Selçuk Hoca

Mütevazı İnternet Projemiz Kelime Keşfi Zaman Gazetesinde

Selçuk Hoca — Tue, 12 Apr 2011 18:37:33 +0000

Kelimeyi tarif etmek için en ideal yol bir fikir işçisinin kalemine müracaat etmek olmalı. Cemil Meriç kelimeyi anlatırken “Gönülden gönüle köprü, asırdan asıra merdiven” ifadelerini kullanır. Bir başka yerde de “Senin yıldızların kelimeler, söyle raks etsinler, alev saçlarıyla sonsuz bahçesinde hayallerinin” diyerek irfan dünyasında kelimeyi koyduğu yeri edebi bir biçimde ifade eder.

Kelimeler, düşüncelerimizi dile getirmede önemli araçlar olduğu kadar muhakeme kabiliyetimizin sınırlarını belirleme de bir ölçüdür. Kelime hazinemiz ne kadar genişse düşüncelerimizin zihnin karmaşık labirentlerinden yeryüzüne çıkma şansı ve hızı da o oranda fazladır.

Kelime alıştırmaları, anadilimizi geliştirirken veya yabancı dil öğrenirken gerçekleştirilen okuma anlama pratiklerinin vazgeçilmez çalışmalarındandır. Maalesef eğitim sistemimizin kelime tedrisatı “cümle içinde kullanma”dan öteye gidemediği için öğrencilerimizin kelime hazinelerinin darlığı iç burkan bir gerçektir. Yavuz Bülent Bakiler bir konuşmasında batı dünyasında çocukların iyi bir seviyede yetişmesi için ders kitaplarının 71 bin kelimeyle yazıldığını ifade etmiş, bu sayının Japonya’da 44 bin, İtalya’da 32 bin, Türkiye’de ise sadece 6–7 bin olduğunu dile getirmiştir.

Kelime Keşfi projesi bu gerçeklerden hareketle oluşturuldu. Öğrencilerimizin edebiyatımızın önemli eserlerini okurken yaşadığı, kelime bilgisinin yetersizliğinden kaynaklanan anlama zorluğunun bir nebze de olsa üstesinden gelmek birincil hedefimizi oluşturuyor. Bu yüzden projemiz diğer kelime oyunlarından veya kelime çalışmalarından biraz farklı. Sonuçta bir kelimenin anlamını soruyoruz fakat bunu belirli bir eser ve yazar bağlamında yapıyoruz. Umuyoruz ki yarışmacılar kelime keşfettikleri bu yolda biraz daha okumaya yaklaşırlar.

Projeyi aslında bir yarışma çerçevesinde kurgulamıştık. Fakat öğrenciler ve eğitmenler düzeyinde gördüğü ilgi bizi projeyi herkesin kullanımına açmaya sevk etti. Aldığımız olumlu geri dönüşler projemizi geliştirmek için bizi oldukça cesaretlendirdi. Geçtiğimiz haftalarda Zaman gazetesi kültür sanat bölümünden Türkan Hanım röportaj yapma isteğini bize bildirdi. Kendisi ile oldukça keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. O da sağ olsun bunu güzel bir şekilde kaleme almış. Gösterdiği ilgi ve destek için Türkan Hanım’ın şahsında Zaman gazetesine teşekkür ediyoruz. Yeri gelmişken teknik anlamda bizden desteğini esirgemeyen sevgili dostum Hasan Civelek’e de buradan teşekkür etmek istiyorum.

Bu gelişmenin yaşandığı günlerde projemiz ile ilgili bir sevindirici haber daha aldık. Kadim dostum Ali Kavaklı ile birlikte geliştirdiğimiz Kelime Keşfi Emepya’da (Eğitim Metodları Proje Yarışması) finale kalan projelerden biri oldu. İnşallah finalde yapacağımız güzel bir sunumla derdimizi daha iyi anlatacağımıza inanıyoruz. Tabii ki yarışma bitiminde işimiz bitmeyecek. Hatta esas işimiz o zaman başlayacak. Projemizi daha kullanılabilir, daha yararlanılabilir yapmak için elimizden geleni yapacağız. Ayrıca bu projenin eğitim alanında gerçekleştirmeyi planladığımız diğer projeler için de önemli bir basamak oluşturmasını arzu ediyoruz.

-----------------------------------------------------------------------------------
Bu yazı www.selcukhoca.com sitesinde yayınlanmıştır. Alıntılarda kullanım kurallarına uymanızı rica ediyoruz...
-----------------------------------------------------------------------------------

Benzer Yazılar:

Milli Eğitim Bakanlığının Bilişim Politikası

Selçuk Hoca — Sun, 05 Dec 2010 14:41:39 +0000

MEB (Milli Eğitim Bakanlığı), örgün eğitimdeki 16 milyon öğrencisi, 700 bin öğretmeni ile devasa bir yapı.* MEB bir ülke olsaydı kaba bir hesapla dünyanın 137 ülkesinden daha kalabalık bir ülke olurdu. Hal böyle olunca MEB’in aldığı her karar, gerçekleştiği her uygulama kamuoyunda oldukça tartışılan bir konu haline geliyor. Özellikle atama, müfredat gibi hemen hemen herkesin üzerinde ahkâm kesmeyi kendine görev bildiği konular tartışmalarda popüler konular arasında. FATİH projesinin gündemde olduğu şu sıralarda MEB’in bilişim politikaları da tartışılan konular arasına girdi.

Son yıllarda MEB, -biraz geç kalınmış da olsa- bilişim alanında önemli atılımlar yaptı. Okullardaki bilgisayara ve internete erişim imkânlarının arttırılması için BT Sınıfları projesi, okul yönetim sisteminin internet ortamına aktarılması için E-okul projesi, MEB’in iç işlerini internete taşıyan MEBBİS projesi, yaygın eğitimin imkânlarını arttırmak için yapılan İnternet TV, Eğitim Portalı gibi projeler bu atılımlar arasında yer alıyor. MEB’in yürürlüğe koyduğu her bilişim projesi eğitimde verimliliğin arttırılması adına önemli kazançlar sağlıyor.

Tablo böyle iken MEB bazı icraatları ile açıkçası bizleri şaşırtıyor. Geçtiğimiz yıl eğitim programlarında yapılan değişiklik ile ilköğretim 4. ve 5. Sınıflarda okutulmakta olan Bilişim Teknolojileri dersi kaldırıldı. 6,7 ve 8. sınıflarda seçmeli olarak okutulan Bilişim Teknolojileri dersi ise sadece 1 saat olarak okutulmaya devam ediyor. Yapılan yenilikler ve Bilişim Teknolojileri dersi üzerindeki değişiklikler birbiri ile açık bir şekilde çelişiyor.

Bilişim Teknolojisi dersi birçok öğrencinin ilk defa bilgisayar ile karşılaştığı, bilgisayar kullanımını öğrendiği bir ders. Aynı zamanda bilgisayarın sadece bir oyun ve eğlence aracı olmadığının kavratıldığı, öğrencinin bilişim teknolojisi anlamında tüketici olmaktan çıkıp üretici konuma geçebilmesinin ilk adımlarının atıldığı bir ders. Böyle bir ürün ortaya koyan veya koyabilecek olan bir dersin ders sayısının azaltılmasını bir kenara bırakın kesinlikle içeriğinin zenginleştirilerek ders sayısının arttırılması gerekir.

Bugün ilköğretimden ortaöğretime kadar öğrencilerin genelinde bilinçsiz internet kullanma davranışı gözlemleniyor. Hemen hemen her sınıfta bir veya birkaç öğrenci şiddet içerikli çevrimiçi (online) oyunlar yüzünden psikolojik rahatsızlıklar geçiriyor. Bütün öğrenciler internetteki nefret söyleminin potansiyel kurbanları arasında. Birçok öğrenci sosyal ağlarda kişilere hakaret ve küfür etmenin gerçek hayattaki hakaret ve küfürden farklı olmadığının ve bunun açıkça suç sayılıp başlarının her an derde girebileceğinin farkında bile değil.

Bilişim teknolojisi alanında bu tarz basit davranış biçimleri bile edinilmemişken biz nasıl bu öğrencilerin bilgisayar ve internet teknolojisinin bir firmanın çıkardığı işletim sisteminden, anlık mesajlaşma yazılımdan veya tarayıcısından ibaret olmadığını kavramasını veya telif hakları diye bir şey olduğunu kavramasını bekleyebiliriz? Acaba bilişim teknolojisi dersinin azaltılması veya kaldırılması kararının altına imza atan eğitim yöneticileri yukarıdaki anlattığım ve giderek artmakta olan çarpık davranış biçimlerini nasıl gidermeyi düşünüyorlar?

Özetle, MEB’in Bilişim Teknolojileri dersi hakkındaki kararını gözden geçirmesi, bu dersin içeriğinin Medya Okuryazarlığı gibi alanlar ile zenginleştirilerek, ders sayısını arttırması bir zorunluluktur.

Lütfen bu konudaki hassasiyeti arttırmak için yardımcı olun. Konu hakkında açılmış olan Bilişimde Gelecek Var internet sitesini ziyaret edin, yayınlanan bildiriyi okuyun. Ayrıca Süleyman Sönmez hocamın yazdığı, çeşitli bağlantılarla zenginleştirildiği yazı için buraya bakabilirsiniz.

Benzer Yazılar:

Sorularla Öğretmenlik Mesleği

Selçuk Hoca — Fri, 30 Jul 2010 18:05:12 +0000

Üniversite sınavı sürecinde tercih maratonu başladı. Şu an birçok genç belki de hayatlarının en önemli kararını vermeye çalışıyor. Çünkü üniversite tercihi aynı zamanda bir meslek tercihi, bir hayat tercihi anlamına geliyor. Bu süreçte değişik meslekler araştırılıyor. Ben de adaylara bir nebze yardımcı olabilmek için öğretmenlik hakkında merak edilen sorulara çeşitli cevaplar vermek istedim. Bu soruların bir kısmı daha önce bana sorulan sorulardan bir kısmı da sorulabilecek sorulardan oluşuyor. Soruları genellikle mesleğe dışarıdan bakan ve meslek hakkında çok bilgisi olmayan bir kişinin gözünden bakarak hazırlamaya ve cevapları da mümkün olduğunca kısa tutmaya çalıştım. Tabii ki akla gelebilecek bütün soruları yazmış olamam. Yorum kısmından merak ettiğiniz diğer soruları eklerseniz yazıyı güncellerim.

Sorulara geçmeden önce soruların cevaplarının devlet okullarında çalışan bir öğretmen göz önüne alınarak cevaplandığını hatırlatayım. Özel eğitim kurumlarında (dershanelerde, özel okullarda v.s.) farklı süreçler söz konusu olduğu için verilecek cevaplar da farklı olacaktır.

Soru 1: Öğretmenler ne kadar maaş alıyor?
Öğretmenlerin aldıkları maaşlar kişilerin durumuna göre farklılıklar gösterir. Mesleğe yeni başlayan ve haftalık 25 saat derse giren bir öğretmen yıllık bazda düşündüğümüzde ek ders dahil aylık ortalama 1.700 TL civarı bir maaş alır. Bu maaş aile yardımı, çocuk yardımı gibi durumlarla artar.

Soru 2: Öğretmenlerin maaşları arasında fark var mı?
Göreve yeni başlayan öğretmen ile son kademede emekli olacak öğretmen arasında yaklaşık 250 TL maaş farkı vardır. Bunun dışında branş farklılığı, okul farklılığı, yer farklılığı maaş farkı oluşturmaz. Yani Edirne’de çalışan öğretmen ile Ardahan’da çalışan öğretmen arasında, matematik öğretmeni ile Türkçe öğretmeni arasında, ilköğretim öğretmeni ile lise öğretmeni arasında maaş farkı yoktur.

Soru 3: Öğretmen maaşı yeterli mi?
Gelişmiş ülkelerde öğretmenlerin aldıkları maaşlar ile karşılaştırıldığında ülkemizdeki öğretmen maaşının oldukça düşük olduğu görülür. Bununla birlikte ülkemizde asgari ücretin 600 TL olduğunu düşünmek gerekiyor.

Reel hayata baktığımızda ise eşi çalışmayan ve çocukları olan bir öğretmenin büyükşehirde bu maaşla iyi bir şekilde geçinmesi olasılık dâhilinde değil. Sonuç olarak herkesin yaşam standardı birbirinden farklıdır. Alacağınız ücret bellidir soruyu kendinize göre cevaplayabilirsiniz.

Soru 4: Öğretmen olabilmek için nereden mezun olmak gerekir?
Öğretmen olabilmek için üniversitelerin eğitim fakültesini bitirmeniz gerekmektedir. Yıllara göre değişmekle beraber Fen-Edebiyat Fakültesi mezunları da Pedagojik Formasyon eğitimi alarak öğretmen olabilmektedir. İlgili fakülteleri bitirdikten sonra KPSS’ ye girilir. Eğer sınavdan yeterli puan alırsanız atamanız yapılır.

Soru 5: Öğretmenler ne kadar tatil yapıyor?
Öğretmenler resmi tatil ve hafta sonu tatili dışında yarıyıl tatili ve yaz tatili yaparlar. Yarıyıl tatili iki hafta, yaz tatili ise 1 Temmuz – 1 Eylül arasında olmak üzere iki ay olarak yapılır.

Soru 6: Öğretmenler sadece derse girmekle mi sorumludur?
Öğretmenler ders görevi dışında dersleri ile ilgili planlama ve hazırlık yapmakla, okul idaresinin vereceği tören düzenleme, eğitsel kulüp faaliyetleri gerçekleştirme, nöbet tutma gibi görevleri yapmakla, görevi gereği düzenlenen toplantılara katılmakla sorumludur.

Soru 7: Öğretmenlerin tabii oldukları kurallar nelerdir?
Öğretmenler diğer memurları gibi 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu‘nda belirtilen esaslara uygun hareket ederler. Ayrıca görevleri hakkında çıkarılmış yönetmeliklere (İlköğretim kurumları yönetmeliği gibi) uymak zorundadırlar.

Soru 8: Öğretmenlikte zorunlu hizmet var mıdır?
Öğretmenlikte zorunlu hizmet 5 yıldır. 5 yıl çalışılan bölgenin göre 4 veya 3 yıl olabilir. Bu süre zarfında öğretmenler belirlenen illerde çalışırlar.

Soru 9: Öğretmenler istedikleri yere tayin edilirler mi?
Zorunlu hizmetini tamamlayan öğretmenler tayin isteyebilirler. Fakat tayin istemeleri istedikleri yerde çalışabilecekleri anlamına gelmez. Her öğretmen çalıştığı süre boyunca puan kazanır. Bu puanlar atama önceliğini belirler. Örneğin 100 puanı olan bir öğretmen ile 110 puanı olan öğretmen aynı okula tayin isteklerinde puanı yüksek olan öğretmen o okula atanır. 2. ve 3. Hizmet bölgelerinde bulunan okullar daha fazla puan kazandırır.

Soru 10: Öğretmen bir okulda istediği kadar çalışabilir mi?
Zorunlu hizmetini tamamlamış, norm kadro fazlası olamayan bir öğretmen hakkında idari soruşturma sonucu yer değiştirme kararı çıkmadığı sürece aynı okulda istediği kadar çalışabilir.

Soru 11: Öğretmenler ne zaman emekli olabilir?
Öğretmenler Sosyal Güvenlik Kurumu bünyesine dâhil olmuş olan Emekli Sandığı’na bağlı çalışırlar. Son çıkan kanunlara göre yeni başlayan bir öğretmen 60 yaşında emekli olunabilir. Temmuz 2010 itibariyle emekli bir öğretmen 40.000 TL civarında bir emekli ikramiyesi ve 1000 TL civarında bir emekli maaşı alır.

Soru 12: Öğretmenlerin günlük mesai saatleri nelerdir?
Her okulun giriş çıkış saatleri farklı olduğundan dolayı bu soruya birkaç cevap verilebilir. Öğle arası verilerek tam gün eğitim yapılan ilköğretim okullarında mesai saatleri aşağı yukarı 09.00-15.00 arasındadır. Sabahçı öğlenci şeklinde ikili öğretim yapılan ilköğretim okullarında sabah öğretimi 07.30-12.40, öğlen öğretimi 12.40-17.50 arasındadır. Liselerde ise genellikle 08.00-16.00 arasındadır.

Zaman çizelgelerindeki dağılımın en az olduğu ikili öğretim yapılan okullarda çalışan öğretmenlerin okul dışı zamanı kullanma avantajı ortaya çıkmaktadır.

Bununla birlikte öğretmenin mesaisi okul saatleri ile sınırlı değildir. Birçok meslekte işyerinden çıktığınızda iş biter. Öğretmen okul dışında da okul ile ilgili çalışmalar (planlar, ödevler, yazılılar v.s.) yapmak zorundadır.

Soru 13: Erkek öğretmenler ne kadar askerlik yapar?
Öğretmenler askerlik görevlerini iki şekilde tamamlayabilirler. Birinci durumda 6 ay er olarak kışlada askerlik yaparlar. İkinci durumda 1 yıl asker öğretmen olarak askerlik yaparlar. Asker öğretmenler bir yıllık askerlik süresinin 18 gününü kışlada temel askerlik eğitimi alırlar. Kalan süre Yedek Subay Öğretmen unvanıyla fiili olarak öğretmenlik yaparak geçirirler. Bu sürede asker öğretmenler Milli Savunma Bakanlığı’nın belirtmiş oldukları illerde öğretmenlik yaparlar ki bu iller genellikle doğu bölgelerindeki iller olmaktadır. Asker öğretmenler görevleri süresince Milli Savunma Bakanlığı personeli oldukları için asteğmen maaşı alırlar.

Soru 14: Benden öğretmen olur mu?
Öğretmen olmak herkesin kişisel olarak verebileceği bir karardır. Çünkü sizi sizden daha iyi tanıyabilen birinin olması zordur. Şu soruları kendinize sormanızı tavsiye ederim.

Sabırlı bir insan mıyım?
Özellikle kendimden yaşça küçüklere karşı tahammül düzeyim nedir?
İnsanlara bir şeyler öğretmeyi seviyor muyum?
İnsan ilişkilerinde açık biri miyim?
Çalıştığınız iş karşılığında aldığınız manevi doyum mu maddi doyum mu daha önemli?

Soru 15: Öğretmenin alan yeterliliği ne olmalıdır?
Açıkçası öğretmenlikte alan hakkınızda bilginizin çok olmasından ziyade bilginizi karşı tarafa ne derece verebileceğiniz önemlidir. Çünkü eksik olan alan bilgisini her zaman tamamlamak mümkün olabilir. Fakat bildiğini öğretebilme sonradan kazanılabilecek bir yetenek değildir. Dolayısıyla öğretme konusundaki yeteneğinizi sorgulayın.

Soru 16: Öğretmen olmak hayatımı sıkıcı yapar mı?
Öğretmenler meslek koşulları itibariyle bir düzene tabi olmak zorundalar. Belirli mesai saatleri, belirli kılık, kıyafet ve davranış kuralları vs. Bu durum hayatınızı ister istemez bir rutine bindirecektir. Bu size bir sıkıntı veriyorsa tekrar düşünmenizde fayda var. Örneğin bir erkek için her gün tıraş olmak, takım elbise giymek, erken kalmak bazı bünyelerde sıkıntı oluşturabilir :)

Soru 17: Öğretmenlerin meslek hastalıkları var mı?
Öğretmenler mesleklerini çoğunlukla konuşarak icra ettikleri için faranjit gibi ses sağlığına bağlı hastalıklar sıklıkla görülür. 16 yıl kıdemi olan öğretmenler arasında yapılan bir araştırmada erkeklerin %55’inde bayanların ise %70’inde faranjit hastalığı geçirdiği saptanmıştır. Bununla birlikte ayakta kalmaya bağlı bel, boyun, bacak rahatsızlıkları, strese bağlı bazı rahatsızlıklar oluşabilir.

Maalesef ülkemiz şartlarında dolayı birçok öğretmen kalabalık sınıflarda çalışmaktadır. Bu da çocuklar enfeksiyon kapma riskini oldukça arttırır. En basitinden senede 3-4 kez nezle, grip olmak neredeyse sıradandır.

Soru 18: Öğretmenlerin çok mu boş zamanları var?
Yukarıda mesai saatlerini ve tatil günlerini yazdım. Ülkemiz şartları göz önüne alınarak değerlendirildiğinde öğretmenlerin diğer birçok mesleğe göre daha fazla boş zamanları oluyor. Öğretmenlik mesleğinin en büyük artısı da bu. Bu sayede ailenizle, hobilerinizle veya ek bir işle uğraşacak zamanı kolaylıkla oluşturabiliyorsunuz. Benim bir meslek olarak öğretmenliği tavsiye etmemdeki en büyük etken okul dışında kendinize alternatif bir yaşam alanı oluşturabilme imkânıdır.

Soru 19: Öğretmenler kendilerini sürekli geliştirmek zorunda mı?
Eğitim bir insanın karakterini biçimlendirme sanatıdır. Her ne kadar okullarımızda öğretime dayalı bir çalışma varmış gibi gözükse de öğretmenler öğrenciler için hala başarılı rol modelleri konumunda. Siz sınıf kapısı kapattığınızda vicdanınızla baş başa kalırsınız. Bu işi çok iyi bir şekilde yapıp binlerce, vatana millete yararı dokunan insan yetiştirebileceğiniz gibi yıllarca iyi anılmayan bir kişi de olabilirsiniz. Dediğim gibi bu tamamen size bağlı. Öğretmenliği iyi yapabilmek de kendini sürekli sorgulamak ve geliştirmekle mümkün olabilir.

Soru 20: Öğretmenlik kutsal bir meslek mi?
Öğretmenliğin kutsal bir meslek olduğu bazı şeylere bahane edildiği için artık içi boşaltılmış bir söz. Zaten şu dönemde anaç öğretmen modelinden daha fazla mesleğine profesyonelce yaklaşan öğretmenlere ihtiyaç var. Elbette ki öğretmenlik insanla uğraşan bir meslek olduğu için duygusal yönü dışarıda bırakılarak değerlendirilemez. Fakat bu duygusallık ile profesyonellik arasında bir denge tutturup duygusallığın getirebileceği olası hatalardan sıyrılmak gerekir. Şunu unutmamalı mesleğini iyi yapan bir öğretmen 24 Kasımlarda anlatılan, dillere pelesenk olmuş, unutulmayan bir değer olabilir. Bununla birlikte işini iyi yapmayan bir öğretmen de birkaç neslin katili olabilir.

Soru 21: 40 kişilik bir sınıfa bir şeyler anlatmak zor mu?
Sınıf psikolojisi bambaşka bir deneyimdir. O ana kadar alanınız veya öğretmenlik adına öğrendiğiniz bütün bilgiyi bir anda sıfıra indirir. İlk derse girdiğinizde siz de aslında yeni bir okula başlıyorsunuz demektir. Yıllar geçtikçe sınıf kontrolü konusunda uzmanlaşmaya başlarsınız.

Son dönemde değişen eğitim müfredatları ve öğrenci biçimi işleri biraz daha zorlaştırıyor. Çünkü yeni öğrenci kitlesi eskisinden çok farklı. Cep telefonu, internet ve televizyon ve sınavlar arasında kişiliği ciddi şekilde örselenmiş bir kitleden bahsediyoruz. Düşünün biraz evvel arkadaşına “BuqüN ç0qh chaNıM shıqhqhıN” şeklinde mesaj atmış bir kitleye noktayı, virgülü, “dahi anlamındaki de ayrı yazılır”ı öğretmeye çalışıyorsunuz.

Soru 22: Gelecekte öğretmenlik nasıl olacak?
Aslına bakarsanız eğitim hem dünyada hem ülkemizde büyük bir dönüşüm içerisinde. Öğretmenin rolü de bu değişimden nasibini alıyor. Artık öğreten öğretmen modelinin yerini yönlendiren, rehberlik eden öğretmen modeli alıyor.

Eğitimin geleceği hakkında öngörüde bulunmak için biraz gencim belki ama şunu rahatlıkla söyleyebilirim öğrenciler gelecekte daha az şey öğrenecekler. Öğrencilerin üzerindeki bilgi hamallığı kalkacak. Çok basit bir örnek vereyim. Çarpım tablosunu ezberlemek. Babanızın, kendinizin ve çocuğunuzun çarpım tablosunu ne zaman ezberlediklerine bir bakın.

Birkaç nesil sonra öğrenciler sadece hayatta gerçekten lazım olacak birkaç bilgiyle okullardan mezun olacaklar. Diğer bilgileri ise kendilerine öğretilen bilgiyi edinme yollarını kullanarak bulmaları beklenecek.

Benzer Yazılar:

Inception / Başlangıç Film Eleştirisi

Selçuk Hoca — Thu, 29 Jul 2010 15:31:09 +0000

Rüya, batı ve doğu dünyası düşünürlerince üzerinde çokça kafa yorulmuş bir kavram. Sigmund Freud’un günlük yaşamda bastırılarak bilinçaltına itilmiş duyguların dışa vurumu olarak gördüğü rüyaya, İslam tasavvufçuları farklı bir gözle bakmışlardır. İslam tasavvufçuları insan ruhunun kâinattaki bütün gerçekleri idrak edebileceğini fakat dünya işleriyle meşguliyetin ruhun önünde bir takım perdeler oluşturduğundan dolayı bunu tam olarak başaramadığını söylerler. Uyku halinde ise bu perdeler, beş duyunun engelleri zayıflar veya kalkar. Bundan dolayı ruh rüyada gerçek hayatta yapamayacağı şeyleri yapabileceği gibi bir takım gaybî gerçekleri de kavrayabilir. Ruh rüya âleminde kavradığı bu gerçekleri hayal gücüne devreder. Hayal gücü de bunları uygun bir şekilde tasvir edip his mertebesine indirir.

Rüyada idrak ettiklerimizin bize kazandırdığı duygular günlük hayatta hissettiğimiz duygulara göre oldukça yoğundur. Bundan dolayı günlük hayatta bir süreç çerçevesinde ulaşabileceğimiz aşk, çok büyük bir acı veya çok güzel bir yemeğin lezzeti gibi duygular rüyada birkaç saniye içerisinde oluşuverir.

Rüyanın hakikati ile ilgili bu girizgâhtan sonra yavaş yavaş filme geçebiliriz. Yazının bundan sonraki kısmı filmle ilgili bilgiler içereceğinden dolayı filmi izlemeyenlerin filmden alacakları tadı azaltabilir. Uyarmış olayım.

Kısaca filmin konusu şöyle: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) hayatını endüstriyel casusluk yaparak geçirmektedir. Fakat kullandığı yöntem oldukça sıra dışıdır. İnsan zihninin başka bir boyutta olduğu rüya anında kurbanın değerli bilgilerini elde etmektedir. Bu yeteneği ona çok şey kazandırdığı gibi çok sevdiği karısının ölümüne, çocuklarından ayrı kalmasına sebep olarak hayatını da alt üst etmiştir. Bütün bunları telafi edebilmek, hayatı geri kazanabilmek için son bir iş yapması gereklidir. Bu yapacağı son iş daha önceki işleri gibi fikir çalmak değil bir fikri kurbanın zihnine yerleştirmektir. Rüyada ele geçirilen bir zihne fikir yerleştirmek imkânsız değil fakat varlığı kestirilemeyecek düşmanlarla mücadeleyi zorunlu kılan bir iştir. Dom Cobb son şansı olan bu işi kabul eder, hepsi birbirinden yetenekli ekibini toplar ve rüya katmanları içinde sonu gelmeyecekmiş gibi görünen bir yolculuğa çıkar.

Klişelerden uzak, yeni bir içerik alanı oluşturma derdi olan filmlerde eğer kurgu örgüsü ters değilse filmin başlangıcı başkarakterin dünyasını seyirciye kavratmaya adanır. Eğer kavratılmaya çalışılan yeni içerik alanı seyirci zihninde oturması zor bir alansa veya yönetmenin tarzı zaten zor olan bu kavrama işini daha da giriftleştiriyorsa seyirci için zor bir film başlangıcı oluyor. Açıkçası filmin başında “o neydi, bu nerden geldi” gibi sorularla biraz bocaladığım oldu. Fakat filmin ilerleyen kısımlarında -filmin aynı zamanda yazarı olan- yönetmen Christopher Nolan‘ın takdire şayan tarzı kafanızdaki sorulara net cevaplar almanızı sağlıyor. Filmi birinci ve ikinci kısım olarak düşündüğümüzde yönetmenin klasik edebiyatımızdaki “leff ü neşr” sanatını hatırlatırcasına önce dağıtıp sonra özenli bir toplama gerçekleştirdiğini görüyoruz.

Aynı başarı filmin ikinci yarısında rüya katmanları arasında gittikçe derine inilmesinde de sürdürülüyor. Seyircinin zihninde rüya katmanları arasındaki dibe gidişin sonunun olmadığı hissinin oluşmasına ramak kala dibe gidişi tersine çevirip seyir zevkini arttırıyor.

Filmdeki görsel efektler ve aksiyon sahneleri Matrix serisini çokça hatırlatıyor. Katman katman rüyalar arasında yolculuk yapan seyirciye bir nefes alma fırsatı aynı zamanda gerçek anlamda bir görsel şölen sunuyor. Filmdeki görselliğin teknoloji şovundan daha fazlasını vaat ettiğini de eklemem gerekiyor. İzlediklerimiz filmin konseptindeki rüya olgusunun seyirci zihninde de oluşmasını sağlıyor. Seyircinin film arasında veya film sonunda rüyadan uyanma hissini tatmasını sağlıyor.

Titanic ile kariyerinde zirveyi yakalayan Leonardo DiCaprio’nun, “Dom Cobb” karakterindeki başarılı performansıyla kariyerindeki ikinci bir zirveye çıktığını söylemek mümkün. DiCaprio kendi içinde çıkmazları, pişmanlıkları olan bir karakteri var ediş biçimiyle filmi sıradan bir efekt ve macera şovunun ötesine taşımayı başarıyor.

Filmdeki karakterlerin işlenişi göz önüne alındığında belki ekip üyelerinin karakterleri biraz daha ön plana çıkarılabilirdi diye düşünmüyor değilim. Fakat konseptin kavranması adına yan karakterlerin işlenişi feda edilmişe benziyor.

Tabii ki yüzeysel düşündüğümüzde kahramanların bir kutu vasıtasıyla hemen aynı rüyaya dalmaları, rüyayı istedikleri gibi dizayn edebilmeleri, her şeye rağmen başarıya ulaşmaları gibi unsurlar, aynı zamanda “kirli işlere dalan adamın son işi”, Görevimiz Tehlike tarzı ekip toplama, dünya imparatorluğunun başındaki adamı ele geçirme gibi klişeler filmden alınacak zevki azaltabilir. Fakat bu yüzeysellikten sıyrılıp filmin büyüsüne kendinizi bırakırsanız gerçekten eğlenceli bir 2,5 saat geçirmeniz mümkün.

Genel olarak değerlendirdiğimizde Inception / Başlangıç sıra dışı bir konuyu, yer yer seyircinin zihnini dağıtıp toplayarak, yeterli ve doygun bir görsellikle aktaran başarılı bir yapım. Film, bu özelliklerinin yanında başkasına anlatma isteği oluşturabilecek bir konuyu ve Türkiye’de tanınan bir başrol oyuncusunu içerdiği için ABD’de olduğu gibi yarından itibaren vizyona gireceği Türkiye’de de gişe başarısı yakalayacaktır diye düşünüyorum. Şunu eklemeden bitirmeyeyim bazı filmlerin gerçekten sinemada seyredilmesi gerekiyor. Inception / Başlangıç görselliğin tadına varabilmek için sinemada seyredilmesi gereken bir yapım.

İnception / Başlangıç Künye:
Resmi Site: http://inceptionmovie.warnerbros.com
Türkçe Site: http://wwws.tr.warnerbros.com/inception
Yönetmen: Christopher Nolan
Süre: 148 Dakika
Sinema Sitelerinde Film : IMDB – Genç Sinema.com – Sinemalar.com – Beyazperde.com

Yazıyı sonuna kadar okuyanlara ödül :) Filmin “Zihin Suçu” adlı oyununa buradan ulaşabilirsiniz. Labirent bulmaca sevenler kaçırmasın.

Kişisel Not: Yazı denebilecek bir yazı yazmayalı neredeyse bir sene olmuş. Bu vesileyle tipik bir “tembel” olan bana tekrar yazı yazdırdığı için filmde emeği geçenlere ve tabii ki filmin ön gösterimine katılmamızı sağlayan Duygu Kutlu Hanım’ın şahsında Warner Bros yetkililerine tekrar teşekkür ederim.

Benzer Yazılar:

Etohum’da Yeni Dönem Başlıyor

Selçuk Hoca — Thu, 27 Aug 2009 15:39:41 +0000

Girişimin ve girişimcinin dostu etohum birinci yılını sektöre getirdiği önemli katkılar ile noktaladı. Şimdi yeni hedeflere yol alma zamanı. Bugün itibariyle Etohum’un 2009-2010 başvuruları başlıyor. Bu güzel haberi verdikten sonra hem konuya yabancı olanlara hem biraz fikri olanlara yardımcı olacak bazı sayfalar önermek istiyorum.

Eğer Etohum’un ne olduğunu hiç bilmiyorsanız

Etohum nedir?

Daha fazla bilgi için Etohum Blog, Facebook, Friendfeed, Twitter, Google Groups,
Etohum toplantıları ile ilgili videolar, fotoğraflar, basın bültenleri

Başvurmadan önce

Eğer daha önce okumadıysanız Burak Hoca’nın blogunu mutlaka okuyun.
Acizane daha önce bu konuda yazdığım bir kaç yazıya göz atmanızı da tavsiye ederim.

Benzer Yazılar:

Türk İşi Sosyal Medya

Selçuk Hoca — Tue, 11 Aug 2009 10:28:53 +0000

Bugünlerde eski küllenmiş bir tartışma tekrar alevlendi. Geleneksel medya ile blog yazarları tekrar kılıçlarını çektiler. Birileri çıkıp eski çamlar bardak oldu blog bir modaydı geldi geçti diye ahkam kesince karşı bir atak geldi. Daha sonra Turkcell’in bazı blog yazarlarına verdiği 3g paketi etrafında bir fırtına koptu. En nihayet Bilişim Muhabirleri Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Fatih Sarı Turk.internet.com‘a verdiği mülakatta “herkes yerini bilecek” anlamına gelebilecek şekilde esip gürlemesi de son nokta oldu.

BMD Başkanı Fatih Sarı’nın röportajını bir kaç sefer okudum. Bazı düşüncelerine katılmakla beraber bazılarına katılmadığımı da baştan belirteyim. Röportaja da başlık olan cümleyle başlayalım. Blog yazarlarının davet edildiği bazı toplantılara bizzat katıldım, katılamadıklarımın içeriklerini de diğer blog yazarlarından öğrendim. Tabii ki kokteyl havasında olanlar da vardı ama kesinlikle bu toplantılar “eğlence partileri” olarak adlandıracak içerikte değillerdi. Hatta bilgilendirici içerikleri dolayısıyla sıkıcı olmuş toplantılar dahi vardı.

Fatih Sarı’nın röportajda dile getirdiği önemli noktalardan biri de blog yazarlarının medya olamaması. 4. yılını bitirmiş bir blog yazarı olarak Türiye’de blog yazarlarının henüz medya olamadığı sözüne üzülerek de olsa katılmak zorundayım. Şimdi bu yazdıklarıma bazı blog yazarı arkadaşlar isyan edecektir. Ama maalesef gerçek budur. Türkiye’de marka haline gelmiş veya gelebilecek, gerçekten kitleleri etkileyebilen veya etkileyebilecek kaç tane blog sayabilirsiniz? Elbette iki elin parmağını asla geçmeyecek. Biraz at gözlüklerini çıkaralım ve objektif bir biçimde olaylara bakalım. İstikrarlı, belirli bir alana ait özgün içeriğin bulunduğu blogların sayısı çok az. Bu az sayıdaki blogların okunma oranları da hepimiz biliyoruz ki oldukça düşük. Peki öyleyse hangi medyadan bahsediyoruz?

Bir diğer noktada Türkiye’deki blogların profesyonel olma yönünde herhangi bir aktifliğinin olmamasıdır. Profesyonel olmak sadece yaptığı işten para kazanmak demek değildir. Profesyonellik işinde ciddi olmak, ileriye dönük planları ve hedefleri olmak demektir. Blogların gerçek bir medya olduğu uzak diyarlarda blog yazarları günlerinin yarısından fazlasını sosyal ağlarda lak lak yaparak değil içerik geliştirerek harcıyorlar. X’in çağrıldığı bir davete/toplantıya beni niye çağırmadılar diye dert yanmanın profesyonellikle bir ilgisi olduğunu zannetmiyorum. Zaten kişileri siyasal
düşünceleri, inançları, tercihleri dolayısıyla cahillikle ile itham eden, tanımadığı, kendisinden yaşça çok büyük kişilere dahi ağza alınmayacak kadar saygısız sözlerin sarf edildiği, bir kavga çıksa da like versek denilen bir ortamdan ne profesyonellik çıkar ne de sosyal medya!

Bu noktada röportajda dile getirildiği gibi Bilişim Muhabirleri Derneği’nin yumruğunu masaya vurarak “önce biz” demesini haklı buluyorum. Çünkü bu insanlar hayatlarını bu işten para kazanarak devam ettiriyorlar. Profesyonel iş alanları hakkında hassasiyet göstermeleri de oldukça normal. Yalnızca Fatih Sarı -eğer ki kendi ifadeleri ise- bazı ifadeleri kullanırken biraz daha yanlış anlaşılmayacak ifadeler kullansa idi daha memnun olurdum. Zira bazı ifadeleri zaten çatışma ortamında olan iki grubu karşı karşıya getirecek düzeyde.

Netice itibariyle özünde blog yazarlarının genelde sosyal medyanın Türkiye’deki yeri henüz netleşmemiştir. Ajansıyla, şirketiyle, yazarıyla, okuyucusuyla herkesin bilmesi gereken bir şey vardır ki o da sosyal medyanın Türkiye’de oluşturduğu etki henüz abartılacak düzeyde değildir. Bir gün gelir de blog yazarları veya sosyal medyaya içerik oluşturan kitle kendi arasındaki kısır tartışmalardan başını kaldırıp ciddi şeylere imza atarsa o gün geleneksel medyanın posta koymasına karşı bir efelenme imkanı olur.

Benzer Yazılar:

The Taking of Pelham / Metrodan Kaçış Film Eleştirisi

Selçuk Hoca — Thu, 30 Jul 2009 20:15:55 +0000

Amerika deyince bizim kuşağın aklına ister istemez bir “Macera Dolu Amerika” nakaratı geliyor. Bu, bir pop şarkısının nakaratı olmanın ötesinde Hollywood sineması sayesinde beynimize hatta alt benliğimize kazınmış bir gerçek. Söz konusu Amerika ise her an bir çatışmanın ortasında kalabilirsiniz. Veya hiç alakanız olmamasına rağmen FBI ile yerel polisin “Hey dostum bu bizim işimiz” klişesi ile başlayan ve bitmek bilmeyen çekişmesinin içerisinde kendinizi bulmanız işten bile değildir.

Bu satırları bana yazdıran geçtiğimiz akşam ön gösterimine katıldığımız Metrodan Kaçış filmi oldu. Bir yeniden çevrim olan film “sade vatandaşın başına gelen çetrefilli olaylar zinciri sonunda sabah çoraplarını giyerken kesinlikle hayal etmediği bir gün yaşaması” olarak özetlenebilecek bir konuya sahip. Film, klişeleri barındırması itibariyle pek çekilecek gibi görünmese de Denzel Washington – John Travolta sayesinde yaz günü eğlenceliği bir deneyim yaşatıyor.

Sinema sanatının en büyük marifetlerinden biri de perdede anlatılan öykünün izleyicinin havsalasında benim başıma da gelebilir hissiyatını uyandırabilmesidir. İzleyicinin bu frekansını yakalayabilen filmler seyirciyi ait olduğu gerçeklikten kopararak harikalar diyarına iki saatlik bir yolculuğa çıkarabilirler. Bu başarıyı yakalayabilmenin senaryodan görselliğe kadar birçok etkeni var. Gişede yüz güldüren iyi bir sinema filmi çekmenin senaryo anlamında bazı hilelerin olduğunu da düşünüyorum. Bu hilelerin en başında keskin gerçekliği yakalayabilmek için gündelik hayatın rutinlerini kullanma var. Bundan dolayıdır ki modern şehir hayatının rutinleri birçok film senaryosunun ana eksenini oluşturur.

Metrodan Kaçış’ta bu yolda tipik bir örnek. Zaten bir süre daha metroda geçen felaket filmi izlersem metroya binmede bilinç altı zorluklar yaşayacağım :) Bazen Amerikan sineması ile Amerika’daki suç tiplerinin birbirlerini beslediklerini düşünüyorum. İnsan arada şüpheye düşmüyor da değil. Acaba filmlerde seri katiller Einstein ile aşık atabilecek zeka seviyesinde gösterildikleri için mi Amerika’nın seri katil derdi bitmiyor?

Epeydir klavye başı yapmadığımdan lafı çok uzatmaya başlamışım. 4 paragraf döşeyip filmin konusuna bile girememişim. Efendim filmin kısa konusu şöyle sade vatandaş metro hareket memuru Garber (Denzel Washington) başına geleceklerden habersiz bir şekilde iş başı yapmıştır. Eskinin kurt borsacısı, şimdinin çıkar amaçlı suç örgütü ele başısı Ryder (John Travolta) ve adamlarının New York’ta metro trenini kaçırıp fidye için bazı yolcuları rehin alması, Garber’a hayatının en büyük sürprizlerinden birini yaşatacaktır. Başta basitçe olaya müdahale eden Garber daha sonra kendisini olayların içinde bulur. Ve olaylar gelişir.

Film senaryosunun macera filmi kategorisinde ele alındığında idare eder konumda olduğunu görüyoruz. Filmde hareket memuru Garber’ın gidişli gelişli ruh halinin iyi yansıtıldığını düşünüyorum. Gerçi bunda -aynı zamanda filme gitme sebeplerimden birisi olan- rolü Denzel Washington’ın oynamasının da büyük etkisi var. Özellikle olay başlangıcında macerayı kaçırmak istemeyen sade vatandaşın halet-i ruhiyesi şahsi sinema hatıratımın güzide yerlerinde kendisine yer buldu. Ayrıca bir alkış da kötü adam kariyerinde emin adımlarla yukarılara çıkan John Travolta’ya gelsin. Zaten hem Washington, hem Travolta tabiri caizse şarap gibiler yaşlandıkça apayrı tat veriyorlar.

Filmin görsel geçişleri ve metro sahneleri hafızalarda iz bırakacak nitelikte değil. Özellikle filmden önce Knowing‘teki metro sahnelerini seyreden benim gibi bünyeler için filmdeki geçişler bal üstüne içilen çay gibi yavan geliyor. Gerek bu sahnelerin gerekse şehir trafiğinde süzülen motosikletli polis arabasının görsel anlamda daha iyi işlenmesi gerektiğini düşünüyorum.

Velhasılı kelam Metrodan Kaçış yaz sıcağında sinemaya gitmeye değecek, eğlencelik bir film. Fakat bundan ötesini de beklemeyin. Filmi notlandırmak gerekirse 10 üzerinden 6.5′tan 7 alabilir. Yanlış hatırlamıyorsam film +15 ile gösterime girecek. +15′in sebebi filmde bazı şiddet unsurları var. Aslında +15 denecek kadar yok ama yine de dikkatli olmak gerekir.

Resmi Site: http://www.catchthetrain.com
Yönetmen: Tony Scoot

Sinema Sitelerinde Film : İMDB (6.9) – Sinema.com (8.2) – Sinemalar.com – Beyazperde

Sosyal Medyada Film: Twitter – FriendFeed – Ekşi Sözlük

Videolar - Film Notları

Benzer Yazılar:

Ah Bir İstanbul’da Olsam!

Selçuk Hoca — Sun, 31 May 2009 10:30:21 +0000

Fotoğraf: Selim Güler

Geçtiğimiz günlerde dünyayı epey gezmiş bir büyüğümüz ile konuşurken laf dönüp dolaşıp İstanbul’a geldi. Çok yerinde bir tespit olarak İstanbul’un ülkemizde olduğu gibi civar ülkelerde de çok önemli bir konumu olduğu vurgulandı. Gerçekten de İstanbul birçok işin kalbinin attığı yer konumunda. Hâl böyle olunca İstanbul dışında yaşayanlar bazı fırsatları kaçırmış oluyorlar.

İstanbul dışında yaşayan/okuyan genç girişimci adayları ile yaptığımız görüşmelerde de bu konu hep dile getiriliyor. Ah bir İstanbul’da olsam cümlesi bu gençlerin ekseriyetinde önemli bir hayıflanma aynı zamanda da bir bahane malzemesi olmuş durumda. Hayatının büyük bir çoğunluğunu İstanbul dışında geçirmiş birisi olarak İstanbul dışında olmanın getirdiği eksiklikleri çok iyi biliyorum. Ama bu eksikliği gerçek bir avantaja çevirmek yine kişinin elindedir.

Kişisel gelişim kitaplarında “yeniden çerçeveleme” diye bir kavramdan bahsedilir. Kısaca bardağın dolu tarafını görme diye özetleyebileceğimiz bu kavram kişinin içinde bulunduğu olumsuz durumlara farklı bir açıdan bakarak bu olumsuz durumları avantaja çevirmesini ifade eder. Birçoğumuzun bildiği tek kollu karateci hikâyesi de bu konuda verilen en güzel örneklerden biridir. Karateci olmayı gerçekten isteyen tek kollu genç, bir ustanın yanına varır. Sol kolu olmadığı için istediği şeyin imkânsız olduğunu ama yine de denemek istediğini söyler. Usta ona sadece bir hareket öğretir ve sürekli aynı harekete çalışırlar. Karate turnuvası zamanı geldiğinde genç, bildiği tek hareketle nasıl turnuvayı kazanabileceğini ustasına sorar. Ustası sabretmesini, azimli olmasını öğütleyerek onu maça çıkarır. Tek kollu genç, rakiplerini teker teker yenerek turnuvayı kazanır. Bu işin sırrını ustasına sorduğunda aldığı cevap bizlere önemli bir ders veriyor. Usta, “Sana öğrettiğim hareketin tek bir savunması vardır o da rakibi sol kolundan tutmaktır” der. Kıssadan hisse usta, genç karatecinin bir kolunun olmamasını onun için bir avantaja çevirmeyi bilmiştir.

Belki bu hikâye birçok kişisel gelişim hikâyesi gibi size inandırıcı gelmeyebilir. Ama içerisinde önemli bir ders olduğunu bilmenizi isterim.

Peki, İstanbul dışında yaşayan genç girişimciler bunu nasıl avantaja çevirecekler?

1. İstanbul’da fırsatların çok olduğu doğrudur fakat bu fırsatlara ulaşmak isteyen kişi sayısı da çoktur. Dolayısıyla küçük şehirlerde fırsatları yakalamak için mücadele edeceğiniz kişi sayısı azalacağından şansınız otomatik olarak artacaktır. Basit bir örnek vereyim. Alanında uzman bir kişi İstanbul’da bir seminer vs. verdiğinde çıkışta onu bekleyen kişi sayısı oldukça fazladır. Bunlar arasından sıyrılıp o kişiyle tanışmak, akıl danışmak için şansınız oldukça azdır. Fakat bir taşra kentinde girişimciliğe özellikle internet girişimciliğine ilgi duyan kişi sayısı nispeten az olduğu için sesini duyurmak daha kolaydır.

2. Küçük şehirde yaşayanları hatırlamak daha kolaydır. Girişimcilik alanında işin bir kısmının ilişkilere (networking) bağlı olduğu herkesin malumu. Sektörün önemli oyuncuları ile ilişki kurmak bazen olmaz işleri oldurabiliyor. Burada da küçük şehirde olmanın avantajını kullanmanız gerekiyor. İnanın Samsun’daki iki Ahmet’ten birini hatırlamak İstanbul’daki 10 Ahmet’ten birini hatırlamaya göre daha kolaydır. Bazı çalışmaları yaparken girişimcileri listelememiz gerekiyor. Bu aşamada herkes Ankara’daki veya İzmir’deki girişimcileri eksiksiz sayabiliyorken İstanbul’dakilerin bazıları hatırlanmıyor bile.

3. Çok insanla tanışmak her zaman önemli bir avantaj olmayabilir. Bunun yerine az ama öz insanı tanımak hem kişisel hayatınız açısından hem iş çevresi bakımından daha geçerli bir taktiktir. İstanbul’dayken yüzlerce insanla tanışıyoruz doğru ama şu taşın altına kim elini koyacak dediğimizde çevremizde insan bulmak zor oluyor. Hâlbuki küçük şehirlerde insanlar daha az insanla daha fazla zaman geçirdiği için kaliteli ve fedakâr dostlar elde edebiliyorsunuz.

4. Küçük şehirler kendinizi göstermek için büyük fırsatlar sunar. Biraz kaba gelebilir ama “Koyunun olmadığı yerde keçiye Abdurrahman Çelebi derler” diye güzel bir atasözümüz var. Hemen bir örnekle konuyu açıklayalım. Bir İstanbul gazetesinde bilişim ile ilgili köşe yazısı yazmak için oldukça birikimli ve sektörün gediklilerinden olmanız şarttır. Fakat bir yerel gazetede bilişim üzerine köşe yazısı yazmak nispeten daha kolay olabilir.

5. İnternet birçok alanda faydalı olduğu gibi sınırların kaldırılmasında da faydalıdır. Bu avantajı kullanmanız gerekli. Örneğin sıkı takip ettiğim blog yazarlarının bazıları İstanbul’da yaşamıyor. Ama onların İstanbul’da yaşamamaları onları okumamızda herhangi bir engel teşkil etmiyor. Veya başarılı internet girişimlerinin nerede oluşturulduğunu kimse sorgulamıyor. Herkes işin niteliğine bakıyor.

6. İstanbul fırsat zengini bir yer olduğu gibi zaman kaybının da en çok yaşandığı şehirdir. Eğer bir helikopteriniz yoksa İstanbul trafiği her gün oynadığınız bir kumardır. Genellikle de bu kumarda saatlerinizi kaybeden siz olursunuz. Hâlbuki küçük şehirlerde trafik gibi dertler olmadığı için sürpriz zaman kayıpları da oluşmaz. Madem zaman kaybedildiğinde geri döndürülemeyen en büyük servet o halde bunu değerlendirmek gerekir.

7. Yerel alanda bazı işlerin tutma şansı daha yüksek olabilir. Hâlihazırda yaşadığımız bazı gelişmeler önümüzdeki dönemde yerel hareketlerin daha çok popüler olacağını gösteriyor. Çünkü büyük yerleşim yerlerinde çeşitli pazarlarda bir doygunluk yaşanıyor. Bu pazarın yerel karşılıklarındaki boşluklar değerlendirilebilir. Örneğin emlak alanında İstanbul için aralarında büyük oyuncuların sahip olduğu sitelerin de olduğu ciddi bir kapışma yaşanıyor. Fakat daha küçük şehirlerde emlak alanında bir internet projesi gerçekleştirmek daha kolay olabilir. Ayrıca büyük oyuncular yerel pazarı sizden daha iyi bilemezler.

8. Yerel hareket etmek iyi bir başlangıç olabilir. Girişimciliğin beraberinde bazı riskler getirdiği muhakkaktır. Epey zamanınızı harcadığınız bir proje sizi önemli yerlere getirebileceği gibi var olan sermayenizden de (zaman, para, v.s.) edebilir. Bu noktada genç girişimciler büyük sularda yüzmeye kalkışmadan önce şanslarını küçük pazarda deneyebilirler. Bu onlar için güzel bir staj ve çıraklık dönemi olacaktır. Zaten işler iyi gittiğinde belirli bir süre sonra daha büyük pazar alanları için gereken genişleme kendiliğinden olacaktır.

9. Yerel değerleri kullanmayı bilin. İnternet projeleri çeşitli ihtiyaçlar için yatırımcılara ihtiyaç duyabiliyorlar. İstanbul’da bu konumdaki bir internet girişimcisinin başvurabileceği bazı yerler var. Fakat bu yerler çok fazla sayıda girişimci tarafından kapıları çalınan yerler olduğu için yatırım çıtaları doğal olarak yüksek oluyor. Dolayısıyla girişimcilerin buralardan olumlu cevap alması epey zor oluyor. Fakat İstanbul’daki girişimcilerin kapıları çalmadığı Anadolu’da yerleşik bazı önemli kuruluşlar var. Bu durum taşradakiler için çok önemli bir fırsat sunuyor. Yerel pazarda yatırımcı arayan girişimciler mutlaka kendi illerindeki veya bölgelerindeki yatırımcı olabilecek şirketlerin kapılarını çalmalılar. Muhtemelen bu şirketler daha önce çok az yatırım talebi ile karşılaşmışlardır. Hatta internet alanında daha önce hiç yatırım talebi ile karşılaşmamış bile olabilir. İyi bir proje, iyi bir iş planı ve sunumla yatırım alma şansınızın nispeten yüksek olduğuna inanıyorum.

10. Sonuç olarak İstanbul’da olmak bence girişimcilerin önlerine koydukları sanal bir bariyerden ibarettir. Bunu yıkmak olumsuzlukları avantaja çevirmek girişimcinin elinde. Nasıl Anadolu Kaplanları tabir edilen şirketler bazı sektörlerde İstanbul şirketlerine meydan okuyabildilerse siz de başarabilirsiniz!

Ev ödevleri :)

* İki İzmir’li girişimciye açık mektup
* Okurken kendi işinizi kurmanın 10 yolu

Benzer Yazılar:

Blog Ödülleri 2009 Oylama Heyecanı Başladı

Selçuk Hoca — Sat, 11 Apr 2009 08:45:03 +0000

Geçen seneki Blog Ödülleri’nin hatıraları daha hafızada taze iken Blog Ödülleri 2009 oylamaları başlamış bile.

Adaylara baktığımız zaman blog dünyamızın bir yılda ne kadar mesafe aldığını görmemiz mümkün. Gerçekten hem nicelik hem de nitelik olarak gelişen bir blog dünyamız var. Adayların çoğalması beraberinde büyük bir seçme zorluğu getiriyor. Ama yeni blogları keşfetmenin heyecanı bu seçme zorluğunu bir nebze de olsa unutturuyor.

Blog Ödülleri ekibi bu yıl da çok çalıştılar. Son derece sade ve güzel bir site hazırladılar. Gelişmeleri sosyal medya aracılığı ile bizlerle paylaştılar. Önemli markaları sponsor olmaya ikna ettiler. Adaylık ve oylama sürecinin mümkün olduğunca hatasız olması için de ellerinden geleni yapıyorlar. Aldığımız haberlere göre de güzel bir ödül gecesi hazırlıyorlar.

Bu seneki sistemde bazı yenilikler de var. Katılanlar ana sayfadan ulaşılabilecek kontrol paneli ile kendi oylarını görebilecekler. Ayrıca verdiğiniz oyu geri almanızı ve değiştirmenizi sağlayan bir yapı da sisteme eklenmiş. Bu uygulamaların oylama heyecanını ve ilgiyi arttıracağı kuşkusuz.

Geçen sene adaylarımı açıklamamıştım ama bu sene izninizle seçebildiğim bazı adaylarımı açıklamak istiyorum. Çünkü bu yarışı tatlı bir rekabet olarak görüyorum. Burada amaç birilerinin birinci olması veya hediye kazanmasından ziyade hep beraber büyüttüğümüz bir değer olan Türk Blog Dünyasının bir araya gelerek daha da güçlenmesi. Bu gerçekleştiği zaman bloglamanın daha keyifli bir uğraş haline geleceğine inanıyorum.

İşte Adaylarım:

* İş Dünyası Blogları Kategorisi: Burak Büyükdemir
* Kadın Blogları Kategorisi: Alışveriş Blog
* Kişisel Bloglar Kategorisi: Uyuyang
* Reklam-Pazarlama Blogları Kategorisi: A. Selim Tuncer – Diyalog
* Spor Blogları Kategorisi: Yerel Futbol
* Teknoloji Blogları Kategorisi: Azbilmiş

Diğer kategorilerdeki adayları seçmem biraz uzun sürecek gibi gözüküyor. İlerde belki bu listeyi güncelleyebilirim. Bütün blog yazarı arkadaşlarıma şimdiden başarılar diliyorum.

Benzer Yazılar:

Paramarka Kazandırıyor!

Selçuk Hoca — Fri, 10 Apr 2009 15:42:26 +0000

Son dönemde internet girişimciliği ile yatıp kalkan biri olarak gerek global girişimleri gerekse yerli girişimleri ve bu alandaki gelişmeleri takip etmeye çalışıyorum. Paramarka ile ilk karşılaşmam da katıldığım bir girişimcilik seminerinde oldu. Paramarka fikrini ilk duyduğumda açıkçası çok cazip bir fikir gibi gelmemişti. Çünkü yerli pazarda, yapısal olarak kullanıcının ürettiği içeriğe dayalı bir sistemi bir yerlere getirmek oldukça güç bir iş. Fakat Paramarka’nın inatçı ekibi başlarına gelen olumsuzluklara rağmen ilk aşamayı atlatıp sitelerini açmayı başardılar.

Paramarka -şu haliyle- temel olarak kullanıcıların markalara çeşitli formatlarda (slogan, video, afiş v.s.) reklam hazırladıkları bir site. Kullanıcılar markanın hazırlamış olduğu açıklamadan sonra hünerlerini sergileyip işlerini siteye yüklüyorlar. Yüklenen işler diğer kullanıcılar tarafından oylanarak bir yarışma ortamı oluşturuluyor. Yarışma sonunda kazanan katılımcılara marka tarafından para ödülü veriliyor.

Paramarka’nın ilk yarışması Çilek Çocuk Odası ile ilgiliydi. Yarışma birkaç gün evvel sonuçlandı. 143 slogan arasından kullanıcı oylarıyla “Kim büyümek ister ki” sloganı birinci oldu. Ayrıca marka yetkilileri benim sloganımı da [Çilek Odası / Evin en tatlı odası :)] ödüle layık görmüşler.

İtiraf etmek gerekirse bu sloganı siteye yazarken çok fazla düşünmemiştim. Bir anda aklıma gelen bir şeydi. Hele ödüle layık görüleceği hiç aklıma gelmemişti. Kısacası benim için oldukça hoş bir sürpriz oldu :)

Paramarka’yı önümüzdeki günlerde daha zorlu süreçler bekliyor. Sistemlerini daha sağlam temellere oturtabilirlerse başarılı bir girişime imza atabilirler. Tabii başarmaları gereken en önemli şeylerden biri de kaliteli bir komüniteyi toplamak ve bu komüniteden markaları da tatmin edecek güzel işler çıkmasını sağlamak. Gelişmeleri izliyor olacağız.

Benzer Yazılar: