Czas, jaki jest nam dany w życiu jest czymś bardzo relatywnym, w zależności od tego, z jakiego punktu  widzenia się go rozpatruje.  Kiedy zastanawiamy się, co będzie za 20 lat, to moment ten wydaje nam się nieprawdopodobnie odległy. Kiedy z kolei oglądamy się wstecz, to mamy często wrażenie, że od zdarzenia sprzed dwudziestu lat minęła zaledwie chwila. Dopiero dzieci były małe, a już zdają na studia:  „jak z bicza strzelił” jak mówi przysłowie.  Wobec tak szybkiego przemijania naszej egzystencji trzeba się mocno spieszyć, aby udało się odkryć WŁASNY sens życia.

W poszukiwaniu sensu życia w dużej mierze może nam pomóc świadomy rozwój osobisty.  Świadomy, czyli zgodny z tym, co NAPRAWDĘ odczuwamy i mamy ochotę robić, a nie to co robimy na pokaz, by zaimponować innym, albo by nie odstawać od ogółu.  Na ścieżce do świadomego rozwoju osobistego piętrzy się wiele trudności.  Przede wszystkim uzmysłowienie sobie czego chcę i zaakceptowanie tego.  Szczególnie jeśli odbiega to od ogólnie przyjętych schematów, nie jest wcale takie łatwe.  Kiedy to sobie już uświadomimy (a wymaga to uważności  i zajrzenia w głąb siebie), to zwykle pojawiają się obawy przed opuszczeniem  strefy komfortu, która zapewnia nam pewien poziom codziennego poczucia bezpieczeństwa.  Przewartościowanie swego życia wymaga też często wytężonej pracy i konsekwencji, zerwania ze schematami, a czasem nawet z niektórymi znajomymi.

W tak trudnym zadaniu warto szukać sprzymierzeńców zarówno wśród coachów, jak i w literaturze.  Mogą to być kursy prowadzone przez trenerów rozwoju osobistego, np. przez Tadeusza Niwińskiego, albo skorzystanie z którejś z jego książek, np. „No to czego chcesz” ,  „Ja” czy „Elementarz życia”.  Również Ewa Foley, w założonym przez siebie  Instytucie Świadomego Życia, prowadzi zajęcia o tej tematyce.  Poleca nawet roczny program rozwoju osobistego. Pomocne może być też czytanie interesujących blogów np. Michała Pasterskiego.

Ważne, aby nie odkładać tak ważnych spraw na potem, które nie wiadomo kiedy nastąpi.

Zgodnie z systemem filozoficznym wywodzącym się ze starożytności, a głoszonym przez stoików, to apateja, czyli stan wolny od wzruszeń,  daje możliwość osiągnięcia pełni szczęścia. Jednak współcześnie apatia, czyli zmniejszenie wrażliwości na bodźce kojarzy się raczej z depresją niż szczęściem. Chyba większość z nas woli przeżywać różne stany emocjonalne niż pogrążyć się w apatii. Oczywiście zdecydowanie przyjemniejsze są emocje pozytywne dające napęd do działania, wywołujące uśmiech na twarzy, radość w duszy  i poczucie, że wszystko jest możliwe. Stany takie daje uczucie zakochania się z wzajemnością czy dumy z siebie po osiągnięciu sukcesu albo przełamaniu swoich słabości.

Jest też druga grupa emocji, do której zalicza się  tzw.  emocje negatywne. Są to strach, złość, smutek.  Mogą być wywołane nieprzyjemnymi zdarzeniami lub negatywnym stosunkiem innych osób do nas, albo tylko naszą nadmierną reakcją na pewne, całkowicie subiektywne zdarzenia.  Sposób reakcji w dużej mierze zależy od temperamentu danej osoby i jej poczucia własnej wartości. Jeśli jednak mamy charakter choleryczny i/lub niskie poczucie własnej wartości, to warto przyswoić pewne wskazówki jak radzić sobie z emocjami w pracy lub w rodzinie. Oczywiście chodzi tu raczej o emocje wpływające ujemnie na nasz organizm, wywołujące bezsenność, nadciśnienie czy zniechęcenie..

Wśród wskazówek jak radzić sobie z emocjami w pracy można by wymienić następujące:

– przyjąć postawę „ja jestem odpowiedzialny” , czyli nie szukać winnych zaistniałej nieprzyjemnej sytuacji, tylko zastanowić się nad  rozwiązaniem, jak z niej wybrnąć; najlepiej aby to było rozwiązanie win-win, gdzie wszyscy są wygrani;

– asertywnie informować o swoich oczekiwaniach, a także mówić NIE, jeśli myśli się NIE;

– pomiędzy negatywnym bodźcem, a naszą impulsywną reakcją na niego dać sobie chwilę przerwy, choćby na policzenie do dziesięciu;  mniej będzie wtedy konfliktów zapalnych;

– by zmniejszyć strach przed publicznymi wystąpieniami, czy trudnym zadaniem, należy dobrze się przygotować i wciąż podnosić swoje kwalifikacje;

–  w sytuacjach stresowych należy głęboko oddychać, a  w czasie wolnym ćwiczyć jogę i medytować;

W latach siedemdziesiątych XX w. zespół Skaldowie wylansował piosenkę  „Króliczek” do słów Agnieszki Osieckiej.  W refrenie padają słowa:  „nie o to chodzi by złowić króliczka, ale by gonić go, ale by gonić go”.  Piosenka na pozór traktuje o dziewczynach, ale wzmiankowany cytat można równie dobrze odnieść do całego życia, a dokładnie do stawiania sobie celów życiowych. 

Dlaczego tak ważne jest stawianie sobie celów? Pierwsza odpowiedź, jaka się nasuwa, jest oczywista:  bo dzięki temu możemy osiągać to co sobie wymarzymy. Jednak nie tylko  efekt końcowy się liczy. Osiąganie celu wymaga wysiłku i wielu starań. Dzięki temu rozwijamy się  i uczymy wielu nowych rzeczy, poznajemy po drodze wspaniałych  ludzi i nasze życie staje się pełniejsze. Nasze poczucie własnej wartości rośnie, a my sami nabieramy energii i ochoty, by stawiać sobie kolejne cele.  DĄŻENIE do celu (nawet zakończone porażką)  nadaje sens życiu.

Sens życia jest ważny, ale jednak dobrze byłoby postawiony sobie cel  również zrealizować.  Żeby to osiągnąć, trzeba go najpierw prawidłowo sformułować. Zatem cel powinien być:

• własny ( a nie taki, który ma zadowolić innych)
• realny ( możliwy do wyobrażenia  i osiągnięcia)
• wymierny  ( wiadomo, kiedy zostanie  już osiągnięty)
• wymagający wysiłku
• wyraźnie określony NA PIŚMIE (kto, co, kiedy)

Kiedy cel zostanie  już zdefiniowany, należy sporządzić plan działania prowadzący do jego osiągnięcia, czyli określić:

• stan obecny
• listę niezbędnych działań, ich priorytety i terminy realizacji
• ewentualne przeszkody do pokonania
• co trzeba  zdobyć, czego się nauczyć
• kto może nam pomóc

Bardzo istotne dla skuteczności tych wszystkich działań, jest wiara w to, że cel  uda się osiągnąć,  a nawet stosowanie wizualizacji, czyli wyobrażanie  sobie celu jako już osiągniętego.  Nie mniej istotna jest wytrwałość i determinacja  w realizacji poszczególnych etapów i nie zrażanie się porażkami pojawiającymi się po drodze.  Jeśli coś się nie udaje, trzeba próbować po raz kolejny, wybierając jakąś inną metodę. Najważniejsze zaś  jest zrobienie pierwszego kroku, a po nim kolejnych, bez odwlekania na później!

Życie ludzkie, to skomplikowany mechanizm. I nie mam tu na myśli jedynie funkcjonowania naszego ciała i wszystkich organów w nim zawartych, lecz tego, co składa się na całość naszego bytowania. Znajdą się tu niewątpliwie obowiązki, (najczęściej związane z pracą czy szkołą),  relacje w rodzinie, kontakty z przyjaciółmi, szeroko pojęty rozwój własny, odpoczynek, rozrywka, finanse oraz dbanie o zdrowie.

Oczywiście każdy człowiek może mieć inne upodobania i priorytety, lecz każdy jest w stanie, przynajmniej w przybliżeniu,  określić to co jest DLA NIEGO w życiu ważne. Mówi o tym już choćby dość powszechna obecnie dyskusja dotycząca kobiet: czy lepiej poświęcić się karierze czy rodzinie. I w zależności od tego, której kobiecie zadamy takie pytanie uzyskamy różne odpowiedzi.

Niewątpliwie  są osoby, które mają tak ściśle sprecyzowane swoje życiowe oczekiwania, że oddają się jednej dziedzinie i są całkowicie szczęśliwe. Jednak większość osób pragnie zachować równowagę pomiędzy różnymi obszarami życia. Jeśli tego nie mają, to czują dyskomfort albo nawet zapadają na zdrowiu (np. pracownicy korporacji, których praca tak absorbuje, że nie mają czasu na odpoczynek ani nic innego).

Jeśli należysz do takiej grupy, która czuje niedosyt związany z prowadzonym przez siebie trybem życia, to pierwszym krokiem prowadzącym do poprawy może być sporządzenie własnego Koła Życia.  Jest to diagram w kształcie koła, na którym zaznacza się informacje dotyczące ważnych dla Ciebie dziedzin oraz stopień ich realizacji w skali od 1 do 10.  Podstawą będzie  sprecyzowanie, jakie są obszary (6 do 8), na których nam w życiu zależy  i ponumerowanie ich wg ważności. Każdy obszar,  z odpowiednim numerem, powinien zostać zaznaczony na odrębnym wycinku koła.

Koło powinno się sporządzić w 2 egzemplarzach. Na jednym egzemplarzu zaznaczamy,  w jakim stopniu realizujemy się w danym obszarze działania, a na drugim egzemplarzu stopień, jaki pragniemy osiągnąć (skala 1-10).

Jeśli obydwa koła pod względem realizacji i oczekiwań są zbliżone, to świetnie. Jeśli jednak są duże rozbieżności, to sygnał, że należy coś zmienić w swoim życiu.

Poszczególni ludzie różnią się między sobą pod wieloma względami.  Oczywiście najbardziej zauważalny jest wygląd zewnętrzny, choć nakazy mody powodują, że często na ulicach można spotkać wiele osób na pozór podobnych.  Jednak po odrzuceniu modnej fryzury, stroju czy makijażu zaczyna się dostrzegać  różnice w rysach twarzy, sylwetce, błysku w oku.  Podobnie jest z temperamentem, zdolnościami, poczuciem humoru  czy sposobem wysławiania.  Niewątpliwie różnice te wpływają w dużym stopniu na jakość życia poszczególnych osobników.

Jednak najistotniejszą różnicą, która niemal tę jakość determinuje i  powoduje, że ktoś uważa się za osobę szczęśliwą  bądź nie, jest coś co można by nazwać syndromem Pollyanny.  Jeśli ktoś nie miał okazji przeczytać powieści o tym tytule, napisanej w 1913 roku przez brytyjską pisarkę Eleanor H. Porter albo obejrzeć nakręconego na jej podstawie filmu, to może nie wiedzieć o kim mówię.  Była to kilkunastoletnia dziewczynka, którą niesprzyjające koleje losu zmusiły do zamieszkania u oschłej i niesympatycznej ciotki.  Jednak „zabawa w radość” polegająca na umiejętności doszukiwania się pozytywów w każdej sytuacji  powodowała, że Polyanna czuła się szczęśliwa i swą radosną postawą zarażała innych.  Stała się odtąd synonimem osoby optymistycznie nastawionej do życia, radosnej i pogodnej.

A gdzie w tym wszystkim jest tytułowa szklanka?  Na każdą, również trudną  sprawę,  człowiek może spojrzeć z dwóch punktów widzenia, podobnie jak na wypełnioną do połowy szklankę z pysznym napojem:  optymista powie, że jeszcze ma pół szklanki tego smakołyku, a pesymista będzie marudził, że już mu została tylko połowa z całości. Niby ta sama szklanka, a jak różne postrzeganie własnego szczęścia lub nieszczęścia.

Na pewno mieliście do czynienia z osobami, które wbrew obiektywnej sytuacji wciąż czują się nieszczęśliwe i pokrzywdzone przez los .  Jeśli pechowo należycie do tej grupy, to zróbcie wszystko, aby zmienić swoje nastawienie i „zarazić się”  sposobem na  życie reprezentowanym przez Pollyannę.

Różne są przyczyny czytania książek. Część osób, które zachęcono do tego umiejętnie w dzieciństwie, czyta je zwyczajnie dla przyjemności oraz dla odkrywania w zaciszu domowym światów, które te książki opisują. Niebagatelne znaczenie ma też rozwijanie przy tym wyobraźni.  Mniej chętni czytelnicy robią to dlatego, bo w szkole trzeba poznać wybrane lektury albo zaliczyć wiedzę zawartą w podręcznikach.  Ale czy słyszeliście o książce, która może zmienić życie człowieka na lepsze, która jest niejako „instrukcją obsługi”  do samego siebie i osób, z którymi się w życiu stykamy? O książce, która mówi o tym, jak stać się człowiekiem szczęśliwym i spełnionym?

Już ten wstęp powinien zachęcić wszystkich aby sięgnęli po książkę zatytułowaną  JA. Jest to bowiem swoisty podręcznik, który sam autor,  Tadeusz Niwiński, poleca „wszystkim, którzy urodzili się bez instrukcji użycia”.

Bo czyż to nie dziwne?  W dzisiejszych czasach, często do całkiem prostych urządzeń  producent dołącza instrukcję obsługi. Natomiast człowiek idzie przez życie najczęściej posługując się jedynie własnym wyczuciem oraz wiedzą wpajaną od dzieciństwa przez rodziców.  Niestety te źródła czasem są zawodne i bywa, że zamiast ułatwiać życie,  niepotrzebnie je komplikują. Szczególnie szkodliwe mogą być „samoograniczające przekonania”, które niektórzy rodzice swymi wypowiedziami „wdrukowują”  w niedojrzały jeszcze umysł swoich dzieci.  Potem wiele dorosłych osób nawet nie próbuje śpiewać, rysować czy pasjonować się matematyką, bo nasłuchali się w dzieciństwie, że nie mają do tego zdolności.  Z książki dowiesz się jak się pozbyć tych ograniczających  przekonań.

Zresztą to zaledwie ułamek przemawiający za tym, aby najpierw przeczytać, a potem i wdrożyć we własne  życie wiedzę  zawartą w tej  książce.  Dowiesz się z niej też między innymi:

• jak osiągać postawione sobie cele
• jak asertywnie odmawiać innym i nie pozwalać sobą manipulować za pomocą poczucia winy
• jakie prawa rządzą naszym życiem i szczęściem
• co to jest poczucie własnej wartości i w jaki sposób je podnosić
• jak stać się człowiekiem sukcesu w różnych obszarach życia
• jak zadbać o swój związek i mądrze wychowywać własne dzieci

A jak inni odebrali książkę JA możesz poczytać na blogu Jest taka książka JA

Nawet bardzo inteligentni ludzie nie rodzą się z zasobem wiedzy, która będzie im przydatna w życiu codziennym czy w wykonywanym zawodzie. Potrzebują oni wiele czasu, nauki i nabywania doświadczenia, aby opanować to co jest niezbędne. Oprócz wiedzy nabywanej w szkole czy na uczelni, z książek i z Internetu bardzo przydatna jest nauka czerpana od mistrzów w danej dziedzinie, zwana mentoringiem.

Jest to taka relacja pomiędzy mentorem, czyli osobą dobrze znającą dany temat,  a uczniem, zwanym mentee, w której obydwie strony są źródłem zasobów. Zadaniem mentora nie jest uczenie mentee, z którym współpracuje (na zasadzie dobrowolności), tylko takie stawianie mu pytań, aby mógł wydobyć pewne odpowiedzi z wiedzy, jaką sam już posiada. Mentoring ma na celu wspieranie ucznia w pokonywaniu wewnętrznych barier w taki sposób, aby nabrał pewności siebie i zaufania do tego co robi samodzielnie. W tej relacji to mentee najczęściej decyduje o tym, jakie tematy mają być poruszane, a jakie nie.

Bardzo istotna jest też wzajemna sympatia oraz szacunek jaki obydwie strony tej relacji do siebie żywią. Ponadto uczeń-mentee powinien posiadać odpowiednią motywację, aby jak najwięcej skorzystać z tej współpracy. Powinien chcieć się rozwijać i zmieniać na lepsze. Mentor najczęściej jest osobą starszą od swego mentee – ma większą wiedzę i doświadczenie w danym temacie, a także umie motywować i wspierać.

W odróżnieniu od mentoringu,  coaching nie polega na przekazywaniu wiedzy specjalistycznej na wybrany temat. Coach to raczej trener, traktowany jako doradca, który umie swemu podopiecznemu (lub organizacji) przedstawić nurtujące go problemy w taki sposób, aby łatwiej było je rozwiązać. Rola coacha również nie polega na dawaniu prostych rad, tylko na stawianiu osobie trenowanej takich  pytań, które pozwolą jej uświadomić sobie pewne rzeczy i znaleźć właściwe odpowiedzi na nurtujące zagadnienia.  Coaching to wykonywany zawód, a mentoring jest bardziej relacją przyjacielską.

Trudno powiedzieć, czy wynika to z mody, czy z niechęci ludzi do samodzielnego myślenia, ale praca z coachem, który pomaga osobom indywidualnym, przedsiębiorstwom  lub organizacjom w odnalezieniu własnej ścieżki rozwoju, poprawieniu relacji z innymi czy rozwiązaniu zaistniałych problemów,  stała się coraz bardziej popularna.

Skoro jest popyt na tego rodzaju umiejętności, wzrosła też podaż szkoleń z coachingu, które mają na celu przekazywanie wiedzy, jaką powinien dysponować profesjonalny coach. Szkolenia z coachingu prowadzone są mniej lub bardziej profesjonalnie i mogą się odbywać podczas tradycyjnych zajęć w grupie lub też przez Internet, czyli on-line.

Niewątpliwie decyzja, który rodzaj szkolenia wybrać zależy od potencjalnego uczestnika szkolenia oraz jego zasobów finansowych i czasowych. Duże znaczenie ma też to, w jaki sposób ma on zamiar wykorzystać wiedzę zdobytą na szkoleniu.

Na pewno szkolenia on-line są znacznie tańsze i wygodniejsze niż te odbywające się na żywo z trenerem. Szczególnie dla osób mieszkających z dala od dużych aglomeracji, w których zwykle znajdują się ośrodki szkolące coachów, szkolenie on-line jest dużym udogodnieniem. W wygodnym dla siebie czasie, siedząc przed własnym komputerem mającym połączenie z Internetem, można takie szkolenie ukończyć i zdobyć odpowiedni certyfikat.  Szczególnie jeśli kończy się je głównie po to, aby na przykład będąc przedsiębiorcą czy menagerem, lepiej współpracować ze swoimi podwładnymi albo też zadbać o własny rozwój. Może to być też potraktowane jako wstęp do zostania profesjonalnym coachem.

Jeśli zamierzamy sami podjąć pracę w charakterze coacha, to chyba lepiej poszukać szkoleń prowadzonych na żywo z trenerem i w grupie. Na takim szkoleniu zachodzą interaktywne sytuacje, o które trudniej będzie podczas szkolenia on-line. Można też trenować w grupie lub w parach pewne rzeczywiste sytuacje z jakimi coach może mieć do czynienia.

Decydując się na szkolenie warto też szukać takich, które prowadzone są przez firmy spełniające standardy ICF (Międzynarodowa Federacja Coachów).

Ostatnio dość popularne stało się anglojęzyczne słowo coaching.  Pochodzi ono od słowa coach czyli trener i oznacza trenowanie, szkolenie innych osób w jakiejś dziedzinie. Pierwsze skojarzenie jakie nasuwa się przy słowach trener, trenowanie dotyczy zwykle sportu, kiedy to trener czuwa nad właściwym rozwojem zawodnika (np.biegacza) lub grupy zawodników (np. drużyna piłki nożnej). Jednak od pewnego czasu słowo coaching zaczęło obejmować również dziedziny poza sportowe.

Wynika to poniekąd z tego, że coraz więcej osób we współczesnym  społeczeństwie,  bardziej świadomie niż kiedyś,  pragnie,  aby ich życie we wszystkich obszarach dawało poczucie satysfakcji i spełnienia. Niestety od chcenia do realizacji nie zawsze wiedzie prosta droga. Bo często bywa tak, że ludzie uświadamiają sobie, że coś jest nie tak w ich życiu rodzinnym czy zawodowym, ale mają kłopoty ze sprecyzowaniem, o co dokładnie im chodzi. A z drugiej strony, nawet jeśli potrafią to sprecyzować, to nie bardzo wiedzą, jak wyrwać się z zaklętego kręgu niemożności i coś zmienić w swym życiu na lepsze. I w takich sytuacjach chętnie szukają pomocy z zewnątrz.

Również firmy mające większe lub mniejsze problemy ze sprzedażą, kreatywnością pracowników, organizacją jednostki czy ekspansją na rynku szukają specjalistów, którzy pomogliby im rozwiązać zaistniałe problemy i wyjść na prostą.

W obydwu tych przypadkach osoby prywatne, bądź zarządzający przedsiębiorstwem szukają właśnie specjalistów od coachingu i są gotowi za ich usługi zapłacić całkiem niemałe pieniądze.

Oczywiście, żeby te pieniądze zarobić, trzeba być naprawdę fachowcem w tej dziedzinie. Umieć w taki sposób rozmawiać z klientem, aby potrafił on zmienić swoje spojrzenie na daną sprawę, uświadomił sobie, czego naprawdę chce oraz jakimi drogami może to osiągnąć. Zatem, żeby zostać skutecznym coachem warto odbyć nie jedno, ale wiele różnych szkoleń z coachingu. Tym bardziej, że zgodnie z definicją,  są różne rodzaje coachingu. W zależności od tematyki może być coaching personalny, biznesowy, inwestycyjny, grupowy, zawodowy, życiowy (life coaching) oraz dla kadry zarządzającej (executive coaching).

Odkąd w Polsce nastała demokracja, obywatele naszego kraju coraz częściej posiadają coraz wyższe wymagania dotyczące nie tylko jakości życia z punktu widzenia dochodów i materialnej strony ich egzystencji, ale także poczucia satysfakcji z pozostałych obszarów funkcjonowania.  Dotyczy to zarówno związków z innymi ludźmi i związanych z tym emocji, jak i własnego rozwoju, realizacji celów, poczucia spełnienia.

Często jednak się zdarza, że mamy bardzo ogólny zarys tego czego chcemy (a jeszcze częściej  tego, czego nie chcemy) i nie bardzo wiemy jak sobie z tym niedosytem poradzić. Stąd coraz popularniejsza stała się w obecnej rzeczywistości rola coacha, a co za tym idzie oferta dotycząca szkoleń z coachingu.

Podobno Platon powiedział, że wszystkie odpowiedzi na udane życie człowiek ma w sobie, tylko podczas przyjścia na świat je zapomina. I rolą coacha jest umieć te odpowiedzi wydobyć z osoby, z którą współpracuje.

Z tego względu szkolenia z coachingu powinny być przede wszystkim nastawione na to, aby coach po ich ukończeniu umiał stawiać właściwe pytania swoim podopiecznym. Pytania te mają ich zachęcić, a może nawet zmusić do nieco innego niż dotychczas spojrzenia na swoje problemy i poszukania rozwiązań w swoim wnętrzu. Tym bardziej, że często sformułowania dotyczące jakiejś sfery, którą uważamy za niedowartościowaną, są bardzo ogólne, np. „Chcę być dobrą matką”. A dopiero pod wpływem odpowiednich pytań zewnętrznych jesteśmy w stanie to doprecyzować.

Przy wyborze szkolenia z coachingu należy przede wszystkim dowiedzieć się, czy oprócz części teoretycznej zawierają one również warsztaty, pracę w grupie lub w parach. Chodzi o to, aby w trakcie takiej współpracy nauczyć się, jak współpracować z klientem, jak nawiązywać odpowiednie relacje, jak rozpoznawać pewne pozawerbalne sygnały płynące z jego ciała i jak na nie reagować w taki sposób, aby wydobyć z niego te „zapomniane”  wg Platona odpowiedzi.