Sep d'Onderweg

Multi Media

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Thu, 14 Jan 2010 03:52:00 +0000

Voor de leesluiemensen nu ook extra's @

Mijn Youtube filmpjes
-->een paar filmkes van Cape Reigna en Tongariro

Foto's Australie deel 1
--> Foto's van Australie. Sydney,South Coast, Melbourne, Meridith Music Festival, The Great Ocean Road en Adelaide.
Binnenkort volgen de woestijn, Cairns en Zuid Oost Azie.

En voor de Hominis Insapiens Facebookinimus kan je ook nog steeds terug op Tomas en Charlotte (Nederlandse waarmee we tripten) hun facebook albums.

Staren maar...

Groeten (bijna vanop de trein naar Kula Lumpur)

Final Ozzy week: Cairns and around

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Wed, 13 Jan 2010 19:24:00 +0000

Nog even bekomen van de spicy local food, of semi-local, want twas eigenlijk Indisch. Maar what in a name is Singapore food anyway. Dit is toch een mixke van verschillende volkeren door elkaar. Anyway, al bijna 24 uur wakker, door vlucht van Cairns naar Singapore en uurshift, maar de spice geeft energie!

End of the desert

Het werd dus de wildmenu van Bojangle's. een gestoorde bar in Alice Springs. http://www.bossaloon.com.au/ Je kan live meegenieten van de bar... De menu: emuworst, kamelenbrochette, krokodillebollekes, kangoeroesteak en een beetje groenten en puree en frieten, huplaa. Erna nog veen langs een aboriginalgallerij.
Beetje toeristsch en allemaal dezelfde, spijtig. En hup, daaag lievelingsplaats in Ozzy. I'll miss your vasteness, je controversiele verhalen, je specifieke klimaat en environement, je crazy mensen, je geschifte dieren, je heilige plaatsen....

Cairns

Van het allerdroogste naar het allernatste. Van de semi Arid zone, naar de tropische jungle. Van 45graden droog, naar 35graden nat. Van rood naar groen, van verlaten naar druk belopen. Na een aangename vlucht naar een heel trashy, doch aangename hostel. 15box, free food, internet en funny people. Beetje rondgehangen in Cairns, gaan zwemmen, info halen, sollicitatie schrijven, whisky drinken met een facinerende en licht gestoorde fransman...
Aangezien de weervoorspellingen slecht waren, last minute vertrokken naar de Great Barrier Reef. Op één ontgoocheling na - no diving voor mister sinuslitekens - een super ervaring. Een vogel-eiland met aanliggend reef om te starten. Erna aangemeerd bij Paradise Reef, alleen wij, want het bedrijfje is de enige met toestemming om hier te komen. Als een visje in het water tusssen de belachelijk mooie vissen en (nog een beetje) mooi koraal. "Beetje mooi"; aangezien het koraal zijn kleur verloren heeft door bleaching, een effect door een verstoorde El Nino en global warming.
De dag erna straight naar het Daintree Nationaal park. Een van de oudste levende jungles van de wereld, maar liefst 20 miljoen jaar! Leuke lift met een Nederlander. Stops aan kleine wandelingen en een plons in de prachtige Mosman Gorge. De dag erna 8uur onderweg. Een uurtje via de weg naar de start van de track met als verassing gigantische wandelende takken van wel 25cm! De volgende etape voor mij en Tomas was de beklimming van Mount Sorrow. De enige uitgestippelde, en dus mogelijke lange wandeling, door het woud. 7km bush-bashen, bloedzuigers van de benenen trekkken, vlijmscherpe planten ontwijken, genieten van de majestueuze olifantenbomen, vreemde vruchten besnuffelen, spinnen ontwijken en andere junglestuff beleven. Als dessert nog alleen (Tomas voelde zich net een beetje zieker dan mezelf) gaan wandelen op de wilde stranden van Cape Tribulation. Een plaats waar de jungle de great Barrier ontmoet. Dit wil zeggen: mangroven, krokodillen en levensgevaarlijke stingers of nasty kwallen.
Tijd dus voor een superlange nachtrust. Ik ging voor 10u en Tomas doet er een schepje bovenop: 15u. Uitgerust konden we alles aan, dus de duim omhoog en terug richting Cairns waar onze vlucht naar Singapore ons opwacht. Dank je wel Merphy. Op de terugweg vinden we een leuk koppel dat ons meeneemt tot de ferry over een van de rivieren, maar iets loert... Nee, niet opnieuw een Cassowary, maar de politie. 120 euro voor de bestuurder, 79 ipv 60. 200euro voor zowel ik en Tomas: "U know you hae to ware a seatbelt in Australia...?". Merde... 400 euro minder op onze rekeningen, 400 meer voor de Courthouse mensen in Mosmann.

Afscheid van Ozzy

Het was een zeer verrassende trip in Australië. ik ben echt gefascineerd geraakt door de woestijn, de psyche van de Australiër en de vergelijkingen met de nabije Kiwi. Nog meer boeit het verhaal van de aboriginal me. Zijn ongelooflijk complexe cultuur en symbiotische manier van leven met zijn omgeving zijn uniek en ongelooflijk krachtig. Daarbij hoort de trieste geschiedenis van de 'white people' die dit land kwamen koloniseren om zijn natuurlijk en cultureel evenwicht om zeep te helpen. Een erg triest verhaal voor de aboriginals en elke toekomstige bewoner van dit 'ancient, harsh, vast and extremely specific land'. Triest, maar zeer fascinerend en verdomd leerijk. Er waren enkele superintense en leerrijke gesprekken met Louise (een vrouw uit Adelaide die met Abbo's werkte), John (een leraar die weet wat er gebeurt in zijn wereld), een dame in het culturele huis van Uluru,... de vele informatie in kiosken, uit foldersen en boekjes, maar vooral uit Songlines, Het Gezongen Land. Dank je Bruce om het te schrijven, merci Luc om mijn trip te verrijken met je cadeau.

Gisteren nam een ijzeren vogel ons van Cairns naar Brisbane, en an Brisbane naar Singapore. De laate 10dagen zijn aangebroken. Iets totaal anders, iets totaal nieuws, en daar kijk ik met gemengde gevoelens naar... Yiepie, spannend. Yiepie, bijna thuis...

Ozzy is a Blast...

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Wed, 06 Jan 2010 02:37:00 +0000

Opnieuw "kort" resumetje. Net terug uit de woestijn, en even tijd tot we vliegen naar Cairns, alwaar we nog 6dagen hebben voor we vertrekken naar Singapore en Maleisie.

Ergens begin december 7dagen in Melbourne rondgehangen. Ik bleef bij Jason (en huismate, Mel), een Ozzy die ik leerde kennen op Les Ardentes '08. Op het gemakje. Ook wat tijd genomen en thuisgebleven om het verlies van mn liefst peter te verwerken. Ook lieve mensen rondom me en de nodige communicatie met thuis.
Veel rondgehangen met Jason. Concerten, meegegaan naar de radio, slenteren in de stad en drie avonden gaan hoppen. Amai, hooooooog niveau hier in Melbourne. Ook een danspartner aan overgehouden voor een dansworkshop in Belgie. Tijdens het weekend naar Meridith Music Festival gegaan met een bende van Jason. OMG. Wat een gek, vrij, crazy, progressief, hippy-like, leuk,... festival op 100 km van MEL ergens in de bush. Normaal geraak je er niet meer binnen omdat het direct uitverkocht is en het quasi enkel via via kan, maar dankzij 'music-buisiness-Jason'... Sterke line up, BYO (bring your own drinks), bijna geen security of andere, peace sex 'n drugs 'n rockn roll beats, Ping Flamingo Bar (jawel!), dansen tot 7, The Meridith Gift (Naakte loopwedstrijd, geschift), vrije buschcamping, leuke mensen,... enkel wat duur.
Na Melbourne met twee Nederlandse meiden en nog twee andere van-sharers via de Great Ocean Road op naar Adelaide. Ergens onderweg beslisten het Engelse koppeltje sneller te gaan en zelf naar Adelaide te gaan. Dus nog 4 dagen met onze Nederlandse vriendinnnen. Als jullie elk detail willen weten over onze gezamelijk trip, deze meiden bloggen er op los! http://www.laurastrik.waarbenjij.nu/ http://www.charlyb.waarbenjij.nu/
Echt genieten, een andere soort van reizen met zo'n busje. Heel relaxt, net zoals Laura en Charly zelf. Merci meiden om ons mee te nemen. Great ocean road met Koala spotting, veel stranden en kliffen, The 12 Apostels, kangoeroes, vogels en voorla papegaaien, veel goon dirnken, eten maken op BBQ spots, zwemmen en zonnen, spelen met onwe waboba bal, bushcampen, relaxen in een huis in Mt Gambier, cocktails drinken en mega diner maken, cruizen in de van, foto-sessies houden, zeveren en fun maken met onze Dutchies,...
In Adelaide beetje rondgehangen en op de meest originele plaatse ge wildcampeerd. Op kerstavond naast een treinrail en de twee dagen erna in het midden van een boom a.k.a. struik in een golf terrein! :) Ook wat musea gedaan en het dode Adelaide verkend en op zoek gegaan naar nieuwe travelpartners. Dat laatste is niet gelukt, dus belsoten we om met de Ghan naar Alice Springs te gaan. Ook een pracht van mevrouw leren kennen aan ons golfterrein die ons uitnodigde voor een koffie, douche en toegang tot internet om ons treip verder te kunnen plannen en de nodige boekingen te doen. Zeer interessante gesprekken gehad over het extreme drinkgedrag en psyche van de Ozzy, over het 'harshe' land en de rare en trieste dynamiek: White men - Abboriginal.
27 december de Ghan op. Een trein die ons 1500km richting noord door de woestijn bracht. 25 uur genieten van het ruige of net heel platte zanderig droge landschap. Prachtig! Echt genieten.
In Alice onmiddelijk op zoek gegaan naar mensen (briefjes in hsotels ed) die ons wouden joinen in de Red-Zone. We konden na veel hazzle (niemand wou ons een Suvinater verhuren omdat we -25 zijn EN probelemen met visa bij onze eerste rental poging: f*ck Trifty rentals!) een 4wheel drive huren. Dave verhuurde Wicked campers, maar wou ons 'prive' een 4x4 verhuren. geen km beperkingen, slecht 500 dollar, ipv 5000, waarborg en slechts 100 dollar per dag. Verdacht!! We kregn een lelijk beschilderde (dan zie je het roest niet!) Toyota uit '85, even oud als mezelf. Help, gaan we daarmee 2000km door de woestijn trekken?
De eerste twee dagen brachten we door in de East MacDonnel Ranges. Erna op oudejaar via Alice om twee Italianen op te pikken die meereisden tot Uluru. Onverwachte korte nacht daar. Niet voorzien op feest, maar gelukkig konden we mee-eten met sissy en Pieter, onze Tiroller mede-travelers. Leuk koppel! Erna naar Rainbow Valley, Meteorite zone, Springs Creek, Uluru + sunset, Sunrise @ Katja Tjuta of Olgas, Kings Creek, Kings Canyon, Gose Bluff (help, scary feeling...) en finaal de West Macdonnels met een hele hoop stops, walks and swims. Zalig die Outback met gravelroads, verzengende hitte, stof en zand, kangoeroes, rare vogels en veel papegaaien, funny insecten en onverdraagzaam vliegend gezoem, zwemmen in waterholes, wandelen in gorges, slapen op verlaten campsites, staren naar Eucalypti en andere specifieke desertfauna en flora, verwonderd zijn door de zon die ondergaat en zn kleuren over het landschap schijnt... onderweg zijn en intens genieten van deze prachtige omgeving: The Red Zone!

Maar dat is nu weer voorbij. We hebben het overleefd. Op naar Cairns, maar eerst wat kameel ed gaan eten :)

Foto's!!

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Thu, 17 Dec 2009 17:03:00 +0000

http://picasaweb.google.com.au/sep.vermeersch/NieuwZeeland#

Oh, en kijk zeker ook eens op de foto's die Tomas op zijn facebook gezet heeft! Er zitten een heleboel van mijn collectie bij.

Korte update:

Tis hier genoeg geweest, ookal is Melbourne de max. Zalige culturele en muzikale stad. Ook goede lindy/jazzdance scene. Ben nog aan het zweten van de lindy avond. Damn, ze zijn hier goed!

Morgenvroeg vertrekken ik en Tomas. Via een zoekertje vonden we twee Nederlandse meiden die met de auto reizen en plaats over hebben. We rijden via The Great Ocean Road naar Adelaide. Van daaruit willen we de woestijn in... spannend.

Ozzie time!

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Wed, 09 Dec 2009 15:17:00 +0000

Ondertussen al Sydney verkend en gelift naar Melbourne in drie dagen. Zeer leuke tocht. Nu in Melbourne bij Jason, een kerel die ik leerde kennen op Les Ardentes. Na getuige te zijn van tv-opnames, het kort verkennen van het nachtleven (oa Cookies en Bennet Lane jazz club) en slenteren door de stad, staat een gevarieerd programma klaar. Vrijdag naar het drie-daagse MMF, yipie! http://www.mmf.com.au/ Nog wat musea doen, gaan joggen, shoppen en hopelijk Lindy Hoppen.
Erna staan waarschijnlijk de Great Ocean Road, een tocht door de woestijn en misschien Tasmanie op het verlanglijstje.

Ik ben vanaf nu bereikbaar op +61415901896

Van Auckland part II tot salut Aoteroa

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Wed, 09 Dec 2009 15:06:00 +0000

Terug even korte en snellen samenvatting. Ik neem straks een bus naar Rotoura, maar ben eerst een foto-dvd-backup aan het schrijven en moet dus even wachten. (Ergens 26/11, is wat meer dan een korte resume geworden :) )

Auckland part II

De arrival in ACL was zeer leuk. Margo en Nel zijn twee 'prachtwijven' en het was dus een waar plezier hun als host te hebben. Na een dagje rondlopen in Auckland (te veel shoppen ipv rondlopen, kheb een nieuwe tux!) kon ik met Nel meerijden naar Dargaville. Vandaaruit al liftend richting het Noorden. Leuke rides met een hippie Engelse traveller, lokale johny's die toonden hoe goed ze kunne racen tot genieten van het uitzicht en de wind, vanachter op de truck met enkele herdershonden. Slechts een korte stop in de Kauri bossen (Waipua?), want de track die ik er wilde doen was 'closed due to un-maintenance'. Ik zag er een boom van 13.8 meter dik en 30? meter hoog? Hij wordt de god van het bos genoemd en zou tussen de 1200 en 2000 jaar zijn. Erna verder Noord, mn Maori gedeelte van de reis... Het begon met een lift van twee extreem corpulente locals die naar de viering van hun Warae of soort cultureel volkshuis a.k.a. ontmoetingsplaats gingen. Erna reed ik mee met een Maori activist. Een klein grappig (was hij stoned?!) mannnetje met kroesel, die samen met zn jonge neefje grootmoeder was gaan bezoeken in de grote stad. Grappige conversaties over Europa, playstation, de dieren, fauna en flora en vooral eten! We hadden er dan ook de tijd voor, want hij toefde tegen 50 per uur op de verlaten wegen. Na een koffiestop bij zijn familie, het gezin van het neefje, dropte hij me af op een splitsing. Damn, zo verlaten als iets. Aangezien de zon al onder ging en ik geen tent meer bij me had, kreeg ik het wat benauwd. Gelukkig kon hij net een auto die voorreed tegenhouden. Twee Maori's die net gaan 'watercress-picken' waren wilden me wel verder meneemen. Pfieuuw, thank god! Ik dacht eerst dat ze zakken marihuana of zo hadden, want een 'blanke' dame had me verwittigd dat die regio gevaarlijk was door de drugsteelt en -handel die er zou plaatsvinden. Waarschijnlijk was het eerder een wantrouwen in de mensen van de regio omdat er vooral arme Maori's wonen.Vele Kiwi's hebben wel een soort nederkijken op de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-zeeland, maar gelukkig niet zo erg als de Aussi's, dat zijn pas onderschatte racisten... Anyway, onderweg met twee stoere maori-kerels. Niet dat ze erg bezig waren met hun 'indigenious'-cultuur, maar ze zijn waren toch geboren en opgegroeid in een Maori omgeving. Na een mooie en eenzame rit aangekomen in Kaitaia. Rechtstreeks het strand op met de auto, en nog veel gedurfer, de kliffen op. Ik had schrik dat ze er vast zouden raken of een klapband zouden hebben op de scherpe rotsen waar we op manouvreerden. Zij hadden eerder schrik om dezelfde coole spot waar ze de laatste keer 5 vissen vangenden niet terug te vinden! Help! Uiteindelijk brachten ze de auto, die eigenlijk al half uit elkaar hangde, tot stilstand en kon het vissen beginnen. Op een jointje (tijdens de dag worden wel de bladeren en niet de knoppen gerookt) meer of minder wordt niet gekeken, maar ik opteerde om het de Cubaanse havana die ik nog op zak had boven te halen. Nachtelijk vissen op de kliffen en je auto crashen als een nieuwe ervaring voor mij, een sigaar roken en niet proberen inhaleren als nieuwe ervaring voor hen... Geen geluk in het vissen, dus maar naar de liquerstore om het goedkoopste bier en naar huis toe. In de garage van Jamal en zijn partner vulden we enkele kleine zakjes 'watercress' waarna we ons rijkelijk in het bier en andere veel voorkomende plezierbrengers schoten. Als kers op de taart besloot Jamal om om 2 uur snachts vis te roken. Vuurtje maken en manuka of teatree als rookwaar en wachten maar. Waarschijnlijke de heerlijkste self-made vis ik ooit gegeten heb.
De volgende dag vroeg op, want ik wil nog een toeristenbus nemen om helemaal tot het noordelijke puntje te gaan van NZ via 90-mijl strand. Met een halve vis en een zak watercress in mn dagrugzak kon ik niets nog misgaan, tot bleek dat de bus volzet was... damn. Gelukkig kon ik een buschauffeur van een andere maatschappij overhalen om last-minute mee te gaan. Beetje plat-toeristische dag, maar toch ongelooflijk genoten van het mooie stukje NorthLand. Enorme zandduinen waar we op sleeden, immens lange stranden (geclasificeerd als autostrade nota bene!), het prachtige Cape Reingna waar de Tasmaanse Zee en de Atlantic botsen, een klif met slechts een boom op waar de voorouders van de Maori naar de onderwereld gaan, enorme Kauriboomstammen en een hele dag flauwebuschauffeur-grappen. Die avond slaagde ik er nog in om de hele eind tot Russel te liften, Bay of Island here we come.
De nacht mocht opnieuw langer, maar mijn emthousiasme om intens en veel te doen waren groot. Na lang wikken en wegen belande ik op een bootcruise tussen de eilanden. Achteraf gezien een superkeuze, want voor 52 euro kon ik een hele dag meezeilen op een mooie katamaran, bottlenose dolphins spotten en zien spelen in het water, bbq eten, snorkelen en aan wal gaan op een van de mooie eilanden. Nog steeds met volle energie dus openieuw heel laat de baan op. Om 18uur vind ik eindelijk een goede spot om te liften. Ik maak er kennis met een jonge Duitse meid en we besluiten samen te liften. Via een kleine omweg in whangarei geraken we alsnog in Dargaville. We gaven onszelf een kwartier om een lift te vinden aangezien het al donker aan het worden was in Whangarei. Een aardige local had al spontaan zijn nummer aangeboden dat we konden bellen als we niet meer zouden wegraken. Als bij wonder worden we 5min voor onze deadline opgepikt door een leuke Maoridame die een nichtje blijkt te zijn van Ruby. Ruby is de vrouw waar ik kon blijven in Dargaville. Via enkele geflipt vriendelijke zussen in Wanganui hadden we haar adress en telnr gekregen, we moesten er heen gaan moest ik ooit in Daragville raken. Bij deze... Ruby is een bekende local die al jaaaaaaren in de kumura (zoete aardappel) industrie werkt en ons zeer vriendelijk onthaald. We krijgen er rauwe snapper salade voorgeschoteld, heeeerlijk. Veel lekkerder dan sushi!
(Ondertussen in Melbourne, Australie, 9dec)
De volgende dag splitsen ik en mn Duitse liftpartner op en kon ik terugrijden met Nel naar Auckland. Naar het museum en de wintertuin gegaan en mezelf die avond in het stadcentrum gegooid: koffie en chocoladecake, exotisch eten in een foodcourt, slenteren in de lelijke kerstmis hoofdstraat en staren naar addicts in een casino in de grootse toren van Auckland.
De volgende dag vooral gevuld met shoppen (opshop: 2de hands, 50's!!), lekkers eten en socialisen met Adrian Hailwood. Check die kerel zijn collectie! Ze zijn hier vrij snel heel vriendelijk, en dat voor een grote stad. Ik werd prompt uitgenodigd op een feest die avond en op een vernisage de volgende dag. Het avondeten werd verzorgd door mezelf, drie gangen waaronder een Belgische chocolade fondue en bloemkool op grootmoeders wijze. Nel en Margot stelden opslag voor om langer te blijven.
Om mn laatse dag Auckland volwaardig af te sluiten besloot ik naar Mount Eden en One Tree Hill, twee vulkanische heuvels, te joggen. De jogpartij werd een drie uur uitputtende marathon. Verloren lopen kan zo genieten en afzien tegelijkertijd zijn... Die avond mocht ik proeven van de locale media. Met een glas wijn (of drie) in het publiek van een tv show. Om het geheel sterk af te ronden nog naar een vernisage gegaan en rondgecruised tot snachts met twee mensen die ik er leerde kennen. Laat en voldaan in bed, salut Auckland!

Roturua
Het was eeuwen geleden, maar ik belsloot de bus te nemen. Tijd winnen en moeite besparen om uit ACL te raken. Lange busrit, maar gelukkig kon ik heel relaxed het vulkanish centrum van NZ verkennen. De dochter van Nel host me de komende dagen.
Ik nog een volle dag in Rotorua om naar een prachtig geo-thermisch park te gaan, een Maori dorp te bezoeken en 2 warme riveiren te zoeken. Mn laatse lift, van de grote baan naar het park zelf, was bij toeval een Deens gezin die ik had leren kennen op mijn trip in Northland. Uiteindelijk bleven we de hele dag samen. Doordat we op het gemakje genoten van het park en vrij lang plonsden in een ongelooflijk geologische samenkomen, werden Kerosine Creek (warmwaterrivier en warmwaterval) en het Maori dorp gecanceled. Het plonsen gebeurde trouwens in een locatie die nog een toeristengeheim was. Die locatie is een plaats waar een warme en koude rivier samenkomen en waar je als extra je lijf kan insmeren met de zachte klei wand. Ik sloot de dag gezellig af met de dochter van Nel.

Tongariro National Park, last try...

Twee weken eerder startten ik en Tomas een drie-daagse wandeling in dit park. We wouden de Tongariro Northern Circuit afwerken. We wandelden slechts een deel van het Northern Circuit: de Tongariro Crossing, de bekendste dagwandeling in NZ. Door het slechte weer zagen we geen steek en was het niet de moeite om het hele pakket te doorzwoegen. We besloten om 'terugkomen' als optie te houden; gelukkig. De laatse week van mijn verblijf werd slechts een dag goed weer voorspeld, en die kans wou ik niet laten liggen! Op een dag lifte ik naar de eerste hut van de crossing. Spannend om zo ver en afgezonderd te raken. Maar het lukte. Leuke avonturen om er te raken, waaronder mn eerste rit waarbij ik als deur-vast-houder diende. De uitdaging was om de deur vast tehouden terwijl we met het busje over niet geasfalteerde wegen zwalpten. Bij het instappen viel de schuifdeur er namelijk uit en we kregen ze niet meer volledig in zijn rails. Dit was tevens de reden waarom de eigenares besloot om ons met een andere auto af te zetten aan de toegangspoort van het park. Zalig! Ik en mijn Franse partner in crime wandelden naar de hut, enthousiast over de mogelijkheden van de volgende dag. Als kers op de taart kon ik tomasje na een tijdje afzondering weer in de armen nemen. Bij toeval plandden we beide de beklimming op dezelfde dag, ideaal!
Om 7uur vertrokken ik en Amandine naar de Red Crater. Het was nog dikke mistsoep, spannend dus. De mogelijkheid bestond dat ik opnieuw niets zou zien van dit vulkaanlandschap. Een perfecte timing zorgde ervoor dat we na een dik uur klimmen de ëerste zon door de wolken zagen flitsen. Prachtig, bijna on-aards en met een bijpassende vreugdesprong (zie "hoe doet hij het toch"!) werd de trend voor de rest van de dag gezet. Een tweede waauwgevoel was bij de Emerald lakes. De hemel klaarde op en eindelijk kon ik een eerste glimp opvangen van de vele vulkanen rondom me. Ik en Amandine splitsten op. Tijd voor een derde waauwgevoel op de top van Mt Tongariro. Een speels lopende wandeling bracht me terug beneden in een enorme vlakte, tot de voet van Ngauruhoe. Tijd voor de echte beklimming. Ik kwam er Tomas tegen, die net iets trager omhoog ging door zijn bergslenterende gezeldschap Alex. Prachtig om hierboven te staan. Zicht op de andere vulkanen, kraters, gekleurde meren, lava-flows, Lake Taupo, sneeuwresten, maanlandschappen, een prachtig kleurenschilderij van puimsteen, Mount Eden of Taranaki 150km verder, het weide land rondom me... De zon verlichte de dag nog nooit zo mooi, sulver rook nooit zo lekker, skieen in het stof en de stenen was nooit zo leuk (in 13min beneden!) en de terugweg was nooit zo relaxed. Een perfecte afsluiter van Nieuw Zeeland, alsof de mn reis plots gedaan is.
Die avond konden we genieten van een imense rit van 6uur naar Wellington. Merci Alex, een Duitse die nu in NZ woont en ons tevens onderdak aanbood.

Van Wellington naar CHR
In Wellington, de onopvallende hoofdstad van Nieuw Zeeland, moesten we de ferry terugnemen naar het Zuid-eiland. Na een ubercoole lunch konden we nog snel genieten van het zeer intense Mirrored Years van Yayoi Kusama in de City Gallery Wellington. Haar infinity rooms zijn ongelooflijk!
Na een korte nacht in een crappy hostel in Picton weer de baan op. Ik en Tomas hadden welgeteld 16uur om in CHR te raken. Dikke pakken regen, joepie. Het werd lang wachten op een eerste rit naar Blenheim. Het werd nog veel langer wachten op een twee rit weg uit Blenheim. Maar wat een leuke verassing. Een jonge zotte meid uit Invercargill kon ons helemaal meenemen naar CHR. Als kers op de kaart werd het zelfs een hele leuke rit met verschillende stops. Kiekje met de zeehonden, verkleden als zeemeermin, springen over water, klimmen op rotsen, de kust van CHR verkennen, laatste fish and chips verorberen en 4 uur in de koffer van Rob (de auto, een grote zwartev SUV en liefje van onze host) het einde van Nieuw Zeeland vieren.

Kia Ora Aoteroa, ik zal je missen...

Hoe doet hij dit ?

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sat, 05 Dec 2009 11:31:00 +0000

We kregen een foto doorgemaild van Sep. Hoe, waar, wat …. het is ons ook een raadsel.

Klik op de foto voor groter beeld.

Dag kiwi, welkom kangoeroe.

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Wed, 02 Dec 2009 00:27:00 +0000

Sep confirmed his arrival in Sydney.

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sun, 22 Nov 2009 16:41:00 +0000

Een update per SMS van Sep (local time 22/11 22 u):

Hallokes thuis! N kleine update.Na snelle, avontrlyke omzwerving in Northland,in Dargaville Verblijf by Maori madam m andre lifter die net lere kenne heb.Net rauwe snapper salade gegete.Morge wrschnlk trug nr Auck.Alles ok dr? Nieuwjes mag je altyd maile,wnt kan dn ng es op internet. Vlgtg is same tomas.X

Auckland

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Thu, 19 Nov 2009 05:59:00 +0000

Hallo daar on the other side,

Gaan uitgebreide berichtgeving. Gewoon een teken van leven want weer een tijdje gelden. Een korte resume van het gevolgde pad.
Na een wilde West-Coast en Noord Zuid-eiland: grote eenzame stranden, tropische bossen, pancake-rocks, slapen in de bush in regen onder een geimproviseerde shelter, scenic roads, hotpools in de Copland valley, ijsklimmen op enrome gletsjers, Farewell Split, Malbouough Sounds en wijnproeven in Blenheim, naar het Noordelijk eiland met de ferry. Weg met de huurauto, de duim wordt weer bovengehaald. Pitstop op Kapiti Island, een sanctuary eiland met zeldzame vogels zoals de stitch, sadleback, takeha... en een korte klim tussen de vulkanen van Tongariro, DE vulkanen van NZ. Via hele leuke liften op naar Auckland. Niet de hoofdstad, maar wel de grootste van NZ. Tomas en ik reizen even apart. Hij vetrok richting Mt Teranaki, Egmont park. Het was tijd om even onze eigen weg te gaan en de reis anders te beleven. Morgen naar de kauri bossen (enorme NZ-bomen) bij Dargaville en richting het topje van NZ. Erna nog even via Auckland want k wil hier heel graag nog wat zien en wat tijd doorbrengen bij Margo en haar flatmate Nel.

Tot later!

foto's

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sun, 15 Nov 2009 17:42:00 +0000

Sep stuurde wat nieuwe foto's door.

sep in nieuw-zeeland

The big ask again

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Tue, 10 Nov 2009 18:39:00 +0000

Bericht van het thuisfront.

Voor Sep een waarschijnlijk CO2-vriendelijke vlucht nam naar de andere kant van de wereld heeft hij zijn bijdrage geleverd aan de strijd voor een beter klimaat.

Op 29 augustus dansten een twaalfduizend m/v op de tonen van Magnificent van U2 terwijl Nic Balthazar van achter de camera zag dat het goed was.

In de “The big ask again” is Sep een paar keer heel duidelijk te zien (blauwe T-shirt, bretellen en een hoedje).

Nog wat filmpjes...

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sat, 31 Oct 2009 01:03:00 +0000

Mirror Lakes op de Route 94, richting Milford Sound.

De grootse watervallen van NZ. Je vind ze op een sidetrack van de Milford track. Zo stevig dat je ze al van heeeel ver hoort, maar ook voelt. Echt stevig vochtig windje die ze produceren! Onmogelijk om er te gaan 'naast' staan.

Sneeuw op de Caples Track. Het is Lente en de dag ervoor heb je nog een lekker zonnetje. Je klimt nonstop, steil berg op tot de 'saddle' om over de bergketen te gaan. Je vind er een meoras en plotselijng begint het te sneeuwen. dit is Nieuw Zeeland. Sommigen worden gek van dit wisselende en meestal regenachtige weer, we love it! Thank you NZ!

Gisteren zijn we nog een uurtje of 6 gaan wandelen. Zonsondergang op de Ben Lomont, vlakbij Queenstown. Genieten!

Invercargill, Manapoeri, Te Anau, Te Anau, Milford, Caples, QT

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sat, 31 Oct 2009 00:53:00 +0000

Net 4 dagen achter de rug in QT, Queenstown. Niet wat het had moeten zijn. een dagje geveld geweest door alles eruit, lang onder en boven. Misschien Gardia. Voorlopig enkel nog ballongevoel, maar de faeces ziet er iets beter uit en het overgeven is ook gestopt. Klaar om te vetrekken uit QT. Wel niet de gewenste tijd dus gemaakt voor deftig verslag uit te brengen. En ook niet on te gaan bungijumpen. Maarja, de West Coast lacht ons toe. Straks onze auto oppikken voor 10 dagen!
Toch even de reisweg van de voorbije ??? schetsen.

Van Invercargill via Scenic naar Doutfull.

Van invercargill met de Southern Scenic tour naar Te Anau. Geslapen op camping van de Kepler. De dag erna die track ook gedeeltelijk gestapt. Naar de 1ste hut in 1dag, naar een top geklommen, afgeweken van de track ervoor wat het enkel mooier maakte. Die zelfde dag ook nog een uurtje of 2 grotten verkend. De dag erna nog naar Mount Luxmore sumnit geklommen. Kennismaking met de Kea (zie fotos, grote 'gevaarlijke' berg papegaai). Na wat rust in het vakantiehuis van onze kiwivrienden 2 dagen gaan kayakken in een verre Sound, maar eigenlijk Fiord. Prachtige ijstijduitgehakte fiorden. Doutfull sound! Zeldzame Fiorland crested pinguin gezien. Prachtige waterreflecties, fiorden, bergen, watervallen en als cadeau de 2de dag regen, regen, regen en golven. Genieten!

Milford Sound en tracks

De bekende Milford Sound. De 'mooiste' fiord van Nieuw Zeeland volgens de Maori en vele anderen. De bekendste wandeling van NZ en erbuiten strart er ook. De mooiste weg ter wereld om er heen te gaan krijg je er gratis bij: Route 94.
Het liften viel wat tegen die dag. Maar na meer dan twee uur krijgen ik en Tomas een leuke verassing. Een kerel in een busje van Fiordland Experience stopt en draait zn raampje open: "Can you drive a van? Do you have a driver's licence? You're hitching to Milford, no?". Een uurtje later hebben we ons eigen busje van Rosco, oprichter van het kayakbedrijf. We krijgen drie uur de tijd om Route 94 af te werken. Moet genoeg zijn, want het is ongeveer 200km. Zalig. Enkele stops, mooie vieuws en veel plezier later komen we aan in Milford. (Zie filmpje Mirror Lakes) In de enige bar vragen we naar Emma, de mooiste kiwimeid die we in een maand zagen (en de enige). Ze wist van niets. De telefoon was er niet geraakt. Gelukkig begrijpt ze snel dat ze iemand van Fiorland Experience moet zoeken aan wie we de sleutel van de auto kunnen geven. Een ladderzatte kiwi bedankt ons met "Thanx bro". Tijdens onze rit pikten we een geschifte Tsjech op die ons uitlegt dat we eigenlijk nog de Milford track kunnen doen. We hadden het eigenlijk al half uit ons hoofd gezet, aangezien het te gevaarlijk zou zijn door lawinegevaar. NU of NOOIT. Het seizoen start binnen 4dagen en dan is het zowiezo volgeboekt.
De volgende ochtend op om 6u30. We vinden een organisatie die ons naar de start van de track wil varen voor te veel geld, maar ja de enige manier om er te raken. Nog geen seizoen, dus deze zijn de enigen.Wat blijkt, ons busje en de zatte kerel, collega van Rosco, aan wie we de sleutel van ons busje gaven de avond ervoor. Hilariteit alom.
Milford track. De eerste dag van Sandfly point naar Dumpling hut. rugzakken afgezwiert en nog naar de Sutherland falls (zie filmpje). De grootse falls van NZ. De moeite! We wouden er ook ons eten maken, maar onze campinggaz bleek kapot te zijn. Met veel homger naar huis. Gelukkig hadden we onze lampjes mee, want het was 22u30 wanneer we terug aan de hut waren. Een dag van 15uur en 35km. Lekker. Dag twee naar de Mackinnon Pass. Verder konden we officieel niet. Want erna start het gevaarlijke gedeelte waar er lawinegevaar zou heersen. Ruim over de helft van de track geraakt en zicht op de rest, dus toch bevredigd en terug naar de hut. De laatste dag stapten we in sneltempo terug naar Sandfly point waar ons rubberbootje ons oppikte om 2u30. Vandaar rechtstreeks naar onze cruise op Milford Sound. Aangezien we honger hadden propten we ons vol met warme chocomelk, heerlijk.Voor Milford, zie Tomas zn facebook.
Vele chocomelkjes en foto's later weer op de baan. Nog steeds diezelfde dag raakten we tot de Devide. een plaats waar drie wandelingen starten. in het donker raakten we tot een hut aan de start van de Routburn (een track die we ook heeeel graag wouden doen, maar moesten passen door lawinegevaar), Holyfor en Greenstone-Caples track.

Via The Caples naar Queenstown
Met beperkt voedsel (vuurtje kapot), maar met veel zin starten we aan de Caples track. Niet goed wetende hoe ver we zouden raken. Prachtige wandeling. Zware klim, sneeuw (filmpje!), regen en nog eens regen, sprookjesbossen, weiland, pijnlijke doorweekte voeten (voor het eerst begeven mn schoenen het) en honger. Waauw dat was genieten. Na een 25km tandenbijten vinden we in een hut, waar we heel even pauzeerden voor het verorberen van ons laatste brood dat er een lodge is in Kinloch, een gehucht op 12km van het einde van de track. Een beetje overmoedig, met de fantasie van eten en een warme douche, warm eten en een lekker bed besluiten we ervoor te gaan. Even onze rugzak - met al ons gerief voor deze 4 maanden! - iets steviger aanspannen en gewoon vergeten dat we voeten hebben. Gaan verdomme. Het werd een dag van 45km en 13uur wandelen. Officieel doe je er 18uur over :) Maar wat een beloning. Gelukkig zijn de meeste kiwis heeeel lief en mogen we dus ook nog om 22u30 binnen in de lodge. Ongelooflijk. Eindelijk kunnen we ons pakjeseten klaarmaken op de vuren en genieten van de beste oplos-kipcurry-pasta ooit. En dat met een deuntje ella Fitzgerald erbij. Ik zag de Hoppers zo dansen. Als toetje blijkt er ook nog een Hot tub te zijn in de lodge. Normaal geloven we niet in god, maar die avond wel. Lekker warm water, zicht op het meer, de bergen en vooral... een klein gaatje in het wolkendek opende zich tot een volledig vrije sterrenhemel. Prace the Lord!
De dag erna via Glenorchy naar Queenstown.
In QT bleven we 4 nachten. Voor mij een dagje in bed om uit te zieken. gelukkig konden we gisterenavond wel nog genieten van de zonsondergang opde top van Ben Lomont. Filmpje!

Tijd om hier af te sluiten en onze auto op te pikken. Even gedaan met liften. een beetje tempo, ehem, voor zover dat er nog niet was, in het reizen steken. De wilde Westcoast in 11 dagen. Yihaaaa.

Filmpje, dusky Dolphins, Kaikura

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sat, 31 Oct 2009 00:04:00 +0000

In de eerste week naar Kaikura gegaan. bekend voor whale-watchen, maar ook voor...

Wat is de beste manier van presenteren?

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Thu, 22 Oct 2009 22:14:00 +0000

Via Live krijg je een “mooi” overzichtje maar het uploaden duurt beestig lang. Voor de kenners: je moet dan wel via de Live Writer passeren.

Via Picasa maak je eerst een foto-album aan en dan moet je de code plakken in je blog. Uploaden gaat behoorlijk snel.

Maar dat is dus niet terzake: wat onderschriften, dat zou pas leuk zijn.

eindelijk foto’s

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Thu, 22 Oct 2009 22:08:00 +0000

Volledig album bekijken

Eindelijk foto's

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Thu, 22 Oct 2009 21:59:00 +0000

Sep stuurde wat nieuwe foto's door.

sep in nieuw-zeeland

update per sms

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sun, 18 Oct 2009 10:00:00 +0000

All fine dr? Hr ok. Dinsdg 2dage in doutfull sound kayake. Erna milford.Nu ng in manapoeri.

Stewart Island en Invergargill. Voorproefje van meer vertelsels.

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Mon, 12 Oct 2009 13:37:00 +0000

Tussenstukje, the Invercargill chapter

Aangezien het schrijven van mn vorige avonturen wat achterstand oploopt, en ik mn pa niet wil blijven belasten met het vullen van mn blog. Een klein voorsmaakje. Ik schreef het verslagje van Stewart Island stukje toch al voor een trampersite waar ik veel gebruik van maakte: http://www.tramper.co.nz

Trampen is trouwens hetzelfde als hiken: wandelroutes doen! Heel bondig samengevat, maar wel leuk denk ik. Ik voeg er nog een de dagen ervoor bij, zodat de hele periode, met Invergargill als uitvalsbasis, omvat wordt. Het gaat over 2 tot 12 oktober.

Na een lange leuke lifttocht met Tomas eindelijk in Invergargill aangekomen op vrijdag avond. We worden warm onthaald door Fien, een exvriendinnetje van Tomas, haar kiwivriend Hamlin en familie. Papa David, mama Janet, dochter Eve met haar baby Danyon, puppy Dux & Whitesox, een ouwe kat. Frietjes uit de oven en kip. Njam! De dag erna vetrekken we met zn vieren, ik, Tomas, Fien en Hamlin naar Manapoeri en Lake Manapoeri. grensgebeid met Fjordland. Eigenlijk de grens tussen society en de wildernis van Fjorland. Door het slechte weer (uitzonderlijk lage sneeuw voor de tijd van het jaar) blijven we de eerste dag thuis en lachen we ons een breuk gedurende het 5 uur durende Craniumspel. Koop dit spel! :) De dag erna is het wat beter. Trailer met boot klaarmaken en aan de SUV hangen. Voor 1keer sluiten we onze ecologische oogjes. We varen net verlaten meer op naar een strandje en klimmen op the Monument. Prachtig zicht op de achterliggende bergen, het meer en zn eilandjes. Buiten onszelf en 1 andere boot op het meer, niemand te bespeuren! Erna de grote test. Tomas en ik ondergaan onze waterskidoop. Zalig, onmiddelijk recht bij de eerste poging en erna nog dire lange runs. Genieten! We heel koud, maar we zijn doorbijters. Vooral Tomas is een taaien bleek net na mij. Dit is Nieuz-Zeeland, en dat wil ook zeggen: "4 seizoenen in een dag". We hadden al wat drizzle (motregen, die hier dagen kan aanhouden) en zon achter derug. Maar als cadeau kregen we er ook koude wind, hagel en wat meer golven bij. Ocharme Tomas. Terwijl hij het superkoude weer en water trotseert kreeg ik mn eerste bootvaarles, waardoor hij door mijn fout nog eens extra in het water belande. Half bevroren, half in thermische shock hijsen we hem aan boord na zn geslaagde waterski-sessie. We keren snel terug naar ons vakantiehuis, want het was toch iets te extreem aan het worden. Opruimen en terugkeren naar Invergargill waar het eten op ons wacht.

De dag erna bereiden ik en Tomas onze trip naar Stewart Island voor. We gaan ook even het stad verkennen - snel gebeurd, want groot is het er niet - en sluiten de dag af met een sessie latinodans in de lokale fitness. Natuurlijk voor het slapengaan nog snel naar de winkel, die toch tot 00:00 open is, om onze voedselvoorraad voor de komende 5 dagen in te slaan.

Steward Island is een eiland ten zuiden van Nieuw Zeeland. Slechts 350 permanente bewoners. Bekend voor zijn kiwi's, die je er uitzonderlijk ook overdag kan zien. Zeer veel vogels ook. Vooral op enkele eilanden die vooral pstvrij gemaakt zijn. Oa Ulva Island is een bekende. Je hebt er vogels die enkel daar in het wild te vinden zijn. Idd, 'pest'-vrij. Ze hebben er last van allerlei foute import. sommige opzettelijk (maar uit de hand gelopen), sommige ongewild. Ratten, katten, possum (beestje uit Aussie dat zaden kapot verteerd en vogeleitjes eet), everzwijnen, herten, fretten, marterachtigen,... allemaal beestjes die een bedreiging vormen voor de lokale en endemische vogels en planten. Het grootse probleem is dat Nieuw Zeeland oorspronkelijk geen roofdieren kende. Enkel de Nieuw Zeelandse Valk. Bijgevolg evolueerden heel wat vogels tot grondiertjes die hun nestjes zelfs in het gras maken. Moet er geen tekening bij maken zeker? Er zijn ook een heleboel geimporteerde planten die destructief zijn voor de lokale en vooral endemische soorten.

Ik en Tomas vertoefden 5 dagen op dit wilde eiland. Het regent er trouzens 275dagen/jaar. Onze trip begon schitterend. We zagen een southern right whale uit het water springen. Machtig! Iedereen in de ferry werd er stil van. Tot mn verbazing maakte de kapitein zelf even rechtsomkeer om het beestje langzaam te volgen. Er zijn nog slechts 7500 van deze beestjes op onze bol, vrij uniek dus om eentje te zien. De reden dat er zo weinig overblijven is omdat dat ze zeer interessant waren om op te jagen. Ze zinken niet na het doden, wat het net iets makkelijker maakt om zo'n 100-tonner op het land te krijgen! Eén van de crewleden vertelde dat ze deze slechts 3keer per jaar ziet. Yawsaa, wat een start!

Na een bezoekje aan het DOC centre (department of conservation) om onze track uit te stippelen, info te winnen, een gps locater (voor in uiterste nood) te huren en denodige formulieren in te vullen, naar golden bay voor onze watertaxi. Spannend. Lees verder in het Engels... :)

"The Southern Circuit + part of Raikura track + water taxi

This is an extremely nice track! Pretty epic as well. I've walked it with a friend in October 2009. We walked more than 90km in less than 5 days. Hard but so awesome. Busch, scrub, forest, swamp, river crossings, some steep hills, beaches, nice views and above all: MUD. You see a lot of birds: fantail, finches, Tui, Kaka, yellow crowned parakeets, tomtit, bellbird, nz robin, kiwi, molyhawk and many other seabirds, peka, blackbird, silvereye and many other undetermined (especially smaller) birds. A lot of rats. We also seen a southern right whale from the ferry and a seal in one of the inlets.

1st day: straight after arriving with the ferry, we started taking a watertaxi from golden bay to freshwater @ 2PM (50box each). Nice experience to see part of the island from a boat. Going up the river feels like going up the amazon. The 1st day we walked to Mason bay hut (4h). Sunset from the dunes and kiwispotting @ night (no success). Eco taxi: friendly and honest service.
2nd day: to Doughboy hut. took us 8,5h with sight seeing and climbing some dunes. Pretty heavy going down to reach the hut. Terraces with mud, roots and water. Up the hill it was pretty extreme; very swampy and muddy. Alone in the hut. Check the whalehead :) Checking 4 kiwi's @ night again. No success.
3th day: to rakeuha. again the swampy highlands. Mud, mud, mud,... but o so beautiful. About 7h trip.
4th day: to freshwater. Start was really cold, ice on the water and crispy ground. More bush and forest. We've seen 3 kiwi. Skipped Fred's hut. Pretty special to go to the valley where the freshwater river goes trough. Not always easy to find a way to go trough the swamps. Took us about 8,5h.
5th day: to Oban. Got up @ 5 cause we wanted to take the ferry back home 6.30PM. Very steep start. Skipped north Arm hut, straight to Oban, Half Moon bay. Long walk (11h). We didn't like the Rakiura Track part. Wooden boardwalk is no fun....

IF you're in good condition and if you don't care about wet feet, mud and some rain: do it! We only feel pity cause we didn't make an excursion to Ulva island for some more bird spotting.

p.s.: walking times in fairly good conditions. We had drizzling weather, but no stormy wind or poring rain. A lot of mud, but we assume it can be worse! Short stops, sightseeing, photo-shoots and small eating breaks included."

Voor zover het kleine verslagje van onze trip. We zijn er vol van enthousiasme en nogmeer energie uitgekomen. Is dan ook niet de eerste de beste track. We zijn op de Siuthern circuit zelf, maar 1 andere hiker en 2 DOC-werkers tegengekomen. Wordt op sommige sites als 'hard' en enkel voor experienced trampers omschreven. Maar onze basis conditie (ehem, slik), of wat er van overschiet, doorzettingsvermogen en teamwerk loodste ons er vlot door. Tomasje loopt wel nog wat mank door de bleinen en pijnlijke voetjes. Rondlopen met natte voeten valt echt wel tegen! Fototjes volgen later als we ergens een pc ter beschikking hebben waar we wel een SD kaartje in kunnen rammen.

Na onze trip hadden we nog twee dagen rust: voorbereiding van het vervolg van onze journey, slapen, gezellig dineren met de familie, avondje pintjes drinken en drivetrough verteren, een sessie Cranium en een bezoekeje aan het zwembad. Deze avond afgesloten met een diner als bedank. Pisco Sour als apero, Indische kip curry (een beetje zoals ons ma) en een overdecadente chocolade fondue!

Ondertussen wordt het hier wel tijd om er eens in te kruipen. Nog maar enkele uurtjes slaap, want Fjordland, Milford Sound (spijtig genoeg niet de track want die is nog ondergesneeuwd, Te Anau + Lake, Lake Manapoeri, Greenstone track, Queenstown en een kayaktrip in het verkaten Doubtfull Sound wachten vanaf morgen op ons. We verlaten na enkel superleuke dagen bij ons megalief gastgezin, ons stulpje in Invercargill. Merci Fien en de uberaardige kiwi-familie Boyde-Manson!

Skype

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sun, 11 Oct 2009 11:22:00 +0000

Net even gebeld … zo zien de heren er nu uit.

update per sms

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sat, 10 Oct 2009 08:54:00 +0000

Ontvangen van Sep per SMS:

Ola!Net trug in bwnde werld na n 'epic' 5daagse,90km id jungle&moerasse. Prachtig. Endemische vogels&zelfs kiwi&zeldzame southrn right whale gzien!

Steward Island

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Mon, 05 Oct 2009 17:08:00 +0000

---------- Doorgestuurd bericht ----------
Van: Sep Vermeersch <sep.vermeersch@gmail.com>
Datum: 5 oktober 2009 13:32
Onderwerp: Steward Island

Even update.

All fine hier. Zalig gastgezin bij de schoonfa;ilie van fien. Goe eten, waterskiene, weekend aan lake mapoeri, Invergargill zien, gaan fitnesdansen, leuke babbels met familie en reis boorbereiden.

Morgenvroeg met de ferry naar de hel van NZ: 275 dagen regen per jaar.

5 dagen wandelen en dan terug. Ik bel als ik terug ben, want daar niet bereikbaar. Te afgelegen voor telefoonshit.

<... knipknip...>

Veel liefs van julie enthousiaste. alright, sweet as...

korte update met mailfragment

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Sat, 03 Oct 2009 09:22:00 +0000

Update ... stukje uit een mail die we van Sep via Leni ontvangen hebben:

"Gistre avond aangekomen in invergargil. Nu nr vakantiehuis van de familie. Dus allemaal weer van het een naar het ander (eens goed uitslapen zou deugd doen). Maar na het weekend komen we terug naar het huis en willen we wat uitrusten. en mailen, schrijven en heel die shit.

tot na het weekend!

ps: We zijn... 2 uur naar een meer"

Bericht per sms

noreply@blogger.com (Sep d'Onderweg) — Wed, 30 Sep 2009 10:32:00 +0000

Sep stuurt per SMS:

"Grtjs uit Fleurs Place in Moeraki. Eve googlen, zou n topper moete zijn. Mutton bird&blue cod. Spannend. Erna na dunidon&vrdg invercargil bij fien. All fine! Xx"

http://www.fleursplace.com

Dunidon:

Grotere kaart weergeven