Seher Esintileri

The Stupid Arrogance of the I

2010-10-25T15:41:00.002+03:00

The stupid arrogance of the “I”! It needs to set itself apart from everything else, otherwise it asphyxiates and feels as if it were drowning in a void. There can be no two things that are the same, says a wiseman, for if there were, what meaning would “two” have? Imagine your act of knowing things as a road, he might say. You go down that road step by step, every tiny perception of a thing is a step towards it, every experience and cognition of it -- a step. And if you can match, step for step, the road to two things, then where would that road branch into two paths, one going to the “one”, and the other to the “two”? Where could you imagine such a branching point? No, if there are two identical things then in reality there is one.

And what about the “two”? You say it's an illusion? But what does it matter that it's an illusion if by cruel chance this illusion gives itself the proud name “I”? How would this self-aware illusion take the wiseman's argument? Emotionally, very emotionally of course. It would be angry, it would cry, complain and protest, it would refuse to listen to reason. You say its protests wouldn't matter? You say that they would be the protest of a non-existing thing, thus something non-sensical? But what if your own “I” is that non-sense, that shade of nothing? What if the only thing that you are allowed to call an “I” is the protest of a non-existing thing?

And you try to settle the protest of this famished beast by feeding to it the bare bones of “everybody” and “other people”? But the redress is worse than the sacrilege, for these words mean even less than “two”, less than any number in fact—they are even deeper shades of nothing, so don’t be surprised if the cries and protests will get even louder instead of subsiding.

But what are these nothings that can come out of their non-being to cry and complain? Perhaps they are abandoned somethings that you leave behind. For, how many steps do you have to travel down a path before you can be sure that it will never branch into the direction of the “two” that is screaming its protest at you? After how many steps do you decide that it is a “two” and not in fact a “one”? And how many steps have you lately dared to venture on the roads to your “two”s and “everybody”s? What if every “two” is a mark of your lack of vitality and curiosity, the hieroglyph of a “one” that is now forever lost?

But maybe all this is just the emotional rambling of an illusion that refuses to listen to reason.

Bloguma mektup

2010-05-05T22:24:00.004+03:00

Ne haber, blog? Uzun bir zamandır görüşemiyoruz, özledim. Fakat koşturmaca işte. Pek yaptığım yok gerçi ama yine de koşturduğum için istediğim hiçbir şeyi yapamadığımı söylüyorum kendime ve herkese. Alışkanlık, hatta edinebilecek en kötü alışkanlıklardan. İstikrarlı bir şekilde edinmeye devam edilirse insan kendini "Hayat, ne haber? görüşemiyoruz vah vah. Koşturmaca işte" der vaziyette bulabilir kendini bir gün. Ki buluyorum, buluyorum. Derdim bu, blog. Bahaneme kanma yani, ve kulağımı çek.

Hayat garip (vapurlar filan). Ne yapsam oturmuyor, ne yapsam düzelmiyor, bir yanı düzeldiği zaman başka yanı hemen yamuluyor--yılan hikayesi. Yani yeni bir şey yok, anladığın, aynen devam. Olsa artık, olsa. Fakat kendinden olmaz bu şeyler, çaba harcamak lazım, hem de düzgün bir şekilde. Çabalıyorum işte ama düzgünlük yanı vasat.

İstanbul'dan birkaç günlüğe çıktım ve çok iyi geldi, blog. Kapadokya taşları arasında gezindim ve o geniş manzaralar, o güneş, o rüzgar--tadından yenmez. Tavsiye ederim. Peri bacalarına tırmanmak nasıl bir şey, blog! O taşlar taş değil--limonata sarısı birer sert sünger gibiler: elini sürüyorsun tanecikleri çıkıyor, ayakla bastın mı altında hafiften sıkışıyor. Ya da bana böyle geldi. Fakat tırmanmaktan bahsediyorduk. Alttayken bakıyorsun, blog--karşında dik bir yokuş görüyorsun. Çıkılması aklından bile geçmez. Sonra en aşağıdaki bacaya kadar geliyorsun ve kendisinden tutunarak eteğinden azcık daha yukarı bir yere geçiyorsun. Sonra başka bir bacanın eteğinden azcık daha da yukarı. Bir, iki, üç derken epey çıkmış oluyorsun. Sonra bir anda ta tepeye kadar götürebilecek bir patika görüyorsun ve kendine "acaba mı" diyorsun. Gel gör ki beş dakika sonra tepedesin. Arkanda tırmandığın yokuş var duvar gibi, önünde aşağıya giden başka benzer bir yokuş. Nefes kesici bir genişlik ve ilaç gibi bir sessizlik.

Kapadokya'nın tepelerinden tek gördüğüm o güzel manzaralar değil. İstanbul'daki ve memleketimdeki hayatımı da gördüm, blog, ve çok acı geldi. Sıkışmışım, takılmışım, obsesif-paranoik-manyak-laşmışım. Oysa ki kendimi başka bir şekilde hissetmek mümkünmüş, oysa hayata bambaşka gözle bakabilen başka yanlarım varmış ve bildiğim yok. Ne iş? Belki büyük şehir insanı değilim, belki yaptığım işin insanı değilim belki belki belki--belkiler bitmiyor.

Ağlıyorum hep sana, canını sıkmışımdır ama hissettiklerim hep aynı ve bir şey değiştiremiyorum. Sana daha önce yazdığım gibi, iğnesi takılan bir pikapta çalınan bir vinil disk gibiyim. 1,2,3,4,5,6--hayatımın şu anda ibaret olduğu akorları saydım. Diskin geri kalanını unutmaya başlamışım--Kapadokya'da anladığım bu.

Benden bu kadar, blog. Daha sık yazmaya çalışacağım. İyi bak kendine.
Bloguyla konuşan deli, nam-ı diğer Bespelled

Where the ducks go and what the fish do in wintertime

2010-01-29T18:52:00.001+02:00

But finally, after I was riding a while, the cab driver and I sort of struck up a conversation. His name was Horwitz. He was a much better guy than the other driver I'd had. Anyway, I thought maybe he might know about the ducks.
"Hey, Horwitz," I said. "You ever pass by the lagoon in Central Park? Down by Central Park South?"
"The what?"
"The lagoon. That little lake, like, there. Where the ducks are. You know."
"Yeah, what about it?"
"Well, you know the ducks that swim around in it? In the springtime and all? Do you happen to know where they go in the wintertime, by any chance?"
"Where who goes?"
"The ducks. Do you know, by any chance? I mean does somebody come around in a truck or something and take them away, or do they fly away by themselves--go south or something?"
Old Horwitz turned all the way around and looked at me. He was a very impatient-type guy. He wasn't a bad guy, though. "How the hell should I know?" he said. "How the hell should I know a stupid thing like that?"
"Well, don't get sore about it," I said. He was sore about it or something.
"Who's sore? Nobody's sore."
I stopped having a conversation with him, if he was going to get so damn touchy about it. But he started it up again himself. He turned all the way around again, and said, "The fish don't go no place. They stay right where they are, the fish. Right in the goddam lake."
"The fish--that's different. The fish is different. I'm talking about the ducks," I said.
"What's different about it? Nothin's different about it," Horwitz said. Everything he said, he sounded sore about something. "It's tougher for the fish, the winter and all, than it is for the ducks, for Chrissake. Use your head, for Chrissake."
I didn't say anything for about a minute. Then I said, "All right. What do they do, the fish and all, when that whole little lake's a solid block of ice, people skating on it and all?"
Old Horwitz turned around again. "What the hellaya mean what do they do?" he yelled at me. "They stay right where they are, for Chrissake."
"They can't just ignore the ice. They can't just ignore it."
"Who's ignoring it? Nobody's ignoring it!" Horwitz said. He got so damn excited and all, I was afraid he was going to drive the cab right into a lamppost or something. "They live right in the goddam ice. It's their nature, for Chrissake. They get frozen right in one position for the whole winter."
"Yeah? What do they eat, then? I mean if they're frozen solid, they can't swim around looking for food and all."
"Their bodies, for Chrissake--what'sa matter with ya? Their bodies take in nutrition and all, right through the goddam seaweed and crap that's in the ice. They got their pores open the whole time. That's their nature, for Chrissake. See what I mean?" He turned way the hell around again to look at me.
"Oh," I said. I let it drop. I was afraid he was going to crack the damn taxi up or something. Besides, he was such a touchy guy, it wasn't any pleasure discussing anything with him.

-
From "The Catcher in the Rye" by J.D. Salinger

Salinger

2010-01-29T18:41:00.006+02:00

Salinger is dead, at the intimidating age of 91. Although years have passed I can still call to mind the feeling with which I read his books. A savage freshness oozes out of the man's every page, such that at times you don't feel like you are reading a book at all. And as I read, mundane but surprisingly telling little scenes, scraps of memories and obscure experiences from my past all came back from across the years with such force and in such an unexpected wealth of emotional detail that I had the funny feeling that one gets a moment before sneezing.

Today I tried to remember how the plots of Salinger's creations that I had enjoyed most ("Catcher in the Rye", "Franny and Zoe") went and I noticed that I had forgotten. But a number of scenes sprang to my mind immediately: Holden and the cab driver discussing where the ducks go in wintertime, Franny and mother having a conversation with Franny in the bathtub. And these scenes leapt at me as if they were true memories--they had this quality about them: of memories in flesh and blood, not of remembered words. I don't know how in hell this is done, and I can't bring to mind any other author that does the the same to me. This is Salinger's special, and for this I'll always remember him.

Of all obituaries that I have read on the web I think Salinger would have enjoyed this one the most: in the town of Cornish a Bunch Of Phonies Mourn J.D. Salinger -writes "The Onion". Indeed, indeed.

We can't help it at times, J.D. The phony words slip out of our mouths unawares and when we finally take notice it is already too late because they are out: you know how grownups are. And it is wholly to your credit that you can even affect, and deeply, such unctuous phonies like myself. R.I.P

Mutlu kasım ve her zamanki gibi aralık

2009-12-22T19:11:00.003+02:00

Sevgili blog,

Geçen ay iyidim. Gerçekten iyidim, ve uzun bir süreden sonra iyi olmak bana çok iyi gelmişti. Hatta kendimce bir ad takmıştım geçen aya--"mutlu kasım" dedim ona. Çünkü çok sade ve çabasız bir şekilde mutluydum. Hele "biraz sürsün ne olur", "sürecek bu galiba, sürüyor bak" diye umutlanmıştım, heyecanlanmıştım.

Ama ben galiba uzun bir süre mutlu olma yeteneğimi yitirdim. Ya da (daha sahih olmak gerekirse) bir şekilde hayatım herhangi bir anda mutlu oluyorsa, onu mutlu olabilecek şekilde devam ettiremiyorum.

Bir şey anladım: 27 senedir "olarak" yaşadığım o "biri" yok olmadı bu kasım ayında. Pekala burada ve benim o. Vaziyet kasım danslarımı durdurduğu şu anda, hayattan yorulmuş eski kimliğimin hala üzerimde olduğunu farkediyorum--yıpranmış, kırışmış, kokuşmuş, rengi gitmiş bir mont gibi. Şu anda o mont çok ağır duruyor omuzlarımda.

Bir masala 20 dakikalık ziyaret

2009-11-27T23:45:00.013+02:00

Resmin kaynağı

Bugün bir masalla 20 dakika geçirdim. 16.40'ta Petek'te* buluştuk. Önceden ayarlanmış bir şey değildi, yukarı çıkarken yanından geçiyordum Petek'in. Saat 16.33'tü ve farkettim ki Petek bildiğimiz Petek değildi--bir masal imgesine anahtar deliği olmuştu. Bakasım geldi tabi, ve birine anlatasım geldi. Telefonumu çıkartıp az çok şöyle yazdım bir arkadaşıma:

Petek'i bir görsen--masaldan çıkmış gibi. Çok az sis var, görüntüye rüyavi bir yumuşaklık katıyor. Görüntü gerçek değil--resim gibi, sis de o resimdeki boya granülleri. Sular, toprak, gök--hepsi söndürülmüş bir mavinin çeşitli nüanslarında. Güneşin battığı tarafta üşümüş bir pembe yavaş yavaş vişne rengine dönüşüyor. Sularda hareket yok, sadece Arnavutköy tarafında hareketsiz bir takım gemi var. Uyuyan bir çete kuş gibiler ve belki bu rüyavi manzara onların rüyası. Yükseklerde uykularını koruyan Ay--parmakla ucundan göğe basılmış, saydam, limonlu bir cilayla parlayan küçük bir monet. Üzerinde tuhaf bir çizim. Belki sihirli krallığın efsanevi hükümdarlarındandır portresi monette çizilen, belki de, ressam rahibinin afyonla sıvılandırılmış zihninde aldığı şekliyle--Morpheus'un ta kendisidir.

Tamam, kabul ediyorum--yukarıdaki mesajın bir kısmını yazmıştım sadece arkadaşıma, öbür kısmı da "keşke yazsaydım" kısmıdır. Hangisi ne çok mühim değil, çünkü yukarıda yazdıklarım hepsi aklımdan geçmişti, mesaja sadece bir kısmını sığdırabildiysem de. Çok yalancı değilim, biraz.

Ben bunları yazarken yokuştan inen kalabalık ve gürültülü bir grup da masalı farketti. Fakat gördüklerini anlamak için, gruptakiler fazla beraberdi ve keyifleri fazla iyidi--zihinleri o keyif ve beraberlikle kördü. Masal bir an önce öldürdükleri zade bir av olurcasına, fonunda sırıtan figürlerinin resmini çektiler. Üç-dört sırıtan figür, sonra üç-dört daha. Mumkün olsaydı masalın sırtına ayaklarını dayayıp öyle de çekerlerdi, ama mümkün değildi. Bir konuda haklılardı--masal onlar için ölüydü ve asla bir daha yaşamayacaktı.

Arkadaşıma yazdıklarımı bitirdiğim an, masala pencere de kapanmıştı. Kararınca Petek başka bir şey oldu--güzeldi, ama artık masal imgesi değildi. Masalı ziyaret etme süresi 20 dakikaydı ve bu süre benim için sona ermişti. Ama ben üzülmedim. Kalkıp gittim ve bütün akşam çok mutluydum: bir masalı ziyaret etmek her gün insanın başına gelen bir şey değil ne de olsa.

*Petek--okulumda sevilen bir yere verilen ad. Birkaç metre karelik bir şey. Yüksek ve dik bir tepeden İstanbul Boğaz'ına açık ve geniş bir manzara açılıyor. Eşiğe daha yakın ve daha uzak manzaraya bakan banklar var. Fakat benim için oturulması en zevkli yer tam eşikte--üzerinde bankların kurulduğu beton düzlemin kenarında. Oradan hem manzaraya en geniş açı açılıyor, hem de, aşağıya baktığınızda, ağacıyla, binasıyla Boğaz'a inen tepenin yakası görünüyor, böylece suya göre bulunduğunuz yükseklik daha çarpıcı olarak kendini belirtiyor.

2009-10-13T20:25:00.004+03:00

Bazen konuşurken kendinden yabancılaşabiliyor insan. Konuşurken kendinizi bir yandan izliyorsunuz ve kendinize katılmıyorsunuz, söylediklerinizin kaba ve klişe olduğunun farkında oluyorsunuz, konuşma bittikten sonra da kendinizi bu kadar kötü ve katı bir şekilde ifade ettiğiniz için, fikirlerinizi bu kadar yanıltıcı bir şekilde ilettiğiniz için kendinize küfür ediyorsunuz. Çok kötü bir his--kendinizi sahte hissediyorsunuz. Saatlerce, bazen günlerce geçmeyen kötü bir tat bırakıyor insanın ağzına böyle bir olay.

Son zamanlarda, hatta son yıllarda neden bu hise o kadar maruz kaldığımı merak ediyorum. Eskiden pek başıma gelmezdi bu, şimdiyse ağzımı açmaktan korkmaya başladım. Yanlış yerlerde miyim acaba, yanlış şeylerle mi uğraşıyorum?

İstanbul'da

2009-10-07T21:41:00.008+03:00

İstanbul'a geldim ve İstanbul beni tanımadı, ben de İstanbul'u.

Kısa saçımla yakışıklı olmuşum. Saçımı kestirmem doğru seçimmiş. Tombul olmuşum. Çok kilo almışım, buram da dolmuş, şuram da dolmuş--10 kilo filan almışım, iki Bespelled olmuşum.

Yeni gözlüklerle İstanbul'u gördüm--Petek'ten köprü ışıklarını gördüm, İstanbul'daki arkadaşlarımın yüzlerini gördüm, okulumuzun yanındaki börekçinin adını okuyabildim: "Meşhur Rumeli Hisar Börekçisi" imiş. İstanbul'u gece görebildim--pek güzelmiş. Boğaz'ı, onu çevreleyen tepeleri, kıpır kıpır sularını, güneş ışıgıyla nasıl oynadıklarını, ruzgar varken o sulardan kagıttan yapılmışçasına giden gemileri tam sözüyle görebildim--pek güzellermiş.

Bebek kapısına inen yokuşun kenarlarındaki ağaçların bir kısmı kestaneymiş, tam Kişinev'de gibi (eski gözlüklerimle onlar sadece "agaçtı"). Ve tam Kişinev'de olduğu gibi, sonbaharın yaprakları sararıyor ve kestaneler küçük lastik toplar gibi her yere düşüp dağılıyor. Ve tam Kişinev'de gibi kestanelerle oynadım ve lise yıllarından bu yana yaşayamadığım Kişinev sonbaharını yaşıyor gibi hissettim kendimi.

Kilo almışım--derslere başladığım zaman verecekmişim. Yeni saçım çok güzel olmuş--eski saçım şekil almıyormuş, gençleşmişim. Bana alışılamıyormuş, yeni saçlarla çok normal olmuşum. Çok değişmişim, sokakta beni görseler tanıyamazlarmış.

Tanımıyorlar da. Komik oldu: eskiden kötü gözlerimin nedeniyle ben kimseyi tanıyamıyordum sokakta, insanlarsa beni tanıyıp çağırırdı, şimdi ben tanıyorum herkesi, onlarsa tanımakta zorluk çekiyorlar.

Büyük olmuşum. Güçlenmişim. Yeni saçlarla çok "cute" (tatlı) görünüyormuşum, tam "smart" (akıllı) tipi olmuşum--Oxford'da çalışan tipi. Göbeğim pek büyükmüş. Artık biraz kilo vermişim. Yeni tipimle tam televiziyondaki Amerikalılar gibi olmuşum. Yeni saçlarla tam yaşımı gösteriyormuşum--eskiden göbekli bir "teenager"e (ergene) benziyormuşum. Beslenmişim: "yanaklar!" Yeni gömleklerim çok güzelmiş. Giydigim tam gay gömlegiymis. Zaten pezevenk gömlegiymis giydigim.

Lafın kısası, bunlardır üç aylık bir aradan sonra İstanbul ve ben arasında geçen ilk muhabetler. İlk şaşkınlık geçtikten sonra birbirimize sarıldık ve her şeye ragmen birbirimizi sevdigimizi soyledik. Budur hikaye. Masal gibi--mutlu sonu bile var

"Normal" kavramı üzerinde alaturca denklemler

2009-09-20T02:09:00.008+03:00

Karşımda iki tane grotesk haber var: bir ve iki.

İlk habere şimdilik değinmeyeceğim--böyle bir gaddarlığı yorumlamak için söz bulamıyorum. Hadi o zaman Myspace ve LastFM'ın Türkiye'de kapatılmasını yorumlamaktan başlayayım bu yazıya.

İnternet yasasının çalışmadığını, amaçlarına uygun olmadığını ve o amaçlara ulaşılmasını (sağolasın) sağlayamadığını, dolayısıyla tamamen gereksiz bir baş belası olduğunu Erdoğan bile anladı (bkz mesela). Peki neden bu, uygulaması hiçkimseyi memnun etmeyen yasa konusunda bir şey yapılmıyor? Çünkü Türkiye'de bir yasanın böylece yamuk işlemesi olağanüstü değil, normaldir. Ve malesef Türkiye’de “normal”in çeşitli anlamları olduğu pek dikkate alınmıyor: bu anlamlar karıştırılıyor ve bunun sonucu ortaya garip denklemler çıkıyor. Şöyle ki “olağan”, “normal” olduğu için, “olması gereken”e eşit oluyor. Asıl “olması gereken” ise, başka uygun bir değerin yokluğunda “inşallah”-a eşit kalıyor.

İnternet yasası böylece olağanüstü bir “başarı seviyesi” yakalayan tek kanun değil Türkiye’de. Bu tür yasalardan çok var bu ülkede ve onlarla nasıl başa çıkacağımızı öğrendiğimizi düşünüyoruz, yaratıcı ve esnek esasımızla gurur duyuyoruz. Mantık kolay: ülkece uygulanıyor, dolayısıyla değiştirilecek değil, idare edilecek bir şeydir böyle bir yasa. Aynen İstanbul'da trafik ya da Florida'da fırtına gibi, Türkiye’de yaşamaya tabi olan bir risktir ve onu idare edeceğiz. Türkiye’de düzenli bir şekilde görülen doğal afetler listesi: kuraklık, deprem, sel ve baş belası yasalar.

İşler böyle olunca İnternet'in sansürsüz ve insanın istediği gibi giyinme hakkı “olması gerekir” tabi, ve “inşallah” bir gün Türkiye, İnternet’i sansürlemesini gerekmeyeceği ve transeksüelleri (bile!) rahat yaşatabileceği derecede gelişmiş bir ülke olur. Şimdilik ise, Tayyip Bey giriyor Youtube-a, siz de girin, ey millet! Transseksüel arkadaşlarımızdan ise Türkiye’nin gelişme seviyesine karşı gerekli anlayışı sergilemelerini kibarca rica ediyoruz. Böyleyeken böyle--idare ediyoruz işte.

Hayrola?

2009-09-11T01:20:00.005+03:00

Kitap-blog

2009-09-03T03:10:00.002+03:00

Bir rüyam var--şöyle bir widget bulsam ya da yapsam ki, okuduğum kitapları yorumlarımla güzel güzel göstersin.

Şimdilik şu Shelfari zıvırı buldum--apacele. Epey güzel tarafları var, ama ne yazık ki kitaplar üzerinde kendi yorumlarımı görüntüleyemiyor blogda. İstiyorum ki mouse kitabın resminin üzerine gelince yorumum şöyle güzel pop-up şeklinde çıksın, ama yok.

Bir de Blogger dosya depolamaya ve kullanmaya düzgün yetki vermediği için kendi kodumu toplamaya kalkarsam, basit değil--kurnaz bir şey olması gerekecek; dolayısıyla işin içinden çıkmam.

Ne diyeyim, aramaya devam.

My Life According to Led Zeppelin

2009-08-19T21:36:00.004+03:00

Blog camiasının daha yeğlerini edepsizce taklit ederek, ben de bunu yayımlamaya karar verdim. Facebook'ta dolaşan bir şey:
---------

Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Pass it on to at least 10 people and include me. You can't use the band I used. Try not to repeat a song title. It's a lot harder than you think! Repost as "my life according to (band name)"

Pick your Artist:
Led Zeppelin.

Are you a male or female?
Poor Tom

Describe yourself:
Fool in the Rain

How do you feel:
Ten Years Gone

Describe where you currently live:
Down by the Seaside

If you could go anywhere, where would you go:
Over the Hills and Far Away

Your favorite form of transportation:
The Ocean.

Your best friend is:
Tea for One.

What's the weather like:
Hots On For Nowhere

Favorite time of day:
In the Evening

If your life was a TV show, what would it be called:
Communication Breakdown

What is life to you:
Good Times Bad Times.

Your fear:
Living Loving Maid (She’s Just a Woman)

What is the best advice you have to give:
Ramble On.

Thought for the Day:
The Song Remains the Same

How I would like to die:
When the Levee Breaks

My soul's present condition:
Trampled Under Foot.

My motto:
Nobody's Fault but Mine

General işin içinde

2009-08-14T22:40:00.012+03:00

Yaklaşık bir sene önce, İstanbul'da Sulukule'deki yıkımlar hakkında yazmıştım. Olay İstanbul kapsamında rutin estetik ve çağdaşestetik kaygılı tadilatlarındandı. Kompleks varmış, kurulacakmış. Eski bir mahale de varmış, çirkinmiş, fakirmiş, planlanmamışmış, gerici ve eskimişmiş ve artık kültürel olarak moda değilmiş. Teşvik dağıtılmışmış--o işte para varmış. Orada Romanlar yaşıyor(muy)muş--kompleks kuran insanlar bilmiyordu, ya da bilmek istemiyordu. Nasıl olsa o para oradaki Romanlar için değilmiş--bunu kompleks kuran insanlar biliyordu. Kısacası masal buydu. Sonu "sonuna dek mutlu mesut yaşadılar" değildi, ya da herkes için değildi. "Herkes"in bir kısmı evsiz, bir kısmı mağdur kalmış. Çünkü olayın başında tatlı vaatli ve kurnaz kontraktlı insanlar gönderilmiş mahaleye. Bu insanlar gelip her şeyi yasaya göre yapmış ve bu a-la-turca Grimm kardeşleri masalı mümkün kılmış. İşte böyle.

Eski yazımda, insanları kendi evlerinden zorla çıkartan polislerin ne hissettiklerini, yaptıklarıyla yaşayabilmek ve yaptıklarından sonra kendilerini insan sayabilmek için ne yaptıklarını, ne tür bahane ürettiklerini, kimden ve nasıl destek aldıklarını merak etmiştim. General eve geldiği zaman elindeki kanı yıkar demiştim ve nasıl yıkayabildiğini dehşetle merak etmiştim.

Aşağıdaki video bu tür bir yıkımdan hemen sonra generallerin davranışlarını göstermekle ilginç. (Başka bir yer, başka bir kontekst, doğru. Halbuki bu iki acımasızlık arasında bir aile benzerliği hissediyorum). Ve onu izledikten sonra demeliyim ki, belki o insanların muhtemel vicdanına fazla itibar ediyordum. Belki bazı generaller ellerini yıkamadan evlerine giriyormuş, çünkü onlar için kanlı eller sorun değilmiş.

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=ysIaQUJWBdk">Original link</a>

Link

Delirtici

2009-08-14T02:11:00.005+03:00

Temmuz ve Ağustos'un yarısı kaçtı. Çok hızlılar. Ne kadar hızlı oldukları blogda bir yazı bile yazamadığımdan anlaşılıyor. Oysa ki o kadar hızlı olmaları için hiçbir sebep yok.

Temmuzun ortasından bu yana memleketimdeyim, Moldova'dayım. Yani aslında Temmuz, Ağustos ve Eylül hızlı değil--yavaş olmaları lazım, en azından ben içindeyken. Sadece sonra, peşlerinden baktığım zaman diyebilmeliyim ki "Vay be, ne kadar hızlı geçti".

Bunun olabilmesi için eski unutulmuş yerleri dolaşmam lazım, orta okul arkadaşlarımı arayıp görmem, ailemle daha çok zaman geçirmem ve ev işlerine daha çok karışmam lazım. Ben bunu yapamıyorum, dolayısıyla olmuyor. Şikayetçi olacağım bir şey yok--sorun bende. Bütün gün evde duruyorum ve hiçbir şey yapmıyorum doğru düzgün. Book review yazmak lazım--çok yavaşım, günden güne sarkıyor. En aktif günlerimde kendi kendime KİTAP OKUDUĞUMLA övünüyorum. Evet, bu kadar kötü, blog.

Nereden geliyorsa artık bu yorgunluk bilmiyorum, ama bitmek bilmiyor. Açıkçası endişelenmeye başladım. Bir gün kalkıp hayatımı yaşamayı ve bir şey yapmak istediğimi hissetmek istiyorum yine, ve ondan sonraki gün o durumun devam etmesini istiyorum. Şimdilikse olmuyor, ve günler birer birer geçiyor. tik tak tik tak tik tak.

Say "cheese"

2009-07-12T04:59:00.005+03:00

It improves holy "customer service". And what's wrong with making more people smile anyway? Right?

Birsenegeçmişdemekki

2009-06-30T21:27:00.004+03:00

Blogum büyümüş meğerseee!!! Ona dün pasta ısmarlamam gerekiyormuuuş! Ben de her zaman gibi geç kalıp bugün getirdim. Ama blogum alışkanlıklarımı tanır, tanıdığı için de affeder.

Doğum günün kutlu olsun, sevgili blog: büyü, akıllan, güçlen. Nice lezetli pastalara inşallah; zira ortak bir dostumuzun söylediği gibi: "Pastalardan şişmanlanmaz"

Çimlere yatıp gökyüzüne bakmak

2009-06-30T19:55:00.010+03:00

güzeldir. Farkedilmeyen maviler farkedilecek derecede mavi, farkedilmeyen yükseklikler farkedilecek derecede yüksek, farkedilmeyen sesler, ritimler, nabızlar farkedilecek derecede belirgin oluyor.

Hatırlıyorum, geçtiğimiz senenin Eylül ayında memleketimden İstanbul'a döndüm. Her şey garip mi garip. İstanbul'a geldiğim gün yurttan atılıyorum; bursumun çıkıp çıkmayacağı, dolayısıyla masterımı okuyup okuyamayacağımı bilemiyorum. Kısacası kaprisli davranıyor bana İstanbul--dert üstünde dert ve...İstanbul'da ilk yaptığım şeylerden biri Güney kampüsümüze inip çimlere saatlerce yatmak, yatarak uzun uzun gökyüze bakmaktı.

Gökyüzü güzeldi--maviydi. "Tamam, biliyoruz mavi olduğunu" demeyin--farkedilebilecek derecede, dolayısıyla farkettiğim bir maviydi o. Gerçi, renk tonu olarak, mavi ve fakedilecek derecede mavi arasında pek bir fark yok. O fark, renk tonundan değil--bir hareketten ibaret: çimlere yatıp gökyüzüne bakma hareketi. Ve ben o günler o hareketi yapıyordum.

Dolayısıyla gökyüzü farkedilecek derecede maviydi. Ve üzerinde çok güzel bulutlar vardı--beyazı, grisi, moru, siyahı, karışığı, yavaş ve tembeli, hızlı ve hırslısı. Ve bu bulutların hatları kaligrafik kalemle çizilmiş gibiydi--Çinli resimlerde gibi. Ve uçaklar gökyüzünün eğrisi üzerinde pır-pır-pır yürüyordu ve ben de onlarla gökyüzünde yürüyordum. Ve ot kokusu vardı--hani o yeşil, çiğ ve ıslak koku.

Sonra akşam geliyordu (hep akşamüstü giderdim) ve gökyüzündeki maviyi kocaman bir süngerle azar azar alıyordu. Çevredeki bütün renkleri alıyordu o süngerle. Bunun bir aşamasında her şey gri oluveriyordu--sepia fotoğraflarda gibi. Gökyüzü griydi, bulutlar griydi, ellerim ve T-shirtum griydi, otlar griydi, şuraya buraya koşan köpekler ve insanlar griydi ve binalar griydi. O anın farklı bir serinliği var--akşamın sepia çekimlerinin kahramanları farklı bir şekilde üşer ve titrer.

Her şeyin sepia olduğu anda akşamın süngerle işi biterdi--ışıkları kısa kısa söndürme zamanı gelirdi. O anda, sepia çekimlerinin açıklanmaz serinliğinden etkilenip kalkardım ve, biraz daha yürüyüp, o dönemde yanında kaldığım arkadaşlarımın evine giderdim.

Eylül ayında, çimdeki tecrübelerimle ilgili bir yazı yazacaktım buraya--ama yazamadım çünkü kafam başka meselelerle meşgüldü. Üstelik ondan sonraki aylar içerisinde çimlerde çok daha yatacağımı, gökyüzüne çok daha bakacağımı düşünüyordum. Öyle olmadı--ondan sonraki aylarda farkedilemeyenleri farkedileceklere çeviren hareketler yapabilmek için fazla gergindim.

Bugün ise yine yattım, yine baktım. Sonra bloguma bakarken o yazamadığım yazıyı hatırladım ve bunu demeden geçemedim: çimlere yatıp gökyüzüne bakmak güzeldir. 90 derecelik bir pozisyon değişikliği--yeni bir dünya. Mucize

What the "service industry" is all about

2009-06-19T18:17:00.005+03:00

Some entrepreneurs have *really* creative ideas. You see, when people come from work, especially if they are a bit on the sadistic side, they feel the need of getting some steam off by insulting other people, the poor tired things.

Voila la solucion.

I wonder if the customers can choose to insult the creative entrepreneur himself. I'd give my hard-earned (!) money for THAT piece of entertainment, and he'd better bet his ass I'd be 'creative'.

Spazm

2009-06-17T20:26:00.003+03:00

Blogumun yazılarına baktığım zaman fark ediyorum ki neredyese bir senedir dünyaya belli bir şekilde bakmışım. Açıklamama gerek yok--okuyan bilir, okumayan da pek bir şey kaybetmedi bence.

Şahsen ağustos'tan bu yana dünyaya bakışımı bir spazm olarak nitelendiriyorum. Spazm olduğum için kıvrıldım kaldım. Neyse ki bu serüven bitiyor gibi, ya da en azından bitmesini istiyorum. Gözümü yüzümü temizleyecek şeylerin peşindeyim. İnşallah bir şeyler değişir.

2009-06-13T20:00:00.002+03:00

Bugün bir şey anladım--hiç yaşamadığımız şeyleri de özleyebiliyormuşuz. Happens to me every time.

"Mother Night"

2009-06-08T12:07:00.013+03:00

It has been a very long time since I last read a book in a single day because I simply couldn't stop reading. It was some four years ago and the culprit was Dostoyevski's "Notes from the Underground"--one of my very favorite books of all time. Yesterday it was Kurt Vonnegut's "Mother Night". It is now one of my very favorite books of all time.

Do you know that feeling?

It is very late at night and you are lying in your bed. The window is open letting in an occasional gush of fresh, sweet-smelling air, the light for some reason seems dim. You hold a book in your hands. Your eyes hurt (in fact they are burning), your head is heavy and you are almost nodding down to sleep. But still you keep your head steady--almost effortlessly, still you hold the book as if transfixed, and you turn the pages--carefully, reverently.

Not only your eyes are burning--a fire is burning in your insides too. This is no longer a book--a bunch of sheets muddled over with ink. You are alone, no matter who else is in the room you are alone: you and the wonderful, maybe dangerous things whispered in your ear by a disembodied voice. You see the page, foggily, as in a dream. There are small, black, bug-like symbols on it and they seem to move as you read. As you read, you feel how those bugs become citizens of your personal history, how there and then, under that dim light and in that fumigating, sweet-smelling air that history is being revised. You know that something in you has shifted, has irreversibly changed.

At times you leave the book aside, lie and dream away. Not because you are tired and sleepy (although tiredness also plays its small part), but because you were given something to dream about, because you have to come to terms with that something before you can go on reading. But you do, you invariably do until the very last page and even then the book's spell does not release you--with your last forces, already half in a dream, you go back and re-read places that have struck you, that you want to imprint in your mind exactly because you know they'll be in your heart forever.

Kurt Vonnegut has made me relive this feeling.

"Slaughterhouse-Five" is brilliant and "Cat's Craddle" is one of the most ingenious and insightful pieces of literature that I have ever read. But "Mother Night" is not just a novel, it is the best book I've read on Nazism. And more than that: it is a treatise on ethics, it is the only moral doctrine I care about. From now on, I know what kind of morality I subscribe to. I have always subscribed to it, ever since I was a little child, but I could never articulate it. Oftentimes I didn't even recognize it as a morality. But now I know--I'm a Vonnegutian, I subscribe to that which Vonnegut has so clearly put into words:

*spoiler-quote* (this is a beautiful quote and I advise you to read it, unless you are absolutely positive you'll read the book. the emphasis is mine)

"I'm not your destiny, or the Devil either! Look at you! Came to kill evil with your bare hands and now away you go with no more glory than a man sideswiped by a Greyhound bus! And that's all the glory you deserve! That's all that any man at war with pure evil deserves. There are plenty of good reasons for fighting, but no good reason ever to hate without reservation, to imagine that God Almighty Himself hates with you, too. Where's evil? It's that large part of every man that wants to hate without limit, that wants to hate with God on its side. It's that part of every man that finds all kinds of ugliness so attractive. It's that part of an imbecile that punishes and vilifies and makes war gladly"

*end spoiler-quote*

Çok hümanist bir yazı

2009-06-07T18:48:00.006+03:00

İnsanların hepsi manyak, hepsi. Şaşırmamak lazım artık. Hepimiz insanız! la la la

2009-06-07T17:06:00.001+03:00

"We are who we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be"

Thank you for translating my feelings, Kurt Vonnegut

Bir varmış bir yokmuş, Bakar'da bir sürü renkli kuş... (2)

2009-05-22T04:25:00.007+03:00

Son yazımın devamı vardı taslaklarda. Bazı detaylara karar verememiştim, yazıyı göndermemiştim. Bir dilemadayım--"şimdiki ruh halimle pek ilgisi yok artık bu yazının, nasıl bugün yayınlarım?" diyorum bir yandan, öbür yandan "yakın geçmişte hissettiklerini yansıtıyor yazı, yaşantılarının yeri değil mi burası? eski yeni ne fark eder?" diyorum (kafasında her zaman iki ya da daha fazla sesin tartıştığı insanlardanım ben). Neyse ki kafa karışıklığımı buradan belirterek yayınlamaya karar verdim. Şimdi ise iyiyim, sevgili okuyucu, ve yakında hikayelerim de olur--görürsün. :-) 31/05/2009

* * *

<<< "Abartıyorsun, denemedin ki hiç" dersen, sayın okuyucu, emin ediyorum yanılıyorsun. O kuşların bazılarına özenip takip etmedim mi deli gibi? Onlardan bu yankıyı, bu neşeyi, bu şarkıları öğrenebileceğimi sanmamış mıydım aptalın umuduyla? Danslarını onlara katılarak öğrenebileceğimi düşünmemiş miydim? Onlarla uçuşup ısınmaya çalışmamış mıydım? Sonra bana kibar bir şekilde, onlardan olmadığımı, ve sadece dinlenmek için bankımın etrafında oynaştıkları zaman, sarp hareketler etmediğim sürece onlara eşlik edebileceğimi ima ettiler. Ki haklılar, ne diyeyim, ama üzülüyorum--çok üzülüyorum.

Az çok mutlu insanlar bunlar. Az çok bir hayata sahip olan ve o hayatın dokusunu hissedebilen, tadını alabilen insanlar. Kendilerini bir dünyaya ait hissedebiliyorlar. Dolayısıyla hikayeleri var ve onları anlatıp dinleyebiliyorlar. Ben ise ne zaman böyle insanlar arasında bulunsam kendimi, eski ve yeni hüzünlerimin beni ne kadar kıvırıp büktüğünü, kişiliğimi ve sezgilerimi ne kadar kötürüm ettiklerini fark ediyorum.

Bu anlamsız bozulmadan çirkin bir şey olamaz, bir insanın (hele kendi) büküklüğünü görmekten daha üzücü bir şey yok. Birkaç hafta önce, haftalarca süren bir bunalımın şahikası olan vahşi bir depresyon yaşadım. 16 saatlik bir cehennemden sonra kaynağını saptayamadığım bir iradeden ötürü toparlandım. Sonra iki son derecede normal, dengeli ve sakin gün yaşadım. ÇOK güzel günler değildi, olağanüstü günler değildi--sadece kendimi etkili ve azcık memnun hisettiğim günler. İşte o iki günün birinde yurduma doğru yürürken çevremdeki binalara baktım, ve ne kadar da normal gözüktüklerine şaşırdım bir anda. belki içeride insanlar televizyon izliyorlardı, belki yemek yiyor ya da pişiriyorlardı, belki köpekleriyle kedileriyle oynuyorlardı, belki çocuklar babalarına ya da annelerine sarılıp mutlu mutlu uyukluyordu, annebabaları da telefona cevap vermek için kucağı şefkatli bir şekilde bozmaya zorunda kalıyorlardı.

Normal, bir düzende yürüyen bir dünyanın normal, o düzende yerleri olan binalarıydı bunlar, ve onları öyle görebilmem bana değişik gelmişti. Onları farkedebilmem bile değişik gelmişti. Çünkü sadece birkaç saat önce canlı olarak yaşadığım bir kabusun birer sessiz parçasıydı o binalar--ucuz bir dekorun kaba biçilmiş öğeleri gibi dünyamın sefil arkaplanında yerlerini alıyorlardı. Ondan sonra o kabusteki ben aklıma geldi--çeşitli hüzünlerin ve kaygıların yüklerini sırtlayabilmek için aklı ve o dönemdeki hayatı gayritabii bir şekle bükülen insanvari yaratık.

Normalite hissini ne kadar özlediğimi anladım o gün. İvedi bir durumda olmadığım için çiçek salabildiğim, içim rahat olduğu için etrafımı fark edebildiğim günleri özlemek...ne kadar trajikomik bir özlem ve ne kadar derin bir ruhani sefalet işaretlemekte!

Oysa ki eskiden benim de hikayelerim vardı hep. Güzel hikayelerdi, ve ne kadar da güzel anlatabiliyordum!

Bir varmış bir yokmuş, Bakar'da bir sürü renkli kuş... (1)

2009-05-22T01:33:00.013+03:00

Bugün antropoloji hocamızı Bakar'a götürdük. Bakar okulumuzun yakınlarında içkili bir mekan. Farklı bir yer, bilmeyene tavsiye ederim. Eski meyhane tarzında bir yer, ama en çok uğrayanlar öğrenciler oluyor. Etleri, patatesleri çok güzel ve tabi ki biraları var--tam sıcak bir ilkabahar gününde içilecek gibi soğuk biralar. Hep neşe dolu o yer. Hocamız bilmiyormuş, biz de "nasıl, bilmiyor muymuş? mutlaka götürüyormuşuz" demiştik, bugün işte o gündü.

Dediğim gibi, mekan güzel. Bunun üstünde hocamız ve kocası dünya tatlısı insanlar. Bunun da üstünde arkadaş grubumuzda delisiye sevdiğim insanlar, uzun bir zaman görüşmeyip çok özlediğim insanlar da vardı. Anlayacağınız, ortam şarap gibiydi (şarabın kendisi garip bir şekilde masada yoktu--biralarımıza sarıldık). Ortamın şaraplığının muhabete salması çok kısa bir süre tuttu. Çok geçmedi hocamız ve kocası nasıl tanıştıklarını hepimizin kahkahalarına anlatıyorlar, yandan da hikaye isteme/takip etme ustadı bir arkadaşımız "sonra ne oldu?", "ne söyledi?" gibi ünlemlerle, sevimli tepkileriyle ve hikayenin önemli noktalarını tekrarlamakla anlatımın alevlerini canlı tutuyor. Sonra başka muhabetlere de geçildi. Herkes çok eğlendi, ben de çok eğlendim.

resmin kaynağı/img source

Benim için çok değişik bir ortamdı bugünkü. Sanki parkta bir bankta otururken yanımı bir rengarenk kuş sürüsü sardı, sanki bankımın etrafında indiler ve benden teeddüt etmeyip oynaşmaya, itişmeye, neşeli neşeli ötüşmeye başladı, sanki hayal gücümü çok zorladığım zaman ben de onlardan biriydim--şöyle büyük, süzgün suratlı, tüyü seyrek, tozlu ve silik, yorgun gözüken ve olup bitenleri biraz yandan zevkle izleyen suskun bir kuş. Gerçekten de çok ötmedim bu akşam, ya da daha doğrusu pek ötmemeye dikkat gösterdim. İyi de yaptım, çünkü konuştuğum her kere kendimi, sesimi ve söylediklerimi kaba, hantal ve ağır buluyordum.

Çünkü malesef bu benim sürüm değil. Asla onlar gibi olamam: asla bu kadar zarif bir şekilde uçuşamam, asla bu kadar ahenkli ötemem, asla bu kadar serbestçe, bu kadar temiz bir neşeyle gülemem, asla sevinçlerinin bu sihirli dansına ayak uyduramam. Çok iyi biliyordum ki daha önce ya da daha sonra, günümü aydınlatan bu renkli arkadaşlarım havalanıp gökyüzüne bürünecekti, ben de peşine özlemle bakakalacaktım ve bu akşamı, yalnızca birkaç tane benzeri bulunduğu hatıralarımın sepetine saklayacaktım bir mücevher gibi. >>>

...