneden. Een andere clubgenoot die meegesleurd werd toen hij haar probeerde tegen te houden raakte zwaargewond maar verkeert gelukkig buiten levensgevaar.

Het nieuws kwam bij mij, net als bij andere leden van de ASAC, aan als een donderslag bij heldere hemel. Het betreffende klimteam was zo toegewijd en ervaren. De twee die vielen hadden vorig jaar nog deelgenomen aan een klimexpeditie in Afghanistan, en het meisje leek mij een voorzichtige klimmer die haar risico's wist in te schatten. Natuurlijk, er vallen elk jaar weer doden in de Alpen, maar dat betreft altijd anderen.

En ineens komt het dan zo dichtbij, treft het een clubgenoot, en doet zich de tragedie in zijn volle omvang voor. Ze was nog zo jong, veel te jong om te gaan. "Gewoon" een afdaling op een maandag, eind van de middag, werd haar einde. Alhoewel ik haar niet bijzonder goed kende voelt het toch onwerkelijk dat ze er net nog wel, nu niet meer is. Het plotselinge, het directe, en het feit dat zij zo jong was en midden in het leven stonden maken dit moeilijk te accepteren. "De bergen geven, de bergen nemen" is vandaag even niet genoeg.

Renting a dwelling in the Netherlands

2011-07-15T13:01:00.001+02:00

"The housing market is blocked" has become a truism in the Netherlands.

The house-owning market is a rather complicated matter, with tax exemptions for certain income groups, transfer taxes, all kinds of smart mortgage systems with stable or variable interests, and so on. There is constant heated political debate about it, but I couldn't tell you much sensible about it, other than that will not be buying a house for the moment.

What I do know a little bit about from personal experience and people around me, is how renting works in the large Dutch conurbanisations. It is pretty terrible. I live in Utrecht these days. Whenever I tell people I should like to move back to Amsterdam at some point, people always propose to search together. By agreeing to search for a flat to share with ten separate friends at the same time, they hope to increase their chances of finding something sooner. Everybody wants to live Amsterdam, but hardly anybody will be able to find something on a student budget. Here in Utrecht, a friend was looking for close to a year for an two-person appartment. Every time she was just about to go have a look, the place was already let to someone else.

Now that I am just about to move houses, that got me thinking. Surely my personal situation is not statistically squared, but it is fairly exemplary: patchy, messy, temporary. I'm slowly making promotion though. The first flat that I moved into three years ago when I came back to the Netherlands, was without contract and without the landlord knowing that I lived there. The second flat (my current) has no contract, and a landlord grudgingly allowing me to live there, because he makes a handsome amount of money from me. And in my third flat (after this weekend), I will have a temporary sub-tenant contract, and a landlord accepting it. Wow, in five years time I might even have two whole rooms, and an actual contract!

All of this stands in stark contrast to the several student dwellings that I rented in the UK and Spain: five in total, and all with a decent contract and reliable support service from the landlord's side. What the hell is wrong with the Dutch market?

Kick-off van kunstenaarscollectief Gooische Kunst

2011-07-02T17:17:00.001+02:00

Een rijk kijkje in het werk van gevestigde en opkomende kunstenaars maken de eerste expositie van collectief Gooische Kunst zeer de moeite waard.

Het werk dat wordt tentoongesteld is al origineel, maar daarbij ook nog eens de locatie: Noodweg 51, diep in de bossen van Hilversum-Zuid. Pal naast het vliegveld van Hilversum gelegen heet het hier toepasselijk Gate 51. Deze locatie kon worden geregeld nadat initiatiefnemer Joeri Calis in contact kwam met kunstenares Sascha die hier atelier houdt. Calis: "Vroeger zat hier een Katholieke legerunit ofzo. Die mochten niet bij de anderen aan de overkant van de weg en hadden hier dus hun eigen kantine."

Kunstenaarscollectief Gooische Kunst bestaat past sinds kort en is opgericht door Robin Jongerden. Met inmiddels in het Gooi bekende namen als Willem van Spronsen en Annemarie Voets maar daarnaast opkomende kunstenaars als Jongerden en Calis in hun midden biedt het collectief een breed overzicht aan stijlen die momenteel in deze regio in ontwikkeling zijn. De eerste expositie ("de Kick-off") getuigt hier duidelijk van: van de fijne pentekeningen van Van Spronsen, tot de bloemenvelden van Jocke Overwater, tot het aan surrealisme rakende werk van Jongerden.

Da Vinci-schildermachine
Direct bij aankomst mogen we een demonstratie bijwonen van de door Jongerden en Calis vervaardigde Da Vinci-schildermachine. Die blijkt vervaardigd van een oude planfondventilator en staat stevig aan de grond. Op de machine wordt een doek vastgezet, en het geheel wordt aan het draaien gebracht. Het wordt een rondspatten met verf en kwasten met vernuftige doeken tot gevolg. Omstanders mogen ook hun eigen doek maken: een oudere man gaat daarop los met blauw, rood en geel, op draaiend en stilstaand doek.

Dit is pas het begin
De bedoeling is om in de toekomst nog meer exposities te houden. "Allereerst willen we ons collectief uitbreiden, om vervolgens deeltentoonstellingen te gaan houden", aldus de initiatiefnemers. De expositie is nog vandaag en morgen te bezoeken. Voor meer informatie over het werk van Gooische Kunst, of om je aan te sluiten, zie hun site.

Op de afbeelding De lelijke babykamer van Joeri Calis.

Twee observaties bij de cultuurdiscissie

2011-07-01T13:59:00.001+02:00

Niet zonder emotie heb ik de discussie gevolgd die is uitgelokt door de grootse bezuinigingsactie van staatssecretaris Zijlstra (OCW).

Ik voel me niet thuis bij de geactiveerde cultuurprotesteerders, noch bij de reaguurders die massaal hun afkeer van het culturele establishment uiten onder elk online opiniestuk. Meer aansluiting voel ik bij een hele hoop opiniemakers die ik hierover de laatste tijd hoorde, maar die kennelijk bij beide kanten geen voet aan de grond krijgen. Grunberg en Middendorp in de Volkskrant, Bessems in de Pers, en Sanders in de Vrij Nederland - allemaal zeggen ze: kunstenaars, stel je toch niet zo afhankelijk op tegenover de van weinig cultuurliefde getuigende politieke macht. Geef zelf vorm aan het cultuurlandschap! En cultuurliefhebbers, investeer in de cultuur die je dierbaar is en ga er niet van uit dat die zonder je steun kan voortbestaan!

Observatie 1: Ik ben het eens met het standpunt van de VVD dat er in de cultuursector een omslag moet gaan plaatsvinden, maar ben niet overtuigd dat zij dit zeggen uit liefde voor de cultuur, noch met het belang van een rijk en gevarieerd cultuurland in hun hart gesloten.

Observatie 2: Ik sympatiseer met het idee dat de kunsten en de cultuursector dienen te worden beschermd. Ik ben echter geschrokken van de ongeïnspireerde manier waarop de cultuursector het protest aanging. Geen constructieve houding, geen inhoudelijke argumenten voor het behoud van de kunsten (afgezien van het punt dat het "beschaafd" is, en degenen die ertegen zijn daarmee kennelijk "onbeschaafd"). En evenmin geloof ik van het overgrote deel van de cultuursector dat ze er echt van overtuigd zijn de binding met het publiek aan te moeten gaan.

Conclusie observaties 1 en 2: kunst en cultuur bestaan niet voor niets. Ze dienen een publiek belang. Politiek: erken dit eens ruiterlijk. Publiek: schuw niet weg van je ondersteunende rol. Kunstenaars: trek niet zo vroom een vies gezicht bij het woord "belang".

A weekend away in the hills

2011-06-10T10:17:00.000+02:00

Yes! Well! Now! That's it! The pentecostal weekend has come upon us, and it has become time to pack our bag. For a long weekend away, a trip out of the country and into the hills of Belgium. Throw the weekend bag wide open, dive into the cupboard and toss randomly useful things in there. Hiking shoes, old jeans, camera, check! Take a train down south, impatiently staring out of the window, bored with the pedestrian talk of people beside you. How slowly the landscape changes! But unmistakably, changes comes over it, the paperflat damned landscapes of the Northern Low Countries turning into the gentle waviness of their Southern counterparts.

You cross the border. Or at least, you think you do. Maybe you did so five minutes ago, maybe in two kilometres; what matters is that the Dutch urban regions change into troubled Belgian urban zones, where Flemands, Walloons, Morrocans, Congolese give it their slackest of efforts to live together on a few square metres, using all the instruments of cultural-religious-tribal-economic-in-short-political warfare that they can think of. Brussels is in sight!

The car stands waiting already. Your old friends are there, in general merriness everybody pats each other on the back, kisses cheeks, provides pokes between the ribs. The trunk swallows up all your luggages and off you go. Full speed over bumpy semi-highways, off to the east. There Stavelot, in the southern Liègian area awaits you. Stavelot, who has heard of it? That tiniest of Walloon villages sounding like Stavanger and Camelot at the same time? The weekend you will have there! You stop over at a supermarket on the way, kilometres away, to stock up some beers, some snacks, the general. And back in the car you jump, off shoots the car, you drive drive drive, and Stavelot comes in sight...

Toiletschrijvers doceren

2011-06-09T10:55:00.001+02:00

Ik breng de laatste weken hele dagen door in de achterste zaal van de Universiteitsbibliotheek Binnenstad van de Universiteit Utrecht.

Wanneer men daar het toilet bezoekt vindt men op de muren van een daarvan de volgende regels aangebracht:

toiletschrijver #1: "Grateful Dead - Turn On Your Lovelight"

toiletschrijver #2: "Poëthisch hoor. Emo"

TS #2 heeft het (naast zijn gebrekkige spelling) duidelijk bij het verkeerde eind. Hij ziet het woord "dead" in de regel staan en denkt waarschijnlijk aan een band à la Slayer of Iron Maiden. Op zich geen totaal vreemde gok als je the Grateful Dead niet kent. Hij houdt (net als ik) niet zo van Slayer en Iron Maiden en vindt TS #1 daarom een beetje emo.

Maar niets is minder waar. The Grateful Dead waren hippies die hele gezellige muziek maakten. In de jaren zestig reisden ze per bus de hele Verenigde Staten door op zoek naar vette gigs. Ze waren pioniers van de LSD. Ze inspireerden een hele generatie Amerikaanse intellectuelen. Voor diegenen die deze band niet kennen, klik hier voor een live versie (Woodstock '69) van Turn On Your Lovelight. Have a grateful day!

The Light Pen of Great Authors Who Preceded Us

2011-06-08T12:41:00.001+02:00

It was high time. I kissed whoever stood next to me, shook hands with three more fellows, and started to run home; no one called me back. At the first crossroads, where no one could see me, I turned, and followed a path back into the woods. I was heading for the great city in the south, of which they said in our village:
'The people who live there! I tell you, they never sleep!'
'Why don't they sleep?'
'Because they never get tired!'
'Why don't they get tired?'
'Because they're fools.'
'Don't fools get tired?'
'How could fools get tired!'

(from: F. Kafka, 'Children on the Road', Contemplation, 1913)

Dingen die je vrienden doen

2011-06-07T12:26:00.000+02:00

Terwijl je in de universiteitsbibliotheek nog een dutje doet boven je data-analyse, bereiken je vrienden soms letterlijk grote hoogten.

Via Facebook blijf je op de hoogte van het reilen en zeilen onder je vrienden. Hier pikte ik een artikel op van klimvriend en mede ex-bestuursgenoot van de Amsterdamse Studenten Alpen Club Bas Visscher. Deze zomer gaat hij op expeditie.

Bas klimt al sinds zijn elfde en komt zelfs al langer in de bergen. Na een studie geschiedenis overwon toch de liefde voor de klimsport en sinds enige tijd is hij de beheerder van de klimwand in Universum, het nieuwe Universitair Sport Centrum van de UvA, geeft hij kliminstructie en onderneemt hij allerlei klimtochten in en rondom de Alpen.

Deze keer gaat het voor het eerst voorbij Europa, naar Kirgizië. Daar ligt het Pamir Alaigebergte, met toppen tussen de vier- en vijfduizend meter. Op zich geen onoverkomelijke hoogten, maar wel een erg spannende expeditie gezien het feit dat de expeditiegangers het gebergte laat staan Kirgizië nauwelijks kennen. Bas heeft echter al zo'n 60 behoorlijke wanden buiten beklommen, waaronder enkele ijsbeklimmingen (zie foto), en ik heb er dan ook het volste vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen met de Pamir Alai-expeditie 2011. De dingen die je vrienden doen, petje af! Ik volg de expeditie met nieuwsgierigheid.

Klik hier voor het artikel in de Bever Magazine. Klik hier voor de expeditie-website.