Sefa Ulukan'dan

15 DAKİKALIK ÇARESİZLİK...

2015-10-12T20:21:00.000+03:00

Haftanın yoğun geçen çalışma günleri sonrasında bir cumartesi sabah tembelliği ile yataktan biraz geç kalkmış, keyif çayımı elime almış halde televizyonun tuşuna bastım. Bu tuş ile hayatımın en çaresiz on beş dakikasının başladığını olacağını nereden bileyim.

Ses kısıktı, alt yazıda "Ankara'da terör" diyor, ekranda bir koşuşturma görüntüleri. Elimde çay bardağı ile dura kaldım, idrak kanallarım tıkandı bir an. Bir can pazarı yaşanıyor canlı yayında, neler olduğunu anlamama saniyeler yetti. "Oğlum ! " dedim kısık sesle, yer evinin biraz ötesi , her gün geçtiği nokta..."Türk Tabipler Birliği" diyor spiker, " doktor benim oğlum" kendi kendime sayıklıyorum sanki başka birine söyler gibi.. " Katılmış mıdır ? " Beynimde şimşekler çakıyor. Gözüm televizyondan ayrılmadan telefona sarılıyorum, çalıyor... Açılmıyor !

Yaralı bir karı koca haykırıyor "Çocuklarımıza ulaşamıyorum !" diye görüntüde," Ben de !" aynı telaş ve duyguyla.

Yılların acil doktorluğu tecrübesi ve sakin yapıdan kaynaklanan bir mantıksal süzgeç devreye giriyor. "Yok, nöbette filandır.., hasta bakıyordur.., duymamıştır..." diyorum, tekrar tuşuna basıyorum, çalıyor, yanıt yok... Tekrar arıyorum...

Birden bir panik yaşıyorum , " Ya telefonu başka biri açarsa.." diye. Son günlerde hep yazılmadı mı bu tip hikayeler ? "Uzak olan bu hikayeler ne kadar yakınımızda aslında" diye söylenirken tekrar aramaya korkuyorum. Mesaj yazıyorum " Oğlum acilen beni ara, sesini duymam lazım.."diye.

TV'de yeni görüntüler, halay çekenler, fonda "...bu meydan kanlı meydan.."sesleri ve bir patlama anı, sonra bir patlama daha...Ekrana daha bir yaklaşıyorum, o görüntülerin arasında var mı benim kuzum diye...yerde yatanların üzerinde renk cümbüşü pankartlar kaplanmış. Barışı ve dünyanın tüm renklerini kana boyamışlar. Can suskun, canlar paramparça.

Gözüm telefonun dijital saatine takılıyor 10.10.10.10 görüyorum, algılayamıyorum ilk önce. "Nasıl yani ?" derken, onuncu ayın onuncu günü saat onu on geçiyor, " kozmik bir lanet bu " diye düşünüyorum. Hala bir ses yok telefondan. " Aç be oğlum, kuzum , gözünü seveyim aç..."

Saniyeler içinde aklımdan, günlerdir "Hakkari'de, Diyarbakır'da, Siirt'te filan çatışma..." haberi verilirken, "Şehitler var..." derken, orada evlatları olanların yüreklerinin nasıl pır pır ettiği bu olsa gerek diye geçiriyorum. Off , yüreğim daralıyor, açsana oğlum telefonunu...

On beş dakikalık bir süre geçiyor, ilk aramadan bu yana...

Çalıyor telefon,inanamıyorum, duyduğum en güzel dijital ses, ekranda oğlumun görüntüsü " İyiyim baba !" diyen sesi kulaklarımda, "Biraz önce geçtim oralardan, hastanedeyim ..." konuştuğunu duyuyorum, ne söylediğini umursamıyorum bile. Ağzımdan şuursuzca " Dikkat et oğlum! " diyorum. Cevabı manidar "Neye, kime, ne zaman, nasıl edeyim bu ülkede baba ? " diyor gergin ve haklı tavırlarla. Cevap veremiyorum, geçiştiriyorum . "Olsun, ben babayım öyle söylerim " deyip fazla uzatmadan konuyu kapatıyorum .

Telefonu kapattığımda ise geçen on beş dakikalık sürede yaşadıklarımdan olacak koltuğa çöküyorum. Gözüm hala ekranda, "halay çekenler ve patlama"... beynime kazınıyor, yerdeki cansız bedenler...yardım bekleyenler...İçimde " bencilce" bir rahatlama var, benim evladım yaşıyor. Ama benim gibi yüzlerce anne, babanın evlatları, eşleri, babaları ölüyor gözümün önünde canlı yayında. Gözümden yaşlar boşanıyor, boğazım düğümleniyor. İçimden bir öfke kabarıyor, bilebildiğim tüm küfürleri haykırıyorum, nihayet... İnsan derisi geçirilmiş bu yaratıklara, sapık hasta zihniyetli zavallılara haykırıyorum... Bu anın oluşmasına katkısı olan tüm siyasilere, görevleri ile menfaatlerini karıştıran tüm sorumlulara lanet ediyorum...

Hayatımın en aciz 15 dakikalık süresini bu toplum yapısında " şimdilik " atlatmış bir azınlığın içinde bulunmuş olmaya lanet ediyorum ve tüm sorumluları havale ediyorum, tüm kalbimle inanıyorum bunların hesabını verecekler ve ben de göreceğim. Nah buraya yazıyorum işte.

10 Ekim 2015

EDİNİLMİŞ ÇARESİZLİK ya da ZİNCİRLERİNİZ

2015-07-22T16:16:00.000+03:00

İlk kez bir yol muhabbetinde doktor arkadaşım gündeme getirmişti, günlük konulardan konuşurken, bu kavramı. " Edinilmiş Çaresizlik "

Şöyle ki; Hindistan'da yavru filleri ayaklarından kocaman zincirlerle ağaçlara bağlarlarmış. Fil ilk başlarda kurtulmaya çalışıp dururmuş, sonraki bakarmış ki gücü zincire de ağaca da yetmiyor, çaresizce bırakırmış mücadele etmeyi. Kocaman bir fil olduğunda , istese tek darbeyle ağacı kökünden sökecek güce geldiğinde bile bu zincire bağlandığında çaresizce orada dururmuş. Bu kavram bir çok psikiyatri araştırmalarına da konu olmuş, eminim bir sürü yazı da yazılmıştır.

Şimdi bir soru ... Sizin ayaklarınızda kaç zincir var ? Hiç düşündünüz mü ?

Benim aklıma gelenleri şöyle bir sıralayayım dedim.

Daha çocuklukta bağlarlar ilk zincirlerimizi. Kız çocuğusun; şunu yapma, şunu giyme, bacaklarını kapa, öyle konuşma, saçını öyle yap vb bir sürü zincir. Takılı kalır , sonraları istese de görünmez toplum baskısı ile çıkaramaz. Çıkarıp kopartsa , üstünden birden attığı yükün hafifliği ile "hafif kadın" olma zinciri yapışır ayağına. Erkek çocuğuna benzer yüklemeler, zincirler takılır. "Erkek" kavramı olarak takılır zincir, içinden gelse bile doyasıya yaşayamaz sevdasını, sevgisini belli edemez. Sonunda vurur, kırar zincir yerine başka yürekleri.

"Devlet memuru olacaksın, hayatın kurtulacak" zincirine yakalananlar alışır belli günde belli maaşla hayatını yaşamayı. Önüne konulan kadar kalır görüş açısı. İçlerinden çıkacak " girişimciler" bile çevresi tarafından ayaklarından çekilir. Bir türlü kırıp zincirini girişemez hayalinde yapmak istediği işe. Emeklilikten sonra yapmaya kalktıklarında ise zaten ya yapmıştır başkası ya da hevesi geçmiştir.

Eğitim sistemimize bir bakın. Benim oğlum ilk resimlerinde ağacı da, evi de kendine göre yorumlar, ne görürse onun detayını yakalar çizerdi, bulutu beyaz değil maviye boyardı, çünkü öyle daha güzeldi onun için. Ana okulunda taktılar ilk zinciri yaratıcılığına. Adana'da olmayan çatılı bir evin yandan çıkan bacası ve dumanını zihnine kazıdılar.Sonraları istese de düzeltemedi, yaratıcılığı zincirin altında kaldı. Eğitimin temelinde ezberci, "hoca ne derse o" zinciri, sınav sistemi ile girişilen "at yarışı " sonucu sorgulayan, araştıran, deneyen kim kaldı ? Sonra neden bilim adamı bizden çıkmıyor diye konuşuruz "Türkiye'yi kurtarma" sohbetlerinde.

Siyasete bir bakın görürsünüz bu zincirleri. Milletinin vekili kavramını özümseyemeyen koskoca filler çimenleri ezerlerken liderlerin zincirinden kurtulabiliyor mı ? Neyse akşam akşam girmeyeyim bu konuya, zaten benden iyi bilirsiniz.

Peki hiç evliliğinize ya da özel ilişkinize bu açıdan baktınız mı ? Çok kişi biliyorum, şu zincirler yüzünden mutluluğu doyasıya yaşayamayan. Mutsuz oluğunu bildiği halde zincirinden boşanamayan.

İşte böyle, bunlar benim aklıma gelenler. Çoğaltılır. Ama yapılması gereken bu zincirlerin varlığını tespit etmek ve aslında onları yenecek güçte olduğumuzun farkına varmak. İşte bu "farkındalık" eminim size yepyeni ufuklar açacaktır ve çok daha mutlu olacaksınız bu yüklerden kurtulduğunuzda. Hiç bir şey için çok geç değildir.

Şimdi tekrar sorayım, ayaklarınız da kaç zincir var ?

Düşündürdüm mü ? Ne mutlu bana...

Adana, Temmuz 2015

UZUN SAÇ MI DEDİNİZ ?

2015-03-01T17:53:00.000+02:00

2010 YILI A+ DERGİSİNDE YAYINLANAN HALİ İLE

Güney Çin’e teraslanmış Langji vadilerinde pirinç tarlalarını fotoğraflamak için gittiğimde yeterli ön araştırmayı yapmadığım için sulak zamana denk gelememiştim.

Yine de muhteşem manzaranın keyfini çıkarıp bölgeyi dolaşmaya çıktığımda kendimi Huangluo Yao Köyünde buldum.

Köy pirinç teraslarının bulunduğu vadinin altındaki nehir kıyısında bulunmakta. Beni köye yönelten olay ise hediyelik eşya satmaya çalışan yaşlı bir kadının saçları oldu.İlk önce saç olduğunu anlamadım, ne kadar değişik şapkası var demiştim içimden. Fotoğraflamak için objektifi kaldırdığımda ileri yaşına rağmen simsiyah, pırıl pırıl saçlarından oluşmuş “şapka” şaşırttı beni. Biraz el işaretleri ile yaptığım uluslararası geçerlilikteki sohbetle beni köyüne gönderdi.

Asma bir köprü ile nehri geçip köye vardığınızda etrafınızı küçük çocuklar ve rengarenk giysili kadınlar sarıyor. Evler tamamen ahşaptan yapılmış ve çoğu zaman pirinç tarlalarının yanında. Köy meydanında ise yine ahşaptan yapılmış bir gösteri salonu (!) mevcut. İçeriden gelen şarkı ve müzik beni o salona yönlendirirken bir grup turistin dışarı çıktığını gördüm. Kafamı içeri uzattığımda köyün genç kızları o otantik giysileri ile şarkılar söyleyip yöresel danslar yapmakta idiler. Olay iyice turizme yönelik hale getirilmiş diye düşünmeden edemedim.

Ne dans, ne de müzik bu kadınların saçları kadar dikkat çekici değildi. Gür, simsiyah ve parlak yapıdaki saçlarını açtıklarında yere kadar uzanmakta. Guinness Rekorlarına konu olmuş bu saçların en uzunu 180 cm civarında imiş. Başlarına özel bir şekilde bağladıklarından dikkatli bakmazsanız benim gibi sizde kolaylıkla siyah bir şapka taktıklarını zannedersiniz. Açtıklarında saçlarının bir kaç parçadan oluştuğunu görebilirsiniz, birincisi kendi saçları, diğeri ise ömür boyunca dökülen saçlarından oluşturdukları kalın bir tutam. Her ikisini birlikte sararak kafalarında yaşlarına göre değişik şekillerde doğal sarık oluşturmakta. İnsan bu saçlara nasıl bakıyorlar diye düşünmeden edemiyor.

Köyde dolaşırken geçirdiğim uzun süre boyunca bana son derece sıcak davranan bu kadınlar köyün bütün temel işlerini de yapmaktalar. Yemek, çamaşır, pirinç tarlasında çalışmak, evin temizliği, çocukların bakımı, gelen turistler için otantik eşyalar yapıp satmak, gösteri düzenlemek her şey kadınların kontrolünde. Peki erkekler nerede ? diye sorarsanız bir köşede oyun oynarken görmeniz mümkün. Ama bana söylendiğine göre evde de kadınların sözü geçiyormuş. Yani saç uzunluğu buralarda bambaşka bir anlam taşıyor.

Bu kendine özgü köyden bileğimde fotoğrafını çektiğim için bana hediye olarak taktıkları otantik bir bilezikle ayrılırken, benim kel kafamla dalga geçmek için kafama dokunuşlarından olacak yüzümde sırıtmaya benzer gülümseme yayılmıştı.

#sefaulukan #uzunsaç #HuangluoYao #Langji #geziyazıları #gezifotoğrafları

ALLÖŞŞŞŞŞ !

2015-02-25T16:55:00.002+02:00

Seviyorum ben bu kenti ya.

Nasıl sevmem dili bile kendisine özel bir kent. İzmirli bayan bir arkadaşım vardı, arabayı park edecek, otoparktaki gençler yardımcı olmaya çalışıyorlar. " Abla biraz anarya gel" diye bağırınca ne yapacağını şaşırmış vaziyette "bunlar ne diyor ?" diye bana baktı, tercüme ettim "Biraz geri gel" diyorlar diye.

Aslında bu konunun uzmanı ve en çok toparlayanı olduğuna inandığım kişi, sanırım herkes katılır, sevgili Aydın Sihay. O sanal ortamda da çok paylaşır bize özgü sözleri. En bilineni "Abo" sanırım. Ne kadar kibar konuşursak konuşalım Adanalı olduğunuzu en net olarak açık verdiğiniz nida bu olmalı. Biraz şaşırma, biraz da keyif nidası olarak "Allöş" ise başka biri , ama burada "ş" uzatılmalı. Neler yok ki . Bahane'yi " Mahana yapma " deriz. Simit'in susamının bol "küncülü" olsun isteriz. Patlıcana " balcan", küçük domateslere "banadura" diye isimlendirirken yalaka , sırnaşık insanlara "Hoşşik" der geçiştiririz.

Adanalı annelerimiz ,bir şeyler anlatırken " bayaktan" (an önce) diye başlar, hiç "erinmeden" (üşenmeden) bir "cere" (kulplu testi) veya bir bocit (bakır sürahi) dolusu su ile neler yaptığını , camları nasıl "cıncık" gibi temizlediğini söyler. Komşusuna kümeste cülüklere (yavru tavuk) ve celfinlere (küçük tavuk) comca (kepçe) ile yem verirken o sırada çebiçlerin ( küçük keçi) olduğu yere kedi kadar bir cardon'un (büyük fare) dıkıldığını (içeriği girdiğini) kendine özgü şivesiyle anlatırken duyarsanız başka bir kentte değil benim Adana'mda yaşadığınızdan emin olun.

Benim Adanalım yıkanmaz "çimer", boş boş gezmez "ziv ziv gezer", fazla çalıştığında kolları şiştiğinde "zorlak " olur ama iş yapmaktan hiç "zorsunmaz."

Benim Adanalım öyle avel avel (aptal ) gibi etrafına bakmaz, her gördüğü "emmi"sine ( amca) selam vermeyi ihmal etmez.

Adana'da düğünlerde yeni evliler için para değil "kırkım" toplanır. Canın bir şeyi avuçlamak istediğinde "pançalarsın". Çocukken "gulle" oynar, örümcek gördün mü "böğü var" diye bağırırsın, yaramaz arkadaşlarına annenin neden "gıran" dediğini anlamaya çalışırsın.

Annemin bir sözü vardı "Zibildeki bereket para da olsa" derdi anlamazdım. Sonra öğrendim zibil'in çöp olduğunu ve onun ne kadar haklı olduğunu.

Eminim her yörenin kendine özgü dili vardır ama bu dili hikayeleştiren Yaşar Kemal'i, Orhan Kemal'i, Demirtaş Ceyhun'u, Muzaffer İzgü'sü ve Abidin Dino'su var mıdır ? Onların öykülerinde yaşayan bu dili duyunca bir Adanalı olarak " Allöşşş" diye bağırmamak elde mi ?

Kentimi, insanlarını ve onun yaşayan dilini seviyorum.

İyi ki varsınız.

ÖZLEM KALKAN ERANUS

2015-02-23T19:32:00.001+02:00

ERENUS’UN “DÜNDEN KALANLAR”I ADANA’ da

SEFA ULUKAN SANAT GALERİSİNDE

Özlem Kalkan Erenus, 9. kişisel sergisinde, “Dünden Kalanlar” serisinden çalışmalarını 01 – 21 Nisan 2006 tarihleri arasında Adana’da, Fotografya Sefa Ulukan Sanat Galerisi’nde sergiledi.

Bugüne kadar çeşitli fotoğraf sergileri düzenlenen galeride ilk kez bir resim sergisine yer veren Ulukan sergi hakkında şunları söyledi:

"Erenus'la Romanya'da düzenlenen Uluslararası Arad Bienali’nde bir araya geldik. İki Türk sanatçı olarak eserlerimiz yan yana sergilendi ve eminim her iki sanat dalında da ülkemizi en iyi şekilde temsil ettik. Erenus’un çalışmalarındaki sadeliği, doğal malzeme seçimini ve düzenlemelerini etkili buldum. Yapıtlarında grafiksel bir anlatım öne çıkmakla beraber, farklı teknikleri özgün bir biçimde bir arada kullanarak etkiyi arttırıyor. Erenus’un yurt dışında da başarılar kazanmış çalışmalarını, Adana'da sanatseverlerle buluşturmaktan mutluluk duyuyorum."

Erenus sergide, tuval üzerine karışık malzeme ile uyguladığı portre ve masklardan oluşan “Dünden Kalanlar” serisinden, 73 parça tuval ile oluşturduğu düzenlemelere yer verecek.

Sergi 1 -21 Nisan 2006 tarihleri arasında gerçekleşti.

MARAKEŞ FOTOĞRAFLARI

2015-02-23T18:09:00.002+02:00

ÇİN FOTOĞRAFLARI

2015-02-23T18:05:00.001+02:00

SİNCAN UYGUR ÖZERK BÖLGESİNDEN

2015-02-23T17:59:00.001+02:00

KÜBA FOTOĞRAFLARI

2015-02-23T17:52:00.001+02:00

OĞLUMA AÇIK MEKTUP... KADINLAR ÜZERİNE BABA NASİHATLERİ...

2015-02-19T20:58:00.000+02:00

Sevgili Oğlum ,

Her şeyden önce sana varlığın ile var olmama sebep olduğun için teşekkür ederim.

Geçenlerde 25 yaşına girdin ve bu yaşa kadar her zaman bir evladın yapması beklenenlerin en iyisini yapıp, yaşantını bir yola koydun. Bu yaşında ne yapabilirim diye aylardır düşünüyorum. Seninle ayrı geçen yirmiyi aşkın yıllar boyunca seninle paylaşamadığım o kadar çok şey oldu ki.

Sonunda yaşadıklarımdan çıkardıklarımı seninle "erkek erkeğe" konuşup bir "baba nasihati" olarak yazmaya karar verdim.

Ayrıca bunları apaçık herkesle paylaşmakta istedim, çünkü benim gibi oğlu ile yaşayamayan ya da söze dökemeyen babalar adına yapmam gerektiğini düşündüm.

Aşağıda sana kadınlar hakkında öğrenebildiklerimi (!) aktarmaya çalışacağım. Artık seninde bazı kararlar vermen gereken bir dönem yaklaştığı için belki bir rehber olabilir.

· "Evlilik" t-shirtlerde yazdığı gibi bir "game over" değildir korkma. Oyun örnekse "next level" dır ve daha zorlu bir süreç olduğu kesindir. O'da sen'de artık yeni bir tecrübede olacaksınız. Yine'de level atlayamazsanız, ikinizde üzülmeyin. Yeni oyuncularla, edindiğin tecrübelerle daha başarılı bir oyuna başlamanız ve en üst seviyeye çıkmanız mümkün.

· 25- 35 yaş arası kadınlara dikkat et. Doğaları gereği onlar "eş" ararken aslında "baba adayı" olarak temel içgüdüleri etkisinde arıyorlardır. Muhtemelen iyi bir aday olduğundan senin yaşayacağın iyi günler ve yaşatılan tüm güzellikler hamilelik testindeki pozitif işareti ile sona erebilir. Ondan sonrasında dilerler ve uygun görürlerse "baba sponsor" olarak "hizmet vermeye" devam edebilirsin ya da ...

· Eğer yanlış kafaları ile düşünen erkekler gibi sahip olmayı ve cinsel başarını kadını elde etmek gibi düşünürsen en büyük hatanı yapmış olursun. Bilesin ki "beynine sahip olamadığın" hiç bir kadın "senin" değildir.

· Kadınının gözlerine bak, onları "dinle". Gözlerinin rengi değil derinliğinde gönderdiği mesaj bir kitap dolusu anlam taşır. Eğer gözlerinden onu "anlıyabiliyorsan" sadece tanımaya başlamışsın demektir.

· Dilerim olur, ama bir gün çocuğun olursa unutma öncelikle o çocuk "onun" çocuğudur, izin verir ve başarabilirsen seninle de paylaşabilir. Sakın ha; onu "çocuğu" ile tehdit etme, bırak kaplanı, dişi bir kediyi incele, ne demek istediğimi anlarsın.

· Kadınınla sevişirken bir "kadınla" nasıl sevişmek istiyorsan öyle seviş, eşin diye sınır koyma. Yaşa ve yaşat. Hayal ettiklerini onunla yaşayamıyorsan bir yerde bir eksiklik vardır ve gün gelip bu birikip açığa çıkar ve unutma kristaldeki tek çatlak bile parçalanmasına sebep olur.

· Klişelerden uzak dur. Ergenlikten öte işe yaramaz. Bil ki kadın diye bir cins yoktur. Dünya'da kaç tane kadın varsa o kadar " kadınlık" vardır. Her kadın kendine özeldir. Eğer birine benzettiğini anlarsa bambaşka biri olarak gelir karşına, afallarsın.

· Sevgini belli et, şefkatini asla esirgeme. Eğer seni öperken kokluyor ise, seni seviyordur. Unutma kadınlar tüm duyuları ile yaşar.

· Yaptığı yemeği keyifle yiyen kadından korkma. Yapana kadar hevesi geçip tatmayan, "ben pişirirken doydum" diyen kadın, bir gün seni de "pişmiş yemek" olarak görebilir.

· Mutlaka bir yerlerde gizemli bir noktan, çözemediği bir şeyin kalsın. Bunu senin "hala keşfedilmeye, macerası yaşanılmaya değer" bir insan olacağının garantisi gibi düşün..

· Zekisin ve zeki olduğunu hissettir. Zeki erkek her zaman öncelikli tercihtir ama çok belli edecek kadar da aptal olma.

· Lütfen hayattan keyif al, neşelen. Esprilerini ve hayatı dolu dolu yaşa. O da bundan zevk alacak ve inan birlikte daha da keyifli olacaktır.

· Nefes alamadığında hissedeceklerini onu kaybettiğinde hissedecekmiş gibi sevdiğini göster. Karşılığını oksijen dolu orman havası gibi alırsın.

· Onu asla ama asla başka bir kadınla kıyaslama, hele hele bunu hissettirme. O zaten bunu senden fazla yapmaktadır ama senin yapmana tahammül edemez. Bitersin.

· Bir kadın; gözlemcidir. Bir kafe dolusu kadının ne giydiğini, nelerin yakışıp yakışmadığını sana bir çırpıda anlatabilir. Onun için sakın görmediklerini zannetme.

· Bir kadın en dost köpeğin gibi, sana karşılıksız dostluk sunabilirken, eğer kuyruğuna basarsan kemiklerini bile parçalayacak güçte "çene" yapısı olduğunu unutma.

· Mutlaka dinle, dinlersen ve dinlediğine inanırsa sana istediğin fazla her şeyi anlatacaktır. Ayrıca bir şeyler sorgulaman gerekmez.

· "Seni tanıyorum" deme. Doğru bile söylesen aksini ispat için gerekeni yapacaktır.

· En sevdiği, onun için yaratıldığına inandığı ayakkabı ya da giysilerinin artık modasının geçtiğini, "bir şeyim kalmadı" diye söyleyebilen birinden daima aynı dozda seni seveceğini bekleme. Senin de yaşam "modasını" yakinen takip edip kendini güncellemen gerekir.

· Doktorsun bilirsin; en sancılı, ağrılı gününde bile hiç belli etmeden yürüyüp, gününü yaşayan bir kadının ne acılara katlanıp sana yansıtmayacağını tahmin bile edemezsin.

· "Anladığını" asla net söyleme, ima et ama net belirtme, yoksa tekrar anlaşılmamak için gereken değişiklikleri yapacaktır.

· Kadınlar "konuşur", inanamayacağın detaylara girip uzun uzun anlatır. Burada "kalın puntolu" sözlere dikkat et yeter, bunları hatırlaman onun için yeterlidir. Çünkü aradaki boşlukları kendisi her defasında farklı sözcüklerle değiştirip yeniden, yeniden yaşayabilir.

· Giydiği kıyafetlere dikkat et ve belli et, her ne kadar o senin için değil diğer kadınlar için giyinse de dikkatin taktir toplar. Ama iç çamaşırları ise sevdiğine ve en çok sevdiği kendine özeldir.

Tüm bunlardan sonra babam kadınları iyi tanımış diye düşünüyorsan sana gülerim. Sevgili Pakize Suda'nın bir yazısından alıntı ile sana cevap vereyim; odada dolaşan bir hamam böceği varsa takip et, bir yöne giderken durur ve birden bambaşka bir yöne gidebilir. İşte onun neden bunu yaptığını anlayabilirsen kadınları da anlayabilirsin canım oğlum.

Seni çok seviyorum, iyi ki varsın ve yaşama nedenimsin.

Gözlerinden öpüyor, ömrün boyunca mutlu ve huzurlu bir ilişki içinde olmanı dilerim.

Baban Sefa Ulukan.

Ocak 2015 -Adana

MARAKEŞ, MASAL KENT...

2015-02-18T12:51:00.000+02:00

2010 yılı A+ dergisi 5ci sayısında yayınlanan hali ile...

Sanırım o meşhur filmden olacak ya da ismi kulağa hoş geldiği için Kazablanka'yı hep merak etmiştim. Ama Fas ile ilgili biraz araştırma yaptığımda beni asıl cezbeden yerin Marakeş olduğunu fark ettim. Küçüklüğümde okuduğum bin bir gece masallarındaki kentlere en uygunu orasıydı. Birde o filmin Fas'ta değil Amerika'da bir yerlerde çekildiğini öğrendiğimde şehir büyüsünü yitirmişti ama Marakeş ismi hala melankolikti.

Ben şehirlerin ruhu olduğuna inanırım ve Marakeş'te en gizemli olanlarındandı. her gezim öncesi gibi araştırmıştım biraz. Fas'ın kalbi olan kent 1062 de Almoravid'lerin başkenti olarak kurulmuş, sonradan Sadi Krallığına başkentlik yapmış, gelişmiş. Berberi hanedanları tarafından 11 ve 14 yüzyıl ortalarında yönetilmiş.

Günümüzde Fas nüfusunun yaklaşık üçte bir olan Berberilerin en fazla bulunduğu Fas kentinde.Fas genellikle bölgelerin konumuna bağlı Mağribileri, göçebeleri, eski krallık döneminden kalan köle kökenlileri, Müslümanlıkla birlikte gelen Arapları, sömürge döneminden kalan Fransız ve Afrikalıların oluşturduğu bir nüfus mozaiğine sahip.

Marakeş asırlar boyunca ünlü bir ticaret merkezi olmuş. Bu ticaretin merkezi ise bir labirent gibi kırmızı renkli sokaklarda bulunan dükkanların bulunduğu Souk ve onun ara sokaklarından birden karşınıza çıkan Jemaa El Fna meydanı. "Ölülerin toplantısı" anlamına gelen bu meydan şehrin tüm atardamarlarının buluştuğu yer. Gece gündüz renk ve işlev değiştiren ama her daim ismine inat capcanlı bir meydan.

Eğer yaklaşmaya cesaretiniz varsa kobraların ve engerekleri ile yılan oynatıcıları sizi bekliyor. Yılanlardan ürkerseniz maymun gösterileri biraz ötede. Bir köşede küçük bir ödeme ile geleceğinizin tüm detaylarını gösteren kartları ile fal bakanları, akrobatları, geleneksel dans gösterileri yapanları görürsünüz. Bu kalabalık topluluk içinde bir bölümde tezgahındaki kurutulmuş hayvanları, otlar vb nesneler ile her türlü derdinize uygun bir malzemesi olan büyücü doktorla alternatif tıp üzerine biraz sohbet edebilirsiniz. Biraz samimiyet kurarsanız omzunda duran rengarenk iri kertenkele veya bukalemun karışımı hayvancığı sevmenize izin verir, ya da garantili zamparalık büyüsünü özel yapılmış pirinç kutucuklar içinde boynunuza asabilirsiniz. Seyahat telaşı içinde getirmeyi unuttuysanız ya da otelde kaybettiyseniz sorun değil yan taraftaki satıcının tezgahında rahatlıkla size uygun "damak veya takma diş"de vardır.

Cıvıl cıvıl renkli çarşafları ile kadınlar ve Cellabi dedikleri kukuletalı kıyafetleri ile erkekler bu inanılması güç canlılığa renk katarlar. Bir taraftan bisikletler, mopetler, size şehir turu yaptırmaya hazır atlı faytonlar etrafınızda döner durur. Ama mutlaka ve mutlaka size birbirinden güzel desenlerin bulunduğu, fotoğraf örnekli katalogları ile çevrenizi saran genç kızlarla tanışıp Hint kınasından dövmenizi yaptırın. Korkmayın ödeyeceğiniz bedele göre kalıcılık süresi değişir ve gezi sonunda bu otantik dövme ile biraz hava atarsınız.

Jemaa El Fna'nın şenliğinden kurtulup Souk'un sokaklarında gezinirseniz her ne kadar turizme yönelik bazı dükkanların varlığını görseniz de hala canlılığını koruyan bu alışveriş merkezinde kaybolabilirsiniz. Bir sokakta dericiler, diğer tarafta tahta işlemeciler, seramik satanlar. Yan sokaktaki renkleri takip ederseniz sizi ip boyama atölyelerine götürür. Gökyüzüne çevirirseniz başınızı o günün moda rengi hangisi ise onunla renklendirilmiş ipler güneşte kurutulmak için asılmıştır tepenizde. Her türlü el dokumasını alabilirisiniz dükkanlardan. Ama sakın pazarlıksız alışveriş yapmayın, buranın kuralı bu, ilk söylenen rakam en az üç katıdır.

Pazarlık duygularınızı tatmin edene kadar dolaştıktan sonra yorulduysanız köşedeki kahvede naneli çayınızı içip Souk'un çıktığınızda sizi değişen çehresi ile yine Jemaa El Fna karşılar. Akşam olmaya başlamıştır ve o koskoca meydan yerel müzik ve kalabalığın gürültüsü içinde tam bir açık hava lokantasına dönüşmüştür artık. Dumanların yükseldiği her köşede ayrı bir tezgah açılmış ve size geleneksel kus kus, şiş kebaplar, tavuk ürünleri,sebzeler, humus, falafel denen dönerimsi seçenekler sunulmuştur. Aranız iyiyse sade veya baharatlı seçenekleri ile salyangoz satıcıları biraz ilerde.

Bu görebileceğiniz en renkli açık hava lokantasında size uygun bir şey mutlaka var ancak seyahatin devamı için temkinli olmakta fayda da var.

O günün akşamında bira pazarlıkla uygun bir ücrete anlaştığınız faytonla otelinize dönerken geçtiğiniz şehrin kızıl duvarlarının arasında yaşayan dokusunu ile eski kent anlamına gelen Medina'yı üzerinde leylerin yuvalar yaptığı dev giriş kapılarından geçerek gezmeyi yada kentin sembolü haline gelmiş 12 yüzyılda yapılmış 69 metre yüksekliği ile Kutubiye camii ve bahçeleri ile ünlü Majorelle'yi diğer günlere bırakmanız gerekecek diye düşüneceksiniz.

RAKI İÇMEK MEKTEPTE ÖĞRETİLEMEZ ...

2015-02-17T17:04:00.000+02:00

A+ Dergisi ikinci sayısında 2009 yılında yayınlaşmış haliyle...

Aydın Boysan bir rakı erbabı. Öyle ki ünlü markaları yeni lezzetlerini denemesi için önce onun kapısını çalıyor. Boysan, Çiçek Pasajı'daki Seviç Meyhanesi'nde buluştuğumuzda bize 70 yıldır içtiği rakının inceliklerini anlattı.

Aslında doğum gününe birkaç gün vardı görüşmemizde, 1921 yılının 17 Haziran’ında doğmuş muhabbet ve Rakı erbabı Aydın Boysan ve biz kendisine bu günü “Dünya Rakı Günü” olarak kutlanması önerisi olarak sunduğumuzda “sizi hergeleler “ diye gülmekten geri duramadı. Kahkahaların ve muhabbetin gerçekleştiği mekan tabii ki İstanbul’un meşhur Çiçek Pasajı ve bu pasajda önemli bir yer tutan Seviç Meyhanesi.

Bir telefonla başlamıştı her şey “siz oralarda nasıl bir dergi çıkartmışsınız” diyen sesinin tonundan beğendiğini mi eleştirdiğini mi anlamaya çalışırken, kendisinden bir randevu koparmıştık. Tüm A+ ekibi bu masada olmak istedi ama ancak üç kişilik şanslı bir ekiple uçağa bindik. Adana’dan İstanbul’a randevuya giderken hayatı “demlemiş” bir uzmandan rakı içmenin adabını öğrenmeye karar vermiştim.

88 yaşını kutlayan Boysan 70 yıldır rakı içtiğini ve 60 yıldır evli olduğunu söylerken basit bir matematik hesabı yaparak evlenmeye karar vermek için 10 yıl içmesi gerektiğini söylediğinde masada espriler arka arkaya gelmeye başladı. Ama bu uzun ömründe her dem yanında olan eşinden biraz saygı ile karışık çekinerek bahsetti, ama o kalın gözlüklerinin ardında duyduğu sevgiyi hissedebilirdiniz. Dile kolay 60 yılı aşkın bir süre. Peki hanımefendi içer miydi? Aklıma geldi sordum. Bir kez denemiş, 40 sene kadar önce, ertesi sabah perişan olmuş ve “senin ne çektiğini şimdi anladım” diye bir yorumla özetlemiş konuyu.

Çiçek pasajına girerken başınızı yukarılara kaldırıp pencerelere bakarsanız, bu pasaja anlam kazandırmış kişilerin büyük boy fotoğrafları pencerelerden sizi seyreder ve bunların arasında hala hayatta bulunan tek kişi ile aynı masada oturmaktayız şu an. Duvarda fotoğrafların devamı var ve bunların biri her cuma akşamı bu mekanda kurulan dost masasından. Daimi katılımcıların başında Aydın Boysan, Arif Keskiner, Mücap Ofluoğlu, Cevat Çapan, Mustafa Alabora ve katılmak isterseniz siz. Ne konuşuyorlar peki? Her şeyi! Meze çeşitlerinden, politikaya kadar akla gelen her konu ama tek şart var: adabıyla içmek. Peki Rakı içme adabı nasıl oluyor? diye sorduğumda işte aldığım cavap: Sofranın kuralı şudur; kimse kimseye saygısızlık etmez. Küçükler daha az konuşur, büyükler dinlenir. Yüksek sesle konuşulmaz. İçmenin de cılkı çıkarılmaz. Edebiyle içen herkese yer vardır sofrada.

Adabı böyle de nasıl içilir bu,nerede hatalar yapıyoruz ? dedim ve aldım cevabımı, unutmadan hemen size aktarıyorum kendi sözleri ile.

“Mektep gibi öğretilmez ki bu, yaşı gelince yeteneği varsa kendi öğrenir zaten. Ancak niyetlendiğinde şişeyi uzaktan şöyle bir seyredip hallenmek şart. Kadehe önce soğuk su konulur, sonra yavaşça koyacaksın rakıyı. Suyun oranı rakıyı geçmeyecek. Önce koklayacaksın ki akciğerlerde nasibini alsın, karaciğerin nasılsa nasibini alacak. Yutmadan ağızda tutup dişlerinizin arasından nefes alacaksınız. Yavaşça yutulacak. Yutulurken belden itibaren helezoni olarak sallanacaksınız ki gırtlaktan mideye doğru giderken süre uzasın. En keyifli an bu andır. “ diye özetledi. Bu arada bir Bektaşi fıkrası patlattı. “Bektaşi deveye bakmış ve “ne güzel rakı içer “ diye iç geçirirmiş ama buna eklediği kendi yorumu bektaşiye taş çıkarttı: “ben zürefayı daha çok kıskanıyorum “.

Peki sigara diye soruyoruz, hani bugünlerde sigara yasağı gündemde ya. 50 yaşında sigarayı bırakmış. Öksürük yapıyormuş, öksürürken araba ile kaza yapacakmış az kalsın. Kısa bir süre sonra işyerinde “ne olur sigaraya başla” diye istekte bulunmuş iş arkadaşları, çok sinirli olmaya başlamış “nazik bir küfür “ etmiş cavap olarak.

Sohbet koyulaştıkça bir fırsat bulup rakıya en uygun meze nedir? diye sordum.” İyi bir beyaz peynir ve mutlaka cacık.” İşte size uzun incelemeler sonucu geliştirdiği cacık tarifi:

“Su katmadan yoğurdu iyice çırpacaksınız. Çırpmaya devam ederken damla damla rafine zeytinyağını yedireceksiniz yoğurda. Hıyarın kabuğunu soyduktan sonra yüzey alanı geniş olması ve suyunun yoğurda karışması için ince ince diklemesine keseceksin yoğurdun içine. Sonra biraz tuz ile havanda dövülmüş sarımsağı katacaksın. Ayrıca kırmızı biber, nane ve dereotu katıp karıştıracaksın. Soğuması için buzdolabında bekleteceksin. İçine buz konulup soğutulması ayıptır. “

Cacık tarifi yapılırken garson salatalık servisi yapma gafletinde bulundu, ince ve uzun kesilmiş salatalıkları görünce “Götür bu ahlakı bozulmuş politikacı gibi hıyarları, bana ortadan ikiye silmişleri getir.” dediğinde gülmemek elde değildi.

Konu dönüp dolaşıp rakıya geliyordu. Sohbet aralarında bilgiler almaya çalışıyorum. Babasının bir arkadaşı tanıştırmış rakıyla kendisini. Sonra mimarlık mesleğini icra ederken devam etmiş serüveni. Kendisi “sanayi mimarı” olarak tanımlıyor yıllarca sürdürdüğü mesleğini, Anadolu’da çok fabrikalar yapmış. Dünya’da gezmediği az ülke kalmış, Çin’den Amerika’ya oradan Sibirya’ya kadar maceralarını anlatıyor. Az değil 88 yıllık bir ömür. “Pertev Nihal’i bitirdiğimde Hitler bile piyasada yoktu” diyor laf arasında.”Türkiye’de gittikçe düzelen tek şey rakı” diye yorum getiriyor ve “Siyasi partiler bozulurken rakılar düzeliyor “ diye bitiriyor.

Yazı yazmaya 60 yaşından sonra başlamış ve 35’i aşkın kitabı var.”Hiç bir şey için geç değildir, ancak bazen erken ölünür.” derken son kitabı “ Şerefe” yi imzalatıyorum hemen. Yılların deneyimlerini de rakı içmeden aldığı keyif ve dem ile yansıtmış yazılarında. “Aziz Nesin’e inat başladım yazmaya “diyor, “nasıl yani? “diye soruyoruz. Bir gün Erol Simavi Haldun Taner’in Hürriyet’e yazı yazması için Hasan Pulur’dan istekte bulunmuş, o sırada Haldun Taner yurt dışında imiş Hasan Pulur meyhane arkadaşı olan “Eğer masada konuştuğu gibi yazarsa iyi yazar olur Aydın’dan “ diye kendisini önermiş. Bu sıralarda Aziz Nesin’de vakfın binasını kendisi yapınca, mimar olarak biraz bozulmuş ve “Aziz Nesin mimariye bulaştıktan sonra ben mizahta ne b.. yesem olur” demiş ve başlamış yazmaya. Bir imza gününde ki torba dolusu rakı götürmüş yanında, “promosyon” olarak. O sıralar gazeteler hediye dağıtıyormuş kupon karşılığı “promosyon” diye. Sevgili Boysan’da rakı dağıtmış imza gününde, tabii herkese değil…içmesini bilene…

Bir ara çevreye bakarak günümüzde değişen meyhaneleri, meyhanecileri, garsonları konuşuyoruz. Sonra Vehbi Koç, Sabancı ilgili anılarını bahsederken laf Tarsus’a geliyor birden ve okuldan bir dostunu soruyor “421 Haydar Göfer’i tanır mısın?” diye. Nasıl tanımam Tarsus Amerikan Kolejinin sembolü olmuş edebiyat hocamızı. Selam gönderiyor kendine ve söz alıyoruz kendisinden Adana’da “Anasonlu bir imza günü” düzenlemeyi.

Uzun ve keyifli sohbetin sonunda olması gerekeni yapıp rakı şişesini imzalatıyoruz kendisinden hatıra olarak. Çiçek Pasajının sembolü konuğumuzu yolcu ettikten sonra çantalarımızda boş ama çok özel imzalı rakı şişeleri ile Beyoğlu’na çıktığımızda dudaklarımızın kenarındaki gülümsemenin kaynağı eminim keyifle içilen rakı ve tadına doyulamayan sohbetti.

ADANA'da farklı oluyor bazı şeyler ...

2015-02-16T20:16:00.002+02:00

" DÜNYA RAKI GÜNÜ "

Yazı ve fotoğraflar Dr.Sefa Ulukan

İstanbul'da idim, pazar gününü İstanbul'u gezmeye programlamıştım kafamda. Adana'dan aradılar geliyor musun diye? Uçak biletini değiştirip döndüm, yani bu kez bende "Dünya Rakı Günü" için İstanbul'dan gelen Adanalılardanım.

Ne zaman başladı bu eylem tam bilemiyorum, ama ben 4 yıldır katılıyorum. Kimisi "Rakı festivali " diyor, kimi "dünya rakı günü" , ismi ne olursa olsun tam bir sivil inisiyatif hareketi ve bir sosyal medya çılgınlığı olarak devam ediyor.

Adana Büyüksaat arkasına , bizim tabirinizle "Kazancılar " da pazar sabahları kuş pazarı kurulurdu yıllar önce. Çok defa fotoğraf çekmek için ya da taze bıldırcın yumurtası almak için gitmiştim. Gidince sabahın erken saatlerinde kurulmuş ciğer tezgahlarına uğramadan dönmezdim. Sabah sabah ciğer yenir mi demeyin, o ortamda yenir. Bu zamanlarda çevre bakkallardan alkol alırsanız içmenizde mümkün olmaktadır. Ama son yıllarda başlayan bu etkinlik çığ gibi büyüdü. 14 Aralık özel gün ilan edildi toplum tarafından.

Akşam uçaktan 23 gibi indim, planım biraz dinlenip sabaha karşı gitmekti. Telefon geldi, neredesin yer kalmadı gel diye. Saat 24 olmamıştı ulaştığımda , sokaklar ve çevredeki tüm mekanlar dolmuş, her yerden müzik ve eğlence sesleri gelmekte.Yürümek ve arkadaşları bulmak mümkün değil, ite kaka ulaştım dostların yanına. Etrafa şöyle bir baktım, Adanalı olan olamayan herkes orada, yok yok. Bir çok dost bugünü buluşma günü olarak ayarlamış kalkıp gelmişler şehir hatta ülke dışından. İnsanlar havanın serinliğine aldırmadan sıcacık paylaşıyorlar dostluğu, kimse kimseyi rahatsız etmiyor, her yer ayrı bir güzellikte. Kebapçısı ciğercisi, şalgamcısı her turlu hazırlığı yapmış, misafirleri karşılıyor. Sürekli bir hareket var. Biraz fotoğraf çekmek için dolaştığımda yol bulmak için güne özel slogan ve bir şişe ile yol açabildim " Büyüğe saygı lütfen" deyince gülümseyerek yol verdiler bana. Böylelikle gezebildim bu insan seli arasından ve güzelim Adana insanının sıcacık ışıltılı ortamı.

Dedim ya İstanbul'u gezecektim ama sabaha karşı 5 gibi yeni gelenlere yer açmak eve dönerken yüzümde alkolden değil Adanalı olmaktan duyduğum keyif den dolayı mutlu bir gülümseme vardı. Ben bu kenti ve insanlarını seviyorum.

#sefaulukan #adana #dünyarakıgünü #kazancılar #adanalı #geziyazısı

ÇORBADAKİ TUZUM

2015-02-15T01:32:00.000+02:00

Bugün bir eğitimin kapanış konuşmasında Sağlık Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı Sn.Hüseyin Çelik'in pat diye ortaya attığı bir soru... " Memleketiniz için, Adana için ne yaptınız ? "...düşündürdü ve kendimi sorgulamama neden oldu.

Şöyle bir yaşadıklarımı düşündüm, ve yazayım dedim alt alta.

15 yaşlarımda sigara yerine fotoğrafa başlamışım. Okul harçlığımı baskı için kart ve film almak için harcamışım.
18 yaşımda sanırım Türkiye'nin en genç fotoğraf derneği kurucusu olmuşum. Adana Fotoğraf Amatörleri Derneği AFAD macerasına bir taraftan Tıp Fakültesini okurken devam etmişim. Adana'da da fotoğrafın sanat olarak yapılacağını ispat için 1978 den beri emek harcamışım. O günden beri yüzlerce insanı fotoğrafla tanıştırmış, eğitimler vermiş, bir şekilde hayatlarına dokunup onlara bir renk sunmuşum.
Tıp fakültesi beşinci sınıfta Kanada'da düzenlenen Üniversite oyunlarında dünya birinciliği kazanırken Türk bayrağını göndere çektirmiş, ödülleri vermek için Kanada konsolosunun Adana'ya gelmesine sebep olmuşum. Bir çok gence ilham olmuşum fark etmemişim.
1986 yılında Uluslararası Fotoğraf Sanatı Federasyonu FIAP'ın sanatçılara verdiği AFIAP (FIAP Sanatçısı) unvanını alan Türkiye genelinde iki elin parmakları kadar kişi kadarken Adana'ya ilk getiren kişi olmuşum..
Doktor olmuşum, sağlık hizmeti sunmuşum. Hastane yönetimlerinde görev alıp, kalite çalışmalarından, uluslararası pazarlamaya kadar emek sarf edip Adana'da sağlık sektörünün ucundan tutmuşum..
Evlenmişim, bir çocuğum olmuş. Boşanmamıza rağmen yetişmesinde emek harcamış, insanı, vatanını, memleketini seven hayırlı, dünya iyisi bir doktorun daha büyümesini sağlamışım
Zamanında Avrupa'nın en başarılı derneği seçildiği için dönemin Cumhurbaşkanı Sn.Süleyman Demirel'i Çankaya köşkünde ziyaret gitme keyfini yaşadığım Adana Genç Müteşebbisler Derneği JAYCEE'nin kurucuları arasında bulunmuşum
Adana'da eksiklik var deyip 2001 yılında ilk düzenli Adana Ajanda yayınının içinde bulunmuş, bunun devamı niteliğinde Ajanda01'i uzun bir süre bedelini cebimden harcayıp Adanalıya kültür sanat haberlerini iletmişim.
1998 de insanlarda atölye kavramına çok yabancı ve zararlı gözlerle bakarken " Fotografya Sefa Ulukan atölyesi " diye ütopik bir maceraya atılmışım. Sergi salonu açmış, sanatçılara ücretsiz imkan sağlamışım. Kocaman bir TV alıp haftanın 2, 3 günü dünyanın seçkin filmlerini değerli dostum ,mekanı cennet olsun, Ferit Bayraktaroğlu ile her türlü bilgilendirmelerle ücretsiz sunmuşum. Diksiyon eğitimlerine imkan sağlayıp Adanalı dostlara güzel dilimizi tanıtmışız Sn.Hüseyin Akşen'le. İş çığırından çıkmış, Adana'nın sıcak havasında bir vaha olarak sanat mekanı yaratmışım, fark etmemişim
Çeşitli dergilere yazılar yazmış, fotoğraflar vermiş, destek olup hadi ya arkanızdayım yayınlayın demişim
Adanalıya yuvarlak uygun değil deyip ezber bozup pizza'nın tanımını değiştirip Kare Pizza'yı yaratmışım. Slogan olarak "Yabancı değil Adanalı" diye yola çıkıp kebabın başşehrinde , tüm yabancı sermayeye direnip Adanalıya güvenip 1 milyonun üstünde üretim yapmışım.
Federasyon kurulmasının yasak olduğu bir dönemde Türkiye'deki tüm fotoğraf derneklerinin oluşturduğu Fotoğraf Dernekleri Çalışma Kurulu'nun liderliğini üstlenmiş, bayrağı Adana'ya taşımışım. Avrupa uyum yasaları çıkınca kurulan Federasyonda görev alıp bu kez bayrağı Budapeşte'de uluslararası federasyonun kabul töreninde elimde sallamışım.
14 Şubat'ta kaleme aldığım için hatırladım, aslında 14 Şubat'ın aynı zamanda Dünya Öykü Günü olduğunu bilerek Fotografya'da Türk öykücülerini bir araya getirip Adanalı ile tanıştırmışım
Akıllanmamışım " Sefa Ulukan Galerisi" diye yer tutup sanatçılara imkan tanımış, yerli yabancı bir çok sanatçının işlerini Adana'ya getirmiş, imza günleri düzenlemişim. Diğer odalarında resim, heykel, diksiyon eğitimlerine devam etmişim.
Tabii karşılığını da almışım bu arada ödüller kazanmışım,belgeler vermişler. AFAD 37 yıl sonra ONUR ÜYESİ, Fotografya ONURSAL BAŞKAN yapmış.
Adana için ilk uluslararası fotoğraf yarışmasını organize edip, gerçekleşmesine emek harcamışım. İlk ve son Adana Fotoğraf Günlerini Irak savaşının siren sesleri arasında organize etmişiz.
Adana Belgesel Film günlerini düzenlemişim farkında olmadan Belgesel Sinemacıları Birliğine Adana'yı sevdirmiş, dostluklar kazandırmışım.
Sağlık alanında hizmet vermişim sessiz sedasız, öyle ki çoğu dostum beni doktor olarak değil fotoğraf sanatçısı olarak tanımış.Hastalandıklarında değil fotoğraf makinesi alacakları zaman danışmak için aramışlar.Ben bu arada Adana'da sağlık turizminin gelişmesi için çaba sarf eden değerli insanlara yardımcı olmak için işin ucundan tutmuşum.
Şöyle bir baktığımda İrlanda, Çin, Romanya, Ukrayna, Sicilya derken bir sürü ülkede sergi açmış, tanış olmuş, İstanbul'dan başka il tanımayanlara Adanalıyım demiş, "aha da burası" deyip haritada yer göstermişim.

Neyse uzatmayayım, hani dediniz ya Hüseyin Bey," insanlar ya güneştir ya da ay" diye, ben kendime baktığımda güneş olmuşum gibi geldi. Yansıtmaktansa üretmişim, yetmemiş tekrar daha fazlasını, daha yenisini, daha değişiğini düşünmüşüm.

İşin başka bir boyutu bu öz değerlendirme sonrasında bile kendime hala "E şimdi sırada ne var ?" diye sormaktayım ve bundan da iflah olmaz bir halde keyif almaktayım.

Benim hatırladıklarım kadarıyla " bu çorbadaki tuzum" bunlar. Şimdilik...

Peki niye mi yazdım ?

Haşa kendimi övmek değil ama okuyan olursa belki "ben ne yaptım?" diye düşünen olurda geç olmadan bir şeylere başlarlar diye.

Ne güzel söylemiş düşünür...

Şimdi değilse ,ne zaman?

Ben değilsem, kim ?

Adana'ya sevgi ve saygılarımla... 14 Şubat 2015

SİCİLYA ve ETNA YANARDAĞI

2015-02-11T01:02:00.001+02:00

Sicilya deyince sizin de aklınıza ilk olarak Amerikan filmlerindeki gangsterler ya da Mario Puzo’nun “Baba” seri filmlerinin canlı platosu geliyor di mi ? Gidene kadar bekleyin, fikriniz değişecek...

İtalya’nın güney ucunda yer alan Sicilya, Akdeniz’in en büyük adası. 25 bin 707 kilometre kareye sahip adanın nüfusu yaklaşık 5 milyon, İtalya nüfusu ise 58 milyon. Aslında Sicilya’lılar kendilerini pek İtalyan saymıyorlar, Sicilyalıyız diyorlar. Başkent Palermo’nun yanı sıra adanın en önemli şehirlerini Messina, Catania, Agrigento, Siracusa, Trapani Ragusa, Enna ve Caltanisseta oluşturuyor. Yaşıyanlar genelde tarımla uğraşıyor, balıkçılıkta hakim. Tarım deyince söylemeden geçemeyeceğim, Adana’lıların Kaynana Dili dediği kaktüs meyvesini bile tarlalar haline getirmişler ve Avrupa’ya ihraç ediyorlar, adanın iç bölgelerinde.

Sicilya’nın üçgen şeklinde bir ada. Bunu da amblem olarak seçtikleri Trinacrie’ de zaten belirtiyorlar. Bir baş etrafında üç koşan ayak var, her hediyelik eşya

dükkanında ve şehirlerin her yerindeki flamaların üstünde rastlarsınız. En büyük şehri Palermo 1 milyon nüfuslu, daha sonra ise 500 bin nüfusu ile Catania geliyor. Palermo tamamen kendi özgü bir şehir. Genelde seçtiğiniz turlar ister hava yolu ister deniz yolu ile olsun sizi Catania’ya götürür ve adanın doğu kısmını dolaştırır. Catania’ nın kuzeyinde Taormina ve Etna, güneyinde ise Arşimed'in şehri Sirakuza mevcuttur.

Etna’ya tırmanmadan önce adanın ikinci büyük kenti Catania’da vakit geçirmenizi öneririm. Arka fonda Etna’nın duman tüten tepesi varken simsiyah volkanik çakıllı plajında İyon denizine girmeyi sakın ihmal etmeyin. Sabah erken saatlerde kentin ana meydanına inerseniz şehrin sembolü olan siyah filin üstünde bulunan obelisk üstünde bir haç görürüsünüz. Bu meydanda biraz dolaşırsanız şehre hakim Barok mimarisinin güzel örneklerinin arasında sadece öğlene kadar açık olan balık pazarına rastlayabilirsiniz. Denizden yeni çıkmış bin bir çeşit balık ve her türlü deniz ürününü canla başla pazarlayan Sicilyalılar sizi şaşkına çevirebilir.

Şehrin tarihi çok gelgitli, şehir Neksoslular tarafından kurulmuş. Ksenefon gibi düşünürlerin yaşadığı bu şehir sırasıyla kuzeyden gelen, Bizansın, Arapların Normanların boyunduruğu altına girmiş ve 15. yüzyılda ilk Sicilya Üniversitesi burada kurulmuş. Daha sonra burayı İspanyollar işgal etmiş ve 17. yüzyılda Catania’lılar İspanyollara karşı ayaklanmışlar. Ama ne yazık ki mutlulukları fazla sürmemiş, 1669da Etna’nın büyük patlaması ve 1693’deki depremden sonra şehir yerle bir olmuş. Daha sonra barok tarzında yeniden inşa edilmiş.

Bu şehirde neredeyse bütün kiliseler Azize Agata’ ya adanmış. Anlatıldığına göre üçüncü yüzyılda ilk Hristiyanlığı kabul edenlerden biri olan Agata bir çok kez işkence görmüş, göğüslerinden biri kesilmiş yine de Hristiyanlığı bırakmamış. Daha sonra ateşe atılarak yakılmış, bu anda bir depremin olması onun azize mertebesine yükseltilmesini sağlamış. İşte Catania’ nın en büyük kilisesi de diğerleri gibi, Azize Agata’ ya adanmış.

Şehirde dolaşırken sıcaktan en korunaklı köprü altlarında emeklilerin keyifli kağıt oyunlarını, birbirlerine atışmalarını kaçırmayın. At arabaları ve mopetlerin üstü geleneksel süslerle doludur. Akşam üzeri deniz kıyısına inerseniz gün batışını seyreden sevdalıları ve onların aşklarının kalıcılığı için direklere bağlanmış kilitleri görebilirsiniz. Her birinin üstünde isimler yazılmış, kitlenmiş ve anahtarı denize atılmış...

Etna yolculuğunuzdan önce bu bölgede görülmesi gereken şipşirin, canlı bir orta çağ kasabası olan Taormina’yı unutmayın. Kasabanın içinde yollar dar olduğu için bir mesafeye kadar arabanızla çıkıp, oradan kasabaya belediyenin otobüsleri ile girebilirsiniz ancak. Otobüsle indiğiniz yerde sizi Messina kapısı karşılayacaktır; burası şehrin kuzey kapısıdır. Surların içine girdikten sonra dümdüz yolunuza devam ederek, güneydeki Catania Kapısına kadar güzel bir yürüyüş yapabilirsiniz. Yolun sonuna doğru 9 Nisan Meydanından aşağıya baktığınızda şehrin bir akropolis olarak inşa edildiğini fark ediyorsunuz. Terastan 250 m aşağıdaki Naxos limanını yukarıdan seyretmek çok hoş ve etkileyici...

Etna

Sicilya’ya gidip Etna’ya çıkmamak olmaz, belki bir gününüzü alacaktır ama inanın değecektir. Etna Dağı kelime anlamı Sicilya lehçesinde Mongibeddu, İtalyanca Mongibello, dağ anlamına gelen Latince mont- ve Arapça jebel-'in kombinasyonu. Avrupa kıtasındaki en yüksek yanardağ. Şu anki yüksekliği 3.326 m olmakla beraber, zirvedeki püskürmelerle bu yükseklik zaman zaman değişmektedir. Dağ, 1865'deki yüksekliğine göre 21,6 m daha alçaktır. İtalya'da Alplerin güneyindeki en büyük dağdır. 1190 km² alan kaplamakta, taban çevresi 140 km'ye varmaktadır. İtalya'nın en büyük üç aktif yanardağından biridir, yüksekliği en yakın rakibi Vezüv'ün üç katı, Stromboli'nin 3.5 katı kadardır. Aralık 1991’de Etna Yanardağı 3 asrın en büyük patlamasını görmüş ve faaliyeti 1 Nisan 1993′e kadar yani 473 gün sürmüş. Mayıs 1992′de sivil savunma beton bloklar ve patlayıcılar yardımıyla lavların ilerlemesini yavaşlatmışlar.

Bu bilgilerin ışığında hala Etna’ya tırmanmak isterseniz her yerde mevcut turların birine dahil olabilirsiniz, ancak eğer sağlık sorunlarınız var ise yüksekliğe bağlı şikayetleriniz artabilir. 2000 metreye kadar otobüslerle çıkıyorsunuz, kıvrılarak çıkan yol aslında bir önceki lav kalıntısının üstünde kimi zaman lavlar arasında kalmış evleri ya da rengarenk çiçeklerle karşılaşıyorsunuz. Bazı yanmış ağaçlar ateşten o kadar hızlı kavrulmuşlar ki taş gibi olmuş ve gri beton renginde heykel gibi kalmışlar. Hatta lavların altında kalmış bir kilisenin çan kulesi ve üstündeki haç bize olayın derecesini vurguluyordu. Lavın yaktığı yerdeki toprakta 15 sene boyunca hiçbir şey üreyemiyor. Elli senenin sonunda ancak likenleri görebiliyorsunuz. 200 sene geçmesi lazım ki orada ağaç büyüyebilsin. Zaten oluşan ağaçların rengi de çok etkileyici.

2000 metrenin mola yerinde iki küçük krater ağzının eşliğinde güzel lokantalar ve seyir bölgeleri mevcut. Eğer daha yukarı çıkmak isterseniz yardımınıza teleferik yetişiyor, sizi 2500 metreye kadar çıkartıyor. Bundan sonrası size kalmış, özel üretilmiş kocaman tekerlekli cipler sizi gruplar halinde tepeye kadar çıkartmakta. Bu bölgeye ulaştığınızda etrafınız Ağustos ayında bile olsanız kar ve simsiyah taşlarla karşılaşıp Etna’nın birden fazla krateri olduğunu fark edeceksiniz.

En yüksek kraterden hala dumanlar yükselmekte iken siz diğer kraterlerin konik derinliğinin etrafında dolaşırken ayağınızın altındaki toprağın sıcaklığını hissetmek ve 2 metre kazıldığında ısının 100 derecenin üstünde olduğunu bilmek tarifi çok zor duygular yaşatabilir. Etna’nın gücünü hissetmemek mümkün değil.

Sicilya’dan dönüş yolculuğunuz ister uçakla, ister deniz yoluyla olsun Etna sizi dev gibi cüssesi ile yollayacaktır.

BUNLARI MUTLAKA YAPIN
Çarşı, kilise ve sokaklarıyla Sicilya’nın tüm özelliğini yansıtan Palermo, dağların doruğunda tarihi bugüne taşıyan sokaklarıyla Erice Kasabası, Antik dünyanın en zengin tapınakları, Segesta, Selinunte, Agrigento antik kentleri, Kara Sicilyası’nın tipik kasabası Piazza Armerina, Arşimed’in şehri Siracusa, 19. yüzyıl entelektüellerinin ünlü Grand Tour güzergahı üzerinde bulunan Sicilya’nın incisi Taormina görülmesi gereken yerlerin başında geliyor.

Sicilya’da mutlaka yapmanız gerekenleri ise şöyle sıralayabiliriz:
Başkent Palermo’da, Katedral, San Giovanni Delgi Eremiti Kilisesi, Normanlar döneminden kalan görkemli ahşap tavanı ve zengin mozaikleri ile ünlü Cappella Palatina, dünyanın en zengin mozaiklerine sahip Monreale’de Duomo ve Benedictine manastırını gezin.

Dorik stildeki tapınakları ile ünlü Segesta antik kentini ziyaret edin.
750 metre yüksekliğindeki Ortaçağ Erycina ve Venere kalesi ile Eski Yunan kolonisi Selinunte’deki ören yerini gezin.
Agrigento kasabası ve Concordia, Ercole, Giunone, Castore ile Polluce tapınaklarının bulunduğu Tapınaklar Vadisini görün.
Doğu Sicilya’nın Catania, Giardia Naxos ve Letojanni bölgelerini görün.
Antik Roma mozaikleri ile tanınan Villa Romana del Casale gezisini yapın.
Doğu Sicilya’da Arşimet’in yaşadığı Siracusa antik kentini ziyaret edin, buradaki
Aretusa Çeşmesi, Yunan Tiyatrosu ve Roma Anfitiyatrosu’nu görün.
Siracusa kentini ziyaret edin.
18. yüzyıl başlarındaki Sicilya barok tarzını sergileyen başyapıtları ile ünlü Noto gezisine katılın.
Avrupa’nın en yüksek aktif Volkanı Etna’ya çıkarak fantastik bir gezi yapın. 1800 metre yüksekliğe kadar çıkarak lav kalıntıları, zeytin ve turunçgiller bahçelerini görün. Antik tiyatronun da görüleceği, romantik merdivenleri, dar sokakları ve teras bahçeleriyle Taormina gezisine katılın.
Panoramik Messina turu yapın. Astronomik saatli çan kuleleri ile çevrili Duomo gezisine katılarak kutsal kent Tindari’yi gidin. Buradaki Madonna Nera Kilisesi’ni ziyaret eden. Katedrali ve iyi korunmuş tarihi evleri ile ünlü Cefalu’ya gidin.
Eğer film çekimine denk gelmediyseniz, Mario Puzzo’nun ünlü romanı “Baba”nın kahramanı Corleone’ye adını veren Corleone köyünü görün… Oscar ödüllü Baba filminin mekanında gezin.
Sicilya’nın lezzetli deniz ürünlerinden ve şaraplarından mutlaka tadın.
İtalya’nın geleneksel tatları olan pizza ve Roma Dondurması’ndan tatmadan dönmeyin.
Turkuaz renkli sahillerinde denize girin.

#sefaulukan #geziyazısı #sicilya #etna #palermo #catania

ANNEMİ KAYBEDİYORUM…

2015-02-11T00:23:00.000+02:00

Yok, henüz vefat etmedi… Son birkaç aydır bir talihsizliktir başladı. Bir gün evde yerde yatar bulduk, ayağı halıya takılmış düşmüş, ileri derece kemik erimesine bağlı olarak zaten zayıf olan bacak kemiği kırılmış, telefonlara cevap verememiş. Kim bilir kaç saat, kaç gün kaldı öyle bilemedik bir türlü. İlk müdahalenin ardından; kemikte kocaman bir kırık… ameliyat gerekli !.

Kalp pili vardı zaten, o nedenle “pilli bebek” deyip gülümserdik. Ameliyat öncesi bir de baktık ki Aort damarında kocaman bir anevrizması da var. Biri el bombasının pimini çekmiş anamın göğsüne koymuş ne zaman patlayacak bilemiyoruz.

Ameliyat’ta kocaman bir kaç vida, uzunca bir çivi koydular bacağına. “Pilli bebek” oldu mu size “ X-men Wolverine” adayı. Ama daha da önemlisi ameliyat ile sanki başka şeyler tetiklendi. Geçirilen travmalar ve anestezi de artırdı belki. Annem kendi dünyasına çekildi, başka bir dünyaya, ama buralarda değil. İlk başlarda biraz bugünden biraz dünden karıştırıyordu ama yine de arada bir iletişim kuruyorduk.

Sonra bir sabah yanı başında birileri varken yine düştü bu sefer el bileği kırıldı alçıya alındı. O alçı var ya o alçı… bir türlü kabullenmedi neden orada olduğunu. Altı hafta boyunca çıkmaması gerektiğini defalarca anlattık durduk, en sonunda açılış tarihi yazdık üstüne bak bugün çıkaracağız diye. Açıldı anın yarım saat sonrasında ise alçının orada olduğunu dahi hatırlamadı.

Sonra bir sabah erken saatte yanında kalan bayandan bir telefon değil, annem kalkmaya çalışmış yine. Kabul etmiyordu tek başına yürüyemeyeceğini ve bir anda eski kırığın içinde bulunan platinin altından tekrar bir kırık. Her şey başa döndü. Hastane, kalp sorunları, ameliyat, riskler, travmalar… trajik bir şaka yeni baştan kurgulandı.

Sonuç?

Cerrahi olarak başarılı bir müdahale… ama ben annemi her geçen saat kaybetmeye devam ediyorum. Her gün gözlerindeki ışık azalıyor. Bir gün oğlu oluyorum, bir gün 30 sene önce ölmüş ağabeyi, ya da yıllar önce yitip gitmiş babamın hesabını soruyor bana. Bir türlü anlam veremiyor 72 yaşında ölen annesinin neden kendinden genç olmasına rağmen öldüğüne, duygulanıyor, ağlıyor, bize kızıyor neden haber verdik diye. “Benim yaşım 83, annem 72 idi; benim ölmem lazımdı “ mantığını kurmuş birine nasıl açıklarsınız tüm bunların 36 sene önce olduğunu.

Her gün ayağım geri geri giderek ziyaret ediyorum, pansumanlarını, iğneleri yapıyorum.

Ama ben onu böyle hatırlamak istemiyorum ki… onun bu halini anılarımda tutmak istemiyorum ki..

O huysuz, çok konuşan, konuştukça çam deviren, son sözü hep en başta söyleyen bir insandı, ama benim annemdi. Öyle cıvıl cıvıl arkadaş canlısı bir yapısı olmadı hiçbir zaman, tek tük arkadaşı vardı, yoldaşlık eden, onlarda bir iki yitip gittiler… iyice yalnız kaldı. Hayatı boyunca sıkıntı çekti, kendi evliliğinden, çocuklarının yürümeyen evliliklerinden. Ama bir şekilde doğru bildiği şekilde direndi, yaşama tutundu, o kırmızı rujunu sürmeden bir gün bile çıkmadı ne sokağa ne de benim objektifimin karşısına. İşte bu “dı “ ve “di” ekleri insanın yüreğini acıtıyor.

Biz çocukları mı? Saymamı isterseniz hepimizin geçerli mazeretleri var, yoksa da buluruz kendimizi ve sizleri inandıracak. Kendinizi sorgulayın “büyük mazeretleri” yaratmakta ne kadar hünerli olabileceğinizi düşünüp öyle yargılayın beni de..

Şimdi, annemi kaybediyorum… gün gün, saat saat… elini, yanaklarını öpüyorum ama ona ulaşamıyorum

“ Yaşı, zamanı geldi.” diye teselli ederken kendimi 54 yaşında ve her şeye sil baştan başlama telaşım aklıma geliyor. Yaş nedir ki? Farkında mıyız? Nedir bunun limiti? Maç mı ki süresi olsun? Peki kim uzatmaları oynuyor? Kim, nasıl, neden ekstra zaman ekliyor? Ve hepsinden önemlisi ne zaman fark edeceğiz sadece ama sadece ”bugün’ün” gerçek olduğunu?

Dostlar, anneniz var ise hala hayatta gidin yanına “bilinçli” olarak birlikte olmanın bilincinde olarak elini öpün, hissedin, hissettirin…. “O” olmasaydı “siz”de olamayacağınızı. Benden size tavsiye… Biliyorum mazeretleriniz vardır mutlaka, emin olun bende sizden fazla var… ama zamanın acıması ve telafisi yok.

Haziran 2014

GAGAMI KIRDIM, SIRA GELDİ…

2015-02-11T00:12:00.003+02:00

“ Ne oldu kıramadın mı şu gaganı ? “ diye soranlar oluyor.

İçten gelen bir yazımı paylaşmıştım sizlerle. Soran sorana, kimi meraktan, kimi ne sebepten soruyor çözmek bile istemedim.

Merak edenlere söyleyeyim, o gagayı kırmak kolay değil, kafanızı sıkı vurmak gerek kendi kayalarınıza. Her vuruşta, yaşanmış yıllarınızın sertleştirdiği gaganızla beraber biriktirdiğiniz birçok şeyi de kırmanız gerekiyor, ta ki hepsi ama hepsi düşene kadar. Yeni alışkanlıklar, yeni bir hayat tarzı düşleyerek katlanıyorsunuz acılara, o eski gaganızla yaşadıklarınızdan ders alarak.

Kırdıktan sonraki yenilenme döneminizde ise, önce yılların alışkanlıklarına vaz geçmelere göğüs germeniz, gördüklerinize daha doğru anlamlar katma süreciniz başlıyor.

Şimdilerde ise pençelerimi yerinden söküyorum yeni gagamla, hayata daha sağlam, daha doğru tutunmak için. Artık yaşayacaklarıma daha sıkı sarılacağım, daha bir sağlam tutacağım hak edenleri. Yakaladım mı bırakmayacağım sevdalarımı ve sevgime değer olanları.

Sonra da eskimiş, kartlaşmış tüylerim var yolunması gereken. Sırtımdan bir türlü atamadığım, yavaşlatan ve hak ettiklerinden fazla anlam yüklediklerim var, onlar da yolunacak. Hep benden bekleyen “dostluklar” var, yenilerine ve dürüstlere yer açmak için yolunması gereken. Öyle sevdalarım var ki, iyi insan olmanın bedeliyle bencilce sömürülen, yolunması gerekiyor üstümden. Hatalarımdan dolayı kırılmış birkaç tüyüm de kalmıştır şurada burada, sökmem gerek. Böylelikle benimle uçabilme cesareti ve sabrını gösterenlere yer açıp, yeni yolculuklarıma kanat açacağım…

Yani toptan bir cevap olması için sual edenlere; az kaldı, bu kartal uçuşa geçecek yeniden…

Temmuz 2014

GAGAMI KIRIYORUM !

2015-02-11T00:11:00.000+02:00

Uzun bir aradan sonra bir arkadaşım aradı bugün ve “Sefa, ne yapıyorsun, görünmüyorsun, iyi misin ? ” diye sorma nezaketini gösterdi. Bende cevap verdim “GAGAMI KIRIYORUM ! diye”.

Anlamadı, anlayamazdı da. Bende en iyisi beni merak edenlere toptan cevap olsun diye yazayım dedim.

Bu aralar yeni bir iş girişimi içindeyim, yakında duyarsınız. Bununla ilgili bir eğitim programında anlatmışlardı sanki benim durumumu.

Kartalları bilirsiniz, muhteşem yaratıklar, ormanlar ve dağlarda yaşarlar. Kaya girintilerinde, yükseklerde ve ağaçlarda yuva yaparlar. Yaşamları boyunca eş değiştirmeden aynı yuvada yaşarlar. Yaşam dedikleri de az bir süre değil 70 yıla kadar yaşayanlar var. Ancak bu yaşa gelinceye kadar 40-50 yaşlarında önemli bir karar vermek zorunda kalırlar. Bu yaşlarda pençeleri sertleşir, esnekliğini yitirir. Beslenmesi için avlarını kavrayıp tutamaz. Gagaları uzar, göğsüne doğru kıvrılır, kanat tüyleri yaşlanır, ağırlaşır sonuçta uçması ve avlanması zorlaşır.

Önünde iki tercih vardır ya ölümü seçecek ya da yeniden doğuş için zorlu bir süreci göğüsleyecektir. Bu sürece karar verebilen kartal bir dağın tepesine uçar ve orada bir kaya duvarda, artık uçmasına gerek kalmayan bir yer bulduktan sonra gagasını sert bir şekilde kayaya vurmaya başlar. En sonunda kartalın gagası yerinden sökülür ve düşer. Kartal bir süre yeni gagasının çıkmasını bekler. Yeni gaga ile pençelerini yerinden söker ve çıkarır. Yeni pençeler çıkınca, kartal bu kez eski kartlaşmış tüylerini yolmaya başlar. Yaklaşık 5 aylık bir süre sonra kartal kendisine en az bir yirmi yıl daha yaşam bağışlayan meşhur “Yeniden Doğuş” uçuşuna yapmaya hazırdır.

Şimdi dostlar, ben ne mi yapıyorum ? Tercihimi yaptım, gagamı kırıyorum. Tek başıma, bir yerlerde yaşamımı, alışkanlıklarımı, anılarımı gözden geçirerek kırıyorum. Daha pençelerim ve tüylerim var sırada… bir süre sonra tekrar süzülürken görürseniz beni … yaşadıklarımı ve şu anı anlamanız için yazayım dedim.

Yani toptan bir cevap sual edenlere : Gagamı Kırıyorum

Ekim 2013

BİR DOĞA HARİKASI: Lİ NEHRİ :YANGSHUO – GÜNEY ÇİN

2015-02-10T23:26:00.000+02:00

Çin’e ikinci ziyaretime yine bir fotoğraf etkinliği sebep olmuştu. Jinan bölgesinde büyük bir fotoğraf etkinliğinde sergi daveti almıştım. Davet edilen yabancı ülkelerden diğer fotoğrafçı dostlarımla sergi öncesi yazışmalarımızda buralara gitmişken yapılacak foto-safarimizin yönünü belirlemiştik : Güney Çin : Guilin ve tabii ki “Li Nehri”.

Çin’e gidenler bilirler, kelimenin tam anlamı ile bu büyük ülkeyi gezdim dediğinizde yanılıyorsunuz, başka bir bölgesinde farklı bir Çin çıkıyor karşınıza ve sizi bambaşka dünyalara götürüyor.

“UNESCO Dünya Mirası” listesine Güney Çin’in Guanxi, Guizhou, Yunnan, Sichuan eyaletleri alınmıştı. Bu bölgeleri göremeden Çin’in doğa harikalarını ve yaşayan kültür miraslarını gördüm diyemezsiniz. Buralar Çin’in daha çok bilinen Pekin , Çin Seddi veya kuzeyde Xian’daki Terra Cotta savaşçılarından daha az bilinmesine rağmen artan oranda turist çekmeye başladı bile.

Bu ilgi kaynağının en büyük sebebi, Çin Kültür’ünün ve resimlerinde farklı bir dünyadan yapılmış çizimler gibi görünen Güney Çin’de Vietnam’a komşu Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi’nde Yangshou’daki Li Nehri çevresindeki dağlar. Aslında “dağ” tanımına tam uymuyor bu doğa harikaları, tam tercüme edilirse “Fışkıran Kayalar” daha uygun. Uçak yolculuğu ile rahatça ulaşabileceğiniz başkent Guilin’den karayolu ile yaklaşık bir saatlik bir kara yolculuğu ile nehir kıyısına ulaşıyorsunuz. Burada sizi saatler boyunca her türlü hizmetinizi karşılayacak nehir tekneleri bekliyor. Daha maceracı bir yapınız ve birazda daha zamanınız varsa yerel botlarla da gezebilirsiniz bu doğa harikası nehri.

Li nehri sizi görsel bir şölene , bir doğa harikasının gösterisine taşıyacak. Tavsiyem teknenin içinde keyif yapıp pencereden etrafı seyretmek yerine çatısına çıkıp etrafınıza 360 derece görmeniz. Çünkü bizim Peri Bacalara benzer bir ortamı seyretmeye doyamazsınız. Nehrin iki tarafındaki ovadan kimi zaman 300 – 500 metreye varan yemyeşil tepecikler dik bir açıyla yükselmekte, bu “fışkıran kayalar”ın üstü subtropikal iklim nedeni ile bodur, maki benzeri bir bitki örtüsü ile kaplanmış. Zaman zaman, çay bahçeleri, meyva bahçelerini veya mini bir tapınak görebilirsiniz. Genelde mevsime göre değişmekle birlikte sis içindeki bu görüntü size ayrı bir gizem sunmakta. En iyi mevsimin Mart – Mayıs ve Ekim – Kasım dönemi olduğu söylenmekte.

Bu karst oluşumları oluşturdukları şekil ve gölgelerine göre çeşitli benzetmeler yapılarak bölge halkı tarafından isimlendirilmiş. Çin paralarından 20 Yuan üstünde bu bölgenin çizimlerini görebilirsiniz. Bu kayaların kiminde çok gizemli ve görsel şenlikli mağaralarda bulunmakta ve meraklı iseniz “kaya tırmanıcı”larının yeni rotalarından biri.Ayrıca Dağ Bisikleti alışkanlığınız var ise size de çok güzel rotalar hazırlanmış.

Beni buralara çekenbu görsel güzelliğin yanısıra diğer konu dünyada en ilkel ve yaşayan balıkçılık tekniğini uygulayan balıkçıları görüntülemekti. Nehir boyunca gezerken onlarla karşılaşmanın mümkün, altı adet kalın bambu kamışının birleştirilmesi ile oluşturulmuş teknelerini, başlarında o güzelim hasır şapkaları, teknenin ucunda fenerleri ve teknenin üstündeki yerine tünemiş Kumarant kuşları... İşte size kuşla balık avlayan balıkçılar... Bu kuşlar bir çeşit balıkçıl karabatak, boğazında bir kelepçe mevcut, sabahın ilk ışıkları doğmadan yapılan balık avında bu kuşlar fenerin ışığında dalıp balık yakalıyorlar, balıkçı ise yutamadığı balığı kuşun ağzından almakta. Kimi teknelerde beş on kuşu, ya da köyüne dönen balıkçının sırtında taşıdığı deyneğe tünemiş bir kaç adet görebilirsiniz.

Li nehri’nin finalinde ulaştığınız kasabada ise modern turizm sizi karşılıyor. Oteller, kafeler bu manzaranın eşliğinde ve dilerseniz her türlü alışverişi yapabilirsiniz. Olmazsa olmaz bir şey ise pazarlık yapmanız, söylenenin çok altında almanız mümkün.

Yolculuğumun devamı olan Güney Çin Denizi’ne ulaşmadan önce beklediğim son görsel şov ise bu kez insan eliyle yapılmış olanı idi. Çevrenizde bu dünya harikası doğal yapı ve Li nehrinin bir büklümü üstünde dünyanın sayılı su üstü gösterisini izleyebilirsiniz. Koreografi’sini Pekin olimpiyatların açılışını gerçekleştiren ekibin yaptığı ve yaklaşık 600 kişilik oyuncu kadrosu ile her gece binlerce kişinin izlediği ses, müzik ve görsel bir şölen sizi bekliyor. Konu tamamen yöresel bir aşk hikayesi, zengin kız fakir balıkçı... ama gösteriyi nefes almadan izleyeceğinize eminim.

Önceden yapılan programıma uyma zorunluluğum nedeni ile daha da güneye inmeye devam ederken, kendime notum: tekrar gelinecek...

#sefaulukan , #linehri , #jinan , #geziyazısı , #güneyçindenizi , #guilin

BELFAST’DA “DUVAR OLMAK”…

2015-02-10T22:57:00.002+02:00

İrlanda Fotoğraf Federasyonu tarafından ulusal fotoğraf yarışmalarına juri üyesi olarak davet edildiğimde Dublin’e gideceğim için çok sevinmiştim. Dünyada merak ettiğim şehirlerden biriydi ama içimdeki ses “ Sen aslında Belfast’ı daha çok merak ediyorsun “ diyordu ve her zamanki gibi doğruyu söylüyordu. Üniversite yıllarını 1980 öncesi dönemde yaşamış biri olarak IRA ve Belfast çok sık gündemdeydi yaşantımızda. Yıllar sonra bambaşka bir nedenden dolayı İrlanda topraklarına ayak bastığımda dostlarıma “Kuzey İrlanda’ya gidebilir miyiz ?” dediğimde, kısa bir yolculuk sonrasında kendimi Belfast sokaklarında dolaşırken bulmuştum.

Sancılı bir tarihin yaşandığı bu sokakların her köşesinde bir hikaye var. Dolaşırken çoğunlukla bulutlu gökyüzünden mi bilemem ama bu ağır havayı hissediyorsunuz. Bizde bir söz var ya “Şu duvarların dili olsa da konuşsa” diye, burada bu duvarlar konuşmakta. Her biri bir sanata eseri kıvamındaki duvar resimleri her köşe başında karşınıza çıkıyor. Size İrlanda’nın siyasi tarihi hakkında bilgi vermek gibi haddim olmayan bir duruma düşmek istemiyorum ama duvardaki resimlere bakarak şehrin hangi bölgesinde olduğunu rahatlıkla anlamanız mümkün. Katoliklerin olduğu bölgeler, Protestanların ağırlıklı olduğu bölgeler ve derken karşınıza her türlü milis grupların temalarını işleyen duvar resimleri ile karşı karşıya kalabilirsiniz. Eğer benim gibi kafanız karışırsa “Mural” olarak tanımladıkları bu duvar resimleri için “turistik taksi turları” bile mevcut.

Kuzey İrlanda’da 1970 den bu yana 2000’in üstünde duvar resmi yapılmış. Bunların büyük bir kısmı Belfast’ta. Ağırlıklı olarak politik görüşe sahip bu resimler, kimi zaman o noktada yaşanmış bir hadisenin, ki çoğunlukla acı hatıraları taşıyor, sembolize edildiği resimler. Canlı bir tarih belgeselini izliyor ya da açık hava müzesi gibi geziyorum sokaklarda. İşte bir köşede birinin hatırasına yapılmış bir resim, tarih 1970’li yıllar ve “Hatırlanacaksın” ifadesinin yanında yakındaki okuldan kaçarak sigara içmeye çalışan günümüz gençliği. Bir duvarda manalı bir söz “ Tarih kazanan tarafından yazılır”. Pek çoğunda yerel kahramanlar ve yaşanılanlar. Başka bir duvarda barışa özlem duyan ifadeler. Birkaç sokak ilerde bu kez dünyanın başka bir ucundaki siyası bir hareketi destekleyen daha yakın tarihe ait başka bir duvar resmi. Türkiye’de nasibini almış bir duvarda. Bir köşede ise sanki Küba’dayım, Havana’da yaşadığım bir görüntü ile Che’nin dünyaca bilinen yüzü zamanın acımasızlığına direniyor.

İrlandalı dostlarım “Artık yeni yapılanlar pek siyasi değil” diye bir açıklama getiriyorlar. Bu tarih gezisi içinde başka bir tarihsel olayın belgesinin önünde duruyorum. Siyah ağırlıklı bir duvar resminde “Titanik” vurgulanmış. Alt kısımda Titaniğin batışını manşet yapmış bir gazete taşıyan çocuğun üstünde “Titanik Belfast’ta yapıldı” ifadesi ve resimler. Buruk bir gurur abidesi gibi dikkat çeken bir köşede duruyor. Zamanında dünyanın en büyük gemisinin Belfast’ta yapıldığını eminim birçoğumuz bilmeyiz. Tersaneden günümüze geriye sadece hatıra olarak bir dev vinç kalmış limanda, hala uzaktan görebiliyorsunuz.

Bazı duvarlarda İrlanda’ya özgü mitlerin işlendiğini görebilirsiniz. Eğer kendinize vakit ayırıp yaya olarak gezerseniz. Bazı dükkanlarda bir zamanlar “yasadışı” olarak kabul edilmiş grupların bayrak, flama ve hatıra eşyalarının satıldığını görünce şaşırmadım değil, dedim ya kendine özgü bir kent.

Yorulup bir İrlanda “Pub”ına giriyoruz dinlenmek için. Bunu yapmamak Adana’ya gidip Adana kebabı yememek gibi bir şey olsa gerek. Koyu renkli “Guinness” birasının bardağımda biraz dinlenmesini seyrederken pub müdavimlerinin meraklı bakışları altındayım. Nereden gireceğim sohbete, tabii ki futbol. Ortak lisan gibi buralarda. Ben yarım yamalak futbol bilgimi ve bu sıralar hangi maçlar varsa sohbete başlıyorum. Cehaletimin ortaya çıkmaması için bir taraftan dua ediyorum, ama Milli Takımın başarılarını, Galatasaray, Fenerbahçe derken üçüncü bira ve dayanılmaz ısrarlar sonucunda az kalsın Celtic’li olacaktım. Dördüncü biradan sonra ise kendimi bir “Celtic” duvar resminin önünde buldum. Bu güzelim “hakiki” İrlanda Pub’ında tanıştığım 60’lı yaşlardaki genç dostlarım “Artık huzur istiyoruz, o resimler tarihimiz, ancak geleceğe bakmalıyız” diye getirdiler beni buralara. Sonrada Celtic fanatiği bir berber dükkanında fotoğrafladım günümüz Belfast insanlarını.

“Belfast’da duvar olmak” tarihe şahitlik etmektir. Görünen o ki Berlin ve Belfast’ın ayrılıkları bitmişti ve bir yenisi yaratılana kadar sanırım geriye bölünmüş ve duvarlarında hala izler taşıyan başkent olarak bir “Lefkoşa “ kaldı dünyada. Ne diyeyim “darısı başına”.

#dublin ,#belfast , #mural ,#sefaulukan , #duvar , #pub , #geziyazısı , #irlanda

KENDİME NOT : "KÜBA : MUTLAKA GÖRÜLECEK..."

2015-02-10T22:19:00.000+02:00

A+ DERGİSİNDE YAYINLANAN HALİ İLE...

YAZI VE FOTOĞRAFLAR. Dr. Sefa Ulukan

Fotoğrafa ilgim oldu olalı Küba’ya da ilgim olmuştu. Üniversite yıllarında Che’nin ülkesini hep merak etmiştim. Onun doktor olduğunu öğrendiğimde daha da arttı bu ilgi bu uzak ülkeye.Aklımdan hep Castro ölmeden Küba’yı görmem lazım diye geçirirdim. Sanki bu son direnişçi giderse Küba’da çok şey değişecekmiş gibi gelir bana. Bir fırsat yarattım kendime ve yollara düştüm, uzun bir uçuş sonrası Havana havaalanına vardığımda yüzümdeki gülümseme pasaport kontrolünde şüphe bile yarattı diyebilirim.

Havana fotoğrafçılar için bir plato . 1960’larda durmuş bir zamanı yaşamaktasınız. Çocukların atari salonlarında değilde sokaklarda oyun oynadığı bir dünya. Her köşebaşında bir müzik sesi, sıcacık gülümseyen insanlar. Evlere baktığınızda çoğu yıllardır tamir görmemiş, devrim öncesi şaşalı dönemin izlerini görebilirsiniz. Yaşlanmış ama hala çekiciliğini yaşatan güzel bir kadın gibi duruyor bu İspanyol mimarisinin eserleri yanyana ve denize karşı.

İnsanlar cıvıl cıvıl, akşamları deniz kıyısında muhteşem gün batımının keyfini çıkarırken bulursunuz. Eğer bir öğle sonrası meydanda kalabalık bir grubun hararetli bir tartışmasına şahit olursanız benim gibi şaşırmayın çünkü bir beyzbol maçının kritiğini yapmaktadırlar.

Hemingway’in izini takip etmek isterseniz, onu çok sık gittiği barın tezgahında önünde açık not defteri ile kendine özel kokteylini içerken bulabilirsiniz. Canlı gibi gülümseyen suratı ile bronz heykeli size eşlik edecektir. Onu Nobel Edebiyat ödülünü kazandıran öyküsünün esin kaynağı yaşlı denizcinin köyünde ise başka bir heykeli ile görebilirsiniz. Hemingway’in Küba’sı Che’nin Küba’sı ile iç içe yaşıyor her yerde.

Her renk var bu ülkede. Her yer renk cümbüşü. Her evde her renkten insan bir arada. Yüzlerce yıldır dünyanın her kıtasından gelen her renkten insanın bir potada eridiği bir ada.

Ekonomisi 40 yılı aşkın süregelen Amerikan amborgosuna şeker kamışı ile direnen bir ada. Öyle bir ekonomik model çıkmışki ortaya ancak bir doktor yapar diye düşünmüştüm kendi kendime. Doktor özgeçmişim yanıltmamış beni.

Devrim sonrası ilk günlerde yapılan toplantıda Castro sorar “İçinizde ekonomist var mı ? “ diye ve bir el kalkar arkalardan , Che ‘in eli. Che böylelikle ilk hükümette ekonomiden sorumlu bakan olur. Daha sonra Castro “Ben senin ekonomist olduğunu bilmiyordum” der Che’de “ Bende sen “ İçinizde kominist var mı ? diye sordun zannetmiştim.” Diye cevap verir. Bir doktor ve doğal bir liderin zekası ile sosyalist, kominist vb tüm sistemlerin sentezide bir ekonomik yol bulurlar kendilerine ve tüm engellere rağmen devam ederler. Şeker kamışı, rom, puro ve son yıllarda gittikçe artan Turizm sayesinde ayakta durabilmekte bu ada.

Eğer arabalara merakınız varsa cennete gitmiş gibi olursunuz Küba’da. 1960 ların Amerikan arabalarının hala sokaklarda gezdiği ender ülkelerden. Daha eskilerini ararsanız müzelerde veya bir evin garajında ya da bir köşebaşında karşınıza çıkarsa hiç şaşırmayın. Bu arabaların hala yürümesine olanak sağlayan tek teknoloji ise Küba’lıların yaratıcılığı. Her aracın bir kişiliği olduğunu hissettirdi bana, günümüzün modern araçlarındaki konfor yok ama çocukluğunuzun güvenli, sıcacık yuvası gibi sizi sarmakta herbiri.

Belkide yaşayacağınız tek hayal kırıklığı puroların güzel kadınların baldırlarında sarılmadığını öğrenmeniz olacak. Ama kadınlarının güzel olduğu gerçeği karşısında ise kim sararsa sarsın bir puro yakıp keyfini çıkarmanızı öneririm.

Bir internet arama motorunun gerçekçiliğini kontrol etmek aşağıdaki şıkları girin “ Müzik, dans , renk , deniz, puro , güzel insanlar ,mojito, sanat , edebiyat “

eğer cevap Küba değilse bir daha o sistemi kullanmayın.

Benden size bir öneri , eğer ölmeden önce yapacağınız işler listeniz var ise “Küba: mutlaka görülecek” diye bir not düşün...

Dünyanın başka bir köşesinde buluşmak dileğiyle..

#küba, #havana , #Che, #sefaulukan, #hemingway , #castro , #mojito

PRAG'da BİR TÜRK'Ü ZİYARET

2015-02-10T22:11:00.000+02:00

A+ DERGİSİ İÇİN YAYINLANMIŞ HALİ İLE

Ziyaret eden : Dr. Sefa Ulukan

Hep duyardım güzelliğini ve benim fotoğrafla ilgili olduğumu bilen her arkadaşım “ mutlaka gitmelisin” derlerdi. Çok daha uzaklara gitmiştim ama bir türlü fırsat yaratıp gidememiştim. Sanırım bunda en büyük etkenlerden biri adı çok fazla duyulmuş olmasındandı, hangi tur firmasına baksam Prag’a her mevsim ve her an bir tur var. Ben biraz keşfetme zevki ararım gezi programımı yaparken. #Prag ile ilgili biraz araştırma yaparsanız Avrupa’da tek başına en çok turist çeken kentlerden biri olduğunu görürsünüz. Sayfalar dolusu tarihsel ve kültürel zenginliği ile ilgili bilgi bombardımanına uğrarsınız. Hele Kafka’yı biraz seviyorsanız görmeden gidemeyeceğiniz bir kent olarak listenize eklersiniz.

Cami minarelerine alışmış göz kültürümüzü kentin kilise ve katedrallerinin gotik kuleleri bir anda şaşırtmakta, hatta bu kadar ince detaylı nasıl bir mimari çalışma yapıldığını düşünmeden edemiyorsunuz. Yaşayan bir tarih var her köşede. İmrenilecek ve örnek olunacak şekilde korunmuş ve mirasına ihanet etmemiş tam tersine katkı sağlamış bir kültür anlayışını hissediyorsunuz. Bazı gezilerimde “bizde bunun alası var, ama sunup pazarlayamıyoruz “diye düşünürdüm. İşte bu pazarlamanın en üst örneğini yaşıyorsunuz Prag’da. Her köşe başı, her taş gerçek değerine kavuşturulmuş. Şehri dinlediğinizde her dilden, her renkten insanı duyabiliyorsunuz.

Sanat tarihinden pek anlamam ama bir çok tanıtım kitapcığına göre Gotik sanatın bir çok mimari başyapıtı bu kentte. İşin güzel tarafı kısa bir tur isterseniz yürüyerek 2- 3 saatlik, biraz vakit ayırabilirseniz tüm günlük bir yaya turu ile tüm bunları soluk soluğa yaşabiliyorsunuz.

Elinde ülke bayrağı ya da tur firmasının logosunu minik sopasının ucuna takıp havaya kaldırarak dolaşan tur rehberlerinin arkasına takılmış küçük grupları takip ederseniz hepsinin saat başlarına yakın bir zamanda bir noktada toplandığını görürsünüz. O zamana kadar bu gruplar Elbe’nin bir kolu olan Vltava Nehrinin iki kıyısına yayılmış bu Bohemya Krallığının zamanında başkentlik yapmış kenti şöyle bir turlamışlardır. Kentin gururu, ortaçağ boyunca kraliyet gücünün merkezi olan Prag (Çekler #Praha diyor) Kalesi’nden gelmekte. Kale alçak bir sırtın tepesinde büyük bir ihtişamla oturup kentte olup biteni seyretmekte. Tüm tarihe şahit olmuş bir gururla sizi izliyor bu Yüz Kuleli kentte.

Kent günün her saati farklı bir havaya bürünüyor, Vltava nehri üzerindeki Gotik mimarı şahaseri köprüler ki bunlardan en ilgi çekeni Karel Köprüsü ve üzerindeki heykeller tam bir fotoğraf platosu yada kap tualini gel yeri.

Sanat ve kültür merkezi bir kent, kapısı sonuna kadar açık kilise ve katedrallerden müzik sesleri yayılmakta ve hepsinin kapısında mutlaka bir konser afişi görebiliyorsunuz. O meşhur Franz Kafka’ya yönelik bir etkinlik mutlaka vardır. Hani bunlardan sıkılıyorsanız Çek Cumhuriyetinin Avrupa’nın önde gelen bira üreticisi olduğunu hatırlatırım ve mutlaka yerel taze biralardan birini kafe de yudumlamanızı öneririm. Kent turu ile ilgili bir sürü imkan var, yaya ve bisikletle veya at arabası keyfinize kalmış.

Ben kalabalığın arasında sıkça duyduğum Türkçe’yi ve yapılan turistik yorumların yüzümde bıraktığı gülümseme ile boynumda fotoğraf makinem ile Prag’ta yüzyıllardır bulunan bir Türk ile randevuma gidiyordum, saati gelmişti artık. Eğer ilginiz çekerse sizde bir ziyaret edin...nerede mi, söyleyeyim. Eski kent merkezindeki meydanda çok bilinen bir Astrolojik saat vardır. İşte tüm turist grupları şehri gezip tozup her saat başı bunun önünde gelip dururlar. Bu saat, bir saat uzmanı ve gerçek adı Jan z Ruze olan ama Hanus Usta diye biline kişi tarafından 15ci yüzyılda yapılmış ve sonraki yüzyıllarda defalarda tadilattan geçirilmiş. Baktığınızda saat kulesinde iki büyük daire görürsünüz alta kısımdaki takvimdir aslında ve üstünde bulunan saatte ise iç içe geçmiş daireler görürsünüz. Bu size gerçek zamanı gösterirken aynı zamanda güneşin ve ayın konumunu da göstermektedir. Dış halka Arapça numaralarla 24 saatlik gün dilimini ve mavi renkli kısımda da gün ışığını ifade eder. Roman rakamlı halka ise bildiğimiz saati gösterir. Saat aynı zamanda burçların on iki temsilcisi vurgulanarak 16.cı yüzyıl Prag’ında çok önemsenen güneş ve ayın pozisyonunu da göstermekte. En üstte ise saat başı çalınan çanın arından açılan pencereden 12 havari boy gösterir. İşte bütün turistlerin kafaları havada bu anın bekler. Ben ise dudaklarımda bir gülümseme ile fotoğraf makineme teleobjektifimi takıp saatin sol tarafında bulunan iskelet figürünün yanındaki Prag’daki Türk’ü fotoğrafladım. Ölümü simgeleyen iskelet figürünün yanında bulunan başında sarığı ve Osmanlı giyim tarzı ile işlenmiş bu “The Turk” İngilizce karşılı ile “lust” sembolü. Sözlüklere bakarsanız ilk bulacağınız anlam “şehvet”tir ancak gerçek kullanımı “çok güçlü ve karşı konulamayan” ifadesi de taşır. Artık hangisi işinize geliyorsa. Ben yirmibirinci yüzyılda buralarda dolaşan bir Türk olarak atalarımızın yüzyıllardır Avrupa derinliklerinde bıraktığı izlenim ve saygı ile karışık korkunun bir temsilcisine rastlamaktan mutlu ve bizi AB’ye neden almadıklarının bir psikolojik açıklaması ile ayrıldım bu büyülü kentten.

#güneşsaati, #prag, #sefaulukan ,#kafka

BİR KENT GÜMBÜR GÜMBÜR KARNAVALA HAZIRLANIYOR... #portakalçiçeğikarnavalı

2015-02-10T21:23:00.000+02:00

Yazı ve fotoğraflar: Dr. Sefa Ulukan,

My Magazine dergisi ikinci sayısında yayınlanan hali ile

Çocukluğum Adana Reşatbey'de bahçe içinde 2 katlı bir evde geçti . Bahçemizde en az yirmi çeşit portakal, turunç, mandalina, tatlı limon ağacı vardı, hepsinin tadı ve keyfi ayrı bir güzeldi. Onların sulanmasını, toprağının çapalanması, ilaçlanmasını seyrederdim. İlk spor maceralarım bu ağaçlara tırmanmakla başlamıştı, hatta bir kere kötü düşmüştüm. En güzel sabah uyanmalarım Mart sonu Nisan başı bu ağaçlar çiçek açtığında ortaya salınan muhteşem kokularla olmuştu. Aslında tüm mahalle böyle kokardı. Sonra kar gibi yağardı toprağın üstüne bu çiçekler. Sizleri bilmem ama ben o küçük yaşımda bu çiçekleri toplar, kavanoza koyar, birazda su ekler kendimce kolonya yapardım. Şimdilerde bizim evin yerinde çirkin bir işhanı var. Mahallemdeki turunç ağaçları ise parmakla sayılıyor.

Ama Adana'da iki yıldır bir şeyler oluyor. Benim gibi Adana'da çok şey yapılacağına inanan, Adana sevdalısı küçücük bir grup " Neden olmasın ? " diye başlattı, şimdi ise boyutları Türkiye sınırlarını aşmakta olan bir karnavala imza atıldı. Her yıl artan bir katılım var, Ekim ayının son günlerinde üçüncü karnaval için bir tanıtım toplantısı yapıldı.

Şunu söylemekten bir Adana'lı olarak gurur duymaktayım; bu etkinlik benim bildiğim kadarıyla Türkiye'nin en büyük sivil inisiyatif etkinliği, belki de dünyanın. Adana'da tanıdığım kim var ise, temsil ettiği kurum, kuruluş olarak ya da sadece " Ben ne yapabilirim ?" diye gelmişti bu toplantıya. En arka sıralarda oturdum ve yüzümde büyük bir gülümseme ile izledim tüm konuşmaları.

Benim kentimde çok güzel şeyler oluyor, inanın bana. Yıllar önce Adana Adliyesi'nin önünde hatıra fotoğrafı çektiren bir çift görmüştüm, dayanamamış sormuştum "Hayırdır? Neden burası? " diye. Şehir dışından gelmişler, TV'lerde haber programlarından tanıyorlarmış Adliye Binasını. Ne diyeceğimi bilemedim, trajikomik bir durum. Adana yıllarca bu ve benzeri şekilde tanındı. Ben kendimi gittiğim yerlerde Adana'lı olarak tanıttığımda hep önyargılarla karşılaşmıştım. Geçen yıl ise önce , Altınkoza Film Festivali, Sabancı Uluslararası Tiyatro Festivali ardından #Portakal Çiçeği Karnavalı Türkiye medyasında gündeme oturup, sanal ortamda paylaşımlar Turkcell'i bile çökertince kaç dosttan kıskançlık dolu mesajlar geldi "Ne oluyor Adana'da?" diye. Cevabım gurur dolu gülümseme işareti ile "Gel sende yaşa." dedim.

Daha 5 ayı aşkın bir süre varken etkinlik programı yapılmaya başlandı. Hem de bu yıl etkinliğin 1 haftaya yayılacağı müjdesi verildi. Şimdiden başvurular bekleniyor. Kişisel veya dernek, kurum olarak her türlü önerilerinizi ve proje tekliflerinizi Kasım ayı sonuna kadar info@nisandadanada.com'a iletmenizi rica ediyorlar. Yanıtsız kalmayacağına söz veriyorlar. Daha fazla bilgiyi www.nisandaadanada.com dan alabilirsiniz. Teknolojik olarak bir alt yapı hazırlanmakta, akıllı telefonlarınıza ücretsiz yüklenecek bir applikasyon ile karnaval süresince ne, nerede vb tüm bilgilere ulaşabileceksiniz. Tüm bunlar gönülden katkılarla oluşmakta, kimsenin bir para talebi yok. Ben değil "Biz" ve "Adana" için her şey. Ben dinledikçe şimdiden mest oldum, saatler süren toplantıda herkes muhteşem öneri, fikir ve destekler geldi. Hiç bir siyasi güdüm olmadan, özel veya tüzel herhangi bir kurumun ağırlıklı sponsorluğu kabul edilmeden yürütülen bu sivil hareketin kentim olan Adana'da gerçekleştiğini görmek beni nasıl mutlu etti anlatamam.

Evet, slogan açık ve net " #Nisan'da Adana'da ".

Yani ya Nisan ayında Adana'da olacaksınız ya da pişman olacaksınız, benden söylemesi.
#portakalçiçeğikarnavalı, #nisandaadanada, #turunçağacı

NEW YORK -NEW YORK

2015-02-04T16:33:00.000+02:00

YAZISI ÇOK YAKINDA ŞİMDİLİK SADECE BİR KAÇ KARE...