Sen Mutluluk Olmalısın

Kış Masalında Bir Yaz Rüyası: Martinique

2015-12-10T12:00:00.000+02:00

Kış Masalında Bir Yaz Rüyası: Martinique 10.12.2015

Bu doğum günümü hiç unutmayayım diye mutlaka yazmalıydım. Kış Masalında Bir Yaz Rüyası - Martinik (Martinique) Adası yazıma bu linkten ulaşabilirsiniz.

Teşekkürler.

Cennette İkinci Yıl

2014-03-26T09:00:00.000+02:00

Paris'te ikinci yılımı doldurdum bugün; bu kez ikinci yıl yazımı bu blog'ta değil, Paris blog'umda yayınlamaya karar verdim. Hem genel durum değerlendirmesi olması, hem de Paris hakkında bir fikir vermesi açısından.

Yazı bu linkte...

Sevgiyle

Pariste.net

2014-02-10T14:11:00.001+02:00

Ne zamandır aklımdaydı Paris hakkında bir blog yazma fikri. Nihayet bir ay kadar önce başladım yazmaya. Her gün yeni bir yazı eklemek gibi bir hayalim var; ne kadar başarılı olur bilmiyorum ama yola çıkmadan, bir şeyleri denemeden başarılı olup olamayacağını göremez haliyle insan.

O yüzen, biz de başladık bakalım gerisi nasıl gelecek. Şimdilik gezi rehberi tadında ilerliyorum, zamanla daha kıyı detay bilgi vermeye çalışacağım. Gezilecek görülecek yerlerin yanında, ne nerededir, nasıl gidilir, ulaşım, sağlık, eğitim, yeme-içme, şu-bu. Neyi deneyimledimse, neyi öğrendimse öyle bir şey. Paris'te yaşayanlara bir şey öğretmekten daha çok buraya yeni gelecek olanlara fikir verebilmek önceliğim. Elbette burada yaşayan insanlara da faydam dokunsum isterim ama neyi kimden daha iyi bildiğimi bilmediğimden bu konuda ahkam kesiyor durumuna düşmekten de çekinirim. O yüzden her türlü görüş, öneri ve düzeltmeye açığım. Bana ulaşırlarsa sevinirim.

Bu süre zarfında kişisel blog'umu ne derece güncel tutabilirim bilmiyorum. Zaten çok sık yazmak gibi bir derdim olmadı. Bazı görüşlerimi, düşüncelerimi yazıp birilerine ulaşmak ama en çok rahatlamaktı bu blog'ta önceliğim.

Paris blog'umun ise daha çok kamu hizmeti görmesini istiyorum. Daha çok insana ulaşsın, daha çok kişi faydalanabilsin derdindeyim. Dediğim gibi zaman gösterecek. Önümüzdeki ay sonu ikinci yılım doluyor Paris'te. O zaman bir yazı illa ki yazarım "genel durum değerlendirmesi" babında buraya ama onun dışında beni takip etmek isteyenlerin pariste.net adresine uğramalarını rica edeceğim.

Sevgiyle...

www.pariste.net

Aşkın Beş Aşaması

2013-10-16T11:18:00.000+03:00

Herkes aşktan yana şikayetçi; kimi hiç aşkı bulamamaktan, kimiyse bulduğunu aşk sanmaktan. Kimi acı çekmeye programlamış kendini, kimiyse bilmiyor elindekinin kadrini kıymetini.

Gerçi sistematik biri değilimdir, aşkın metodolojisini çıkarabilecek durumda da değilim ama bunca yaşadığımdan, çevremde olan bitenden çıkardığım sonuca göre aşkın beş aşaması var. Hayır, aşk nasıl başlar, nasıl gelişir, nasıl biterin evreleri değil kastettiğim; aşkın sürdürülebilirliği belki, belki de insan aşık aşık nasıl yaşar, neler olur biter, neler olmalıdır gibisinden bir genelleme benimkisi:

1-Önce aşık olabilecek birini bulmak gerekiyor haliyle, yok öyle "elini sallasan ellisi". Eli yüzü düzgün, insan gibi insan, hamuru sağlam, mayası tutmuş kıvamında birini bulmakla başlıyor her şey. Kimini karşındakinin herhangi bir kıvrımından etkileniyor, kimi bir çift gözlerin sevdasının peşine takılıyor. Sırf nesnel arzular olabiliyor bazen bizi ateşleyen, bazen peri masallarındaki genellemelerin hülyalarına kaptırıveriyor insan kendini. Şanslı olan kafasındaki "güzellik" kavramını oturturuveriyor şak diye karşındakinin üzerine; hem ruhen hem bedenen birbirini tamamlayıveriyor her şey o anda birden; aşık oluveriyorsun öylece; zamansız ve birden, kendiliğinden geliyor.

2-İyi hoş, buldunuz diyelim aşık olunacak birini, şanslı mı sayıyorsunuz kendinizi? Hayat o kadar adil değil ne yazık ki. Bu öyle adaletsiz bir duygu ki, bazen siz seviyorsunuz karşınızdaki bir şey hissetmiyor, bazen o sizin için deli divane oluyor bu size bir şey ifade etmiyor. İkinci bir şans gerekiyor aşkı bulduktan sonra; o da sizinle aynı duyguları hissetmiyorsa ne yapsanız da bu iş olmuyor. Karşılıksız olduktan sonra yaşadığınız duygu sevimsiz, arabesk bir hal alıveriyor. Suçlayamazsınız de karşınızdakini sizinle aynı hisleri hissetmiyor diye; olsa olsa acınızı yüceltip yaşadığınızı bir şey sanarak övünebilirsiniz uzunca bir süre, üstelik de boş yere...

3-Geçtiğiniz mi ikinci aşamayı da, tebrikler; ama yine katedecek mesafemiz var bol bol da ihtiyacımız şansa. Buldunuz birini, sevdiniz de, ne mutlu ki o da sizi sevdi, mutlusunuz da. Ama iş burada bitmiyor, aşık olduğunuz kişinin "doğru insan" olması gerekiyor ve bunu ancak zaman gösteriyor. Evet belki eli yüzü düzgün, belki çok da efendi ya da her neyse aradığınız şey, onda var sanki... Ama olmayabiliyor bazen her şeye rağmen, çok iyi bir insan çok iyi bir sevgili olamayabiliyor. Ya da şansınıza çok yanlış bir insana aşık olabiliyorsunuz körün taşı; hayat yine size adil davranmayabiliyor. Hem siz onun için doğru insan mısınız bakalım? Ancak birbiriniz için doğru insan olabildiğinizde yürüyor bu iş, yoksa ite kaka yıllar bile sürse acı vermekten başka bir işe yaramıyor; size düşen sadece "hayatınızda sevdiğiniz biri olması"nın verdiği tatminle yetinmek oluyor.

4-Aşık oldunuz, sevdiniz, sevildiniz de üstelik; denk de düştü, şansınıza iyi bir insan da çıktı üstelik; oh ne güzel değil mi? Güzel, güzel de bu da yetmiyor ne yazık ki. Sevgili olmak, çifte kumrular gibi romantik vakit geçirmek, sevmek, sevişmek, her şey yolunda gibi gitse de hayatın gerçekleri giriyor devreye burada. Kendi evlerinizde kendi yaşamlarınızı sürdürmekse niyetiniz, sürdürebildiğiniz kadar başarıyla sürdürebilirsiniz ilişkinizi ama insan bir süre sonra aynı evi paylaşmak, aynı yaşamda yol arkadaşı olmak istiyor. Bir sabah değil, her sabah yanında uyanmak istiyor çok doğal olarak; ortak bir yaşamda hep birarada olmak. Bunun için de şanstan çok daha fazla ihtiyacınız oluyor işte. Sevdiniz, sevildiniz, doğru insanlarsınız da artık ortak bir yaşam sürmenin umulmadık sorunlarının üstesinden gelmeniz gerekiyor. Bu kadar okuyan, bu kadar irdeleyen biri değilseniz hayatı kendi akışında bırakır "ne olacaksa olur" modunda yaşar ya da "iyi böyle" diyerek kendinizi avutursunuz ama buraya kadar okuduysanız sıradan hayatlar sizi kesmiyor demektir; o zaman ortak yaşamların sorunları, özgürlüklerinizin budanması, karşılıklı ödünler... Yürekten değilse yürümüyor; öyle bir şey ki aşk, gönüllü geçiyorsunuz kendinizden ama başkasına da dönüşmemeniz gerekiyor, çünkü sizi seven hep ilk halinizi görmek istiyor. Saatler sürüyor önce "çıkmak" için hazırlıklar, oysa her zaman o kadar güzel, o kadar alımlı, o kadar çekici olamayabilirsiniz gerçekten kendinizken, asıl o sabah aynı yatakta, saç baş dağınık, ağız burun bir tarafa kaymış haliyle güzel bulabiliyorsanız yanındakini, o zaman gerçekten aşıksınız, o zaman yürür bu iş. Horlaması şarkı gibi gelir aşkın, terinin tadı bir başka; yemekten çıkan saç teline kurban; hiç düşünmeden, öylesine ve yürekten. Her haliyle sevebilmeniz gerekiyor sevdiğinizi.

5-Sevdiniz, sevildiniz, doğru insanlardınız, birlikte yaşamayı da başardınız, ne mutlu, buna da şükür tabi ama bundan sonrasını zaman gösteriyor. Beklendik beklenmedik bir sürü riskle dolu yaşamınız. Beklenenlere karşı tedbiriniz hazır, alırsınız önleminizi ama bazen hayat hiç olmadık yerden sürprizlerle karşınıza çıkarıveriyor. "Hayatta yapmam" dediğiniz neleri yaptırıyor. Hem aşk ölür mü zamanla, kim verebilir ki sürüp süremeyeceğinin garantisini? Eğer sadece kaşı gözü, boyu posu, parası pulu değilse aşkınızın nedeni, daha tarif edilmez bir şeyse, evet şanslısınızdır, daha güçlü bir bağdır aranızdaki, daha gerçek bir duygudur o zaman ama nasıl ki bir bilinmezlikle gelmişse içinize aynı bilinmezlikle de gidebilir öylece; hiç sebepsiz. Sonra "hayat gailesi" savurabilir başka başka köşelere sizi.

Ortak zevklerinizin olup olması o kadar dert değil ama ortak değerleriniz önemli. Anlayış, özen, şu bu, yaz yaz bitmez. Demem o ki güzel kardeşim, bu aşamaya kadar getirebildinse ilişkini, ne yap et, koru derim onu, sinende sar sakla. Dışarda her zaman şusu daha güzel, busu daha iyi biri vardır mutlaka aklını çelecek ama bir bütün olarak seni bu noktaya kadar getirebilecek hayatlar öyle deste deste sunulmuyor insana pek; gerek de yok zaten.

Her şey bu beş aşamayla sınırlı değil elbette, yazsam daha sayfalar da sürer hatta ama bilene anlayana bu bile yeter de artar bile.

Hele bir de aşk sandığımız şeyin aslında aşk olmadığı mevzusu var ki o apayrı bir mesele. Hani bize filmlerde şarkılarda öğretilen, acı çekmekle, didişip birbirini yemekle yaşanan bir duygu olduğu sandırılan, acılarımız üzerinden müzik ve film endüstrisinin ekmek yediği o idealize edilerek yüceltilmiş hastalıklı aşk kavramı. O başka bir konu başlığına...

Özetle aşk mutlulukla ilgili bir şeydir.

Siz şimdilik bununla yetinin, ne yapın edin sevin ve sevilin...

Cennette Bir Yıl

2013-03-26T14:09:00.000+02:00

Paris'te geçirdiğim ilk bir yılda yaşadıklarımı anlattığım Cennette Bir Yıl yazımı Pariste.Net'teki bu linkten okuyabilirsiniz.

Kırk Yılda Bir

2012-12-10T01:48:00.001+02:00

Bir baktım kırk olmuşum. Bir bakmıştım on sekiz de olmuştum, yirmi beş de olmuştum, hatta otuz oldum diye ulusal yas da ilan etmiştim ama şimdi bir baktım kırk olmuşum. “Olsun, seksen olmaktan iyidir” diye avutup duruyor insan tabi kendini; on sekizken de yirmi beş değilim diye mutluydum, yirmi beşken otuz, otuzken de kırk olmadığıma şükrederdim. Bu böyle sürüp gidecek, ta ki şükredecek gün kalmayıncaya dek.

Her yaş dönümünde şöyle bir durum değerlendirmesi yapmak adettendir, üstelik kırk da önemli, eh biraz da kutsal; vardır büyüklerin bir bildikleri.

Dünya güneş çevresinde kırkıncı turunu tamamlamış demek ki ben doğdum doğalı; tebrik ediyoruz kendisini ve teşekkür ediyoruz güneşe her sabah yeni bir umutla uyandırıp günümü aydınlattığı için.

Ben gecenin bir yarısı doğmuşum, güneş üzerime sonradan doğmuş, ben doğduğumda geceymiş ne gam, gözüm açıldığında anlamışım demek ancak güneşin kadrini kıymetini.

Türk filmlerindeki gibi mutlu-mesut bir çocukluğum oldu benim (biliyorum mutlu ve mesut aynı şey ama birarada kullanmayı seviyorum böyle zamanlarda). Orta gelirli bir ailenin ikinci ve son çocuğu olmakmış şansım. Dünya iyisi bir anne, dünya tatlısı bir baba, ikisinin karışımı tam kıvamında ama biraz da hercai bir abi; genişçe de bir akraba-ı taallukat ile güle oynaya geçti çocukluğum.

Mızmız, hastalıklı ama durduğu yerde durmayan, bir o kadar da çalışkan, terbiyeli, efendiden bir çocukluktu benimkisi. İstanbul’da doğduğumdan itibaren Moda’daki iki yıllık bebekliğimi saymazsak, doğma büyüme Koşuyolulu diyebilirim kendime. O zamanlar “villa” denmezdi oturduğumuz bahçeli evlere; bahçeli evlerden kurulu müthiş güzel, müthiş mütevazı, müthiş sakin ama bizim çocukluk heyecanlarımızla müthiş renkli güzel günler geçirdim orada ben. Dalından meyve yedim, ağaçtan düştüm, bahçede kuyu kazıp kızıldericilik oynadım; akşam ezanından önce evde olmam gerekti hep. Yine de haşarı değildim, düşüp pantolonumu ilk yırttığımda babam alnımdan öpmüştü benim.

Biraz kuralcıydım, yani kurallar iyi bir şeydi, bir kural varsa uyulmalıydı, ona uymayanlar da cezalandırılmalıydı. Çocukkenki ispiyonculuğum oradan gelir; hayır, kimseyi ele vermenin hazzı değildi benimkisi; ben kurallara uyuyorsam herkes uymalıydı, uymayanlar sıradışılığın meyvesini tatmanın bedelini mutlaka ödemeliydi; paçayı kurtarmaya çalışsalar da enseletmek görevimdi. Çok çekti abim benden çok. Ben sıskalıktan okul çantamı taşıyamadığım için benden sadece bir buçuk yaş büyük olmasına rağmen hem çantamı taşıyan, hem de beni omuzunda evden okula götüren abimi ispiyonlardım ben :) Bir de nasıl kıskancım, ölüyorum kıskançlıktan :) Ama abim de kıskanılmayacak gibi değildi; benim tam tersime gürbüz, sağlıklı, hiçbir şeyden sakınmayan, cesur, becerikli, şirin mi şirin bir çocuktu; tüm bu meziyetler beni delirtmeye yeterdi zaten :)

Şimdi çok garip geliyor bana bu duygular, bir o kadar da uzak. Kıskanma duygusunu hiç tatmamış gibi damağım, alık alık bakıyorum o günlerime; abimden defalarca özür dileyerek.

Okulda çalışkandım allah için, zaten başka da doğru dürüst bir meziyetim yoktu, eh bu yüzden derslere asıldık haliyle. İneğin hallicesi, gıcık bir tip işte. Hayatı ders çalışmak sanan, saate takvime riayet eden, terli terli su içmeyen, zaten içse de hasta olan, mızmız, huysuz, uyuz bir tip :) Yok o kadar da kötü değilimdir herhalde, sonuçta bir sürü arkadaşım vardı, çok severdim arkadaşlarımı, hayal dünyam çok genişti, iki çubuk bir taştan dünya kadar oyun yaratırdık birlikte, saatlerce oynardık hiç sıkılmadan.

Büyüdükçe bir şeylerin tuhaf olduğunu sezmeye başladım zamanla. Ben büyüyordum ve dünya gözüme bir garip görünmeye başlıyordu. Bana öğretildiği gibi değildi hayat; hele hele mutlu Sezercik filmleri gibi hiç değildi. Yine de kabul etmek istemedim, kendi gerçekliğimle şekillendirmeyi başardım dış dünyayı yıllarca. Bu beni 18-20 yaşıma kadar getirdi sağ salim.

Üniversite üçteyken dünyanın sonunun geldiğini düşünmüştüm. Ölmekten korkmasam ölmeyi denerdim herhalde :) Ama yemedi :) Mecburen yaşamak zorunda kaldım :) Felsefe üçteydim, inandığım tüm değerler ayağımın altından çekilivermişti, basacak hiçbir zeminim de kalmamıştı. Dış dünyanın gerçekliği de topyekün toz bulutu olup uzaklara kaçmıştı.

Sonra bir baktım durum fena, son anda bir çıkış yolu buldum kendimce, Descartes hesabı, ulaştığım çıkmaz sokağın da gerçek olmadığına karar vererek kendime kendimce bir dünya kurdum yeniden. Artık tek amacım vardı, “mutlu olmak, her ne pahasına olursa olsun”. Baktım yarım bardak suyun içinde yarım bardak su var, eh haliyle yarım bardak su da yok. Şimdi bir ömür bardağın yarısı boş diye üzülmekle elime bir şey geçmeyeceğinden, kalan yarısının dolu olmasıyla avuttum kendimi; epey de bir başarılı oldum. Bırak yarısının dolu olmasını, içinde bir damla su varsa sorun kalmamıştı artık. Böyle böyle yıllarımı geçirdim.

Okul sonrası master ve araya hançer gibi giren askerlik macerası ile felsefe mezuniyetimin üzerine cila çektim “doğu”da. Yaşamın nasıl bir pamuk ipliğine bağlı olduğunu o zaman anladım. Ölmek o kadar yakındı ki, ölmek o kadar gerçekti ki, ne yapıp edip hayatta kalmalı, hakkım olan nefesi sonuna kadar kullanmalıydım. Tam bir yıl dağ başlarında kimi zaman eksi otuz derecelerde bunu düşündüm, telefonsuz habersiz, kabansız katıksız aklımı kaçırmamak için debelendim. Sonunda sağ salim dönmeyi başardığımda artık kimsenin benden normal olmamı beklemeye hakkı yoktu gözümde; kimse benden hiçbir şey olmamış gibi davranmamı isteyemezdi. Ben hayatın öteki yüzünü, bir de orada görmüştüm tam bir yıl boyunca.

Hemen ardından bordrolu iş yaşamı başladı, araya bir yalan yanlış gönül meselesi girip de hayattan ne beklediğimi tam olarak anladığım dönemde en çılgın adımları atarak hayatımda ilk defa hiçbir pişmanlık duymadan ne yapmak istiyorsam onu yapmayı öğrendim. İşte bundan sonraki yolumu da tam da o dönemde çizdim. Aşk denen şeyle işte o zaman tanıştım.

Artık hayat benden yanaydı; ben yerimde durur muyum; Doğu’nun dağlarında dibe vuran hayat ibrem bu kez Amerika’yı gösterdi; işte o zaman gökyüzündeki bulutları gerçekten hissettim. Amerika macerası benim için bir “yurt dışı ve dil öğrenme” deneyiminden çok, bir kez daha kendimi ve dış dünyayı tanıma dersi oldu. Hayatımda ilk kez çok büyük çoğunluğu benim gibi düşünmeyen insanların arasında olmanın yarattığı ruh halini unutmam mümkün değil. Bakış açım tamamen değişmişti.

Ama Amerika’dan da dönmem gerekiyordu, çünkü dönmemi gerektirecek çok çok önemli bir neden vardı; gözümü bile kırpmadan döndüm, hiç tereddütsüz.

Para pul hep sorun oldu, hep çok çalıştım. Zaten ömrüm ben yirmi günlükken çalışma hayatına başlayan annemin yanında, hep “dükkan”da geçmişti. Ben o dükkanda büyüdüm, o dükkanda oynadım, okuma yazmayı o dükkanda öğrendim. Okul dışındaki tüm zamanlarımı dükkanda anneme yardım ederek geçirmiştim. Üniversitedeyken bile, okul çıkışı, part-time iş çıkışı, ingilizce kursu çıkışı, tüm yaz tatillerinde hep dükkandaydım, hep çalıştım! Üstüne bir de gerçek iş yaşamı binmişti, işte de çok çalışıyordum, bazen haftanın her günü, hiç tatilsiz, yıllık izinler hep lüks diye kakılıyordu kafama, nefes bile aldırmadılar bana, hep öyle çalıştım. İş çıkışları bile gidip annemin dükkanına yardım ederdim, şimdi unutuldu tabi o günler, kimsenin umurunda değil, “öyle olması gerekiyordu” deyip geçiştiriliyor kaybettiğim gençliğimin seçme şansım olsaydı kendime ayırmayı tercih edeceğim en güzel günlerim.

İş hep sorundu, ben oyunu kuralına göre oynamayı hiç bilemedim. Hep sandım ki işini doğru yaparsan hak ettiğini alırsın; olmadı öyle, hiç olmadı; ben de bir süre sonra umursamayı bıraktım. Reddettim her şeyi, bana dikte edilenleri. Zaten on yıl önceydi bu anlattığım, otuzuma tam yeni girmiştim, hayatım tepetaklak olunca geri kalanını da ben tepetaklak etmiştim. Kendimce bir çıkış yolu buldum ve o yolda kimseye kulak asmadan ilerledim. Çok uğraştım, çok mücadele verdim; sonuç: Denedim, olmadı; dert değil, olmadı ama denedim; hiç aklımda kalmadı...

Sonra yeniden plaza insanı olmak zorunda kaldım, çarklar yeniden aynı aynı dönmeye başladı. Olsundu, hayatı güzelleştirmenin bir yönünü illa ki bulmayı başardım. Artık gezme vaktiydi, dünyaya açılma vakti; ne kazandımsa hepsini yurt dışı gezileri için harcadım. Üniversitedeyken “Kadıköy’e bile inmeye param olmadığı zamanlar”ı yaşamış ben, artık bir geceliğine bile olsun hafta sonu tatili için Viyana’ya gidiyordum misal, Frankfurt’a gidiyordum, Saraybosna’da bir bodrum katında kalıyordum bazen, bazen Fransa’da bir şatoda kutluyordum doğum günümü; hayatı her yönüyle, her şeyiyle yaşamayı seviyordum çünkü. Şöyle hızlıca bir sayıyorum da, bugüne kadar elliden fazla şehir gezmişim Avrupa ve Kuzey Amerika’da; bu bile ne kadar güzel bir hayat yaşadığımı göstermez mi? Sadece sayı değil güzel olan, her biri ayrı ayrı özel, her biri “en güzel” nice tatiller, nice geziler nasip oldu bana. Yolum da güzeldi yol arkadaşım da.

Sonra bir gün anladım ki doğum büyüdüğüm topraklar, İstanbul yetmiyordu bana nefes alıp verebilmem için; nedenlerini saysam sayfalar sürecek konular yüzünden gözüme yurt dışında yaşamayı kestirdim; onun hikayesini bir gün uzun uzun anlatırım; sonuçta o oldu, bu oldu, şu oldu; kendimi Paris’te yaşarken buldum işte.

İstanbul’dayken diyordum “bari kırk yaşıma başka bir ülkede yaşıyorken gireyim...” O da oldu bak, hayat bana daha ne yapsın?

Şimdi hayatımın en güzel dönemini yaşadığım demlerimdeyim. “Kırk oldun” diyorlar bana, oldum çok şükür; iyisiyle kötüsüyle ama hep mutlu kırk güzel sene geçirdim. Nazar değse İngiltere kraliçesine değer zaten, hem inanmayana nazar da değmezmiş; o yüzden rahatlıkla söyleyebiliyorum ki bu dünyanın en şanslı insanlarından biriyim. Hep sevdim, hep sevildim.

Bundan sonrası ne olur bilinmez; kim bilebilir ki geleceği; bilse eline ne geçer ki? Her ne olursa önümüzdeki günlerde, ömrümüz varsa yıllarda, her şeye hazırım. Dolu dolu yaşadım; elimden geldiğince neyi istedimse onu yaptım. Keşkelerim olmadı hiç, çünkü biliyordum ki ne olmuşsa olması gerektiği için olmuştu, ne olmamışsa beni bu güne hazırlamak için olmamıştı. Şimdi bu gündeyim: 10 Aralık 2012, Paris’teyim. Doğru zamanda doğru yerde doğru hayatı yaşamanın iç huzurundayım. Dünyayla barışık, varoluşuyla barışık bir alemdeyim. Biliyorum aslında hayatın gerçeklerini; acımasızlığını, ikiyüzlülüğünü, eşitsizliğini; hem de iliklerime kadar hissediyorum. Elimden geldiğince direniyor, elimden geldiğince doğrularımla yaşamaya çalışıyorum. Kuru bir polyannacılık değil benimkisi. Sevgi pıtırcığı bir hayat hiç değil. Evet bu hayatı seviyorum ama seçme şansım olsaydı inanın yaşamak seçeneğini en başından beri seçmezdim; hiç gerek yoktu bu saçma düzende savaş vermeye çünki. Ama madem geldim, dibine kadar yaşarım, hakkım olan nefesleri söke söke alırım. Başkaları için yaşamakla kendim için var olmanın altın ortasını keşfettiğim günden beri buldu dengesini her şey. Nasıl güzel, nasıl dingin.

Sözün özü dostlar bugün kırk oldum ben; yolun yarısıdır, başıdır sonudur bilmem. İnsan kırk yılda bir yazabilir böyle bir şey, insan kırk yılda bir aşık olabilir.

Ben hayatta bir kez aşık oldum ve hep o aşkımı sevdim.

Şimdi kırk yaşımdayım, bu kırk yılın her biri için tek tek teşekkür ederim.

Tebdil-i Mekanda Ferahlık Vardır

2012-05-21T14:04:00.000+03:00

Tebdil-i mekan derler, varmış bir ferahlık. En az beş yıldır uğraşıp duruyordum "buralardan gitmek lazım, kendime nefes alacak yeni bir mekan yaratmak lazım" diye. Hedefim Kalkan ya da Bodrum olsa işim kolaydı, toplardım tası tarağı, ilk uçağa, ilk otobüse artık her neyse, basar giderdim.

Ama kesmiyordu beni "güney" hayalleri. Derdim sadece günlük hayatın koşuşturmacalarından kurtulup sakince bir balıkçı kasabasına kaçıvermek değildi, orada da bu insanlardan vardı çünki.

Kendi bastırılmışlıkları ile seni boğan, terbiyeden ve görgüden bihaber, hazımsız, saygısız insan sürüsü. Bir kompleks bir gard alma halleri sürekli, yormuştu bunlarla boğuşmak artık beni.

Bir de "nereye gidersen git, kendini de götürürsün oraya" diyerek gitmeye bile korkuturlar insanı. Sanırsın nereye gidersem gideyim aynıdır hayat, aynı dertler gelir bulur seni; değil, hiç de olmuyor öyle. Elbette değiştireceksin bir miktar kafanı ama en çok da çevresel etkenlerden koruyup kollayacaksın kendini; bu yüzden ne yapıp edip değiştirivereceksin olduğun yeri.

Bir yengeç sepetinden atmayı başardım kendimi dışarı ben. Tam çıkacakken çekiçekiverenlerden kurtuldum aşağıdan; çekmiyorsa da korkutanlardan, korkutmuyorsa da cesaretlendirmeyenlerden sıyırdım sonunda kendimi.

Cesurdum ben. Daha kırk olmamıştı, hem kırk hayatın yarısından azdı. Ne zaman değiştirilebilirse o zaman tam vaktiydi her şeyin en güzelini denemek için. Olursa olur olmazsa olmazdı.

Yıllarımı aldı şartları olgunlaştırmak; öyle kuru sabırla da olmayacağı aşikardı. Elbette en çok ihtiyaç duyduğum meziyetti bu süreçte sabır, bir o kadar da cesaret.

Şimdi sonuca bakıp "ama öyle tabi ben de olsam yapardım" diyenlere kulak asmayacak kadar başkalarının ne diyeceği endişesinden uzak, o kadar uzakta olmak lazımdı. Her yolu denedim; insan olarak kabul edileceğim, insan olduğumu iliklerime kadar yeniden hissedebileceğim bir yerdi benim hayalim. Ve bu hayalin doğduğum topraklarda gerçekleşmeyeceğini kavradığım günden beri hep yeni bir rota arayışıydı derdim. Her ne pahasına olursa olsun deneyecektim.

...

Bizi çok başka yetiştirmişler, yalan yanlış egolarla şişirip yalan yanlış korkularla tasmalamışlar bir ömür; hayat böyle değilmiş, hayat öyle hiç değilmiş. Zaten bunu sezdiğim günden beri burnuma taze hayat kokusu geliyordu sürekli, ben o kokuyu takip ettim.

...

Bu bir göç değildi, olmamalıydı da kesinlikle. Göçte bir terk ediş, bir kaçış, bir zorunluluk vardı çünkü. Göçersen gittiğin yer "gurbet"ti ve gurbet mutlaka acı verirdi. Ben hiçbir yeri terk etmedim, hiçbir şeyden kaçmadım, hiçbir zorunluluğum da yoktu aslında. Her şey çok iyi gidiyorken yapmalıydım bunu. Kovulmadan, kovalanmadan, herkesin en çok kucak açtığı bir anda gerekiyordu bu gitmeler.

"Ömrümün bir bölümünü X bir yerde geçirme" düşüncesiydi benim hayalim. "Bir süre burada, sonrasına bakarız" şeklinde bir nefes alma durağıydı beklentim.

Sonra hayalimi gerçekleştirdim. Ama hiç beklemediğim bir şekilde zor oldu vedalar. Hiç aklımda yokken, her türlü eleştiriye verilecek cevabımı da ceplerime doldurmuşken üstelik, son sarılmalarda oluk oluk aktı hiç beklemediğim anlarda ayrılık gözyaşları. O gece, sabaha karşı Fransa'ya giriş yaparken pasaporttan, "red yesem koşa koşa geri dönerim" bile dedim hayretler ederek kendime?

Ama sonra gelip yerleştik ya Paris'e. İlk günün sersemliği sonunda bir uyunup uyandım mı gerçek hayata uyandığımı anladığım an, işte o an ne İstanbul kaldı aklımda ne başka bir şey; sanki hep burada doğmuş büyümüşüm de, beni Türk mürebbiyeler yetiştirmiş, ondan doğduğum yerlerin dilini öğrenememişim derdimden başka başka bir sorun bilmedim, kendimi bir günde "hep buraya ait" hissettim.

Şimdi yıllar sonra düşlediğim hayatı yaşıyor olmanın sevincindeyim. Huzurlu, saygılı, dingin, kendiyle barışık, düzenli, temiz, dopdolu, taptaze, sakince bir hayat içindeyim. Biliyordum her şeyin güzel olacağını da bu kadar güzel olacağını gerçekten kestirememiştim.

Bu noktaya varmak hiç kolay olmadı ama vardığım nokta varmayı düşlediğim yerden çok daha fazlasıydı.

Şimdi bir süre, bu diyarda kendimce, kendi renkli hayatımı yaşamak dileğim. En çok yeşil ve mavi, bir de tertemiz hava. Dilediğim zaman kalabalıklarda dilediğim zaman kendi halimde. Mutlaka bir dinginlik, hep bir kendinle uyuşup barışma hali.

"Ama orada insanlar kasıntıymış, kimse kimsenin yüzüne bakmazmış, herkes bencil, egoist ve yalnızmış" yalanlarından çok uzakta, yakmadan sıcak olabilen, cıvıtmadan samimiyet kurabilen, sahteleşmeden kibar olabilen bir şehirde olmanın tadına varmanın derin hazzı benimkisi.

Aklım geride kalır sanmış, Pera Müzesi'ndeki bir sergide çektiğim bu resmi "bir gün gittiğimde aklım geride kalırsa kullanırım" diye saklamıştım. Şimdi ben gittim; aklımla ve yüreğimle buradayım. İstanbul uzakta bir şehir. Beni ben yapan eski sevgilim; gerçi o beni terk edeli zaten yıllar olmuştu ama aslında ben onu hiç terk etmedim.

Şimdi Paris koynunda avutuyor beni ve insan İstanbul'u hiç aramıyor.

Bir süre böyle,

İyi böyle...

Küçük Detayların Hikayesi

2012-01-26T12:54:00.000+02:00

Şimdi ortada bizim gördüğümüz bir sonuç var. Örneğin, bir bakıyoruz ki Edi, bir arabaya binmiş, Kız kulesi'nin önüne park etmiş, yağan yağmuru seyrediyor.

Başımızı çevirip gözümüze iliştiyse ne ala ama hiç dikkatimizi bile çekmediyse Edi'nin burada oluş hikayesini kaçırıyoruz. Kaçırdığımız bir kayıp mı sanmam ama yaşamın bir renginden haberimiz bile olmadan geçip gidiyoruz.

Sözüm Edi'nin hikayesini merak edenlere:

Efendim bu Susam Sokağı, benim lise son üniversite bir yıllarıma filan denk gelir, TRT'de yayınlanırken yeğenlerimle ya da komşu çocukları ile televizyon izlerken karşıma çıkıvermiş, Edi'si ve Büdü'süyle çocuk programı demeden beni kendine aşık etmiş bir yapımdır. Selma Yeşilelma'sından tutun da kahverengi bot giymeyen tırtılına kadar bir sürü absürd hikaye yanında beni yüreğimden yakalayan Edi'yle Büdü olmuştur hep. Edi'yi Altan Erkekli, Büdü'yü Köksal Engür seslendirir; ikisi de zavallım, koskoca tiyatroculardır ama o günden beri kendilerini nerede hangi oyunda izlesem ve seslerini duysam, yaptıkları hangi rol olursa olsun karşımda konuşan ya Büdü ya da Edi'dir.

Ben çocukken, annemlerin ceviz şifonyerinin kulpları olmayan bir alt çekmecesi vardı. Bir gün annemler evde yokken, ki çalışan bir annenin çocuğu olarak bu şansa hep sahip olmuşumdur, merak edip şifonyerin bu en alt çekmecesini açmayı başarmış, ıvır zıvır giysilerin, bembeyaz çarşafların altında, camı kırık bir çerçeve içinde tıpkı bu Edi'ye benzeyen meksikalı tiplemelerin olduğu kuklaların resmine rastlamıştım. Nedense annemlere bu resmin kime ait olduğunu, kimden ve nereden bizim evimize geldiğini sormak hiç aklıma gelmedi. Belki de gizli gizli bu resme ulaştığım anlaşılır diye sormamış olabilirim, nereden baksan otuz beş yıllık hikaye, unuttum gitti.

Unutmadığım şey o meksikalı kukla tiplemelerinin ifadeleriydi. Yıllar sonra bu ifadeye Edi'de rastladım, o yüzden yaş yirmilere gelse de bu kadar etkilendim sanırım. Tabi bir de üstüne Edi'nin zıpırlıkları, saflıkları ve sevimlilikleri de eklenince sevmek kaçınılmazdı. Büdü derler bir de arkadaşı vardır bunun malumunuz, Büdü'yü de Edi kontenjanından sevdik haliyle.

Tip olarak Büdü'ye huy olarak Edi'ye benzemeye başlamışız, tabi yaş büyük, koca adam olmuşuz, oyuncak ayısıyla uyuyan ablalar gibi olmayalım diye gururumuza yediremiyoruz. Bir o kadar da içten içe bir tapınma hali, her yerde Edi'nin kuklasını arıyoruz ama bulmak ne mümkün? O zaman şimdiki gibi, yaratılan her yeni karakterin ticari ürünleri böyle kamyon kamyon yığılmazdı ki pazara.

Gel zaman git zaman, yolum Amerika'ya düştüğünde doksan dokuzda, Amerikan Tarihi Müzesi'nde rastlayınca Edi'ye bir camekanın arkasında, bende bu Edi'yi bulma hevesi yeniden alevlendi ancak müzenin "shop"ında satılmıyordu ne yazık ki. Yine hüsran, yine bir unutuş dönemi.

Anlatırım da her yerde eşe dosta, deli gibi Edi'yi arıyorum diye. Yok bulunmaz, artık gündemden düşmüş yerini pokemonlar bilmem neler bir sürü tuhaf tuhaf şeyler almış ya, o yüzden şimdi esamesi okunmaz.

Bir gün Amsterdam'da dört kafadar dolaşıyoruz, bir panayır yerinden geçerken bir de baktım Edi ile Büdü camekanın altında bir sürü kuklayla ve peluş oyuncakla beraber kuzu kuzu yatıyor! Gerçi tam da benim istediğim tipte değiller, biraz sallapati yapılmış kuklalar ama yılların hasreti var, defoları gözü görür mü hiç insanın o an, dedim "abi bu kaç para?" hollandalı abi dedi "satılık değil, at bir euro'yu kap kancayla istediğin oyuncağı"... bir euro atarsın olmaz, bir euro daha atarsın kancanın ucundan kaçar, bir euro bir euro daha, yok mümkün değil, arkadaşlar deniyor ben deniyorum yok; camı çerçeveyi indireceğim neredeyse evi ocağı satacağım ama Edi'ye kavuşmak imkansız. Nihayetinde pes edip, kös kös ayrılmıştık o panayırdan.

Sonra her gezdiğim yeni ülkede oyuncakçı oyuncakçı dolaşma hastalığı belirdi bende. Çocukluğumun nice oyuncaklarına rastladım ama Edi bende takıntı, illa o olacak, diğerlerinin beş para değeri yok gözümde. Bizim Edi yine yok yine yok.

Bir gün Madrid'in sokaklarında avare avare geziyoruz, yavaş yavaş turistik bölgeden uzaklaştığımızı fark ettim, sıradan evler, sıradan sokaklar; aslında gerçek Madrid'de geziniyoruz. Bir baktım koskoca bir meydana gelmişiz, hani belirli günler pazar kurulur böylesi yerlerde, meydanın ortasında sadece bir seyyar satıcı bekliyor öylece. Hazır gelmişken bakalım dedik ne satıyor bu adam; bir baktım çeşit çeşit oyuncaklar, içlerinde bizim Edi öyle kuzu kuzu yatıyor. "Ediiiiiii!" diye bir sevinç çığlığı bende, İspanyol satıcı şokta, ne var yani üç kuruşluk oyuncak nihayetinde. Anlatsam nasıl anlatırım, benim hayatımın küçük detaylarının hikayesi ne ilgilendirsin adamı. Dedim "abi bu kaç para", geçmiş zaman unuttum, dedi "üç euro, beş euro" anında aldım tabi, kavuştum yılların hayaline. Nasıl güzel, nasıl gerçek, ekranda gördüğümün birebir aynısı. Sonra aklıma geldi tabi, bunun bir de Büdü'sü lazım, Büdü diye sorsam anlamaz, Edi aslında Ernie, Büdü aslında Bert ya, acaba ispanyolca adı da Bert mi ne bileyim, soracağım Edi'nin arkadaşı yok mu diye, ne adam tek kelime ingilizce bilir, ne ben derdimi anlatacak kadar ispanyolca, Edi'yi gösterip sordum adama "Amigos? Amigos?" aklımca niyetim "bunun arkadaşı nerede?" diye sormak, İspanyol dedi "no amigos" o an yıkılsa da dünyam, asıl Edi'ye ulaşmış olmanın mutluluğuyla ayrıldım o meydandan, elimde Edi'nin dünya tatlısı kuklasıyla.

Şimdi o tarihten beri Edi'nin amigos'unu ararız, tip olarak Edi'ye huy olarak Büdü'ye benzeyen biriyle, küçük detayların hikayesi güzeldir diye.

Empati Yorgunu

2012-01-06T18:16:00.000+02:00

Bir yorgunluk üzerimde, yok öyle koşturup durmaktan değil, taş taşımaktan hiç değil; kendimi onun bunun yerine koymaktan, her iyiliğin, bir o kadar da kötülüğün kaynağını anlamaya çalışmaktan, başıboş davranışlardan bir anlam çıkarmak için uğraşmaktan bu yorgunluk.Ben de isterdim bir fikre körükörüne bağlanayım, benden gayrısı ne düşünürmüş hiç dert etmeyeyim, benim düşündüğümden başka dünya görüşleri de olabileceğini aklımın ucumdan bile geçirmeyeyim. Başka fikirler yok olsun, tek benim istediklerim yaşasın, bu uğurda yapıp ettiğim her şey yasal, bir o kadar da övülesi olsun? O zaman hayat çok daha kolay olurdu; benim gibilerle kendime bir saadet zinciri kurar, "bizden" olmayanları da hayatımdan çıkarıp kendi fanusumda gül gibi yaşayıp giderdim.

Oldum bittim hep başkalarının hayatlarını önemsedim durdum. Neden öyle düşünürler, hangi yollardan geçip de karşıma bugünkü halleri ile gelmişlerdir, inandıkları, inanmadıkları şeyler neler, korkuları ne kadar, hangi masalların peşi sıra koşup hangi mitlerden ülkeler kurmuşlar kendilerine, neden tek doğrunun o olduğundan kendi benlikleri kadar eminler merak etmişimdir. Bu merak beni onları anlamaya, kendimi onların yerine koymak için her daim bitmek tükenmez bir uğraş vermeye sevk eder. Çoğu zaman iyi bir şeydir bu üstelik. O zaman insanları bir çırpıda yargılamaz, onlara elimden geldiğince hak verir, onların gözlükleri ile yaşama baktığımda başka başka bakış açıları ile zenginleşirim.

Ama bazen üzerimde bir yorgunluk bir tükenmişlik hali. Onca ideolojinin, onca fikrin yükü bir dozer gibi geçiveriyor üzerimden. Tanrısal öğretilerle yaşamlarına yön vermeye çalışan insanların edindikleri dinsel öğelerle yapıp etmelerini anlamaya çalışmak, herkesin "ben haklıyım" larının başkalarının yaşamları üzerinde tahakküm kurabilme cüretlerinin sınırları aşmasına tahammül gösterebilmek, bir bebekten bir katil çıkaran toplumlarda toplumu mu yoksa katili mi affetmek gerektiğine kafa yormak, maktulün ve yakınlarının kayıplarını kimin üstleneceğinin altından kalkamamak; bir teröristle bir askerin aynı odada gözgöze gelişlerinde her biri başka bir hayatın çizgisinde ama hür iradesiyle ama hayat öyle bir yol çizdiği için şimdi durdukları yerde olmalarının tuhaf hikayesi ile terazide tartmaya kalkmak pek de kolay olmuyor ve aklı sağ salim tutabilmek başta.

Biri hiç yılbaşı kutlamamış, hiç havada uçuşan balonlarla çocukluğunda bir yeni yıl anısı biriktirmemiş bir çocukla, kendini bildi bileli yılbaşlarını çam ağaçlarıyla, konfetilerle hatırlayan başka bir çocuk, ileride iki yetişkin birey olduklarında birbilerini küçümseyip dururken ben her iki yolun da hikayesini getirip gözümün önüne, destek değil ama hak verebilmenin yükünü taşımaktan yoruldum aslında. Çünkü hak vermek sorunlara çare olmuyor umduğumca; herkes kendi ideolojisinin doğruluğundan emin, gözü kapalı yakıp yıkabiliyor karşındakini. "İnsan hakları", "kişisel özgürlük sınırları" her türlü kalıba sokulup şekilden şekile girebiliyor rahatlıkla başkasının canını yakabilmek pahasına.

Bu savaş alanında, yolumuzu bulmaya çalışırken biz, attığımız her adımda sağda solda bir yerlerde bombalar patlıyor; bir o yana bir bu yana koşturup duruyoruz çaresizce. Kendimize güvenli bir yaşam alanı oluşturabilmek önceliğimiz, sonra ileriye doğru birkaç adım daha atabilmenin telaşı.

Aç karnımız doyacak önce sonra da gözümüz. Aslına bakarsan dünya hepimize yeter elbette, eğer sadece karnımızsa söz konusu olan ama gözlerimizi doyurmak için değil bu dünya, tüm evreni bile versen tanrı olmak isteyebiliyor insan o zaman da. Bu yüzden kıyıp duruyor birbirine.

...

Kuracağım sistemde bir çocuğun bile gözünden tek bir damla yaş akması gerekecekse yeryüzünde, ben bu dünyayı yaratmazdım.

Bekleye Bekleye

2011-12-27T11:41:00.003+02:00

"Bekleye bekleye geçiyor günler..."

2011 bitiyor, merdiven kırka dayanıyor. Yolun yarısı mı, orası mı yoksa burası mı bilemem, hedef yüz yirmi. Tabi sağlıkla mutlulukla, her güne yeni bir yaşama nedeni ile başlanacak günler, aylar ve yıllar dileğimiz.

Dualarımızı bile tam teşekküllü etmemiz gerek, sırf uzun ömür dilesek sağlık kusur kalacak, sağlığımız olsa mutluluğumuz yaban kalacak sanki? Sanki bilmiyor yukarıdaki neyi istediğimizi, tam olarak neye niyetlendiğimizi. O yüzden uzun yıllar diliyorum ilkin, ki görecek daha çok güzel günümüz, yaşayacak daha çok zevkli anımız olsun.

Olsun diye beklediğimiz dualarımız var; kimi vaktinde olup sevinçten havalara uçuruyor, kimi ise çoktan tavsayıp önemini yitiriyor; ondan sonra olsa ne gam olmasa ne?

Hep bir haklı neden, hep bir "her şeyin vakti saati var" kandırmacası. Vakti saati kainat bekler de can bekleyebilir mi? Can aceleci, ruh havai; geçmez günler saatler, geçen ömürdür çaresiz, öylece beklerken.

"Dur şu olsun ondan sonra söz", "hele şunu da atlatalım bu sefer kesin"; bir şey de diyemezsin haklıdır da söylenenler, hep bir bekleme, erteleyip öteleme hali. Oysa geri dönmemecesine, hızla tükenircesine avuçlarımızdan akıp giden bir şanstır zaman. Gerçi, iyi de değerlendirsen kötü de geçirsen sonuçta elde avuçta hiçbir şey bırakmayan bir yalan tabi aslında. Yine de bekle dur bakalım işin yoksa.

Neleri istedim, nelere dua ettim, kim bilir neleri elde edip neleri kaçırdım bunca zaman. Olduğunda şükretmeyi unuttuğum, olmadığı için bunca yıl dertlenip durduğum, kimisini unutup hatta kimisini unuttuğumu bile unuttuğum hayaller; hep ışığa uçan pervaneler gibi aşkla döndürüp durduran, kimi zaman da bir pencere kenarında öylece yol gözleten o bitmek tükenmek bilmeyen hayaller, arzular ve istekler.

Anladım, her şey olup bittiğinde, durup da dönüp baktığımda geriye, sadece yaşanmış anların yarı acı yarı tatlı buruk lezzeti kalacak dilimde. Madem başka yolu yok, öyle olsun varsın; ne kadarının üstesinden gelebilsek kardır hayatın.

Unutma; isteyebildikçe insansın gerçekleştirebildikçe sensin.

Bir Çiçekle Bahar

2011-07-28T21:21:00.003+03:00

Hayatın başlangıcını hangi mevsim kabul etmek gerekir bilemedim ama aşk bahardır. Çiçekleniverir insan bir anda, tomurcuklar patlar içinde, yeni sürgünler uzanır göğe doğru, insan varolduğunu hatırlar. Yürekte bir çarpıntı, söz dinlemez haylaz; uyku haram, rüya farzdır bundan böyle.

Aşka da inanmayanlardansındır üstelik, kurda kuşa istanbul’a, vara yoğa aşık olduğunu sanmışsındır da kaç kez, gerçek aşkı bilememişsindir. Yaşadığının aşk olup olmadığını hatta, çünkü aşkın ne olup ne olmadığını anlamak için aşık olmak gerekirmiş illa, bunu öğrenirsin o baharda.

Yaşı olmaz baharların, kimisi en masum yıllarında hayatın, kimisi ergenlik heyecanında, bir bakmışsın olgunluk sandığın çağlar, bir bakmışsın geçip gitti ve bitti diye üzüldüğün yıllar. Aşk sana sormaz gelişini, izinini hiç almaz.

Tek bir çiçek yeter sana o anda, tek bir gonca, tek bir taç yaprak, başka güzellik yoktur ki zaten hayatta, hatta gerek bile yoktur artık bahçelerde dolanmaya. Elinde bir çiçek, yüreğinde kokusu, sarsan mı saklasan mı, öpsen mi koklasan mı bilemediğin, ya solarsa diye aklını kaçıracak gibi olduğun o tek bir çiçek.

Demetlerin arasında bulunmaz o, hiç olmadık bir yerde, hiç beklemediğin bir anda hayatın tüm sürprizleri ile giriverir yaşamına. Rengi gözünü alır kokusu aklını; dünya umurun olmaz. Tek çiçek yeter bahara.

Şöyle bir çırpıda açıverip de yine bir çırpıda soluverenlerden değildir elbet; karşındakini cezbedip iki tozlaşıp sonra yitip giden kolay çiçeklerin yalancısında da değil aradığın bahar; zaten beklediğin yerde de çıkmaz ki karşına bir türlü, vakti saatini kendi kollar arsız, bir bakmışsın geçip gidivermiş yıllar aşksız.

Ama şanslıysan "çiçek kız" gibi bir büyünün içinde buluverirsin kendini birden; etraf ışıl ışıldır o an, sadece bir çift gözün o dipsiz kuyularına atıvermiş bulursun kendini. Birlikte düşüverirsin ta derinlere; düşmek uçmaktır o anda. Gönüllü bir tutsaklığa salarsın kendini, "aşkın esiri" dedikleri bu olsa gerek diye geçiverir aklından.

Çiçekler ömürlüdür insan kadar, örneklerin de topaldır bir ayağı. Baharlara ayaz vurur bazen, çiçeklere böcek dadanır; bir yolunu bulup baharın tek çiçeğini ne pahasına olursa olsun korumalısındır o yüzden. Bülbülken atmaca kesiliverirsin birden, hiçbir şeyin zarar vermesine izin vermezsin o anda.

Kıymet bilenlerin çiçeğidir aşkın baharı. Yaşatabildiğin kadar yaşatırsın içindeki o heyecanı. Tavsatmak değildir uzatmak hayatı. Denenmemiş yolları denersin uğruna, bilmediğin patikalardan gidersin. Avuçlarında o tek bir çiçek, artık o tek bir yaşama sebebin. Bazen insanlardan kaçarsın, başka kimseye ihtiyacın yoktur çünkü; tek o seninle olsun da yeter de artar yaşamı doldurmaya.

Bir çiçekle bahar...

Neden olmasın?

...

GECE ÇİÇEĞİM

Gece çiçeğim açarsın diye

Güneşe uyanıp bakarsın diye

Her halukarda anarsın diye

Aşkımla suladım misler gibisin

Rengine hayranım sen hediyemsin

Yediveren

2011-07-20T17:35:00.002+03:00

Bahçede açan yediveren güllerini hatırlıyorum, yedi mecazdı, yediden fazlaydı. Mis gibi kokan gül kurusu renginde taptaze kadife güller.

Bahçeler sulanırdı ikindi vakitleri, piknik tüpü üzerinde aluminyum demlikte demlenirken mis gibi çaylar. İlla bir paket "petibör", biraz peynir biraz zeytin. İyi günündeyse valide sultan emaye kapta getirdiği patates kızartması ile şenlenirdi gazete üzeri sofralar. Sonra çay damlardı da o gazetenin üzerine, sıra sıra dörtlü çatal delikleri açardım.

Kışsa camlar buğulanırdı resimler çizerdim cama, annem kızardı. Çok sonra anladım buğulanmış cama resim çizince camın neden kirlendiğini.

Yazsa bahçeye taşınırdı masa, illa bir komşu, mümkünse komşunun çocukları; en basit, en leziz sofralarda hiç bitmeyecek sandığım mutluluklar yaşanırdı.

Kepenk sesini hatırlıyorum, sabahları komşuları rahatsız etmekten çekinip usulca açılan, akşamları günün tüm hayatı doldurduğu dükkanın vitrinini o yoğun demir gürültüsüne aldırmadan örttüğümüz; fransız usulü tuhaf bir kahve-bordo karışımı o kepenkleri.

Komşuların birbirlerine çekinmeden anahtarlarını verdiği zamanlar, uzun sohbetler etmek için uzun vakitlerin olduğu yıllar. Gençliğin heyacanına rağmen aynı şeyi en az elli kez anlatan yaşlılara saygıyla tebessüm edilen sabır günleri.

Bahçesinde güller açardı ya hiç koparıp vazoya koymak gelmezdi aklımıza, vazomuz bahçemizdi. Gül olmazsa kazara, ortancalar başlardı saltanata; ortanca mı bitti, komşu bahçesinden leylaklar yetişirdi imdada.

Yirmi dokuz yıl süren, iliklere kadar işlemiş o hayat biçiminin on yıl olmuş ömrü tükeneli. Şimdi dönüp bakınca hepsi bir rüya sanki, hepsi başkasının hikayeleri.

Devirler bitmiş, günler geçmişte kalmış sade ama samimi bir tebessümle anılan eski bir yaşam; o bina yıkılmış, bahçesi betonla kaplanıp köşeye iliştirilmiş beton saksılar.

Yediveren güllerinin yerinde yeller esiyor şimdi. Hikayesiz hayatlar tükeniyor beton bahçelerinde ama artık ne gelir ki elden, gelen geçmiş yaşanan bitmiş; herkes payına düşeni yaşarmış bilirim, ben güzel yaşadım, o yediveren günleri için teşekkür ederim.

08.07.2011 Paris

Sürü

2011-07-02T23:38:00.000+03:00

Sürüden ayrılasan kurt kapacak, ayrılmasan akıl baştan uçacak diye bir o yana bir bu yana yalpalarken, boğulurken bu görünüşte büyük oysa bir avuç denizlerinde hayatın, bazen durup bir kendine bakmak gelsin aklına "bu akıntı nereyedir?" diye.

Eğer balık olarak çizildiyse kaderin ta en baştan ve bunu değiştirmek mümkün de değilse, o zaman bir balık gibi yaşamaktan başka seçeneğin de kalmıyor aslında. Ne kavağa çıkabiliyorsun ne kendini kıyıya atabiliyorsun. Madem balıksın, sürüden fazla uzaklaşamayacaksın.

O zaman "herkes gibi" olmanın küçümseyiciliğinin zehirine de fazla bulaşmamak gerekiyor anlaşılan, nihayetinde "herkes gibi" olacaksın biraz. Egonu okşayabilmek için de biraz kendinden başka bir ben yaratacaksın.

Bu durumda solungaçları açık tutabilmek için tek çıkar yol: sürünü kendin seçeceksin. Baktın boğuyor seni kalabalıklar, çırpınıp durduğun sürüden seni sen olarak kabul eden başka kalabalıklara akacaksın; o kalabalıkların "toplum" olmayı başarabilmişlerine katılacaksın. Varsa eğer yaşadığın toplumu değiştirmeye nefesin ve dahi gücün, buyursunlar, kimbilir kaç kez yüzgeç çırpıp kaç kez kuyruk vuracaksın ama boğarlar adamı bir kaşık suda bu kurtlar sofrasında; büyük balıklardan kaçarken küçük balıkları kovalatırlar. Bir bakmışsın başka bir balığın ağzındasın, kendi ağzında başka balıklardan arta kalan ekşimiş tatlar; oysa o güne kadar kendince yaşamışsın sanmışsın; bir bakmışsın hiç beklemediğin bir sondasın.

İyi yaşamak istiyorsan güzel kardeşim, uzaklaşamıyorsan da sürüden öyle hayal ettiğin gibi; fazla gecikmeden başka sürüye geçeceksin, sürünü kendin seçeceksin, sürünü iyi seçeceksin.

Tek çıkar yol bu, bu bir kaşık suda.

İnandığım Masallar

2011-04-02T00:34:00.000+03:00

Çocukken dinlediğim masalları hatırlamıyorum, yani uykuya dalmak için okunmuş masalları. İlla ki söylenmiştir, illa ki dinlemişimdir; masal okunmadan uyumak zorunda kalan bir çocukluk geçirdiğimi düşünmek istemiyorum.

Benim hatırladığım, kandırılacak yaşları ufak ufak geçerken, önce plaklardan, sonra kasetlerden ve sonra sonra da PTT'nin 166 masal servisinden dinlediğim masallar. Kanmaya gönüllü olduğum, izlediğim çizgi filmlerden çok daha renkli ve görkemli masallar.

Hayal gücünün uçsuz bucaksız dünyasını masallarla keşfettim, sonra da bir daha iflah olmadım zaten.

Bir dudağı yerde bir dudağı gökte devleri gözlerimle gördüm ben, Rapunzel'in saçlarının kokusunu duydum, Bremen mızıkacılarının üstüste bindiklerindeki ağırlıklarını üzerimde hissettim, Kırmızı Başlıklı Kız'ın çöreklerinin tadına baktım.

Pasta sevmeyen bir çocuk olmama rağmen Hansel ve Gratel'deki pasta evlere hayran oldum, sonra o evleri yıllar sonra gidip Riquewihr diye bir yerde bulduğuma inandım.

...

Ben Keloğlan'ın imkansız aşklarının gerçekleşme ihtimaliyle avunurken başka çocuklar Don Kişot'un maceralarını alaya alıp güldüler; ben değirmenlerle neden savaşıldığını hiç anlamasam da benim hayallerimde Don Kişot hiç yenilmedi; gerçekte ne olduğunu da hiç önemsemedim.

...

Gel zaman git zaman, az gidip uz gidince, hani dere tepe düz gidince bir müddet, bir baktım ki masal çağlarım çok gerilerde kalmış ama buna hiç ikna olamadım, bir türlü kendime yediremedim.

Yine de şanslılardandım, çünkü hayat başka bir masal sunmuştu bana tüm cömertliğiyle.

Bu kez yaşadığım kendi masalımdı üstelik; hemen tacıma pelerinime bürünüp beyaz atıma atladım, büyülü ormanda uyuyan güzeli bulup onu öperek sonsuz uykusundan uyandırdım.

Şimdi benim uykumdayız ikimiz.

Lütfen rüyama ilişmeyiniz.

Dünya Dönüyor Yıllar Geçiyor

2010-12-29T17:51:00.000+02:00

Hatırlayabildiğim ilk yılbaşı 80 darbesi sonrası 1981 yılına girişimizdir. Evde her zamankinden çok daha farklı, olağanüstü bir sofra kurulmuş, hatta "kola" bile alınmış, çeşit çeşit yemekler, çerezler, meyveler, en sevdiğim aile büyüklerimle biraradayız. Siyah beyaz televizyonumuzda eğlenceli bir yılbaşı programı var ve renklerimizi kendi içimizde buluyoruz. Babam hafif alkollü, ki kendisini alkol alırken pek az görmüşümdür, yüzünde sevimli bir tebessüm, televizyonda dansöz çıkmasına ilk kez izin veren "Kenan Paşa"ya, "nurol paşa!" nidaları ile sesleniyor, bir yandan Nesrin Topkapı'nın (o zaman için ve aslında halâ bana tuhaf gelen) dansını izlerken. Başka bir şey hatırlamıyorum ama bu kısacık anımı çok seviyorum.

Sonra başka başka yılbaşları oldu, aile sofrası çevresindeki isimler üç aşağı beş yukarı aynı kaldı, eklenenler çıkanlar oldu ama uzunca bir süre gece tam on ikide, halamın ışıkları kapatıp kapatıp açtığını da hatırlıyorum. Bir de "yeni yıla nasıl girersen bütün yılın öyle geçer" inancı hakimdi. Ben anlayamazdım "o zaman niye yeni yıla ışıkları kapatıp giriyoruz" diye. Yine de, üniversiteye hazırlandığım yılın yılbaşı gecesinde, gece tam on ikide, o anki panikle elime geçirdiğim bir Ana Britannica ile aklımca "bu yıl çok kitap okumamı gerektirecek bir bölüm kazanayım" mesajını vermiştim evrene; sonuç: Felsefe...

Ve tabi büyüdükçe, pek çok şeyin değerini yitirmesi gibi anlamı da soluklaşmaya başladı yılbaşlarının. Hayatımda ilk kez ev dışında kutladığım yılbaşı önemli olabilirdi belki, ki bunun için üniversite yıllarımı beklemem gerekiyormuş demek.

Yıllar geçtikçe Türkiye değişiyor, yeni yıla daha bir güzel hazırlanıyordu. İstiklal Caddesi'ndeki ağaçların ışık açtığı dönemleri hatırlıyorum, İstiklal Caddesi'nde ağaçlar olduğu dönemleri.

2000 yılında kaç yaşında olacağımızı hesapladığımız günler çok gerilerde şimdi. Yirmi birinci yüzyıla gireli on yıl geçmiş demek ki. Zamanın avuçlarımdan dökülen kum tanesi gibi tutulamaz bir şey olduğunu kavrayalı çok olmuştu zaten ama yine de bunu her fark edişimde, sanki ilk kez ayırdına varıyormuşum gibi şaşırıp kalıyorum.

Artık yeni yıl heyecanları, başka bir ülkede, başka kültürlerin içinde kaybolup o şenliklerin içinde eğlenebilmek belki de.

Geçen yılki hayalim yeni yıla Trafalgar meydanında girebilmekti. 31 Aralık 2009 Perşembe akşamı işten çıkıp, uçağa kendimi zor atıp Londra'ya uçuşumu hatırlıyorum şimdi. THY'nin 20 dakikalık rötarı yüzünden planlarımın 20 dakika ötesine geçmiş, yeni yıla South Kensington istasyonunda, metrodaki insanlarla 10'dan 9'a ingilizce sayarak girmiştik yeni yıla, Trafalgar'a ulaştığımızda saat 00:20'ydi.

Aslında bu yılbaşı geçen yılki hayalimi gerçekleştirmek için uğraşabilirdim ama bu yıl sakin bir geceyi hayal ediyorum. Dışarı çıkıp azgın kalabalığın arasında "eğlenmek" gibi bir hayalim 17 yaşımdayken bile olmadı zaten. Önce aile ile güzel bir akşam yemeği, ardından eve geçip sakin sepenek bir huzur akşamı yaşayabilmek dileğim.

İçimden bir ses "2011 çok farklı geçecek, o yüzden bu yılbaşında evinde oturup evinin tadını çıkar" diyor çünkü.

Ben de söz dinliyorum.

2011, buyursunlar, ben hazırım.

Hayat, beni bu yıl da şımartmanı rica ediyorum.

Ardıma dönüp baktığımda yaşadığım ve sahip olduklarım için sana teşekkür ediyorum.

Hayal Konserveleri & Umut Turşuları

2010-12-23T16:36:00.001+02:00

Direnmek zor hayatın akışına. Kendi hayatını kendi bildiğin gibi yaşamaya çalışmak zor. Bu görkemli sahnede verilen yardımcı rollerde çoğu zaman, en çok da figürasyonda bir pay bulup kendimize, büyük bir temaşada varolduğumuzu hissetmeye çalışıyoruz aslında. Çoğumuz da çoktan pes etmiş, silinip gitmek için uğraşıp duruyoruz bir an önce.

Yolumuz çizilmiş, rotamız verilmiş, en ufak bir sapmada çullanıveriyorlar adamın üzerine, izin vermiyorlar hiçbir şeye. Bunca zaman gidilmiş yolların izlerini takip etmemizi istiyorlar. Çünkü biliyorlar o zaman nasıl kontrol altında tutabileceklerini, nasıl ele avuca alıp köşeye kıstırmaya devam edeceklerini.

Zor iş kendin olmak, bunca imaj bombardımanında, bunca uyaranın etkisini kendi filtrenden geçirip gerçek benliğini koruyabilmek. Neyin kendine ait olduğunu bilip neyin dayatılmaya çalışıldığını anlayabilmek. Kendinle barışmak gerekiyor önce, ne her şeye direnmek ne de olduğu gibi her şeyi kabullenmek. Ne bir direnişin ne de bir pes edişin doğru ortası.

Öğretilmiş hayallerin peşinden gitmemiz isteniyor oysa. Uslu çocuk olup okumak, uyuyup büyümek gerekiyor bir an önce, askere gidip evlenmek, çoluk çocuğa karışıp iyi aile bireyleri olmak sonra. Hep bir itaat kaygısı, itaatsizliğin ille de anarşi doğuracağı yanılgısı. Hayallerimiz bile küçüklükten öğretiliyor; aslan oğlu oluyorsun babanın ya da prenses kızı. Oysa hayat seni ne aslan sınıfına koyuyor büyüdükçe ne de prenses masalını yaşıyorsun bu erkek toplumunda.

Binbir türlüsü var hayatın, binbir olasılığın var.

Hazır konservelerden uzak durmalı bu yüzden, umutları turşu kavanozlarına hapsetmemeli. Taze taze rüyaların olmalı, her sabah dalında olgunlaşan yeni umutların. Bırakmamalı insan onları kurutup yarınlara saklamaya. En çılgın hayalleri gerçekleştirmek için harcanmalı ömrün en kıymetli vakitleri.

Alıp başımızı gideceğimiz yer belli, bu oyunun final sahnesi. Perde son kez çekilirken üstümüze, "elimden geleni yaptım, güzel de yaşadım" diyebilmeli.

Bana Kaderimi Ver

2010-10-12T14:01:00.003+03:00

Şu an yaşadığımdan çok daha başka türlü hayatlar yaşayabileceğimi biliyor olmaktan, içimde bulunduğum anı küçümsüyor olmanın beni yorduğunu hissettim bu sabah. Seçtiğim her başka yolda yine aynı şeyi tekrar tekrar düşüneceğimden emin olacağımı da kavradım çünkü; aynı anda birkaç yaşamı birden yaşayamayacağımdan.

Körü körüne bir razı oluşla isyan huzursuzluğu arasında bir altın orta. Yapabileceği her şeyi yaptığına inanmış olmanın rehaveti ile başka başka acabaların aralık kapılarından hayata bakıp durmanın önlenemez albenisi kıvamında bir noktada duruyor gibi sanki.

İnsanın kendi varoluşuyla uzlaştığı nadir anlardan.

...

Bana kaderimi ver
İstemem fazlasını
Sevdim ben bu hayatı
Elimdekileri sevdim
Avuçlarımı
Pamuk pamuk bu hayat
Bulutlar gibi
Dokunsan yoklar
Ama yağmur oluyorlar?

Bana kaderimi ver
Öpeyim

Ağaç: Odun, Tahta ya da Ahşap

2010-10-09T00:26:00.003+03:00

Elimizdeki malzeme ağaç. fotosentezini yapıp binlerce işe yaradıktan sonra, demini bulup da vakti saati denk gelince kesip, başka başka binlerce işlerimizde kullandığımız görkemli bitki.

Malzemenin kalitesi ya da cinsi sonuç üzerinde üç aşağı beş yukarı etkili olsa da, malzemesi ağaç olanın iş bitince neyi elde edebildiği kendi elindedir aslında. Neyi nasıl gördüğü, yeteneğinin ne olduğu, beklentisi, hayalleri; yarattığı, elde ettiği şeyi nasıl adlandırdığı, nasıl anlamlandırdığına bağlıdır mutluluğu.

Kıyıp da kesince kuru ağacı önce bir budaklarından kurtulmak isteriz, ki sağa sola takılmasın, ele ayağa dolaşmasın diye. Sonra kalitesine göre istifleyip neyi nerede kullanabileceğimize karar vermeye çalışırız. Hiçbirimiz kereste işinde uzman olmadığımız için her şeyi el yordamıyla öğreniriz. Bu süreçte nice kıymıkların canımızı yakmasına göz yumar, nice malzemeyi ziyan eder, geri dönüşümden bihaber olduğumuz için de heba ettiklerimizi sonsuza dek elimizden yitiririz.

Ağaçtan odun çıkarmak da, kereste kereste dizip tahtalara ayırmak da mümkündür. Odunu küçümser sadece işe yaradığı kadarıyla yetiniriz. Keresteyi başka malzemeler elde etmek için depolar günü geldiğinde kendi arasında çatıp yeni iskeleler kurarız bazen ya da yeni objeler yontarız içlerinden.

Ağacı ahşaba dönüştürmekse en zor olanıdır. Baktığında oymalı kakmalı bir kapı nihayetinde ağaçtan yapılmış bir tahta parçasıdır, hatta görmeyen gözler için yekpare odundan başka bir şey değildir. Ama onu nakış nakış işleyen ahşap ustası ağacı tahta olmaktan çıkarıp, sadece bir yapının gözleri arasında açıp kapamaya, mahremiyeti koruyup sadece izin verilenlere geçit açmaya yarayan bir eseri koyar ortaya.

Ağaçtan odun çıkaran, onu keresteye dönüştüren sonra da işe yarar nice nesneleri tahta ya da ahşap olarak adlandıran ruhların farkı ona incelikle bakan gözde, o gözün geçmişte gördüklerinde gizlidir.

Herkes zanaatının derdinde yaşam denen mücadelesinde elinde baltası umarsızca ormana dalmış kasıp kavururken ortalığı, birileri çıkıp yıkıntıların arasından bulup çıkardıklarına işler özenle kendi ruhlarını.

Aslında ağaç, bir o kadar tahta, hatta odun olan bir nesneyi oturup çalışıp, uğraşıp didinip ahşap kılarız.

Kuru ağaçtan ahşap yaratabildiğimiz kadar insanız.

Yaşanmışlık

2010-10-08T18:46:00.001+03:00

Eskimek eşyanın kaderidir. İstenildiği kadar özenli kullanılsın, istenildiği kadar korunup kollansın eşya eninde sonunda eskir, yıpranır ve tükenir. Baştan kabullenmek gerekir ki nice anlamlar yüklediğimiz, onca işimizi gören, hiçbir işe yaramasa bile özel bir anıya, önemli bir değere sahip her bir nesne ömrünü doldurup kullanılmaz hale gelecektir.

Yaşam yolculuğunda insanlar kadar eşyalar da eşlik eder her geçen günümüze. İşte o zaman daha bir anlam daha bir anı yükleriz eşyalarımıza ve bizim bir parçamız gibi kabul ederiz onları. Kimimiz küçücük bir bibloyu ayırmaz hiç yanından bir ömür boyu, kimimiz serviste az masraf çıkardı diye çıkışta teşekkür edip severiz arabamızın konsolunu, kimimiz kılıflara saklar gözümüzden sakınırız cep telefonumuzu.

Hal böyle olunca eşyayla kurduğumuz ilişkide bu ömür tükenişi, kimi zaman olması gerekenden daha çok yıpratıp üzebilir bizi. Kırılıp yapıştırılmış o zavallı biblo, tamponu çizilince bütünlüğü bozuldu sanılan araba, ekranı çizilince artık hiç eskisi gibi olmayacağını sandığımız cep telefonu, içimizde bir şeylerin “cız” etmesine neden olabilir.

Oysa ki eskimek yaşanmışlıktır. Kullanılmaz hale gelmekten çok kullanıp iş görmüşlük, olup bitene eşlik etmişliktir her bir yıpranma. Kırığından çiziğine, vuruğundan paslanmışlığa her bir yaşanmışlık izi kanıtlar paylaştığımızı ortak bir geçmişi. Tıpkı yüzümüzdeki kırışıklık ya da vücuttaki bir yara izi gibi.

O yüzden kırılıp kullanılmaz hale gelmesi dışında bir yerlerinin hasar görmesi, çizilip darbe alması ya da sadece durduğu yerde bile malzemenin eskimesi üzmemelidir insanı o kadar çok. Güzel anılara eşlik etmesi, her bir çiziğinin anlatılacak güzel bir hikayesi oldukça, her farkedildiğinde bu detay, yüze bir tebessüm yerleştirilmelidir buruk da olsa.

En ucuzundan en pahallısına, anlam değeri paha değerinin dışında, anlamını hayatın merkezine koymadan ama paçavraları bile paçavra gibi bir kenara fırlatmadan her bir eşyanın kıymeti ayrı ayrı bilmek gerekir, yıllarca kullanabilmek ama yılların eskitmesine, bir gün hayatından çıkıp gidiyor oluşuna da alışmak gerekir.

Eşya hayatı kolaylaştırmak için vardır çünkü, hayata yön vermek için değil. Kolaylaştırdığı kadar güzelleştirmesi için de iyi geçinmek gerekebilir ama kendini zora koşmadan, eşyayı koruyup kollarken kendini eskitmeden kullanmak gerekir onu.

Eşya sonra gelir ama önce can.

Lütfen Çimenlere Basınız

2010-10-07T14:01:00.002+03:00

Başka bir yerde nefes alıp vermeyi düşlüyorum epeydir, başka gündemlerle meşgul olmayı, başka başka konuları kendime dert edinip sohbet konusu yapmayı.

Keşke buralarda olabilseydi ciğerlerime çekebileceğim o temiz hava ama olan biten onca şey bunun mümkün olamayacağını her geçen gün daha bir vuruyor yüzüme. Yaşadığım topraklarla olan köklü bağlarım birer birer kopuyor, doğup içinde harmanlandığım şehre olan aşkım büyük bir hızla tükeniyor her geçen gün.

Kuralların tıkır tıkır işlediği bir yer olmalı diye geçiyor aklımdan yaşamak istediğim yer, insanların birbirine saygı duyduğu ya da yasalarla saygı duymak zorunda olduğu bir diyar. Yasaların çoğunluğun kararları ile alındığı ama azınlıkların da ötekileştirilmeden önemsendiği, çeşitliliğin gerçekten renk kabul edildiği, kültürünü çeşitlendirmek için vatandaşlarına destek olunan bir ülke. Farklılıklarımı doya doya yaşayabileceğim, kimsenin kimseye karışmadan kendi gerçekliğini yaşayabildiği ama bir o kadar da sınırlarını ihlal etmediği yaşam fırsatı.

Yetkin erkin sınırlarını aşmadan, aşmaya da niyet etmeden birey olarak huzur içinde yaşayıp vatandaşlık görevlerimi de seve seve yerine getirebileceğim bir kara parçası. Vatan.

Vıcık vıcık ilişkilerin samimiyetten sayılmadığı, insanlar arasında bilinçli kurulmuş mesafelerin de soğukluk olarak algılanmadığı bir yer olsun istiyorum. Randevuleşme kültürünün rayında gittiği, özel hayata saygının lafta kalmadığı, kimsenin kimsenin yaşamına burnunu sokmadan edebiyle yaşayıp gittiği insanların arasında yaşamak.

Her daim benden canımı seve seve vermemin beklenmediği, çalışıp herkes gibi vergimi ödediğim, bunun karşılığında da insanca yaşamanın tüm koşullarının sağlandığı, tüm hizmetlerin tarafıma cimrilik edilmeden ama kayırılmadan bir o kadar da kenara atılmadan tarafsızca sunulduğu bir diyarı düşlüyorum.

İzin ve yasakların yöneticilerin kişisel dünya görüşlerini dikte etmek yerine ortak yaşam alanında birbirinden farklı onca “micro cosmos”un barış içinde birarada yaşayabilmesi için gerekli olan ortak aklın projesi kurallarla oluşturulduğu yasalarla yönetilen bir yer.

Çimenlerde yürümenin yasak olmadığı, aksine bunun teşvik edildiği, sonra bu teşviği kötüye kullanıp mangal-duman eziyetine dönüştürmeden huzur içinde kimsenin kimseyi rahatsız etmeden dolaştığı, koşup oynayıp gülüp eğlendiği, yiyip içip seviştiği, kitap okuyup hayal kurarak günlerini değerlendirebildiği huzur içinde bir ortam.

Düşlüyorum ve düşlerimin gerçekleşmemesi için de bir neden göremiyorum.

Yeryüzünde bir yerlerde insan gibi insanca yaşamak mümkün, biliyorum, en azından buna inanıp umudumu korumak istiyorum. Gidip görmek, görüp denemek istiyorum.

Üstelik, hayata onlarca kez yeniden başlamak için yeterince cesaretim var, ben sadece öncekiler gibi gününü bekliyorum.

Pes

2010-10-01T22:06:00.004+03:00

İkiyi geçmişti. Uykusuzlukla boğuşmaktan ve yatakta dönüp durmaktan sıkılıp oturma odasına geçti. Genelde uyku problemi yoktu aslında, her gece yatağına uzanır, önce bir süre sırt üstü dinlenip odanın tavanına bakarak hayal kurar, sonra da hiç farkına varmadan kıvrılıp uyuyakalırdı. Oysa uyuyamıyordu ve bunun nedenini gündüzki şekerlemesine yoruyordu, koltuğa kıvrılıp loş ışıkta yine iki üç dakika içinde uykuya dalabileceğini hayal ediyordu ama öyle olmadı. İşin uzun süreceğini anlayınca televizyonu açtı ve hiç önemsemediği programlara bakındı. Bundan da bir fayda elde edemeyeceği aşikardı.

Altı gibi yeniden gözlerini açtığında terlemişti. Demek dört saate yakın uyumayı başarmıştı, oysa bütün gece öyle geçecek sanmıştı. Haftasonuydu ve biraz daha uyuması gerekiyordu. Televizyon hala açıktı ve rahatsız ediciydi, kapattı. Hava henüz aydınlanmamıştı, loş ışığı kapatmaya gerek duymadı. Ne de olsa yeniden uykuya dalabileceğini hayal ederek battaniyeyi üzerine çekti ve tatlı bir uykuya dalabileceğini sandı, yine olmadı.

Birdenbire, sanki bunca yıl biriktirdiği ne kadar dert tasa varsa hepsini içine çekebilmesiyle övündüğü o iç süngerin salmaya başladığını farketti bunca zaman tuttuklarını. O kadar üstüsteydi ki ayırt edemiyordu hangisinin neyi ifade ettiğini, sadece bir selin önünde o ani şaşkınlığı ve korkuyu yaşıyordu ama çok kısa bir süre sonra, birdenbire akıntıya kapılınca kendini ölüme bırakmanın sarhoşluğunu duydu içinde. Artık korku kalmamıştı, hissettiği sadece kendini bırakmışlıktı. Merak bile etmiyordu ne olacağını, boş boş seyrediyordu sanki olup biteni.

Bu savrulmayla ayağa fırladı, aslında hareketleri son derece yavaştı, sanki yıllardır planladığı bir şeymiş gibi sokak kapısını açtı, kapıdan çıkıp gitti.

Kapıyı ardından kapatmadı, her daim açık penceresinden esen ani rüzgarla kapı ardından kendiliğinden kapandı.

Bedeni apartman kapısına doğru yöneldi, ayakları üşüyordu, ayakkabı giymeye gerek duymamıştı, doğrusu aklına bile gelmemişti, çünkü tek yapmak istediği şey çıkıp gitmekti. Çıktı gitti.

Kapının önünde derin bir ürperti duydu. Yaptığının doğru birşey olmadığını hissettiğini sanıyordu ama kendini bırakmış olmanın sarhoşluğuna sığınıp devam etti. Sitenin dışına çıkıp yokuş aşağı inmeye başladı.

Sokakta kimseler yoktu. Tek tük geçen arabalar içinse o yol kenarındaki herhangi biriydi.

Sokağın karşısına geçip suyun izlediği yolun peşinden aşağı doğru kıvrılarak inen sokakta yürümeye devam etti. Her gün geçtiği bu sokağa o şehri gezip görmeye gelmiş bir yabancı gibi baktı, o sıradan apartmanlar çok ilginç gelmeye başladı birden. Burayı bilmiyordu, sanki yeni yeni tanıyordu ve sadece yol aşağı kıvrılıyor diye bu sokakta yürümeye devam ediyordu.

Ayaklarına batan taşlar, çer çöp, yüzünde tuhaf bir tebessüm yerleşmesine neden oluyordu. Hava ışımaya başlamıştı, artık onu üzerinde eşofmanları ile görenler oluyordu sokakta, üstelik yalınayak; büyük olasılıkla uyurgezer sanıyorlardı ama gözleri yaşama memnun bakan bir çift göz gibi süzüyordu çevresini, umursamıyordu.

Mezarlık duvarına kadar yürüdü, artık iyice üşüyordu, duvarın arkasında kuytu bir köşe bulup sığındı, yağmur filan yoktu ama sanki kar soğuğu vardı. Ellerini belinden içeri soktu, karnı sıcacıktı, sonra karnı da soğudu, elini koltuk altına sokarak ısınmaya çalıştı, yine olmadı.

Aslında biliyordu, böyle devam edemezdi. Çünkü aklı hala yerindeydi ve ne yaptığının farkındaydı. Yine olmamış, ne yaptıysa bir türlü kontrolünü kaybedememişti. Kendini bu şekilde sokağa atabilmesi sadece o anlık isteğine boyun eğmesiydi. Oysa en büyük hayali kendini bir cami avlusuna bırakıp kaçabilmekti, yine olmadı…

Böyle berduş gibi karşı tarafta bir yerlerde yaşamayı hayal ederdi ama cebinde beş kuruş yokken karşıya nasıl geçebileceğini de çözemedi o an, sonra yenildiğini hissedip aklına, eve dönmesi gerektiğini kabullendi.

Kapı ardından kapanmıştı ve yanında anahtar yoktu, doğal olarak kendi evine giremeyecekti, yedek anahtar babasındaydı ama bu şekilde oraya gitmek de tuhaf olacaktı. İşte yine tüm detayları düşünmek, içinde bulunduğu, üstelik kendi neden olduğu karmaşık durumu insanlara mantıklı bir şekilde açıklamak zorundaydı ve buna dayanamıyordu; daha doğrusu dayanamadığını sanıyordu.

Yine de bu kadarcık serbestliği yaşayabilmiş olmanın rahatlığı ile baba evine gitmeyi göze aldı. Arabaların arkasından dolaşa dolaşa üç sokak ötedeki eve ulaştı, sabahın köründe zili çaldı. Birkaç kez daha denedikten sonra kapı otomatiğine basıldı ve çocukluğunda güle oynaya binlerce kez inip çıktığı merdivenlerden yüzünde tuhaf bir ifade ile birer birer çıkmaya başladı. Daire kapısı açıktı, annesi karşısında gördüğü çocuğunu hayretle ve korkuyla karşıladı ve hemen içeri aldı. İlk korktuğu şey başına bir şey gelip gelmediğiydi, bir iki sorgudan, teselli etmeye çalışıcı yorgun yanıtlardan sonra kadıncağız biraz olsun rahatladı.

Sokakta kaldığını söyleyip yedek anahtarları istedi; ayakkabısız dışarı çıkması da tamamen bir kazaydı. Yalanlar yine işe yaramıştı, oysa bundan on yıl önce zor da olsa yalansız yaşamanın huzurunu duymakla övünürdü.

Annesinin kahvaltı ısrarını atlatmayı başardıktan sonra oradaki eski ayakkabılarından birini buldu, üzerine de bir hırka geçirip evine döndü. Evi ile sanki bakkala ekmek almaya çıkılmış da dönülmüş kadar bir ayrılığı yaşamıştı. Ne evi onu özlemişti ne de o evini ama yaşam devam etmekteydi ve etmeliydi. Yaşamı sevmenin bir yolunu bulmalıydı.

Çaresiz pes etti, pes ettikçe rahatladı, kendini daha iyi hissetti. Koltuğun kayan minderine bıraktı kendini, bu kez dik oturmak için uğraşmadı. Kendini hayatın akışına bırakmaktı tek çözüm, evet, bunu anladı.

Her insan gibi yaşayacaktı, farkında olmak, farklı olmak gibi sorunları olmayacaktı. Herkes gibi işine gidecek, çalışacak, üretici olacak, hakettiği kadarını alıp şükredecek, ufak tefek hayaller kurup bunlara taksitlerle ulaşacak ve sağlığının elinden alınmaması için dua edecekti. Herkes gibi olmak, toplumla uzlaşmak en doğrusuydu, çünkü savaştıkça yenildiğini görmüştü ve her yenilgi derin bir iz daha bırakıyordu, hafifçe geçiştirmeyi de başaramıyordu.

Toparlandı, televizyonu açtı, güzel bir şarkı buldu ve onu dinleyip çayın altını yaktı, kahvaltılıkları hazırladı. Eve dönerken ekmek almadığına hayıflandı ve giyinip aynanın önündeki bozuklukları alıp ekmek almaya çıktı.

Üç Doğru

2010-09-26T00:19:00.002+03:00

Salıp insanı bir başına yeryüzü denen hengameye, günlük hayatın rutin telaşlarında boğuşmak bir yana, bulabileceğine inandığı öteki yarısını aramakla geçer bir de ömrünün hatırı sayılır kısmı.

Yalnız gelinip yalnız gidilecek bu yolculuk tek başına çekilmez. Ne ailenin mutlu sıcağı, ne arkadaş sohbetlerinin en koyu demleri keser insanı bir noktadan sonra.

Bir öğretilmiş aşklar, telli duvaklı prototipler işlenmiştir insanın mutasyonlu genlerine, bir de ta içerisinden kopup gelen önlenemez fısıltıların büyüsüyle uğraşmaktır telaşı.

Aradığını bulmak için önce, ne aradığını bilmek mi gerektir?

Tarifi olmayan, tarife gerek duymayan aşkın reçetesi de yoktur elimizde. Belki bir ömrü, belki bir ömre değecek anı iki gönlün samanlığında bir araya getiren duygu kafasına estiği gibi geliverir, korkarım ki vakti saati dolduysa geldiği gibi de gidecektir.

Sevginin saygıya dönüştürülebilmesi öğütlenir, sevginin yanına saygıyı katmak gelmez nedense akıllara.

Sevgili saygılı çifte katmerli yaşantılara yolculuk nerede başlanacağının tarifi bir define haritası kıymetinde olsa gerektir.

Doğru yer, bazen romantik beklentilerle köşebaşlarında bir çarpışmada, hatta abartıp aşıklar şehrinde bir müzede aynı resme bakarken rastlaşmalarda, bazen işyerindeki kaçamak bakışmalarda, bazen liseli aşıkların uçarı sevdalarında, bazen de kaç bahar sonrası aşıklar parkında çıkabilir karşınıza.

Öğretilmiş hayatlarla radarları açık aşık olmaya şartlanmış arayışlarla da bulunabilir aşk. Aradığın ile bulduğun ne kadar örtüşür bilinmezse de öğrenilebilir bir şey olabilir pekala. Sevdiğinle olmak nasip değilse eğer elindekini sevmek de meziyettir.

Hiç umulmadık mekanlarda da çıkabilir karşınıza aşk. Belki bir plajın güneşe karışmış kumunda, belki bir hastanenin yoğun bakım kapısında, belki de internetteki kurtlar sofrasında.

Doğru zamanı, kendi zamanını bekler aşk, senin benim beklememi umursamadan vakti saatini kollar. Kimi ne zaman çarpacağı belli olmaz Eros'un oku. Bir ömrü aşkı arayarak geçirmiş olsan da tam vazgeçtiğin anda gelip seni bulabilir, bir çift göz aklını başından alabilir.

Doğru insanın doğru olduğunu anlamak için geçmiştir sadece elinde olan. Bulduğunun aşk olduğunu anlamak için zaman geçmesi gerektir. Bazen az bazen çok zaman sonra hala baktığında o bir çift gözün derinine, zangır zangır titreyebiliyorsa için doğru insan için alıp verilmiştir hep nefesin.

Aşkın ömrü vardır, belki de yoktur derdine düşmeden, kişisel beklentilerin tuzağından olabildiğince uzak, üç doğrunun biraraya getirdiği mucizeyi iki insanın kayıtsız şartsız birarada olabilme olanaksızlığı ile taçlandırabilirsen eğer, senden mutlusu yoktur.

Acı çekmekle yüceltilmez aşk, uğruna ciltlerle roman, kıtalarca şiirle süsleyecek iç sıkıntıları ile kıymetlendirilemez. Bir çift gözün dünyası kadardır senin dünyan. Her ne pahasına olursa olsun peşinden gidilebilecek bir hayattır arkana bakmadan.

Şansınadır bundan sonrası bir gün anlatmak için kendine maceran:

Doğru yer, doğru zaman, doğru insan.

Daha Güzeli Varken

2010-09-25T13:58:00.000+03:00

Hayır, memnunsuz değilim. Sadece daha güzeli varken neden daha azıyla yetinmem gerektiğini anlamaya çalışıyorum.

Ataşehir'de uluslararası bir "kahvehane" zincirinde, yoldan epey bir gürültüyle gelip geçen araçları seyredip, "lüks" aldatmacasıyla sosyal konut görünümündeki beton apartmanlar silsilesini izlerken bu ülke gerçeğine göre sınıfsal olarak bir çıt yukarıda olduğum hissi yaratılmak istenebilir zihnimde ama değil, biliyorum.

Evet, bu ülke gerçeğine göre, allahın dandik kahvesine "iks lira" para ödeyip, elmalı dizüstü bilgisayarımdan elmalı cep telefonum aracılığı ile "iks gigabyte" bağlantı kotamdan kullanıp, tuhaf tuhaf "tiineycırlar" ve donuk bakışlı plastik büyüklerden oluşan "nezih" insanların arasında bu satırları yazabiliyor olmak bir ayrıcalıkmış gibi sunulabiliyor; tuhaf olanı, da ciddi bir kitle bunun gerçeklik olduğuna inanabiliyor.

Hayır, beni tatmin edebilecek yüksek değerler bunlar olamaz hiçbir zaman. Tatminsizlik bir azımsamadan çok başka başka değerlerin zihnimde anlam bulmasından kaynaklanıyor elbette.

...

Dingin su kenarında bir yer düşlüyorum bu satırları yazarken, kanal kanal akıp giden bir durağanlık. Cıvıl cıvıl da hayat fışkırıyor ama. Her yanı nakış nakış işlenmiş bir doku, bir kapısı bir kapısına benzemeyen, bir penceresi bir penceresinden ayrı, yine de şöyle bir uzaktan baktığında hepsi biribiri ile muhteşem bir uyumu içinde barındıran yapılardan kurulmuş bir yaşam alanı.

Tanrı'nın bahşetmediği bir doğayı insan zekası ve inceliği ile yaratıp, insana değgin ne varsa içinde barındıran, başka başka bireyleri kendi başkalıklarında bir potada birleştirip birarada yaşatmayı başarabilmiş bir masal-kent. Ağaçları ve insanı mevsimine göre giyinmiş, herkesin kendi gerçekliğini ötekinin çizgisini geçmeden yaşayıp gittiği bir diyar.

Yan masada oturanların ses tonlarının tınısı, görüntülerindeki zenginliğin doğallıklarından kaynaklanması, ortamdaki müziğin ruhu sarması, kahvenin kokusunun bir başka olması.

Bağarış yok, çağarış yok, korna sesi, kavga-gürültü hiç yok, itiş kakışsız koşturmacasız ama her şeyin tıkır tıkır işlediği bir düzende akıp giden kıvamlı bir hayat.

Orada yazmak isterdim bu satırlarımı. Suyun insana hayat verdiğini bilen insanların açtığı kanallardan birinin köşesine iliştirilivermiş ahşap bir iskelede, dipdibe başka başka insanlarla, ama ılık ama serince bir günde ama mutlaka güneşli günlerin kıymeti bilindiği anların tadının kaçırılmak istenmediğinin bilinciyle, kimseye oynamaksızın, tam kendim gibi olabildiğim anların keyfiyle.

Ağaçlardan suya dökülen yapraklar, o yapraklı suda oynaşan masalsı evlerin yansımaları; gökyüzünün maviliği önceliğimse de havanın berraklığının değeri; ta ayak parmaklarıma kadar çekip hissedebildiğim o derin nefes.

Daha çok oksijen çekebilseydim içime şimdi, daha güzel şeyler yazabilirdim.

Sınırın Sıfırında - Sinirin Sıfırında

2010-09-24T18:18:00.001+03:00

Erkeklerin yaşamlarının bir döneminde insanlıktan çıkıp bambaşka bir boyuta geçtikleri için askerlikte yaşanılan anlar iliklerine kadar işlenir ve bu anılar ömrün kısa vadede bütün, uzun vadede de bir kısmını etkileyen olaylar silsilesidir.

Yaşanırken her şey normal gelir ama gün gelip de askerlik anısı olarak anlatılmaya başlandığında, değil dinleyenler, anlatan tarafından dahi uydurma olarak değerlendirilir, oysa ki hepsi tek tek yaşanmıştır. Kimisi sos mahiyetine abartmalar katabilir ama sonuç olarak şu bir gerçektir ki: Çeken bilir.

O yüzden unutulmaz askerlik anısı, o yüzden yabana atılmaz.

...

Sınırın sıfırında kurulmuş bir karakoldayız. Çoğu, vaktiyle bu ülkenin uğraştığı sınır kaçakçılığı ile mücadele amacıyla dağ başlarına serpiştirilmiş derme çatma küçük gri binalardan birinde. Zamanla baş gösteren terör olaylarına karşı ahırları yatakhaneye dönüştürerek kapasiteseleri arttırılmaya çalışılmış gecekondu misali bir asker ocağı.

Sarp dağlarla çevrili bölgeyi bir huni gibi düşünecek olursak, bu huninin dörtte üçü Türkiye'nin, dörtte biri de komşu ülkenin toprakları. Karakol bu huninin içinde bir çentik misali yamacın içine kurulu. Ulaşımdan mahrum, tacize açık bir bölgede durmuş zaman, sürüp gitmeye çalışan yüzlerce yitik hayatın kimseyi ilgilendirmeyen öyküsü.

Üst devrelerin koğuşu karakol binası içindedir ya bu lüks sayılır, alt devreler ahırdan bozma koğuşta dona titreye dinlenir, günlük ihtiyaçlarını karşılamaya çalışır. Ahır dedikse aklınıza Hollanda ineklerinin yetiştirildiği lüks binalar gelmesin, bildiğin taş duvarlı, toprak damlı bir yapıdır bu. Subay kısmı ana binadadır. Sınır kaçakçılığını önleyecek üç beş kişi için düşünülmüş tek bir odayı on on iki kişi paylaşır. Yatak azdır, yatak sıcaktır, çünkü bir yatağı iki, bazen üç asker paylaşır. Her laftan cinsel çıkarımda bulunmaya meraklı okuyucu için belirteyim, subayı eratı yatak paylaşımını aynı anda değil biri nöbetteyken diğeri uyumak suretiyle yapar ve pek dalga geçilebilecek bir durum yoktur.

Siz hayatla dalga geçmek istersiniz ama o tüm ciddiyeti ve soğukluğu ile keser önünüzü. Siz yine de tutar İstanbul'daki evinizde yattığınız gökkuşağı renkli nevresimi istetirsiniz ki bu donuk hayata bir parça renk gelsin diye.

Toprak biti diye bir şey vardır burada, ki tam bir baş belasıdır. Elbiselerin kat yerlerine tahta kurusu misali sıra sıra dizilmiş minik böcekler gizlenir de her fırsatta yerler bedeninizi. Saç biti gibi başınıza toplanmaz da tüm vücuda yayılır, kaşım kaşım kaşındırarak delirtir insanı. Subayların hijyen olanakları bir parça daha iyi olduğu için daha az karşılaşırlar bu durumla ama illa ki erat kısmının gündelik temizliğinin bir parçasıdır toprak biti ayıklamak.

Aynı giysilerle yatar kalkarsınız on gün, on beş gün, ki kat kattır üzerinizdekiler soğuktan korunmak için. Don, kilotlu çorap, eşofman üzerine giyersiniz kamuflajınızı. Ayağınızda iki çorap üzerine bir de yün çorap vardır. Askerin botu üzerinde eski madeni beş liralıklar kadar delik olabilir, İstanbul'dan üniversite'deyken giydiğiniz botu istersiniz annenizden ki askerinize bot verebilesiniz.

Kışın kalkmak bilmeyen kar yüzünden sadece hava yolu ile ulaşım sağlanır. Bir mektubun kırk günde elinize ulaşması sevinilecek bir ihtimaldir, hiç ulaşmamasından yeğdir.

Günlerce erzak gelmediği için günde üç öğün un çorbası içmek zorunda kalırsınız. Odun olmadığı için komşu'dan gelen mazotla pişer yemekleriniz, boğanızdan geçen her şey mazot kokar. Ekmeğin içinden fare pisliği çıkması olağandır ama fare kuyruğu çıktığı zaman insan yanınız ortaya çıkar da biraz mideniz bulanabilir.

Göreve başladığınız ilk birkaç gün sınır mevzilerinizde başınız eğerek dolaşırsınız ki tacizlerden korunabilin ama zamanla dik yürümeye başlarsınız ki bir an önce ölüp kurtulmak düşüncesiyle.

Kışın telefon telleri bir şekilde kopar yol üstünde, timlerle çıkarsınız karakoldan, allahın dağlarında o kopuk telleri ararsınız bata çıka, asker donma tehlikesi geçirir.

Yazın operasyona gidersiniz, elinize mayın dedektörleri verilir, bir tanesi vara yoğa öter öteki hiç ötmez, allahın dağında adım atmaya önce korkar, sonra da “eeeeh be! ne olacaksa olsun” diye elinizi kolunuzu sallaya sallaya yürümeye devam edersiniz cahil cesaretiyle ve tabi çaresizlikle.

Orada bulunduğunuz süre boyunca güneş batarken nöbete-pusuya çıkar, güneş doğarken karakolunuza döner yarı baygın mazot kokan kahvaltınızı eder yatar uyursunuz. Tüm gece o ayazda, karda tipide ayakta olduğunuz için 3-5 nöbeti nasıl bir şeydir, hiç bilmezsiniz.

Zifiri karanlık gecelerde tek güzel şey gökyüzündeki sonsuz yıldızlardır. Yüzlerce dilek tutabilirsiniz yüzlerce yıldızın kaydığı gecede ama dileğiniz hep aynıdır: “Evime döneyim”…

Doğu'da kimsenin iplemediği o sınır karakolunda eksi otuz derecede günler yokluk ve çaresizlik içinde donarak geçmektedir. Çarşı izni denen şeyden de haberiniz yoktur, zira en yakın çarşı kilometrelerce uzakta ve asla ulaşamayacağınız bir yerdedir. Sivil yaşamında akşam yemeklerinde kıvırcık salatası olmadan sofraya oturmayan biriyken haftalardır un çorbasından başka yiyecek bir şey bulamayabilirsiniz. Tam kırk gün sonra karlı dağların ardından aniden bir sikorsky gelir ve yokluktan ve açlıktan bunalan karakola erzak niyetine kasa kasa coca cola ve çuval çuval soğan getirir ortalığı kar fırtınasına katarak. Hedef olup vurulmamak için üç dakikada helikopterin motoru durdurulmadan erzakın boşaltılması gerekir. Helikopterdeki asker kasa kasa coca cola'yı ve çuval çuval soğanı buzla kaplı piste atar, karakol askerleri de atılan erzağı karakola taşımak için koşuştururlar.

Bu hengame içinde askerlerin boşaltma işlemini izler ama gözünüz boşaltma yapan askerin bir önceki karakola teslim ettiği anlaşılan kıvırcık marul kasasından kalma tek bir kıvırcık yaprağının askerin botu altında nasıl ezilip simsiyah olduğunu görürür ve o yeşilimsi yaprak bir hazan yaprağı gibi helikopter kabininden karlı piste doğru süzüle süzüle düşerken boğazına takılan kocaman bir düğümü için için yutkunursunuz.

Başka bir kırk gün kadar sonra yine bir sabah nöbet dönüşü yarı baygın uykudayken "helikopter geliyor, telsizle haber geldi izine çıkıyormuşsun" diye dürtülerek uyandırılır, rezil ve pasaklı bir halde alelacele çantanızı hazırlar birden helikoptere binerek kendinizi ilçe merkezindeki taburda bulur, sonra da birkaç gün sizi uçağa götürecek konvoyun gelmesi için yine gün sayarsınız. İlçe merkezinde konvoyun gelip sizi havaalanına götüreceği günü beklerken askerlerinizin ailesini ararsınız tek tek, kendinizi tanıtıp “merak etmeyin iyi” diye “müjde” verirsiniz. Selamlar alır selamlar yüklenirsiniz. Dualar alıp dualara sarılırsınız.

Her daim moralinizin yüksek olması gerekir bir de. Çünkü iki yüz civarındaki askerin moralinin yüksek olması sizinkine bağlıdır. Her gün gelip "ben kafayı yedim" diyene "deliler asla kafayı yedim demez, ben akıllıyım derler" diyerek karşılık verip geçiştirirsiniz; bu kez de ertesi gün gelip "ben çok akıllıyım" diyerek çıkarlar karşınıza, güler geçer oradan kurtulacağınız günün bir an önce gelmesi için dua edersiniz.

Sonra gün gelir sizden üst devrelerin teskere alıp gittiğine şahit olur, buralardan kurtulunabileceğine kanaat getirirsiniz, içinizde bir umut ışığı doğar. O zaman can yeniden kıymetlenir, bir an önce ölmekten vazgeçip operasyonlarda kendinizi öne atma huyunuzu gözden geçirirsiniz.

Herkesin tüm hayat hikayesini ezbere bilirsiniz, konuşacak bir konu kalmayınca milletin sinirden birbirini yememesi için şaibeler uydurursunuz "yarın helikopter gelecekmiş, filanca gün operasyon olacakmış" diye ki millet bunları konuşsun birbirine sarmasın diye.

Taciz yeseniz cephaneniz belki yetecektir ama planlı bir saldırı karşısında, hele ki gecenin bir vaktiyse ne kadar dayanabilirsiniz, ne zaman yardım gelir allah bilir, düşünmek bile istemezsiniz ama düşünmek için zamandan bol bir şey yoktur o dağ başında.

Sonra denetlemeye gelir büyükler bir gün karakolu, her şey gösteriş içindir, kitabına uysun diyedir, her şey kitabına uydurulur, her şey yolundaymış gibi yapılır.

Asker açtır, asker üşüyordur, asker bunalımdadır. Ailesi ile ilgili sorunları hakkında haber alan mehmetçik izine gidemez, ne helikopter gelir onu almaya ne firar edebilecek şansı vardır, her taraf mayınlı sahadır. Ki o mayınlı sahanın haritasını civardaki köylüler askerden daha iyi bilir.

Köy var dedikse de öyle muhtarı ihtiyar heyeti çeşmesi köy odası olan bir yer düşünülmesin lütfen. Sınırın tam sıfırında kuş uçmaz kervan geçmez yirmi otuz kişinin yaşam mücadelesi verdiği terk edilmiş ve unutulmuş bir yaşam mahali hayal edilmelidir. Üstelik ikinci dünya savaşı yılları da değil bahsedilen, milenyuma beş kala yaşanmış bir hikaye bu. Ve eminim ki bir arpa boyu dahi yol alınmamıştır o günden bu güne şu cennet vatan, şu güzeller güzeli ülkede.

Çatışmaların içinde buluverirsiniz birden kendinizi, hayatınız bir film şeridi gibi geçecek sanırken gözünün önünden, vızır vızır mermilerdir sağınızda solunuzda uçuşan? Kurşun sesinin “dışşinyaaaa” değil de sıcak bir “şak” tonunda şaplak sesi olduğunu farkedersiniz, sanki sizi biri alkışlıyormuşçasına. Bu ışık cümbüşüne bakar şaşırıp kalırsınız:

Benim burada ne işim var?

İlham-ı Yegah

2010-09-24T16:03:00.002+03:00

Yazıya dökülen sözde, resime dökülen çizgide, şarkıya dökülen her notada yaşam bulan bir yüce duygudur ilham. Adına sanat dediğimiz her yapıp etmelerin yaratıcı özüdür.

Periler uçuşturur kimisinin zihninde. Kimi için kaynağı ıssız bir gecedir, kimi için de uluorta bir pazar şenliği.

Bazısı Neptün’le iyi geçinir yardımları için bazısı bir otobüs koltuğundaki yırtıktan binbir mana çıkarır. Suya bakıp rüyaya yatmak işe yarar bazen, bazen de oturup adam gibi başından sonuna planlı programlı bir kurgu ile yaratılır.

Gökyüzünden süzülen bir ışık gibidir ilham, öylece insanın içine doğan, içindekileri dışarı saçan ilahi bir nur gibidir.

Gelip giden bir yanı olduğu kesindir. Sanki normal bir şeymiş gibi insanüstü eserlerin ortaya bir çırpıda çıkıvermesi mümkünken, sabırsız zaman dilimlerini geçirmek, ortaya bir şey koymak için doğum sancıları ile dayanılabileceğinden çok daha fazla süre çırpınmak da gerekebilir.

Peşine düşürdükleri için bulunmaz nimettir ilham, iltimaslı davrandıkları için her ne kadar kıymetliyse de çocuk oyuncağıdır.

Özünde her türlü iyiliğin ve kötülüğünün olasılığını içinde barındıran insanoğlunun varoluşunda tek takdir edebilecek yetenekse sanat, sanatı üretebilmek için de yaşadığı toplumun harmanında kimi zaman kavgalarını kimi zaman sevdalarını ortaya koyduğu her yapıtın temelinde, arka planında onu bu noktaya getiren yoldur aslında ilham.

Beklenir...