میگویند ژولیوس سزار پس از یکی از فتوحات مهمش گفت:

“Veni, vidi, vici”

آمدم، دیدم، فتح کردم

نمیدانم آن حضرت 63%  داشت؟لشکرش لباس شخصی داشت؟ باتوم و اشک آور داشت؟ … این روزها حضرات می آیند و میبینند و میریـ**د  و … بعد هم هرکاری میکنی نمیروند! (مملکته داریم؟)

نخبه مملکتم که این باشد …

کار هر روز منِ دانشجو هم این شده که “می آیم”

توده کتابها را”میبینم”
و …

See the original comic here in PhDcomics!

See the original comic here in PhD comics website.

‎‏مرد عطسه آبدار می‏کند. زن دلش آشوب می‏شود.

کاغذهایش را محکم‏تر چنگ می‏زند. ‏یک جمله دیگر را شقه‏ شقه می‏کند. ‏دور یک فعل دایره می‏کشد‏ و ‏نشانه می‏گذارد برای آخر جمله.‏ مرد چای دم کرده است. قوری شیشه‏ای را بالا می‏گیرد و به او اشاره می‏کند. با سر جواب می‏دهد.

متن انگار پیش نمی‏رود. به صفحه آخر رسیده اما هر چه می‏خواند و خط می‏کشد و نشانه می‏گذارد، هنوز انگار صد صفحه‏ای مانده است. فکر می‏کند چرا بعضی‏ها مثنوی هفتاد من می‏نویسند؟ مگر چقدر حرف برای گفتن مانده در این دنیا؟

پاهایش را تا می‏کند زیر تنه‏اش و میان کوسن‏های ابری فرو می‏رود.

مرد آشفته‏لباس و ژولیده، لیوان سفالی به دست اینطرف و آنطرف می‏رود. زن دلش آشوب می‏شود. بلند می‏شود و به خنده و شوخی تی‏شرت مرد را که بوی عرقِ خواب گرفته، از تنش در می‏آورد و پیراهن طوسی تمیز را به دستش می‏دهد. قبل از اینکه باز بنشیند و کاغذهایش را بغل بگیرد، گوشه تاخورده رومیزی را هم صاف می‏کند.

مرد چای که می‏خورد گلویش باز می‏شود، حالا هی حرف می‏زند. زن مجبور می‏شود جمله‏ها را دوباره و سه‏باره بخواند. دلش می‏خواهد مرد ساکت شود. آخر یک جمله نقطه پر رنگ می‏گذارد.

مرد کنارش می‏نشیند و لاله گوشش را می‏بوسد. زن جمله‏اش را برای بار صدم می‏خواند.

فکر می‏کند دل که با متن نباشد، هزاری هم که روان بنویسند باز دل آدم را می‏زند. قرارداد که می‏بندی، انگار دست و پایت را بسته‏ای. دیشب تا صبح به آخر هر بندی که می‏رسید، یکبار تصمیم می‏گرفت متن را پس بفرستد.

قرارداد که می‏بندی تعهد می‏کنی بپذیری که متن این است و هزار و یک ایراد هم دارد. گیریم که متن  از نیمه‏های کار یک‏مرتبه رنگ عوض کند …

بوی عطر دیگری را بدهد. سرما‏خوردگی‏اش را از دیگری گرفته باشد. از پنجره که آسمان را نگاه کند، چشمانش رنگ خیال دیگری را داشته باشند. دیر به دیر حالت را بپرسد. طلبکارِ سکوت هایت باشد. زنده بودن و خواستن را در نگاهت ببیند و پوزخند بزند.

روی یک جمله کوتاه خط می‏کشد و دوباره جمله را از نو می‏نویسد.

صفحه آخر است. مرد گردنش را می‏بوسد. بی اختیار پس می‏کشد. یقه پیراهن مرد را مرتب می‏کند و صاف خیره می‏شود توی چشمهایش. مرد پوزخند می‏زند. چیزی زمزمه می‏کند که قدیم‏ترها جمله واضح و روانی بود. “میدونستی من هر صبح از اول عاشقت میشم؟”

این روزها بیشتر به صدای وز وز زنبورها می‏ماند.

خیره می‏شود به متن. دور یک حرف اضافه خط می‏کشد، نوک قلمش روی دایره می‏چرخد و می‏چرخد و پررنگ‏ترش می‏کند.

مرد عطسه آبدار می‏کند. زن دلش آشوب می‏شود. با دستمال رد لیوان چای مرد را روی میز پاک می‏کند. دستمال را تا می‏کند و می‏گذارد زیر لیوان. مرد آه می‏کشد و شماره‏های روی گوشی‏اش را زیر و رو می‏کند.

زن تند تند چند جمله دیگر هم می‏خواند. انگار تا ابد باید ویرایش کند. جمله‏های طولانی را مثله کند. آخر پر حرفی‏ها نقطه بگذارد. فعل‏های ناخوشایند را عوض کند. گاهی حرف‏های اضافه را هم حذف کند. فکر می‏کند دل که با متن نباشد، هزاری هم که روان بنویسند باز دل آدم را می‏زند. اصلا چه انتظاری دارد از متنی که به زور قراردادِ هزار بند و تبصره‏ای به دست آدم بدهند…

زن بلند می‏شود و پالتو و روسری‏اش را بغل می‏زند. مرد می‏پرسد: کجا؟ زن جواب نمی‏دهد.

در که پشت سرش بسته می‏شود. مرد شماره دیگری را می‏گیرد. صدای مردانه‏اش را خمار می‏کند و صبح بخیر می‏گوید و می‏خندد. سرسری نگاهی به متن روی میز می‏اندازد. صفحه آخر، زن روی کل صفحه خط کشیده و نوشته: حذف شود.

Read the original comic here in PhD-Comics website!

در نظرسنجی وبلاگ های برتر – پرشین وبلاگ هم اگر رای بدین بد نیست ها! … این یه جا رو مطمئنم که رای های همه رو حساب میکنه…

پ.ن: رای من کوش؟

see the original comic here in PhDcomics.

پی نوشت: غر نزنید، طبق معمول از آزادی اختیار ترجمه/اقتباس استفاده کردم تا در متن اصلی دست ببرم.

امروز هیچ چیز بیشتر از مسائل امروز در فکر و ذهن من/ما نیست…نه؟

جوابِ “چطوری”؟ اش را نمیدانم چه بدهم.

از درد جسم بنالم؟ از استرس کار گله کنم؟ از نگرانی و آشفتگی پایان نامه؟ از درگیریهای شخصی ام؟ از تصمیم های ناگزیر؟ از آینده نامعلوم و درد محتوم؟ …

لبخند میزنم و جواب میدهم: خوبم. مشغول زندگی ام …

عاقلان را اشارتی بس است لابد…

کتاب‏های نقد ادبی(ترجمه فارسی و نسخه انگلیسی) و دو جلد صحافی شده از پایان‏نامه‏ام رو گذاشتم زیر پام و رفتم از بالای کتابخونه سه‏تار شکسته‏ام رو پایین آوردم.

به یاد اون روزها دوباره دست میکشم روی سیم ها و آه میکشم.

جمعه عصر با دوستی صحبت سازم شد و یک دفعه دلتنگش شدم. کوکش میکنم و دوباره شب‏ها تا صبح انقدر نت میخوانم و تمرین میکنم تا مست شوم…

فصل پاییز است باز…

دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب

آن وقت ها که زنده بود، به شوخی به ورق‏های بازی میگفت زادالمعاد…

دستش که بیکار میشد، از جدول و کتاب که خسته میشد، شب‏ها که بیخوابی میزد به سرش، زیر نور ملایم چراغ خواب مشغول چیدن میشد. میچید و جمع میکرد و دوباره میچید و جمع میکرد.

حالا من گاهی دستم که بیکار میشود، ورق بر میزنم. مادرم که بیکار میشود جدول حل میکند…هر کدام یک گوشه از خاطراتش را به دوش میکشیم .

اما گاهی فکر میکنم او سعی میکرد به چه چیزی فکر نکند که زادالمعادش را همه جا با خودش میبرد؟

شاعر گفت:«حتی اگر نباشی، می آفرینمت…چونان که التهابِ بیابان، سراب را» …

نشسته بودم و روی کاغذ طرح میزنم از ته سیگارها و یک گیلاسِ خالی
طرح زدم و زدم و زدم…بعد هم همه را خط خطی کردم

دوربین عکاسی گرفتم دستم راه افتادم دور اتاق از همه چیز عکس گرفتن

میگم: خیلی وقته وبلاگم رو آپ نکردم بس که همه حرف ها رو در سایت های دیگه میزنم…

میگه: خیلی خری! خوب از مزخرفاتی که اونجا مینویسی بردار کپی پیست کن تو اون وبلاگ خراب شده …

.

از الطاف دوستانه است، لبخند میزنیم

See the original comic here in Geek and Poke!

از روزگار ما

See the original post here in PhDcomics!

آب داغ رو باز کردم روی دستم. میسوزم. هق هق می کنم…

صابون …کف… با نوک ناخون به دستم چنگ میزنم و میسابم. این رنگ از دستم ‏پاک نمیشه…‏ دوباره دستم رو میشورم. تمیز نشده… دوباره …دوباره…چرا پاک نمیشه؟ چرا پاک نمیشه؟

من امید به چی داشتم؟ دلخوش به چی بودم؟…ساعت چهار صبحه…چرا انقدر همه جا ساکته؟ چرا صدای هیچکس ‏در نمیاد؟ صدای گریه خودم رو میشنوم…انگاز از خیلی دور…خیلی دور
آب داغ پوستم رو میخوره، شاید دارم توش حل میشم. چرا پاک نمیشه…چرا پاک نمیشه…‏
فحش میدم، صورتم داغ میشه… اشک میریزم…پس چرا این لکه داغ لعنتی از دست من پاک نمیشه…‏

پ.ن: این رنگ آبی روی دستم، شده آینه دق

ساعت شش صبح.
بر میگردم خونه. توی کوچه آروم قدم میزنم و با کلید توی دستم بازی بازی می کنم. فکرم تو گرداب انتخابات و اتفاقات سیاسی و احتمالات دست و پا میزنه. با خودم حدس میزنم که اگر فوکو شرایط امروز رو میدید چی میگفت؟  به اقتصاد خصوصی و آنارشیزم فکر می کنم. به چیزهایی که مردم رو میترسونه و فرصت هایی که از دست میره…

از جلوی خونه آقای احمدی که رد میشم، از پنجره نیمه باز صدای خفیف گریه یه نوزاد میاد. یک مرتبه همه وجودم آغوش میشه…اما خالی…بازوهام از شدت میل به  پناه دادن به این گریه های نا آروم تیر میکشه…

کلید می اندازم به قفل در و میرم تو…همونجور با مانتو و روسری می افتم روی تخت …و خواب از دست این بغض نجاتم میده.

.

.

پ.ن: بعضی وقت ها زندگی، ناغافل یه روی دیگه اش رو هم نشون آدم میده

See the original comic here in Phd comics website!

توی این هاگیرواگیر انتخابات، فکر و ذکرم از درس و روابط شخصی و خانواده ام کلا بریده و سرم همه اش تو اخبار و تحلیل هاست. دیشب ساعت 4 که رسیدم خونه یک ساعتی توی تخت این دنده و اون دنده شدم. بعد دست کردم از روی میز پاکت پیش فاکتور داتک رو در آوردم و به حالت درازکش با مداد اینو نوشتم. اگر از توی سیستمم منتقلش نمی کردم روی کاغد، محال بود بتونم بخوابم. سه ساعت بعد که از خواب بیدار شدم، در یک اقدام خواب آلود تایپش کردم برای وبلاگ. بعضی چیزها هست که اگر توی دل آدم بمونه و سنگینی کنه، دیوانه اش میکنه. بذارین به حساب عقده گشایی های شبانه من…

اگر نشنیده بودم
آن آدم روزهای اول را.
اگر نچشیده بودم

آن صدای نفس ها را.

.

اگر نمی نوشیدم
زمزمه ای را ‏
که از اعماق غار تاریکِ
سیم ها
صدا میزد ‏

ســلما…

.

شاید امروز باورم میشد ‏
که هیچوقت نمی تواند.
شاید امروز که ‏
با صدای فکرم بحث میکردم

قانع میشدم که واقعا

حس
در او ‏
مرده است.

.

شاید امروز فکر میکردم ‏
او همین است و ‏
غیر از این نمی تواند.

.

میترسم.‏
نکند من قاتل حس تو بودم؟
میترسم.

.

ببخش و بگذر.
بارش با من.
خیالش با من.
خواستنش با من.

.

تو…

رها باش!

.

.

سلما
‏5 صبح – 13 خرداد 1388‏
تهران

از چپ به راست بخونید!

See the original comic here in PhD comics website!

وظیفه داریم…وقت نداریم…پایان‏نامه داریم…اعصاب نداریم…یک دل سرگردان داریم…خواب نداریم

قیمه نداریم ولی چای داریم

رای هم میدیم

شما چی؟

از چپ به راست بخونید!

See the original comic here in PhD comics website!

حکایت امروز من بود. کلی از برنامه پایان‏نامه‏ام عقبم ولی سرم گرم جای دیگه‏ای شده …

بد جور هم لذت‏بخش و هیجان انگیزه و از اون محیط و بحث‏هایی که در سکوت گوش میدم و دنبال می‏کنم، لذت می برم.

فقط …بعضی چیزها …خوب نیست…ته گلوم یه بغض غریب گلوله شده این روزها…من با این دلم چه کنم؟

هر صبح،

حقیقت به من خیره میشود.

نمیدانم با این منی که من نیست چه کنم.

خسته ام

و انگار چای هم،

از تک و تا افتاده است.

.

.

امضا: یک چای خور

جمعه 8 خرداد 1388

تهران

هنوزم سخت جون نشده انگار…‏
وقتی نفسش بالا نمی اومد و میلرزید و سینه اش خس خس میکرد و با این وجود افتاده بود روی لبه میز تحریر و کشوها ‏رو با تمام قدرت چنان بیرون میکشید که روی زمین می افتادن …یادش افتاد که هنوز سخت جون نشده. ‏
لبه یکی از کشوها محکم خورد بالای زانوش و خون زد بیرون …حس کرد که هنوز حس داره. هنوز زنده است …هنوز از ‏شدت خواستن کسی و چیزی بند بند بدنش درد میکشه…‏
اما گردنبند توی جیب حوله حمام بود. صبح موقع دوش گرفتن گذاشته بودش توی جیب حوله. نفس کشید و انداختش ‏به گردنش. گردنبندی که توش یه اسم بود و … یه یادداشت…‏
گردنبندی که توی خواب انقدر محکم بین انگشتاش میگرفت که صبح از شدت درد مشتش از هم باز نمیشد…‏
انگار همه بهانه زنده بودنش توی اون گردنبند قایم شده و اگر محکم نگیرتش ازش میدزدنش…‏
یادش افتاد به اون مرد غریبه توی کافه که براش فال گرفت … گفت: توی زندگیت روز خوش نمی بینی…یادش اومد که ‏چقدر خندیده بود بهش….یادش اومد که گفته بود:”من به این بچه بازی ها اعتقادی ندارم”…یادش اومد که چقدر ‏ناخودآگاه ترسیده بود …‏
حالا خیلی هنر بکنه، دوست داشتن هاش رو انکار میکنه و پلکهاش رو چماق میکنه توی سر اشک هاش…‏
نه، هنوزم سخت جون نشده انگار… ‏

اصل کمیک رو اینجا ببینید

وسط کار خسته میشه و ول میکنه. میشینه پای یه لیوان چای داغ. انگشتاش رو گره میکنه دور گرمای لیوان(لابد دلش برای گرمای دستای یه نفر پر میکشه).

تو کله اش فکر ها رو هزار بار غرغره می کنه.

بعد فکر ها رو تفسیر میکنه …اولش همه خوش بینانه است… بعد … کم کم ترس های قدیمی که تو مغز استخونش لونه کرده مثل زهر ترشح میکنه تو فکراش …تفسیرها عوض میشه…ترس ها نو میشه
گاهی وقتی میترسه و دنبال نشونه ها میگرده…همه رو پیدا میکنه.

اگر بغض نکنه، دست کم دلش میلرزه. انگشتاش یخ میزنه. تنش مور مور میشه

راست میگفتی …سوختیم…سوختیم

چای سرد شد

See the original comic in PhD comics, right here!

از تمام زنانی که با آن ها روی هم ریختم …
هیچوقت “اگر دوست پسرم بفهمه هردو تامون رو میکشه” و “شوهرم یک بار کم مونده بود مردی رو که منو  رسوند خونه با تفنگ نفله کنه” و قصه های مثل این شان بازم نداشت از تصاحب کردن و بردنشان به هر جهنمی که میخواستم ببرم. گرچه اغلب همین ها خودش وسوسه خوبی بود.

از تمام زنانی که مردانشان را فریفتند، تنها کسی که به حال خود گذاشتمش زنی بود که گفت: “اگر دوست پسرم بفهمه دلش میشکنه”

ترجمه از وبلاگ یک دوست قدیمی، کریس. با اجازه خود نویسنده.

شانه ای که سر رویش بگذارم…
همیشه هستند. بی خانمانی ها چشیده اند. گرچه ان وقتها چهارشانه تر بودم…و بزرگ جثه تر.
و حالا این تن شکسته است. زمان و جاذبه دست به یکی کرده اند و هر دو چه زود از ما دور میشوند. این شانه ها دیگر به درد هیچ کاری نمی خورند. استخوانی و نحیف از ضعف. برای دیگران چندان راحت نیستند. اما شانه اینطرفی یا آن طرفی هنوز هم سرم را پناه میدهند. قلق خاصی دارد مثل وقتی روی صندلی کتابخانه نشستی و سرت را تکیه داده ای.
کاچیِ به از هیچ است وقتی سر شانه های پناه دهنده، حتی از دوستانت هم از تو دورترند.
میتوانی عمری اینچنین بخوابی و به این زودی ها هم خسته نشوی…

ترجمه از متن وبلاگ یکی از دوستان قدیمی ام، کریس. با مجوز نویسنده

روزنامه ها میگویند ما جنایتکاریم.
اما ما فقط یک مشت بچه بیست و چند ساله بودیم که شبی بد مستی به سرمان زد و تصمیم گرفتیم نشان قابیل را بر پیشانیهایمان خالکوبی کنیم. فقط میخواستیم  این نشان به مسخره، اخطاری از سوی خداوند باشد برای آن هایی که آزارمان میدادند.

صبح خمارآلوده روز بعد، هیچکدام از دشمنانمان نمرده بودند.
اما اثری از خانواده هایمان پیدا نبود

مردم، پلیس ها و حتی قاضی هم حرفمان را باور نمی کنند.
خیالی نیست…
کاش هیئت منصفه خرافاتی باشد.

ترجمه از وبلاگ یک دوست، کریس. با اجازه نویسنده

کمیک های اصلی به زبان انگلیسی رو اینجا و اینجا و اینجا در سایت پی اچ دی کمیکز ببینید

حرف و سخن که زیاده اما …سرگردون این پایان‏نامه شدم، تا ببینیم چی میشه… شیخ و پیر و مرشد هم ندارم که کمکم کنه…روزگار منو میبینی؟

نشستی میون همهمه آدم هایی که میشناسی(یا دست کم فکر میکردی که میشناسی). در واقع بین آدم هایی نشستی ‏که دوستشون داری (یا دست کم فکر میکردی که دوستشون داری)…فرض کن توی یه کافه …فرض کن توی یه کافه که ‏همیشه توش احساس آرامش میکردی (یا دست کم …)‏
هر طرف مکالمه ای در جریانه که به تو ربطی نداره… هر طرف اتفاقی افتاده که همه خبر دارن به جز تو … هر طرفی ‏حرفی زده میشه که تو توش شرکت نداری … رو به هر طرف میکنی و هر حرفی که میزنی شنیده نمیشه …هر سوالی که ‏میپرسی جوابش سکوت و لبخنده … به تو ربطی نداره …‏
سیگار اول …سیگار دوم … سیگار سوم …سیگار چهارم … ‏
همهمه …حرف هایی که نمیشنوی …حرف هایی که نمی فهمی …حرف هایی که ربطی به تو نداره … رمز گونه …در لفافه ‏‏… ‏
گاهی میخندی …به زور … ‏
سیگار پنجم…سیگار ششم …‏
حس میکنی سرت گیج میره … حس میکنی کر شدی …حس میکنی همونقدر به این میز تعلق داری که به میزهای ‏دیگه … حس میکنی که ممکن بود سر هر میزی نشسته باشی … با غریبه ها … ‏
فکر میکنی چی عوض شده …‏
سیگار هفتم …سیگار هشتم …‏
توی مغزت یه چیزی داد میزنه …میخوام برم خونه …میخوام برم خونه… ‏
کلافه ای … از خودت میپرسی اصلا برای چی اومدم؟ …دیگه نمیرم …دیگه نمیرم …دیگه نمیرم …‏
ناله میکنی…میخوام برم خونه…‏ صدات توی همهمه غریبه ها گم شده …حتی خودت هم صدای خودت رو نمیشنوی …
سیگار…چندمی بود؟

بعضی آدم ها صورت قشنگ و سیرت قشنگ دارن… بعضیا صورت قشنگی دارن که نقابِ هیولای درونشون شده ‏‏…بعضی ها دیو صورتن ولی فرشته سیرتن …‏
وای به روزی که رو بروی آینه بنشینی و بفهمی … ‏
دیو صورت و دیو سیرتی …‏
به چی دلخوش کنم حالا؟