ŞENER YILDIRIMLAR

Vosvos Yolda Bırakmaz

2017-02-25T21:37:00.002-02:00

Bu sözü bir çok vosvosseverden duymuşsunuzdur.Göğsü kabararak gerine gerine söyler "vosvos yolda bırakmaz" diye.Bunu muhtemelen durup dururken de söylememiştir.Meraklı birisi mutlaka sihirli soruyu sormuştur:Peki arızalanıp yolda kalmıyor mu?

Hayır efendim, arızalanmıyor, yolda da bırakmıyor...Çünkü düşünüldüğü gibi zor bir araba değil, aksine çok sade ve size derdini en kısa yoldan anlatan bir yapıya sahip.Yeter ki derdini anlayın ve sesine kulak verin.

"Hadi canım sen de" diyenleri duyar gibiyim.O zaman şöyle tamamlayayım, çünkü cümle eksik oldu:
Vosvos yolda bırakmaz, gideceği yere kadar gider, orada bırakır.Bu söz boşuna söylenmemiştir, tecrübe ile sabittir.Bunu ilk duyduğumda çok şaşırmış ve çok etkilenmiştim.Bu arabanın bir kişiliği olduğuna inanan biz çılgınlar için derin anlamı olan bir söz.

Hemen ardından sizi biraz daha şaşırtayım.Derler ki; gitmiyorsa, çalışmıyorsa mutlaka size anlatmak istediği bir şey vardır.

Aslında bütün mesele derdinden anlamakla alakalı.Tabi bazen elimizden gelen bir şey olmayabilir, ciddi sorunlarla karşılaşabiliriz ama bu sorunların büyümesini engellemek bizim elimizde.Çoğumuz zevk alarak vosvosumuzun ufak tefek problemleri ile ilgilenmeyi seviyoruz.Bazen derdimizi anlayan usta bulamamaktan yakınıyoruz, birbirimize sorup tecrübelerimizden faydalanmaya çalışıyoruz, bazen de sorunu tartışırken kendimizi motoru kucaklayıp yere indirmiş halde buluyoruz.Bazen başarıp gururlanıyoruz, bazen de motoru sırtlanıp ustanın yolunu tutuyoruz.

Bunların hepsi bize gösteriyor ki, vosvosseverlerin genel özelliği; mekanikten hoşlanması, söküp takmayı, bozup yapmayı sevmesi ve en önemlisi maceracı bir ruha sahip olması.Durdurulamayan bir merak ve öğrenme isteği içerisinde bir sorunumuzu çözdüğümüzde kendimizi biraz daha mutlu hissediyoruz.Biraz daha tecrübe kazanmanın verdiği güven ile artık arabamızı daha çok tanıyarak güvenle yol alıyoruz.Ondan sonra bize birisi arıza yapmıyor mu, yolda bırakmıyor mu diye sorunca da cevap vermeden gülümsemeyi tercih ediyoruz.

Nisan 2014, yer Korkuteli Yaylası, Antalya'ya 80 km, Saat 22:00 Hava 10°C

23 Nisan'da Bursa'dan çıktığımız yolculuğumuzun 600. kilometresi.Kabul ediyorum aracımız yavaş gidiyor ve planladığımız varış saatinden 2 saat gerideyiz.İzmir, Aydın, Denizli ziyaretimizden sonra nihayet gece yarısı da olsa Antalya'nın sıcacık sabahlarına uyanacağımız otelimize varıp başımızı yastığa koyabileceğiz.Bunun hayaliyle yol alırken, hafif kızarık yanan ve sorun teşkil etmeyen şarj ışığı birden daha çok yanmaya başladı.Bunun anlamı akümüz artık şarj etmiyor.Akünün durumuna göre bu gece vakti farlarımızı kapatmadan gidersek Antalya'ya varamayacağımız ve o yastığa başımızı koyamayacağımız.Farları kapatıp bu karanlıkta yol alamayacağımıza göre kenara çekip sorunun ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz.Tek şeritli bir yol kenarındayız.En aydınlık yer, bir cami inşaatı önündeki sokak lambasının altı.Etrafta yanımızdan hızlıca geçen kamyonların kulağımıza çaldığı ıslıktan başka bir ses yok.Önce arka koltuğun altındaki aküye ulaşıp, akü kutup bağlantılarını kontrol etmeyi düşünüyoruz.Bunun için arka koltuğun üzerindeki eşyaları indirmemiz gerekiyor.Bu saatte uğraşılmayacak bir iş olmasına rağmen işe koyulduk, eşyaları boşalttık, aküye ulaştık.Aküde sorun yok.Antalya'daki ustamız Ahmet Abi'yi arayıp teknik destek aldık.Arkanızda güvenebileceğiniz kişilerin olması her zaman size destek verir.Çok geçmeden sorunun şarj dinamosunun kömürlerinde olduğunu anladık.Kömürlerin yaylarını çekerek bir miktar uzatık ve kollektöre basmasını sağladık.Kontağı çevirip marşa bastığımızda ışığımız sönmüştü ve akü şarja devam etti.Dağılan takımları ve etrafa yaydığımız koltuğun üzerindeki eşyaları yerlerine koymaya çalışırken ters yönden bir Toros yanımızdan geçerek, cami inşaatının yanındaki kulubenin önüne yanaştı.İçinden inen kamuflajlı amcanın arka koltuktan aldığı pompalı tüfeğini görünce biraz acele etmenin faydalı olacağını düşündüm.Selam vermeden geçip gitmesinden pek dost canlısı olamadığı belliydi.Aceleden cami tuvaletini de kullanamadan her şeyi arabaya tıkıp bastık gaza.Genel seyir hızımız 80 km iken 90-100 km arası hıza çıktık.Gaza bastıkça şarj ışığı da sönüyordu.Korku, panik, stres bir yandan, tuvalet ihtiyacı diğer yandan, hem fizyolojik, hem de psikolojik baskı altında kalan 80 km'yi bitirip Antalya'ya indik.

Bizi karşılayan dostlarımızla edilen sohbet ve içilen çayların ardından, ertesi gün Antalya'nın sıcağına nihayet uyanabilmiştik.Huzurlu bir kahvaltının ardından ustamızı ziyaret ettik.Kömürleri yenileyip genel bakımların ardından yola koyulduk.

Ahmet Abi bana o gece telefonda şunu söylemişti:
-Hiç bir şey yapamazsan gelebildiğin kadar gel, ben sana yolda yedek akü getiririm, onunla da Antalya'ya varırsın.

Ahmet Abi yağ sızıntılarına bakıyor.

Böyle bir desteğim olmasaydı, aküm zayıflayıp farlarım gösteremeyecek kadar azalınca, elektrikçisi olan bir benzinliğe çekip yardım alabilirdim.Ya da akümü şarj ettirip, gece orada konaklayıp, sabah da Antalya'ya doğru yola çıkardım.Akü sadece ateşleme yaptığında kapasitesine ve verimliliğine göre bana yeterdi diye düşünüyorum.Akü şarj olmadığında, farlar ve kuvvetli müzik tesisatı aküyü çabuk bitirebilir.Örneğin benim o yolculukta kullandığım akü, farları açık unuttuğumda yarım saatte bitiyordu.

O gece serin ve hatta soğuk havada, elinde pompalı tüfekle cami inşaatını bekleyen görevlinin olduğu Korkuteli Yaylası'nda konaklamak zorunda kalmadığımız için mutluyum tabii ki ve burada edindiğim tecrübeyi unutmam mümkün değil.Bu ve bunun gibi uzun yolculuklara çıkma cesaretini bulmamdaki sebep de her zaman birbirine destek olan bu güzel insanlardan başka bir şey değil.

Şubat 2017, Yer Bursa, İstikamet Orhangazi

Yaklaşık 1 saatlik yolum var ve zamanım kısıtlı.Genelde 80 km'yi geçmem fakat bu kez 100-110 km ile seyrediyorum.Kapının önüne kadar geldim ve tam site girişinde motor durdu.3-4 kez marşa bastım çalışmadı.Durma şekli elektrik kesmesi gibi geldi ki daha önce başıma gelmişti.muhtemelen elektronik ateşleme beyni yandı diye düşündüm.İlk işim torpidodaki yedek beyni kontrol etmek oldu ve sürpriiiz.Beynin daha önce şu videoyu çektiğim yerde kaldığını hatırladım.Sen o kadar elektronik ateşleme hakkında anlat dur, yanınızda mutlaka yedek beyin bulundurun diye salık ver, ondan sonra da kendin ateşleme beynini yanına almayı unut.Olacak iş değil ama oldu işte.
O anda aklıma bu söz tekrar geldi.
Vosvos yolda bırakmaz, gideceği yere kadar gider orada bırakır...
Yok canım tam da kapının önünde mi yani?Olur da bu kadar olmaz...
Çok uğraşmadan en uygun yere iterek park ettim, zaten evin önüne gelmiştim.Acaba sorun ne, ateşleme beynini bu saatte nereden bulacağım derken yediğim yemekten de bir şey anlamadım.Yemekten sonra tekrar aşağı inip marşa bastım ve tek marşta çalıştı.Bir şey mi anlatmaya çalıştı, hızlı mı kullandın dedi bilmiyorum ama şimdilik sorun yok,iyiyiz yani...

Sözün özü vosvos yolda bırakmaz derken şaka yapmıyordum :)

Bu arada Antalya'dan sonraki yolun devamı aşağıdaki videoda.İyi seyirler.

Sünger:15 Yıllık Hayalin Peşinden Gitmek

2016-09-18T11:16:00.002-02:00

Şu girizgahı yapmak için 15 dakikadır yazıp yazıp siliyorum.Yine uzun zamandır yazmadığımı fark ettim ama umarım bu yazı bu ayrılığı af ettirecektir.

Eksik kalan yazılar, bölümler, gidilip yazıya dökülmeyen geziler, fotoğraflar şimdilik şöyle bir dursun.Her şey fotoğraflarda kayıtlı...İyi kötü anılar, dijital de olsa, 2 boyutlu düzlemlerde saklandı, hatırlanmayı bekliyor.Günü gelince de buradaki yerini alacaklar(umarım :) )

Şimdi gelelim esas konuya:

Araba delisi biri olmamama rağmen, beni yakından tanıyanların bildiği ortaokul yıllarında başlayan bir vosvos sevgim vardı.Ehliyet almama yakın bana sorulan, "sana ne araba alalım?" sorusuna verdiğim yanıttı, vosvos.Babama göre binilecek araba olmayan, yolda bırakırsa benzin döküp yakılacak bir hurda yığınıydı.Bana göre ise nasıl başladığını bilmediğim bir sevda...Çevremizde, eş, dost, akrabada kimsenin vosvosu olmamasına rağmen bana nereden bulaştığını bilmediğim ve giderek büyüyen bir tutku...Lisede ve üniversitede defterlerime, sağa sola çizdiğim vosvoslu hayallerim, her sene baharın gelmesiyle yeniden kıpraşır, gerek maddi, gerek manevi imkansızlıklardan dolayı, bir sonraki bahara ertelenirdi.

Böyle bir kumbaram olmasa da üniversitedeki harçlıklarımdan artırarak vosvos alma girişimlerim hep hüsranla sonuçlanmış, ben kovalarken, o hep kaçan olmuştu.

Her bahar olduğu gibi, bu bahar da yeşeren çiçeklerle birlikte yeşermisti içimdeki vosvos aşkı.Mümkünatı yoktu, bu kez kavuşacaktık hayallerindeki ihtiyarla.

İnternet üzerinden araştırmalarım son sürat sürüyor, eşin dostun kafasının etini yiyor, sanki bulacakmışım gibi araba pazarı senin, galeriler benim, gezip dolaşıyorum.Çevremde hiç vosvosu olan olmadığı gibi, tanıdığı olan da yoktu.Bağlantı kurabildiğim tek mevki internetti.

Komşu illerden ikisinde kafama göre birer tane vosvos bulduktan sonra, görmeye karar verdim.İlk önce Eskişehir'deki 76 model 1200 standart vosvosu görmeye, yolda kalırsa benzin döküp yakarım diyen babam ve kaportacı Halil Abi ile gittik.Vosvosun sahibi Murat o sırada işte olduğu için, adresini verdiği evinin önündeki vosvosu kendimiz bulduk.Evin bulunduğu sokağa girdiğimizde oracıkta bizi bekliyordu.Evden anahtarı alıp başladık sağını solunu incelemeye.Kafamdaki tek şey yürüyecek durumda olması ve gerekirse zamanla onun yaralarını sarabileceğimdi.Vosvos hakkında sayfalar dolusu okuduğum makaleler, internet blogları vs her şey, o sokağın girişinde kalakaldı.Daha önce bakıp incelediğim vosvosların hiçbirinde baktığım önemli noktalara bakmamış, tam anlamıyla bir akıl tutulması yaşıyordum.Babamın ve kaportacı Halil abinin bana çıkardığı masraf listesi bir kulağından girip diğer kulağımdan çıkarken, motorun marşına bastığımda aklımdaki tek soru, bu vosvosun adının ne olduğuydu...

Murat'in mesaisi bitip yanımıza geldiğinde çok uzunca bir konuşma yapmadan noter yoluna koyulmuştuk bile.Yokdayken Vosvosun durumu hakkında sorduğum soruların cevaplarının hiçbirini tam olarak hatırlamıyorum.Noter memuresi işlemi bitirip Murat'ın bana anahtarı uzatması ile artık her şey bitmiş, bu güzel sarı vosvosla yollarımız birleşmisti.

Noter çıkışı Murat'ı evine bırakırken kulağımdaki çınlama yavaş yavaş azalıyor, gerçek dünyaya dönüş yapıyordum.O sırada Murat kendine ait eşyaları arabadan toplarken adının "Sünger" olduğunu söyledi.Son bir kez etrafı kontrol etti, elini oturduğu koltuktan dışarı çıkartıp tavana okşar gibi dokundu:Vay be...Gitti tostos...

Murat'ın katıldığı Vosbağa etkinliklerden biri-Eskişehir

Vedalaşırken Ağustos ayında kamplı bir buluşma olacağını ve gelirsem mutlaka aramamı istediğini belirtti.O sene dahil, bu güne kadar 3 kez Vosbağa (Eskişehir Vosvos Derneği) etinlikleri için Eskişehir'e gittik.Her seferinde de Murat ile görüştük.

***

Bugün aradan iki buçuk yıl geçmiş, aylardan Eylül...Mevsim gereği vosvoslu etkinlikler azalıyor.Eskisi gibi fotoğraf çekme bahanesi ile gezilere ara vermediysem de, Sünger ile yol almak için gezi yapmaktan daha büyük zevk alır olduk.Bu süreçte neler yaşadık, kimlerle tanıştık, ne kadar yol yaptık, hepsini yazacağımı ümit ediyorum.
Şimdilik vosçakalın ;)

Bir Orman Rüyası: Servi ve Karga

2013-12-15T02:54:00.000-02:00

Henüz anlamı, amacı ve nasıl olduğu kesinlik kazanmamakla birlikte, bilinçaltımızdaki oluşumların, zamanla abuk subuk dışa vurumu olarak tanımlayabiliriz rüyaları.Kimi zaman korkarak, kimi zaman hüzünlenerek, ama yine de etkilenerek uyanırız, bir rüya gördüğümüzde.Bazen uyandığımızda hatırlayamaz, gün içinde yavaş yavaş gözümüzün önüne gelir ve etkisi bütün gün sürer rüyaların.Kimi zaman da öyle gerçek bir rüyadan uyanırız ki, rüya mı gerçek, gerçek mi rüya, kısa bir süre algılayamaz ve az önceki gerçeklik her neyse, oraya dönmek isteriz.

Lise dönemlerimde, böyle gördüğüm rüyalardan sonra defterimi açar, sayfalar dolusu yazardım.Herkes uyanıkken yazardı, ben rüyamın etkisi geçmeden doldururdum sayfaları.Genelde aşık olduğum ya da en azından aşık olduğumu sandığım platonik bir hayalin ardından gerçekleşirdi her şey...Yazdıkça, bu hayalin, bende etkisinin azalacağını ve artık peşimi bırakacağını düşünür, rahatlardım.Kimi dostuna anlatır, kimi arkadaşına...Kimisi suya anlatır derdini, kamış olur, ney olur.O günlerde yazılarımı okuyarak kaydettiğim kasetim bile vardı.Maalesef ki bugün kayıp...

***

Çocukluğumdayım.Çocukluğum Bursa'nın eski bir mahallesinde geçti.İki katlı bahçeli evimizin alt katında, ayaklarımı pencerenin demir parmaklıklarından aşağıya sallandırarak otururdum sıcak yaz günlerinde.Fakat bu kez kış, hava karlı.Camı açamıyoruz.Kuzine gürül gürül yanıyor.Camın arkasından, yağan kara bakıyorum.Az sonra komşumuzun oğlu Ramazan, soğuktan kıpkırmızı olmuş elleriyle, birbirinden büyük 3 tane kartopu yapıyor.Penceremin önüne sırasıyla, büyükten küçüğe, üst üste diziyor ve bu çilli çocuğun solgun yüzünü güldürmek için, bir kardan adam yapıyor.Daha sonra el sallayarak uzaklaşıyor.

Vakit öğlen.Evimiz mezarlığın bir sokak üzerinde...Mezarlığın etrafını çevreleyen yüksek duvarların arkasından yükselen, uzun boylu servi ağaçlarının üzerini kargalar mesken tutardı her zaman.Yine öyle oldu.Yine ezan okundu.Kargalar büyük bir çığlık ve gürültüyle, üzerindeki kara aldırmadan, kondukları servileri terk ettiler.

Küçüğüm...Her seferinde olduğu gibi yine irkildim.Uçuşan kargaları izledim perdenin arkasından.Hepsi aynı yöne doğru gittiler.Bir tanesi bana doğru yöneldi, sonra camın önüne kondu.Kardan adamıma zarar verecek diye korktum.Ama korktuğum olmadı...

Kargalar insanların korktuğu kuşlardır.İnsanların arasında yaşayan, ama çoğumuzun ne yavrusunu ne de yuvasını görmediği, gizemli kuşlardır kargalar.Uzun seneler yaşadıkları rivayet edilir.Siyah ve kurşuni renklerinden ötürü, bana hep takım elbise giymiş insanları andırırlar.İnsanlar karşısında saygınlıklarını korumak için takım elbise giyen kargalar...Bizler gibi...

Takım elbiseli karga camı tıklatmaya başladı.Bir şey anlatmaya çalıştığını sandım.Belki de karnı acıkmıştı.Oysa tıklattığı cam az sonra kendiliğinden aralandı.Artık ondan korkmuyordum, çünkü artık karganın gözünden kendimi görüyordum.Şirin, çilli, uzun saçları kulaklarını örtmüş çocukluğumu görüyordum karşımda.

Artık karga bendim.

Hafif bir sıçramayla kardan adamıma da zarar vermeden uçtum pencereden.Ezan bitmişti.Mezarlığa doğru yöneldim.Karga bendim ama, ne yapacağımı bilmiyordum.Nereye uçtuğumu, neden uçtuğumu bilmiyordum.Sadece karganın gözleri miydim, yoksa kanat çırpan karganın kendisi miydim, hatırlamıyorum.Ama mahallenin üzerinden uçuyordum işte.Akşama babamın gelip arabasını park edeceği sokaktan, ağabeyim okuldan gelince kızakla kayacağımız yokuştan, arkadaşlarımın sonbaharda top oynadığı, benimse futboldan anlamaz tavrımla, dökülen çınar yaprakları arasında koştuğum arsayı terk ederek uçtum.

Bir yere kaçtığım yoktu.Kimse fark etmeden eve geri dönecektim.Pencereyi de açık bırakmıştım nasıl olsa.Önce ağabeyim gelecekti.Onun gelme saatine yakın, mavi tulumumu giyip kızakla kapının önünde hazır bekleyecektim.Babamın eve geliş saatine yakın, tekrar pencerenin önündeki yerimi alıp, babamın arabasını nasıl park ettiğini izleyecektim.Yaptığım şeyden o kadar emindim ki, her gün yaptığım şeymiş gibi rahat ve huzurluydum.Ama uçuyordum.

Mezarlık duvarını aştım.Benden başka geri dönen bir karga yoktu.Mezarlığı geçtim.Bulunduğum yer sık ağaçların olduğu büyük bir ormana dönüştü.Az ileride, üzerine diğer ağaçlara göre daha az kar yağmış bir servi gördüm.Ben bu ağacı daha önce görmüş müydüm?Buradan daha önce de geçmiş miydim?Sanırım burası karganın her zaman konuğu ağaçtı.Bu ağacı geçtim.Dolandım.Rüzgar çıkmaya başladı.Tekrar geri döndüm.Aynı ağaca doğru yöneldim.Servinin diğerlerine göre daha açık, beyaz bir kabuğu vardı.Diğerlerine göre, diplerindeki piçlerden arınmış, ayıklanmış pürüzsüz, süslü bir yapısı...Rüzgar estikçe sert dalları hareket ediyor.Dalları sallandıkça, akşam güneşi üzerine vuran servinin üzerinde parlayan bir şey olduğunu görüyorum.İlgimi çekiyor.Üzerine doğru süzülerek yaklaşıyorum.Rüzgar estikçe bir görünüp, bir kayboluyor.Ağacın sağ üstüne doğru konumlanmış, yaklaştıkça daha da parlıyor.Tohumlarından birinin, böyle parlak ve sert bir yapıda olduğunu anlıyorum.Yanına konuyorum tohumların...Bir süre parlak tohuma bakıyorum.Kendimi seyrediyorum.Ağaç, rüzgar estikçe sallanmaya devam ediyor.Bu hareketiyle, benimle konuşmaya çalıştığını anlıyorum.Bana bir şeyler anlatıyor.Anlattığı şeyi anlamıyorum fakat sohbet eder gibi bir tavrı var benimle ağacın.Tanıdık, sevecen, doğal, ne istediğini bilen, ne anlattığını, neden yanımda olduğunu, neden onunla olduğumu bilen bir tavrı var.Sanki iki eski arkadaş gibi samimi.Önce sizli-bizli, resmi bir tavır gibi ama hayır; senli-benli samimi...

Buraya kök salan o değilmiş gibi, her an buradan gidecekmiş gibi, bir yanının hep ürkek olduğunu hatırlıyorum.Öyle hissettiriyor bana.Sanki üzerine konan ben değilmişim de, beni çağıran, oracıkta oturan ve gelmemi bekleyen oymuş gibi...Sanki yolum tesadüfen ormana düşmüş de, geçerken görmüşüm gibi...Evimden uzakta, kalacak yerim yokken, bana sahip çıkmış gibi...Beni sıcak evimden çıkarıp, penceremden ayırıp, bu kış günü buraya getiren kendisiymiş gibi...Hiç ayrılmamı istemez gibi ama, dallarını sallayan rüzgar yüzünden, beni üzerinden atmaya çalışan da kendisiymiş gibi...

Akşam güneşi de son ışıklarını koparırken soğuk, parlak karların üzerinden; böyle bir his vardı ormanda...

***

Uçak seferleri iptal olup, evime döndüğüm Diyarbakır-İstanbul otobüsü mola yerine yanaşmış, açılan kapıdan giren soğuk, bacaklarımdan başlayan ürpertiyle uyandırdı beni.Yola çıkalı 12 saati geçmiş, şoförün üzerindeki saat 02:00'ı gösteriyordu.Telefonumdan dinlediğim Cenk Taner, bilmem kaçıncı kez dönüp, "Bir Şehre Merhaba Dedim" derken, beni merak edenlerin "Neredesin?" mesajları WhatsApp'da cevap bekliyordu.

Cenk Taner - Bir Şehre Merhaba Dedim

Soğuk Ülkenin Sıcak İnsanları 1. Bölüm: Moskova

2013-12-14T23:38:00.000-02:00

Başlık ne kadar afilli dursa da, Rusya'da insanların çok sıcak olduğunu söyleyemem.Ama Cenk Taner'in son albümü "Yoldan Çıkmış Şarkılar"ını dinlerken böyle şeyler yapabiliyorum.(Müdür, Cenk Taner'i ara, yazıya ürün yerleştirme uyguladık de, konserde ön sıradan bi yer ayarlasın, haftaya Kadıköy'deyiz, hadi bakim)

Bu kez de bir ilke imza atarak Rusya'da ziyaret ettiğimiz iki şehir için iki video hazırladım."Arkadaş, bu adam yazılarına bir video koysa da, izleyip dağılsak" diyenler için yaptım bunu.Yalnız kendimi çekmeyi unutmuşum.Öyle her yerin özeti falan değil izleyecekleriniz.Aslında yeni aldığım cep telefonumun video performansını denemek için çektim, itiraf ediyorum.Aldım elime, konuşa konuşa çektim.Titreşim önleyiciyi de kapatmayı unutmuşum.Berbat bir şey oldu.Youtube sağolsun, düzeltti biraz.İdare edin.Bundan sonra da bunu daha düzgün yapmaya çalışacağım.

İsteyenler izledikten sonra dağılabilir ;)

Bir ay önce Photo Camp Club'ın düzenleyeceği Rusya gezisi iptal olmuştu.Fiyat iki kişi için bütçemizi aştığı için gitmeyi düşünmemiştik.Diğer bir grup arkadaşımızla Sinop'a gitmeyi düşünüyorduk.O sırada sirtcantalilar.com sayfasının sağında Pegasus'un Domodedovo Havaalanı'na yaptığı uçuşun fiyatının gidiş-dönüş 374 TL olduğunu görünce, bizim için bayram tatili planı o sırada netleşti.Böbreklerimizin birer tanesini Rus mafyasına hediye edişimizin hikayesi de böyle başladı.Şu an bu yazısı Bursa Devlet Hastan...Şaka şaka :P

Rusya'ya vize de olmadığına göre, pasaportlarımızı alıp çıkacağımız gezinin planı şöyleydi:

İlk 2 gün Moskova.

2. gece tren ile St. Petersburg.

3, 4 ve 5. gün St. Petersburg.

5. gece trenle Moskova'ya dönüş.

6. gün akşama kadar Moskova ve İstanbul'a dönüş.

Moskova'daki 3 hava alanından biri Domodedovo.Sadece uçaktaki Rus hostes, hava alanının ismini doğru söyleyebildi.Pilotun ve diğer hosteslerin yaptığı 4 anons da fiyaskoydu.İsmini bir türlü doğru söyleyemediler ya, neyse.Hava alanına indik.Her zamanki gibi, gezgin bilgi noktasından şehir haritası alacağız.Elimizde internetten indirdiğim metro haritası var ki, İ.Melih Gökçek'in kafa tuttuğu Moskova metrosu şu şekilde:

İnternetten indirdiğim bu haritanın işe yarayacağını düşünmüştüm.Kendime göre pek de uyanıktım, fakat elin milliyetçi Rus'u turistik şehirlerinde bile çoğu tabelada sadece Kiril alfabesini kullanıyor, böylece neye uğradığımızı şaşırıyoruz.Şehir haritası bulamadığımız gibi, bir de hem Kiril hem de Latin alfabeli bir metro haritası bulmak zorundayız.Neyse ki yanımızda, önceden Rusya haritası yüklediğim yön bulmaz cihazı ve android cep telefonlarımız var.

Hava alanından şehir merkezine gitmek için otobüs ve tren seçeneği var.Üstte gördüğünüz haritadaki metronun bir bileti 30 Ruble (1 $=32 Ruble) yani 2 TL gibi iken, hava alanındaki tren 320 Ruble(20 TL) idi.Metroda isterseniz aktarmalarla bütün gün seyahat edebilirsiniz.Üç hava alanını da ihale ile alan bu özel şirket, sosyalist diye bildiğimiz Rusya'da tam bir kapitalizm örneği teşkil ederken, sövgülerimizle 1. sıradaki yerini alıyor.

Her seyahati önceden planlayan ben kişisi, bu kez bir çılgınlık yapıp ne otel, ne de tren bileti satın almadı. booking.com ve tripadvisor.com'u inceledi.Cep telefonuna uygulamalarını indirdi.Eşim gezilecek yerleri, yenebilecek, içilebilecek şeyleri not aldı.Hafif seyahat edebilmek için bu kez dizüstü bilgisayarımı yanıma almadım.Takıldığımız yerde, kablosuz interneti olan bir kafeteryada oturup telefonlarımızdan otel ve restoran bulabilecektik.Olmadı birilerine sorar, bulurduk.

Olmadı...

Hafif seyahat demişken, eğer çantanız 4-10 kg arası ise hafif seyahat, 0-4 kg arası ise ultra hafif seyahat olarak sınıflandırılıyor.Yanınızdaki eşyaların seçimi tamamen ihtiyaçlarınıza kalmış.Ben eşya seçerken almazsam ölürüm, çok önemli ve önemli olarak ayırıyorum.Daha sonra eleyerek çantamı yerleştiriyorum.Bu gezide sırtımdaki toplam 9 kg'lık liste şöyleydi:

3 kat pamuklu çamaşır

1 kat yün çamaşır

1 pijama

4 çorap

1 çift terlik

2 pantolon (1 pamuklu, diğeri çakma Jack Wolfskin)

2 polar kazak

1 kayak montu (Wedze)

Bere ve eldiven

Diş fırçası ve macun

Nikon D 80

Nikon 18-105 lens (Diğer 2 lensimi bırakmayı tercih ettim)

Üç ayak

Şarj aletleri

Trenden inip şehre vardığımızda kalabalığın olduğu yere doğru yürümeye başladık.Akşam olmak üzere, hava alacakaranlık...Bütün teknolojik yön bulma cihazlarımız, bize burasının Yeni Arbad caddesi olduğunu söylüyordu.Güzeldi...Haritaya göre buralarda bir otel olmalıydı.Adrese geldiğimizde sağımızda Rusça "otel" olduğunu tahmin ettiğimiz bir tabela görüp içeri girdik.Demir parmaklıklı han kapısı gibi bir kapı...İçeride genişçe bir avlu var.Etrafta da gezinen bekçi kılıklı bir adam...Kapı olup olmadığı şüpheli bir şeyler var.Zile benzeyen bir şey de var duvarda.Basıyorum.Kapıyı açan yok.Megafondan seslenen kaba saba bir adama, otelde yer olup olmadığını soruyorum.Rusça anlamadığım için, cevap vermeden bir diğer kapıya yöneliyoruz.Çaldığımız kapıdan yine Rusça konuşan birileri cevap veriyor.İngilizce olarak, otelde yer olup olmadığını soruyoruz tekrar.Cevap gelmiyor.Az sonra kapı açılıyor.Aşağıya inen zindan-pavyon-müzikholvari merdivenlerden yukarıya çıkıp kapıyı açan ve göğüs dekoltesini gözümüze sokan genç bayan, karşısında hangi milletten olduğunu bilemediği, kat kat giyinmiş bir çifti görünce şaşkınlığını gizleyemiyor.O şaşkın, biz ondan şaşkın, otelde yer olmadığını anlayıp tekrar ana caddeye yöneliyoruz.Cep telefonumdan çevredeki otelleri sorguluyorum.Hele şükür, kendi başına yolun kenarında, ben otelim diye bas bas bağıran bir binaya giriyoruz.Fiyatı bizi aşar, ama yine de soruyoruz.Görevli yer olup olmadığını kontrol ederken, gözüm tezgahta duran "wi-fi access password" talebasına ilişiyor.Bağlandığını görünce, otelde kalamayacağımızı belirtip dışarı çıkıyoruz.Çok kötüyüz.booking.com'dan çevredeki otelleri aratıyorum.Bize uygun olanını seçip yürümeye koyulmadan önce, otelin köşesine soğuktan sinmiş, sigarasını içen, her tarafı dövmeli, kapüşonunun altından rastalı saçlarının uçları çıkan, parmakları yüzüklü, kaşı ve dudağı küpeli arkadaşa, Arbad caddesinin karşısı olup olmadığını soruyorum.Cevap alacağımı sanmıyordum fakat otelin köşesini mesken tutmuş, az sonra vampire dönüşeceği şüphesiz gibi görünen bu arkadaşımız, aksanlı bir İngilizce ile, bize yön bulma cihazlarımızın yanılmadığını doğruluyor.Boğazımıza birer ısırık ihtimalini de geride bırakıp, teşekkür ederek yolun karşısına doğru ilerliyoruz.

Hmm...Demek ki meşhur Arbat sokağı burasıymış.Görenler İstiklal caddesine benzetiyor.Haklılar.Fakat saat 23:00 civarında İstiklal caddesi böyle boş kalmaz.Hava ne kadar soğuk olursa olsun...Anlatılanlara göre bu sokakta ressamlar, satıcılar, müzik, dans, aşk, entrika olmalıydı.Ama yoktu...Aradığımız sade ve samimi bir oteldi.Fakat o da yoktu.Karnımız iyice acıkmış, moralimiz bozulmuş, başıma ağrılar girmeye başlamıştı.Sabah 5'te kalkmış, ve henüz yanımızdaki atıştırmalıklar dışında bir şey yememiştik.Artık yöresel lezzet olan Borsch çorbasını tatma zamanı gelmişti.Bir restorana girip denedik.Pancar ve çeşitli sebzelerden oluşan lezzetli ve besleyici bir çorba.Yanında pelmin denilen ekşi bir krema ile servis ediliyor.Arkasından da eşimin evde de çokça yaptığı çin eriştesini denedim.Rusya'nın, coğrafya gereği Çin mutfağından çokça etkilendiğini, hatta adım başı Çin restoranı olduğunu fark ettik.

Baş ağrım hafiflemiş, kendime gelmiştim.Bir yandan yemeğime devam ederken, diğer yandan da telefonumdan etraftaki otelleri araştırıyorum.Telefonum çevrede çokça otel olduğunu söylemesine rağmen adresleri tutturmakta zorlanıyoruz.Restorandaki Tatar olduğunu düşündüğümüz garsonlara sorup yardım istiyoruz.Az sonra restoran sahibi çıkageliyor.Yandex haritalardan, bizim sorduğumuz adresi aratıyor.Ardından bize tarif etmesiyle, hesabı ödeyip, pılımızı-pırtımızı toplayıp yola çıkıyoruz.Pılı-pırtı dediğim ;mont, bere, eldiven giyme, kapüşonu başa geçirme, çantayı sırtlanma ve fotoğraf makinemi boynuma asmaktan ibaret bir eylem sıralaması...İlerideki ara sokağa girip oteli buluyoruz.Aşağıya doğru inen merdivenleri takip ediyoruz.Pembe renklerin hakim olduğu sevimli bir otel.Resepsiyondaki görevli çat-pat İngilizce biliyor.Otelin saatlik olduğunu ve sadece Rus vatandaşların yararlanabileceğini söylüyor.Teşekkür edip çıkıyoruz.Biraz ileride başka bir araya daha giriyoruz.Bu sefer genişçe bir avlu, nezih bir yerleşim.Işığı yanan ve içerisi gözüken 2 apartman var.Birinde otel yazıyor.Girip soruyoruz fakat burada da İngilizce bilmeyen orta yaşlı bir adamla karşılaşınca iyice yüzümüz düşüyor.

Arbad sokağının sonuna yaklaşıyoruz.Daha önce Rusya'da yaşamış bir arkadaşıma sorduğum üzere, bu caddede Bear Hostel adında bir hostel olmalı.Biz o hosteli yön bulma cihazı ile Yeni Arbad caddesinde bulup da hostelin içine giremediğimizden bu yana, son umudumuz bizi, yere sprey boya ile yazılmış şekilde şöyle karşılıyor, sayın okur:

Bu dakikadan sonra yere boyanmış yazıları takip ederek bir apartmanın 4. katına çıkıyoruz.Sağ taraf resepsiyon, sol taraf ise odaların olduğu kısım.

Boş oda olmasını dileyerek resepsiyona giriyoruz.Bizi mavi saçlı, göğsü dövmeli arkadaşımız karşılıyor.6 kişilik odada yer olduğunu söylüyor.Ardında da odada 2 kişinin kaldığını hatırlatıyor.Fiyat kişi başı 750 Ruble.Ayrıca emanete 1000 Ruble anahtar için depozito alınıyor.Odayı görmek istiyoruz.

Hostelin ortak amaç kullanımına tahsis edilmiş bir alanı, masa, sandalyeleri ve bu alanda açık tip mutfağı var.

3 adet buzdolabının içine herkes kendine ait yiyecekleri yerleştirebiliyor.Ayrıca bu alanda kız-erkek olarak ayrılmış banyo ve tuvaletleri var.Los Angeles soldan, Tokyo sağdan :)

Her şey çok renkli ve şirin gözüküyor.Duvardaki haritada, bu güne kadar konaklayanların memleketleri işaretlenmiş.Marmara'nın güneyine bir bayrak da biz saplayarak, Türkiye'den bu hostele gelen ilk gezginler olma şerefine erişmenin gururuyla odamıza doğru ilerliyoruz.

Mavi saçlı yarenimiz kapıyı açıyor.Işığın içeriyi doldurmasıyla içeride yatan iki arkadaşımız rahatsızlıklarını belirten bir şeyler söylüyorlar.Bu durumdan gayet rahatsız olduğumu hatırlıyorum.Daha sonra bizi işaret ederek, bir şeyler daha konuşuyorlar.Bu kez hafif gülümseme ile selamlaşıyoruz.Oda da gayet sade ve temiz.3 adet ağaç ranza, 6 adet kilitli dolap, her yatağın başında priz ve lamba mevcut.Bu saatten sonra düşündüğüm tek şey güvenli bir konaklama.Çaresiz mavi saçlıya buranın güvenli olup olmadığını soruyorum.Kendinden emin, "of course" diyor.

Günümüzdeki hostellerin artık eskisi kadar çekinilecek, sadece öğrencilerin ucuz seyahat için kullandığı yerler olmadığını ve gerekli seyahat sitelerinden iyi not almış hostellerde, gönül rahatlığı ile konaklayabileceğinizi söyleyebilirim.Bu gezimizde hostelde konaklama maceramızdan daha etkili olabilecek bir deneyim de couchsurfing olacaktı ki, eşimin itirazıyla hostelde konaklama seçeneğine yöneldik.

Nedir bu couchsurfing?couchsurfing.com adresi üzerinden oluşturacağınız bir hesap ile seyahat etmek istediğiniz ülkelerde, insanların evlerindeki boş kanepelere talip olabiliyor, bu sayede insanlarla tanışıp, hoş deneyimler edinebiliyorsunuz.Bu sistemde ev sahipleri host, barınma işlemi de hosting olarak adlandırılıyor.Konaklama kısmı tamamen ücretsiz ve her hangi bir karşılık beklentisi yok.İlk duyduğunuzda bu dünyada böyle bir şey mümkün mü diyebilirsiniz.Merak ediyorsanız facebook'daki gibi bir profil oluşturun ve inceleyin.Hobilerinizi, sevdiğiniz kitap ve filmleri yazın.Hayatta öğrenmek istediğiniz ve insanlara öğretebileceğiniz şeyleri ekleyin.Herkesin sayfasında birbirine bıraktıkları yorumlar aracılığı ile nasıl güven sağlandığını göreceksiniz.Dilerseniz bu sistemi kullanan ve deneyen bir çok Türk kullanıcıya da mesaj göndererek, seçeceğiniz ev sahibi hakkında referans alabilirsiniz.İsterseniz siz de evinizdeki boş bir kanepe, yatak, oda, şişme mat, uyku tulumunu, dünyadan gelebilecek herhangi bir misafire açabilir, değişik kültürlerle tanışabilir, hayatınıza unutamayacağınız deneyimler katabilirsiniz.Bunu yaparken ev sahibi olarak, kuralları siz koyabilirsiniz.Eve giriş-çıkış saatleri, sigara içilip içilmeyeceği, kaç kişiyi kaç gün kabul edebileceğiniz gibi...Eğer bir ev sahibi arıyorsanız öncelikle o kişinin profilini okuyup doğru analiz edin.İstek mesajınızda bu profili incelediğinizi gösterir bulgulara yer vermeyi ihmal etmeyin.Ortak hobilerinizden bahsedin.Öğrenmek istediği bilgiler eğer sizde varsa bunu paylaşmaktan çekinmeyin.Herkes evinde eğlenceli bir misafir olsun istemez mi?

Moskova'da gönderdiğim hosting davetini kabul eden ailelerden biri, eşinden boşanmış ve 2 yaşındaki kızı, köpeği ve kedisiyle yaşayan Maria...Maria bize cevap verene kadar 4 gün bekledim.Bu sırada, Moskova'da bir ev sahibi aradığımızı, sitedeki herkesin görmesini sağlayan seçeneği de açık bıraktığımdan, 2. gün Igor da bizi evine davet etti.Igor eşi, ve 2 kızı ile birlikte yaşıyor.Bize verebilecek ayrı bir odaları var.Davet gönderdikten 4 gün sonra Maria bizi kabul edeceğini belirten e-postasını site üzerinden gönderdi.Böylece 2 ev sahibi ile 6 gün boyunca Moskova'da ücretsiz konaklayabilecek, yöresel yemekleri tadabilecek, gezilecek ve görülecek yerleri, yerel biri aracılığıyla öğrenebilecektik.Fakat eşim böyle bir seyahat yöntemini benimsemediğinden, her iki ev sahibimizi de kibarca reddetmek zorunda kaldım.(Sen sistemi o kadar ballandıra ballandıra anlat.Sonra da davete icabet etme :( )

***

Her şeye rağmen çantalarımızı ayağımızın dibine sıkıştırarak konakladığımız bu hostelde, sabah kalktığımızda, kahvaltısını yapan orta yaşlı bayan grubundan, gece gelip salonun köşesine kıvrılıp uyuyan, çekik gözlü 18-20 yaş gençlere, duşunu almış odasına giden 2 metre boyundaki zebellah gibi ablalarıyla Da! Hostel, bizden tam not alıyor.

Sabah kalkıp Arbad caddesinde bir tur daha atıyoruz.Bakıyoruz ki dükkanlar açılmış, sokak satıcıları yerlerini almış.Soğuğa rağmen insanlar günlük yaşamında...

Saat 20:00'da St. Petersburg trenine kadar zamanımız var.Kahvaltı edebilecek yerler arıyoruz.Bir çiğ börekçi ilişiyor gözümüze.Tanıdık bir lezzet deyip, dükkana giriyoruz.Dükkan sahibi Tatar, fakat Türkçe bilmiyor.İngilizce hiç bilmiyor.

Ruslar'ın İngilizce bilmemesi, 17 milyon km²'lik bir coğrafyada, 145 milyon insanın yaşaması, bu insanların birbiriyle kopmadan yaşayabilmesi için de Rusça'nın özendirilmesi ile doğru orantılıdır.İngiltere nasıl kendi dilini bütün dünyaya özendirme ve benimsetme başarısını gösterdiyse, Rusya da kendi boyunduruğu altındaki milletlere, Türkçe yerine Rusça eğitimi özendirmiş, zenginlerin çocuklarının gittiği, paralı, özel okullardan başlayarak yabancı dilin Rusça olması zorunluluğunu getirerek, Türkçe eğitim yapan okulları, 2. sınıf eğitim kurumları statüsüne dönüştürmüştür.Böylece, böylesine büyük bir coğrafyada herkesin anlaşabileceği bir dil oluşmuş, İngilizce ve Türkçe, devlet politikalarıyla bu savaşı kaybetmiştir.

Siz yine de takıldığınız yerde, etrafınızdaki insanları iyice tahlil edin, elinde çanta, takım elbise ve ya en azından kratavlı bir beyefendiye, yön sormaktan çekinmeyin.Şanslıysanız, size gideceğiniz istikamete kadar bir kaç yüz metre yoldaşlık edebilir.Şanslı değilseniz, size İngilizce olarak:

-ben nereden bilebilirim?

-bilmiyorum

gibi cevaplar verebilir.Ya da нет(hayır) diyerek geçip gidebilir.

Fotoğraftaki çift Ayfer Hanım ve Erol Bey...Kahvaltımızı bitirmek üzereyken dükkana girerek, Tatar olan dükkan sahibine Türkçe sorular sorarak şanslarını denediler."Kendisi Türkçe bilmiyor, biz yardımcı olalım" diye cevap verdim.El memleketlerinde ne zaman bir Türk görsem çaktırmadan uzaklaşırım diye, daha önceki yazılarımda yazmıştım.Şimdi uzun uzadıya tekrar değinmeyeyim.Fakat bu çift bana ziyadesiyle samimi geldiği için selam verip sohbet etmeden geçemedim.Yollarda böyle insanlarla tanışıp sohbet etmeyi özlemişim açıkçası.Ayaküstü deneyimlerimizi paylaşıp yardımcı olmak, kendime güven kazandıran bir duygu...Ayfer Hanım ve Erol Bey'lerin, büyüğü 20 yaşında 2 çocukları var.21 yıllık evliliklerinde ilk kez yurt dışına çıkıyorlar, ilk defa uçağa biniyorlar.Biletlerini, bir turizm fuarında, THY standında yapılan çekilişten kazanıyorlar.Diş teknisyeni olan Erol Bey'in herhangi bir yere de gitmeye vakti yok.Bilet ha yandı ha yanacak derken THY'dan gelen telefon üzerine Rusya'ya uçmaya karar veriyorlar.Diğer detayları da otel işletmecisi arkadaşı ayarlıyor.Şehrin güneydoğu köşesine yakın bir butik otelde geceliği 3000 rubleye 1 hafta tatil macerası, onlar için böyle başlıyor.Hava alanından karşılamaya otel sahibi geliyor.Bizim gibi kişi başı 320 ruble vermiyorlar yani ;)

Aynı akşam St. Petersburg'a trenimiz olduğunu ve şehirde daha gezecek yerlerin olduğunu söyleyerek müsaade istiyoruz.Arbad caddesinin bütün hediyelik dükkanlarında neredeyse bir Türk çifte rastladık.Kurban bayramı vesilesiyle Türkiye'nin yarısı Moskova'ya akın etmişti diyebiliriz.Hiç biriyle böyle derinlemesine sohbet etmedik, tabi ki.

"Gökyüzü patlıyorsa, o fotoğrafı çekmeyin" konulu fotoğrafım :)

Halen başkanlık binasının içinde bulunduğu Kremlin Sarayı'nın duvarı ve kulelerinden biri...Saray içinde bir çok ziyaret edilecek katedral, kilise, müze, sergi barındırıyor.Sarayın asıl kısmını gezmek, tur eşliğinde ve günde 4 kez yapılıyor.İçeri giriş 350 Ruble.Sergi ve müzeleri gezmek için 150 Ruble daha, sarayı gezmek için de 400 Ruble daha ödemelisiniz.Kilise ve katedraller ücrete tabi değil.

Buraya koyduğum fotoğrafı kaybettim.Hükümsüzdür :(

Yangında düşen ve daha sonra tamir edilirken bir parçası kopan çan.Buzdolabı magnetlerinde de tasvir edilmiştir.

Askerler nöbet değişiminde

Kremlin Sarayı'nın çevresinde katıldığımız fotoğraf çekimlerinden biri.Damat pek muzur, pek şımarık biri çıktı.Çekemeyeceğim pozlar verdi, çekimi yarıda bırakıp, diğer arkadaşıma devrettim, o devam etti.

Bir çok medeniyette bulunan "Meçhul Asker Anıtı"

İnsanlar bu dairenin ortasında durup, para atıp dilek diliyorlar.Hemen ardından bu işi görev edinmiş yaşlı bir kadın da paraları çukkasına atıyor.

Paranıızı atıp, dileğinizi tuttuysanız, artık Kızıl Meydan'a doğru yürüyebilirsiniz.

Zamanında törenlerin, idam ve infazların yapıldığı Kızıl Meydan'a giderken...

İşte Rusya deyince bize gösterilen masalsı Aziz Basil Katedrali, Kızıl Meydan'da bulunuyor.Meydanın sağında Lenin Mozalesi, solunda ise 1950 yılında tekrar inşa edilen Gum alışveriş merkezi...

Aziz Basil Katedrali girişi ücretli olup, kişi başı 250 Ruble ödemeli dini bir müzedir.

Aziz Basil Katedrali tavan ve duvar işlemeleri

Çılgın gençler, Aziz Basil Katedrali'ne sırtlarını vererek ve kıyafetlerini çıkartarak çektikleri fotoğrafla, Moskova'ya geldiklerini arkadaşlarına facebook, instagram ve twitter'dan duyuruyorlar.Bu fotoğraftan önceki ve sonraki halleri de benden çok farklı değildi elbette.

Bkz. Artık resmen Rusya'dayım :)

Bunlar da kamera arkası çekimlerine katıldığım diğer bir Rus çift...Rusya'nın en çirkin çiftini bulup çektiğim için tarihe tanıklık ettiğimi düşünüyorum(Kızıl Meydan 2013).Bundan sonra Rus kızları eski ününü kaybedecek sanırım...Yine de çok sevimlilerdi.Damat gelini bu şekilde 3-4 dakika gezdirdi.Gelin halinden gayet memnundu.Sanırım evliliği böyle bir şey sanıyormuş :)

Dünyaca ünlü, pahallı markaların bulunduğu Gum alış veriş merkezinin renkli katları.Şaşırtıcı şekilde giriş çıkışlarda güvenlik bulunmuyor.Soygun için uygun bir yer Necati Abi.Bir çok kiralık tükkan var.Birini kiralayıp fahiş fiyattan istediğini sat, köşeyi döndün gitti...

Bu arada epeyce yorulmuştuk ve oturup dinlenecek bir yerler aradık.Her yer yeşil alan, her yer parktı.Fakat sıcak bir yerlere gidip yemek de yemeliydik.Kremlin Sarayı'nın arkasındaki parkta bulunan alış veriş merkezine girdik.

Paralı tuvaletlerinden yararlandık.Alış veriş merkezinde paralı tuvalet deneyimi ilginçti.20 Ruble...Somon, Özbek mantısı, patates, rus salatası ve elma hoşafı:1070 Ruble

Karnımızı doyurduktan sonra tren istasyonuna doğru yavaş yavaş ilerlemeye başladık.Hava karardığına göre artık gece fotoğrafları sırası da gelmişti.

Aziz Basil Katedrali

Bolshoi Tiyatrosu

Kızıl Meydan

Devlet Tarih Müzesi

Artık St. Petersburg tren istasyonuna doğru yola çıkmanın vaktidir.Aldığım duyumlara göre gece trenlerinde her zaman yer bulunabiliyor.20:00 treni için en geç 18:30 gibi istasyonda olmamız yeterli diye düşündüm.

Fakat her şey her zaman istediğiniz gibi gitmiyor ve aldığınız duyumlar doğru olmayabiliyor.Bilet gişesine geldiğimizde daha önce internetten konrtol ettiğim tren saatlerini, çarlık Rusyası'ndan kalma bayan görevliye göstererek 2 kişilik bilet satın almak istediğimi söyledim.Tek söylediği "no English"oldu.Elimdeki kalkış saati ve tren sefer numarasını işaret ederek okumasını istedim.O tren için sadece 1 kişilik yer kaldığını söylediğinde, o buz gibi Moskova, birden kulaklarımdan itibaren beni ısıtmaya başladı.Önümdeki çizelgeden, daha sonraki sefer için yer olup olmadığını sorduğumda ise o trenin hızlı tren olduğunu ve fiyatın 4 katına çıktığını söyledi.En azından ben öyle anladım.Derdimizin yataklı ve yavaş giden bir gece trenine binerek, geceyi trende geçirmek olduğunu ve uygun fiyatlı olması gerekliliğini söylediğimde ise aldığım cevap yine "no English" oldu.Hala niye İngilizce anlatmaya çalışıyorsam...Gişeden ayrılıp gezgin bilgi noktasına yöneldik.Ne güzeldi ki buradaki görevliler de İngilizce bilmiyorlardı.Derdimi hareketlerle anlatmaya çalışırken kapıdan içeri giren yardımsever melek kılığındaki uzun boylu adam, bize İngilizce tercümanlık yaptı ve bir sonraki trenin 02:15'de kalkacağının müjdesini verdi.Gerekli saat ve sefer numaralarını not alıp tekrar gişeye gittik.Bu kez daha yakın tarihte doğmuş bir görevliye yöneldik.Sıramız geldiğinde, bu görevli de hiç bir şey sormadan "no English" diye bizi uyardı."Tamam arkadaş, ben de bu kan emici kültürün dilini kullanmayı sevmiyorum da, adamlar dünyanın yarısına sömürge kurmuş, dillerini yerleştirmiş.Bunu zamanında biz yapsaydık, coğrafyanızın yarısının Türk olduğu memleketinizde şakır şakır Türkçe biliyor olacaktınız" diyemedim.Bunun yerine elimdeki kağıdın üzerinde yazan sefer numarası ve saatini gösterip, elimle zafer işareti yaptım.Sanırım iki kişi gitmek istediğimizi anladı ve ikiletmeden fiyatı söyledi.Suratına gülümseyerek bakınca, dilini anlamadığımızı hatırlayıp eline kalem kağıt aldı.O sırada sol gişede durmuş ve ecel teri döken, sırtında çantalarıyla bu soğukta Rusya'da ne işimiz olduğunu düşünen güzel bir kız görünümündeki diğer melek, yardımımıza yetişti.Henüz aldığı yabancı dil eğitimi Mr and Mrs Brown seviyesindeki, rimelleri topak topak olmuş bu sarışın Rus kızı kılığındaki melek; bize fiyat, kalkış saati, ödeme seçenekleri, dönüş bileti gibi bütün konularda yardımcı oldu.

Rabb'im cümlesinden razı olsun...

Biletlerimiz 2 kişi, gidiş-dönüş 265 TL değerindeydi ve kredi kartıyla ödedik.İşini başarıyla halletmiş ve artık kendimize istasyonun bekleme salonlarından birinde, 6 saat geçirecek bir yer bulmalıydık.Hepsi bu.İlk görüşte korkunç gibi gelse de, tren bulamamak ve bir gün daha Moskova'da kalmak, planımızı aksatacak ve gezinin anlamını yitirmesine yol açacaktı.Bunun sıkıntısını bir kefeye koyduğumda, 6 saat beklemek çok da umurumda değildi.Sadece Saat 9 yerine 11'de St. Petersburg'da olacaktık.

Bu yaşlı çiftin bizden ne kadar önce geldiğini bilmiyorum fakat, biz giderken hala oradaydılar.

Bu geçlerin bir kısmı, yer bulamayınca bankın karşısındaki yerlere serilip, orada beklemeye koyuldular.

Başlarını uyumlu bir şekilde, bir sağa bir sola döndürerek uyumaya çalıştılar.

Bense arka sıralardaki duvar dibinde bulunan elektrik prizlerinin boşalmasını bekledim.Bir boşluk bulduğumda ise telefonumu şarj ettim.Zaman zaman güvenlik görevlileri salona giriyor, bileti olmayan, geceyi geçirmek için istasyona gelmiş, perişan görünümlü insanları uyandırıyor, kimlik soruyor, beğenmediğini ya da sorun çıkartanı kapı dışarı ediyordu.Rahatsız edici bir durumdu elbette...Bir ara kocasıyla tartışarak salona giren ve kadının dırdırından bıkmış bir profil çizen sarhoş adam yanıma oturdu.Karısı söylenerek yanına çağırsa da, adam gayet umursamaz ve rahat tavırla sergiliyordu.Böyle bir 6 saat geçirdikten sonra kalkış saati gelmişti ve trenimize doğru ilerleme koyulduk.

Her vagonun başında görevli teyzeler bekliyor, bilet ve kimlik denetimi yaptıktan sonra vagona kabul ediyordu.Vagonumuz yataklı ve yaklaşık 60 kişi kapasiteli büyük bir koğuş görüntüsündeydi.Genç, yaşlı, öğrenci, emekli, her türden insanı bulmak mümkündü.

Herkes çoktan yatağını yapmaya koyulmuş, dar koridordan ilerlerken, göz ucuyla bizi inceliyorlar, yer vermek için kenara doğru çekilirkense, rahatsızlıklarını belli edici bakışlar atıyorlardı.Ranzanın üzerindeki döşeği indirip kendi ranzama yerleştirdim.Paketlenmiş olan çarşafı, yastık kılıfını ve nevresimi poeştinden çıkartıp serdim.Sırt çantamı da ayaklarımın arasına alıp, uyku vaziyetine geçtiğimde, tren artık St. Petersburg'a doğru harekete geçmişti.

Soğuk Ülke'nin Sıcak İnsanları 2. Bölüm: St. Petersburg

Ön Yargılarımdaki Ülke: İran

2013-11-17T10:03:00.000-02:00

Artık bu günlüğün başında klişeleşmiş olan "ne zamandır yazamıyordum, işler yoğundu, gündüz iş, eve gelince çocuklardan vakit bulamıyorum" kısmını bir kenara bırakıyorum.Bu sefer durum başka:
Günlüğüm #RedHacktarafındanhacklendi sayın okur!
Neyse ki sanal camiada 10 kaplan gücünde olduğumdan, çok geçmeden geri aldım.Bu İran yazısını da daha önce yazmıştım zaten.Şimdi kopyala/yapıştır yapıyorum.

An itibari ile analytics.google.com'dan aldığımız bilgiyi paylaşıyorum.
+Bu yalanını yutmayan 28.459 kişi günlüğü terk etti.
-Şu an günlüğü okuyan kişi sayısı: 1

Evet canım, sen...Otur bak, anlatıyorum:

Bunca ülke varken, şeriat denince akla gelen ülkelerden ilki olan İran'a gidişim, iş münasebetiyle oldu.(10 aydır bir yazı bile yazmamışsın derlerse "İran'a gittim, gördüklerim karşısında kendimi kaybettim, günlüğün şifresini bile unuttum" derim.İsteyince ne bahaneler buluyorum.Hehe) Fuar sebebiyle gittiğim İran'da herkesin tahmin edeceği gibi ben de yeterince tedirgindim, fakat şunu söyleyeyim...Hatta şöyle yapalım.2 dakika mola verelim.Herkes gidip kafasındaki İran konulu görsellerin ve önyargıların %90'ını silip öyle gelsin.Yoksa başta salladığım yalanlara bakıp, "adam hala atıyo, kapa sayfayı, kapa kapa" tarzında yaklaşımlar olmasın.

***

Herkes oturduysa başlıyorum:

Öncelikle uçak biletimizi Pegasus'dan almak için bir hayli bekledik.Zira Türk Hava Yolları'ndan da alabilirdik fakat fiyatlar oldukça yüksekti.Fuar tarihine yakın bir tarihte Pegasus'da uçuşlar açıldı ve fiyatları gayet uygundu.Biletleri satın aldıktan sonra, bizim yolunda giden işimiz yoktur, "her yer İran, her yer heyecan" misali bir olay yaşadık.Bir cumartesi sabahı erkenden telefonum çaldı.Arayan Pegasus yetkilisi, sabah sabah müjdeyi veriyor, uçuşun iptal edildiğini söylüyordu.Bunca zaman uçuşun açılmasını bekleyip, uçuşa 2 hafta kala bu olamazdı.Neyse ki Pegasus ile yaptığım 2 günlük yoğun görüşmeler sonrası, pazartesi sabahı uçuşun iptal edilmediği hususuna kanaat getirdik.

Uçuş günü:
Uçağı beklediğimiz son salonda, acaba yanlış uçak mı diye endişelenmemi gerektiren bir şey var ve daha dikkatli bakınca salonda sadece bir bayanın başında örtü olduğunu fark ettim.Bu nasıl İran uçağı?Herkes mi gezgin? sorularını sormadan duramadım.Uçağa alımlar başladı.Bilet kontrol...Her şey olağan, uçak da doğru...Ta ki uçak İKA(İmam Khomeini International Airport)'ya inene kadar.Uçağım lastikleri yere bastığında, kemerler çözülmeden örtüler ve eşarplar meydana çıktı ve artık emindim:Tahran'a hoşgeldiniz.

O anda hala "İran önyargılı" biri olarak, baskıyı hissettim ve kalbimin sıkıştığını saniye saniye yaşadım.O insanların yaptığı zorunlu baş örtme etkinliği, özgürlüğünü kendi elleriyle bağlamaları, beni oturduğum koltuğa yavaş yavaş gömüyor, onlar örtündükçe ben terliyordum.Oysa ki 2 saat önce uçağa binerken tanıdıkları erkelere selam verip sohbet eden yine aynı kadınlardı.Değişen neydi?Kendi ülkeleri dışında dinden muhaflar mıydı?Bir erkek olarak, bu durumdan ben bile etkilenebiliyorsam, yo dostum yo, bunun ne imanla ne inançla alakası yoktu.Bu bir zorlama ve baskıydı.Bu baskı, cinsiyetimden önce bir insan olarak beni yeterince rahatsız etmeyi başarmıştı.Şimdi soru, geriye kalan 8 günün bu hissiyatla nasıl geçeceğiydi.

Uçaktan inerken, pasaport denetiminde, valiz denetiminde hep bu endişe hakimdi.Fotoğraf çantamdaki donanımların çeşitliliği dikkat çekmiş olacak ki, çantamı açtırıp içine baktılar.Fiyatını sorduğunu anladım, fakat anlamamazlıktan geldim. X ışını başındaki görevli sordu bunu ve beyan etmem gerektiğini düşündüğü için durdurdu.Bireysel eşya olduğunu anlayıp, çok da kurcalamadı sanırım.Bu arada bir uyarıda bulunayım.Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerindeki hava alanlarında fotoğraf ve video çekmemeye dikkat
edin.Tutuklanma olanağınız mevcut.Yapacaksanız da mümkünse izin alın derim.Bu da benden size kıyak ;)

Daha önce konuşup ayarladığım üzere, hava alanında bizi, asker arkadaşım Buğra karşıladı.Kendisi bir Türk şirketinde finans müdürü olarak çalışıyor.Sabahın erken bir saatinde indiğimiz için hava alanının yiyecek içecek bölümünde oturup biraz vakit geçirdik.Bir İran telefon hattı satın aldık.Yurt dışı görüşmeleri pahallı olacağından, gittiğiniz ülkelerde bir hafta ya da daha fazla kalacaksanız yerel bir hat satın almak mantıklı bir davranış, tavsiye ederim.Pasaport fotokopisi ile kolayca satın alabiliyorsunuz.

Yola çıkıyoruz...Tahran, hava alanına 50 km, yaklaşık 45 dakikalık mesafede.Sabahın ilk saatleri olması sebebiyle geniş olan yollar oldukça boş.Tavsiye üzerine bulduğum otelimize yerleştikten sonra fuar alanına gidiyoruz.Otelimizin lobisi gayet ihtişamlı gözükse de odaları bu güzellikte değil.Odalarındaki pecereler açılmıyor ve sanırım bizimle kalan diğer Türk arkadaşlarımızın sabah uyanamaması hatta odada bayılmaları için bu geçerli bir sebep.

Direksiyondaki, arkadaşımın yardımcısı, Mehdi.Bu isme İran'da çokça rastlayabiliyorsunuz.Babası devrim muhafızı.Bu yüzden genelde çoğu insana çıkarılan zorluklar Mehdi'ye çıkarılmıyor.Sadece görevlilerin girebildiği saatte de olsa Mehdi sayesinde fuar alanında, salonların açılmasını bekliyoruz.Hava, arabanın dışında beklemeyecek kadar soğuk ve hafif yağmurlu.İran'ın %16'sını kapsayan Azeriler dışında, İranlı'lar Türkçe bilmiyor.Bu bekleme sırasında, Azeri olmayan Mehdi'nin böyle şiveli Türkçe konuşmasının İstanbul'da Aksaray'daki barlarda çalışmasından ileri geldiğini anlıyoruz.Korumalık yaptığı barın sahipleri Adıyamanlı'ymış.Şivedeki güzellik bundan yani...Aynada asılı duran ay-yıldız da o günlerden hatıra...

Biz burada salon kapılarının açılmasını beklerken ben de size otomobilin diğer detaylarından bahsedeyim:Direksiyondaki ambleme bakacak olursak otomobil bir Peugeot, modeli ise Pars.İran'ın kendi üretimi.İsim Persia, yani İran'dan geliyor.Aslen 405 modelinin şekil değişikliği ile elde edilmiş.İlgili bağlantıda 405 ve türevlerini görebilirsiniz.IKCO(İran Otomobil Fabrikası-Bir nevi Tofaş)'nun bu modellerden esinlerenerek ürettiği, motoru Peugeot olan diğer bir otomobil ise Samand.Türkiye'de 2000 adet sattıklarını duymuştum.Bunların atası da bizdeki Anadol misali, Peykan.Altta ismine yakışır bir klasik otomobil edasıyla siyah beyaz fotoğrafını sizler için çektim.Delikanlı gibi hem de...Sonradan Photoshop'da yapma s/b değil.

Lafa daldık, salon kapıları açılmış.Mehdi ve Buğra'dan ayrılıp standımızı buluyoruz.Biletimiz fuar günlerinden bir gün önce ve bir gün sonra şeklinde.Erken gelip fuar standını yerleştirmek rahat oluyor.Dönüş içinse acele etmeye gerek yok.Kuracağımız muhtemel bağlantılar ve pazar araştırması için fazladan bir gün kalmak gerekli olabilir.Böylelikle İran'da kalacağımız gün sayısı toplam 8...

Fuar alanı oldukça büyük.Bunun sebebi ise salonların inşaatının yıllar içinde etap etap yapılması ve birbirinden uzak olması.Bir salondan diğerine geçmek için en az beşer dakika hızlıca yürümeniz gerekiyor.Alttaki fotoğrafta, gün sonunda otele dönmek için taksicilerle yaptığımız pazarlığı belgeledim.Eğer yeşil taksi ile anlaşamazsak sağdaki korsan taksi hizmete hazır olduğunu belirtiyor.İran'da resmi taksi ile korsan taksiler arasında pek bir fark yok.Taksimetre ikisinde de kullanılmıyor.Ücret pazarlığa tabi.Pazarlığın geçerli olduğu ülkelerde eğer zaman kaybetmek istemiyorsanız, pazarlığı boş verin, yada fazla uzatmayın.Kendinizi fazla kaptırıp gurur meselesi yapıyorsunuz ve her türlü ucundan da olsa kazıklanıyorsunuz.Yabancı bir ülkede olduğunuzu unutmayın.Hele İran'da zaman etkeni çok önemli ki, trafikte saatlerce kalabilirsiniz.Taksinin arka koltuğunda şoföre çaktırmamaya çalışarak bir pet şişeye çişinizi yapmak zorunda kalabilirsiniz.En kötüsü de o kadar çişiniz varken, taksici durumu çakmasın diye, su dolu şişeyi boşaltmak için önce suyu içmek zorunda kalabilirsiniz.

Not:Bu fotoğrafta ve diğer fotoğraflarda, Acem pazarlığına tutuşan hiç bir Türk sanayicisinin eşkali verilmemiştir ;)

Şunu belirtmeden geçemeyeceğim ki, gezilerde yerel halk ile sohbet etmek çok faydalı ve eğlenceli.Kültürünü ve istediğiniz bilgileri doğru ve dolaysız yoldan öğrenebilirsiniz.İran'da Azeri bir şoföre denk gelmek hiç de zor değil.Edindiğim bilgilere göre, halkın sadece %10'unun bu yönetimden memnun olduğunu ve bu yönetimi desteklediğini rahatlıkla söyleyebilirim.Şu başörtüsü mevzusunu da arasına serbest bırakıp kadınların başlarını yarı açık gezmelerine izin veriyorlar; ya da ses çıkartmıyorlar diyelim.Dönem dönem de baskı uygulayıp daha düzgün örtmelerine zorluyorlar.Kadınların %90'ının (belki daha fazla) burunları estetikli.Burun estetiği hiç de ucuz olmamasına rağmen bu orana yakın bir oranda erkeklerin de öyle.Değilse bile sokakta çokça, ameliyattan yakın zamanda çıkmış, burun bölgesi bantlı erkek ve bayan görebilirsiniz.Kadınlar özellikle gençler, saçlarını topuz yapıp, örtüyü bu topuzun üzerine konduruveriyorlar.Öyle bize gösterilen gibi kara çarşaflıları da yok mu?Tahran'ın merkezinde % 5 diyebilirim.Ayrıca çoğu boya küpüne düşmüş kadar makyajlı, kaşları yok denecek kadar ince...Bu süslü insan modeli, modaya göre dönem dönem değişebilir elbette, fakat aklınızdaki İran modelini biraz yıkmaya çalışıyorum.Şu bahsedilen ev partileri de gerçek.Cuma akşamı yolda gördüğünüz 2-3 kız arkadaş, muhtemelen paltosunun altındaki ya da çantasındaki straplez elbiseyle bir arkadaşının evine eğlenmeye gidiyor olabilir.Şu an adını hatırlayamadığım bir caddede trafik sürekli çok sıkışık ve gençler arabaların içinden birbirine laf atarak tanışabiliyorlar.Arabadan arabaya telefon numarası vererek daha sonra görüşebiliyorlar.Ya da sadece o anlık muhabbet ediyorlar.Yurt dışındaki muhaliflerin propagandalarını engellemek amacıyla uydu anteni kullanmak yasak.Polis zaman zaman çatıları gezip antenleri bozuyor, onlara zarar verip kablolarını kopartıyor.

Şu sıkışık trafikten biraz daha bahsedecek olursak; bizdeki metrobüs misali, otobüslerin kendilerine özel yolları var fakat kavşaklarda mecburen özel araçların arasına karışıyorlar ve onlar da ilerleyemiyolar.

Böyle bir akşam, yürümeyen trafikte taksiden inip otobüse binmeye karar verdik fakat diğer istikame 500 metre kadar yürüyerek gitmemiz gerekiyordu.Kaldırımda insandan çok motosiklet vardı.Hayatımda gördüğüm en kalabalık motosiklet trafiğiydi sanırım.Yoldan gidemeyen motosikletler, yaya kaldırımını işgal etmiş ve vızır vızır ilerliyorlar.Yayaların bu durumda yürümesi olanaksız.Diğer caddeye yönelerek otobüse atıyoruz kendimizi.Otobüs de tıklım tıklım.Koşuşturmadan soluk soluğa kalmış bir halde 2 dakika kadar kafamı kaldırmadan soluklandığımı hatırlıyorum.Kafamı kaldırdığımda önümdeki paravanın arkasındaki 10-15 kadar kara çarşaflı, lise öğrencisi olduğunu tahmin ettiğim kızlarla göz göze geldim.O sırada bir kez daha İran'da olduğumu anladım.Otobüs ortadan ikiye bölünmüş, önde erkekler, arkada ise bayanlar yolculuk ediyor.Bu ana ait bir fotoğraf koymak isterdim fakat çekinerek çektiğim fotoğrafların hiç birini paylaşmaya değer bulmadım ve sildim.

O akşam fuardan sonra çok büyük bir restorana gittik.Tamamı çok katlı bir binanın içine yerleştirilmiş bu restoranın bu katında köprüler ve altından akan sular bile var.Açık büfe salata ve tatlıların bulunduğu masalar köprünün bir o tarafında, bir bu tarafında kuruluyor.Geleneksel olduğunu düşündüğüm şişlik adında kebap türü bir yemekleri var.Bildiğimiz pirzolaları, şişin büyüğüne, hatta buna kılıç desek daha doru olur, takıp pişiriyorlar ve bu kılıçla servis ediyorlar.Bu kılıcın boyu yaklaşık 80 cm'yi buluyor.

Her kebabın yanında ve öncesinde mutlaka safranlı pilav geliyor.Bu pilavın bir kısmı da dibi tutturularak tabağın yanında yer alıyor.Yine her tabakta ve yemekte yeşil limonları kullanmayı ihmal etmiyorlar.Gittiğim her yerde ve her koşulda hasta olabilmeyi başaran ben kişisi için bulunmaz bir nimet olan bu limonların heppiciğini hapur hupur yedim.Fakat sanıyorum (evet, galiba, belki) kaldığımız otelden mütevellit, her sabah yine boğazımda bir kuruluk, bir nahoşluktur yakamı bırakmadı(Burada "yaka" kelimesi aynı zamanda "boğaz"ı da anlatıyor.Teşbih-i beliğ).Ne çok "her" kullandım.

Et şiş, bildiğimiz.Safranlı pilav eşliğinde.

***

Ertesi akşam yine fuardan sonra, komşu standın Azeri ortağı, bizi başka bir kafeteryaya götürüyor. Gördüğünüz gibi ayakkabılarınızı çıkartıp, şöyle bir yayılabiliyorsunuz.Kimse de "höst kardeşim, kaykılma, dik otur" demiyor.Sadece gençlerin değil, yaşını başını almış ailelerin de geldiği, nargilenin içilebildiği bir yer burası.

Nargile içilebiliyor fakat biz İran'dayken kapalı alanlarda sigaraya yasak getirmek için hazırlıklar yapılıyordu.

Bu mekanda ayrıca yemek de yiyebiliyorsunuz.Her türlü kebap ve tabi ki safranlı pilavı, bu sedirlerde, pek alışık olmadığımız şekilde iki büklüm tükettik.Bize çok yabancı gelen bu yerde yeme kültürü, bundan 25 sene önce bizim evimizde de uygulanıyordu.Yakın tarihe kadar da Bursa'nın çevre ilçelerinde hala uygulanan bir sofra türü.Mideniz sıkışınca az yemek yiyerek doyduğunuzu anlıyorsunuz.Faydalı bir alışkanlık ama dizlerini kıvırmadan uzun yıllar masada yemek yemiş insanların tekrar bunu uygulaması olanaklı görünmüyor.(Eşime sordum, kabul etmedi)

Yemek faslını kısa kesip, hava kararmış olsa da içinde bulunduğumuz çarşıyı gezmek için dışarı çıktım.

Sokaklarda haşlanmış bakla ve reçele benzeyen şeyler satılıyor.

Tezgahın arkasında uzun oturan bu adamla bakışıp gülüşmekten ileri gitmeyen bir diyaloğumuz oldu.

Pestil ve reçele benzeyen tatlılar

Yine sokakta haşlanarak satılan, tercüman arkadaşımız Şahin'in leblebi dediği yiyecek.Merak ettim ama yemedim.Tatlı mı tuzlu mu merak ediyorum hala.Bu arada Şahin, Tebriz'li bir Azeri Türkü.Kendisi Türkçe'yi, argosuyla birlikte o kadar güncel konuşuyor ki, Türkiye'de yaşayan birinden ayırmak imkansız.Yasak olan uydu anteninden, Türk kanallarını ve dizilerini, özellikle Aşk-ı Memnu'yu izlediğini söylüyor.İran'da uydunun yasak olduğu gibi, internette de büyük bir sansür var.Facebook, twitter gibi sosyal medya sitelerine girmeye çalıştığınızda Farsça bir uyarı ile karşılaşıyorsunuz."Dostum, Türkiye'den geliyor olman, burada her siteye özgürce girip çıkmanı sağlamaz", yazıyor.IP değiştirmek bile çözüm olmuyor fakat VPN satın alarak bu sorunu çözebiliyorsunuz.

Biraz daha yukarıda kuş ve kümes hayvanlarının satıldığı bir dükkana giriyorum.Bu dükkanda da diğer dükkanlarda olduğu gibi Hamaney'in fotoğrafları asılı.

İçerideki dükkan sahibi ve arkadaşı olduğunu düşündüğüm insanlarla sıcak ve biraz tedirgin bir diyaloğumuz oldu.Alttaki abi sanırım Azeri değildi fakat biraz Türkçe biliyordu.Boynumdaki D80'e odaklanarak fiyatını sordu.Az mı söylesem iyi, çok mu, bilemedim.Orta karar bir fiyat uydurdum.Bu sokaklarda böyle dolaşmamamı, yoksa çalınabileceğini öğütledi.O saatten sonra biraz daha dikkatli davrandım fakat bu paranoyaklıktan başka bir şey değildi.

Gündüz fuar, akşam yemek ve gezinti şeklinde 7 gün geçirdik ve bu günlerden biri daha aşağıda, Şahin'in taksi şoförüyle yaptığı pazarlıkla devam ediyor.4000 Tümen (Riyal) için pazarlık, sıkışık trafikte devam ediyor.Anlaşamazsak ineriz.

O akşam, kapısından aşağıya doğru inilen bir restoranda yemek yiyoruz.

Yemek öncesi böyle kibar bir servis geliyor.Çatal, bıçak, kaşık.Yanında muz aromalı sakız eşliğinde...

Genelde değişik baharatlı et yemekleri tatmayı seçiyorum.Türk olduğumuzu anlayan bir Azeri, istersek 10 dakika içinde buraya içki getirebileceğini söylüyor.Anlaşılan içki yasağını da aşmanın yolları bulunmuş.Kibarca reddediyoruz ve bira süsü verilmiş limonlu maltımızı yudumluyoruz :)

Yemek sonrası tabi ki çay, müessesemizin ikramıdır, efendim...Yanındaki tabakta duran sarı şey ise şeker.Çayın içine atarak ya da kıtlama şeklinde tüketiniz ;)

Çay ocağının üzerinde şöyle bir yazı dikkatimi çekiyor:Oh, Iranian.Try to keep your costoms and culture alive.Ocağın önünde manken gibi duran amca gerçek ve bize şöyle diyor:Hey İranlı, giysilerini ve kültürünü canlı tut (yaşat).

Üzerinden o kadar çok geçti ki, hesabı şu an okuyabilecek kadar rakamları hatırlayamıyorum.Biliyorsanız, yorumdan siz yazıverin artık ;)
Ustacım elinize sağlık deyip, çıkıyoruz.Otelimizin olduğu sokakta bir aşağı bir yukarı dolaşıyoruz.Metrobüs yolundan karşıya bile geçiyoruz.

XXXL ürünler satan bir mağazanın önünden geçiyoruz.

Daha sonra taze meyve suyu satan bir dükkanda duraklıyoruz.Yasaklı Amerikan malları da satılıyor.Öyle el altından da değil, aleni.Tıp okuyan bir Azeri ile tanışıp sohbet ediyoruz dakikalarca.Bu arada taze meyve sularının hepsini deneyip, en sevdiğimizden tekrar tekrar içiyoruz.Az beğendiklerimizi de karıştırıp deniyoruz.Burasının Tahran'daki en renkli dükkan olduğuna kanaat getiriyoruz.

Burası da bahsettiğim çok katlı restoranın girişi.Hemen soldaki su sebilinin yanında asansör var.Alan bu kadar ve üçerli beşerli gruplar halinde insanlar girip çıkıyor.Otomatik kapının diğer tarafında, elindeki poşette, alın terinin hakkıyla evine erzak götüren fakir ama gururlu adamın paltosuna bakarsak, dışarısı normal bir ben kişisinin hasta olması için yeterli ortamı oluşturmuş.Buna rağmen hemen her sokakta buz gibi taze sıkılmış nar suyu satılıyor.Üzerine de tarçın gibi, karabiber gibi bir baharat serpiliyor.Havanın ve nar suyunun soğukluğu bu baharatın ne olduğunu anlamamı engellediği için sizlerden özür dileyerek asıl mevzuya geliyorum:Bu salonda asansörün inmesini, 8 yaşlarında kız çocuklu bir aile ile birlikte bekliyoruz.Bayanın elinde de nar suyu var.Anne sözü dinleyen aklı başında, yemekten önce böyle şeyler tüketmeyen bir Şener olarak, ağzımın suyu akarak nar suyuna kilitlenip üzerindeki baharatın ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.Bayan ise pipeti tutarak gayet nazik bir şekilde tadabileceğimizi (İngilizce) ifade ediyor.Biz de öncelikle çekinerek, sonra irkilerek ve kibarca reddediyoruz.İrkilme sebebim şahsen, burasının gayet muhafazakar ötesi bir ülkenin başkenti olmasından öte bir şey değil.Yanındaki eşinin rahatlığını, bizim yabancı oluşumuza bağlıyor olsam da, bir an sonra bu insanların bize anlatıldığı gibi yobaz, bağnaz ve zorla taktıkları baş örtülerinin altında aslında ileri görüşlü doğu modernizmini barındırdıklarını hatırlayarak rahatlıyorum.Her yere fotoğraflarını astıkları Hümeyni ve Hamaney fotoğraflarının gölgesi altında geçirilen baskıcı yaşamları, belli ki 1979 öncesinden kalma özgürlükleri, bastırılan zihinlerinin bir köşesinde yaşatıyor.Ve bunlara erişmeye, onları oradan söküp atmaya, insan gücünün ve aklının getirdiği hiç bir kural yetemiyor.

Kafamda Deli Sorular

2013-08-21T17:12:00.002-02:00

Her tatil dönüşü içimin böyle dolmasından ve bu günlüğe böyle yazılar yazmaktan sıkılıyorum.Yazıya böyle başlamaktan da nefret etmesem de, kızıyorum kendime.Hayvan gibi kapatıyoruz kendimizi her şeye.Hayvanı niye kapatıyoruz ayrıca?En üstün tür diye kendimizi popohlayıp, yılın bir haftası hatta bir kaç günü şehri terk edip, zincirlerini koparmış (bir hayvan) gibi, olmadığımız bir insan olup çıkıyoruz.
Bu biz değiliz aslında.Anne karnından doğduğumuzda kundaklara sarıp sarmalanan biri olmak zorunda değiliz.Bırakın nasıl doğduysak öyle yaşayayalım, olmaz mı?
Müfredatlar uydurup her sabah belli saatte kalkıp o okula gitmek zorunda mıyız?
Okulu bitirmek, hatta başarıyla mezun olmak zorunda mıyız?Başarılı olduğumuz şey ne?Neyi öğrendik?Öğretmek zorunda mısınız?Bu interneti kullanmak zorunda mıyız?İletişime geçmek için bu fiber kablolara ihtiyacımız mı var?Kullanmayacağım fazla dakikaları satın almak, alınca tüketmek için kendimi zorlamak zorunda mıyım?Müşteri temsilcinize, daha fazla satış yapması için saçma sapan yalanları, doğruymuş gibi kabul ettirmek vicdanınıza sığıyor mu?Ürettikçe tüketime itmeye mecbur musunuz?Sizce de tasarruf etmemiz gerekmiyor mu?Siz ürettikçe dünyayı tükettiğimizi görmüyor musunuz?Kurduğunuz tüketim düzeni tıkanınca, kukla hükumetlerinizi devirip yenisini getiren ve bu yıkımdan nemalanan bir sistem olduğunuzu anlamadığımızı mı sanıyorsunuz?Bütün dünya liderleri savaşı lanetlerken, bu silahları dünyamıza Sylon'lular mı bıraktı?Adam mı yiyorsunuz siz?

Kafamda deli sorular...Serdar Ortaç müzik zannettiği şeyi yapmaya mecbur mu?Bu adamı söz yapmaya iten arkadaşlara sesleniyorum:Sizin vicdanınız yok mu?Bu gençlere acımıyor musunuz?Her sabah metroda kulaklıkla işe giden insanların hala kaliteli müzik seçememesi vicdanınıza dokunmuyor mu?Hangi takımı tutuyorsun sorusuna verilecek cevap mutlaka bir futbol takımı olmak zorunda mı?Daha vahimi, takım tutmak zorunda mıyım?Ofsaytı bilmesem olmaz mı?Erkek tavlası bilmeyenden erkek olmuyor mu?Selpak deyince kağıt mendil mi anlamalıyım?Sahil kıyılarının sadece yaz aylarında ziyaret edilecek yerler olduğunu, şirkette izinlerin yaz ayında kullandırılması gerekliliğini aklımıza sokan kim?Daha iyisi bizi çalışmaya iten ne?Daha azıyla yetinemiyor muyuz?Doğduğumuz evin nesi vardı?Daha iyisinde oturma ihtiyacı nereden çıktı?Evlenmek zorunluluğu da ne?Aile kurmak zorunda mıyız?Ailenin reisi olup otorite kurmak?Bir site toplantısında oy kullanma hakkını istediğimi hiç sanmıyorum.Bu evi istediğimi ve daha ileride daha iyisini isteyeceğimi de...İkinci bir ev, bir yazlık, belki bir yazlık daha almak zorunda mıyım?Ya da eski bir rum köyündeki, bir adadaki, eski, taş bir eve milyonlarca lira verme dürtüsünü bende oluşturan ne?Eşlerle ilgili soruyu sormuştum değil mi?Eşimle aynı arabaya binemez miyiz?İkinci bir arabamız olmak zorunda mı?Arabamız olmak zorunda mı?Bisiklet neyimize yetmez?Daha hızlı gitme arzusu niye?Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi?Eski bir sahil kasabasına yerleşip emekliliğimi neden orada geçirme planları yapıyorum?Ben emekli olunca o kasaba hangi belediyeye bağlanıp, hayal ettiğim kıyı hangi otele satılır?Emekli olabilecek miyim?Daha önemlisi emekli olmak zorunda mıyım?Emekli olmak için deli gibi çalışıp, bu bedeni, bu zihni yormaya değer mi?

Bunlarla yorduğum için affedin ama sizcede bu işte bir yanlışlık yok mu? Herkesin bildiği balıkçı hikayesi ve türevleri vardır.Zengin bir adam balıkçının birine rastlar.Daha iyi bir tekne, yeni ağlar almasını öğütler.Balıkçı ya sonra?, diye sorar.Adam; daha çok balık tutar, daha çok kazanır, daha büyük bir tekne alabilirsin, der.Balıkçı ya sonra?, diye sorar.Adam, daha çok kazanıp emekliliğinde bir sahil kasabasında rahat edebileceğini, kafa dinleyebileceğini, söyler.Balıkçı da, ben zaten öyle yapıyorum, der.

Sapıtmış gibi eğitim üzerine eğitim yapıp, belge üzerine belge alıyoruz.Hep bir adım yukarı çıkmaya çalışıyoruz.Birileri bize yaklaşırsa daha hızlı yukarı çıkmaya çalışıyoruz.Şansımız varsa hepimiz ihtiyarlayıp, o sahil kasabasına yerleşmeye çalışıyoruz.Sahil kasabasında doğanlarsa, büyükşehri düşlüyor.Canına tükürdüğüm dünyası, herkesi kendi gibi döndürüp duruyor.

Rolf'den Mektup Var

2012-10-01T19:19:00.000-02:00

Bu yazımda farklı bir şey yapıp, konuk sanatçı kabul ettim sayın okur, fakat, nitekim, amma ve lakin, bundan konuk sanatçının haberi yok.İlk bilen siz olun istedim.

Rolf Boeck kimdir?

Bu sene çıktığımız güney sahilleri gezimizde, kaderin bir cilvesi sonucu tanıştığımız Alman gezgin...Şu yazımın 3. paragrafında bahsetmiştim ama yine özet geçeyim:Ölüdeniz'den Kalkan'a giderken yol üzerinde Letoon antik kenti vardır.Varmış daha doğrusu.Tabelayı görüp, nedir bu Letoon diye oracıkta internetten küçük bir araştırma yapmak üzere durduk.Daha bir dakika geçmeden yanımızda beyaz bir Hyundai Starex(her şeye link vereceğim, rahat olun) durdu.Önde 3 kişi olmak üzere toplam 7 kişilik yabancı gezgin kafilesiydi.Nereye gittiğimizi, eğer Letoon'a gidiyorsak, oraya giden bir yolcuları olduğunu ve onu götürüp götüremeyeceğimizi sordular.Gidip gitmeyeceğimize karar vermeye çalışıyoruz, orada ne var, bilmiyoruz, dedik.Şoför olan başladı anlatmaya:"Hacı, orada çok güzel bir antik şehir var.Tiyatro var, agora var, manzara var, göl var, süper yani...Biz de gitmek istiyoruz ama hava çok sıcak."

Bizim İngilizcemiz mi bozuk, Starex'in motor sesinden laflar anlamını mı yitiriyor, bilinmez, adamcağızı bizim arabaya oturtuverdiler.Aşağıda göreceğiniz fotoğraflar Rolf'e ait ve göreceğiniz üzere ortada ne göl var ne manzara...Starex'li hippiler bizi ayakta yemişler yani bacım affedersin...

Rolf amca arabaya oturunca biraz tedirgin olduk tabi.Neticede elin adamı.Yolda otostop çekse almam.Yani şahsına özel bir durum değil, kimseyi almam zaten ben.Ama işte herifler laf kalabalığına getirip kakaladılar adamı babam affedersin.Ona takıldım biraz.Bir şey de diyemedik, adam yabancı...

Neyse tabi tanıyınca sevdik.Rolf'ün Türkiye'ye ilk gelişi değil bu...77 yaşında.65 yaşında emekli olmuş ve Türkiye'de bir çok yeri görmüş.Bursa'lıyız dedik; başımdaki şapkayı İznik'ten, gömleği de Yeşil Cami'nin oradaki bir dükkandan aldım, dedi.Kütahya'da okuduk biz, eşimle orada tanıştık dedim; döner gazino var orada, dedi.Van depreminden 2 gün önce Van'dan ayrılmış.Trabzon, Şanlıurfa, Gaziantep...Anlattı da anlattı...Letoon'a daha önce de gelmiş.Niye geldin bir daha da diyemedik.

Türkiye'de arkeolog bir arkadaşı olduğunu ve Türkler'in gezi anlayışının, Mevlana'yı ziyeretten ibaret olduğunu söylemiş.E amca bu kadar gezmişsin, sende Müzekart vardır; dedik ama, yabancılara Müzekart satılmıyormuş.Yabancılara uygulanan müze ve ören yeri girişlerindeki fiyat farkının da gayet farkında...Kıs kıs gülüyor bunları anlatırken ama umurunda olduğunu pek sanmıyorum.Bizim cebimizdeki Müzekart'ın varlığının verdiği rahatlıkla her ören yerine ücretsiz giriyoruz.Mesela Xhantos...Alanı gezmek için 1 saatten fazla zamana ihtiyacımız varmış.Bunu öğrendikten 10 dakika sonra arabaya binip Kalkan'a doğru devam ettik.Çünkü daha dalış yapacaktık.Daha önemliydi.Xhantos'u yemişimdi...Koskoca Patara Örenyeri mesela...10 km²...Ama biz Patara plajına gidiyoruz.Saat 19:00'dan sonra kaplumbağalar kullanıyormuş plajı.Ne şirin(!)

İlginçti Rolf...Türkiye dışında Yunanistan, İspanya ve İtalya'yı da gezmiş.Dişlerini de gelmeden önce yeni yaptırmış sanırım, pek bir sırıtıyordu.Dişler yani...Şeker adamdı Rolf...Fethiye'de kalıyordu ve kendi çapında günlük geziler yapıyordu anlattığına göre.Genelde gezdiği yerlerden bahsetti.Gezerken gördüğü olumsuzluklardan...Bir ara bastığımız taşta, antik Roma yazısı olduğunu fark ettik ve kenara çekildik.Öyle bir yerde duruyordu ki, basamak olarak kullanılmıştı ve basmamanın imkanı yoktu.Yazıların bazı yerleri neredeyse kaybolmuş ve taş çökmüştü.Daha önce böylesini ve daha kötülerini gördüğünü söyledi.Belki de bu yüzden ikinciye, belki de üçüncüye geliyordu buralara.Olumlu ya da olumsuz bir değişim görmek için...

Rolf'e fotoğraf geçmişiyle ilgili hiçbir şey sormadım.Aynı yerlerde çektiğimiz fotoğrafları karşılaştırınca onunkilerde bildiğin aşk var.Bense görev icabı çekmişim.Omuzunda taşıdığı küçücük heybesindeki makinasıyla iyi iş çıkarmış bence.Dediğine göre çantasında bir de BİM'den aldığı su varmış.Elma suyuyla karıştırıp içiyormuş.Aynen şöyle dedi:"Su and elma suyu, mixed, from BİM" Kendisini "yabancı bir dil öğrenemeyecek kadar tembelim" diye tanımlayan bir ihtiyar için, gayet iyi bir başlangıç.

Daha sonra beyaz Starex'li hippilerin bahsettiği gölün manzarasına bakan, Letoon'un antik kalıntılarına oturduk ve biraz daha sohbet ettik.Ya da sarnıçlara dolan suıyun oluşturduğu gölet de diyebiliriz buna...Birbirimize e-posta adreslerimizi verdik ve vedalaştık.Bu anı da, koca bir yıl yaşananlardan kaçışımızda yaşadığımız, hatırlanacak anlamlı tek şey olarak bu günlükteki yerini aldı.

Spock! Işınla bizi...

Haydarpaşa ve Antin Penik

2012-09-03T19:59:00.000-02:00

Üzerine yapışan bir miskinlik halinin çekip gitmemesini istediğin olmuştur.Tatile çıkacaksındır, daha çıkmadan tatil erkenden başlamıştır sana göre...Dönmüşsündür, ama o miskinlik hali hala gitmemiştir.Öyle bir haldir ki; hayat, gidip gördüğün o bambaşka yerlerde kalmıştır senin için.Eve döndüğünde perdeleri açsan da artık oraların rüzgarı esmeyecektir pencereden içeriye.Şehrin trafiğine daldığında, ne kadar camı açıp gaza bassan da; nemli, yapış yapış hava dolar ciğerlerinden...

İş gününün hemen öncesi tatili sonlandırmak fenadır çoğu zaman...Ertesi gün telefon çalmasın diye bakarsın.Bilgisayarını açıp 10 dakika karşılıklı bakışırsın.E-postalara bakmak istemezsin, gelen önemli bir postaya cevap yazmak mecburiyeti olmasın diye...Msn önünde " oturumu aç" der, kapatırsın.Facebook'u açar, bildirimleri görüp tıklamazsın.Hemen sohbette "çevrimdışı" olursun.Şöyle aşağı doğru hızlıca iner, hiç birine bakmadan kapatırsın.Twitter'ın çoğu, dahi anlamındaki "-de" yi ayrı bile yazmıyordur.Açmaya tenezzül bile etmezsin.İnstagram denen şeye henüz bulaşmamışsındır, aklına bile gelmez.Gezerken gördüklerinden önemli olanlarını içeren bir günlük kaydı yazmak istersin, çok yapmacık gelir, kendinle çelişir, vazgeçersin.

Bu ne olm, "Bir Datça alırsın bağlanırsın, kopamazsın" dicen sandım.(Onu bile Marmaris'e bağladım.Gerçekten bak çok fenalardayım.Ooo, Datça mı ooo?(Bak yine yaptım))(Yok değil Datça falan.Sırasıyla Akyaka, Sedir Adası, Dalyan, Göcek, Fethiye, Ölüdeniz, Kalkan, Kaş.Arada Letoon, Patara, Xanthos!Hatta Letoon'a girelim mi diye yol kenarında beklerken, çatlak bir grup trekinkçi! bize 77 yaşında bi adam kakaladı.Alın bu da Letoon'a gidiyomuş, götürün diye.Adam Alman, 65 yaşında emekli olmuş abicim.Benim gezdiğim yerlerin 3 katını 3'er kere gezmiş.Adama müze kart verseler ülkeyi batırır yani, o derece.Allah'tan yabancılara müze kart yok.Neyse, şimdi konu o değil.Bu gezi, başka yazının konusu.Ölüdeniz:Yamaç paraşütü?-Kaş:Keşif Dalışı? Evet yaptım, ama onları başka zaman anlatçam, gel sen şimdi moddan çıkma.Ne diyoduk, yaz bitti, sonbahar geldi.İşe gitmek için kalktığında hava karanlık artık dimi?Heh, için karardıysa gel aşşa...)

Eylülün gelişine mi rastladı bu yol ayımı nedir? Bir garip oldum.İçimde hiç bir şey yapma arzusu var.(O nasıl oluyorsa)Yapılacakları sıraya koyup koyup, tekrar gözden geçirip, hiçbir şey yapmadan geri oturuyorum mesela.Meren'in günlüğünde okuyordum.Ölüyormuş çocuk susuzluktan.Bol bol su için diye tavsiyeler üzerine tavsiyeler etmiş.Baş ağrısı bile yapar diyor, ki duymuştum da.Ruh haline de iyi gelir diyor.Aldım bir şişe su.Bol bol içiyorum.Kafamı kaldırdım şişeyi dikerken.Üstteki banyonun akan suları tavanı kabartmış.Çok umursamıyorum, nasıl olsa bir dahaki sefere bu odada kalmam diye.Ama şimdiye kadar kaldığım en rahat yataklı otelin, en güzel odası burası.Yatınca şeklini alıyor yatak, mıh gibi kalıyorsun.Her güzelin bir kusuru mu var? diyorum.Yoksa ben kusur bulduğum için mi güzel bu oda?Böyle olduğum için mi geldi bahar?Yoksa bahar geldi diye mi böyle oldu İstanbul?

Sahil olunca, deniz olunca böyle oluyor bir şehir.Her hissi sonuna kadar yaşatmadan bırakmıyor.Adam boşuna atlamıyor köprüden.Dibi yok.Düş düş bitmez!Çoğu düşmeden ölüyormuş zaten...Atlayanlardan birinin paltosu paraşüt gibi yavaşlamasına neden olmuştu.Ölmemişti.Ama canı yanmıştır muhakkak.Kendini yakıp ölmemek gibi.Antin Penik vardı.Taksim'de, Asala'yı protesto amaçlı kendini yakarak intihar etti ama ölmedi.Çok da yaşamadı bildiğim kadarıyla.Ölmeden önce yapılmış bir röportajı var.O günden bu güne ne ülkemde ne de dünyada değişen hiçbir şey yok.Açlık, terör, savaş, dengesizlikler, adaletsizlikler..."Bu dünyaya 7 milyar insan çok, 5 milyar yeter" diyen pislik zihniyetli insanların ellerinde debelenip duruyoruz maalesef...Hayatın içinde kendimize bir yer ararken, neyin mücadelesini verip vermememiz gerektiği bile bize öğretiliyor.15 sene okula gidip, tecrübesizlerin işe alınmadığı saçma sapan düzenler kuruyoruz.Hiçbir şey bilmeden işe başlayıp, ilk 15 gün hızlandırılmış ve sıkıştırılmış turlarla eğitilip, masa başına oturtuluyoruz.Komşumuzla, sıra arkadaşımızla, meslektaşımızla rekabet eder hale geliyoruz.Halktan çalıp, küresel ağaları besliyoruz.Haydarpaşa'yı yakıp, "bunu yıkmıyorlar mı daha?" diye kendimize soruyoruz.Bir de karşısına geçip resmini çekiyoruz.Ondan sonra fotoğrafa Türkçe bir isim bulamayıp, ona resim denmeeeeez, zinhar çarpılırsın, diye fikirler üretiyoruz.Tartışmalar yaratıyoruz.

Yanan Antin Penik de olsa, Haydarpaşa da olsa, çoğu için değişen bir şey yok.Fotoğrafta Haydarpaşa'nın önünden gezi vapuru geçiyor.Biraz ilgiyi dağıtsa da, baş rolü oynamaya devam ediyor Haydarpaşa...Yerde oturan insanların izlediği ise bağlama çalan genç...Sesini etrafa duyuracak şekilde hoparlör kurmuş.100 metre çaplık alana sesini duyuruyor.Duyan geliyor yani.Önünden gelip geçenlerin izleyicilere bir zararı yok.Anlık görüntü kaybı ama ses sabit...Dinleyiciler için baş rolde bağlamacı genç var.Vuruyor bam teline, en derinden.

Telli turnam selam götür
Sevdiğimin diyarına
Üzülmesin ağlamasın
Belki gelirim yarına cananıma

Bu gencin, her sahil kıyısı mini konserinde olduğu gibi kör olma ihtimali yüksek.Uzaktan izleyenler bunun farkında ama yakından göremiyorlar.Hakkında hayaller kurmak işlerine geliyor.Oysa verecekleri bir kaç bozukluk sayesinde, göz kırparak teşekkür eden gözlerini görme ve meraklarını yenme hakları var.Hayallerinin yıkılmasından mı korkuyorlar?

Hasret kimseye kalmasın
Sevdalılar ayrılmasın
Ben yandım eller yanmasın
Sevdanın aşkın narına canıma

Tam meydanda balık ekmek satan bir tezgah var.Etrafında 15 kişi...Satışlar tavan...Bağlama çalan gencin yakınında da var bir tane ama etrafında kimse yok.Satılmadığına göre mal kötü müdür acaba?Ya balıklar bayatsa?Boş tezgahı görenlerin bakışları bunu anlatıyordu sanki.Ta ki biri cesaret edip alana kadar.Mesela ben...

*Abi ben bunu burada yiyeyim gören gelir.

-Tamam abi, nasıl istersen.

(Karşılıklı gülümseme)

Giderken geri dönen 2 kişi...

-Soğan ister misin abla?

+Yok istemem

Çok kararsız kalıp dönen 3 kişi daha...

+Bizimkiler paket olsun.

2 genç daha...

3 bayan daha...

*Abi bi tane daha yiyim dicem ama millete yetiştiremiceksiniz :)

-(Karşılıklı gülümseme)

*İnanmıyosun di mi?

-Yok abi niye inanmiyim.Her gelen kısmetiyle gelir :)

*(İnanmıyor.Oysa ben inanarak gelmiştim.)

Dönüşte diğer tezgahta hala 15 kişi vardı.

Caddenin karşı tarafında, Marmaris Büfe'de ise Serdar Ortaç çalmaya devam ediyor.Ama ben hiçbir şey anlamıyorum.

Haydarpaşa görünürde, restorasyon sırasında kullanılan elektrik kaynağından çıkan kıvılcım nedeniyle yandı.Bilirkişi, "sabotaj değil, ihmal" demiş.

Antin Penik mi?

O hala yanıyor!

Turan Emeksiz

2012-07-26T19:31:00.000-02:00

Tahkikat Komisyonu, 7 Nisan 1960'da Demokrat Parti Meclis Grubu'nun bir bildiri yayımlamasından sonra kurulan muhalefet ve basının faaliyetlerinin tahkik edilmesi için kurulmuş bir komisyondur. Komisyon sadece Demokrat Parti'li milletvekillerinden oluşmaktadır.

Bildiride "CHP'nin ülkedeki bütün yıkıcı grupları çevresinde topladığı, halkı, orduyu iktidara karşı ayaklanmaya kışkırttığı" öne sürüldü. Bu bildirinin ardından DP Meclis Grubu TBMM Başkanlığı'na muhalefetin eylemlerinin soruşturulması için bir önerge verdi.

Önerge 27 Nisan 1960 tarihinde Meclis'te büyük bir çoğunlukla kabul edildi. 28 Nisan 1960 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe konuldu. Buna göre bir Tahkikat Komisyon'u oluşturulacak ve bu komisyon üç ay boyunca muhalefetin ve basının eylemlerini soruşturacaktı.

Tahkikat Komisyonu'nun kurulmasına dair kanunun kabul edilmesi üzerine 28 Nisan 1960 sabahı İstanbul Üniversitesi bahçesinde, bir protesto mitingi düzenlenmiştir. Üniversite öğrencilerinin düzenledikleri bu miting sırasında, polislerin okul bahçesine girmeleri üzerine olaylar büyümüş ve Beyazıt Meydanı'na kadar genişlemiştir. Bu sırada polisler tarafından öğrencilere ateş açılmış ve Malatya doğumlu Orman Fakültesi öğrencisi 20 yaşındaki Turan Emeksiz öldürülmüştür. Memleketi Malatya'da ismi bir caddeye ve bir liseye verilmiştir. Malatya'lı İlyas Salman da, Malatya Turan Emeksiz Lisesi'nden mezundur.Ancak daha sonra bu caddenin ismi Milli Egemenlik Caddesi, lisenin adı ise Malatya Lisesi olarak değiştirilmiştir.Kayseri-Tomarza ilçesinde bir ilköğretim okuluna Turan Emeksiz ismi verilmiş daha sonra okulun adı Atatürk İlköğretim Okulu olarak değiştirilmiştir.İstanbul Üniversitesi Beyazıt kampüsünde anıtı bulunmaktadır.İstanbul Üniversitesi öğrenci yemekhanesine ismi verilmiştir. Ayrıca İstanbul'da şehir hatları vapuruna ismi verilmiştir.Bu vapur şu anda Mudanya'da restoran olarak kullanılmaktadır.

Eşimle iki senedir evlilik yıl dönümümüzü bu gemi restoranda kutluyoruz.Bildiğiniz şehir hatları vapuru...Motorları sökülmüş ve bu şekilde özel sektöre satılmış.Kamaralara bölünerek odalar oluşturulmuş.Otel ve restoran olarak kullanılıyor.Bugün bacasında mazot dumanı yerine, mutfakta pişen yemeğin dumanı tütüyor.

İlk sene gittiğimizde ikimiz de çok etkilenmiştik, fakat bu sene alıştığımızdan mıdır, o kadar etkilenmediğimizi itiraf etmeliyim.

Güzelyalı yat limanında demirlemiş vapurda, balık dışında kırmızı et de tercih edebilirsiniz.Bu ismi alan bir vapurda yemek yemek, eşsiz bir deneyim.Tavsiye ederim.O ya da bu şekilde ismi değişmeden...

Mısır:Devrimden Önce...

2012-05-28T19:01:00.001-02:00

Maalesef şu günlük işini hakkıyla yapamadığımdan ötürü böyle bi başlık koyma şerefine nail oldum.Artık iyi mi oldu kötü mü oldu bilinmez ama Mısır'a gittik, geldik, devrim oldu ve ben ancak yazmaya fırsat bulabildim.Efendim, herkes yerini aldıysa başlıyorum...

Yine bir bayram, bu kez 2010 kurban bayramı..."Bayramda müslüman ülkeye gidilmez" dediler.Kim demiş, neden demiş, neden gidilmezmişi bir de kendimiz görelim diye arife günü bir kuşluk vakti düştük yola.(Kuşluk vaktinin hastasıyımdır.)Önce İstanbul sonra ver elini Kahire.

Daha önce fuar nedeniyle Kahire'de 8 gün bulunmuş biri olarak Mısır'ın artık beni şaşırtacak bir şeyi kalmamışçasına rahat ve heyecansız bir uçuş geçirdim.Kahire'ye indiğimizde hava alanı önünde yöresel dans eden insanlar vardı.Öyle kalabalıktı ki otobüsümüze ulaşmakta zorluk çektik.Daha önceki geliş ve gidişlerim gece olduğu için bu kadar kalabalık olduğunu görmemiştim, şaşırdım doğrusu.Oysa ki, toplam nüfusu 15 milyon olan Kahire'nin, Nil kıyısı olan şehir merkezinde 7 milyon insan, zengin kesimi oluşturuyor.Geri kalan kısmı çöl kesiminde yaşayan halkın neredeyse tamamı, gün içinde çalışmak için şehir merkezine geri dönüyor.Bu da merkezin neden bu kadar kalabalık olduğunu açıklıyor.

Bu öyle bir kalabalık ki, Mısır'a ilk gelişimde,(dediğim gibi uçak gece inmişti ve şehir çok sakindi) sabah uyandığımda, otelin penceresini açmamla aşağıda akan araba nehri ile karşılaşmam bir oldu.Otel şehir merkezindeydi ve 5 dakika etrafı izlemem bana bu keşmekeş hakkında bilgi sahibi olmama yeterli oldu.Klimanın sesiyle uyandım önce.Daha önce klima çalışan bir odada uyumamıştım.En azından bu kadar gürültülüsüyle.Bu sesi korna sesleri takip etti.Camı açtığımda ise artık klimanın sesini duyamaz hale gelmiştim.Araba sesleri klimayı bastırıyordu.Daha sonra odanın içini kaplayan o keskin ve ne olduğunu bilmediğim koku...Bu koku, bazen mistik, bazen iğrenç gelebiliyor fakat sonunda alışıyorsunuz.Başında yaklaşık 2 metrelik tepsinin üzerinde taşıdığı lavaşları insanların arasından bisiklet kullanarak geçirmeye çalışan bir insan çarpıyor gözüme, kalabalığın içinde.Daha sonra çöp kamyonu yanaşıyor karşı kaldırımın önüne.Fakat çöp konteynerlerinin önüne park etmiş bir araba var.Sorun yok.Çöpçüler iniyor, etraftan bir kaç kişinin yardımıyla arabayı geriye doğru itiyorlar.Bu sahneyi gördükten sonra, ilk gün için bu kadar yeter diyerek camı kapatıp, yatağıma geri döndüğümü hatırlıyorum.

Bu sefer neyse ki gündüz geldik, alışmakta zorlanmayacağım.İlk kez gelenler biraz şaşkın tabi ama zaten buraya gelenlerin görmek istediği de bu keşmekeş, çapraşıklık...Otele varana kadar Türk rehberimiz eşliğinde panaromik şehir turu yapıyoruz.Aslında Mısır'da, yerel rehberlerin dışında her hangi birisinin rehberlik yapma yetkisi yok.Rehberimiz, bunu sık sık tekrar ediyor ve çoğu kez tutuklanma tehditiyle karşılaştığını söylüyor.Çünkü yerel rehberler sadece onlara öğretileni anlatmakla yetkili.Oysa ki Türk rehberimiz bize siyasi ve sosyo-ekonomik boyutlarıyla Mısır'ı tamamiyle anlatabiliyor.Yıllardır sefalet çeken halkı ve gelir dengesizliğini, buna rağmen yönetimdekilerin medyayı kullanarak halkı nasıl uyuttuğunu ve orduyu ele geçirerek nasıl zor kullandığını...Bunları dinlerken ilk durağımız olan Enver Sedat'ın devlet kutlama törenleri sırasında suikast ile öldürülmesi anısına yapılmış anıtı ziyaret ediyoruz.Anıt alanında eski Mısırlılar'ı örnekleyen giysiler giymiş insanlarla karşılaşıyorsunuz.Hatıra fotoğraf çektirirken bayanlara son derece sapkın duygularla yaklaşan ve taciz eden bu arkadaşlara bakarken, bastırılmış duygularını dışa vuran zavallılar diye düşünemeden edemiyor, "merak etmeyin. üç ay sonra devrim olurken sokaklarda birbirinizin ırzına rahatça geçebilirsiniz, zira o gün, ülkenizde gezgin kalmayacak" diye iç geçiriyorum.

Daha ilk durakta böylesine kepazelikle karşılaşıp seni de yeterince gerdiğimin farkındayım sevgili okur ama, inan bu durumda söylenecek çok şey var.Fakat bunların hiçbiri bu temiz insanların suçu olamaz.Onları yıllarca sömürerek köleleştiren, yiyecek bir lokma ekmeğe muhtaç eden, düzensizleştiren, ellerindeki tek zenginliği olan neft yağına göz diken, medeni geçinen ve oysa tek dişli canavarlıklarını 1. Dünya Savaşı'nda tescillediğimiz batılı, bencil hainlerdir tek suçlusu bu durumun.Onlar ki, nerede kendilerinde olmayan bir zenginlik görseler saldırmakta, en ucuz yalanları söylemeye çekinmeyen, fakirden alıp zengine veren sahte krallarıdır dünyamızın.Onlar ki bugün yurdumuzda ve tüm güçsüz topraklarda kukla hükumetler yaratıp, memleketin dört bir yanını "su boşa mı aksın" yalanlarıyla, hidroelektrik, nükleer vb santraller kurma bahaneleriyle kepçe kepçe kazan, talan eden, harmanlayıp savuran canavarlardır.Bugün burada gördüğümüz de bu canavarların artıklarıdır, kültür yozlaşmasıdır, benlik kaybıdır.Hatta benliklerinin kaybolduğundan haberi olmayan bilinçsiz insanlardır.Tarihlerinden, dinlerinden, kültürlerinden uzaklaştırılmış, Mekdanılts, KEFECE, PizzaHat ile beslenirken, kendini medeniyetin beşiğinde gören ama son çırpınışlarını yaşayan bir toplum yaratıldığını şimdi daha iyi anlıyorum.Asıl anladığım şey ise, bugün Arap Baharı diye bize yutturulan şeyi, henüz bizim yaşamadığımız ve bu insanlardan ileride olmak yerine, bu insanların daha gerisinde olduğumuz gerçeğidir.Çünkü henüz bizler yalancı baharımızı yaşamakta ve ilerlediğimizi sanıyorken, Mısır gibi ülkelerin çok eskiden oturduğu kucağa, yeni yeni oturuyoruz.

Her şeye rağmen bu kültürü anlamaya ve bu karmaşayı görmeye gelen bir gezgin olarak görevimize dönüp ne gördük, onu anlatalım sayın okur.Enver Sedat anıtı ziyaretimizden sonra(hala bu çocukların elindeki çakma mızraklarla ve bu çocuklarla ilgili fantezilerim mevcut, unuttu sanmasınlar) otelimize yerleşiyoruz.Nil kenarındaki otelleri ayrı tutarak söylüyorum (Nil aktığı coğrafyaya hayat verdiğinden, çevresi de canlı, lüks ve bir o kadar pahallı) 3 ve 4 yıldızlı oteller beş para etmez.Türkiye'dekilerle kıyaslamamanızı şiddetle ve ısrarla tavsiye ederim.Şehri saran baharatımsı koku, otelin içinde de mevcut.Koridorlardaki halılar, bir o kadar kirli.Daha önce şehir içinde kaldığım otele kıyasla kötü bir otel, fakat en kötüsü olduğunu düşünmüyorum.Tabi gittiğiniz ekibin otel içindeki eğlenceli etkinlikleri ve gece partileri varsa sıkılmak şöyle dursun, bütün olumsuzları unutuyorsunuz.Yapılan şehir turundan sonra akşam yemeğini, "piramitleri gören" "kalabalık" bir restoranda yiyoruz.

1.Not:Bu yazıda "piramitleri gören" tamlaması çok kullanılacaktır.Zira şehir merkezinde olup da bu dev piramitleri göremiyorsanız, kaybolmuşsunuz demektir.
2.Not:Bu yazıda "kalabalık" kelimesi de çok geçecektir.Zira Kahire'de olup da tenha bir yerdeyseniz, derhal kalabalığa doğru ilerlemenizi tavsiye ederim.Kaybolacaksınız demektir.
3.Not:Bu kelimeleri sık sık duymaktan sıkılırım diyorsanız derhal bu sayfayı kapatıp televizyondaki diziyi izlemeye dönebilirsiniz.Zira Mısır piramitlerinin sırrını başka yazıma saklıyorum, sayın okur.

Yemek sonrası, bu piramitleri aynı kadrajda toplayacak fotoğrafı nereden çekebileceğimizi tartışıyoruz üç kişi, bir otel odasında.Tolga'nın getirdiği google haritasına bakarak yer tespiti yaptığımız yere gitmek üzere saat 05:00'da kalkıyoruz.Kapı önündeki taksiciye yeri tarif edip pazarlığa başlıyoruz.Adamın yeri anlaması 3 dakika, pazarlık ise 20 dakika sürüyor.100 Mısır Pound'undan 20 pounda kadar inip anlaşma sağlanacakken başka taksici gelip, ben sizi götürürüm diyor.Ne olduğunu anlamadan, korsan taksinin içinde buluyoruz kendimizi.Elimizdeki haritaya göre bütün ihtimalleri değerlendirerek, piramitlerin etrafını saran duvarların arkasına geçmeye çalışıyoruz fakat başaramıyoruz.Taksiden inip yürümeye karar veriyoruz.Gün doğuyor, çekmek istediğimiz fotoğrafın saati geçiyor, yine de inatla uygun bir bölge aramaya devam ediyoruz.Sonunda bu büyük çemberi, merkezine doğru delen bir sokak buluyoruz.Uzun bariyerli bir güvenlik kapısı var, güvenlik görevlisi yok.Önümüzden bir bayan giriyor, arkasından biz.Ne kadar tehlikeli olabilir ki?Az sonra önümüzde giden bayan, soldaki fabrika olduğunu tahmin ettiğimiz binaya giriyor.Bu kez yukarıya doğru daralan sokaktan bize doğru, kağıt vs. toplayan bir adam geliyor bisikletiyle.Adamı geçtiğimizde piramitlere çok yaklaştığımızı, önümüzde sadece örgü teller kaldığını ve bu tellerin hemen arkasında sıklıkla dikilmiş direklerdeki güvenlik kameralarıyla izlendiğimizi fark ediyoruz.Direğin birinin dibinde, zorla aralanmış tellerin, kameranın kör noktasına geldiğini fark ettiysem de, diğer iki arkadaşıma durumu fark ettirmeden devam ediyorum.Bir an duraksayıp yine de devam ediyorum.Artık sadece iki kişinin, ortadaki kablo kanalına düşmemek için yanlara basarak yürüyebildiği bir yola girdiğimizde, tel örgünün az ileride bittiğini ve piramitlerle aramızda başka bir engelin kalmadığını düşünüyoruz.Bize doğru gelen güvenlik görevlisi ile polis karışımı insanı saymazsak! Bizi kibarca karşılayıp aşağıdaki çıkış kapısına kadar eşlik edeceğini belirten Mısırlı arkadaşımızın aksine, çıkış kapısındaki görevli onun kadar sakin olamayıp "nereden girmiş bu gezginler, halbuki aşağıdaki kapıya güvelik koymuşlardı kanka, o kadar dedim adama görev yerini terk etme diye" anlamına gelen el hareketleri yaparken aynı zamanda da bir takım sesler çıkartmayı ihmal etmiyor.Sinirli arkadaşımızı geride bıraktığımızda, son iki dakikadır peşimizden ayrılmayıp, "look my friend, if you wanna take good photo, follow me" cinsinden cümlelerle bizi kandırmaya çalışan biri olduğunu fark ediyoruz.Fotoğraf çekmeye aç insanlar olarak, bu adama yaklaşık 100 pound kaptırıp, bizi abuk subuk bir binanın tepesine götürüp, "ahanda! take photo from here" demesine izin veriyoruz.Fazla detaya girmiyorum, kazıklanmış ve piramitleri gördüğümüz açıyı beğenmemiş olarak dönüş yoluna geçiyor ve saat 10:00'da otelin önünde diğer arkadaşlarımız ile güne başlamak üzere buluşuyoruz.Bizim için gün yeterince hareketli başlamış, hatta üzerinden 5 saat geçmişti.Otobüse bindiğimizde ne olup bittiğini merak eden, kahvaltısını zamanında yapmış, güne zımba gibi hazır diğer gözler, bu hikayenin bir hüsranla sonuçlandığını asla bilemeyecekler ve bu sır benimle birlikte mezara kadar gelecek!Sanırım...

Günün geri kalan kısmında, bütün piramitlerin içindekilerin sergilendiği Kahire Müzesi'ni ziyaret ediyoruz.Diğer ören yerlerine giriş gibi, burası da gezginlerden 60 Mısır Pound'u ücret alıyor.Mısır vatandaşı iseniz 2 pound ödeyerek girebiliyorsunuz.Öğrenci kimliği ya da öğrenci kimliği olabilecek görüntüye sahip herhangi bir kart ile girişler ise %50 indirimli.Bu konuda üzerinde fotoğrafınızın bulunduğu Bukart bile işe yarayabiliyor.Müzede fotoğraf çekmek yasak.Böyle bir girişimde bulunursanız, etrafta bolca bulunan polislerden bir tanesi yanınıza yanaşıp, çekmemeniz gerektiğini söyleyebilir, silmenizi isteyebilir.Sorun yaşamak istemiyorsanız kurallara uymanızı tavsiye ederim.Mısır için en çok merak edilen şey olan piramitler bölgesi ziyaretimi de bu paragrafta anlatmak isterim, çünkü Gize piramitler bölgesi Kahire müzesi ile yakından bağlantılı.Zira sergilenen objelerin tümünün, piramitlerin içinden çıkan şeyler olduğunu belirtmiştim.Piramitler bölgesi çok büyük bir bölgedir ve sanıldığının aksine Kahire'de Keops, Kefren ve Mikerinos'dan başka 100'den fazla piramit vardır.Piramit şekli ile yapılan ilk yapıt örnekleri Sakkara'da Mumya filminden bildiğimiz delikanlı çocuk, rahip İmhotep tarafından yapılmıştır.Bu piramit uzun zamandır tadilat halindedir çünkü uzun yıllar boyunca zarar görmüş ve piramit görünümü giderek bir tepe görünümü almıştır.Çevreye dikkatli bakıldığında bunun gibi bir çok tepenin eskiden piramit olduğunu anlamanız uzun sürmeyecektir.Sakkara bölgesinde ve Gize piramitleri bölgesinde de bedevilere çokça rastlarsınız.Çölde yaşayıp, geçimlerini gezinim amaçlı gelen gezginlere at ve deve gezileri yaparak sağlarlar.Bunlarla ilgili rehberler tarafından çokça hikayeler anlatılır, uyarılar yapılır.İlgilenmeyin, fotoğraf çekmeyin, bedava diyerek gezdirmek istese bile zinhar binmeyin.Zaten Mısır'da bir şey için bedava diye tanıtım yapılıyorsa hemen oradan uzaklaşın.Bu uyarıları çok uzatmayacağım, zaten bunları herkesten duyarsınız.Söyleyeceğim şu ki, Sakkara'da gözlerinizi bu çöl tilkilerinden sıyırıp etrafa iyice bakın.Çok yakınlarınızda tepecikler halinde, bakımdan yoksun kalmış ve yıkılmış piramitleri göreceksiniz.Bu çevrede doğal oluşum bir dağ yok.Gördüğünüz şey muhtemelen binlerce yıllık bir piramit.Daha sonra ufka doğru bakın.Eğer hava çok sıcak ve nemli değilse kilometrelerce uzaklıktaki diğer piramit tepelerini görebileceksiniz.Gize bölgesindekileri bu kadar ünlü yapan ise sadece büyüklükleri.Bir çok kaynakta zarar görmeden günümüze kadar gelmiş oldukları yazsa da bunun doğru olmadığı piramitlerin eski fotoğraflarına bakınca anlaşılmaktadır.
-Bu arada biraz resmi oldu yazılar, sıkılan varsa bir ara verelim, isteyen çıkabilir, gelince şurdan devam edersiniz.-

Piramitlerin eski fotoğraflarında dış yüzeyler tamamen sıvanmış gibi dümdüzdür.Her tarafı çöl olan bir ülkede böylesine itinalı hazırlanmış taşları bulmak zordur.Dönemin hükümdarları, saray, şato vs yaptırmak için, piramitlerin en dışındaki büyük blokları söküp kullanmışlardır.Böylece şimdiki görüntüsü olan basamaklı yapısına kavuşmuştur.Yine de piramitlerin üstlerine doğru bu bozulma azalır ve düz bir yüzey görürüz.Piramitlerin yanına yaklaştığınızda hayal ettiğinden de büyük olduklarını kendinize itiraf ediyorsunuz.Ne kadar geri de gitseniz bu üç devasa piramidi kadraja sığdıramıyorsunuz.Her zamanki gibi gezginlere 60 pound olan ören yeri, yerlilere neredeyse bedava ve burasını vatandaşlar mesire yeri haline getirmişler.Gün boyu oturup piknik yapabiliyorlar.Piramitlerin içine girme merakı sizi cezbetse de, en büyüğünün içine girdiğinizde göreceğiniz şey, dar ve dik koridorlardan geçtikten sonra, boş bir oda içinde boş bir lahit.Dediğim gibi, her şey müzede.Daha önce ziyaret ettiğim bu bölge yeterince ilgi çekici olsa da, bu kez gittiğimizde güneş batmak üzereydi ve sanırım amacıma uygun fotoğraflar çekip, tutuklanmadan otele geri dönmeyi başarmıştık.Ziyaret saati 5 gibi bitip en geç 6'da herkesi zorla dışarı çıkartıyorlar ve develi-kaleşnikoflu polisler her seferinde bizim gibi geç gelip çıkmak istemeyen gezginlerle ve hala para kazanmaya çalışan bedevilerle kavga ediyorlar.Bu büyük alanda ne kadar geride kalırsanız kalın, zamanı geldiğinde arkanızdan bir yerden mutlaka bir develi polis çıkıp sizi çıkışa doğru sürüyor.Bu polisi 0,25 TL'ye tekabül eden bir parayla kandırsanız bile arkasından başkaları gelip sizi çıkışa götürebiliyor.Memlükler'in top talimi yaparken burnunu parçalayarak, her Türk'ün "Aa aynı Bülent Ersoy" tepkisine mazhar olan Sfenks'i de görüp alandan çıkıyoruz.Güneşin batma saatine rastladığımız için bu ters ışık fotoğrafları da benim en sevdiklerim arasında.Buradaki ağzımın içine girecek kadar yakın develeri süren kızgın polisler "başlarım gezginine de fotoğrafına da" diye başlayan cümleler kurmaktan geri kalmıyorlar.Ne kadar uğraştıysak da şu heybelerindeki keleşleri çıkarttıramadık ya, yanarım yanarım, ona yanarım sayın okur.

Evet abicim, yemek konusuna gelince, "Ankara'dan sonra sulu yemek bulamazsın.Hep et, hep et" durumu burası için de geçerli.Değişik baharatlarla terbiye ettikleri etler, balıklar yemeye değer.Kendilerine özgü İngilizceleri ile bu şeker insanlarla anlaşmak, zaman zaman zor olabiliyor.İstediğiniz yemek gelmeyebilir, şaşırmayın, çaktırmadan yemeye devam edin.Bizim gibi üç yanı denizlerle kaplı bir yarımada ülkesindeki balık fakirliği burada yok.Tadını çıkarın derim, ekmekle kendinizi tıkamayın.

Ve başka diyar: İskenderiye...Uçağımız dönüşü İskenderiye'den yapacak ve bize bu güzel şehri görme fırsatı verecekti.

İskenderiye, her liman şehri gibi görülmeye değer bir yer.Fotoğraftaki yapıt, Hüsnü Mübarek'in yazlık olarak kullandığı sarayın kapısı.Bunun dışında misafirlerini ağırlamak için de kullanılıyor.Geldiğimizi görünce ne kadar ağırlamak isteseler de uçağın vakti yaklaşıyor ve artık içimizdeki ev hasreti gitgide büyüyordu.Kahire'deki o çapraşıklık, yerini düzene bırakmış, kendini şaşıran satıcılar, pazarlık nedir bilmez halde, bir deniz kabuğu için nuh diyor, peygamber demiyorlar, İskenderiye'de.Oysa ki, ne olduğu bilinmez taştan oyulmuş figürlere vereceğimiz para için 45 dakika pazarlık etmiş ve 170 pounddan 40 pounda indirdiğimizde bile içimizde hala "kazıklandık mı acaba?" sorusuyla vicdan yapan gezginlerdik bir gün önce.Her şeye rağmen burada, piramit bölgesindeki gibi kızgın polislere de rastlayamadık.Şöyle yazıdaki ilk fotoğrafa dönecek olursak, elindekini bize doğru kaldırmış gelen polis, emin olun "hoş geldiniz" demiyor mesela...

Bir Düğünü Şoför Mahallinden Çekmek:Nilay ve Cüneyt

2012-03-19T19:46:00.005-02:00

Sanırım uzun gezilerdense, kısa ama insan hayatındaki değişik durumları paylaşmak daha cazip geliyor bana, şu günlükte.Sizi neyin beklediği bir muamma, günün içinden ve buraya yazılmaya değer bir deneyim.Bu yüzden Mısır yazısını hala tamamlamış değilim.Bugünse buraya yazılmaya değer bulduğum olay, bir düğün."Şener düğün fotoğrafçısı olmuş, koş hanım!" diyenler acele etmesin, çünkü sadece düğün şoförü oldum.Bir akrabamızın düğününde şoförlük yapma görevi her nasıl bendenize düşmüşse, bu görevden zevk alınacak bir yan bulmak da yine şahsıma ve bizzat kendime düşmüştü ki, o gün asansörden inmeden çektiğim şu fotoğraf, aynı zamanda düğün davetlisi olan bir şoförün güne nasıl başladığının fotoğrafi belgesidir.

İlk iş olarak önceden yıkanan arabanın süslenmesi görevi için çiçekçiye gittim.Çiçekçi, gelin ve gelinin babası arasında kurduğum üçgen bağlantının sonunda çiçekçinin, "abi araba çok güzel oldu, bi de önünde çeksene beni" isteğinin sonucunu, aşağıda gözlemlemektesiniz.

Daha sonra gelini kuaförden alma görevi vardı ki, Bursa'nın göbeğine bir düğün arabasıyla girmek stresini yüce Rabbim hiç bir kuluna nasip etmesin, amin.Kuaförün tarif ettiği şekli ile salonu bulmaya çalışırken terlemedim desem yalanın kuyruk bağlanmışı olur.Bursalı evli bir erkeğe, "Kağan Güzellik Merkezi" de mesela, bilmemesinin imkanı yoktur. Nalbantoğlu de, Bursaspor Otoparkı de.Bunların birini dese zaten bulacağım da, yok şuradan gir, sağa dön, sola dön..."Abi zarf, zarf" diye peşimde koşan çocuklarla birlikte Heykel'in altını üstüne getirdim vesselam.Bir ara durup, "zarf yok, fotoğraf çeksem olur mu?" dediğim çocuğun şaşkın hali:

Ardından gelin ve damadı bulmanın haklı gururu ve havanın güzel olması sebebi ile, fotoğraf çekiminin yapılacağı Botanik Park'a doğru hareket ettik, nihayet.Vardığımızda ise iki fotoğrafçıdan biri gelmişti.Diğerini beklemeden çekime geçecektik, ama önce arabadan çıkardığı reflektörü "yardım eder misin?" diyerek bana uzattı.Boynumdaki fotoğraf makinesini gördükten sonra biraz daha rahatlayan 1. fotoğrafçı ile aramız, gayet iyiyken, 2. fotoğrafçı geldikten sonra, çok bozuldu.Öyle böyle değil.Bi kıskançlıklar, önüme geçmeler falan.Size noluyo, oğlan bizim kız bizim diyerek çekmeye devam ettim.Reflektörü tuttururken iyiydi...

Şaka bir yana bugüne kadar çektiğim fotoğraflarda yetersiz ışık sebebiyle düşük enstantane değerlerinden ötürü yaşadığım titremeleri, bu reflektör sayesinde hiç yaşamadım ve gayet tatmin edici fotoğraflar çektiğimi düşünüyorum.

Bu fotoğrafı çeken fotoğrafçı muhtemelen, gelinin parmağındaki yüzükten başlayan bir netlikle, damada doğru giden netsizlikte bir fotoğraf çekti.Bense durduğum noktadan bu kadrajı tercih ettim.Reflektörü geline doğru tuttuğum için nasıl net ve keskin olduğuna bakın.

Her gün düğün fotoğrafı çektirmeyen gelin ve damadın, acemiliklerini üzerlerinden atmaları uzun sürmedi ve gayet eğlenceli dakikalar yaşandı.Bir de şu 2. fotoğrafçı olmayaydı diye düşünmeden edemiyorum.İşte aşağıda Cevat Kelle misali donanımlı yerde yatan 2. fotoğrafçı.Önünde duran da gelinin en yakın arkadaşı Tuba.Bir dolgu flaşıyla o da görünür hale gelebilirmiş ama burada önemli olan 2. fotoğrafçıyı yerle bir etmek.

Bir düğün hakkında her zaman şunu savunmuşumdur; davetliler düğüne gelini ve gelinliği görmeye gelirler.Damat arabası değil, gelin arabasıdır.Fotoğraf çekiminde en çok zaman geline ayrılır, gelin başrol, damat figürandır.Ve işte centilmen Cüneyt, Nilay'ın oturacağı yeri hazırlıyor.

Duygusal anlar...Sadece duvağı ve içini konu alan bir kadraj da tercih edilebilirdi.

"Hep gelini çekiyosunuz, ben küstüm" diyen Cüneyt...

Çekilmekten sıkılan Nilay'ın, "biraz da ben çekeyim" fotoğrafı...

"Biraz da ben çekeyim Nilay" diyen Cüneyt'in fotoğrafı...

"Konu net olsaymış iyiymiş" diyen Şener'in fotoğrafı...

Daha sonra gelini anne evine bırakıp, damadın evinden davulcu ve klarnetçi ikilisini almak üzere yola koyulduk."Abi sen bize yolda da çalarsın" diyerek, klarnetçiyi gelin arabasının arka koltuğuna kıvrak bir hamleyle katıp, gelin almaya doğru yola devam ettik.Bu kısımdan bir fotoğraf olmaması tamamen benim hatam, ama güzel bir deneyimdi.
Ara not: Paspasın üzerindeki su birikintisinin sebebini az önce çözdüm.

Kız evine geldiğimizde gelinin beklediği odada şu fotoğrafı çekebilmek, her ne kadar gelinin akrabası olsam da, garip bir deneyim.Burası, bir adetin yerine getirilmeden önceki gizli mabedi gibi...Erkek tarafından kimse giremez, kapıya mesafeli durur.Kapıda kız tarafından eş, dost, akraba bekler.Damat kimi zaman eve bile giremez.Dışarıda heyecanlı bir bekleyiş varken, içeride, az sonra yaşanacak ayrılığın hüzünlü bir duruşu vardır, yüzlere yansımayan.(Gizemli arkadaş Tuba, burada da net çıkmamış.)

Her şey bitip, gelin nihayet arabaya bindiğinde, herkesin içinde tarif edilmesi güç bir his vardır.Ailenizden ayrılırken, düğünün sıkıntılı bir aşaması daha geçmiş gibi hissetmeniz sizi rahatlatır.Başka bir ailenin sorumluluğunun omuzlarınıza binmesi hissi, sıkıntılarınıza bir başkasını ekler ve bu karmaşalar içinde sizi rahatlatacak olan, az sonra gözünüzden dökülecek olan gözyaşları olacaktır.Kimseye belli etmediğinizi sandığınızda, aslında arabadaki herkesin ağladığını ve herkesin belli etmemek için camdan dışarıya doğru döndüğünü fark ettiğiniz andır.Bu durumda eğer gelin sizseniz, herkes sizi teselli etmeye çalışacak ve kısa bir süre sonra, "amaan! aç bi oynak şarkı da neşemizi bulalım şoför(bu hikayede ben oluyorum)" diyen damada, gülen mağrur gözlerle bakarak gözyaşlarınızı sileceksiniz.(Evet annem, dejavu bu oluyor.)
(O sırada, şoför aynadan damadı keserken, bir yandan da koltuğun yanında usulca yatan, üzerinde "acı var mı?" yazan oduna uzanmaktadır ;) )

Mutlu olun, Nilay ve Cüneyt

Eylül'den Mart'a Melankoli

2012-01-16T17:47:00.008-02:00

Şu günlük yazarlarının kendini kasıp, "uzun zamandır yazamadım dostlar hastalığı"na ben de yakalanmışım, haberim yok."Yazıya nasıl başlayayım, uzun zamandır yazamadım, yoğundum, diye girsem mi" diye düşünürken, çok alışılmış bir giriş yapmakta olduğumu fark edip vazgeçtim.Bu itirafı da sizinle paylaşmak istedim.(Ne yapsam aynı etkiden sıyıramadım okuyucuyu.Bu aralar çok yoğun olduğumu fark etti.Aman zaten kaç kişi var?Yarısını çekiliş yapçam, kitap vercem diye topladın.Rüşvetçi!)(Höyt!Baa mı didin?)

Facebook'daki tembel ve bezgin performansımdan da anlaşılacağı üzere bilgisayar başında geçirdiğim vakit, işler üzerinde yoğunlaşmaktan öteye gidemiyor."Aman be 2 dakika da mı bakamıyorsun?" sorusuna verdiğim yanıt: Artık gereksiz bir vakit öldürme aracı olarak gördüğüm feyzbuku ve tivitırı, sadece etkinlik ve mesajlarımı kontrol etmek için girdiğim 2. bir e-posta hesabı olarak kullandığım, şeklinde söylemlerden ileri gitmiyor."Dooru di mi yaaa?Feyz yokken naaapıyomuşuz hacı?" şeklindeki sorulara verdiğim cevap, "Cep telefonu yokken naaapıyomuşuz?" sorusunun cevabıyla aynı aslında.Cevabı net olmasa da koyduğum teşhis "teknoloji batması"dır.Literatüre geçsin efenim.(Oğlum koş koş, Şener literatüre yeni terim geçti.Kalk o feyzin başından da azcık feyz al.)

***

Böylelikle, siz buralarda yokken neler olmuş, aslında nelere kafa yorup, o kafayı neden sıyırdığımın cevabı da sanırım anlaşılmış oluyor.Neler olmuş, bir bakalım:Bursa Fotoğraf Sanatı Derneği'nin, İleri Fotoğraf Teknikleri isimli 2. Kur'unu bitirdim.3 ay süren kur, kış dönemine denk geldiği için ve dersler Irgandı Köprüsü'nün altında serin serin yapıldığı için fena hasta oldum.Sağlam yataklara düşüp, hiç bir sene yemediğim grip iğnelerinden yedim.Kur sonunda üye alımı sırasında, aslında üye alımının bize bahsedildiği gibi olmadığını fark ettim.Söylentiye göre 2. kur'u bitirmeyen üye yapılmıyorken, temel eğitimi ve 2. kuru almamış arkadaşlar da üye alındı.Temel eğitimi bitiren arkadaşlarım da üye olarak alındı.Sonunda anladık ki, dernek içinde iyi ilişkilerde bulunan, dernek yararına ve fotoğraf adına çalışan herkes, şartlar olgunlaştığında üye kabul edilebiliyor.Sanırım bu dönemden sonra temel eğitim de 2 gruba ayrıldı ve üye alımına daha farklı aşamalar getirildi.Bahsettiğim 2. kur sandığımdan da uzun sürmüş olacak ki, neden üye olmak istediğimi de unutmuşum.Fakat şu an dernekte olmayı seviyorum.2. kurun ardından Belgesel Atölyesi'nin başlattığı 3. Kur Belgesel Fotoğraf Eğitimi'ni alıyorum ki bu, beni daha da bir şeylerin içinde hissettiriyor.Yeni üyeliğim ve üyelerimizin vatana millete hayırlı olmasını dilerim.

***

(Geç kalarak okumaya başladığım, Oktay Sinanoğlu'nun, Bye Bye Türkçe adlı kitabından sonra, zaten dikkat ettiğim Türkçe yazılarıma daha da dikkat eder oldum.Bu yüzden de yazarken ne kadar yavaş ilerlediğimi, üzülerek fark ediyorum.Şöyle bir baktığımda ne kadar da yabancı dillerden giren kelimeler var ve ben bunların Türkçeler'ini kullanmaya çalışarak ne kadar da zaman harcıyorum.Oysa ki her yeni kelimenin, Türkçe karşılığını üretmekte bu kadar geri kafalı ve hazırcı olmasaydık ve bize verilenle yetinmeyip biraz üzerinde düşünseydik, bugün Türkçe'miz ile birlikte benliğimizi de koruyor olurduk.Bu arada kitabı tavsiye ederim."Üniversite"ye "evrenkent" diyerek, "madem çevireceksin al da böyle çevir be adam" der gibi Oktay Sinanoğlu.İlk sayfalarında rastladığım bu kelime, üzerinde uzunca düşünmeme sebep oldu. )

***

İşler yoğun vs demişken, yaptığım şey, üretim konumuz olan otomotiv yan sanayi üretiminde, daha yeni parçalara yönelerek farklılık ve çekicilik, haliyle satış artışı yaratmak.Bir çok kez fark ederek, kendime itiraf ettiğim şeyi bir kez de sizinle paylaşayım:Hangi parçanın üretilmesine öncelik verme konusu kafamı o kadar çok meşgul ediyor ki, trafikte araba sürerken, gözüm hep diğer araçların üzerinde, sağında, solunda.Allah vermeye, kaza yapmaktan korkuyorum.Bunun için yaptığımız yatırımlarla, aradan çıkardığımız bir haftalık İran fuarı var ki, daha fotoğrafları bilgisayara aktarmayıp, D80'in içindeki kartta bozulmalarını bekliyorum."İran'da neler yaptım?, ne çektim?, nasıl bir yer?" sorularına cevap olacak yazıya, anlaşılacağı gibi henüz el atamadım fakat Mısır yazısı hala devam ediyor :) Ha!Anasayfada ikisinin de yeri hazır, o ayrı :)

***

Bu satış arttırma mevzusunu 3-5 koldan hızlandırmaya çalışıyoruz ki bunun bir ayağı da yeni müşteriler bulmak.Bu sebeple yaptığım İstanbul seyahatlerinde, daha önce gittiğim Fenerbahçe'deki Çeçen Kampı'na tekrar giderek, oradaki çocuklara çektiğim fotoğraflarını verme fırsatını yakaladım.

1 ay sonra gelirim diyerek, üzerinden 4 ay geçmesi ve çocukların beni hatırlamaması tamamıyla benim hatam.Daha önce gidebilir ve verdiğim sözü tutabilirdim, olmadı.İstanbul'da olacağımı öğrenip, beni misafir eden Harun'la birlikte, Fenerbahçe'ye gidip çocukları bulduk.Küçük Emir'in saçları uzamış, çok şeker kereta.Sarılıp içime sokasım geldi vallahi.

Daha önce çektiğim fotoğrafı burada.Fotoğrafları görünce beni hatırlar gibi oldular ama; kışın, soğuğun, karanlığın ve televizyonda oynanan Beşiktaş maçının etkisiyle çok da alakadar olmadılar.

Yine de sorumluluğunu yerine getirmiş biri olarak, Harun'un benim için hazırladığı; çatı katındaki, çatının kesilmesi ve açılan boşluğun camla kapatılmasından ibaret cam altındaki yatağıma uzandım ve huzurla uyudum.Cam altı dediğim şey sabah kalktığımda üzerimden geçen martıların görselliği ve çığlıklarıyla daha da anlam kazandı."Keşke bir de güneş olsaydı" diyor insan.Böyle bir şehrin ortasında, güne böyle başlamak gibisi yoktur belki de.Umarım bir dahaki sefere bu güzelliği çekmeyi akıl edip, burada sizinle paylaşabilirim.

Bu arada soldaki fotoğrafta Emir'in abisi Muhammed(ki kendisi daha önceki gelişimde benimle etraflıca ilgilenen ve kampı gezdiren rehberimdi), bizi diğer arkadaşlarının evlerine götürürken, havanın çok soğumuş olduğundan da yakınmayı ihmal etmiyor.Ben, şu anda sıcak evimde bu satırları yazarken ve "kombinin derecesini bir seviye daha arttırayım mı?" diye düşünürken, Muhammed ile dünyanın en güzel şehirlerinden İstanbul'un, en afilli yerlerinden Fenerbahçe sahilinde kesişen hayatım, bir tesadüf olmamalı düşüncesiyle bu bakışa kilitlenmiş, yazının sonunu nasıl getireceğimi düşünüyorum.Çünkü ne yazarsam yazayım, bu hayatın neresinden tutarsam tutayım, Muhammed'in bu mülteci kampında doğan kardeşi Emir'in ve 11 yıldır bu kampta yaşamak zorunda bırakılan yaşıtlarının hayatlarını değiştirmeye bir faydam olmayacağı gerçeği duruyor önümde, kocaman!

Yaşamak zorunda bırakılan hayatları yaşayan, tüm savaş çocuklarına atfolunur.

Kastamonu 1. Fotoğrafçılar Buluşması

2011-11-08T16:36:00.017-02:00

Ekim 2010

Bu yıl Kastamonu Fotoğraf Topluluğu, Türkiye'nin her yerinden davet ettiği fotoğrafçılarla inanılmaz bir buluşma düzenledi.Amatör bir ruhun sonucu olarak adı "topluluk" diye anılan bu muhteşem birleşimin ardında, valilik, belediyeler ve koskocaman bir Kastamonu halkı duruyordu.Zinhar, küçümser tavırlarla yaklaştığım düşünülmesin, zira başardıkları olağanüstü bir organizasyon ve samimiyetti.Bu başarıyı gösteren bir oluşumun adının, nasıl oluyor da "topluluk" olarak anıldığı uzun süre aklımı kurcaladı.

***

2011 düzenleme:2011 yılında "Kasfot" ismi sabit kalmak suretiyle, Kastamonu Fotoğraf Sanatı Derneği adı altında dernekleşmiştir.Adının Kasfot kalması, aynı ruh ile başaracakları etkinliklerin devamı olacağını düşündürmüyor değil...

***

Ekibimiz, Kasfot'un çağrısıyla yola çıkan 30 kişi kadar...

Konaklama:Yolkonak İzcilik Tesisleri'nde, barakada ya da çadırda.(Tercihim tabi ki süper lüks ve konforlu çadırdan yana:))

Hava:Kastamonu'ya yakışır bir sonbahar... Yağmurlu, serin.Güneşin yüzümüze güldüğü zamanlar çoğunlukta.

Her şeyin normal seyrinde gözüktüğü dakikalarda, şu anda yoldayız.Kendini otobüs zanneden minibüste, dar koltukta oturmaktansa, sırt çantamı başımın altına dayamış, uzun koridorda boylu boyunca uzanıyorum.Bu yol bitmez.Uyumak, yerinde bir tercih.Koridora yatmaksa, kesinlikle kendi tercihim değil.Otobüste yer yok.Bir kişi fazla...Ben, şahsım ve sırt çantam, otobüse en son bindiğimiz için bize yer yok.Koridorun iki yanındaki fotoğraf dostlarıyla sohbet ederek ya da uyuyarak Kastamonu'daki Yolkonak İzcilik Tesisleri'ne, sabahın ilk saatlerinde varıyoruz.Çantalarımızı tesisin içindeki odalara yerleştirdikten sonra bizim için hazırlanan sabah kahvaltısına geçiyoruz.Zamanımız geniş değil.Kastamonu tüm güzelliği ile bizleri bekliyor.Katılım belgeleri için isim yazdırdıktan sonra(ismi doğru yazılanlar için sorun yok ama benim için her zaman bir sorun var.Soyadım genelde"Yıldırım" olarak yazılır.Bu yazdırdığımız isim, düzeltme için) üç gün boyunca bizimle birlikte olacak, Kasfot değerli üyesi Mustafa Özeflanili ile buluşuyoruz.Kendisi, fotoğrafçılığının yanında meslek olarak, başarılı bir ağaç oyma ustası.Bir çok camide kendisinin yaptığı minberler mevcut. Mustafa Bey'in elinde büyükçe bir torba ve içinde bizim için hazırlanan hediyeler var.Kastamonu helvası, Nikon kalem ve lens bezi.Hepsi harika.Öğreniyoruz ki Nikon bayii Karacasulu'ya bu etkinlikten bahsedip sponsorluk almışlar.Nikon sponsor firma olduğundan adını zikretmekte bir sakınca görmüyorum.Nikon(yine yaptım) D80 kullanıyor olmamın ve aramızdaki bağın bu sponsorlukla daha sıcak hale gelmesinin hiç bir alakası yok.Nikon(biri beni durdursun) bu buluşmayı önemserken, diğer pazar lideri (Nikon(Aman Tanrım) sponsorken onun adını zikredemem sanırım) görüşmelere cevap bile vermemiş.Eminim ne kadar yanlış yaptığının farkına varacaktır.

Program sırasında karmaşa yaşanmaması için, gezilecek yerler ve ziyaretçiler iki bölüme ayrılmıştı.Bizim, birinci grup olarak ilk durağımız, İksir Otel.Burada "Kastamonu'ya hoş geldin" tadında bir karşılama vardı.Çay ve atıştırmalıklar, uzun bir yolculuktan sonra sakin bir dinlence yeri sunuyordu.Herkes tesisin ortasındaki gölette yansıma fotoğrafları çekerken, benim ilgim bu dartlardaydı.

Sonraki durağımız Köpekçi Konağı ki, artık gezi tam anlamıyla şekillenmeye başlıyor.Otobüs görünümlü minibüsümüzden(Kasfot'un sunduğu ek araç imkanını reddedip kendi aracımızla devam etmek, sadece bana yaramadı, hala yerde oturuyorum) indiğimizde bizi karşılayan şey, bu güne kadar şahit olmadığım bir şölendi.Zurna eşliğinde, iki davulcunun destansı dansı...Bu dans, kimi zaman birbirine hiddetlenen iki savaşçı gibi hızlanırken, kimi zaman da barışarak dinginleşiyor.Sergiledikleri gösteri, izleyicilerin alkışlarıyla destekleniyor.Gördüğümüz şey karşısında, tokmağın vuruşu yüreğimizi hoplatırken, tüylerimizi diken diken eden şeyin adı; kimi zaman kahramanlık, cesaret, büyüklük, alçak gönüllülük, kimi zaman da savaş ya da barış oluyordu.

Dışarıda bu şölen yaşanırken, konağın içinde, el sanatlarından ve kaybolmaya yüz tutmuş mesleklerden örnekler sergileniyordu.Konağın bir odasına daldığınızda, pencere kenarında eline aldığı ağacı işleyen tıkır ustasını görüyorsunuz.Süt vb gıdaların taşınmasında kullanılan tıkır, bu gün sadece turistik amaçlı üretiliyor.Diğer odalarda ise sandalye ve sepet üretimini izleme ve fotoğraflama şansı bulduk.Konağın üst katı büyük bir dokuma atölyesine dönüştürülmüş.Yerel kıyafetli insanlar, yün eğirmeden, halı, kilim dokuma kısmına kadar olan bütün evreleri tek tek
gerçekleştiriyorlar.Bütün gün umursamadan üzerinde
yürüdüğüm halılar, artık basmaya imtina eder bir hal alıyor gözümde.Her ilmeğinde bir emek olduğunu hatırlatan vuruşlar yapıyor dokuma tezgahı çünkü...

Sıradaki durağımız Ballıdağ bölgesi...Doğa, sonbahar, bu renkler muhteşem...Serin havayı içinize çekerken, bu yeşilliğin, bu su ile beslendiği ve sizin de bu floranın içinde misafir olduğunuz düşüncesi, misafirperver bir büyüğünüzün evinde gibi hissettiriyor.

Ağır ağır konuşması ile sizi mest eden, anlattığı masalları dinlerken tüylerinizi diken diken eden bir büyüğünüz gibi...

İnceden çiseleyen yağmur, gözlüklerimi sık sık temizleme ihtiyacı doğursa da, damlaların tenime dokunuşu içimi ısıtıyor.Sis gibi etrafımı saran ince yağmur, gözlüklerimin camında birikip büyüdükten sonra, ağırlaşıp, Nikon'umun askısına düşüyor ve artık otobüse binme vaktinin geldiğini hatırlatıyor.

İstikamet, Azdavay ilçesi.Azdavay'da insanlar, özellikle kadınlar, yöresel kıyafetlerini giymeye devam ediyorlar.

Öyle renkli, öyle cıvıl cıvıllar ki, sanki bu organizasyon için hazırlanmışlar, ya da hiç gelmeyecek bir misafiri bekler gibiler.Ama hayır, bu onların günlük kıyafetleri...Halk son derece misafirperver ve sıcakkanlı.Çekinerek sorduğumuz fotoğraf çekme isteğimizi kimse reddetmiyor. Köyün yaşlılarından Habibe Nine bile, diğer komşuların yardımıyla, bizim için giyinip, süslenip, kapısının önüne çıkıyor.Karşısındaki fotoğrafçı ordusunu görünce şaşırıyor, sıkılıyor.Saniyede yüzlerce kez basılan deklanşör sesleri yankılanıyor sessiz ilçede.

Aynı günün akşamı Gültekin Çizgen'in konuşması ile açılan bir söyleşi izledik.Ardından Tuğrul Çakar'ın ve Hamit Yalçın'ın konuşması ve fotoğraf gösterileri ile devam etti söyleşi.Daha sonra Kasfot'un karma fotoğraf gösterisi ile gece son buldu.Fotoğrafa doymuş ruhumuz ve uykuya hazır bedenlerimizle, Yolkonak İzcilik Tesisleri'ne doğru yola çıktık.Çadır ve uyku tulumunda uyuma düşüncesi kafamı biraz kurcalasa da, günün verdiği yorgunlukla uykuya bir an önce dalacağımdan hiç süphem yok.Tesise geldiğimizde, açık alandaki havanın soğuk olduğunu iyice hissediyor ve çadır alanının korunaklı bir yer olması konusunda dua etmeye başlıyorum. Fakat az sonra bir mucize gerçekleşiyor ve yetkililer yatakların fazla olduğunu, yapılacak bir organizasyon ile herkese yatacak yer verelebileklerini söylüyorlar.(Kör istedi bir göz, Allah verdi iki göz, Amin.)Bu dakikadan sonra yapılacak tek şey, Bursa'dan birlikte geldiğimiz ekibin lideri Selim Çoruh'un ekibe dağıtması için verilen yatakları paylaştırmasını beklemek.Kastamonu'ya gelirken otobüste bana oturacak yer olmaması, grup içinde ne kadar çok sevildiğimin(!) göstergesi.Sakin ve sebatkar bir kişiliğe sahibimdir, sayın okur.Öyle ki, aksine yırtık ve çirkef biri olsaydım, eminim şoför bile bana yer verir, "buyur, sen kullan" derdi.Bu girişten anlaşılacağı üzere, yatacak yer konusunda da en son hak tanınan ben oldum.Bu da organizasyona biraz yakınlığımdan kaynaklandı ama eminim en güzel yerlerini benim için saklıyorlar.Uyku bastırmışken, 30 kişinin yerlerine yerleşmesini beklemek gayet can sıkıcı.İnsanların bir sürüsü, ya oda arkadaşını ya da yatacak yeri beğenmeyip geri geliyor.Benimse bir ara, çadırı dışarıdaki çimenlerin üzerine kurup, tulumun içine girivermek geçiyor aklımdan.Biraz daha sabır edip, herkes yerine yerleştiğinde, bana verilen yerin, 3 yataklı ve 2'si daha önceden doldurulmuş bir oda olduğunu fark ediyorum.Odayı bulup içeri girdiğimde, karşılaştığım manzara; iki yatakta yatan iki kişinin, üçüncü yatağı eşyalarıyla işgal ettiği şeklindeydi.Bu bana, Reşat Nuri Güntekin'in, "Anadolu Notları" kitabında okuduğum otelleri hatırlattı.Bu günün hostellerini.Kişiye kiralanan odalar yerine, kiralanan yataklar.Tek farkı, biz burada misafirdik ve para ödemiyorduk. "İyi geceler, kalmam için bana bu odayı gösterdiler" şeklindeki kibar seslenişim, oda içinde nasıl yankılandıysa, sanırım kulaklarına "bu yatak benim, derhal alın eşyalarınızı ve defolun bu odadan" diye gelmiş olmalı.Çok kaba olmamakla birlikte, iki yaşlı adamdan aldığım cevap, "Biz şu an özel bir şey çeviriyoruz, istersen başka bir odaya bak" oldu.Çevirdikleri şeyin tavuk mu, yoksa kaz mı olduğunu anlamadım ama, tam olarak aldığım cevap buydu.Duyduklarım konusunda emin olmamdaki neden, bu cevabın bana bugün bile hala dokunmasıdır."Siz bu odada, benim de içinde bulunduğum aynı amaç için bulunuyorsunuz.Bu misafirhanede kalanların her biri, Kastamonu'daki bu güzelliği görmek ve fotoğraflamak için geldiler.Sizi benden ya da diğerlerinden farklı kılan şey, yatarken giydiğiniz yün içliklerse, merak etmeyin, bu soğukta ben de aynısını giyiyorum.Ama siz bunu görme şerefine nail olamayacaksınız" diye kapıyı çarpıp çıktım, demek isterdim ama, maalesef sakin ve sebatkar kişiliğim buna izin vermedi.Bazen, haklı olduğum konularda tartışmak yerine, bildiğimi okumayı tercih ederim.Çünkü kaşımdaki insan, bu tartışmada taraf olamayacak kadar yetersizdir.Tartışmalar son bulduğunda, taraflardan en az birisinin kazancı, yeni bir şeyler öğrenmek olmalıdır.Hayatımızda her an böyle insanlarla karşılaşabiliriz ve bu insanların varlığını, hiç bir kuruma mal edemeyiz.Hatta yetiştiklerini düşündüğümüz aile kurumuna bile...Ben bu kibarca kovuluşu, bir saniyeden az bir süre içinde "bu adamlar kim, kimi, nereden kovuyorlar, bunlar nasıl insan, ben nereye geldim?" sorularıyla kafamda yorup içime sindirdikten sonra kapıyı bulduğum gibi hafifçe aralık bıraktım.Boğazıma yerleşen yumruyu da alıp, biraz da sırt çantamdaki çadırıma güvenerek, sakin adımlarla aşağıya indim.Bulduğum ilk görevliden bana çadır yeri göstermesini rica ettim.Çadırda kalmama gerek olmadığını ve karşı binada da yerler olduğunu söyleyen görevliye teşekkür ederek, aracımızın şoförünün de kaldığı evin boş bir odasına girdim.Odada tek ve çift kişilik iki tane yatak mevcuttu.Çift kişilik yatağa yayılırken, yanımda bir şeyler çevirecek(!) bir arkadaşımın olmamasına hayıflanarak uyumuşum;)

Ertesi gün, yine tesislerdeki kahvaltımızın ardından Şenpazar'a doğru hareket ettik.Yol boyunca doğanın içine gizlenmiş orman evlerini fotoğrafladık.

Şenpazar'a geldiğimizde öğlen olmuştu ve belediyenin ikramı olan öğlen yemeğimizi bir ilkokulun yemekhanesinde yedik.Dönüş yolunda yine Kastamonu'nun doğa güzelliklerini, bu kez başka yollardan geçerken görüntüledik.Akşam yapılacak olan panelde İzzet Keribar, Tansu Gürpınar ve Mustafa Demirbaş'ın konuşması var.Buna rağmen gündüz planladığım Kastamonu'nun gece fotoğraflarını çekme planım hala geçerli.Gece fotoğraflarını seviyorum aslında.Elinizde üç ayak varsa mutlaka iyi fotoğraflar çekebiliyorsunuz.Şu an kullandığım Sigma 17-70 lensin titreşim önleme özelliği olmadığı için üç ayağın büyük yardımı oluyor.Hareket eden insanların, arabaların ya da farlarının doğal hareketlerinin ne kadar muntazam ve doğru bir ritm içinde olduklarını açıkça görebiliyorsunuz.Aksi halde çektiğiniz fotoğraf, titrek, netsiz ya da yüzüne bakılmayacak kadar estetikten uzak olabiliyor.

Yeşil Yol ismini verdiğim(Fotoğraflara isim vermek pek adetim değildir.Eğer bir ismi olacaksa, onu kendi almalı diye düşünüyorum)bu fotoğrafın çekimine Mustafa Özeflanili'nin yardımı için teşekkür etmek isterim.Kendisinin de buradan bir fotoğrafını, Kasfot karma gösterisinde izlemiştik.Bu gece paneli izlemek varken, büyük nezaket göstererek bizimle gelmeyi tercih etti.

Son gün...Bu sabahki kahvaltı, organik ürünleri ile harika bir ziyafet sunan İzbeli Çiftliği'nde.

Çiftliğin sahibi Sabiha İzbeli'nin hikayesi 1964 yılında bu konağa gelin gelmesiyle başlıyor.200 yıllık konakta tamamıyla organik ürünlerle yapacağınız kahvaltı, Hürriyet Gazetesi'nin sıralamasında 10. sırada.10 numara kahvaltı yani.8 dönümlük arazide hayvanların yiyeceği, yonca, mısır ile kahvaltı için sebzeler ekiliyor.400 yıl önce tımarlı sipahi yetiştirmek üzere, dönemin padişahı IV. Mehmet tarafından aileye verilen çiftliğin sahibi Sabiha Hanım, gelen misafirlerin hepsine çiftliğin geçmişini anlatmayı ihmal etmiyor.

Tam bir cumhuriyet kadını olan Sabiha Teyze, konakta kaldığı odayı da hiç çekinmeden isteyenlere gösteriyor ve portre çekmemize izin veriyor.

Kahvaltının ardından Kastamonu şehir merkezine dönüyoruz.Cumhuriyet meydanı ve el sanatları merkezinde çekimler yapıyoruz.Ebru ustası, bakır ustası, günlerden pazar olmasına rağmen, bu etkinlik kapsamında işlerinin başındalar.Hepsi güler yüzlü ve bir o kadar misafirperverler.Küçücük dükkanlarda, rekorlara imza atacak sayıda fotoğrafçı, bir bakırın her çekiç darbesiyle şekillenmesinin ya da Osmanlı Lalesi'nin kitreli suda ebruya dönüşmesinin her anının fotoğrafını çekti.

Gün sonunda vali, belediye başkanı ve Kasfot Başkanı Suat Cumali Güngör 'ün yaptığı konuşma ile Kastamonu 1. Fotoğrafçılar Buluşması resmen bitmiş oldu.Fakat Kastamonu her zaman bu güzellikleri bize sunmaya hazır.Kastamonu insanı bu misafirperverliğe her zaman sahip.Yolunuz buralardan geçerse, durup etrafınıza şöyle bir bakın.Şehrin içinden geçen Daday Çayı, önüne katıp getirdikleriyle kulağınıza Anadolu'nun bütün güzelliklerini fısıldıyor olacak.

Kitap Çekilişi Sonucu

2011-10-24T15:54:00.002-02:00

Söz verdiğim gibi, Fotofest haftasının bitimi ile bu akşam yani 24 Ekim 2011 Pazartesi günü saat 19:45 itibari ile çekiliş random.org sitesi üzerinden tarafımca yapıldı.

Ekran görüntüsündeki sıralama şöyle yapılmıştır.
Sayfa üzerinden ilk açıkladığım yöntemle üye olanlardan başlayarak, e-posta ile üye olanlara numara vermeye devam ettim.Kayıt isimlerine göre sırasıyla:
1-smyra
2-Sevgi Öztürk
3-serkan
4-zynl
5-tryst
6-enis_gunes
7-akin elif
8-ENGİN
9-EMEL TURGUT
10-©®seLim
11-nihal delil
12-yelda arslan
13-ali
14-derya aytar
15-Aphelion
(16.sıradaki öze:Özge Yıldırımlar olduğu için çekilişe katılamaz)
16-fashiONözge
17-Yusuf
(18.sıradaki syildirimlar:ben olduğum için çekilişe katılamam)
18-nazan imzalı
19-tezden
20-gulistane
21-ahmet hamit doğanyılmaz
22-Evren Aytar
23-vahide
24-secu
buradan sonra sıra e-posta üyeliklerine geçiyor:
25-pinar03032005
(gulizared üyeliğini onaylamamış)
26-emrekahraman
(bay.halil üyeliğini onaylamamış)
(asametsarikaya üyeliğini onaylamamış)
(syildirimlar çekilişe katılamaz)
(ozge-e çekilişe katılamaz)
27-ecaliskan16
28-iisik65
29-cyalincakli
(sevgierisoglu daha önce ilk yöntem ile kayıt olmuş)
(syildirimlar çekilişe katılamaz)

Bu sıralamaya göre 29 adet üye sayısını random.org sitesinden (ortada gördüğünüz) "generate" tuşuna basmak yolu ile gerçekleştirdim.Sistem saati ve tarihi sağ altta görünüyor.Bunun dışında milliyet.com.tr'nin adres çubuğunda yazan tarih de aynı günü işaret ediyor.

Çekiliş sonucuna göre kazanan "14" numaralı üye kişinin(derya aytar), en kısa zamanda syildirimlar[et]gmail[nokta]com adresinden iletişime geçerek adres bilgilerini ulaştırmasını rica ediyorum.
Kendisi benden Akdoğan Özkan'ın "Türkiye'de Ölmeden Önce Yapmanız Gereken 101 Şey" adlı kitabını kazandı.Umarım keyifli bir hediye olur.

Yeni çekilişlerde görüşmek dileği ile...

Fotofest'e gittim, gelicem 2011

2011-10-23T19:27:00.011-02:00

Öncelikle bu başlığı kullanmak çoktandır içimde kalan bir şeydi, bunu açıklamak isterim.Genelde ev halkına, buzdolabı üzerine ya da komidinin üzerine böyle bir not yazardınız eskiden.(O zamanlar henüz cep telefonu icat olunup mertlik bozulmamıştı.Ya da şöyle demeli:İcat olunmuştu da bize gelmemişti.İsveçli bilim adamları ya da Nasa falan kullanıyordur herhalde...(konuyu dağıtmakta üzerime yoktur sayın dinleyen(hop!Kaybedenler Kulübü, çık aradan)))
"Balığa gittim, gelicem.Mangalı hazırla"(Bu filmin sonunda adam balıkçıdan aldığı balıklarla eve döner)
"Yan komşuya gittim, gelicem.Çorba yaptım ısıt, ye emi oğlum.Üzerine de tereyağ kavur, dök.Afiyet olsun. Annen"(Sanırsın evi terk etmiş)
Kimisi de aynaya yazar, rujla...Şimdi ben böylesine bir kere şahit oldum da, hiç de öyle "şuraya gittim, gelicem" tadında bir şey değildi.Yok yok...Kırmızı hayallere falan da dalmayın.Öyle her hangi bir nottu.Olayın benimle de hiç ilgisi yoktu.Bu rujla aynaya not yazma olayında merak ettiğim tek konu, aynayı kimin, ne ile temizlediğidir.Silen kişi notu yazan ise; silerken acaba, yazmadan önceki ruh halini düşünüp utandığı olmuş mudur?
***
(Baştan bir okudum da; Fotofest'e nasıl bağlarım?Başlığı değiştirip başka bir yazı diye yuttursam mı acaba?...Giderek kırmızı noktaya bağlanacak gibi...Evdeki aynaya rujla "fotofeste gittim gelicem" yazdım, hanımla kapıştık diye uydursam?)
***
Cuma'ya gittim, gelicem.-Robinson-(Dibe vurmak üzereyim)
Bu "cumaya gitme" notu, genelde esnaf arasında rastlanan bir şeydir.Bir de "10 dakkaya geliyorum" mesajı var ki, bekle bekle "10 dakka"lar bitmez...
Biz de dedik ki 15-23 Ekim 2011 tarihleri arasında bir festival düzenleyelim, esnaf "10 dakka"lığına sağa sola giderken şöyle bir gözü gönlü açılsın, fotoğraf görsün(bağlantı kuruldu).

Yalnız şu ecnebiler çok kıskanç, portfolyosunu kapan soluğu Bursa'da aldı.Hadi madem öyle; Frederic Delangle, Zadoc Nava, Andrei Polikanov, Robert Stevens, Rena Effendi, Xenia Nikolskaya, Maggie Steber, Ken Light(nefesim kesildi sayarken), Carolyn Drake, Zadoc Nava, Randa Mirza, Ken Schles, Kai Wiedenhoefer, Kate Brooks, Ed Keating, Jonathan Lewis, Bruno Barbey, Claudius Schulze ve Hanna Rutishauser da gelsin.

Ama önce ustalarımız Ergun Çağatay ve Ozan Sağdıç'ı da görmek isteriz.Bunun yanında Alptekin Baloğlu, Serkan Taycan, Sezayi Erken, Cihan Pocan, Serdar Bayburtlu, Nejat Çiftçi, Kerem Çobanlı, Gökşin Varan, Ömer Yağlıdere, Oğuzcan Şehiraltı, Özcan Yurdalan, Kerem Çobanlı ve Cengiz Karlıova da mutlaka olsun.Onlar da "peki" dedi.(Ya'rabbim, kadroya bakın!)

Ömer Yağlıdere,Jason Eskenazi ve Zara Samiry-Fotofest Kitap Evi'nde Maket Kitap Yarışması Standında

Sonunda bu, bizi ve esnaf kitlemizi aşan ve "fotoğrafı Bursa'ya, Bursa'yı dünyaya tanıtacak" büyük bir projeye dönüştü.Her gün 13:00'den başlayıp, 22:00'ye kadar süren bir dizi söyleşi, seminer, fotoğraf gösterileri, imza günleri yapıldı.Ustaların değerlendirebileceği, katılımcılara ait portfolya değerlendirmeleri düzenlendi.Michalengelo Antonioni'nin Blow-up, Buster Keaton'ın Camera Man, Wim Wenders'ın Palermo Shooting filmleri izleyiciyle buluştu.

Ömer Yağlıdere-Koçerler Sergisi-Fotofest Kitap Evi

Kent konseyi, Bursa Büyükşehir Belediyesi, Bursa Ticaret Borsası, Bursa Ticaret ve Sanayi Odası ve Bufsad'ın katkılarıyla hazırlanan festivalde, gönüllü toplantılarının hız kazandığı son haftalarla kaybettiğimiz Gökşin Sipahioğlu anısına anma töreni düzenlendi.Şef küratörlüğünü Merih Akoğul'un yaptığı festivalin yar ve yardımcı küratörleri Jason Eskenazi ve Laurence Cornet...

Ulusal ve Uluslararası iki fotoğraf yarışmasının düzenlendiği festivalde bir de maket kitap yarışması düzenlendi ki, 14 yarışmacının katıldığı yarışmanın sonunda ödül olarak, kazananının kitabı basılacak.Açılış, içinde benim de bulunduğum yürüyen sergi, mehter takımı(evet mehter takımı) ve fotoğrafçıların bulunduğu büyük, kalabalık bir yürüyüşle yapıldı.Boynumda bir fotoğraf asılı olduğundan, yürüyüş sırasında fotoğrafları Selim Çoruh çekti.

15 Ekim cumartesi 17:00'da yapılan yürüyüş saatine kadar Bursa, büyük bir sergiye dönüştürüldü.Aşağıda göreceğiniz görüntüler, gönüllülerin can-ü baş ile çalıştığı sergi kurulumlarından.

Anlayacağınız üzere festivali baştan sona izleyip kayda alan bir de belgesel ekibimiz mevcut...
Aşağıdakiler de Kent Meydanı'ndaki karma sergilerde sergilenen fotoğraflarım, naçizane ;)

Ertesi gün eşimle birlikte, Kızılay ve Ulucami önündeki yönlendirme standlarında görevliydik.Sabah 9:30'da Pirinç Han'da yaptığımız lezzetli kahvaltının ardından saat 10:00'da stand bölgesine geldik.Heyhat!Yağmur inceden atıştırıyor, standların yerindeyse yeller esiyordu.Grup liderimizle görüşüp öğrendiğimize göre standlar Zafer Plaza'nın içine alınmış.Havanın soğuk olmasınıdan dolayı kapalı bir yerde olmak sevindiriciydi, fakat yönlendirme standının anlam olarak insanların görebileceği bir yerde olması gerekiyordu.YKM yetkilileriyle konuşup, standı YKM girişi önüne almaya karar verdik.Ne yazık ki, Zafer Plaza'daki görevliler standı dışarıya taşımamıza izin vermedi.Saat 10:00'dan 14:30'a kadar görev yerinde bekledik.Adapazarı'ndan gelen 3 kişilik bir fotoğrafsever grubu yönlendirmeyi başardık.Bunun dışında plaza içinde; Kiğılı, Adidas ve sinema katının yerini göstermekle geçirdik diğer zamanımızı.Fotofest yaka kartı ve tişörtlerimiz sayesinde açık şeker ve çikolataları %60 indirimle satın almayı ihmal etmedik, şans eseri :)

Zafer Plaza'dan çıktığımızda Ertuğrul meydanında 1-2 kişiye ihtiyaç olduğunu öğrendik grup liderimizden.İstikametimize doğru ilerlerken, sabah kahvaltı yapıp ziyaret edemediğimiz sergilerin bulunduğu Pirinç Han'dan geçmeye karar verdik.Gördük ki, dört bir yanı kafeteryalarla çevrili Pirinç Han esnafı el birliği ile, ortada duran piramit şeklindeki serginin yerini değiştirme çabasında.Yaka kartlarımızdandır sanıyorum, bizi görünce şöyle bir duraksadılar.Bir süre boynu bükük bakıştıktan sonra, beklenen soru geldi:
-Acaba bunu biraz şöyle çekebilir miyiz?Bizim önümüzü kapatıyor da...
(Kafelerin her birinden en az 10 metre uzaklıktaki serginin nasıl olup da önünü kapattığını tartışmamaya karar verdim.)
*Nasıl isterseniz çekin, ama burada duracak neticede...

Biraz yerinde oynatayım derken, diğer kafe işletmecisi de gelip:
-Ya Rıza, sabah Fethi geldi onu böyle aldı, şimdi sen böyle çekiyosun.
*Ama abi, böyle durursa benim önümü kapatıyo!
-Rıza, öyle çekersen de benim önüm kapancah?

Bir çözüme varamayıp, sergiyi yerinde bırakacaklarını anlayıp oradan uzaklaştık.(Daha sonra tekrar geldiğimizde Alptekin Baloğlu'nun Denizden Boğaziçi sergisi, Pirinç Han'da biraz gezip, eski yerine gelmişti:))Ertuğrul meydanına vardığımızda, herkes Bufsad Güven Aktaş salonuna gitmiş ve yardımcı olacak çok şey kalmamış gibiydi.Yalnızca, Robert Stevens'ın kaybolan eşi Alexa Grace'i, bir saat sonra eşinin seminerinin başlayacağı Güven Aktaş salonuna götürmemiz gerekiyordu.Alexa, alışveriş yapmaya çalışırken, çarşının içinde kaybolmuş.Kaybolmasına neden olan şey yün içlikler ve kalın oduncu yelekleri olmuş.Festival sonuna kadar bu yeleği üzerinden çıkartmadı.

O haliyle tam bir Amerikan yerlisi gibiydi :)Irgandı Köprüsü'nün altındaki salona giden yolda, tarihi çarşıların içinden geçerek ilerledik.Bir yabancı için inanılmaz bir deneyim olduğu kanısındayım.Böyle bir çarşı silsilesi, her yerde benzerine rastlanamayacak bir şeydir.

Kayhan'a gelip, alt sokağın bat pazarı olduğunu söylediğimde, tercihi buradan gitmek yönünde oldu Alexa'nın.Bir metal atölyesinin önünde uzunca bir süre durup fotoğraflarını çektik.Buralarda fazlaca vakit geçirmesini gerektiğini anlaması çok zamanını almadı Alexa'nın.Eski bir hamam inşaatı, iki tane davetiyeci dükkanı ve bir diş deposu(ki kendisi heykel ile uğraşıyormuş), Bufsad binasının üzerindeki kedili evin bahçesinden dışarı sarkan ve çoğumuzun önünden geçerken fark etmediği nar ağacı, Alexa'nın dikkatini çeken şeyler arasında...Kapalı olan yorgancının da ilgisini çekebileceğini düşünerek, hafta içi açık olduğunu ve mutlaka ziyaret etmesini tavsiye ettim.Irgandı Köprüsü'ne geldiğimizde Dünyada bu köprüden 3 tane daha olduğunu söylediğimde, birinin Floransa'daki Arno nehri üzerinde olduğunu söyledi(Kültürli hanım, vesselam).
***
Fotofest çerçevesinde bütün kamu alanları, tarihi hanlar, çarşılar açık hava sergisine dönüştürüldü.Yakın tarihte trafiğe kapatılan ve nostaljik tramvay seferlerinin başladığı Cumhuriyet Caddesi direkleri, Bufsad'ın "Yüzler" sergisi ile donatıldı.Yerli, yabancı fotoğraf sanatçılarının kişisel sergilerinin yanı sıra, Bufsad ve Burfot'lu fotoğrafçıların fotoğraflarının da bulunduğu karma sergiler de açıldı.Bufsad'ın 25. yıl etkinlikleri kapsamında, üyesi bulunduğum makro fotoğraf atölyesi başkanımız Orhan Turhan'ın, "Yakın Plan Düşler" adlı kişisel sergisi ile, doğa atölyesinin fotoğraf sergisi, fotoğraf severler ile buluştu.

Orhan abinin tecrübesiyle, çiçeklerin ve sevimli haşerenin kalbine dokunan detayları, izleyenleri adeta büyüledi.
Birbirine 10 metre uzaklıkta olan iki sergi açılışına yetişmek ve trafiğe takılmamak için metroyu kullandık, fakat soğuktan sıcak ortama bir anda giren makinemin lensi buğulandığı için fotoğraf çekmeyi uzun süre beklemek zorunda kaldım.Aceleyle çekilmiş bir kare aşağıda.

Lens tamamen buğudan arındığında ise fazla geç kalmıştım.Salonun arkasında kalan kısım ve girişte Orhan abi misafirlerini uğurlarken...

Doğa atölyesinin, alışılmışın dışında bir çalışma yaparak, Gökhan Bulut'un desteğiyle hazırladıkları soyut doğa fotoğrafları da görülmeye değerdi.

Bunun dışında, bu seride bir de klasik müzik dinletisi vardı ki, salona ilk girdiğimde sütunların arasında kaldığından, canlı olduğunu anlayamamıştım.Çınar yapraklarıyla süslenmiş salonda hediye edilen çam fidanları ve hatıra kozalakları ile muhteşem bir atmosfer oluşturulmuştu.

Fark edeceğiniz üzere, bu kadar etkinliğin baş döndürdüğü festivalden ve fotoğraf sanatçılarından etkileşimle, bende de bir siyah beyaz tarafa geçiş söz konusu...Güzel şeylerden çabuk etkilenme huyumdan nefret ediyorum!

Çok kapsamlı ve oldukça renkli geçen festivalin sonunda, bütün emeği geçenler için bir sertifika töreni düzenlenmesine rağmen, gripten yataklara düştüğüm için katılamadım.Merih Akoğul'un yanında sertifika ile fotoğraf çektirme fırsatını kaçırdığım için çok üzüldüğümü söyleyemeyeceğim, çünkü kendisinden ileri fotoğraf teknikleri kurunda bir çok kez ders aldım.(Bu fotoğraf güzel bir anı olabilirdi, evet, belki de kendimi kandırıyorum...)

Böyle bir festivalin içinde bulunduğum için çok mutlu olduğumu belirtmeye pek de gerek yok sanırım.Bu şey, adı her neyse, tamamen iyi bir işi başarmanın ve bitirmenin mutluluğuyla alakalı.Böyle büyük bir organizasyonun arkasında maddiyat dışında büyük bir tecrübe ve bilgi birikiminin olduğunu düşünüyorum.Büyük ve değerli sanatçı kadrosunu bir araya getirenler işte bu sayfadaki yürütme ve danışma kurulları...Şehrim ve içinde bulunduğum fotoğraf dünyası adına kendilerine teşekkürlerimi bir kez daha sunmak isterim.Fotoğrafın ya da herhangi bir sanatın, tutkunun, siyaset ve kurumlar üstü olabileceğini kanıtladılar bize.

Çıkar gözetmeden çalışan bu ekip ile, her sene daha iyi festivaller düzenleme fırsatımız olması dileklerimle:
Yaşasın Fotoğrafın Başkenti Bursa...

Ha bir de unutmadan:Karagöz bizimdir, bizim kalacak! ;)

Kitap Ödüllü Çekiliş Çilesi Hakkında

2011-10-10T20:12:00.002-02:00

Bir kaç gündür Fotofest bahanesi ile görüşebildiğim üye (ki bunlar şu an 22 kişi oluyor) ve üye olmayan arkadaşlarımdan edindiğim izlenime göre, herkes kitabın sahibini bulup bulmadığı konusunda endişeli.

Adı geçmişken Fotofest Bursa'da ve belki de Türkiye'de daha önce yapılmamış bir organizasyon.Ne kadar büyük ve geniş kapsamlı olduğunu anlatmak için sanırım şu programa bakmak yeterli olacaktır.Bugün gittiğimiz toplantıdan edindiğim bilgilere göre, üniversitelerden gelen öğrencilerin konaklaması konusunda "ulusal kanepe hareketi" başlatılmış.Türkçe'si şu oluyor:Evinizdeki boş bir kanepeyi, bir misafire ayırır mısınız?"Fotoğraftan anlamam ama konuksever bir Bursalı'yım" diyenler ekranın sağ üstündeki twitter düğmesinden, ya da syildirimlar[et]gmail[nokta]com adresinden irtibata geçebilirler.

Bugün Fotofest için ne yaptım?Eşimle birlikte Fotofest kapsamında, açılış yürüyüşünde reklam yapmaya razı olduk.Aşağıdaki de deneme kostümümüz.İçindeki ben oluyorum

Evet...Bence de olmadı.Şaka yaptım :D
Sanırım planlanan aşağıdaki gibi bir şey:Toplam 25 kişiyle, önlü arkalı ikişer fotoğraf olmak üzere 50 fotoğrafın sergileneceği bir sergi olması...Bu yürüyen sergi, açılışta yapılacak yürüyüşte uygulanacak.

Dönelim asıl konumuza...
Bu kitap mitap meselesi n'olcak?
Genelde kuralcı bir insanımdır ve 50 kişi olacak dediysem 50 kişiyi beklemem gerekir.Fakat bir gerçek var ki, o da, Fotofest'in, bu kampanyamı baltaladığı(!).Bufsad, Bursa Büyükşehir Belediyesi, Bursa Kent Konseyi birlik olmuş, bu kitabı sizden birine vermemem için ellerinden geleni yapıyor gibi.Herkesin ilgisi Fotofest'te olduğu için, yeterli ilgiyi göremiyor ve 50 kişi olamıyoruz(!)Bugün Fotofest toplantısına gidişimdeki asıl neden, "Bükemediğin bileği öpeceksin arkadaş" kandırmacasıyla, "Bu insanların benimle alıp veremediği nedir?" sorusuna cevap aramaktı(!)

Cevabı bulamadım ama, kitap çekilişine nasıl son vereceğime dair bulgulara ulaştım.Mevcut abonelik sistemi herkesin abone olabileceği türden değildi.Öncelikle bu sistemi yeniledim.Eski sistem halen geçerli olmakla birlikte, sayfanın sağ üstünde "ÜYELİK" kısmı gözünüze çarpacak.E-posta adresinizi yazıp, "Onayla" düğmesine basın.Açılan sayfa sizden, görsel bir kodu doğru olarak yazmanızı isteyecek.Daha sonra yazdığınız e-posta adresine bir doğrulama linki gelecek.E-postanıza gelen bu linke tıkladığınızda üye olacak ve çekilişe katılacaksınız.

Buraya kadar her şey tamam.Üye olduk ama hala 50 kişi olmadı.Ne yap'caz?Buraya kadar pür dikkat okumuş sevgili okurlarım, son bir dikkat reca ediyorum, az kaldı Fotofest'e bağlıyorum konuyu :)
Çekiliş 24 Ekim pazartesi, yani Fotofest'in bittiği günün ertesi günü, daha önce belirttiğim şartlarda gerçekleştirilecektir.Sadece 50 kişi olma şartı aranmamaktadır.Bunca zamandır bekleyen üyelerimiz rahat bir nefes alabilir :) Lütfen içinden çıkılmaz bir hal almadan, fikriniz varsa paylaşmaktan çekinmeyin...
Daha önce yaptığım "Kitap Ödüllü Çekiliş" duyurusu.

Kitap Ödüllü Çekiliş

2011-09-29T07:27:00.005-02:00

Hepinize selamlar, sevgili günlük okuyucuları...Aklı başında bir günlük yazarı olarak, fotoğraf deneyimlerimi ve gezi izlenimlerimi yazmaya başladığımdan beri, bu yazıları sosyal paylaşım siteleri üzerinden ilan etmek sureti ile sizlere duyuruyorum.Geçen ay 1257 okuma ile rekora giden günlüğü kimler okuyor, kimler okumuyor, merak ettim.Okurlarımı birebir tanımak istedim.Bunun sonucunda da talihli 1 kişiye, Akdoğan Özkan'ın "Türkiye'de Ölmeden Önce Yapmanız Gereken 101 Şey" adlı kitabını hediye etmeye karar verdim.(Çok güzel bir davranış.Sağol )

Çekilişe katılmak için günlüğe üye olmanız yeterli.Nasıl üye olabilirsiniz?:
Sayfanın sağında bulunan "İzleyiciler" kısmında, "Bu Siteye katılın" düğmesi bulunuyor.Tıkladığınızda açılan sayfa size 6 yoldan üye olabileceğinizi gösteren bir menü sunuyor.Bunlar: Google, twitter, Yahoo, AIM, Netlog ve OpenID.Hangisinde hesabınız varsa, o hesaba tıklayarak aktif ediyor ve üyeliğinizi tamamlıyorsuınuz.

-Çekiliş, ilk 50 üyeye ulaşıldığında, random.org sitesinden, tarafımdan gerçekleştirilecektir.
-Ödül 1 adet Akdoğan Özkan'ın "Türkiye'de Ölmeden Önce Yapmanız Gereken 101 Şey" adlı kitabıdır.Kazanana kargo yolu ile gönderilecektir.
-Her üye, çekiliş sırasında "izleyiciler" tablosunda görünen sıra ile numaralandırılacaktır.
-Çekilişe birinci derece akrabalarım katılamaz.Ama üyelikten de çıkamazlar:)

Milli Piyango ve Sayısal Loto'dan daha çok şansın olduğu bu çekiliş, hepimize hayırlı olsun.
Düzenleme:Üye olma kolaylığı sağlanmıştır.Lütfen bkz.

Beylerbeyi'nde Düğün, Çeçenistan'da Futbol Maçı (2. Kısım)

2011-09-27T20:49:00.017-02:00

Yazının ilk kısmı (Beylerbeyi'nde Düğün, Çeçenistan'da Futbol Maçı (1. Kısım))

Ertesi gün, "Fenerbahçe sahilde oturalım, sonra da Bursa'ya döneriz"di planımız.Eylül sonu...Güneş hala gözümü açamayacak kadar parlak.Yeter artık, biraz sonbahara bırak meydanı, sen git güneylere bak seni bekleyenler var, hadi diyorum, dinlemiyor.

Yok efendim, kışı görmeden gitmem, bir edalar sorma gitsin...Gidersin, gitmezsin...Biz kalkıyoruz madem, hadi sana kolay gelsin(Arada güneşle de konuşurum ama pek anlaştığımız söylenemez.En son Kumla'da denizin ortasında kitap okurken 4 saat tartıştık.Git diyorum yok, git diyorum yok.Bi inat, bi inat...Hala soyuluyorum)

Daha iyi gözükmesi açısından yakın kesiti aşağıda...Botun üzerindeki ben oluyorum.

Yakın arkadaşlar arasındaki hesap ödeme kavgasına bayılıyorum.Buradan al, yok buradan al...O misafir al burdan, hadi be nerden misafir oluyorum, sensin misafir.Afallayan garson ve final...Hesabı ödeyip kalkıyoruz.

Dönüşe geçtiğimiz sırada şu yazıyı görüp, duruyorum.

Burası orası...Gazetedeki haberi hatırlıyorum.Ben diyorum, buraya girmeliyim.Bu tepkimi gören diğer insanlar da bir an duraksıyor.Arkalarına bakarak yürüyorlar bir süre.Yürüyüşleri yavaşlasa da umursamıyorlar...Bağlantıdaki haberin çıktığı sırada, Çeçen-Rus Savaşı'nda çatışmış Çeçen komutanlarından birisi sokak ortasında infaz edilmişti.Geçtiğimiz hafta da üç infaz gerçekleşti.Mülteci olarak Türkiye'ye sığınan bu Çeçenler'in her biri henüz "misafir" kimliğiyle barınıyor.

Çocuklar okulda misafir kimliğiyle eğitim görüyor.Diploma alma hakları yok.Anne babalarının çalışma izni yok, sigortaları yok.Alelade bir masanın üzerinde duran boş yemek kapları, yardımlarla ya da devlet tarafından verilmiş yemeklere ait kaplar olduğunu ispatlar gibi...Bu kampın benzeri, Ümraniye ve Beykoz'da da var.

Burası Çeçenistan değil, Fenerbahçe Orduevi ile sahildeki çay bahçeleri arasındaki yaklaşık bir dönümlük arazi.Burası küçük Çeçenya...

Büyükçe iki kanatlı kapısı var kampın, zincirle ve asma kilitle kapanan...14 yaşında bir kız çocuğu karşıma çıkıyor önce.Selam verip konuşmak istiyorum.Türkçe'si mükemmel.Şaşırıp soruyorum.9 yıldır buradayım diyor.Fotoğraf çekip çekemeyeceğimi soruyorum, Letonya'dan aldığım Zenit fotoğraf askısı aklıma geliyor, utanıyorum."Burası mülteci kampı olduğu için bazıları istemez" yanıtını veriyor.

Bunlar da istemedikleri hayatları yaşamak zorunda bırakılan küçük Çeçenler...

Muhammed, Ali ve Hasan.Yaşları 9,7 ve 8."Sırayı bozmuşsunuz, 9,8,7 yapın fotoğraf çekeyim" deyince hemen düzen alıyorlar.Okula gidiyorlar.Muhammed 4 aylıkken buraya gelmiş, Ali ise Yalova'da doğmuş."Beni siz mi gezdireceksiniz?" sorusunun, aslında bir rica olduğunu anlayıp fırlıyorlar hemen."Top sahasına gideceğiz, gezdikten sonra maç yaparız"diyorlar.

Ofsaytı bile bilmeyen biri olarak, "futboldan anlamam ben" diyorum ama, tevazu gösterdiğimi düşünüp, ısrar ediyorlar.Barakaların ortasındaki meydandan geçerek, namaz kıldıkları çadırın arkasında, top sahası dedikleri yere geliyoruz.

Çadırın arkasında kız kardeşini ağlarken buluyor Muhammed.Ablası vurduğu için ağladığını anlatıyor, abisinin anladığı dilde.

Yazın denize girdiklerini söyledikleri sahilin solu Fenerbahçe Orduevi, sağı ise kafelerin bulunduğu sahil şeridi.Sahile inen merdivenler var, fakat iki tarafta da geçmelerini engelleyen demir parmaklıklar mevcut.

Sahilin en güzel yerine sahip olsalar da, bunu umursadıklarını sanmıyorum.Muhammed, sağdaki betonun üzerine çıkıp sonuna kadar yürüyerek, oradan atladıklarını anlatıyor gözleri parlarken.

Sonrasında fotoğraf çekip çekemeyeceğini soran Ali'yi kırmıyorum, fakat bu kez hepsinin elinden geçiyor D80.Ali'de potansiyel var.Dik ya da eğik kadraj olması gerektiğine karar verebiliyor.

Yalnız ben aferin dedikçe, marifet makineyi döndürmekteymiş gibi, bu kez de ters tepe taklak çekmeye çalışıyor :) Sonra Muhammed'in kardeşi Amir(Emir) geliyor yanımıza.

Abi abi diye dolaşan 4 çocuk, makinenin üzerinde benimkilerle birlikte 10 el oluveriyor bir anda.

Durun! diye müdahale edip, sırayla çekmelerini sağlıyorum.

Küçük Emir dahil herkes çekiyor.Alttaki fotoğrafın telif hakkı Emir'e ait.

Tam ikinci tura başlayacakları sırada, zamanımın kalmadığını hatırlıyorum.

Muhammed'e fotoğrafları getireceğime dair söz veriyorum.

Gitmeden futbol oynamaya razı ediyorlar beni.Ortada sıçan oynuyoruz.Topu kapıyorum, vermiyorum, şaka maka, top oynuyorum.Topu kaptırıp ortaya geçtikten sonra, artık onlara veda ediyorum.Her zaman gelemeyeceğimi, buraya 3 saat uzaklıkta Bursa'da oturduğumu belirtince, Muhammed de, "Benim memleketim buraya otobüsle 2 gün" diyor.

En erken 1 ay sonra geleceğimi belirtmeme rağmen, emin olun her bir dakika geçtikçe bu sözün altında ezildiğimi hissediyorum.Yabancı biriyle kurdukları yarım saatlik arkadaşlığın değerini, hayatım boyunca unutacağımı sanmıyorum.Bu çocuklar her ne kadar neşeli, umut dolu, hayata vurdumduymaz bakıyorlarsa, anne babaları da bir o kadar umutsuz, suskun...1994'tenn bu yana süren savaşın sonunun ne olacağı, ülkelerini bir daha görememe endişeleri, her zaman boğazlarında bir yumru.Yanlarından geçerken sadece verdiğim selamı almaları, yüzüme "senin gibi niceleri geldi" bakışları, artık yaralarının nasır bağladığının açık ifadesi...

Savaş'ta hayatlarını kaybedenlerin sayısının 200 bin civarında olduğu tahmin edilmektedir. Ayrıca savaş sırasında göçe maruz kalanların sayısı ise 500 binin üzerindedir.

Fotoğraf: Lucian Perkins 1995.Çeçen savaşçılarla Rus ordusu arasında kalan mülteciler, otobüsle Grozni(Rusça:Korkunç)'ye yol alıyor.

Beylerbeyi'nde Düğün, Çeçenistan'da Futbol Maçı (1. Kısım)

2011-09-27T20:23:00.005-02:00

Aylar öncesinden planlanan Güneydoğu Anadolu gezisi, gezinin yakın tarihine doğru bize bildirilen Gamze'nin düğünüyle, bir kez daha kaçırıldı.Bu kaçırdığım üçüncü güneydoğu gezisi olmakla birlikte, her seferinde hayırlısı deyip, bir sonraki seneye erteliyorum.Allah saklasın, Hasankeyf, biz kavuşamadan ebedi istirahatgahına kavuşacak.Zira Allianoi'un olduğu gibi...

Neyse sayın okur...Ertelenmeye alışmış güneydoğu gezisinin yanında, yazmayı ertelediğim 1. Kastamonu Fotoğrafçılar Buluşması ve Mısır gezisinin ardından üçüncü günlük yazım...Hali hazırda başlığı ve girişi yapılmış, yazmaya söz verdiğim Kastamonu Buluşması'nın ikincisi, önümüzdeki ay gerçekleşecek.Mısır gezisinin de ikincisi gerçekleşecekti ki, devrim oldu.Bir gün bu paragrafta ilgili yazılara bağlantı görürseniz, bilin ki tamamlanmıştır.Yüce Rabb'im hepimizi o günleri görenlerden eylesin, amin:)

Her çıktığım seyahatte başıma anlatılacak bir şey gelmesini istemememe rağmen, bu hafta sonu yaşadıklarımla bağlantı kurarak size, hayatın sırrını veriyorum.Herkes kağıt kalemi hazırlasın (diyerek yazıya ilgisiz başlayan okurun ilgisi çekilir).

KGS kartınızda limit yoksa, otobana girmeyin!!!Çıkışta doldururum, parasını verir başkasının kartından geçerim gibi, tembel ötesi bahanelerle uğraşmayın.Adam olun.Devlet bedava yol yapmış, oradan gidin.Hem vergisini veriyoruz, orası da paralı yol sayılır.

Özet geçiyorum:Limit 1.60 TL.Yol 3.75TL.Ziraat Bankası'na ait olan kartın dolum gişesi kapalı.Kart da satılmıyor.Diğer gişe memurunun önerisi şu:

*OGS'den geç, 10 gün içinde OGS al, alınca bu geçiş ücreti, yeni limitinden düşer.

-Ceza?

*Ceza da iptal olur.

-Başkasının kartıyla geçsem?

*O da olur.

Hemen birinden rica edilir.Görülür ki adamceğizin de Shell kartı var.Limit yok.Onun da derdi aynı.Ne yapacaksınız? diyorum."OGS'den geçeceğim" diyor gülerek.Başkasına sorup, onay alıyorum.Önce geçen iyilik meleğimin kartını alınca görüyorum ki, kart ikinciye geçiş vermiyor.Allahtan önce ben geçmemişim diyorum.Kalacaktı adamceğiz.Arkamdaki adamdan yol vermesini rica ediyorum.Al benim kartımla geç diyor.Yok diyorum, ben geçersem siz kalırsınız.Yapacak bir şey yok, OGS yolu gözüküyor derken, "kart lazım mı?" diye soran yağız Anadolu delikanlısı yetişiyor imdadıma.Fiyatın on beş TL olduğunu duyunca, "ben senden daha yağızım" diyerek bir pati, toz duman geçiyorum OGS'den.Sinyal, alarm, kıyamet kopuyor, sirenler çalıyor."Kaçak geçiş 148.50 TL" yazısı yanıp yanıp sönüyor tabelada...

Sonuç, pazartesi günü itibariyle OGS sahibiyim...

Otobandan çıkıp, vergilerimle yaptırdığım yola adım atınca daha bir rahatladım.Yeni yol arkadaşım Sinem sayesinde Maltepe Kültür Merkezi'ne vardık.Gördük ki nikah kıyılmak üzere.Yerimizi aldık."Senden başka senden başka, sevemem ben hiç kimseyi" gibi eğlenceli şarkılar, türküler eşliğinde Gamze ve Cebrail'in nikahı kıyıldı.Maşallahtı, tebriklerdi, bi yastıkta kocayındı temennimiz.

Törenin ikinci kısmı, aynı gece Beylerbeyi'nden kalkacak olan gemide bir düğün...Eğlenceli olacağa benziyor.

İstanbul'da yaşıyor olsaydım, sanırım ben de böyle bir düğün isterdim.

Gemide düğün olayının en ilginç tarafı, istediğiniz zaman düğüne gelip, istediğiniz zaman terk edemiyor olmanız.

Düğünün ortalarında Gamze, Gamzeli'ğini yapmış, yorulmamak için konversleri geçirivermişti ayağına...

Belirli saatlerde belirlediği duraktan kalkıyor ve artık biz eve dönelim dediğinizde, İstanbul Boğazı'nın ortasında olduğunuzu hatırlıyor, manzaranın tadını biraz daha çıkarmakta sakınca görmüyorsunuz.

Düğünün karaya bağlı olduğunuzdakinden farkı yok.Yemek, içmek, halay, çiftetelli.Hepsi bu düğünde...

İşte bu da yeni sevgilim Leyla..."Leyla! Mecnunun olayım" desem de bu 18 aylık sevimli fıstık, başını şöyle bir kaldırmasıyla reddediyor beni.Kendisi Gamze'nin kuzeni oluyor.Şimdilik öpücük almayı başarmakla yetiniyorum=)

Alttaki fotoğraf da düğünün özeti niteliğinde...Olmazsa olmazım "ters ışık".

Düğünün sonunda Gamze'yi kıskandığımı itiraf etmeliyim.Gamze artık kırmızı VosWos'u olan biriyle evli...

Yazının devamı(Beylerbeyi'nde Düğün, Çeçenistan'da Futbol Maçı (2. Kısım))

Hayat ne garip, Letonya filan...

2011-09-14T22:14:00.013-02:00

Bu kez bir değişiklik yapıp normal insanlar gibi günlüğün hakkını vermeye ve son geziye öncelik vermeye karar verdim.Yoksa, yazıya başlamadan 2 saat önce "Mısır:Devrimden Önce..." başığını atıp yazmaya başladığım Mısır gezisinin üzerinden yaklaşık 1(yazıyla:bir) sene geçmiş olduğunu ve saatlerce başlıkla baş başa kaldığımı fark ettim.Hafızam Letonya anılarımın üzerine saçma sapan, yapay Türkiye gündemi falan yazmaya başlamadan, hatıratımı yazmaya başlıyorum.

Sayın günlük okuyucuları, sevgili misafirler...

Gezimiz 28 Ağustos Pazar-1 Eylül Perşembe 2011 (bak bak canavar gibi, tarihi bile hatırlıyorum) tarihleri arasında gerçekleşti.Tarih çok önemli, çünkü siz siz olun pazar gidip, perşembe dönmeyin(ınınınınnn!)Çünkü efendim, bu güzelim Baltık ülkesi insanları, kışın soğuğundan da, yazın sıcağından da kendilerini barlara, pavyonlara vurup, eğlenceye çıkıyorlarmış.

-Ne zamandı?

*Perşembeden sonra, pazardan önce.

-Biz ne zaman gittik?

*Pazardan sonra, perşembeden önce.

-Aferin!

*Sağol :)

Neyse!Zaten iki bayram arası ne barı ne pavyonu abicim dedik, pazar sabahı otobüsle Atatürk Hava Limanı'na vardık.Valizlerimizi teslim etmeyi beklerken, sonradan Fenerbahçe futbol takımı taraftarları olduğunu öğrendiğim ve "ay lav yu lugoo, ay lav yu lugooo" diye bağıran bir grup insanın hava alanındaki "eller havaya yumruk havaya" tadındaki görüntüleri(futbol ile de bu kadar alakalıyımdır, sayın okur.) ile karşılaştık.

Adının Lugano olduğunu sonradan öğrendiğim ve "ay lav yu lugo" diye tezahürat yapan tayfaya, bi türlü üçlü çektirmeyen futbolcu kişisi(hangisi olduğunu tarife gerek yok işte sarı-lacivertli olan :p).Sanırım Fenerbahçe'de oynamış ve yurdu terk etmek üzere" Först Kılas" kapısının önünde beklemekte.Bu yazımla tarihe ışık tutacağımın verdiği mutluluk paha biçilemez sayın okur:)

Bagajlarımızı teslim etme sırası bize geldikten sonra, sırf Leton hosteslerinin efsanesini araştırmak için Air Baltic ile uçtuk.

Çok merak uyandırmadan söyleyeyim, öyle bir efsane yok, yalanmış.

Tek temennimiz Letonya'daki insanların onlara benzememesi yönünde, Riga Büyükşehir Belediyesi Hava Alanı'na doğru havalandık.Zaman çabuk geçsin için önce film izlemeye karar verdim.Kulaklığımı Evren isteyince, kitap okumaya karar verdim.Sonra irtifadan uykum geldi.Zaman daha hızlı geçsin diye uyumaya karar verdim.Daha yüksek irtifadan olsa gerek, uyanınca, kitap okumaya karar verdim.Kitap okumaktan olsa gerek, uykum gelmesin mi?Gelsin tabi...Böyle git-gel 2,5 saatte 20-30 sayfa okumuşum.İrtifadan olsa gerek, çok hızlı kitap okurum.

Ben uyurken 8(yazıyla:sekiz) ülke geçerek hava alanına indik."Ben ne havaalanları gördüm, Riga gibisini görmedim" demek isterdim ama burası da bizimkilere göre, nasıl desem, böyle bi küçük, böyle bi mütevazi...Bilenler için İzmir'inkinden daha mütevazi, öyle diyeyim.

Pasaport kontrolünden geçtikten sonra bizi Rifod(Riga Fotoğraf Sanatı Derneği)'lu fotoğrafçıların karşılaması gerekirken, tur şirketinin rehberi Aybars Başaran karşılamaz mı?Hani şu "Biz Evleniyoruz Aybars".Tabi şıp diye tanıyamadık.Bir yerden tanıyoruz ama, çıkaramıyoruz.Eşimin, üniversitedeki karşı komşusuna benzetmesiyle, benim de gavur memleketinde bir tanıdık bulmuş olmamın sevinciyle lafa dalmam bir oldu tabi.Ama Aybars arkadaş "hayır ben sizi tanıyamadım, üniversiteyi de Kütahya'da okumadım" deyip, usta bir kıvraklıkla sorularımızı savuşturmayı başardı.Bunca yıl insanların sorularını nasıl savuşturması gerektiği konusunda iyi ilerleme kaydetmiş olduğunu, onun "Biz Evleniyoruz Aybars" olduğunu anladıktan sonra fark ettik.Yazıktı çocuğa, ama olsundu.Sonunda bir işin ucundan tutmuştu.Aferindi...

Bu şaşkınlığın ardından yarım bir otobüs turuyla otelimize vardık.Eşyaları yerleştirmemizin ardından Riga’nın Old City denen eski merkezindeki yürüyüş turumuza başladık.Araç girişinin yasak olduğu eski şehir merkezi ile yeni yerleşimin arsından, Letonca "bol su" anlamına gelen Daugava nehri akıyor.Kışın bırakın bu nehrin donmasını, Jurmala kıyısındaki Baltık Denizi’nin de 3 km kadar donduğunu öğreniyoruz rehberimizden.

Otelimizin karşısındaki Opera Binası’nın önündeki parktan başlıyoruz şehir turumuza.Parkın ortasında bulunan köprü üzerindeki parmaklıklarda yüzlerce asma kilit ve tüllü etek giymiş bir grup kız dikkatimizi çekiyor.Bu kızların bekarlığa veda partisi verdiklerini ve bu kilitlerin de evlenen çiftler tarafından parmaklıklara asıldığını öğreniyoruz.Evlilik oranının %30 olduğu Letonya’da, geri kalan çiftler sanırım birlikte yaşıyorlar.Bu kilitleme adetinin, erkeklerden %8 fazla olan kadın çoğunluk tarafından uydurulduğu bir batıl inanç olduğu ve %30 olan azınlıklarının %29’a inmemesini dilediklerini düşünüyorum.Eski şehrin arnavut kaldırımlı sokaklarında gezerken, her köşe başında bir efsane, ayrı bir hikaye dinliyoruz Aybar Başaran’dan.Ne kadar isteseniz de kaybolamadığınız ve her sokağın dönüp dolaşıp aynı merkeze çıktığı eski şehrin her köşesinde bir kafe, her sokağında bir restoran ve bar mevcut.

1201 yılında kurulan şehrin planına ve düzenine hayran olmamak elde değil.Rengarenk boyalı evler, şehrin düzenine uymuş yapıları, her adımda sizi karşılayan barlar, tam bir turist merkezinde olduğunuzu müjdeliyor.

Hava kararana kadar, Özgürlük Heykeli, şehrin sur duvarlarının başlangıcı olan Barut Kulesi(şimdiki savaş müzesi), üzerinde Letonlar’ın halk kahramanının heykelinin bulunduğu yeni meclis binası, St. Peter’s Kilisesi, Kara Kafalar’ın Evi ve Dome Katedrali’ni görme fırsatı bulduk.

Bu turun ardından bize kalan serbest zamanda ilk önce yemek yemeye karar verdik.Restoranımız, eski büyük ticaret locasının tam karşısında, üzerinde büyük bir kedi heykelinin tünemiş olduğu Cat-Burger.Bu bina, şehrin kuruluş yıllarında kendisini soylu tabakaya kabul ettirmek isteyen zengin bir tüccar tarafından, gövde gösterisi için, tam da bu locanın karşısına yaptırılmış.Buna rağmen kendisi bu locaya kabul edilmeyince çatıdaki kedi heykelinin "totosunu" bu locaya doğru döndürmüş.Yine alınmamış, mahkemelik olmuş vs…

Cat-Burger’de yediğim Riga’daki ilk akşam yemeğim:Tuzlu Balık...Üç tarafı denizlerle çevrili ülkemizdeki balık kültürünün yoksulluğunu, her deniz kıyısı ülkeye gittiğimde fark ederim.Basit bir barda bile sunulan bu balık ziyafetini reddedemezdim ve denemeye karar verdim.Özellikle sunumu harikaydı.

Tuzlu balık: fırında patates ve adını tam bilemediğimiz 2 çeşit süt ürünü ile birlikte...

Arkada duran tabakta nar eşkili zeytinyağsı(zeytinyağı) vardı.Onun arkasında da 2 çeşit ekmek vardı sepette.Biri normal ama cok lezzetli.Diğerinin ise sonradan kakuleli olduğunu öğrendim.Değişik ama çok lezzetliydi:)Marketten de aldık.Küçümencik haliyle valize sığmasına çok sevinerek eve getirdik.Küçük ama 1 kg geliyor, hala yiyoruz.Ekmekle zeytinyayına(zeytinyağı) para almadılar.Israr ettim gene almadılar.Enteresan geldi.(Ayhan Sicimoğlu ile uçuk lezzetler programı versiyonuna son vererek devam ediyorum.)

Bilgi olsun açısından söylemek isterim, hamburger ve patatesten oluşan menü 3.8 Lat, Tuzlu balık 4,8 Lat.1 Lat ise 3,6 TL civarında.Euro kullanmayı reddeden bu Avrupa Birliği ülkesinde, Letonlar oldukça milliyetçiler.Nufüsün %30’unun Rus olduğu bu ülkede, Ruslar’ın vatandaş olabilmesi için oldukça zor bir vatandaşlık sınavından geçmesi ve Letonca bilmesi gerekiyor.Bu sınavı geçemeyen Ruslar çoğunlukta ve hepsi “Alien(Tam Türkçe karşılığı :Yaratık)” pasaportuna sahip.Rehberimizin dikkat çekmesiyle farkına varıyorum ki, bu tam bir insanlık ayıbı…Dünyanın ayağa kalkması gereken bir durum…Buna karşılık ülkedeki Ruslar, eski Soyetler Birliği’nin tekrar ayaklanacağı ve bu toprakların Rus toprağı olacağı günün hayaliyle yaşıyorlar.Genelde, duruşlarından ve konuşmalarından kimin Rus, kimin Leton olduğunu çözmek pek de zor değil…

Yorgun bir günün ardından otelimize dönmek üzereyken karşılaştığımız bir grup bayanın, sabah köprüde gördüğümüz, bekarlığa veda partisi veren bayanlar olduğunu düşünerek, uzaktan korkak ve ürkek bakışlarla süzdükten sonra, yaklaşarak bir merhaba demeye karar verdik.Bu dakikadan sonra yaşadıklarımız torunlara anlatılıp, torunların da "hadi dede sallama, yuh artık" diyebileceği cinsten eğlenceli bir anıdan ibaret kalacak hatıramda.Bu kızceğizlerden kırmızı tüylü terlikli olan 1-2 güne gelin olacak.Anlattığına göre damat adayı da şu anda kendi partisinde, kim bilir neler karıştırıyor.Ama buralarda adet böyle.Geçen hafta da gelin kızımız ve arkadaşları, üç(sayıyla:3) adet striptizçi yağız delikanlının bulunduğu bir partide doyasıya eğlenmişler.Bu, en masum halleri.Geçen hafta yaptığı aşırılıklara karşılık, bu hafta iyi şeyler yapmaya çalıştığını söylüyor ve elindeki hediye torbasını bize uzatıyor.İçinde bulunan şekerleme ve renkli prezervatiflerden alıp gönlünü hoş tutuyoruz kızceğizin.Ne de olsa bu onun iyilik haftası.İyi derece İngilizcesine rağmen söylediklerimizi, kafasının güzel olduğundan çok iyi idrak edemediğini belirtiyor sürekli, elindeki şampanyayı göstererek."Allah mesut etsin, bi yastıkta kocayın" dileklerimizle yanlarından ayrılıp, Riga'nın barlarla dolu şehir merkezine dalıyoruz.

Karşıdan gelen 2(yazıyla:2) denizci bayan arkadaş üzerimize doğru geliyor.1 Lat karşılığında bir şey teklif ediyorlar ama, biraz soğuktan ve bayanların üzerlerindeki kıyafetlerin soğukla alakasız duruşlarının bizde uyandırdığı şaşkınlıktan olsa gerek(başka bir şeydense ne olayım) tam anlayamayıp tekrar soruyoruz.Anlıyoruz ki 1 Lat karşılığında fotoğraf çekebileceğimizi söylüyorlar.Riga'da o saatte iyi bir stüdyo bulmanın zorluğunu göz önünde bulundurarak, biraz pazarlıkla fiyatı 1 Lat'tan, 1 Euro'ya indirip sokakta bir poz çekmeyi kabul ediyoyuz.Hafta içi böyleyse haftasonunu göremeyeceğimiz Riga sokaklarından ayrılıp, dinlenmek üzere otelimize dönüyoruz:(

Ertesi günkü turumuzda yazlık bölge olarak adlandırılan Jurmala'yı ziyaret ediyoruz.Burası ağaç evlerin bulunduğu ormanlık bir bölge ve ev fiyatları inanılmaz yüksek.Yok canım, alacağımızdan değil de, Letonya'da ev alırsanız oturma izni alabiliyorsunuz ve Avrupa'da dolaşım hakkı kazanıyorsunuz.Bu evi Riga'dan alırsanız en az 120.000€, Riga dışından alırsanız 80.000€ olmak zorunda.Jurmala'da ise evler 300.000€-1.000.000€ arasında.Buna rağmen ülkenin ekonomik krizde olduğunu ve şehir içindeki evlerin 1-2 sene önce apartman giderlerine karşılık kiraya verildiğini de öğreniyoruz.Krediyi çekip çekip ekonomilerini şişiren Letonya'nın acı sonu diyebiliriz buna.Neyse ki, toparlanmaya başlamışlar.

Şirin mi şirin bir caddesi olan Jurmala merkezinde, kendini dünyanın en güzel çiz kekini yaptıklarını sananların çalıştığı kafenin yaptığı, kendini dünyanın en güzel çiz keki sanan çiz keke benzer bi kek yeme fırsatına nail olduk.Yaban mersini, çilek ve kendini elma sanan yıldız şeklinde kesilmiş salatalık eşliğinde...2. günün akşamına doğru arka taraftan küflenmeye başlıyor.Çok bekletmeden çatalla yemekte fayda var.Yoksa ellerin yapış yapış oluyor.(Gülriz Sururi tadındaki yemek tarifi yazılardan çıkıp devam edelim...)

"Maşallah efendim, nazar deymesin, pek bi güzel olmuş, aynen devam" diyerek, %15 iskontomuzu alıp yediğimiz kekin ardından, bir de Kemeri'yi görelim diyoruz Aybars'a ısrarla."Olmaz efendim, programda yok" dese de, "iyi bak Aybars, atlamış olmayasın" gibi telkinlerle kafaladığımız rehberimizle birlikte, Kemeri'ye varıyoruz. İlgili bağlantıdaki yerleri görmemiz gerekirken, Türkiye'den İngilizce eğitim almak için Letonya'ya gelen rehberimizin bilgi eksikliğinden dolayı sadece Pavlov'un heykelinin olduğu geniş bir yeşillik alan görüyoruz.Onu da ters ışık yaptım, yeşillik de uçtu gitti, affedin :)

Kemeri diye geldiğimiz yerde, ortalığı çekip çeviren bir kadın ile, tekerlekli sandalye ile dolaşan bir adam dışında, bir de yoldan geçen normal bir kadından başka kimseyi görmedik desem sanırım haksızlık etmem.Kemeri'nin o bölgesinin gördüğü en kalabalık grup olduğumuzun üzerine bahse bile girebilirim.Kaldı ki yerli otobüs şoförü bile yolu bulana kadar," orada ne varmış?, buradan mı gidiliyormuş?" diye söylenip durdu.

Tur bitip Riga'ya döndüğümüzde, kendimize ayırdığımız zaman içinde görmemiz gereken yerlerden biri Alberta Cadedesi'ndeki Art Nouveau tarzındaki mimari yapılardı.Art Nouveau, süslemelerin bitkisel desenlerle ön plana çıkarıldığı sanat akımıdır, sayın okur.

Alberta Caddesi'ni de gördükten sonra, Riga'yı tepeden görebileceğimiz en güzel yer olan Radisson Blu Oteli'nin 26. katındaki Sky Bar'a çıkıyoruz.Camları açamadığımızdan buradan fotoğraf çekmek çok verimli değil ama manzarayı görebilmeniz açısından şu fotoğrafa bakmakta yarar var.Klasik Avrupa şehri.Engebelerden yoksun, düzenli ve dümdüz..

Eski Riga ile yeni Riga'yı birbirine bağlayan Brivibas, yani Özgürlük Caddesi'nin başındaki Double Coffee'ye doğru yürümeye başladık.Yürürken bize doğru bir çift kız görünümlü rus ajanı yaklaştı.Bir anket mi desem, deney mi, ödev mi ne yapıyolarmış".

Mesela golden retriever bakan birilerini arıyoruz" dedi."Golden retriever mı" dedim."Sizin var mı" dedi."Yok" dedim, pek bi üzüldü.Var deseydim mi diye düşünmeden edemiyorum hala.Bana bir şeker verdi soldaki.Üzerinde Letonca "ben bir turistim" yazıyordu."Napayım bunu" dedim."Ye ya da sakla" yanıtını alınca, adettendir, fiyatını sordum, ayıp olmasın diye.Free(free Letonca:beleş ama bu sana benden özel bir hediye.al bu da elektronik posta adresim, memlekete gidince bana yaz demek) dedi.Yanımda yeğenim olunca çok üstüne düşmedim.Teşekkür ettim.Şekeri yedim.Bana bir şeyler olacakmış, sonra da birileri beni arabayla alıp hayatın sırrını falan vereceklermiş gibi geldi ama malesef, iki hafta geçmesine rağmen, ne gelen var, ne giden.Normal şekerdi sanırım.Sağdakiyle herhangi bir diyaloğa girmedim.Sanırım Türkçe bilmiyordu :)Ama o daha bir usturuplu, daha bir Leton.Onun da sol elinde bir şeker var, görüldüğü üzere.Onda ne yazıyordu bak merak ettim.

Neyse bir fotoğraf çekip devam ettik.Letonya'da birileri yanınıza yanaşıp, "sizi şuraya götürelim, yiyelim, içelim, eğlenelim" derse, "gitmeyin, zararlı çıkarsınız" demişlerdi.Böyle bir şey başıma gelmedi ama, şeker verirlerse yiyebilirsiniz.Hele üzerinde ben bir turistim gibi şeyler yazıyorsa, hiç uzatmayın.Neticede şeker yemiş olacaksınız.Fazla bir şey beklemeyin :)

Gelelim Dabıl Kafe olayına...Etrafta kesinlikle Starbucks falan göremezsiniz.Ama neredeyse her sokakta bir Double Coffee mevcut.Yazı stili de Starbucks'a benziyor.Hatta aynı karakterler diyebilirim.Kahvesini içmedim, ama etraftakilerin fotoğrafını çekme fırsatım oldu.Güzel fotoğraf veriyor Dabıl Kafe.Zaten kahveden anladığım şey, eve gelen misafirlere, ellerimle dibek kahvesi yapmaktan ibarettir.Filtre kahveden anladığımı söyleyemem.

Bahsettiğim sokağın her iki köşesinde bütün gün boyunca çeşitli müzik enstrumanları çalan genç ve çocuklar küçük konserler veriyorlar.Bizde böyle bir kültürün olmadığını ve böyle bir konsere teşebbüs etmek istediğimde, polisin, zabıtanın beni götüreceği fikri, nedense beni rahatsız etmiyor.

Aynı günün gecesinde, bar bar gezip hang-over olur muyuz diye şansımızı zorladık.Bir ara çok büyük bar/disko tarzı bir yerin labirentli yollarından müziğin yoğun olduğu yere doğru yürüdüğümüzü, beğenmeyip çıkarken de, bizim gruptan birilerinin, oradaki bayanlardan biriyle bilek güreşi masasında bilek güreşi yaptığını hatırlıyorum.Bende değil ama, olayın fotoğrafı da var sanırım.Bulursam yüklerim.Ya da bulan yüklesin.Başka bir barda da ilk içkiler içildikten sonra, Türk olduğumuzu öğrenen barmaid, masaya 6 adet bira ısmarladı.Kendisi de erasmus ile Eskişehir'de okumuş.Memleketten bahsedip vedalaştık.Biraların içine attığı şeyin, sadece aroma olup olmadığı konusu, uzunca bir süre bahis konusu oldu.Ben yine, bir aracın gelip bizi alacağı konusunda ısrarcıydım.Yine olmadı...Zaten o gece hiç içmemiştim.

Ertesi gün Jelgava'dayız.Ziraat fakültesi olarak kullanılan Jelgava Sarayı'nın önünde durup fotoğraf çekiyoruz, arkasından geçip, teneffüste ebelemece oynayan üniversite öğrencilerine bakıyoruz.

Her şehrinin sakin olduğu Letonya'nın bu güzide şehrinin hanlarını, hamamlarını ve kiliselerini gezip Riga'ya geri dönüyoruz.

Erken döndüğümüz Riga'da, otobüsümüz ikinci el Rus pazarının önünden geçiyor.Rus pazarı derken, satılan şey Rus değil.Ruslar'ın satıcılık yaptığı ikinci el pazar.(İçi fesatlar, üzgünüm.Bu yazıda aradığınızı bulamayacaksınız.Baştaki fotoğraflar, sanki yazının sonunda bir şeyler olacakmış gibi dursa da, dilerseniz yazının bundan sonrasını okumadan çıkabilirsiniz.Hayal kırıklığına uğratmak istemem :))Tehlikeleri üzerine çeken rehberimiz, buraya gitmememiz yönünde uyardıysa da, dinlemedik, gittik.

Tehlikelidir, cüzdanı çıkarmayın, fotoğraf makinelerinizi saklayın dediyse de, gittiğimizde hiç de öyle olmadığını gördük.Hatta Bursalılar için söylüyorum, soydaş pazarından pek az farkı var.İkinci el her türlü şeyin satıldığı bu pazar, bizden farklı olarak, Rus ya da Alman madalyasından kemer tokasına, miğferden top mermisine, savaş anılarını da satıyor.Rus dersiniz de Zenit olmadan olur mu?Pazardaki en sağlam Zenit boyun askısını aldım.Onu da başka bir makinenin üzerinden söktürerek.Bu Zenit askısı bende epheydir bir takıntı olmuştu.

Gittigidiyor'da aradım ama sadece askı bulamamıştım.Daha önce kullandığım Zenit 122'nin askısı yoktu.Ararken takıntı olmuştu diye hatırlıyorum.Bulamadan 122'yi satınca, ben de Nikon D80'e takmaya karar verdim.Sen git Letonya'dan kedine boyun askısı al.İyi bir hatıra oldu diye düşünüyorum.Ha bir de Riga logolu büyükçe bir anahtar aldım.Tutma halkasını çekince tirbüşon oluyor.Bu da hatırlanacak bir obje.Letonya'da hediyelik olarak alabileceğiniz, kehribar takılar var.Her yerde bulmanız mümkün.Sahtelerini de bulmanız mümkün.İçinde böcek vs olanların fiyatları oldukça yüksek.Çok ilgimi çekmediği için kendime en iyi hediyeyi aldığımı düşünüyorum.

Bu sayfanın hiçbir zaman bir gezi rehberi olarak görülmesini istemem ama sadece bu paragrafı öneri değil, bir emir olarak algılayıp, yerine getirmenizi isterim.Çünkü az sonra bahsedeceğim şey hayatın sırrından ibarettir...Şaka şaka:) Akşam yemeği için tavsiyede bulunacağım sadece.Burası Rosengrals.Bir orta çağ restoranı.Çok dikkatli biri değilseniz içeride elektrik kullanıldığını anlamanız çok zor.Zorunlu merdiven aydınlatmaları için falan kullanılmış.Bunun dışında masada ve duvar oyuklarındaki mumlarla aydınlatılıyor.Kapıda sizi bir şovalye karşılıyor.Sarışın, uzun saçlı, sakallı, iri kıyım bir adam.Konuşmuyor, içeri girmeye tereddüt ediyorsunuz.Daha kapıda 1-0 galip başlıyor, Rosengrals.Karanlık merdivenlerden inerken, aşağıdaki loş ortama alışıveriyor gözleriniz.Restoranın iç yapısı eski hanları andırıyor:Ana salon ve arkalarda diğer odalar.Ana salonda yer yok, arka salona doğru yürüyüp bir masaya oturuyoruz.Yemeklere sitedeki menü kısmından da bakabilirsiniz.Ben ördeği tercih ettim.Yanında garnitür olarak soğan reçeli vardı.Soğan ve vişne ile yapılmış bir reçel.Soğan tadını alıyorsunuz fakat bu sizi çok rahatsız etmiyor.Menüdeki diğer ana yemekler; domuz, tavuk, tavşan ve balık.Yemekten önce mutlaka içilmesi gereken şey ise geyik çorbası.Kaşık kaşık içmemize rağmen bitiremediğimizden, aşağıdaki fotoğrafta, çorbayı kafama dikerken görüyorsunuz.Orta çağ usulü yani.Arada bir masaları gezerek yöresel şarkılar, türküler çalıp söyleyen 3 kişilik bir saz ekibi mevcut.Flüt, keman ve telli bir saz...Personelin hepsi formata uygun.Orta çağda ne varsa, Rosengrals'da da o var, ne yoksa o da yok.Kola yok mesela.Çok enteresan ama bir gece önce teftiş için gittiğimizde kola istedik, fakat şefin cevabı, "orta çağda kola yoktur" oldu.Toprak kaplardan ilkel ama bir o kadar lezzetli yemekler yemek, harikaydı.Fiyatı da bu özelliklerinin hakkını alacak kadar, ortalamanın üzerindeydi.

Ertesi gün Sigulda ve Cesis.

Diğer şehirlerin olduğu gibi bu şehirler de Riga'ya yaklaşık 1 saat uzaklıkta.

Sigulda Kalesi ve çevresindeki milli park, Turaida Kalesi görülebilecek yerler arasında.

Kaledeki kule, her ne kadar yüksek ve çıması güç olsa da, kuleye çıkıp manzaranın tadına varmanızı tavsiye ederim.

Cesis'in, Cesu adında bir birası var.Ayrıca bütün şehirlerin kendine has biraları var.En güzelinin Cesis birası olduğunu duymuştum.Cesis Kalesi, tadilatta olduğu için giriş yapamadık.Eski kalenin önüne yenisini yapıp, bu güzelliği de turistlere görsel bir şölen olarak sunuyorlar.

Rehberimizden buranın belediye binası olduğunu öğrensek de aslında yeni inşa edilen kale olduğunu başka kaynaklardan doğruladık.

Dönüş yolunda Birinu Sarayı'nı ziyaret ediyoruz.

Saray şu anda ticari amaçlı restore edilip özel davetler için otel olarak kullanılıyor.İçinde büyükçe bir parkı ve gölü bulunmaktadır.Birinu Baronu yaşadığı dönemde kölelerine iyi davrandığı için, ayaklanmalar sırasında saray hasar görmemiş.Bu öyle bir sevgiymiş ki, köleler, baronlarına yapay bir gölet bile yapmışlar.

Cesis'de Osmanlı-Rus harbinde esir düşen Türk askerlerinin mezarlarının olduğu bir anıt mezar mevcut.Son halini 1937 yılında almış.

Rig'ya döndüğümüzde son kez sokaklarında yürüyüp vedalaşıyoruz Riga'dan.Ertesi gün kahvaltının ardından İstanbul'a dönüş var.Bu sırada Erasmus ile öğrenim görmeye Letonya'ya gelen üç Türk kardeşimizle karşılaşıyoruz.Soğumaya başlamış havada, ellerinde harita, ucuz ve kaliteli hostel ararken buluyoruz onları.Yanımızdan hızla geçerken "Merhaba, Türk arkadaşlarım" diye sesleniyor bize.Belli ki acelesi var, ama taa oralardan buralara gelip, "öyle kuru bir merhaba ile göndemeyiz seni" diyerek tutup kolundan çeviriyorum.Anadolu Üniversitesi'nde okuyan ikisi kız, bir erkek bu gençlerin gözleri ışıl ışıl..."Aldığımız harcirah, konaklamaya gidecek, ama olsun" diyorlar."Biz bunu yaşamak için geldik".Daha uygun kalacak yer arıyorlar bu yüzden.Allah zihin açıklığı versin dileklerimizle ayrılıyoruz genç akadaşlarımızdan.Bu arada bizim de gözümüze bir hostel takılıyor.Red Nose Hostel. Meraktan içeri dalıp en uygun yatak fiyatını sorduk.10 kişilik bir oda.Yataklar ranza tipi.Katta toplam 2 oda var.Diğer oda 4 yataklı.14 kişinin ortak kullanacağı banyo ve tuvalet mevcut.Günlük fiyatı 10 Lat(36 TL civarında)Kahvaltı ya da yemek yok.Az eşya ile Avrupa seyahati yapacak kişilerin ve öğrencilerin genelde tercih ettikleri konaklama noktaları olarak biliniyor.Sanrım bir dahaki Avrupa seyahatinde ben de kullanabilirim.1 sırt çantası ve ben...

Ne demiş bir Türk gezgini:Özgürlük, ihtiyacın olan her şeyi sırt çantana yüklemeyi başardığın andır...(Meşe Ağacı)

Google Plus Detayları ve Davetiye İstemi

2011-08-17T17:28:00.004-02:00

Facebook'dan vazgeçemeyenler için önce twitter adında çok sade, video ve resim paylaşımları linkle sağlanabilen bir sosyal paylaşım sitesi çıktı karşımıza...Alışamayıp "face'den başka tanımam" dediler önce.Ünlülerin de daha fazla kullanmasıyla baktık ki müdavimleri artıp facebook'a alternatif olmuş.Tam facebook'un o video ve abuk subuk resim/fotoğraf karmaşasını twitter sadeleştirdi, bize sakin bir gün yüzü gösterdi diyorduk ki google plus deneme sürümünü duyurdu.

Şimdilik sadece davetiye ile üye alan google plus kısa zamanda herkesin dikkatini çekti.Arkadaş listelerinizi "çevre" adı altındaki gruplara bölebiliyor, paylaştıklarınızı istediğiniz çevrenin görmesini sağlayabiliyor ya da engelleyebiliyorsunuz.Bunu yaparken Google'ın her zamanki kullanışlı sadeliği ve görselliği ile karşılaşıyorsunuz.Geçtiğimiz hafta da oyunlar sekmesi ekleyerek kullanıcı çekmeye ve sisteme bağlı kalma süresini uzatıyor.Diğer oyunları denemedim fakat favorimin "Angry Birds" olduğunu söylemeye gerek yok sanırım :)En güzel yanı da kaldığınız yeri hafızada tutuyor olması...Bu oyun bana okuldaki bilgisayar derslerinde kullandığımız windows 3.1 işletim sistemi içindeki "Gorilla Bas" oyununu hatırlıyor.Dersin teori kısmı bitsin de oyun oynamaya başlayalım diye can atardık :)

Ayrıca google plus bir adım öne geçebilmek için en popüler sosyal paylaşım sitelerini birbirine bağlayarak facebook ve twitter kullanıcılarını kendine çekmeye ve alışkanlık yaratmaya çalışıyor.Bunlardan ilki facebook ve twitter'a google üzerinden de mesaj yazabilme eklentisi.Bu eklentiyi burdan kurabilirsiniz.

Diğer bir eklenti de google plus'ın sekmelerine twitter sekmesi ekleme.Bu eklenti sayesinde twitter akışını başka sayfa açmadan google plus üzerinden görebileceksiniz.İşte link

Gelelim davetiye konusuna:

Elimde kalan davetiyeleri bloğumu takip eden ve üye olan kullanıcılara vermeyi planlıyorum.Bunun için yapmanız gereken üye olduğunuzu ve google plus davetiyesi istediğinizi belirten e-postayı syildirimlar[et]gmail[dot]com adresine göndermeniz.

Mutlu sosyal paylaşımlar...

Beypazarı:Nallıhan'dan Savrulan Küller

2011-08-14T20:21:00.006-02:00

Gezi notları tadında hatırlanılası yazılara devam…
Henüz 2011 yılı içindeyiz.İnanın ayın ne olduğunu hatırlama konusunda çok zorlayamayacağım kendimi.(Yalnız bu noktada günlüğü yazmaya gündelik olarak zaman ayırmam gerektiğini hatırladım.Bir de adına neden günlük dediklerini …)

Neyse efendim…Ab’bas Waffle’ın hediye ettiği içi kepek dolu, balondan yapılmış oyuncağımızı da yolda eğlencelik olsun diye yanımıza alıp, eşimle birlikte metroya binerek buluşma noktasına doğru ilerledik.Metronun yansımalı ışıklarında daha çok çekim yapmam gerektiğini fark etmem geç olmadı tabi ki.

Buluşma yerindeki arkadaşlarla yapılan hoş sohbet esnasında otobüs gecenin karanlığında yanımıza yanaştı.Tabi ki biz geç kayıt yaptırdığımız içim minibüsü bekliyoruz.Herkes otobüse yerleşti.

O da ne!
Bizi de çağırıyorlar...
Ama...Minibüs?

Anlaşılan yeterli çoğunluk sağlanamadığından , minibüs yok, otobüse sıkışmak zorundayız.Arka dörtlü, oldu mu size "arka altılı".İsyan etme, şükret.Çıkar oyuncağınla oyna, orasını burasını çekiştir, şekil yap, sıkıntın geçsin...Şurasını çekeyim, şurasını burayım.Bak çok komik old...

Nold?Aaaa!
Oyuncak patladı!

Her yer kepek!Daha Bursa'dan çıkamadan ilk vukuat.Kaptan...Müsait bir yerde üstünü başını temizleyecek var.Durana kadar şuradaki kepekleri poşete toplayayım.

İsyan etme, uyu.Sabah ilk ışıklarla Nallıhan Kuş Cenneti'ni göreceğiz.Sabret...
***
Noldu ya?Nerdeyiz?Geldik mi Nallıhan'a?
Uyu uyu sen, şoför yanlış yola girmiş.
Nası ya?Allam ya!
***

Noldu ya yine niye durduk?Geldik mi?
Tuvalet molası?
Off! İneyim bari...
***
Hava aydınlık, güneş doğmak üzere.Nallıhan Kuş Cenneti'ndeyiz.Huzur verici bir ortam.Tek eksiği yol kenarında duruyor olmamız.

Yaklaşık bir saatlik moladan sonra yeniden yoldayız.Yine bir saat sonra Beypazarı Cırcırlar Konağı'nda kahvaltıdayız.

Cırcırlar Konağı'ndaki organik köy kahvaltısından sonra ilçe merkezinden geçerek ilçeyi ayaklarınızın altına tüm doğallığıyla seren Hıdırlık Tepesi'ne çıktık.Burası bize Floransa'daki Michelangelo Tepesi'ni hatırlattı.Her ne kadar ayaklarımızın altındaki koca bir şehir değil, bir ilçe de olsa bizden bir şeylerin hala korunarak dünyaya örnek olabilmesi, gurur duymamıza yetiyor.Üstelik kendi evinizdeki gibi rahatsınız Hıdırlık Tepesi'nde, çünkü yakanıza yapışan satıcılar henüz burayı keşfetmemiş.

Daha sonra kaybolmanın imkansız olduğu ilçe merkzine doğru inişe geçiyoruz.Camlardan kapılardan bakan çocuk-yaşlı herkes elinizde fotoğraf makinası varsa size poz veriyor.Model konusunda zorluk çekmeyeceğiniz bir yer Beypazarı.Kadınlarının yöresel kıyafetlerle sokaklarda dolaştığı yerli halk, turistlere o kadar alışık ki...Bu alışkanlık Beypazarı'nda gezerken evinizde hissetmenizi sağlıyor.Öyle ki, yeniden yapılanmış tarihi ilçe merkezinde gezerken bir demircinin dükkanının önünden geçerken, satın alacak hiçbir şeyiniz olmamasına rağmen, içeri buyur etmekten ve sohbet etmekten geri kalmıyor.

Beypazarı'nda bulunduğumuz dönemde kafeteryaların ve diğer alakalı alakasız bütün dükkanların önünde havuç ve nar suyu satılması dikkatlerden kaçmadı ve bol bol tükettik, harikaydı.Tarlalardan çıkan meyve ve sebzeye göre bu tezgahlardaki taze sıkılmış meyve suları da değişiklik gösteriyor.Şişeleterek de satın alabiliyorsunuz.İnsan kalabalığından daralan sokaklar bir Bodrum'u ve ya ne bileyim, Bursalılar için bir Kumla sokaklarını inanın aratmıyor.

Dediğim gibi, düzenli yerleştirilmiş ev ve dükkanlar arasında gezerken kaybolmak imkansız olsa da, dalıvermek, aralara girip sorumsuzca kaybolmak isteği, masalarında domino oynayan bir kıraathaneye çıkardı bizi.Çaycının, esnafla haberleşirken telsiz kullandığını görünce, bizim ekibin kullandığı telsiz frekansına da muzipçe bir korsan çağrı attırmayı ihmal etmedik :)

Hikayenin başında belirttiğim patlayan oyuncağımın dökülen kepeklerini, dönüşte tekrar uğradığımız Nallıhan Kuş Cenneti'ne serpiştirerek ruhunu huzura kavuşturdum.Rest In Peace Ab'bas...

Bayramda Gökçeada

2010-12-19T20:45:00.022-02:00

Bu ramazan bayramı ailemizde hiç yapılmamışı yapıp tatile çıkmaya karar verdik ve gidilecek yer başlıktan da anlaşılacağı gibi Gökçeada olacaktı.Arefe günü öğlenden sonra yola çıktık ve gayet sakin bir trafikle yaklaşık 2.5 saatte Bursa'dan Lapseki'ye vardık.Lapseki'den aldığımız bilet ile Gelibolu Yarımadası'na geçtik.Burada dikkat edilmesi gereken bileti alırken "ada bileti" olduğunu belirtmeniz, çünkü belirtmezseniz Gelibolu'daki Kabatepe Limanı'ndan Gökçeada'ya geçerken tekrar bilet almak zorunda kalırsınız.Üstelik aynı ücreti tekrar ödeyerek.Ayrıca biletiniz gidiş-dönüş olduğu için biletinizi atmamanızı da şiddetle tavsiye ederim :) Yok yok...Ben detayları önceden iyice öğrendiğim için, ne giderken iki kere bilet ödedim ne de dönüşte biletimi attım :)

Gelibolu Yarımadası Çanakkale Savaşı'nın en şiddetli yaşandığı yer olduğu için Gökçeada'ya giderken mutlaka gezilmesi gereken bir yer.Belki de günler geçirilmesi gereken Gelibolu Milli Parkı'nda, gün geceye döndüğünde, güzel bir yaz ayında, milli parkın o sessizliğinde, belki de Anzac Koyu'nda, çadırınızın içinde sabahı bulmak, eminim huzur verici olacaktır.Bu kez bir gruba bağlı olarak gittiğimiz ve bu grup bizden önce yola koyulduğu için buna zamanımız yok.Üstelik milli parkın sadece çok küçük bir kısmını, o da yolumuzun üzerinde olduğu için, gezebildik.Dedim ya...Buraları karış karış gezmek isteği evinizden uzakta olsanız da karşı koyulmaz bir hal alıyor Gelibolu'da.Yan yana uzanmış Ege'nin koynunda yatan, İzmir'li Halil oğlu Ali, İstanbul'lu Avram oğlu Salamon, Anastan oğlu Todori zaten sizi fazlasıyla evinizde hissettiriyor.Kabatepe'deki sıkıcı feribot kuyruğunda beklerken; Gökçeada'ya gitmemek, bu bayramı buradaki büyüklerinizle geçirmek ve elleri yerine orada olduklarını düşündüren mezar taşlarına baş koymak isteği, boğazınıza buruk bir düğüm olup oturuyor.Konuşamıyor, fotoğraf çekmek istemiyor, her şeyi çıplak gözle görüp hiç bir anı kaçırmadan kaydetmek istiyorsunuz.Bir dahaki sefere...deyip feribot kuyruğunda ilerleyip nihayet adaya doğru yola koyuluyoruz.

Gelibolu-Kabatepe Limanı

Adaya vardığımızda diğer grubun da yeni gelmiş olduğunu ve kamp yerine doğru ilerlemekte olduklarını öğrendik.Rotamız (adaya geldiğimiz için yazımızın bu kısmından sonra denizcilik terimlerine ağırlık vereceğiz :p ) adanın güney doğusundaki Aydıncık Plajı...Feribotun yanaştığı kuzeydeki Kuzu Limanı'ndan merkeze daha yeni varmıştık ki konaklama yerinin yanındaki Tuz Gölü sebebiyle, gece sivrisineklerin bastığını öğrenip geri döndük.Öncü grubun bu baskını fiilen yaşaması, bölgeye varmaları ile aracın camlarından içeriye sivrisineklerin istilası ile oluyor ki, geç gittiğimiz ve bunu yaşamadığımız için kendimizi şanslı sayıyorum :)

Alternatif konaklama yeri, Yıldız Koyu'ndaki kamp alanı...Adanın kuzeyinde kaldığı için ve biz de merkezde olduğumuz için, bu kez öncü grup biz oluyoruz.Olası sivrisinek istilasına karşı tedbirsiz ilerleyip gecenin karanlığında Yıldız Koyu'na vardık.Yetkililerden tesis hakkında bilgi alıp pazarlık ettikten sonra (2 ay sonra yapılacak Mısır gezisindeki pazarlık içgüdüsünün temelleri demek ki burada atılmış :)) diğer gruba sivrisinekten arındırılmış bu bölge konusundaki direktiflerimizi verdik.Grubun geri kalanı da gelip çadırlar kurulduktan ve özlemli sohbetler yapıldıktan sonra kampa hakim olan sessizlik ta ki ertesi sabah bayram namazından dönüşümüzle bozuldu.Eğlenceli bir bayramlaşma ve belki de hayatımız en ilginç bayram sabahı...
Ege'ye kıyı eski bir Yunan adası sahilinde bir kampta, etrafında dostların da bulunduğu uzunca bir kahvaltı masası...
Çalan müzik,
hafif esen rüzgar,
sakin bir deniz...
Geri dönmem için pek az sebep var gibi...

Kaldığımız 3 gün boyunca anakara ile bağlantımızın olmayışından mıdır bilmem, sanki bu adanın dışında hayat hiç olmamış gibiydi.Adanın gezilecek bütün yerlerinin altını üstüne getirdiğimizi düşünüyorum.İlk gün denizin durgun, havanın güneşli olmasından istifade edip bol bol denize girdik.Çeşit çeşit balıklarla birlikte yüzdük ve bunu daha önce hiç yapmamıştım.Altınızdan sürekli farklı sürüler geçiyor.Su üzerinde durup şnorkel ile onları izlemek bile insana harika vakit geçirtiyor.

Fakat bazıları bizim kadar eğlenmiyordu ki merkezden aldıkları renk renk ojelerle tırnaklarını çılgınca boyamışlardı.Bana da sahne arkasını fotoğraflamak düştü tabi ki :)

Bu fotoğraf bazıları için kampın özeti gibi duruyor:

Çok büyük bir Rum köyü olan Dereköy:Çoğu evi terk edilmiş olan bu köyde insanlar yavaş yavaş geri dönmeye ve zamanla yıkılan evlerini restore etmeye başlamış.İki tepenin birbirine bakan yamaçlarına kurulu Dereköy, adanın belki de en güzel yerleşkesi.

Daha önce dükkanı meydanda olan, Barba Hristo Tatlıları ile ünlü Zeytinliköy:
Hristo'nun dükkanı şimdilerde meydandan yukarı doğru giden arnavut kaldırımlı yolun solunda kalıyor.Şu an meydanda Madam'ın Dibek Kahvesi dükkanı, Panayot Usta'nın Tatlı ve Kahve dükkanı ile Orhan abinin Tatlı ve Kahve dükkanı bulunuyor.En ünlüsü Hristo...Fakat yoğun ilgiden bize bir türlü sıra gelmedi Hristo'nun yerinde, ya da gelen sırayı da başkaları kaptı.Üstüne üstlük küçücük dükkana haddinden fazla insan sığışmaya çalışınca sinirlenen ve müşterileri tersleyen Hristo sayesinde moraller bozuldu.Diğer dükkanlardaki sakızlı muhallebiyi denemeye karar verdim."Aksi ihtiyar" diye söylenerek dükkandan çıkışıma, daha sonra kendim de üzülsem de, bu kızgınlığın, bu adamın tatlısını meşhur yapan lezzeti tadamadan köyden ayrılışım olduğunu kendime itiraf etmem, geç olmadı.Meydandaki diğer dükkanların da lezzetleri fena sayılmazdı.Yine de Hristo'nun sakızlı muhallebisi ile kıyas yapamadım ya...Neyse :)

Diğer durağımız kampımızı ilk kurmayı planladığımız Aydıncık Plajı, dünyadaki 2. önemli uçurtma sörfü ve rüzgar sörfü merkezi.Hani şu bizim ekibin sivrisinekleriyle hatırlayacağı plaj :)

Şaraplarının tadına bakmadan geçilmeyecek Tepeköy.Barba Yorgo'nun tavernası ve ev yapımı şaraplarının satıldığı dükkandan, bir tane kırmızı alın derim ;)

Çıkışta da, tahta tabelada tebeşirle yazılmış şu şiiri okumak, bir durak düşündürüyor ve bu kültür sentezine bir anda giriveriyorsunuz.Çek bi uzo ;)

İki yabancı gibi ,

Karşılıklı iki kıyıda,

Aynı rakıyla dumanlı kafaları

Dillerinde aynı şarkı,

Dudaklarında aynı tebessüm,

Kim inanır ki düşman olduklarına?

-Barba Yorgo-

Muhteşem sahili ile Laz Koyu...

Son olarak Gizli Liman da görülmeye değer yerler arasında...

Gelibolu-Kabatepe Limanı

Benimki kaç santim öğrendim: http://bit.ly/i9jg9g seninki kaç santim?

Uludağ Zirve ve Kilimli Göl

2010-11-14T23:21:00.008-02:00

Uzun zamandır zamana karşı kalıcı olamadığımı, yani yazamadığımı fark ettim ve gezilerden arta kalan fotoğraflara bakarak gezi rehberi tadındaki yazılara devam etmem gerekliliğini hissettim.Bütün yorucu yaz dönemi boyunca neredeyse her haftasonu koştura koştura bir yerlere gitmek zorundaymışım gibi oradan oraya salınıp durdum.
Ağustos ayında düzenlenen Uludağ Zirve ve Kilimli Göl Gezisi'nde 2 gruba ayrıldık.İlk grup Kilimli Göl'e araçlarla çıkacak diğer grup da Volfram Madeni'nden yürüyerek çıkacaktı.Yürüyüş grubunu seçerek doğru karar verdiğimden hiç şüphem yoktu zaten.
En arkada artçı artçı giden ben oluyorum.

Bulunduğumuz tarih itibari ile Apollo kelebeğine rastlamak oldukça heyecan vericiydi.Etrafımızda bir kanat çırpıp bir süzülüşleri izlemeye değer bir dünya güzelliğiydi.Dünyada sadece bu kelebeğin kanat çırptıktan sonra kuş misali süzülerek uçmaya devam edebildiğini öğrenince, yeterince şanslı olduğumu anlıyorum.

Parnassius Apollo

Ağır aksak yürüyen, gördüğü her börtü böceği çekmek için mola veren grup ile hatırlayamadığım bir süre sonunda zirveye vardık.

Zirvede uygun kadraj ararken çekilmiş bu fotoğrafımdan sonra muhtemelen soluma dönüp şu fotoğrafı çekeceğim.

Şu zamana kadar elimdeki ekipmanlardan nikon 50 mm f1.8 af lensi almakla hiç hata etmediğimi bu fotoğrafa bakıp bakıp anlıyorum."Dadından yinmez" bir seyri var.Yanal ışığın etkisi de hafife alınamaz...
Az sonra ise, yani ikincisini gerçekleştirdiğim zirve tırmanışında, zirve defterine "ilkini geçtiğimiz kış gerçekleştirdiğim tırmanışta bu deftere yazacak takati kendimde bulamamıştım.Şener Yıldırımlar 23/08/2010." yazacaktım.Zirveden çektiğimiz fotoğraflardan sonra ise aşağıda kurulan kampımıza doğru yola çıkacaktık ve işte Kilimli Göl, yaklaştıkça böyle gözükecekti.

Çok eğlenceli 2 günlük kamp sırasında gece yatacağımız matı şişirip çadıra koymadan önce gölde gezinme keyfini yaşadım.Mat demeye bin şahit lazım ki kendisi deniz yatağından hallice bir icattır.İşte şişirme anı ve kamptan bir görünüm...

Bu da yorgunluğumu attığım keyif dakikaları :)

O gün çevrede çektiğim diğer fotoğraflar:

Bu fotoğrafta ve diğerlerinde 50 mm nikon lensi ters bağlamak suretiyle değişik etkiler yarattım.

Kilimli Göl

Ertesi gün kampı toplayıp dönüş yoluna geçtik.

Dönüş yolunda da makrolara devam ettik tabi...

Yakaladığım kare bu olsa gerek :)

Benimki kaç santim öğrendim: http://bit.ly/i9jg9g seninki kaç santim?

2010 Tatil Rehberi

2010-08-18T19:24:00.061-02:00

Yıl 2010... Evliliğimizin ilk yılı dolmuş ve tatil mevsimi gelmişti.Herkesin tatil planları erken rezervasyon dönemlerinde planlanmasına rağmen bizimki gerçekleşmesinden sadece bir hafta öncesinde şekillenip kesinlik kazanmıştı.

Bir sene önceki balayı maceramız kadar hareketli olmasa da, toplam 1800 km'lik bu "işkence" tadında gezi ve eğlence, bir salı sabahı saat 7'de Antalya Belek'e doğru yol almaya başladı."Yola bi çıktım mı durmam abi" cinsten bir sürüş felsefem olsa da bu yolda ilk durağımız eşimle üniversite yıllarımızı geçirdiğimiz Kütahya oldu.Meşhur Karavan Gözleme'de gözleme yemeden, Vazo'da fotoğraf çektirmeden, Cumhuriyet caddesinden geçmeden, 4 yıl yaşadığım evi uzaktan da olsa görmeden edemezdim.Yolumuzu yarım saat kadar uzatmasına rağmen, saydıklarımı tek tek gerçekleştirip, içimizde bir buruklukla ayrıldık Kütahya'dan.

Başka bir durak olmaksızın saat 14:30'da Belek'e varmış, eşimin kardeşiyle buluşup, bir otele yerleşmiştik.Bütün yolun yorgunluğunu, Belek'in otellerince parsellenen sahilinden arta kalan "Halkın Plajı"nda yüzerek attık.İçinde tertemiz tuvalet, soyunma odaları, duşların, bar, market ve restoranların bulunduğu bu plaja giriş, adı "paralı" olsun diye sadece 1 TL.Arabayla ya da traktörlerin çekiciliğini yaptığı eğlenceli araçlarla merkezden 2 dakika içinde varabiliyorsunuz.Yüzmeyi Marmara'da öğrenmiş, çivi gibi sularda yüzmeye antrenmanlı, o dönemler 18'ini dolduran her gencin mecburen Bodrum'a gitmesi zorunluluğunu fazlasıyla abartıp defalarca Ege sularına girmiş biri olarak, ilk defa Akdeniz'in dalgalı ve sıcak sularına girmenin şaşkınlığı içindeydim.Dalgalardan bulanmış ama yine de temizliğinden şüphe edilemez bu suların sıcaklığı insanı çıkınca daha da bir serinletiyor.Kavurucu güneşin altında fazla kalmadan, mükemmel hazırlanmış ve 5 yıldızlı tatil köyü havasındaki bu plajdan çıkıp otelimize döndükten sonra, akşamki Anadolu Ateşi "Troya" gösterisini izlemek için hazırlanmaya başladık.Daha önce tarihi Aspendos'da oynanmasına rağmen, tarihi yapının hoplayıp zıplanmasından zarar görebileceği endişesiyle, hemen 1 km gerisine 46 günde Aspendos Arena inşa edilmiş.2 yıldır da gösterilerini burada düzenliyor "Dansın Sultanları".Antalya-Alanya yolu üzerinde, Belek'ten 8-10 km uzaklıkta olan Belkıs köyüne girdikten 1 km sonra karşılıyor sizi Aspendos Arena.Yolda Anadolu Ateşi'nin afişleri size yol gösteriyor.Gösteriden önce acıkan karnımızı doyuralım dedik ve nehir kenarında hoş bir alabalık ziyafeti çektik kendimize.

Ala-balık keyfinin ardından, kala-balık Rus ve Alman turistlerin arasında yerimizi aldığımız, "anlatılmaz yaşanır" bir gösteri izledik o gece.Daha sonra Belek'in şirin merkezindenki 01 Adana Ocakbaşında geç saatlere kadar yemek yedik ve günün kritiğini yaptık.Yorucu ve eğlenceli günün ardından ertesi gün planlarımızı yapıp dinlenmek üzere otele döndük.

2. gün:Bugün, Kemer-Kumluca Yolu üzerinde 2 saatlik bir yolculuğumuz var.Planımız; antik kent Olympos'da konaklamak, Çıralı'da Yanartaş'ı, Adrasan'ı ve yine antik kent Phasilis'i görmek.

Manzaralı Kemer yolunda önce Phasilis, ardından Olympos geliyor.Fakat biz Phasilis'i sonraya bırakıp, Olympos girişinden aşağı dalıveriyoruz.Kumla-Karacaali sahil yolunu andıran fakat aşağı sürekli bir inişi olan bu yol yaklaşık 10 dakika sonra bizi ilk konaklama yerlerine eriştiriyor.Denize uzak olan bu kısım aynı zamanda Adrasan yol ayrımı.Adrasan'ı da sonraya bırakıp, ikiye ayrılan yolu Olympos'a doğru tercih ediyoruz.İlk olarak yolun sol tarafında, adından çok bahsedilen ve daha önce bir kere yangın yaşamış Kadir'in ağaç evleri karşılıyor bizi.Toprak ve taşlı yolda aşağıya doğru devam ediyoruz.Daha önceden yerimizin ayrıldığı ağaç evlerin bulunduğu pansiyona varıp yerleşiyoruz.Ardından bu mistik tatil yerini keşfe çıkıyoruz.Sahile doğru yola koyuluyoruz, fakat saat 19:30 itibariyle ören yerinin içinde bulunan sahil kısmı ziyaretçilerini yarın ağırlamak üzere kapanıyor.

Ağaç evimize dönerken, doğaçlama gerçekleşen tatilimize yön verecek bir stand görüp yarın için bir tekne turu satın aldık.Akşam yemeğinde garip aşçının bizim için hazırladığı; körili hint pilavı!, şehriyeli tavuk(çorba değil)!, mayonezli kısır! yedikten sonra, fotoğraf makinemizi de sırt çantamıza alarak Çıralı'ya doğru yola çıktık.

Efsanelere konu olan Yanartaş'da sucuk yapmak eminim, biz Türkler'e özel bir şeydir ki, güzelce kurulmuş doğal mangalımıza bakan turistlerin bu şaşkınlığı beni hiç yanıltmadı.Gece sabaha kadar kalınası yer olan Yanartaş'ın manzarasını tripod olmadığı için çekememenin üzüntüsüyle aşağı iniyoruz.Çıralı yokuşunu çıkıp 500 m geri dönüp, Olympos'a iniyoruz.Ağaç evimizde üzerimizi değiştirdikten sonra, kurumuş nehirden karşıya geçip ormanın içindeki bara gidiyoruz.Sürekli Beşiktaş'lı olduğunu vurgulayan çılgın bir dj eşliğinde, Orange Bar'ın dibine vuruyoruz.

3.gün:Sabah 9:30 da tekne turunun minibüsüne binip, karadan Kaş istikametine doğru yola çıktık.1,5 saat sonra Üçağız köyüne varıp tekneye bindik.

Akvaryum Koyu, Tersane Koyu, Korsan Mağarası gibi yerleri görüp, her koyda yanımıza gelen Algidacı-balıkçı kıvamındaki teknelere hayretle baktık.Bu koylardan birinde yanımıza ağaç sandalıyla gelen 70'li yaşlarında bir teyze vardı ki gerçekten bizi çok şaşırtmıştı."Deniz kabuklu pareolarım var" deyişi kulaklarımdan gitmiyor.

Bol bol masmavi sularda yüzdükten sonra, Simena(Kaleköy)'ya vardık.Merdivenlerle yukarıdaki tarihi kaleye çıkarken sağlı sollu evlerin önlerine tezgah açmış el emeği göz nuru işlemeli örtü, incik boncuk satan köy halkı ile karşılaşıyorsunuz.

Kendinizi bu renkli ortamdan alıp biraz daha çıkabilirseniz kaleye varıyorsunuz.

Surların hemen altında antik bir mezarlık mevcut.Ölünce gömülmek isteyeceğim mezarlıklar listemde Karacaali'yi ilk sıradan ikinci sıraya düşüren antik bir mezarlık burası.İnanılmaz bir manzara eşliğinde antik mezarlar, olağanüstü fotoğraflar veriyor.Karadan ulaşılamayan bu köye özel motorlar ya da tekne turlarıyla gelebilir, pansiyonda konaklayabilir, sizi getiren motor ya da tekne ile geri dönebilirsiniz.Simena'dan sonra başladığımız yere geri dönüp Üçağız köyüne yanaşıyoruz.Minibüse bindiğimizde teknenin etkisi henüz geçmemiş hala sallanıyorduk.Olympos'a vardığımızda saat 21:00 olmasına rağmen kaldığımız yerin sahibesi ve garip aşçımız o günün garip yemeklerini bize de sunmaktan çekinmiyor.Ardından Gölge Bar, yoldan geçerken içeriden gelen kırmızı renk ve muhteşem müziği ile bizi içeri çekiyor.Gidecek olanların mutlaka uğraması gereken bir yer olduğunu üzerine basa basa söyleyebilirim.Eğlenceli bir grup sahnedeydi gittiğimizde ki sanırım bu eğlence oraya sürekli hakim...

4.gün:Ağaç evimizi terk edip Olympos'un tarihi kalıntıları arasında kaybola kaybola sonunda küçük bir derenin döküldüğü eşsiz denize ulaşıyoruz.Hafif dalgalı fakat kumu az olduğu için bulanıklıktan çok uzak ve tertemiz bir deniz karşılıyor bizi...

Denizden gelen teknelerin botlarla kıyıya yanaşıp antik kalıntıları ziyaret edebilmeleri için ören yerinin bir de sahilden kapısı mevcut.Antik kentin içinden geçen derenin denize döküldüğü yerde su, bir soğuk bir sıcak.Denizin içinde dururken bir bacağınız sıcakken diğeri buz kesebiliyor.Denizden çıktıktan sonra bu dere ile denizin buluştuğu yere havlularımızı serip ayaklarımızı buz gibi dereye uzatıp güneşleniyoruz.Ardından derenin içine girebilme cesaretini gösterenler yere uzanıp durulanabiliyorlar.İnanın bu soğuk su insana çok iyi geliyor.

Olympos'dan çıkıp Adrasan'a dönecekken bir önceki gün rehber kızın "Adrasan'da görülecek bir şey yok" sözleri bizi Phasilis'e doğru yola çıkarıyor.Bugün diyorum ki siz bu hataya düşmeyip 1-2 saat ayırıp orayı da görün.Eminim pişman olmazsınız
Phasilis tarihi kalıntılarıyla Olympos'dan daha da ayakta karşılıyor bugün bizi.

Pazar meydanı, amfi tiyatro, hamamlar, neredeyse kullanılır durumda.Eski liman kenti olan Phasilis'in üç ayrı koyu mevcut.Burada da denize girmek için mola veriyoruz.

Ardından Belek'e doğru yola çıkıyoruz.Otelimize varıp bu akşam yaşanacak olan Anadolu Ateşi gösterisi için hazırlık yapıyoruz.

Hınca hınç dolu gösterinin tadını çıkarttıktan sonra müdavimi olduğumuz 01 Adana Ocakbaşı'nda yemek ve Belek şehir merkezi turu ile geceyi İngiliz bir bayanın sahibeliğini yaptığı Pasha barda noktalıyoruz.

5.gün:Bugün biraz yüzüp, plajda çok kalamadan aylak bir gün geçiriyoruz.Oteldeki sakin havuzun keyfini yalnız başıma çıkarıyorum.Kendimizi yarınki rafting için dinlendiriyoruz anlaşılan...

6.gün:Alanya yolundaki Köprülü Kanyon'da rafting yapmak için yola çıkıyoruz.Fakat önce Sümer Tilmaç'ın Sanatçı Köyünde güzel bir kahvaltı yapıyoruz.Nehir kenarında dolu dolu bir kahvaltı yapıp Sümer Tilmaç'ı göremeden Köprülü Kanyon'a doğru yola çıkıyoruz.Yol üzerinde karşılaştığımız rafting şirketlerinin çığırtganları, kendimiz şehirler arası yolcu terminalindeymiş gibi hissettiriyor.İçlerinden biriyle anlaşıp can yeleklerimizi giyiyoruz.

Artık hazırız...Kanyonun kaynağına doğru akıntıya ters, 800 m kürek çektikten sonra, artık bu buz gibi suların başlangıcındayız.Bu kısma kadar fotoğraf makinesi taşımak kabul edilebiliyor.Fakat dönüş yolu için tehlikeli.Bu güzelliğin tadını çıkardıktan sonra başladığımız yere döneceğiz.Fakat dönerken gördüğümüz her kayalıkta buzz gibi suya 1-2 intihar girişimi gerçekleştirmeden edemiyoruz.

Başladığımız yerden bu kez, nehrin aktığı istikamete kürek çekiyoruz.Toplam yolculuk 2,5-3 saat sürecek.Toplam mesafe 14 km...Coşan nehirle birlikte ıslanıp, o durulduğunda biz de durularak, arada bir nefes alıyoruz...Nehir kenarında, çardaklar altına kurulmuş çadırlara bakıp bakıp iç geçirerek ilerliyoruz .Tam güneşten yandık derken, yine coşuyor nehir ve serinliyoruz..Serinleyemediğimiz yerde anlayışlı rehberimiz Gusto !(tamamen uydurdum, bildiğin Antalyalıydı kendisi)durup nehrin buzzz gibi sularına girmemize izin veriyor.Akıntı kenardan 1 metre uzaklıkta bile sizi götürecek kadar kuvvetli.O yüzden olduğunuz yerde batıp batıp çıkmakta fayda var.

Sonunda 14 km'lik rota bitiyor ve muhteşem güzellikteki Köprülü Kanyon'u Toroslar'ın manzarasıyla başbaşa bırakıp Belek'e doğru yola çıkıyoruz.

Son gün:Bursa'ya dönme vakti...Her sevincin her kederin/En ölümsüz sevgilerin/Sonsuz denen göklerin/Herşeyin bir sonu varsa diyor İlhan İrem (abovvv ağır oldu),Bizim de tatil bugün son buluyor.Dönüş yolunda, daha önce gözümüze takılmış olan Kurşunlu Şelalesi'ni ziyaret etmeden geçemedik.Karacaali ve Kumla'daki şelalelerle karşılaştıracak olursak, bizimkiler belki de daha güzel olmasına rağmen turistik bölgede olmadığı için tesisleşemeyip ören yeri statüsü kazandırılmadığı için bugün sadece yerlileri bilinebiliyor.

Kıssadan hisse:
-Ne işim var böyle yerlerde.Giderim tatil köyüne, yerim yerim yatarım:Bunu demek için sanırım daha çok yaşlanmam lazım.
-Tavsiye eder miyim?:Sadece aynı yerlere bile tekrar giderim.Ama tek seçeneğim olsa, Kaleköy'e gidip 2 gün orada mahsur kalırdım.Kalenin altındaki antik mezarlığa çadır kurup manzarayı seyrederdim.İnanın böyle bir güzellik yok...
Ve diğer fotoğraflar: