Smart Economy Travel "NEWS" Update

ร่วมสืบสานตำนาน ฮานามิ สาเก ณ สวนอุเอโนะ โตเกียว (ญี่ปุ่น 11)

2026-10-19T14:21:57.315+07:00

“ราคุโกะ” คือศิลปะการเล่าเรื่องของญี่ปุ่นโบราณ มีมาตั้งแต่ยุคเอโดะ ศิลปินจะใส่ชุดกิโมโน นั่งเล่าอยู่บนเบาะคนเดียว คล้ายเดี่ยวไมโครโฟน แต่มีเพียงพัดกระดาษ เซนสุ กับ ผ้าเช็ดหน้า เทนุกุย เป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก

นักเล่า หรือ ราคุโกกะ จะแสดงเป็นตัวละครหลายๆ ตัว ด้วยการหันหน้าไปมา ซ้าย-ขวา เปลี่ยนน้ำเสียง แสดงออกทางสีหน้าฯลฯ โดยมีจุดแก่นสำคัญคือ มุกหักมุม ตลกร้ายท้ายเรื่อง เรียกว่า "โอจิ"

หนึ่งในเรื่องที่ราคุโกกะ นิยมเล่า คือเรื่องเหล้าชมดอกไม้ “ฮานามิ สาเก” 花見酒

เรื่องมีอยู่ว่า ลุงสองคน อยากหาเงินพิเศษในช่วงเทศกาลชมดอกซากุระ จึงชวนกันไปกู้เงิน มาลงขันซื้อเหล้าสาเกมาขายให้ผู้คนที่มาชมดอกซากุระ ที่สวนอุเอโนะ ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของการชมซากุระมาตั้งแต่สมัยเอโดะ

สองลุง ทุ่มกู้สุดตัว ได้เหล้าสาเก มา 1 ถังใหญ่ พร้อมเหลือเงินเหรียญติดตัวไว้หน่อย เผื่อทอน

เช้านี้ เราจึงรีบออกไปตามหา สองลุง ที่สวนอุเอโนะ หวังไปอุดหนุนสักจอก โดยซื้อตั๋ว JR เที่ยวเดียว จากสถานีโคมะโกเมะ ไปลงสถานีอุเอโนะ เสียค่าตั๋วคนละ 200 เยน

สถานีอุเอโนะเป็นสถานีใหญ่ เราตระเวนหาซื้อบัตร SUICA ได้ที่นี่ เพื่อเอาไว้ใช้จ่ายทุกบริการในญี่ปุ่น โดยเจ้าหน้าที่แนะนำบัตร Welcome Suica มาให้ใช้ ไม่เสียค่ามัดจำบัตร เติมเงินเริ่มต้นขั้นต่ำ 1000 เยน Recharge ได้สูงสุด 20000 เยน ทยอยเติมเท่าที่จะใช้ ครบอายุ 28 วัน บัตรและมูลค่าจะหมดลงทันที

เราทดลองใช้บัตร Suica จ่ายค่าราเม็ง เส้นอุด้ง รองท้องกันก่อน ที่สถานีอุเอโนะ ชามละ 570 เยน เผื่อเจอสองลุงแบกถังสาเกมา จะได้อุดหนุนสาเกได้ ไม่ระคายกระเพาะ

กินอิ่มก็ออกไปตามหาสองลุง ฮานามิ สาเก ในเทศกาลชมดอกไม้ ซากุระกว่า 800 ต้น บานสะพรั่งทั้งสวนอุเอโนะ จนมองไปคล้ายอุโมงค์ดอกไม้ บรรยากาศแห่งการร่ำสุราสุดๆ ครึกครื้นรื่นเริง เกินคำบรรยาย

สวนอุเอโนะ ไม่ใช่แค่สวนสาธารณะธรรมดา แต่เรียกได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวา ที่อยู่คู่ญี่ปุ่นมานานหลายร้อยปี ซากุระยิ่งสวย ยิ่งต้องชวนกันมาชม ดอกไม้ยิ่งงาม ยิ่งพาลชวนให้คอแห้ง

มิตรภาพท่ามกลางเพื่อนฝูง ญาติมิตร สะท้อนวิถีชีวิต การพบปะกันในช่วงเทศกาลฮานามิ วัยรุ่นหนุ่มสาว มาปูเสื่อจองพื้นที่กันแต่เช้าตรู่ ยกถังเบียร์สดพร้อมกดมาก็มี ครบทุกรูปแบบทั้งลัง ทั้งขวด ทั้งกระป๋อง เครื่องดื่มหลากหลายยี่ห้อละลานตา จนเริ่มเป็นห่วงว่าลุงทั้งสอง จะได้ขายฮานามิสาเก ไปกี่จอกแล้ว

"คัมปาอิ! ซากุระ คิเรอิ เนะ!" ณ อุเอโนะ บรรยากาศดีเยี่ยงนี้ สองลุงเกิดอยากกินสาเกขึ้นมาบ้างแล้วสิ แต่ค้าขายต้องตรงไปตรงมา ต้องรับเงินก่อน ถึงจะเปิดสาเก รินให้ได้ ลุง ก. จึงขอประเดิมก่อน 1 จอก ด้วยเงินทอน เหรียญ 100 เยน ที่เตรียมมา จ่ายเพื่อซื้อสาเกจาก ลุง ข.

ค้าขายต้องตรงไปตรงมา รับเงินก่อนจึงรินเหล้า ลุง ข. รับเงินมา 100 เยน แล้วรินเหล้าให้ ลุง ก. 1 จอก ลุง ก. ยกดื่มแล้วทำหน้าฟินน์ ยิ้มหวานบานกว่าซากุระต้นใหญ่ ที่ศาลเจ้าอุเอโนะ

ลุง ข. เห็น ลุง ก. ดื่มแล้วฟินน์ ก็อยากดื่มบ้าง ก็เลยเอาเหรียญเงินทอน 100 เยนที่ได้รับมา ยื่นให้ ลุง ก. เพื่อจ่ายค่าสาเก ลุง ก. เห็น ไม่ผิดเงื่อนไข ค้าขายต้องตรงไปตรงมา รับ 100 เยน แล้วรีบรินสาเกให้ ลุง ข. ทันใด พอหมดจอกก็ชวนกันแบกสาเกไปขาย ที่หน้าสวนสัตว์อุเอโนะ

สองลุง ดื่มด่ำกับความงามของดอกซากุระ พร้อมรินสาเกขายให้กันเอง ด้วยเหรียญ 100 เยน เหรียญเดียว วนไปมาเรื่อยๆ จนเดินหลงไปถึงหน้าพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ โตเกียว สาเกที่กู้เงินมาซื้อ ก็หมดถังพอดี ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจริงๆ

เราไปเจอสองลุง เมาพับอยู่ใต้ต้นซากุระ ใกล้บ่อน้ำชิโนบาสุ ก็เลยแอบไปถามว่ากิจการเป็นอย่างไรบ้าง สองลุงกระดิกหนวดทำหน้าเครียด ตอบเสียงสั่นเครือว่า จ่ายทุกจอก แล้วทำไมบอก เหลือเงิน 100 เยน ค้าขายต้องตรงไปตรงมาสิ

ราคุโกกะ รวบพัดตบขมับดังป๊าบ พร้อมยกผ้าเช็ดหน้า ทำท่าซับน้ำตา โอ้ ..โอจิ ช่างคล้ายภาวะฟองสบู่ทางเศรษฐกิจ กู้มารินแจก เสียเหลือเกิน

(ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 10)

ดอกซากุระเบ่งบาน แต่ดอกเบี้ยร่วงโรย ค่าเงินเยนร่วงสะพรึง (ญี่ปุ่น 10)

2026-08-20T15:21:47.118+07:00

(ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 11)

ลูกสาวคนเล็ก เรียน ม.ปลาย คนโตเรียนมหาวิทยาลัย ปฏิทินกิจกรรมที่แตกต่างกันไป ทำให้การหาเวลาว่างพร้อมกันยาวๆ ค่อนข้างยาก ดังนั้นทุกจุดหมายที่ไปด้วยกันทั้งครอบครัว จึงต้องวางแผนเส้นทางความสุขไว้ล่วงหน้า โดยในปีนี้เราได้แทนความสุขเชิงสัญลักษณ์ด้วย “ดอกไม้”

คู่รักมักแสดงความรัก ด้วยการมอบดอกไม้ให้กัน มิตรสหายมักมอบช่อดอกไม้แสดงความยินดีในโอกาสต่างๆ และหนึ่งในวิธีเติมพลังสุขที่ดี คือใช้เวลาท่ามกลางสวนดอกไม้ กับครอบครัวที่เรารัก

เทศกาลชมดอกไม้ หรือ ฮานามิ คือธรรมเนียมการเสพสุนทรียะของคนญี่ปุ่น ที่รับธรรมเนียมมาจากการชมดอกบ๊วยของประเทศจีนในสมัยนารา ด้วยความที่เป็นประเทศรุ่มรวยไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ ชนชั้นสูงญี่ปุ่นในสมัยเฮอัน ได้ปรับเปลี่ยนดอกไม้มาเป็นดอกซากุระแทน จนเทศกาลชมดอกซากุระ กลายเป็นธรรมเนียมนิยมของญี่ปุ่นทั่วไป

ห้วงเวลาแห่งดอกซากุระบาน จึงกลายเป็นช่วง High Season ที่ผู้คนทั่วโลก อยากมาเที่ยวชมความงามของเทศกาลฮานามิที่ญี่ปุ่น ราคาตั๋วเครื่องบิน โรงแรมที่พัก พร้อมใจกันปรับขึ้น ต้อนรับนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก ท่ามกลางพายุราคาค่าเงินเยน ที่อ่อนค่าถาโถมหนักในรอบหลายสิบปี

ตามนโยบายการท่องเที่ยวที่เปลี่ยนไปตามช่วงวัยของลูกๆ ครอบครัวเราสะกดรอยตามค่าเงินญี่ปุ่นมาตั้งแต่ก่อนยุคโควิด จากครั้งที่พาละอ่อนดอยมาเล่นหิมะที่อินนาวาชิโร เมื่อ 8 ปีก่อน วันที่ 2 มี.ค. 2561 เคยแลกเงินเยน ได้ในราคา 0.2975 เวลานั้นการใช้จ่ายเงินเยน ก็คำนวณคร่าวๆ เป็น 100 เยน 30 บาท หรือหาร 3 ปัดเศษลงตามใจเอา

หลังจากโลกเข้าสู่ยุคโควิด เรามั่นใจว่า ไม่น่าจะมีโอกาสได้มาเยือนญี่ปุ่นในเร็ววัน เลยตัดสินใจขายขาดทุนออกไปก่อน เมื่อ 13 ก.ค. 2563 ด้วยราคา 0.2907 ไม่นึกไม่ฝันว่าจะเป็นการ Short Against Port โดยมิได้ตั้งใจ

มาถึงปี 2569 พอจองตั๋วเครื่องบินได้ ก็เริ่ม Cover Short รอบแรก 6 ก.พ. 2569 ซื้อคืนได้ 0.2025 ถ้าเป็นเล่น TFEX ก็ได้ส่วนต่าง 0.0882 หรือประมาณ 8 บาท ต่อ 100 เยน กำไรที่ได้จากส่วนต่าง ก็ไม่ได้สร้างความดีใจนัก ราคาค่าครองชีพ หรือโรงแรมที่พักในญี่ปุ่น ต่างพากันปรับราคาขึ้นรอต้อนรับอยู่ล่วงหน้าแล้ว

แม้จะรีบจองไว้แต่เนิ่นๆ ตั้งแต่ต้นปี เพื่อจะไปชมดอกซากุระบานต้นเดือนเมษายน ค่าโรงแรม APA Komagome Ekimae ห้อง Standard Room สำหรับ 2 คน ตกคืนละ 16617 เยน หรือราว 3325 บาท พอใกล้ๆ เดินทาง แอบลองไปกดดูราคาดูเล่นๆ ช่วงฮานามิห้องไม่ค่อยว่าง ถ้าว่างก็ราคาแอบคูณ 2 คูณ 3 เลยทีเดียว

สัญญาณเตือนข้าวของแพง อยากชมดอกไม้ด้วยความสบายใจ ควรไปแลกเงินเยนเพิ่มกันเหนียวไว้ก่อน รอบนี้ 18 มี.ค. 2569 ได้มา 0.2035 เวลาใช้จ่ายก็ คำนวณที่ 100 เยน 20 บาท หรือหาร 5 ไปเลย

ก่อนจะไปชมดอกซากุระ ก็เลยถือโอกาสแวะชมอัตราดอกเบี้ยกันก่อน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ธนาคารกลางญี่ปุ่น ใช้นโยบายการเงินแบบผ่อนคลาย และคงดอกเบี้ยไว้ในระดับต่ำใกล้ 0% เพื่อประคองเศรษฐกิจ หรือแม้แต่อัตราติดลบ เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจที่ซบเซามายาวนาน

ในขณะที่ธนาคารกลางสหรัฐฯ และทั่วโลกปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยอย่างต่อเนื่องรวดเร็ว เพื่อสู้กับวิกฤตเงินเฟ้อ ผลที่ตามมาคือดอกเบี้ยในสหรัฐฯ และยุโรปสูงกว่าญี่ปุ่นมาก นักลงทุนทั่วโลกจึงแห่ขายเงินเยน เพื่อไปถือครองเงินสกุลอื่นหรือสินทรัพย์ที่ให้ดอกผลตอบแทนสูงกว่า

ดอกซากุระเบ่งบาน แต่ดอกเบี้ยร่วงโรย พายุค่าเงิน Yen Carry Trade ถาโถม นักลงทุนกู้ยืมเงินเยน ด้วยต้นทุนต่ำ แล้วไปหาทำกำไรจากส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ย ทั้งแปลงเป็นสกุลเงินอื่น หรือลงทุนในสินทรัพย์ต่างประเทศ เงินทุนไหลทะลักออกมหาศาลต่อเนื่องนานหลายปี ยิ่งซ้ำเติมให้เงินเยนอ่อนค่าลง

ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องดอกเบี้ยแทนคนญี่ปุ่น ดอกซากุระ Cherry Blossom ยังคงสวยสะพรั่ง “ผลิบาน” ตามความหมายตรงตัว ของคำว่า “ซากุระ” ไม่ใช่ดอกบ๊วย ที่จะบ๊วยเป็นที่โหล่ หรือ ดอกท้อ ท้อแท้สิ้นหวัง

พระอิคคิว ที่คนไทยยุค 90 รู้จักกันดีเคยกล่าวไว้ว่า “การตัดซากุระทั้งต้น เพื่อค้นหาดอกไม้ในตอ ย่อมไม่วันพบเจอ แต่แค่เพียงเธอเฝ้ารอสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมา ดอกซากุระมากมายจะผลิบานสวยสะพรั่ง ให้เธอชมดังเช่นทุกปี”

(ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 11)

หลงแรก คือ หลงทัก เลยรู้จัก “โคดาวาริ” ขั้นสุด ณ นิปโปริ (ญี่ปุ่น 9)

2026-06-24T16:29:06.318+07:00

(ญี่ปุ่น 6) (ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 10) (ญี่ปุ่น 11)

เหินฟ้าจากดอนเมือง 11.50 น. หางแดงกางล้อร่อนลงสัมผัสนาริตะยามพลบค่ำ 19.37 น. บรรยากาศนาริตะ มองไปทางไหนก็คลับคล้ายคลับคลา แม้เวลาจะผ่านไปนานมาก มารอบนี้ละอ่อนโตเป็นวัยรุ่นกันหมดแล้ว ทริปนี้ยกตำแหน่งไกด์ให้สองสาว ส่วนสองเฒ่าเป็นลูกทัวร์ พร้อมผจญภัยให้ทั่วโตเกียว

เริ่มโจทย์แรกเลย ออกจากนาริตะไปที่พัก โรงแรม APA Komagome Ekimae ก่อน Skyliner Airport Express ขบวนสุดท้ายจะหมด เจ้าหน้าที่เคาท์เตอร์ Skyliner แสนใจดี บอกให้นั่งไปลงที่สถานี Nippori แล้วค่อยไปต่อสายสีเขียว Yamanote Line อีก 2 สถานี ไปลงที่สถานี Komagome

เราได้ตั๋วกระดาษสีชมพู มาคนละ 2 ใบ เล็กใบ ใหญ่ใบ ราคารวม 10960 เยน ตกคนละ 2740 เยน พอหยิบตั๋วใบใหญ่ที่เขียนว่า Liner Ticket มาดู เฮ้ย! รถออก 21.03 นาที ตอนนี้ 20.50 มีเวลาแค่ 13 นาที ลากกระเป๋า 8 ใบ ที่เต็มไปด้วยของฝากจากเชียงใหม่ ไปชานชาลา Skyliner ที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน

ยื่นตั๋วถามเจ้าหน้าที่ทุกคนที่เจอ ทุกคนน่ารักมาก รีบกุลีกุจอ บอกทางไป Skyliner ด้วยแววตาห่วงใย รถไฟญี่ปุ่นไม่เคยผิดนัดเวลา สิ่งนี้กระมังที่เรียกว่า “โคดาวาริ” こだわり วิถีแห่งความจริงจังของคนญี่ปุ่น อันนำไปสู่มาตรฐานการทำงานที่ได้รับการยกย่องจากทั่วโลก เวลาลงมือทำอะไร เค้าจะทุ่มเทสุดชีวิต

โคดาวาริ สะท้อนผลงานของชาวญี่ปุ่นในแทบทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น ด้านคุณภาพ บริการ ความประณีตบรรจง การใส่ใจรายละเอียดฯลฯ เรื่องความตรงเวลาของรถไฟก็เช่นกัน เคยได้ยินว่าหากผิดพลาดแม้แต่นาทีเดียว ผู้บริหารอาจออกมาโค้งคำนับขอโทษ หรือถึงขั้นลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบเลยทีเดียว

เสียบตั๋วกระดาษใบใหญ่เข้าช่องทางเข้าไม่เปิด เจ้าหน้าที่รีบวิ่งมาช่วยเอาใบเล็กเสียบให้ ขึ้น Skyliner ทันเวลาพอดี รถไฟสายขอบฟ้ามุดอุโมงค์ ข้ามสะพาน ชมบ้านเมืองแปลกตา พอรถไฟเทียบชานชาลานิปโปริ ก็พากันลากกระเป๋าออกมา เป้าหมายต่อไป คือนั่ง JR สายสีเขียวไปสถานีโคมะโกเมะ

ถึงนิปโปริได้ ก็ไม่มีอะไรต้องรีบ โคมะโกเมะ แค่ 2 สถานี แวะตั้งหลักกันก่อน หาขนมกินรองท้องจาก NewDays ข้างประตูทางออก North Gate ระหว่างนั้นก็เตร็ดเตร่ มองหาช่องทางการซื้อตั๋ว JR เพราะเรายังไม่มีบัตร SUICA มองหาตู้ขายตั๋วก็ไม่เห็น เพื่อความชัวร์ ถามเจ้าหน้าที่ดีกว่า

เจ้าหน้าที่หนุ่มหล่อ แต่งตัวคล้ายตำรวจ ยืนแถวนั้นพอดี เลยถามว่าไปซื้อตั๋วโดยสารได้ที่ไหน พร้อมชูตั๋วโดยสารให้ดู เท่านั้นเอง สีหน้าพนักงานหนุ่มก็เปลี่ยนไป แววตาเขม็งเกลียวฉายชัด ชี้หน้าเรา สลับกับชี้ไปตรงเคาท์เตอร์ Skyliner ที่เราเพิ่งเดินออกมา แถมพูดเสียงดัง จนแทบตะโกน ว่า “ยู ซิงๆๆ” เหมือนโกรธใครมา

ลูกสาวตกใจจนหลบมาข้างหลังพ่อ หรือเค้าเห็นเราเป็นต่างด้าวเข้าเมืองผิดกฎหมาย จะให้ร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟังรึ

Content คลิป Reels และ Tiktok เหยียดนักท่องเที่ยวต่างชาติ พรั่งพรูเข้ามาในสมอง ยอมรับว่ากลัว แต่ก็พยายามอธิบายว่า เรามาจากสนามบิน เพิ่งลงจาก Skyliner และกำลังจะไปโคมะโกเมะ แต่ก็ดูไม่เป็นผล

คุณเจ้าหน้าที่ เอาแต่ส่ายหัว บ่นเสียงดังเป็นภาษาญี่ปุ่นยืดยาว หันมาบอก “ยู ซิงๆๆ” เป็นระยะ สักพักเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อนอก จนเราต้องถอยกรูด

สิ่งที่ล้วงออกมา ไม่ใช่ปืน หรือไม้กระบอง แต่เป็น Tablet แล้วหันมาถามเสียงแข็งว่า “ยู อิงลิช” เรารีบตอบโอเค

เจ้าหน้าที่ “ยู ซิง” ใช้วุ้นแปลภาษายืดยาว เต็มหน้า Tablet แต่ขณะกำลังจะยื่นให้อ่าน เค้าเช็คข้อความแล้วเหมือนจะนึกอะไรได้ จึงปิดจอแล้ว ชี้มาที่เรา “ยูๆ” แล้วทำท่าคล้ายวิ่ง ไม่ใช่วิ่งเหยาะๆ แต่เป็นวิ่งจริงจัง ยกเข่าสูงแทบจะแตะหน้าอก ฟันแขนซ้ายขวาเกือบจิ้มรูจมูก คล้ายการวิ่งสวนสนามของทหาร

ขณะกำลังระทึกกับ “ยู ซิง” อยู่กลางโถงสถานี ลูกสาวสะกิดบอกว่า ชานชาลา JR สายสีเขียว อยู่ชั้นล่างนี่เอง เราเลยรีบโค้งขอบคุณแล้วปลีกตัวออกมา คุณเจ้าหน้าที่หยุดวิ่ง หันมาเรียกพร้อมกับชี้ไปทาง Skyliner แต่ไม่ทันแล้ว รีบลากกระเป๋าลงบันไดเลื่อน Yamanote Line ไป Komagome ไม่มีตั๋วคงไม่เป็นไร ไปจ่ายค่าปรับเอาดาบหน้าดีกว่า

ถึงสถานีโคมะโกเมะ เริ่มดึกแล้ว ลากกระเป๋าขึ้นไปบนสถานีแบบเกร็งๆ ร้านรวงกำลังทยอยปิด พอถึงช่องทางออก ลองเอาตั๋วใบใหญ่เสียบก่อน เครื่องไม่รับ งั้นลองใบเล็กบ้าง ทันใดช่องทางออกก็เปิด เสียงถอนหายใจดังพร้อมกันอย่างโล่งอก เดินไปหน้าสถานีก็เจอป้ายโรงแรม APA Komagome Ekimae ห่างแค่ 2 ช่วงตึก ถึงที่พักคืนนี้แล้ว

หลังเช็คอินถึงห้องพัก สิ่งแรกที่ทำคือเล่าเหตุการณ์ที่นิปโปริ แล้วถาม Chat GPT ว่า “ยู ซิง” ที่คุณเจ้าหน้าที่พูด หมายถึงอะไร คำตอบที่ได้ไม่ใกล้เคียงกับคำว่า วิ่ง” หรือคำด่า หรือคำไม่สุภาพใดๆ ในภาษาญี่ปุ่น

Chat GPT เดาว่า เค้าไม่ได้โกรธ เค้าอาจชวนร้องเพลง เลยเล่าให้พี่สาวที่แต่งงานอยู่ญี่ปุ่นมานาน พี่สาวว่าคนญี่ปุ่นจริงจังและใส่ใจคนรอบข้างเสมอ เค้าอาจไม่อยากให้เราพลาด Skyliner ซึ่งอาจหมายถึงตกเครื่องบิน เค้าจึงบอกให้เรารีบวิ่ง แต่ทั้งเค้าและเรา อาจสื่อสารกันได้ไม่ดีนัก

สรุปแบบเดาๆ ตั๋วใบใหญ่คือ ตั๋ว Skyliner ส่วนใบเล็กคือตั๋วเข้าออก Keisie Line ที่จะไปต่อ JR ซึ่งเจ้าหน้าที่ Skyliner ที่นาริตะ น่าจะจัดการมัดรวมให้พร้อมสรรพ ตามมาตรฐาน “โคดาวาริ” ตั้งใจแน่วแน่ให้บริการอย่างดีที่สุด

ส่วนเจ้าหน้าที่ “ยู ซิง” สถานีนิปโปริ คือ “โคดาวาริ” ขั้นสมบูรณ์แบบ ในระดับที่ยิ่งใหญ่ เป็นที่สุด!

ทั่วโลกรู้จักแนวปรัชญา Kodawari มาช้านาน และมักกล่าวขวัญถึงเรื่องดีๆ นี้เสมอว่า “Japan Only” ถ้าเป็นบ้านเราก็เรียก “ญี่ปุ๊น ญี่ปุ่น” เนอะ

(ญี่ปุ่น 6) (ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 10) (ญี่ปุ่น 11)

ได้เวลาเยือนญี่ปุ่นอีกครา ก่อนซากุระจะร่วงโรยรา ไปกับสายฝน (ญี่ปุ่น 8)

2026-05-07T15:19:00.004+07:00

(ญี่ปุ่น 5) (ญี่ปุ่น 6) (ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 10) (ญี่ปุ่น 11)

หากบทกวีคือหน้าต่างสักบาน การอ่านบทกวีคือการเปิดหน้าต่างออกไปเพื่อค้นหา บางทีแค่เหม่อมองออกไปก็เข้าใจ บางครั้งต้องเอื้อมมือออกไปจึงสัมผัสได้ และหลายครั้งที่นอกหน้าต่าง กว้างใหญ่ ลึกซึ้ง ต้องคิดคำนึงอยู่นาน จนพาลอยากปีนออกไป ค้นหาความหมายอันแท้จริงของบทกวี

“โอโนะ โคมาจิ” กวีสาวงามที่โด่งดังในยุคเฮอัน นั่งมองซากุระแล้วร่ายบทกลอนว่า 花の色は　うつりにけりな　いたづらにわが身世にふる　ながめせしまに

เมื่อนำมาแปลโดย Google Translate ประมวลความตามความคาดเดา พออนุมานได้ประมาณ ... “ซากุระสีบางจางหาย สูญสลายโรยรา เพลาฝนพรม จากเยาว์งาม สู่ชรา คอยหาเฝ้ามอง”

ซากุระ สีขาวอมชมพู อุปมาได้ถึงหญิงงาม ความอ่อนวัย สีดอกไม้ที่เปลี่ยนแปลง สูญสลายไปกับสายฝน ตลอดชีวิตในโลกนี้ เฝ้ามองแล้วพร่ำพรรณนา สะท้อนได้ทั้งเรื่องความงาม ความรัก สังขาร ผ่านกาลเวลา เปรียบเปรยทับซ้อนซ่อนเงื่อน

และแล้ว ตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นก็ถูกจองตั้งแต่ต้นปี 2569 เพื่อออกเดินทางช่วงปลายมีนาคม ด้วยเหตุว่าเครดิตที่สายการบินยกเลิกเที่ยวบินไปเกาหลีใต้ ยังติดค้างอยู่ตั้งแต่ยุคโควิด และต้องใช้ให้หมดก่อนเมษายนปีนี้ ด้วยเที่ยวบิน XJ เท่านั้น ไม่งั้นยอดเครดิต จะปลิดปลิวไปดังกลีบซากุระกลางพายุใหญ่

ตั๋วดอนเมือง-โซล ที่จ่ายข้ามปีตั้งแต่ 2562 ถูกยกเลิกเพราะโควิดต้นปี 2563 จึงได้แปลงร่างเป็น ดอนเมือง-นาริตะ ในปี 2569 ในราคาที่ต้องจ่ายเพิ่มอีกพอสมควร ตามราคาค่าบินที่ห่างกันถึง 7 ปี แต่ก็ยังนับว่าโชคดี ที่จองก่อนสงครามปิดช่องแคบฮอร์มุซ จะมีบ้างก็เลื่อนเวลาเล็กน้อย ไม่ถึงกับข้ามวัน

ส่วนที่คิดไม่ทัน คือเรื่องที่พัก ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เป็นช่วงเทศกาลชมดอกซากุระ จัดเป็น High Season ของญี่ปุ่น ห้องพักในโตเกียวเริ่มเต็มตั้งแต่ต้นปี ต้องจองล่วงหน้าเนิ่นๆ ไม่งั้นไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ๆ แต่ที่แน่นอนๆ ก็คือ ราคาที่พักช่วงเทศกาลฮานามิ มักจะแพงกว่าราคาในช่วงอื่นของปี

ช่วงปลายฤดูหนาวถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ เมืองไทยเริ่มร้อน แต่ญี่ปุ่นอากาศกำลังดี ลานสกียังมีหิมะ ซากุระก็กำลังจะบาน มหาวิทยาลัยหรือโรงเรียนไทย เริ่มปิดเทอม สมาชิกครอบครัวจะมีเวลาว่างตรงกันก็ช่วงนี้

เมื่อสมาชิกทุกคนพร้อม ก็น้อมรับทุกราคา สัญญาว่าจะใช้ทุกเยนให้คุ้มค่า ไม่ว่าจะเพราะมนต์เสน่ห์แห่งแดนปลาดิบ หรือเครดิตสายการบิน ที่กำลังจะปลิดปลิวไปเยี่ยงซากุระกลีบบาง ดังบทกวีของโอโนะ โคมาจิ

(ญี่ปุ่น 5) (ญี่ปุ่น 6) (ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 10) (ญี่ปุ่น 11)

ข้อเข่าจะเสื่อมไหม ถ้าเราปั่นจักรยานจากเชียงใหม่ ไป ทัชมาฮาล

2026-01-30T16:42:00.006+07:00

ขอบคุณ STRAVA แอพฯ ออกกำลังกายโหลดฟรี ที่ผมมีติดมือถือมาตลอดหลายปี แจ้งให้ทราบว่า ปี 2568 ที่ผ่านมา ผมปั่นจักรยานไปได้ทั้งหมด 3,125 กิโลเมตร

ระยะทางดังกล่าว หากเทียบแล้ว พอๆ กับการปั่นจักรยานจากเชียงใหม่ ไปทัชมาฮาล ประเทศอินเดียเลยทีเดียว

ตัวเลขระยะปั่นทั้งปี กระตุ้นโดปามีนให้พลุ้งพล่าน อยากปรับเป้าหมายใหม่ในปีนี้ ให้ไกลออกไปอีก เอาสถิติมาสร้างแรงบันดาลใจ ให้อยากออกกำลังกายเพิ่มมากขึ้น

ที่สำคัญ เรื่องนี้จะรู้คนเดียวไม่ได้ ต้องขอโพสต์อวดเพื่อนๆ ไม่งั้นจะไม่สบายใจ เทคโนโลยี AI อย่าง Gemeni ช่วยเนรมิตภาพโปรไฟล์ ไปยืนปั่นอยู่หน้าทัชมาฮาล ออกมาได้อย่างเนียนๆ

ตัวจริงปั่นเล่นไปมาอยู่เชียงใหม่ แค่วันละ 10 – 20 กม. แถมไม่ได้ปั่นทุกวัน ถ้าปั่นไปอินเดียจริงๆ ไม่น่ารอด

บางวันมีเวลา มีใจติดลม ก็ปั่นลากยาว เกิน 50 กม. บ้าง แต่ก็แค่นานๆ ครั้ง สังเกตว่าวันไหนถ้าปั่นทางไกลเกิน 50 กม. ขึ้นไปเมื่อไร คืนนั้นเวลาก้าวเดินขึ้นลงบันได ต้องใช้มือช่วยค้ำยันหัวเข่า กลัวหัวเข่ามันจะหลุดออกมาให้ได้

นอนปวดเข่าไปก็นึกจินตนาการไปถึงโฆษณาก็อกน้ำยี่ห้อหนึ่ง ที่มีหุ่นยนต์มาคอยโยกแขนเปิดปิดหัวก๊อก หมุนไปมาหลายล้านรอบ จนหุ่นยนต์พังไปแล้ว แต่หัวก๊อกยังไม่พัง แสดงถึงความแข็งแกร่งของก๊อกน้ำ

แล้วข้อเข่าของเราจะเป็นอย่างไร ถ้าเราชอบปั่นจักรยาน ปั่นบ่อยๆ ปั่นทางไกล ในระยะยาวจะทำให้หัวเข่าเราพังหรือมีโอกาสเป็นโรคข้อเข่าเสื่อมได้ไหม

แอบไปหาข้อมูลในกลุ่มนักปั่นมา เค้าว่า ที่ปั่นจักรยานแล้วเจ็บเข่า สาเหตุมาจากส่วนใหญ่เกิดจากกล้ามเนื้อรอบข้อต่อไม่แข็งแรงพอ เพราะนานๆ ปั่นทีแต่ปั่นยาว ไม่ได้ปั่นอย่างสม่ำเสมอ หรือค่อยๆ เพิ่มระยะทีละน้อย

การปรับรถจักรยานให้เหมาะสมกับสรีระก็สำคัญ ถ้าเป็นมืออาชีพเค้าจะไปปรับ Bike Fitting ซึ่งมีค่าใช้จ่ายหลายพัน แต่เรามือสมัครเล่น หาข้อมูลในกูเกิล แล้วปรับตาม เอาให้สบายตัว สบายใจ ก็แล้วกัน

อย่างระดับความสูงของเบาะ ก็กะเอาคร่าวๆ ว่าขณะปั่น นั่งบนเบาะให้เต็มตูด แล้วเหยียดขาตรง ถีบบันไดลงเกือบสุด พอให้ได้น้ำหนักเต็มเท้า มันก็จะเกือบสุดพอดี ที่เหลือระยะองศาทั้งหลาย ถ้าก้มไปแล้วเมื่อย ก็ขยับออกมาอีกนิดนึง คันนี้ผิดไซส์มาตั้งแต่ตอนซื้อ จะเปลี่ยนทั้งคันก็ใช่ที่ ปรับกันไปมาหลายปี จนคุ้นชินกับมันไปละ

ส่วนเรื่องที่กังวลว่า ปั่นไประยะเวลานานๆ จะเป็นโรคข้อเข่าเสื่อมหรือไม่นั้น มีข้อมูลวิจัยออกมาว่า การปั่นจักรยาน กลับเป็นกีฬาที่เหมาะสมสำหรับผู้มีอาการปวดข้อเข่า หรือผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อม

การปั่นจักรยาน ทำให้เกิดแรงกระแทกที่ข้อเข่าน้อยมาก ตรงข้ามข้อเข่าที่ขยับงอเบาๆ ทำให้ขยับได้ลื่นไม่ติด ปั่นไปนานๆ กล้ามเนื้อรอบๆ ข้อเข่าจะแข็งแรงขึ้น ช่วยรับแรงกระแทกบริเวณข้อเข่าอีกเด้ง

คนที่ข้อเข่าเสื่อม ไม่ได้หมายความว่า ห้ามใช้มัน ห้ามปั่น ห้ามเดิน ห้ามวิ่ง เดี๋ยวมันจะพังเพิ่ม แต่ตรงกันข้าม การไม่ขยับ ไม่ออกกำลังกาย ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง ไม่เพียงพอที่จะพยุงให้ข้อมันเสถียร

จักรยานเป็นการออกกำลังกายที่มีแรงกดลงข้อไม่แรงเกินไป ถ้าปั่นสม่ำเสมอ กล้ามเนื้อรอบข้อจะแข็งแรงขึ้น ช่วยรับแรงแทนข้อ ลดสารก่ออักเสบในข้อ ช่วยกระจายน้ำไขข้อ หล่อเลี้ยงกระดูกอ่อน ทำให้ข้อเสื่อมช้าลง

สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่าย่ามใจ เห็นเค้าว่าปั่นแล้วดี พี่ก็อย่าตบเกียร์สูง ยืนโยกขึ้นดอยแซงมอเตอร์ไซค์บนโค้งขุนกันฯ หรือไหลวิบากลงดาวน์ฮิลล์ดอยปุย ทุกอย่างที่ไม่ได้ถูกฝึกมาอย่างดี แล้วห้าวเป้ง ย่อมก่อให้เกิดความหายนะได้ สิ่งที่จะพังไปก่อนหัวเข่า อาจเป็นหัวอย่างอื่น เช่นหัวใจ หยุดเต้นเป็นต้น

ปั่นรถถีบไป โลหะปราสาท วัดเมืองปง เดินขึ้น-ลงบันได 848 ขั้น

2025-11-21T18:49:00.002+07:00

ปั่นจักรยานมานานหลายปีในฐานะนักปั่นสมัครเล่น โดยไม่เคยคาดหวังว่า จะต้องมีการไต่ระดับ ไปเป็นนักปั่นสมัครจริง สายบ้าพลังหรือสายอุปกรณ์ ก็ไม่ไหว แค่เอาตัวรอดในภาวะคับขันได้ก็บุญแล้ว อาจมีเปลี่ยนยางบ้าง เปลี่ยนหมวกบ้าง กางเกงปั่นบ้าง ถ้าปั่นแล้วมันไม่สบายหัว หรือตูด ก็ปั่นไม่สนุก

ถ้าจักรยานอยู่กลางหว่างขา แล้วดันไร้เป้าหมาย ก็มักจะไหลไปตั้งหลักก่อนที่ ไร่แม่เหียะ มช. ตามความรู้สึกคือเป็นศูนย์กลางของเส้นทางปั่นจักรยานสายใต้เชียงใหม่ ฝั่งเชิงดอยสุเทพ ที่มีซอกซอยให้ปั่นทะลุออกไปได้หลายทาง ทั้งอำเภอหางดง สะเมิง แม่วาง สันป่าตอง ขึ้นอยู่กับแรงปั่น แรงฝัน อารมณ์ และเวลาว่าง

เส้นทางหนึ่งที่มักปั่นจากไร่แม่เหียะ คือทะลุออกไปทาง “ป่าในเมือง” หน่วยพิทักษ์อุทยานฯ ทป.4 แม่เหียะ อ้อมหลังดอยคำ ไปตามถนนแม่เหียะใน-บ้านปง นักปั่นรุ่นเก่าเรียกเส้นทางดอยกอม แต่ก่อนเป็นทางลูกรัง ปัจจุบันทางสวยสงบ ร่มรื่น จะโผล่ออกถนนใหญ่ หางดง-สะเมิง บริเวณบ้านปง แถวๆ โรงแรมวีรันดา ไฮรีสอร์ท

จากบ้านปง ถ้าเลี้ยวซ้าย จะวนกลับเข้าเมือง เส้นคลองชลฯ ถ้าเลี้ยวขวา จะไปอำเภอสะเมิง ผ่านทางชันๆ ของโค้ง 7 พับ ก่อนถึง ศาลา 12 สิงหา จุดเช็คอินยอดนิยม ของนักปั่นสายดอย

ไม่ว่าจะมาจากทางไหน ทุกครั้งที่ผ่านบ้านปง จะมีจุดสังเกตเด่นอย่างหนึ่ง ที่ทำให้ทราบว่าแถวนี้คือบ้านปง นั่นคือ จะมีสิ่งก่อสร้างคล้ายเจดีย์ ปราสาทราชวัง หรือวัดที่ยังสร้างไม่เสร็จ บนม่อนดอยสูงข้างทาง สะดุดตาทุกครั้งที่ผ่านไปมา ประมาณในใจว่า เห็นมาไม่ต่ำกว่า 10 ปี ขึ้นไป แค่ไม่รู้ว่าสถานที่นั้น คืออะไรเท่านั้นเอง

จนระยะหลังๆ ปีสองปีมานี้ ยิ่งเห็นชัดขึ้นว่า เป็นสิ่งปลูกสร้างรูปทรงปราสาท เคยคิดว่าจะปั่นไปสำรวจสักวัน เดาเอาว่าเป็นวัด แต่ไม่รู้จัก ไม่รู้จักทาง เค้าสร้างเสร็จหรือยังก็ไม่รู้ กลัวปั่นขึ้นไปแล้วหลงทางกลางดอย หรือเจอทางตัน มันจะเหนื่อยฟรี เพราะเรี่ยวแรงเราไม่ได้มีมากมายเหมือนสายบ้าพลัง สรุปไม่มีบุญได้ขึ้นไปสักที

ตราบจนได้จังหวะเวลา บุญพาวาสนาส่ง เมื่อรุ่นพี่นักปั่นฯ ได้โพสต์รีวิว ใน FB ไปนมัสการพระบรมสารีริกธาตุ ณ โลหะปราสาท บนยอดดอยบ้านปง คลิกดูภาพไป ก็มั่นใจว่าน่าจะเป็นปราสาทเดียวกันที่เคยเห็นบ่อยๆ หลังจากกดหัวใจส่งไปทาง FB แล้ว ก็รีบไปส่องจุดเช็คอิน เปิดแผนที่หาโลหะปราสาท พระธาตุศรีเมืองปง วัดอรัญญวาส

แล้วบ้านปงก็แค่ปากซอย วัดอรัญญวาส หรือวัดบ้านปง อยู่ไม่ไกลจากปากทางดอยกอม ปั่นไปก็คอยเงยหน้ามองหาโลหะปราสาท สีขาวเด่นสง่า แจ่มจ้าตัดกับทิวป่า เพิ่งสังเกตว่ามีป้ายบอกทางไปโลหะปราสาทหลายจุด ทางเข้าออกก็มีหลายทาง ซอยแถวนี้เชื่อมทะลุกัน แวะอุดหนุนร้านค้าชุมชนในซอยบ้างก็ดี

โลหะปราสาท ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงชันข้างหลังวัด ยิ่งใกล้ ยิ่งแหงนมองขึ้นไปคอตั้งบ่า เมื่อมาถึงหน้าวัด รถทุกคันให้เลี้ยวซ้ายไปจอดที่ลานจอดข้างวัด เพราะทางขึ้นไป เป็นทางแคบ คดเคี้ยวและสูงชัน ขึ้นลงสวนทางกันลำบาก สุ่มเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ จึงไม่อนุญาตให้นำรถทุกชนิดขึ้นไปเองเด็ดขาด

โดยทางวัดได้จัดให้มีจุดบริการ รถรับ-ส่ง ขึ้น-ลงโลหะปราสาท ศรัทธาญาติโยม นักท่องเที่ยว สามารถใช้บริการและร่วมทำบุญ ชำระหนี้สงฆ์ ช่วยบำรุงค่ารถได้ เพียงท่านละ 40 บาท จุดพักคอยสะดวกสบาย มีร้านค้าชุมชน บริการห้องน้ำสะอาด จอดรถได้ปลอดภัย

ส่วนท่านที่ประสงค์จะขึ้นไปนมัสการพระบรมสารีริกธาตุ บนโลหะปราสาท โดยทางธรรมชาติ หรือเดินขึ้นบันได จอดรถเสร็จแล้ว ให้เดินเข้าไปในวัดก่อน แวะไหว้พระทำบุญก่อนก็ได้ อย่าลืมถอดเกิบตามป้ายที่หน้าโบสถ์ แล้วค่อยเดินทะลุซุ้มประตูออกวัดไปฝั่งด้านขวา เลียบคลองแม่ท่าช้างไป ก็จะเจอซุ้มทางขึ้นบันใด

บันใดปูนไต่เลาะเลียบสันดอยขึ้นไป โค้งเว้าตามมิติธรรมชาติ ตั้งใจจะเดินนับขั้นบันไดไปเรื่อยๆ แต่พอไปได้สักพัก ดอยเริ่มสูง วิวเริ่มสวย เหงื่อเริ่มชุ่มหลัง หายใจเริ่มไม่ทัน แวะนั่งกินลมชมวิวสักพักก่อน พอจะลุกเดินอีกที ลืมไปละว่าขั้นที่เท่าไร ความเหนื่อยมีผลต่อสมาธิ แต่ลืมนับขั้นบันได ยังไม่เจ็บใจเท่าลืมหยิบน้ำดื่มที่จักรยานขึ้นมาด้วย

ในที่สุดก็เดินขึ้นบันไดปูน ทะลุป่าทึบมาจนสุดทาง ถึงชั้นแรกของโลหะปราสาท ถอดรองเท้าใส่ในตู้ให้เรียบร้อย แล้วก้าวเดินต่อไปบนบันไดกระเบื้องอันงดงาม ใครนับขั้นบันไดขึ้นมา เลิกนับได้เลย เพราะต่อจากนี้ไปมีบันไดทางเชื่อมขึ้นและลงล้อมรอบปราสาทให้เลือกเดิน หลายต่อหลายทาง ขั้นบันไดไม่น่าจะเท่ากัน

ส่วนยอดเจดีย์ทรงปราสาทแบบล้านนาประยุกต์ ที่เงยหน้าขึ้นไปเห็นอยู่ลิบๆ อยู่ชั้นสาม ใช่แล้วเราอยู่แค่ชั้นแรก เหมือน Stairway to heaven ยังต้องขึ้นบันไดไปอีกไกล โดยตัวปราสาทที่ลดหลั่นกันสามชั้น หมายถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ส่วนผังรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส หมายถึง อริยสัจ 4 ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค

ชั้นแรก ภายในแนวกำแพงแก้ว ล้อมรอบด้วยลานประทักษิณ มีประติมากรรมช้างค้ำ 8 เชือก หมายถึงชัยชนะของพระพุทธเจ้า 8 ประการ บันไดสิงห์นำขึ้นไปยังชั้นสอง ประดับด้วยช้างเอราวัณ 8 เชือก แสดงถึงสรวงสวรรค์ ที่สถิตของทวยเทพ มีท้าวจตุโลกบาลประจำแต่ละทิศ และชั้นสูงสุด คือยอดเจดีย์ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ แวดล้อมด้วยซุ้มปราสาท 28 ซุ้ม แสดงถึงพุทธบัลลังก์ สถานที่ประดิษฐานพระพุทธเจ้า 28 พระองค์

รถที่บริการพานักท่องเที่ยวขึ้นมา จะจอดส่งประตูทางเข้า และถอดรองเท้าฝากไว้ที่ศาลาด้านหน้าในศาลามีตู้แช่น้ำดื่มเย็นๆ ไว้ต้อนรับ โดยให้บริจาคตามจิตศรัทธา จริงๆ ถ้ามีอีกสักตู้ไปตั้งไว้ที่ฝากรองเท้าข้างหลัง ตรงบันไดคนเดินขึ้นมา น่าจะมีศรัทธาบริจาคกันเยอะ เพราะเดินขึ้นบันไดมา เหนื่อยกว่าคนนั่งรถขึ้นมาหลายเท่านัก

โลหะปราสาทสวยสะดุดตา เมื่อมองลงมาวิวสวยสะดุดใจ ยอดปราสาทมีทั้งหมด 120 ยอด ยอดฉัตร 60 ยอด ช่อดอกไม้ทิพย์ 60 ช่อ สร้างขึ้นเพื่อแสดงความจงรักภักดีในวาระครบรอบ 60 ปี แห่งการครองราชย์ของรัชกาลที่ 9 นับเป็นสถาปัตยกรรมทรงปราสาทมียอดเป็นโลหะ แห่งที่ 4 ของโลก ที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปี 2567 นี่เอง

นมัสการพระบรมสารีริกธาตุ พร้อมเดินชมโลหะปราสาทโดยรอบสมดังตั้งใจแล้ว ก็เดินกลับทางบันไดที่ขึ้นมา ทำบุญช่วยให้เย็นใจ ได้ดื่มน้ำช่วยให้เย็นกาย สมาธิกลับมาแล้ว ตั้งใจแน่วแน่ นับขั้นบันไดตั้งแต่ก้าวแรกที่ก้าวลงบันไดปูน ครบ 100 ขั้นก็หยุด พักตั้งสติทีหนึ่ง กันลืม

สรุปลงมาถึงพื้นที่เหยียบดิน มีบันไดทั้งหมด 848 ขั้น อีกวันรีบหาซื้อสลากจากแอพเป๋าตัง ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

วันออกสลาก เปิดดูอีกที ข้อความเค้าว่า “วันนี้อาจไม่ใช่วันของเรา เจอกันใหม่ในโอกาสหน้า”

เดินแบกน้ำกลับโรงแรมอยู่หลายวัน เพิ่งรู้ว่ามี Carrefour อยู่บนหัวนอน (ไต้หวัน 13)

2025-08-29T13:54:00.007+07:00

(ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

บ่อยครั้งที่การเดินทาง แอบกระซิบบอกเบาๆ ว่า ยังมีอะไรที่เราไม่รู้อีกมาก และแม้ว่าเส้นทางที่ไปเยือน จะไม่ได้แตกต่างจากบ้านเรา หรือเมืองอื่นๆ ที่เคยผ่านมาเท่าไรนัก แต่ก็ไม่เคยมีที่ไหน เหมือนกันทั้งหมดเสียทีเดียว ระหว่างทาง มันต้องมีการเรียนรู้ใหม่บ้าง มากน้อยแล้วแต่จะสัมผัสรับรู้เอง

ไต้หวัน ดูจะไม่ค่อยแตกต่างจากเมืองอื่นๆ ในประเทศจีนที่เคยไปมา อย่างการพักอยู่ในย่านซีเหมินติง ก็เหมือนไปฮ่องกง แล้วเลือกพักย่านจิมซาจุ่ย หรือไปเซินเจิ้น เลือกพักย่านตงเหมิน อาหารเครื่องดื่มในเมืองท่องเที่ยวทั่วโลก ก็มักจะราคาสูงกว่าท้องตลาด เพราะเป็นราคาขายให้กับนักท่องเที่ยว

มาพักอยู่วันแรกๆ ซื้อน้ำเปล่าจาก Family Mart ขึ้นไปสำรองไว้ เผื่อน้ำเปล่าที่โรงแรม New World Hotel มีให้ไม่พอ มากันหลายคน ยังอยู่แถวนี้อีกหลายวัน ราคาน้ำเปล่าขวดเล็ก เริ่มต้นขวดละ 6 NTD ก็เลยตัดสินใจซื้อขนาด 2.2 ลิตร ราคา 35 NTD เพราะดูจะคุ้มค่ากว่าซื้อขวดเล็ก

ระยะทางที่ต้องเดินแบกน้ำไปโรงแรม ประมาณ 2 ช่วงไฟแดง ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่กลัวคอแห้งกลางทาง เลยแวะดูเครื่องดื่มอื่นเผื่อไว้ อย่างเบียร์ Taiwan กระป๋องละ 51 NTD เบียร์นอกอย่าง Heineken 69 NTD ถ้าเทียบราคาน้ำเปล่ากับเบียร์ เป็นราคาเงินบาท ก็ไม่แพงมาก ใกล้เคียงร้านสะดวกซื้อบ้านเรา

ว่ากันว่า ถ้าอยากรู้ว่าเมืองที่ไป เค้ากินอยู่กันอย่างไร ค่าครองชีพประมาณไหน ให้ไปดูที่ตลาดสด วันที่ไปไหว้พระวัดหลงซาน ก็ลองแวะเข้าไปดูของในตลาดสดที่อยู่ใกล้ๆ ผักผลไม้ เนื้อสัตว์ ก็เหมือนเดินในตลาดสดบ้านเรา แต่มองหา น้ำดื่มกับเบียร์ไม่เจอ เลยไม่รู้จะเทียบราคากับร้านสะดวกซื้อใกล้บ้านได้ยังไง

จนใกล้จะถึงวันกลับ เปิดแผนที่ใน Google Map เพื่อจะเดินหาซื้อของฝาก จากใกล้ๆ โรงแรม New World Hotel ที่เราพักมาหลายวัน พลันสะดุดตากับห้างสรรพสินค้าใกล้ฉัน Carrefour Market ตำแหน่งของหมุด แทบจะทับอยู่กับโรงแรมที่พักอยู่ คืออะไรยังไง ไหนลองให้ GPS พาเดินไปชมให้หายสงสัยหน่อย

หมุดไม่ได้ปักผิด จากหน้าโรงแรม เลี้ยวซ้ายไป ตึกติดกัน มีช่องทางเข้าเล็กๆ ที่เราเดินผ่านก็หลายครั้ง แต่ไม่ได้สังเกตเลยว่า มีทางเดินลงบันใดไป มีห้าง Carrefour Market อยู่ชั้นใต้ดิน กว้างขวางใหญ่โต มีสินค้าอุปโภคบริโภคครบครัน และหากดูจากตำแหน่ง GPS เราเดินย้อนกลับมา ใช่ละ มันคือใต้โรงแรมที่เราพักอยู่จริงๆ

ได้เช็คราคาสินค้าสมใจ จากที่เคยเดินแบกน้ำ 2.2 ลิตรผ่าน 2 ไฟแดงกลับโรงแรม ในราคา 35 NTD ใต้โรงแรมเราขายน้ำดื่ม 6 ลิตร แค่ 40 NTD ส่วนเบียร์ TAIWAN จาก 51 เหลือ 43 NTD เบียร์นอก Heineken จาก 69 เหลือ 60 NTD สินค้าก็มีหลากหลาย ของกินของใช้ อาหารพร้อมทาน มีโต๊ะให้ลูกค้านั่งทานอีกต่างหาก

คืนนี้หากน้ำหมดไม่ต้องเดินไกล ไปซื้อของแพงอีกแล้ว นอนเฝ้าของดีราคาถูกอยู่นาน ใครคิดถึงบ้าน เบียร์ไทยเค้าก็มีขายนะ ช้างแพ็ค 6 กระป๋อง 270 NTD ตกกระป๋องละ 45 สิงห์ขวดเล็ก 43 NTD ราคาไม่หนีเมืองไทย สมกับเป็น Hypermarket ระดับโลกใกล้ฉันจริงๆ

(ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

จากโรงสาเก สู่สวนสร้างสรรค์ Huashan 1914 Creative Park (ไต้หวัน 12)

2025-06-06T15:56:00.007+07:00

(ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 13)
ก่อนดอกไม้จะผลิบาน ก่อนความฝันอันแสนหวาน ก่อนรัฐบาลพลัดถิ่นของนายพลเจียง ไคเชก จะหนีไอระอุของสงครามกลางเมือง ถอยร่นจากแผ่นดินใหญ่มายังเกาะไต้หวัน ในปี พ.ศ. 2492 โรงผลิตสาเกแห่งหนึ่ง กลางเมืองไทเป ได้หมักบ่มข้าวให้กลายเป็นแอลกอฮอล์ หล่อเลี้ยงนักดื่มพื้นถิ่น มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2457

ในอดีตย่านนี้ชื่อ ฮว๋าซาน (華山) ต่อมาเมื่อไต้หวันตกอยู่ภายใต้อาณานิคมของญี่ปุ่น ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขต "Kabayama" เพื่อเป็นเกียรติแก่ คาบายามะ สุเกโนริ ผู้สำเร็จราชการญี่ปุ่นคนแรกของไต้หวัน พอญี่ปุ่นประกาศผูกขาดสินค้าแอลกอฮอล์ ก็ได้เข้ามายึดโรงสาเกแห่งนี้ และได้เปลี่ยนเป็น โรงงานไวน์ Taihoku

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อสาธารณรัฐจีน เข้ามาปกครองไต้หวัน เขตคาบายามะ ก็ถูกเปลี่ยนชื่อกลับไปเป็นเขตฮว๋าซาน ดังเดิม แต่โรงบ่มไวน์ไทโฮคุ ก็ยังผลิตไวน์ กลั่นเหล้าองุ่น เรื่อยมาจนถึงปี พ.ศ. 2530 มีการสร้างโรงบ่มไวน์แห่งใหม่ อาคารแห่งนี้จึงได้ถูกปล่อยทิ้งร้าง และกลายกลับไปเป็นทรัพย์สินของรัฐบาล

ปี 2535 รัฐบาลมีแผนจะใช้เป็นที่ตั้งอาคารของราชการ แต่ก็ถูกยกเลิกไป โรงบ่มไวน์เก่าไทโฮคุ เลยถูกทอดทิ้งอย่างไร้ค่า ต่อมาในปี 2540 กลุ่มคณะละคร Golden Bough Theatre ได้พากันเข้าไปเปิดการแสดงในอาคารร้างแห่งนี้ แต่กลับกลายเป็นว่า กลุ่มศิลปินถูกจับข้อหาบุกรุกและละเมิดทรัพย์สินของรัฐบาล

การดำเนินคดีกับกลุ่มศิลปินที่บุกรุกโรงไวน์เก่า ทำให้กลุ่มศิลปินไต้หวัน รวมทั้งภาคประชาชน ต่างออกมาเคลื่อนไหว เรียกร้องให้รัฐบาลทบทวนนโยบายที่มีต่อพื้นที่รกร้างไร้ประโยชน์ ให้ปรับเปลี่ยนการบริหารจัดการอดีตเหล่านั้น ให้ออกมางดงาม เป็นพื้นที่สร้างสรรค์ทางศิลปะและวัฒนธรรม ทำให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุด

สุดท้ายดอกไม้งาม ท่ามกลางตึกร้างกลางเมืองก็เบ่งบาน ปี 2542 รัฐบาลได้เนรมิตพื้นที่โรงสาเกเก่า ให้กลายเป็น “Huashan 1914 Creative Park” สวนแห่งความคิดสร้างสรรค์ ตามชื่อเดิมคือ Huashan ตัวเลข 1914 คือปี ค.ศ. ที่เริ่มผลิตสาเกออกจำหน่าย และในปัจจุบันคือพื้นที่สร้างสรรค์กำไรมหาศาล จากอุตสาหกรรมท่องเที่ยว

แนวคิด Cultural and Creative Park คือการนำพื้นที่ในอดีตที่ถูกทอดทิ้ง สิ่งปลูกสร้างรกร้างไร้ประโยชน์ กลับมาบริหารจัดการใหม่ ในฐานะพื้นที่สาธารณะแนวสวนสร้างสรรค์ ทางศิลปวัฒนธรรม และได้กลายเป็นมาตรฐานการท่องเที่ยวใหม่ของไต้หวัน ไม่ว่าจะไปเที่ยวเช็คอินอยู่แถวไหน ก็มักจะเจอสวนศิลปวัฒนธรรมแทบทุกมุมเมือง

“Huashan 1914 Creative Park” เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมของไต้หวัน พื้นที่ส่วนใหญ่ใช้สำหรับจัดแสดงผลงานศิลปะและการแสดง ทุกวันมักคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวที่มาเช็คอินชิลล์ๆ กลุ่ม ศิลปิน วัยรุ่นวัยเรียน ก็เอาผลงานมาโชว์ มาแสดงสด มาขายงานศิลปะ บ้างก็มาค้นหาชีวิต มาใช้ชีวิต ว่ากันไป

ในอาคารจัดแสดงนิทรรศการ ส่วนมากเป็นผลงานนักศึกษา เน้นหนักไปทางสื่อศิลปะยุคใหม่ จำพวกกราฟิกคอมพิวเตอร์ เกมส์ ผสานศิลปะและเทคโนโลยีเข้าด้วยกัน ขณะเข้าไปชมบรรยากาศก็จะคล้ายกับอยู่ในยานอวกาศทันสมัยล้ำยุค แต่พอเดินออกมาก็พบว่าหลงอยู่ท่ามกลางโรงสาเกเก่ากลิ่นอายวินเทจ

อาคารจัดแสดงคอนเสิร์ต และโรงภาพยนต์ก็จะมีคิวแสดงของศิลปินอยู่เรื่อยๆ ซึ่งแถวนี้ สามารถพบศิลปินอิสระได้ทั่วไป เพราะอิสระคือแสดงอะไร ที่ไหน เมื่อไรก็ได้ ศิลปินพร้อมแสดงสดอยู่ทุกซอกมุมของ Creative Park ส่วนโรงภาพยนตร์ ดูจากโปรแกรมฉายแล้ว ก็น่าจะออกแนว Indie เพื่อให้สมศักดิ์ศรีพื้นที่แห่งความคิดสร้างสรรค์

ศิลปินก็เป็นมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดา ต้องกินต้องใช้ ศิลปินต้องทำมาหากิน ศิลปินไส้แห้งอาจมีผลต่อการรังสรรค์ผลงานได้ ดังนั้นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้อย่างเด็ดขาดใน Huashan 1914 Creative Park ก็คือร้านค้า ร้านจำหน่ายงานศิลปะ ร้าน Art Toy ร้านของฝาก ของที่ระลึก ร้านกาแฟ ร้านอาหาร พร้อมให้บริการ เรื่อยๆ แทบทุกซอกมุม

(ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 13)

ไหว้ทวยเทพ วัดหลงซาน บูชาเครื่องราง ย่านเมืองเก่าไทเป (ไต้หวัน 11)

2025-04-25T17:06:00.006+07:00

(ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

หมู่บ้านแมวหูต่ง ชวนให้คิดอะไรได้หลายอย่าง แมวเป็นสัตว์เลี้ยงที่มีเสน่ห์ ผู้คนมากมายหลงรักแมว เพราะแมว น่ารักกว่าเสือ มนุษย์ไม่กลัวแมว แต่กลัวเสือ เลยเลือกที่จะเลี้ยงแมว มากกว่าเลี้ยงเสือ ความกลัวเป็นผลให้มนุษย์ดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ ถ้าบรรพบุรุษเราไม่กลัวเสือ มนุษย์อาจกลายเป็นอาหารของเสือ จนสูญพันธุ์ไปหมดแล้วก็ได้

แมวหูต่งก็แสนเชื่อง นอนเล่นให้เกาคางไม่กลัวผู้คน ถ้าจะเทียบกันแล้ว ไต้หวันอาจคล้ายลูกแมวน้อย น่ารักแสนซน ที่กำลังถูกจ้องมองจากพี่เสือจีนแผ่นดินใหญ่ หากวันใดน้องแมวประกาศเอกราชจากอ้อมอกพี่เสือ ลูกแมวน้อยจะเป็นอย่างไรบ้าง เรื่องบางอย่าง ไม่ต้องพยายามเข้าใจทุกอย่างก็ได้ แค่สัมผัสทุกเรื่องด้วยใจก็พอ

โลกมีสิ่งที่เข้าใจง่าย กับยาก เรื่องไหนมันยาก อาจต้องใช้เวลา หรือให้โอกาส สักวันเมื่อเข้าใจแล้ว เราอาจจะรักมันก็ได้ ถ้าเรื่องทางโลกมันยาก ลองหันเข้าหาเรื่องทางธรรมกันบ้าง จะเป็นสายพุทธะ สายตื่นธรรม หรือสายมูเตลู มาถึงไต้หวันแล้วก็ไม่ควรพลาด ไปสักการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่ง วัดหลงซาน วัดเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงตั้งอยู่กลางเมืองไทเป

วัดหลงซาน ตั้งอยู่ในแถบย่านเมืองเก่าไทเป แม้จะไม่เก่าแก่ที่สุด แต่ก็สร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2281 ตรงกับบ้านเรา รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ แห่งอาณาจักรอยุธยา โดยแต่เดิมชาวฝูเจี้ยนจากจีนแผ่นดินใหญ่ ได้สร้างขึ้นเพื่อสักการะเจ้าแม่กวนอิมเป็นหลัก ต่อมาก็มีเทพเจ้าองค์อื่นๆ ตามความเชื่อของชาวจีนอีกมากกว่า 100 องค์

การบูชาเทพเจ้าทั้งหลายของวัดหลงซาน จัดระเบียบให้เดินขอพรเป็นวันเวย์ วนจากขวาไปซ้าย โดยให้เข้าประตูมังกร ทางด้านขวา เข้ามาจะมีธูปให้จุดไหว้บูชาได้ฟรี กระถางธูปตรงกลางลาน สำหรับสักการะบูชาเจ้าแม่กวนอิม ถัดไปคือเทพเทียนกง และเทพเจ้าองค์อื่นๆ สักการะขอพรเรียบร้อยแล้ว ให้ออกประตูเสือ หรือประตูทางซ้าย

กองทัพเทพเจ้าในวัดหลงซาน มาจากความศรัทธาทางศาสนา ทั้งพุทธ เต๋า และขงจื้อ เทพแต่ละองค์ก็จะเสริมพลังทางใจ ให้แก่ผู้มาขอพร ตามความโดดเด่นของแต่ละท่าน อาทิ เจ้าแม่ทับทิม ท่านดูแลเรื่องการเดินทาง จะขึ้นเหนือล่องใต้ ขึ้นรถลงเรือไปไหนก็ปลอดภัยอุ่นใจ หากได้มาขอพรท่าน

เทพเจ้ากวนอูผู้ซื่อสัตย์ ท่านเด่นเรื่องหน้าที่การงาน อยากเลื่อนตำแหน่ง หรือขยายกิจการ ก็นิยมมาขอพรท่านเทพ ส่วนบรรดาวัยรุ่นโสดทั้งหลาย ที่มองหาคนคุย ก็จะไม่พลาดที่จะไปขอพร เทพเย่ว์เหล่า หรือผู้เฒ่าจันทรา ผู้เป็นประหนึ่งกามเทพเวอร์ชั่นเอเชีย ไม่มีธนูยิงศรรักปักอก แต่เป็นเทพผู้ผูกด้ายแดง ให้พรสมหวังด้านความรัก

คล้ายกับสถานที่ท่องเที่ยวทั่วโลก อย่างพืชสวนโลกที่เชียงใหม่ ดิสนีย์แลนด์ที่ฮ่องกงหรือโตเกียว หลังจากเที่ยวจนทั่วแล้ว ก่อนถึงประตูทางออก มักจะมีจุดจำหน่ายของที่ระลึกเสมอ วัดหลงซานก็เช่นกัน หลังจากไหว้พระทำบุญกันแล้ว ก็ไม่ควรพลาดที่จะหาเครื่องรางเสริมโชค ทั้งเสริมดวงตัวเอง ทั้งเป็นของฝาก ของที่ระลึกจากไต้หวัน

ชีวิตมีซับซ้อนหลายด้านขนาดไหน เครื่องรางวัดหลงซาน พร้อมเสริมดวงให้ครอบคลุม เยอะจนต้องมีหมายเลขกำกับ อย่างเครื่องราง หมายเลข 66 ช่วยนำโชคเรื่องความช่วยเหลือ เมตตาเอ็นดู เสริมสร้างมิตรภาพที่ดี หมายเลข 64 นำโชคด้านสุขภาพ ปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บ เสริมสิริมงคล อายุยืนยาว เหมาะกับการซื้อฝากญาติผู้ใหญ่

หมายเลข104 เน้นเสริมดวงด้านหน้าที่การงาน ธุรกิจราบรื่น เรียกทรัพย์เสริมโชคลาภ เหมาะกับพ่อค้าแม่ค้า ส่วนนักเรียนนักศึกษาต้อง หมายเลข 71 ช่วยเสริมส่งด้านการเรียน การสอบ การศึกษา ไหวพริบปัญญา หมายเลข 24 เสริมดวงครอบครัว ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข เสริมสิริมงคล คุ้มครองให้ปลอดภัยจากอันตราย และอุปสรรคต่าง ๆ

ที่นิยมกันมาก หมายเลข 73 นำโชคด้านความรัก เสริมมิตรภาพ ความสัมพันธ์ เสริมเสน่ห์ให้ความรักสมหวังยืนยาว หมายเลข 80 เสริมความโชคดี เพิ่มพลังงานบวก การเงิน การงาน ปัดเป่าอุปสรรค โดยภายในวัดจะมีแผ่นพับข้อมูล คอยอธิบาย พร้อมแนะนำวิธีการไหว้เสริมดวง สำหรับบูชาเทพเจ้าแต่ละองค์เป็นการเฉพาะทาง

ยืนอยู่ท่ามกลางทวยเทพ เลยถือโอกาสขอพรให้ ประเทศใหญ่น้อย สมานสามัคคีกัน ทุกวันนี้ประเทศใหญ่ก็อยากรวมปึกแผ่นให้มั่นคง ประเทศน้อยก็อยากจะประกาศเอกราช หากเครื่องรางใดหรือการบูชาเทพเจ้าองค์ใด พอจะแลกกับเอกราชได้ โดยที่ชาติไม่ล่มสลายละก็ เทพเจ้าองค์นั้นจะเป็นยิ่งกว่ามหาเทพใดๆ ในห้วงจักรวาลเลยทีเดียว

(ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

จากแมวจรจัด ในเหมืองร้างกลางป่า สู่หมู่บ้านแมว ระดับโลก Houtong (ไต้หวัน 10)

2025-03-05T19:08:00.011+07:00

(ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

แอบส่องเส้นทางอันแสนขรุขระของอธิปไตยในไต้หวัน แล้วก็ต้องแอบถอนหายใจดังๆ เพราะทุกวันนี้ เอกราชของไต้หวัน ยังเป็นจุดที่พี่ใหญ่อย่างจีน ยอมรับได้ยาก ลำพังแค่ยอมให้น้องเล็กอยู่ได้อย่างเป็นปกติสุข ไม่มีการใช้กำลัง ไม่สูญเสียเลือดเนื้อ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี ยังไงสองพี่น้องก็ต้องรวมกันเป็นหนึ่งสักวัน แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง

ใช้ชีวิตกันต่อไป เหมือนถ้าจะต้องตายบ่ายนี้ ตอนนี้ขอทานข้าวเที่ยงอร่อยๆ อิ่มแล้วค่อยว่ากัน แต่เดี๋ยวก่อน การรวมกับจีนก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ชาวไต้หวันส่วนมาก ก็เป็นชาวจีนอพยพมาจากมณฑลฝูเจี้ยน ภาษาราชการของไต้หวันคือภาษาจีนกลาง หรือ จีนแมนดาริน ส่วนภาษาพื้นเมืองหรือชาวจีนแคะ ก็ยังพูดจากันรู้

เรื่องอยู่ที่เด็ดกว่านั้นคือ ผู้สูงอายุไต้หวันส่วนหนึ่ง พูดญี่ปุ่นได้ จากรากฐานการศึกษาที่ญี่ปุ่นวางไว้ให้อย่างดีในช่วงสมัยอาณานิคม คนไต้หวันปัจจุบันเองก็สื่อสารภาษาอังกฤษได้ดี ครูสอนภาษาจีนกลางที่ไต้หวัน ก็สื่อสารภาษาอังกฤษได้ดีกว่าครูที่จีน จึงไม่แปลกที่ไต้หวันจะเป็นจุดหมายในการมาเรียนภาษาจีนกลาง ของต่างชาติทั่วโลก

นอกจากด้านภาษาแล้ว วิถีชีวิต ประเพณี วัฒนธรรม ชาวไต้หวันยังคงมีความเป็นคนจีนอยู่อย่างเข้มข้น โดยเฉพาะวัฒนธรรมด้านการค้าขาย ชาวไต้หวันทำการตลาดดิจิทัล บนแพลตฟอร์มออนไลน์ได้อย่างเสรี แถมทำได้เก่งด้วย หนึ่งในฟุตปรินท์ที่เห็นได้ชัดๆ อย่างเช่น หมู่บ้านแมวหูต่ง Houtong Cat Village เขตรุ่ยเฟิ่ง เมืองนิวไทเป

จากหมู่บ้านเล็กๆ บนเนินเขา ริมฝั่งแม่น้ำจี้หลง ห่างจากไทเปราว 35 กิโลเมตร ที่นี่มีเพียงเหมืองถ่านหินร้าง แถมเต็มไปด้วยแมวจรจัดหลายร้อยตัว แต่ด้วยสื่อออนไลน์ไร้พรมแดน ในโลกยุคดิจิตอล ก็ได้พลิกโฉมหมู่บ้านแห่งนี้ ให้กลายเป็นหมู่บ้านอุตสาหกรรมท่องเที่ยวขนาดย่อมๆ ที่รู้จักกันทั่วโลก โดยเฉพาะในกลุ่มทาสแมวทั้งหลาย

หมู่บ้านแมวหูต่ง อยู่ในเขตเมืองนิวไทเป เขตนี้ถ้าเทียบกับบ้านเราก็ประมาณเขตปริมณฑล อยู่นอกเมือง ก็ต้องนั่งรถหลายต่อหน่อย ถ้าเริ่มจากย่านซีเหมินติง เริ่มจากนั่งรถไฟฟ้าไปตั้งหลักที่ Taipei Main Station แล้วเดินไปหารถไฟ TRA ที่จะไปสถานีรุ่ยเฟิ่ง Ruifang Station อาจต้องเผื่อเวลาเดินหาหน่อย สถานีค่อนข้างใหญ่

Taipei Main Station มีหลาย Platform มาก ถึงจะมีภาษาอังกฤษ ให้พอคลำทางไปได้ แต่มันหลายชั้นหลายสายเหลือเกิน เพื่อความมั่นใจไม่อยากหลง ขอถามวัยรุ่นแถวนั้น ซึ่งก็ไม่มีปัญหา คนไต้หวันใช้ภาษาอังกฤษได้ดี นั่งไปเปลี่ยนเป็นรถไฟสายผิงซี Pingxi Line ไปลงสถานีหูต่ง Houtong Station ใช้เวลาราวชั่วโมงกว่าๆ

หมู่บ้านแมวหูต่ง เดิมอยู่กลางป่าลึก มีฝูงลิงป่าอาศัยอยู่ตามถ้ำต่างๆ จนชาวพื้นถิ่นเรียกแถวนี้ว่า Hou Dong หรือ “ถ้ำลิง” ต่อมาในยุคญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน ได้มีการสร้างเหมืองถ่านหินขึ้นที่นี่ จนแร่หมดเหมืองก็ถูกปล่อยร้าง ชาวเหมืองกว่า 6 พันคนก็พากันอพยพย้ายออกไป แต่ดันไม่ได้เอาน้องแมว สัตว์เลี้ยงแสนรักไปด้วย

การดำรงเผ่าพันธุ์ เป็นภารกิจสำคัญของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายบนโลก น้องแมวก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนได้อย่างเคร่งครัด ประชากรแมวจึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นปัญหาแมวจรจัดหลายร้อยตัว จนในที่สุดอาสาสมัครคนรักแมว นำโดยคุณ Peggy Chien ได้เข้ามาดูแลแมวจรจัด และโพสต์เรื่องราวการดูแลน้องแมวจร ผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์ค

กลายเป็นแคมเปญโปรโมทหมู่บ้านหูต่ง ที่ได้รับกระแสตอบรับอย่างท่วมท้น จากเหล่าคนรักแมว ในเวลาแค่ปีสองปี หมู่บ้านหูต่ง ก็สามารถจัดการบูรณาการตัวเอง เป็นหมู่บ้านแมวที่สมบูรณ์แบบ บรรดาอาสาสมัคร คนรักแมว และนักท่องเที่ยว ได้แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยียนดูแลน้องแมว อุตสาหกรรมท่องเที่ยวขนาดย่อมๆ จึงได้บังเกิด

จากแมวจรจัดไร้บ้าน กลายเป็นเซเลปของหมู่บ้าน บ้านพักอดีตคนงานเหมืองที่ตั้งอยู่บนเนินเขา เลียบฝั่งแม่น้ำจี้หลง ก็กลายเป็นคาเฟ่แมว ร้านอาหาร ร้านขายของฝากที่ระลึก ทั้งหมู่บ้านตกแต่งในธีมแมวๆ มีบ้านพักแมวหลังเล็กๆ อยู่ทั่วบริเวณ และที่ขาดไม่ได้คือร้านขายอาหารแมว ให้นักท่องเที่ยวเอาไว้ป้อนบรรดาเซเลปทั้งหลาย

จากเหมืองร้าง ก็กลายเป็นพิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ และอาคารศูนย์ข้อมูลการท่องเที่ยว ให้บริการข้อมูลเกี่ยวกับวิถีชีวิตของคนทำงานเหมือง เครื่องจักร อุปกรณ์โรงเหมืองถ่านหินในอดีต สะพานข้ามแม่น้ำจี้หลงที่เคยใช้ในการขนส่งถ่านหิน ก็กลายเป็นจุดเช็คอินถ่ายภาพงามๆ กลางป่าเขาลำเนาไพร โดยมีแมวเป็นซอฟต์พาวเวอร์ประจำหมู่บ้าน

เรื่องแมวๆ จึงมิใช่แค่เรื่องเล่นๆ ในขณะที่บางคนยังพยายามชวนเพื่อนไปดูแมวที่ห้อง แต่ที่ไต้หวันเปิดหมู่บ้านแมว การันตีได้ว่าการตลาดดิจิทัลของไต้หวันไม่ธรรมดา และที่พิเศษยิ่งไปกว่านั้น ในตลาดการค้าโลกโดยเฉพาะอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ไต้หวันไม่ใช่ลูกแมวตัวน้อย แต่เรียกได้ว่าเป็นสิงโตจ้าวป่าเลยทีเดียว

เทคโนโลยีผลิตชิพเซมิคอนดักเตอร์ของไต้หวัน ถือเป็นเสาหลักทางเศรษฐกิจของประเทศ มีส่วนแบ่งในตลาดโลกมากกว่าร้อยละ 65 มากมายมหาศาลจนมีความสำคัญกับประเทศต่างๆ ทั่วโลก รวมทั้งประเทศพี่ข้างบ้าน อย่างสหรัฐอเมริกา

ถึงแม้ว่าปัจจุบันการรวมชาติกับจีน จะมีแนวโน้มชัดเจนมากขึ้น แต่ภาพล่าสุด CEO บริษัทผลิตชิพเซมิคอนดักเตอร์รายใหญ่ที่สุดในโลก สัญชาติไต้หวัน ไปจับมือแถลงข่าวเพิ่มการลงทุนในอเมริกา กับประธานาธิบดีอเมริกาคนใหม่ อาจทำให้พี่ใหญ่จีนไม่น่าจะปลื้มนัก

ว่างๆ ป้อนขนมแมวไป เกาพุงแมวไป ก็ลองมาคิดกันเล่นๆ ว่า วันใดที่ไต้หวันประกาศเอกราช จากอ้อมอกพี่ใหญ่จีน อะไรจะเกิดขึ้นได้บ้าง

(ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

เหรียญยังมีสองด้าน ลานอนุสรณ์สถาน “เจียง ไคเชก” (ไต้หวัน 9)

2025-01-15T14:19:00.006+07:00

(ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

เดินผ่านซุ้มประตู Liberty Square จัตุรัสแห่งเสรีภาพ ก็จะเข้ามาสู่ Main Plaza ลานจัตุรัสประชาธิปไตย Democracy Square เบื้องหน้าคือ หออนุสรณ์สถาน เจียง ไคเชก ด้านขวาคือโรงละครแห่งชาติ National Theatre ด้านซ้ายคือหอแสดงดนตรีแห่งชาติ National Concert Hall

เดินตรงไปตามทาง Democracy Boulevard จะเห็นหออนุสรณ์สถานฯ เป็นอาคารทรงจีนโบราณ บันไดหินอ่อนทางขึ้นทั้งสี่ด้านสีขาว ตัดกับหลังคาสีน้ำเงิน สวนหย่อมเน้นปลูกดอกไม้สีแดง ตามแนวคิดสีของธงชาติไต้หวัน “ท้องฟ้าสีคราม ตะวันสาดส่อง ปฐพีแดง แผ่นดินอุดม” "Blue Sky, White Sun, and a Wholly Red Earth"

ภายในหออนุสรณ์สถานฯ ชั้นบนจะเป็นรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของ เจียง ไคเชก ส่วนชั้นล่างเป็นห้องจัดแสดงประวัติ ภาพถ่าย ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ รวมทั้งบทบาทหน้าที่ ในฐานะผู้นำแห่งสาธารณรัฐจีน และประธานาธิบดีคนแรก ของประเทศไต้หวัน

เจียง ไคเชก มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ทั้งจีนและไต้หวัน ครั้งหนึ่งในปี 2488 ภาพเหมือนของเจียง ไคเชก เคยถูกประดับอยู่หน้าประตูเทียนอันเหมิน ในฐานะผู้นำรัฐบาลชาตินิยม ที่พาประเทศจีนมีชัยชนะสงครามญี่ปุ่น จนในปี 2492 เจียงพ่ายแพ้ต่อพรรคคอมมิวนิสต์จีน จึงได้เปลี่ยนมาเป็นภาพ เหมา เจ๋อตุง ดังที่เห็นในปัจจุบัน

โดยก่อนหน้านั้น เหนือประตูเทียนอันเหมิน เป็นภาพของ ซุน ยัตเซ็น ผู้นำรัฐบาลแห่งพรรคก๊กมินตั๋ง ซึ่งมีนายพลเจียง ไคเชก ลูกน้องคนสนิท เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน นำกองกำลังเอาชนะกลุ่มพันธมิตรพรรคต่างๆ และรวมชาติจีนให้อยู่ภายใต้รัฐบาลชาตินิยมใหม่ได้สำเร็จ

ดร. ซุน ยัตเซ็น เสียชีวิตลงในปี 2468 นายพลเจียง ไคเชก จอมพลสูงสุด และอธิบดีทั่วไปของพรรคก๊กมินตั๋ง ได้ขึ้นปกครองประเทศจีน ตั้งแต่ปี 2471 โดยตลอดสองทศวรรษของรัฐบาลเจียง เขาได้รับชัยชนะการเลือกตั้ง ในฐานะประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนหลายครั้ง แต่ก็มีเหตุการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้นในจีนหลายครั้งเช่นกัน

หลายกลุ่มต่อต้านการปกครองของพรรคก๊กมินตั๋ง นายพลเจียง ไคเชก ได้ประกาศบังคับใช้กฎอัยการศึก ปราบปรามผู้ที่มีความคิดเห็นต่างทางการเมืองอย่างเข้มข้น ทำให้กลุ่มที่เคยเป็นพันธมิตร กลับต้องแตกหักและหันมาต่อสู้กันเอง โดยกลุ่มสำคัญที่มีผลให้เกิดสงครามกลางเมืองครั้งใหญ่ คือพรรคคอมมิวนิสต์จีน

สงครามกลางเมืองจบลงในปี 2492 พรรคคอมมิวนิสต์จีน นำโดยเหมา เจ๋อตุง ได้รับชัยชนะ รัฐบาลและกองกำลังของ นายพลเจียง ไคเชก ต้องถอยร่นไปตั้งรัฐบาลจีนคณะชาติ ยังเกาะไต้หวัน พร้อมทั้งผู้อพยพชาวจีนกว่า 2 ล้านคน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังได้รับเลือกให้เป็นผู้นำ หรือประธานาธิบดีคนแรกของไต้หวัน

ในปี 2493 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนของเจียง ไคเชก ยังคงสถานะอยู่ในองค์การสหประชาชาติ แต่หลังจากนั้น พรรคคอมมิวนิสต์จีนก็ได้สถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ขึ้นบนแผ่นดินใหญ่ และมีบทบาทในสหประชาชาติมากขึ้นเรื่อยๆ จนในปี 2514 รัฐบาลพลัดถิ่นในไต้หวัน ก็ถูกถอดถอนสมาชิกภาพ และสาธารณรัฐประชาชนจีนได้เข้ามาเป็นสมาชิกสหประชาชาติในที่สุด

เหรียญมีสองด้านเสมอ ด้านหนึ่งเจียง ไคเชก คือบุคคลสำคัญในการปฏิวัติล้มล้างราชวงศ์ชิง แล้วขึ้นเป็นผู้นำรัฐบาลสาธารณรัฐจีน เป็นผู้นำจีนต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น และโซเวียต แต่ในอีกด้านก็ประณามว่า เป็นเผด็จการระบอบลัทธิอำนาจนิยม ปราบปรามศัตรูทางการเมือง อย่างไร้ซึ่งความปราณี

เจียง ไคเชก เสียชีวิตในปี 2518 เหยียน เจียกั้น รับตำแหน่งต่อตามวาระที่เหลืออยู่แค่ 3 ปี หลังจากนั้น เจียง จิงกว๋อ ลูกชายของเจียง ก็รับหน้าที่เป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 แม้จะออกแนวเผด็จการเหมือนพ่อ แต่ก็ยังยอมอ่อนข้อให้ผู้เห็นต่างลงบ้าง อย่างการผ่อนคลายเรื่องกฎอัยการศึก หรือยอมให้มีการตั้งพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามขึ้น

หลังจากการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มดอกลิลลี่ป่า ในปี 2533 ณ ลานอนุสรณ์สถาน เจียง ไคเชก แห่งนี้เอง ดอกไม้แห่งประชาธิปไตยก็เริ่มเบ่งบาน หลี่ เติงฮุย ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี มีการยกเลิกกฎอัยการศึก รวมทั้ง หันมาเน้นการสร้างจุดยืนทางเศรษฐกิจบนเวทีโลกแทน

การหันไปจับอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ทำให้เศรษฐกิจไต้หวันก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว ไต้หวันกลายเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ของโลก ได้รับการยอมรับให้เป็นสมาชิกองค์การการค้าโลกและความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก จนได้รับสมญาว่าเป็น 1 ใน 4 เสือเศรษฐกิจของเอเชีย เทียบได้กับ เกาหลีใต้ สิงคโปร์ และฮ่องกง

ปัจจุบันไต้หวันปกครองในระบอบประชาธิปไตย มีการเลือกตั้ง มีพรรคการเมืองหลายพรรค มีเสรีภาพทางสื่อมวลชน เสรีภาพทางเศรษฐกิจ แต่สาธารณรัฐประชาชนจีน หรือจีนแผ่นดินใหญ่ ก็ยังคงถือว่า ไต้หวัน หรือ สาธารณรัฐจีน เป็นมณฑลหนึ่งของตน และยังไม่ได้ให้การยอมรับเอกราชของประเทศไต้หวัน มาจนถึงทุกวันนี้

(ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

ซุ้มประตู Liberty Square จัตุรัสแห่งเสรีภาพ ของผองเพื่อนเสรีชน (ไต้หวัน 8)

2024-12-19T19:35:00.010+07:00

(ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11)

จากตึกไทเป 101 ก่อนจะกลับไปซีเหมินติง ต้องนั่งรถไฟฟ้าสายสีแดง ไปเปลี่ยนเป็นสายสีเขียวที่สถานีเจียงไคเชก ไหนๆ ก็กำลังดื่มด่ำกับกลิ่นอายอดีต ที่หมู่บ้านทหาร 44 South Military Village ได้ที่ เพื่อไม่ให้ขาดตอน ก็ขอขึ้นไปชื่นชมอนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก กันสักหน่อย ให้มันต่อเนื่องรอยอารมณ์ คนไต้หวันกันไปเลย

อนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงอดีตประธานาธิบดี เจียง ไคเชก ด้านหน้าลานกว้างมีซุ้มประตู สูง 30 เมตร กว้าง 80 เมตร สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินไพลิน มีตัวอักษร 4 ตัวเขียนว่า自由廣場 หมายถึง Liberty Square หรือ “จัตุรัสแห่งเสรีภาพ”

ทว่าแรกเริ่มเดิมทีปีที่สร้าง 2519 ไม่ได้เขียนอย่างนี้นะ เค้าจารึกไว้ว่า 大中至正 เพื่อสรรเสริญอดีตผู้นำ เจียง ไคเชก แต่ต่อมาลานจัตุรัสแห่งนี้ ถูกประชาชนใช้เป็นสถานที่ชุมนุมเคลื่อนไหวทางการเมืองหลายครั้งหลายครา ในปี 2550 ก็เลยเปลี่ยนคำจารึกใหม่ เป็น Liberty Square เสียเลย

การแสดงออกทางการเมือง เป็นเรื่องปกติของสังคมประชาธิปไตย อย่างบ้านเรามักไปเคลื่อนไหวกันที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย หรือไม่ก็สนามหลวง ไต้หวันก็เช่นกัน การแสดงออกทางการเมืองหลายครั้ง ได้เกิดขึ้นที่ลานอนุสรณ์สถาน หรือจัตุรัสแห่งเสรีภาพแห่งนี้

โดยก่อนหน้าที่จะมีการยกเลิกกฎอัยการศึก ในปี 2530 คนที่คิดเห็นต่างจากรัฐบาล อาจโดนยัดข้อหากบฏ หรือคอมมิวนิสต์ได้ง่ายๆ จนกระทั่งในปี 2533 ลานอนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก แห่งนี้ ได้มีการชุมนุมทางการเมืองครั้งใหญ่เกิดขึ้น เริ่มจากกลุ่มนักศึกษาเพียงไม่กี่คน จนมีประชาชนเข้าร่วมเป็นจำนวนมาก

การเคลื่อนไหวของดอกลิลลี่ป่า Wild Lily Student Movement นับเป็นการชุมนุมครั้งแรกในไต้หวันนับตั้งแต่รัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋ง ข้ามฝั่งทะเลมาจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นบนเกาะแห่งนี้ โดยใช้ดอกลิลลี่ป่า ดอกไม้สีขาวพันธุ์พื้นเมือง เป็นสื่อสัญลักษณ์แทนกลุ่มคนรุ่นใหม่ ที่เป็นคนรากหญ้าของไต้หวัน

ดอกลิลลี่ป่าที่ผลิบาน ได้ปูทางให้ไต้หวันมีการเลือกตั้งทางตรง ทั้งผู้แทนราษฎร และประธานาธิบดี เพราะก่อนหน้านั้น ไต้หวันไม่เคยมีการเลือกตั้งผู้แทนราษฎร ผู้ลงสมัครตำแหน่งประธานาธิบดี นายหลี่เติงฮุย ก็มาจากพรรคก๊กมินตั๋ง เก้าอี้ในสภาส่วนใหญ่ก็เป็นคนของพรรคก๊กมินตั๋ง

แล้วความพยายามของดอกลิลลี่ป่า ก็สัมฤทธิผล แม้ว่านายหลี่เติงฮุย จะได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี แต่หลังจากนั้น นายหลี่ก็ได้จัดการประชุมระดับชาติ ตามสัญญาที่ให้ไว้กับกลุ่มนักศึกษา จนนำไปสู่การปิดฉากของสภาหมื่นปี หรือรัฐสภาแบบเดิม ที่ต่ออายุสมาชิกสภาได้ไม่รู้จบ

รวมทั้งร่างรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งประธานาธิบดี ของพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ในที่ประชุมฯ ก็เป็นต้นกำเนิดของการเลือกตั้งประธานาธิบดีทางตรงอย่างเป็นทางการ

อนุสรณ์สถานเจียงไคเชก ได้กลายเป็นสถานที่แสดงออกทางการเมืองหลายต่อหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวดอกหญ้า Silver grass Movement ปี 2540การเคลื่อนไหวสตรอเบอร์รีป่า Wild Strawberry Movement ปี 2550 และการเคลื่อนไหวดอกทานตะวัน Sunflower Movement ปี 2557

ครั้งหนึ่งรัฐบาลพรรค DPP เคยเปลี่ยนชื่ออนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก National Chiang Kai-shek Memorial Hall เป็น อนุสรณ์สถานประชาธิปไตย National Taiwan Democracy Memorial Hall แต่ก็ได้แค่ปีเดียว พอพรรคก๊กมินตั๋งชนะเลือกตั้ง ก็เปลี่ยนกลับเป็น อนุสรณ์สถานเจียงไคเชกเหมือนเดิม

ส่วนบนซุ้มประตู ยังคงจารึก 自由廣場 Liberty Square จัตุรัสแห่งเสรีภาพ มาจนถึงทุกวันนี้

เพียงแค่เดินผ่านซุ้มประตู ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประชาธิปไตย และความยิ่งใหญ่ของอนุสรณ์สถาน เจียง ไคเชก แวะกินชานมไข่มุก ร้านชุนฉุ่ยถัง Chun Shui Tang ที่อยู่ชั้นล่างอาคาร National Concert Hall ข้างลานอนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก ก่อนนะ มีเรื่องน่าสนใจอยากเล่าให้ฟังอีกมากมาย

(ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11)

"ซื่อซื่อหนันซุน คือบ้านของเรา" ชาวก๊กมินตั๋ง ไม่ได้กล่าว (ไต้หวัน 7)

2024-11-18T19:25:00.007+07:00

(ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10)

ท่ามกลางไฟร้อนของสงครามกลางเมืองในจีนแผ่นดินใหญ่ ราวปี พ.ศ. 2480 พรรคก๊กมินตั๋ง และพรรคคอมมิวนิสต์จีน ต่างโหมไฟรบ เพื่อต่อสู้แย่งชิงอำนาจเหนือประเทศจีน

สงครามที่เดือดระอุ ส่งผลให้กองกำลังก๊กมินตั๋ง ทหารรัฐบาลชาตินิยมของเจียงไคเชก ได้ถอยร่นมาตั้งหลักที่เกาะไต้หวัน พร้อมทั้งผู้อพยพชาวจีน กว่า 2 ล้านคน และได้สร้างที่พักอาศัยชั่วคราวขึ้นมา กระจายไปทั่วในหลายเมืองใหญ่ของไต้หวัน โดยเฉพาะเขตเมืองไทเป และเมืองจีหลง

หมู่บ้านซื่อซื่อหนันซุน หรือ 44 South Military Village เป็นหมู่บ้านทหารที่สร้างขึ้นเป็นแห่งแรกๆ ในไทเป เริ่มจากบ้านไม้หลังเล็กๆ ผนังไม้ไผ่ หลังคามุงฟาง หรือกระเบื้องราคาถูก พร้อมบังเกอร์หลุมหลบภัย เป็นที่พักอาศัยชั่วคราว

จากนั้นก็อยู่กันเรื่อยมาเป็น 10 ปี เริ่มมีการก่ออิฐ ผนังปูน หลังคามุงกระเบื้อง พร้อมสาธารณูปโภค ต่างๆ จนกลายเป็นการตั้งถิ่นฐานถาวร ทหารก๊กมินตั๋ง ซึ่งกลายมาเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านทหาร พากันเรียกที่นี่ว่าเป็น “บ้าน” ของพวกเขา

50 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ราวปี พ.ศ. 2530 มีชาวบ้าน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านทหารแห่งนี้ เกือบ 900 ครัวเรือน รอยร้าวที่ปรากฏ คือ การย้ายถิ่นฐานแรงงาน พลเมืองพลัดถิ่น รวมถึงชุมชนแออัด ทำให้เกิดการกระทบกระทั่งกันเนืองๆ ระหว่างชาวบ้านผู้อยู่อาศัย และรัฐบาลไต้หวัน ผู้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ ที่ดินและทรัพย์สิน

รัฐบาลไต้หวัน ได้พยายามโน้มน้าวให้ชาวบ้านย้ายออกจากพื้นที่ โดยการสร้างหมู่บ้านทหารขึ้นมาใหม่ แล้วรุกคืบพัฒนาที่ดิน นำตึกสูงและความเจริญต่างๆ เข้ามาแทนที่ รื้อถอนทำลายบ้านเรือนบางส่วนออกไป ทำให้เหลือชาวบ้านอาศัยอยู่เพียง 100 กว่าครัวเรือน

หลังจากนั้นในปี พ.ศ.2542 หมู่บ้านทหารได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ขึ้น พอควันไฟจางรัฐบาลประกาศจะรื้อซากปรักหักพังทิ้งทั้งหมู่บ้าน แต่ได้รับการคัดค้านอย่างหนักจากชาวบ้านและบรรดานักอนุรักษ์ พื้นที่ของหมู่บ้านที่เหลือรอดจากไฟไหม้ จึงถูกปรับเปลี่ยนมาเป็นพื้นที่มรดกทางวัฒนธรรม

อาคารเก่าที่เหลือรอดจากไฟไหม้ ได้รับการดัดแปลงให้เป็นแกลอรี่ สวนสาธารณะ คาเฟ่ ร้านอาหาร รวมทั้งพื้นที่เปิดโล่งสำหรับจัดงานอีเว้นท์ และนิทรรศการต่างๆ และหมู่บ้านซื่อซื่อหนันซุน ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น “อาคารประวัติศาสตร์” ของไต้หวัน อย่างเป็นทางการ

นอกจากจะมีจุดชมวิวถ่ายรูปสวยๆ คู่กับตึกไทเป 101 แล้ว ยามค่ำคืน ยังมีการฉายสไลด์ ศิลปะร่วมสมัย สะท้อนวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์แห่งการหลอมรวมประเทศ กลมกลืนกับฉากสีหม่นๆ ของผนังปูนเก่าๆ ตัดกับสีสดใสของประตู หน้าต่าง เอาไว้ให้คนได้มาสัมผัสบรรยากาศความเป็นอยู่ของทหารก๊กมินตั๋ง เมื่อ 80 กว่าปีก่อน

แชะภาพไฟสวยๆ ตึกไทเป 101 ท่ามกลางบรรยากาศ อาคารเก่า บังเกอร์หลุมหลบภัย บรรยากาศชวนให้คิดว่าทำไมทหารก๊กมินตั๋ง และผู้อพยพชาวจีนแผ่นดินใหญ่ หลายล้านคน จึงได้อพยพติดตาม "เจียง ไคเชก" ผู้นำพรรคก๊กมินตั๋ง มาเป็นชาวหมู่บ้านทหาร 44 South Military Village ที่เกาะไต้หวัน

เจียง ไคเชก เปรียบดังประธานาธิปดีคนแรกของสาธารณรัฐจีน ที่ทำให้ทั่วโลก รู้จักกับประเทศไต้หวัน ถ้าอยากรู้จักกับเค้าให้เยอะขึ้น ก่อนจะกลับจากสถานีไทเป 101 ไปซีเหมินติง นั่งรถไฟฟ้าสายสีแดง กลับไปเปลี่ยนสายสีเขียวที่สถานีเจียงไคเชก เราก็แวะขึ้นไปเดินเที่ยวชมอนุสรณ์สถานเจียงไคเชก สักหน่อยจะเป็นไร

(ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10)

จาก 8 ปล้องไผ่มงคล สู่ตึกสูงสุดในไต้หวัน TAIPEI 101 (ไต้หวัน 6)

2024-10-31T17:30:00.007+07:00

(ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9)

เลข 8 เป็นเลขมงคลของ หลายๆ วัฒนธรรมในโลก โดยเฉพาะวัฒนธรรมจีนและไต้หวัน เลข 8 มีลักษณะเป็นวงกลมคู่ หมุนวนไปไม่มีจุดเริ่มต้นและสิ้นสุด แสดงออกถึงความสมดุล และความมั่นคง

เมื่อนำมารวมกับต้นไผ่ สัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรืองและยั่งยืน ไม้ไผ่ 8 ปล้อง จึงเป็นแรงบันดาลใจ ให้ C.Y. Lee สถาปนิกชาวไต้หวัน ออกแบบอาคารที่สูงที่สุดในไต้หวันขึ้นมา และตึกนี้ยังสูงที่สุดในโลก ช่วงปี 2004 – 2010

Taipei World Trade Center หรือ อาคารศูนย์การเงินโลกไทเป ถูกออกแบบขึ้นมา โดยผสมผสานระหว่างความเชื่อทางวัฒนธรรม และความล้ำหน้าทางด้านเทคโนโลยี ด้วยความสูงถึง 101 ชั้น ทั่วโลกจึงมักเรียก และรู้จักกันในนาม TAIPEI 101

อาคารไทเป 101ออกแบบมาตามหลักฮวงจุ้ย ให้มีลักษณะคล้ายกับปล้องไม้ไผ่ จำนวน 8 ปล้อง ตามความเชื่อที่ว่าไม้ไผ่ คือต้นไม้มงคล จะส่งผลให้กิจการเจริญรุ่งเรือง มั่งคั่งร่ำรวย รูปทรงที่คล้ายเจดีย์หอคอยจีนโบราณ ช่วยขับไล่ภูตผีปิศาจ และเสริมส่งความเป็นศิริมงคล

เลข 8 คือความสมดุล มั่นคง อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ด้วยเทคโนโลยีต้านแรงแผ่นดินไหว และพายุไต้ฝุ่น ที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ในไต้หวัน Tuned Mass Damper หรือลูกตุ้มยักษ์ น้ำหนัก 660 ตัน ถูกติดตั้งไว้บนชั้นที่ 87 ถึง 92 เพื่อถ่วงสมดุลและพยุงโครงสร้างของตึก ให้ช่วยรับแรงแผ่นดินไหว ได้ถึง 7 ริกเตอร์

เดินทางไปตึกไทเป 101 ง่ายมาก จากซีเหมินติง นั่งรถไฟฟ้าสายสีเขียว จากสถานี Zimen ไปเปลี่ยนเป็นสายสีแดง ที่สถานีเจียงไคเช็ค แล้วนั่งมาลงสถานี Taipei 101 / World Trade Center สถานีใหญ่โต มีประตูทางออกจากชั้นใต้ดินหลายทางด้วยกัน

หากต้องการขึ้นไปชมวิวไทเป บน Skyline 460 จากความสูง 460 เมตร หรือเดินช็อปปิ้งร้านแบรนด์เนมหรูระดับโลก ก็ให้เดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าประตู 4 ขึ้นบันไดเลื่อนไป ก็จะเป็นทางเข้าตึกไทเป 101ที่ใกล้ที่สุด โดยชั้นล่าง จะเป็นศูนย์อาหาร และภัตตาคาร

อาหารจานเดียวแบบเป็นชุด ราคาเริ่มต้น ประมาณชุดละ 150 NT อิ่มแล้วค่อย ออกไปเดินย่อยอาหาร รอบๆ ตึกกันบ้าง ละแวกนี้มีห้างสรรพสินค้า โรงแรม ภัตตาคาร หลายแห่ง แต่ละแห่งก็ถือได้ว่าเป็นตึกสูงใหญ่ เวลาจะถ่ายภาพกับตึกไทเป 101 ตึกหรูที่รายล้อม ก็จะโผล่มาขอเซลฟี่ด้วย

แม้จะเทียบไม่ได้กับความสูงกว่า 509 เมตร ของตึกไทเป 101 แต่หากต้องการจะถ่ายภาพกับตึกต้นไผ่มงคล ให้ครบ 8 ปล้อง โดยไม่มีตึกอื่นๆ บัง ในมุมที่ไม่ต้องเงย จนเกินไป แนะนำให้เดินไปทางออกสถานีรถไฟฟ้า ประตู 2 จะข้ามฟากมาโผล่ที่หมู่บ้านทหารเก่า ซื่อ ซื่อ หนันซุน หรือ 44 South Military Village

แถวนี้มีที่กว้างมากพอให้โพสต์ท่ากันได้เต็มที่ เนินหญ้าเขียวๆ ที่เห็นไม่ใช่เนินสวนหย่อมธรรมดา แต่เป็นบังเกอร์ หลุมหลบภัย ของจริงในยุคสงครามกลางเมือง บ้านเรือนยุคเก่าโบราณที่เห็น ก็เป็นบ้านเก่าจริงๆ หมู่บ้านแห่งนี้คือที่มั่นของกองกำลังทหารก๊กมินตั๋ง เมื่อครั้งต่อสู้ แย่งชิงอำนาจกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ฉากหลัง อาคารสูงล้ำสมัย 101 ชั้น ออกแบบจากไม้ไผ่มงคล 8 ปล้อง ฉากหน้าคือหมู่บ้านทหารในยุคสงครามกลางเมือง บรรยากาศเริ่มฟุ้งไปด้วยกลิ่นอายอดีต กว่าจะมาเป็นไต้หวันในวันนี้ มีเรื่องราวมากมาย เดี๋ยวตอนหน้าจะกลับมาเล่าให้ฟัง

(ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9)

ชิมมื้อเช้าสไตล์ฟาสต์ฟู้ดไต้หวัน ก่อนตะลุยกันไป ไทเป 101 (ไต้หวัน 5)

2024-09-30T20:33:00.011+07:00

(ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8)

ฟ้าสางกลางย่านซีเหมินติง เปิดม่านหน้าต่างห้องนอน มองไปยังฝั่งตรงข้าม เป็นร้านอาหารเช้าแบบฟาสต์ฟู้ดสไตล์ไต้หวัน หน้าร้าน มีโต๊ะเล็กๆ พอวางอาหารได้ เก้าอี้สองสามตัว นักท่องเที่ยวเทียวมาเทียวไป กึ่งนั่งกึ่งยืน กินกันไปเซลฟี่กันไป กลุ่มที่ดูจะอร่อยและสนุกกว่าใครเพื่อน แอบเปิดกระจกฟังสำเนียงเสียงหัวเราะอยู่ไกลๆ คล้ายจะเป็นคนไทย

คนพื้นถิ่นมาซื้อก็ไม่น้อย บ้างแต่งตัวชุดทำงาน บ้างก็แม่บ้าน ขับรถมาจอดแวะซื้อใส่ถุงไปทานที่อื่นก็มี แสดงว่าร้านนี้น่าจะขึ้นชื่ออยู่ นั่งในห้องพักโรงแรมไปก็สังเกตการณ์ไป แอบเซิร์ชหาดูรีวิว เค้าว่าร้านนี้เป็น อาหารเช้าสตรีทฟู้ดโบราณ เคียงคู่ย่านซีเหมินติงเลยทีเดียว

มีร้านดีอยู่ใกล้ตัว พอคิวว่าง ก็เดินข้ามจากโรงแรมมาลองบ้าง มีเมนูภาษาอังกฤษกับรูปภาพให้เลือก เด็กๆ จะทานหมั่นโถวมันม่วง อันละ 25 NTD พ่อขอลอง Riceball เป็นข้าวเหนียวห่อไส้ อันโตๆ เช่นกัน ข้างในไม่รู้ไส้อะไร ตอนสั่ง น้องคนขายก็ถามเราแค่ว่าหวาน หรือไม่หวาน ราคาเท่ากันอันละ 45 NTD

นอกจากข้าวเหนียวที่ห่ออยู่ ที่ลิ้นพอจะแยกได้ก็เห็นจะเป็นหมูหยอง ไข่แดง แป้งกรอบ ที่เหลือไม่แน่ใจ เหมือนจะมีผักดองด้วย รู้แต่ว่าอร่อยดี พยายามชี้ถามน้องคนขายว่าคืออะไร น้องเค้าตอบว่า “ฟ่านถวน” แปลจากแอพภาษาจีนก็เป็น “ข้าวปั้น” ตรงตัว โดนใจจริงๆ

สาวๆ สั่ง Egg Pancake มาลอง ไม่เหมือนโรตีบ้านเรา เนื้อแป้งคล้ายออกไปทางเกี๊ยวทอด แต่ก็อร่อยไปอีกแบบ กล่องละ 25 NTD ทานกับ น้ำเต้าหู้ 20 NTD ชานม 25 NTD เครื่องดื่มทั้งหลายจะแพ็คไว้ในตู้ น้องจะถามว่าทานร้อนหรือเย็น ถ้าทานร้อนก็จะเอามาอุ่นให้ น้องคนขายน่ารัก อัธยาศัยดีมาก

อิ่มท้องแล้ว พร้อมเที่ยวกันละ วันแรกขอไป Landmark สำคัญก่อน ถ้าไม่ไปก็เหมือนไม่ได้มาไต้หวัน นั่นคือตึกที่เคยสูงที่สุดในโลกเมื่อปี 2004 สูงที่สุดอยู่หลายปี จนปี 2010 ก็โดน ตึกเบิร์จคาลิฟา แห่งดูไบ แย่งตำแหน่งไป ปัจจุบันอยู่ในอันดับที่ 10 ของโลก ห่างจากตึกสูงสุดในไทยอยู่นิดหน่อย คิงเพาเวอร์ มหานคร บ้านเราอยู่อันดับ 105 เอง

เป้าหมายวันแรกนี้ ไปไม่ยาก จากร้านอาหารเช้า หน้าโรงแรม เดินมาขึ้น MRT จากสถานี Zimen นั่งรถไฟฟ้าสายสีเขียวไป 2 สถานี ไปเปลี่ยนเป็นสายสีแดงที่สถานีเจียงไคเช็ค นั่งต่อไปอีก 4 สถานี ก็จะถึงสถานีไทเป 101แตะบัตร Easy Card ขาออกทีเดียว หมดค่ารถไฟฟ้า ราคาเหมาๆ แค่คนละ 25 NTD

(ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8)

“Red House” ตะกอนทางวัฒนธรรมญี่ปุ่น ใจกลาง “ซีเหมินติง” ฮาราจูกุ แห่งไทเป (ไต้หวัน 4)

2024-08-19T17:44:00.006+07:00

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7)

จากข้าวขาหมูที่เราทานเป็นมื้อแรกในไต้หวัน ทำให้นึกถึงชาวฮั่นจาก มณฑลฝูเจี้ยน และมณฑลกวางตุ้ง ที่ข้ามมาตั้งหมู่บ้าน ค้าขายและทำประมงบนเกาะไต้หวัน ร่วมกับชนเผ่าพื้นเมือง Ketagalan

ชาวจีนอพยพ สร้างให้ไต้หวันกลายเป็นเมืองท่าค้าขายเจริญขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ไต้หวันเริ่มเนื้อหอม ไต้หวันกลายเป็นที่หมายปองของเหล่าบรรดานักล่าอาณานิคมในยุคสำรวจ ศตวรรษที่ 17 ชาวสเปน และชาวดัตช์ เข้ามาจับจองก่อร่างสร้างบ้านเรือนกลายเป็นนิคมใหญ่โต

ขณะนั้นเองในจีนแผ่นดินใหญ่ กำลังระส่ำระสาย ราชวงศ์หมิง ถูกราชวงศ์ชิง ยึดอำนาจ

ขุนศึกราชวงศ์หมิง อันมีนามว่า เจิ้ง เฉิงกง หนีมาถึงเกาะไต้หวัน ได้รวบรวมชนพื้นเมืองและชาวจีนอพยพ ร่วมกันขับไล่ฝรั่งออกไป มีศูนย์กลางอยู่ที่ไถหนาน แต่ต่อมาราชวงศ์ชิง ก็ตามมายึดคืน ทำให้ไต้หวัน ตกเป็นมณฑลหนึ่งของจีน

จักรวรรดิชิงได้แยกเกาะออกจากจังหวัดฝูเจี้ยน ประเทศจีนอย่างเป็นทางการ และย้ายศูนย์กลางบริหารจากไถหนานมาที่ ไทเป

ต่อมามีกรณีพิพาทบาดหมางกัน ระหว่างจีนกับญี่ปุ่น เป็นเหตุให้ญี่ปุ่นบุกไต้หวัน และยึดมาเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิญี่ปุ่นในปี 1895

ญี่ปุ่นปกครองไต้หวันเป็นเวลากว่า 50 ปี ทุกวันนี้กลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่น หลายสิ่งอย่างยังอบอวลอยู่ในไทเป โดยเฉพาะอย่างยิ่งย่านค้าขายสำคัญอย่าง ซีเหมินติง (Ximending)

ซีเหมินติง ศูนย์กลางแหล่งช็อปปิ้ง กินเที่ยว ที่คึกคักที่สุดในไทเป ผสมปนเปบรรยากาศคล้ายๆ ญี่ปุ่น จนได้รับสมญานามว่า “ฮาราจูกุ แห่งไทเป” บ้างก็ว่า มาไทเปแล้วไม่ได้มาเช็คอิน Ximending ถือว่ายังมาไม่ถึงไทเป

อย่างแรกสุดที่เห็นได้ชัดๆ ถึงความเป็นญี่ปุ่น ของย่านซีเหมินติง ก็คือ Red House ตึกที่เห็นตั้งแต่วันแรก ที่เดินออกจากสถานีรถไฟฟ้า Ximen เงยหน้าขึ้นมา ก็จะเห็นตึกสีแดงอิฐเด่นเป็นสง่า

ต่อมา Red House กลายเป็นตึกที่เราจะต้องเดินผ่านทุกวัน วันละหลายๆ ครั้ง เพราะทริปนี้เราปักหลักยาวอยู่โรงแรม New World ตลอดทั้งทริป ด้วยทำเลสะดวกต่อการท่องเที่ยว อยู่ห่างจาก สถานีรถไฟฟ้า Ximen และ Red House เพียง 550 เมตร

ตึก Red House สร้างด้วยอิฐสีแดง เป็นตึกทรงแปดเหลี่ยม ต่อกับอาคารรูปทรงไม้กางเขน ออกแบบโดยสถาปนิกชาวญี่ปุ่น คอนโดะ จูโระ มองเผินๆ ไป ทรงคล้ายโกดังเก็บของยุคศตวรรษที่ 19 เพราะสร้างมาตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1908 ยุคอาณานิคมของญี่ปุ่น ย่านซีเหมิน คือแหล่งชุมชนที่มีชาวญี่ปุ่นอาศัยหนาแน่นที่สุด

ตึกแดงในอดีตคือ ตลาดช้อปปิ้งสินค้านำเข้าจากตะวันตก รวมทั้งเป็นโรงภาพยนตร์ฉายหนังตะวันตก โรงละคร การแสดงดนตรีโอเปร่า เรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางความบันเทิงของคนญี่ปุ่นในยุคนั้นอย่างแท้จริง

ตึกรามบ้านช่องในย่านซีเหมินติง จึงได้รับอิทธิพลจากฝีมือสถาปนิกญี่ปุ่น นอกจากนั้นยังมีตะกอนทางสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นให้เห็นอีกหลายแห่งในไต้หวัน อาทิ อาคารสำนักงานประธานาธิบดี และศาลสูงไต้หวัน เป็นต้น

ปัจจุบันตึกแดง ได้รับการ Renovate ใหม่ คล้ายศูนย์วัฒนธรรม ออกไปในแนว Vintage Gallery นิทรรศการทางประวัติศาสตร์ ร้านค้า คาเฟ่ โรงน้ำชา มีลานกิจกรรมคล้าย Community Space การจัดแสดงงานสร้างสรรค์จากศิลปิน นักออกแบบอิสระ Booth ขายสินค้างาน Craft สินค้าแนว Idea งาน Handmade ต่างๆ

ปี 1945 ญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง การปกครองเกาะไต้หวัน กลับคืนสู่สาธารณรัฐจีน ญี่ปุ่นก็เริ่มหายไป

จากที่เคยไปสัมผัสมา ทั้งญี่ปุ่นและจีน แม้จะไม่บ่อยครั้งและไม่กี่เมืองของทั้งสองประเทศ โดยความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ มองว่าญี่ปุ่นทิ้งมรดกหลายๆ อย่างไว้ให้ไต้หวัน ไม่ว่าจะเป็นการริเริ่มสร้างขนส่งระบบราง ระบบสุขาภิบาล รวมทั้งวางรากฐานระบบการศึกษาฯ

แม้นว่าในยุคนั้นจะออกแนว การกลืนกลายทางวัฒนธรรม เพื่อผูกเกาะในอาณานิคมกับอาณาจักรให้แน่นแฟ้นก็ตามที แต่ก็ดูเหมือนชาวไต้หวันจะค่อนข้างมีระเบียบ Friendly เป็นกันเอง ภาษาจีนที่ชาวไต้หวันพูด ก็ฟังดูสุภาพรื่นหู กว่าที่เคยได้ยินจากที่อื่น

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7)

มื้อแรกในไทเป ชิมขาหมู เก้าอี้ดนตรี 24 ชั่วโมง (ไต้หวัน 3)

2024-07-25T14:04:00.007+07:00

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6)

เปิด GPS เดินลากกระเป๋าจากสถานี Ximen มายัง New World Hotel อยู่ไม่ไกล ระหว่างทางก็มองหาร้านอาหารไปเรื่อยๆ อยู่ใกล้ย่าน Ximending หาของกินไม่ยาก ส่วนมากเป็นร้านห้องแถว น่ากินหลายร้าน

ถึงโรงแรม เช็คอินห้องพักใช้ Lucky Draw เป็นส่วนลด 5000 NTD จัดการเก็บสัมภาระเข้าห้องพักเรียบร้อย ก็ได้เวลาออกไปหาอะไรกินกัน เล็งเอาไว้หลายร้าน เริ่มหิวกันละ

ขามาสะดุดตากับร้านขาหมูร้านหนึ่ง เห็นคนเข้าคิวรอทานหน้าร้านเป็นแถวยาว แต่จังหวะกลับมารอบนี้ ได้คิวแรกพอดี งั้นตกลงกินขาหมูก็แล้วกัน ชื่อร้าน Ximen noodle เพิ่งมารู้ทีหลัง อ่านจากรีวิว ว่าร้านนี้เค้าดังอยู่นะ

พอมีโต๊ะเช็คบิล เจ้าของร้านก็รีบจัดการโต๊ะให้นั่งอย่างเร็ว ลูกค้าโต๊ะเดิมยังเคี้ยวคากิไม่เสร็จ พนักงานก็เก็บจาน เช็ดโต๊ะ เรียกเราเข้าไปยืนกดดัน เหมือนเล่นเก้าอี้ดนตรี เค้าลุกเราก็รีบนั่ง หน้าร้านเริ่มตั้งแถวใหม่กันแล้ว

มื้อแรกในไทเป กินขาหมูก็ได้บรรยากาศแบบจีนไต้หวันดี เพราะเคยได้ยินว่า ข้าวขาหมูเป็นเมนูพื้นบ้านของชาวแต้จิ๋ว มณฑลกวางตุ้ง ต้มพะโล้ที่โด่งดังดั้งเดิมเค้าคือห่านพะโล้ พอข้ามไปบ้านเรา วัตถุดิบกลายเป็นเป็ดพะโล้แทน เพราะห่านหายากและราคาแพง

ส่วนข้าวขาหมูนั้น วัตถุดิบหลักคือเท้าหมู ซึ่งมีราคาค่อนข้างถูกกว่าส่วนอื่น เอามาต้มกับเครื่องพะโล้จนเปื่อยนิ่ม เอามาโปะบนข้าวสวย ราดน้ำพะโล้ แกล้มผักดอง เอาไว้ขายให้ชนชั้นแรงงาน หรือเกษตรกรในราคาถูก เรียกว่า ตือคาปึ่ง แปลตรงตัวเลยก็คือ ข้าวเท้าหมู

ข้าวขาหมู อร่อยนุ่มหนึบ สมคำร่ำลือ แค่บรรยากาศก็อร่อยแบบต้นตำรับแล้ว เพราะเกาะไต้หวันอยู่ติดกับจีนแผ่นดินใหญ่ นอกจากชนเผ่าดั้งเดิม Ketagalan คนไต้หวันส่วนใหญ่ก็คือ ชาวฮั่นจาก มณฑลฝูเจี้ยน และมณฑลกวางตุ้ง ที่ข้ามจากจีนแผ่นดินใหญ่ มาสร้างหมู่บ้านชาวประมงขึ้นทั่วเกาะ

ต้นตำรับขาหมูพะโล้ มีถิ่นกำเนิดจากเมืองแต้จิ๋ว มณฑลกวางตุ้ง ดังนั้นขาหมูร้าน Ximen noodle ที่เรากำลังอร่อยนุ่มหนึบอยู่ ก็อาจจะเป็นต้นตำรับของแท้ก็ได้

ข้าวเปล่า 2 บะหมี่เย็น 2 เอามาทานกับขาหมูจานใหญ่ 200 NTD แต่ดูแล้วจานไม่ใหญ่เหมือนในเมนู ทานไปครึ่งจานดูไม่น่าจะอิ่ม เลยโบกมือเรียกขอเมนูจะสั่งเพิ่ม พนักงานเดินมาคิดเงินก่อนเลย 270 NTD พร้อมทำท่าจะเก็บโต๊ะ ตะเกียบยังคาปากอยู่เลย อีกมือรีบจับจานขาหมูไว้ก่อน บอกเจ๊ใจเย็นๆ

สั่งขาหมูจานเล็ก กับข้าวเปล่าเพิ่มอีกชุด พอกินใกล้หมด พนักงานเริ่มชำเลืองมองอีกแล้ว หน้าร้านก็เตรียมพร้อมพาลูกค้ารายใหม่มานั่งแทนทุกเมื่อ รีบกินรีบจ่ายเลย เพิ่มอีก 115 NTD สรุปมื้อนี้ 385 NTD

ร้านนี้เปิดขาย 24 ชั่วโมง หยุดวันอาทิตย์วันเดียว เริ่มหยุดตี 5 ถ้าเห็นคิวยาวไม่ต้องห่วง รอไม่นาน เหมือนมาเล่นเก้าอี้ดนตรี ขาหมูหมด คือเพลงจบ เดี๋ยวพนักงานจะใช้วิทยายุทธ์ขั้นเทพหาโต๊ะให้นั่งทันที

อิ่มอร่อยกันแล้ว เดี๋ยวไปเดินย่อยอาหารกันย่าน Ximending ระหว่างทางผ่านร้านสะดวกซื้อหลายยี่ห้อ สินค้าหลายอย่างราคาพอๆ กับบ้านเรา อย่าง TAIWAN BEER กระป๋องยาว 51 NTD ช่วยย่อยขาหมูได้ดีทีเดียว

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6)

หลงแรกพบ จาก Taipei Main Station ไป Ximen สถานีเดียวก็หลง (ไต้หวัน 2)

2024-06-19T15:27:00.010+07:00

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5)

อิ่มเอมใจกับ Lucky Draw ได้รับ Accommodation Vouchers เป็นทุนเที่ยวไต้หวัน 5000 NTD กันแล้ว อย่าลืมว่า ทุกอย่างต้องมีต้นทุน ก่อนออกจากสนามบินนานาชาติเถาหยวน ของมันต้องซื้อ 2 อย่างขาดไม่ได้ คือซิมเน็ต 5 วัน อันละ 300 NTD และชีวิตในไต้หวันจะง่ายขึ้น ถ้าเรามีบัตร easy card

โปรโมชั่นจากเคาท์เตอร์ ทางไป MRT ในสนามบิน ค่าบัตร easy card 100 NTD ใช้ได้ตลอดชีพ ค่า MRT จากสนามบินไป Main Station 150 NTD พร้อมเติมเงินในบัตรให้เลย 200 เหรียญ เผื่อไปต่อ MRT รถไฟ รถเมล์ หรือใช้จ่ายในร้านสะดวกซื้อ รวมเป็น 450 เค้าลดให้ 5 NTD เหลือ 445 NTD

Airport Line Express เป็นต้นทาง แตะบัตรเสร็จก็ไปนั่งชมวิวกันได้ จากสนามบินเถาหยวน ไป Taipei Main Station ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ ทิวทัศน์ยามเย็นย่านเถาหยวน เป็นป่าเขาลำเนาไพร ทำสวนทำไร่ ไม่น่าเชื่อว่าเกาะไต้หวันแห่งนี้ เคยเป็นทะเลสาบ ที่ก่อตัวขึ้นจากเหตุแผ่นดินไหวมาก่อน

ชนเผ่าพื้นเมือง Ketagalan คือมนุษย์กลุ่มแรกๆ ที่มาตั้งรกรากริมทะเลสาบ ต่อมาทะเลสาบก็ค่อยๆ เหือดแห้งไปกลายเป็นแอ่งไทเป เหลือเพียงแม่น้ำ Tamsui เป็นสายน้ำใหญ่ พอ Airport Line หรือ MRT สายสีม่วง เข้าสู่เขตอุตสาหกรรมใหม่ New Taipei แสงสีความเจริญก็เริ่มหนาตา ฟ้าก็เริ่มมืดลง

สุดสายปลายทางที่ Taipei Main Station กว้างใหญ่สมกับเป็นสถานีหลัก ถ้าเป็นบ้านเราก็คงประมาณสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ ลากกระเป๋าเดินทางออกจาก สายสีม่วงอย่างมั่นใจ ว่าจะนั่ง MRT ต่อไปยังสถานี Ximen ที่อยู่ใกล้ๆ New World Hotel ที่พักของเราคืนนี้

ทำหน้ามั่นใจลากกระเป๋าเดินตามฝูงชนออกไป พยายามเดินไปตามป้าย MRT เดินไปเรื่อยๆ จนผู้คนเริ่มบางตา ไม่ถึง MRT สักที ดูจาก GPS เรายังวนๆ อยู่ใน Main Station เลยพากันมาตั้งหลักดื่มชานมไข่มุกเพิ่มพลังกัน ที่ Family Mart แห่งหนึ่ง

คุณลุงในชุดคล้ายเจ้าหน้าที่เดินผ่านมาพอดี เลยแวะถามว่าจะนั่ง MRT ไปสถานี Ximen ต้องเดินไปทางไหน ลุงบอกไปได้สองทาง ทั้ง MRT สายสีน้ำเงินและสายสีเขียว สายสีน้ำเงิน อยู่ใกล้ๆ สายสีม่วงที่เราเพิ่งลงมา

แต่ตอนนี้เราลากกระเป๋ามาได้เกินครึ่งทาง เกือบจะถึง MRT สายสีเขียวแล้ว ดังนั้นจงเดินต่อไปเพื่อขึ้นสายสีเขียว แค่สถานีเดียวก็ถึง Ximen นั่งสุดสายหรือสถานีเดียวก็จ่าย 20 NTD ฟังดูเหมือนขาดทุน แต่คงไม่เดินกลับไปขึ้นสายสีน้ำเงินแล้วนะ

พอมาถึงสถานี Ximen มาโผล่ด้านหน้า Ximending Night Market แหล่งเช็คอินขึ้นชื่อแห่งเมืองไทเปพอดิบพอดี เช็คจาก GPS แล้ว โรงแรม New World ที่พัก ห่างจากจุดนี้เพียง 550 เมตร ทั้งระยะทางและเวลา น่าจะน้อยกว่าที่เดินวนอยู่ใน Taipei Main Station หลงแรกพบกันเบาๆ ณ เมืองชานมไข่มุก

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5)

เที่ยวไต้หวัน ลุ้น Lucky Draw ลูกสาวพ่อ รับ Accommodation Vouchers 5000 NTD$ (ไต้หวัน 1)

2024-05-25T12:57:00.012+07:00

(ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3)

ซื้อหวยกี่งวดๆ ก็ไม่เคยถูกกับเค้าสักที ก่อนเปิดเทอมนี้ พาลูกๆ ไปลุ้น Lucky Draw กันที่ไต้หวันกันดีกว่า กับโครงการ Taiwan Lucky Land ชวนนักท่องเที่ยวต่างชาติ มาเยือนไต้หวัน หลัง Covid-19 คลี่คลาย แจกคูปองให้ผู้โชคดีคนละ 5000 NTD คิดเป็นเงินไทย อัตราแลกเปลี่ยน 1.11 ก็ประมาณห้าพันกว่าบาท

บินตรงจากเชียงใหม่ ไปไทเป แค่ 4 ชั่วโมงก็มองเห็นเกาะไต้หวัน เขียวชอุ่มอยู่กลางทะเลจีนใต้ พอถึงสนามบินนานาชาติเถาหยวน ก็รีบเดินออกไปมองหาป้าย Lucky Draw กันเลย เรา 4 คน ลงทะเบียนผ่านเว็บไซต์ 5000.taiwan.net.tw ก่อนออกเดินทาง ได้รับ QR code สำหรับลุ้นรับเงินรางวัลทาง e-Mail เรียบร้อย โดยเค้ามีให้เลือก 2 แบบ คือรางวัลค่าที่พัก กับรางวัลค่าใช้จ่าย เลือกลุ้นได้คนละแบบเดียวเท่านั้น

ซุ้มลุ้นรางวัล Lucky Draw หรือ Taiwan the Lucky Land อยู่บริเวณด้านหน้าสนามบิน ติดกับซุ้ม Tourist Service Center ซุ้มลุ้น Lucky Draw จะเป็นโต๊ะกลม มี iPad วางอยู่ กดปุ่ม Start แล้วเปิด QR code ที่ได้มาจาก e-mail Scan ไปที่หน้าจอ จะมีเหรียญเงินร่วงลงมา มีเวลาให้ 10 วินาที ให้เลือกจิ้มไปที่เหรียญใดเหรียญหนึ่ง

พ่อผู้ไม่เคยมีดวงกับเค้า เริ่มก่อนคนแรก น้องหมีดำฟอร์โมซา สัตว์ประจำชาติไต้หวัน ทำมือกากบาท หน้ามุ่ยบอกแค่ว่า “see you” พลาดไปแล้ว 5000 NTD ต่อจากนั้นลูกสาวกับแม่ก็ลองบ้าง แต่ก็ไม่ได้เช่นกัน โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายดายจริงๆ เพื่อนที่มาเที่ยวไต้หวันก่อนหน้าเค้าก็ว่า ลงเล่นทั้ง 4 คน ก็ไม่ได้สักคน เราก็ไม่เคยมีดวง .. คงไม่ได้หรอก

แต่เดี๋ยวนะลูกสาวคนโต มัวแต่ถ่ายคลิปคนอื่นเล่นอยู่ ก็เลยได้สแกนเล่นเป็นคนสุดท้าย จิ้มไปที่เหรียญปุ๊บ น้องหมีดำฟอร์โมซา ทำหน้าดีใจ “Congratulation NTD$5000” ลูกสาวได้รางวัล Lucky Draw เจ้าหน้าที่เข้ามายินดีด้วย ถามหา boarding pass กับ ตั๋วเครื่องบิน เพื่อรับรางวัล QR code ลูกสาวลงทะเบียนไว้เป็นคูปองที่พัก

Accommodation Vouchers ได้ส่งเข้า e-Mail ลูกสาว เป็น QR code 5 ดวง ดวงละ 1000 NTD เราจองโรงแรม New World Hotel ย่าน Ximending ผ่าน Agoda ในราคารวมภาษี 1660 NTD ต่อห้องต่อคืน โดยเช็คมาล่วงหน้าแล้วว่ารองรับโครงการ Lucky Draw เลยใช้รวดเดียว 5 Vouchers เท่ากับว่ามีห้องหนึ่ง พักฟรี 3 คืน ส่วนที่เหลือ คุณพ่อก็จ่ายเงินสดไปตามระเบียบนะจ๊ะ

(ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3)

อาหารทะเลดานัง ต้อง Bé Ni 2 อาหารว่างยามดึก ต้อง bánh bao (เวียดนาม 20)

2024-04-28T16:45:00.001+07:00

(เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 19)

ภารกิจแลกเงินจากร้านทองตลาดฮาน สำเร็จลุล่วง เดินซื้อของฝากกันหนำใจ กลับมาตั้งหลักใหม่ที่โรงแรม Sofiana My Khe สมองคิดแต่เรื่องจะใช้เงินที่หาแลกมา ให้มันคุ้มค่าเสียเวลาเดินวนทั่วตลาดหลายรอบ เวลาก็เริ่มบ่ายคล้อย นึกไปถึงร้านอาหารทะเล Bé Ni 2 ริมหาดหมีเคว ที่เคยไปทานเมื่อหลายปีก่อน

ลองส่องดูในแผนที่ อยู่ห่างจากโรงแรม Sofiana ราว 2 กม. นั่ง grab ก็แค่ 5 นาที แต่มาถึงชายหาดหมีเควทั้งที จะนั่งรถไปทำไม ใจอยากจะพายเรือกระด้งเลียบทะเลไปเลย แต่เรือกระด้งที่จอดอยู่ตามชายหาด เค้าเอาไว้ใช้สำหรับทีมรักษาความปลอดภัยเท่านั้น โชคยังดีที่เค้าไม่อนุญาต ถ้าเราพายออกทะเลไป อาจไม่ได้ทานข้าวเย็น

การรักษาความปลอดภัยชายฝั่งก็เข้มมาก แค่จะเดินลงไปจุ่มขาถ่ายรูปเล่นน้ำริมชายหาด เจ้าหน้าที่เป่านกหวีดไล่เลย ให้ลงได้เฉพาะเขตปลอดภัย ที่มีทุ่นกั้นไว้ให้เล่นเท่านั้น เดินเล่นเลียบหาด ถ่ายรูปเล่นไปเรื่อยๆ เวลาก็ปาไปเป็นชั่วโมง กว่าจะถึงร้าน Bé Ni 2 เล่นเอาเกือบจะค่ำมืด บรรยากาศร้านยังน่ารักเหมือนเดิม

ทานอาหารทะเล 4 คนอิ่มแบบจุกๆ ตบด้วยเบียร์ของพ่ออีกขวด ในราคาแค่ 6.8 แสน ถูกกว่าหาดอันบางเยอะเลย บอกน้องพนักงานว่าประทับใจมาก น้องบอกกลับไปขอรีวิวให้ด้วยนะ เลยบอกไปว่าเคยรีวิว “ร้าน Bé Ni 2 ดานัง” แล้วเมื่อหลายปีก่อน คลิกไปอ่านกันได้ มารอบนี้ก็ยังคงประทับใจ ได้มาดานังอีกเมื่อไร รับรองไม่พลาดมาร้านนี้

อิ่มแล้วสาวๆ ขี้เกียจเดิน ขากลับนั่ง grab ละกัน 3.6 หมื่นด่อง พ่อเริ่มติดลม เดินหาซื้อเบียร์ไปนั่งกินลมชมวิวชายหาด ราคาเป็นเรื่องสมมติจริงๆ ร้านสะดวกซื้อติดแอร์ ริมชายหาด เมืองตากอากาศอย่างดานัง ขายเบียร์กระป๋องละแค่ 1.3 หมื่น หากเทียบกับเมืองเก่าอย่างฮอยอัน ที่ร้านชำข้างทางขายกระป๋องละ 2 หมื่น

ระหว่างนั่งกินเบียร์บนชายหาดหมีเคว มีมอเตอร์ไซค์ขายของผ่านตามซอกซอยริมชายหาด เบาะหลังบรรทุกตู้คล้ายตู้ใส่อาหาร พ่วงข้างซ้ายขวาเป็นเตา มีฟืนติดไฟพ่นควันคลุ้งไปตามถนน บนเตามีหม้อคล้ายหม้อนึ่งมีฝาปิด บังโคลนหน้าติดเครื่องเสียงขนาดโทรโข่ง เปิดคลิปเสียงดังลั่นถนน ได้ยินประมาณ “ปางง ปาววๆๆ”

ทนนั่งสงสัยจนเบียร์หมดกระป๋อง ระหว่างเดินกลับโรงแรม ได้ยินเสียง “ปางง ปาววๆๆ” ตามมาแต่ไกล ตัดสินใจยืนรอโบก ขออุดหนุนให้หายสงสัยหน่อย ไม่งั้นคืนนี้จะนอนไม่หลับ พ่อค้าเห็นโบกเรียกก็รีบฉีกยิ้มมาแต่ไกล เปิดฝาซึ้งให้เลือกเต็มที่ พอถามว่ามันคืออะไร พ่อค้าออกเสียงประมาณว่า “แบ๋ง บาว” หรือ “บั๋ญ เบา”

ตกลงเป็นซาลาเปาเตาฟืน อย่างที่คิดจริงๆ หอมยั่วน้ำลายดีแท้ มีอยู่ 2 แบบ เอามาชิมอย่างละอัน อันละ 2 หมื่น กลับไปถึงโรงแรม รีบเปิด Google หาคำตอบ ตกลงว่า ซาลาเปา ภาษาเวียดนาม เรียก bánh bao ขนมหรืออาหารที่ทำจากแป้ง ที่เวียดนามจะนำหน้าด้วยคำว่า bánh เช่น bánh mì แปลว่าขนมปัง

ซาลาเปาลูกโต ประมาณ 2 เท่าของบ้านเรา ซื้อมาลอง 2 ลูก อุ่นๆ จากหม้อนึ่ง ด้านซ้ายเป็น bánh bao thịt แบ๋ง บาว ถิด หรือ ซาลาเปาไส้หมู อร่อยใช้ได้ ไส้หมูเยอะอยู่นะ ส่วนหม้อขวาเป็น banh baao chay แบ๋ง บาว ไจ เป็น ซาลาเปาไม่มีไส้ คล้ายกับ หมั่นโถว บ้านเรา แบ่งกันกิน 2 คน อิ่มพอดี ค่อยมีแรงนอน

(เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 19)

หาแลกด่อง ร้านทองตลาดฮาน ราคาเท่าร้านแลกเงิน สนามบินดานัง (เวียดนาม 19)

2024-04-03T14:49:00.005+07:00

(เวียดนาม 16) (เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 20)

กลับจากหาดอันบาง ด้วยเงินที่แลกจากร้านน้ำปั่น ในราคาพันละ 6 แสนด่อง กลับมาเล่าให้น้องเจ้าของโรงแรมฟัง น้องบอกแถวฮอยอัน หาแลกตามร้านค้า ทั่วไป ไม่มีร้านไหนเปิดรับแลกเงินอย่างเดียว ว่าแล้วก็เปิดราคาให้ 6.3 แสน เลยขอแลกอีกพันนึง เผื่อค่าเบียร์คืนนี้ กับค่ารถกลับดานังพรุ่งนี้ ราคาเป็นเรื่องสมมติจริงๆ

เช้าวันกลับดานัง ตื่นแต่เช้าเดินเล่นชมเมืองไปตามย่านร้านค้านอกเขตเมืองเก่า พร้อมแวะหาราคาค่ารถกลับดานัง ดูจากป้ายหน้าร้านอยู่ราวๆ 3 แสน ขึ้นอยู่กับจำนวนคน ชนิดของรถ ซึ่งก็ไม่หนีกับราคา Grab ที่ประมาณ 3.3 แสน ก็เลยเดินกลับไปถามน้องที่โรงแรม น้องบอกมีรถตู้คันใหญ่ให้เลย 3.2 แสน นั่นไง ไปเดินหาให้ลำบากทำไม

เช็คเอาท์เสร็จ รถตู้หลังคาสูงก็มาจอดรอหน้าโรงแรม นั่งรถไปราวชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงดานัง คืนนี้ที่พักของเราคือ Sofiana My Khe Hotel & Spa อยู่ไม่ไกลหาดหมีเคว ชายหาดท่องเที่ยวยอดนิยม โรงแรมให้การต้อนรับอย่างเป็นกันเอง จัด Welcome Drink ของว่าง พร้อมผ้าเย็น คลายร้อนจากลมทะเลยามเที่ยงได้ชื่นใจดีแท้

ระหว่างรอเช็คอิน พนักงานเข้ามาแนะนำบริการต่างๆ ของทางโรงแรม ดูจากวัย น่าจะแถวๆ Gen Z ไม่ก็ Gen Y ขณะที่นางอธิบายเรียกเราเป็น ป่ะป๊า หม่าม๊า จนภรรยาหยิบยาดมหงส์ไทยขึ้นมาดม นางเห็นปุ๊บ รีบควักหงส์ไทยออกมาโชว์บ้าง นางบอกเพิ่งไปเที่ยวเมืองไทยมา Gen Z เวียดนาม ทำงานเก็บเงินได้ เค้าไปเที่ยวเมืองไทยกันนะ ฟังแล้วรู้สึกดี คุยกันเพลินเลยทีนี้

เช็คอินห้องพักเสร็จ ก็เริ่มหิว เรียก Grab ไปหาข้าวเที่ยงทานกัน ปักหมุดหมายไว้แถวตลาดฮาน ย่านธุรกิจการค้าสำคัญเมืองดานัง นั่ง Grab จากโรงแรม Sofiana ไปตลาดฮาน ค่ารถ 7.6 หมื่นด่อง ข้ามแม่น้ำฮาน ที่สะพานมังกร ฝั่งหัวมังกรคือตลาดกลางคืนชื่อดัง Son Tra Night Market พอข้ามมาฝั่งหางมังกรก็จะถึงตลาดฮาน

“ตลาดฮาน” คือย่านธุรกิจเก่าแก่โบราณ ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ชื่อตลาดตั้งตามแม่น้ำฮาน แม่น้ำที่ไหลขึ้นเหนือ เพื่อออกสู่ทะเลที่อ่าวดานัง ศูนย์กลางการค้าขายของเมืองดานังแห่งนี้ ปัจจุบันเป็นแหล่งท่องเที่ยว จับจ่ายซื้อของฝาก สินค้าพื้นเมือง เสื้อผ้า อาหาร ฯลฯ เรียกได้ว่าไม้จิ้มฟันยันเรือรบ ถ้าเป็นเชียงใหม่ ก็น่าจะประมาณ “กาดหลวง”

อยากรู้ว่าชาวบ้านกินอยู่กันอย่างไร ต้องเข้าไปกินในตลาด นั่งทานด้วยกันกับชาวดานัง ไหล่แทบชนกันเลย เก้าอี้ยาววางเรียงหน้าร้าน อาศัยชี้รูปที่เมนู มีข้าว มีกุ้ง มีหมู ไข่ต้ม ผักผัด แถมน้ำซุปให้ด้วย รสชาติก็ใช้ได้ คล้ายข้าวราดแกงบ้านเรา สั่งน้ำหวานด้วย 2 ขวด หมดไปแค่ 1.4 แสน เป็นมื้อที่ไม่แพงถ้าเทียบกับอาหารแถวฮอยอัน

อิ่มแล้วค่อยมีแรง เดินเที่ยวตลาดฮาน บรรยากาศเหมือนเดินอยู่กลางกาดหลวงยังไงยังงั้น หาซื้อของฝากไป ก็ถามแม่ค้าไป ว่าแลกเงินได้ที่ไหน แม่ค้าชี้ออกไปทางท้ายตลาด โผล่หน้าออกไปดู ก็ไม่เห็นมีร้านไหนรับแลกเงิน แต่มีธนาคารอยู่เยอะเลยแถวนี้ เดาเอาว่าน่าจะแลกที่ธนาคาร แต่ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงธนาคารพอดี เดินกินลมชมวิวถ่ายรูป กับสะพานมังกร รอธนาคารเปิด

ธนาคารเปิดบ่ายโมงครึ่ง เข้าไปถามแลกเงิน ปรากฏว่าธนาคารไม่รับแลกเงิน พนักงานชี้ให้ไปทางท้ายตลาด ก็เลยเดินวนกลับไปอีกรอบ สอบถามแม่ค้าแถวนั้น ชี้ไปที่ร้านทองห้องแถวหัวมุมถนน ที่มีคนมุงรอกันเต็ม นึกว่าเค้ามาซื้อทองกัน ที่แท้มาแลกเงินด้วย บาทไทยได้ราคาพันละ 6.8 แสน ราคาเท่าร้านแลกเงินที่สนามบินเลยทีเดียว

โลกนี้ อะไรก็เป็นไปได้ หากว่าผลประโยชน์มันมากพอ สิ่งที่คิดอาจเป็นเพียง ความคิดปรุงแต่งล่วงหน้า อย่างเช่น เรามักจะฟันธงไปก่อนว่าสถาบันทางการเงินอย่างธนาคาร มักจะมีเงินให้แลกเงินเสมอ มักจะคิดว่าร้านหรูหรา ค่าเช่าที่แพง ติดแอร์เย็นๆ อย่างในสนามบิน ต้องราคาแพงกว่า ร้านเล็กๆ ข้างทาง หรือกลางตลาด

(เวียดนาม 16) (เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 20)

กระเป๋าแบนที่หาดอันบาง ทิ้งน้องนางไว้เป็นตัวประกัน (เวียดนาม 18)

2024-02-28T16:29:00.004+07:00

(เวียดนาม 15) (เวียดนาม 16) (เวียดนาม 17) (เวียดนาม 19) (เวียดนาม 20)

หากการเดินทาง เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ขอแค่อย่างน้อยให้เรารู้ว่า เรากำลังจะไปไหน ชีวิตก็ไม่มีอะไรน่ากลัว แม้ระหว่างทาง ชีวิตถึงจุดที่ต้องหลงทาง นั่นก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของการเดินทาง มันทำให้เรากลัวไม่ได้ เพราะเราหลงจนชินกับมันแล้ว สิ่งเดียวที่จะกลั่นความกลัวให้ก่อตัวได้ เห็นจะมีเพียงเรื่องเดียว คือเงินไม่พอจ่าย

ค่าเงินเวียดนามไม่แพง หากเทียบกับเงินไทย ขาไปแลกเงินด่องจากร้านแลกเงินไทยได้ แต่ขากลับแลกด่องคืนเป็นเงินบาทได้ยากหรือไม่ได้ราคา ดังนั้นจึงควรแลกแต่พอดี เหมือนฝรั่งมาเที่ยวบ้านเรา เค้าทยอยเอาดอลลาร์ออกมาแลกใช้แต่พอดี เหลือไว้แค่ค่าแท็กซี่ไปสนามบินก็มี แต่ในเวียดนามเงินพี่ไทยยังเนื้อหอม หาแลกเงินด่องได้ไม่ยาก

การพกเงินไทยติดตัวไว้ เหมือนพกความมั่นใจในการเที่ยวเวียดนาม ยามฉุกเฉินสามารถเปลี่ยนเป็นเงินด่องได้ และหลังจากกินข้าวมันไก่ “Cơm Gà” มาหลายวันเริ่มเบื่อ เย็นนี้จะไปกินกุ้งเผาที่ชายหาดอันบาง นั่งชมวิวทะเลจีนใต้ดูบ้าง เงินที่แลกมาก็เหลือแค่ล้านกว่า หาดอันบางก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวดัง ลองไปหาแลกเงินแถวนั้น เผื่อจะราคาดี

ชายหาดอันบาง อยู่ห่างจากเมืองเก่าฮอยอัน ประมาณ 5 กม. น้องเจ้าของโรงแรมแนะนำให้เช่ามอเตอร์ไซค์ไป คันละแสนด่อง ไป 4 คน ต้องใช้ 2 คัน เลยตัดสินใจนั่ง Grab ไป ค่ารถ 8 หมื่นด่องกว่าๆ นั่งรถผ่านทุ่งนาอึดใจเดียวก็ถึง ชายหาดอันบาง หาดทรายขาวละเอียดทอดยาวลงสู่ทะเลจีนใต้ น้ำใสคลื่นสวยสมคำร่ำลือ

ฝรั่งนอนอาบแดดบนชายหาดขาวโอโม่ เรือตะกร้าจอดเรียงราย มีเก้าอี้ชายหาด ร่มทางมะพร้าว มีร้านอาหารขายให้นั่งทานบนชายหาดด้วย แต่เป็นเมนูอาหารพื้นถิ่นประมาณเกาเหลา “Cao Lầu” ที่เราเริ่มคุ้นลิ้นจากหลายมื้อในฮอยอัน อยากเปลี่ยนไปทานเหลา แบบว่านั่งเหลากินทะเลชมวิวทะเลจากมุมสูงบ้าง

เดินเที่ยวรับลมชายหาดไปมา มองหาป้าย Exchange ไม่มีเลย แต่ไม่เป็นไร ดูเมนูราคาร้านหัวมุมทางเข้าหาด ก็ราคาทั่วไปร้านอาหาร เงินเหลืออยู่ล้านกว่าๆ น่าจะเอาอยู่ สั่งมาขำๆ กุ้งเผาครึ่งกิโล ผัดกุ้ง หมูย่าง ทานกับข้าวผัดจานใหญ่ อร่อยเลิศกินไปชมวิวไป หลับตามองเห็นเกาะลูซอน ฟิลิปปินส์ อยู่อีกฟากทะเลจีนใต้เลยทีเดียว

พอเช็คบิลมา 1,120,000 ด่อง เทเงินในกระเป๋ามานับ ดันขาดไปหมื่นด่อง หรือ 15 บาท จะขอเค้าลดก็กะไรอยู่ คิดถึงค่าทิปที่เพิ่งวางมาดป๋า จ่ายให้ Grab ขามา 8 หมื่นกว่า จ่ายไปแสนนึงบอกไม่เอาเงินทอน ตอนนี้จากป๋าจะกลายเป็นเด็กล้างจาน เริ่มถามหาที่ Exchange เด็กเสิร์พชี้บอกทาง ให้ 3 นางนั่งรอเป็นตัวประกัน

เดินย้อนไปตามทางที่เด็กเสิร์พบอก เจอแต่ตู้ ATM ไม่มีป้าย Exchange เดินผ่านไป สองแยกไฟแดง สัญชาตญาณบอกว่าเดินไปคงไม่มีละ เลยลองถามร้านขายน้ำปั่นหัวมุมถนน ลุงเจ้าของร้านบอกแถวนี้ไม่มี ลุงถามย้อนว่ามาแลกเงินอะไร เลยควักแบ็งค์พันบาทโชว์ ลุงบอกรอเดี๋ยว กดมือถือดูแป๊บนึง บอกเอาไหมให้ 6 แสนถ้วน

จากที่แลกสนามบิน พันละ 6.8 แสน ทว่า ณ ชั่วโมงนี้ ไม่มีถูกแพง มีแต่ลูกเมียที่นั่งรอเป็นตัวประกัน มัวต่อราคาอาจต้องไปเป็นต่างด้าว ล้างจานใช้หนี้อยู่หาดอันบาง ว่าแล้วก็รีบแลกเงินด่องจากลุงน้ำปั่นอย่างหน้าชื่นตาบาน เดินกลับไปจ่ายตังค์ร้านอาหาร ล้านกับแสนห้าหมื่น บอกน้องไม่ต้องทอนนะ เป็นการขอโทษที่ให้รอนาน

ลมทะเลพัดแรง แต่เหงื่อยังซึมเต็มหลัง สาวๆ แซวว่า ยังมีหน้าวางมาดเป็นป๋าอีก ขากลับค่า Grab 7.6 หมื่น แอร์ก็เย็น โชเฟอร์ขับนิ่ม อัธยาศัยดี ไม่บีบแตรบ่อย แต่ป๋าก็จ่ายพอดีเป๊ะๆ

(เวียดนาม 15) (เวียดนาม 16) (เวียดนาม 17) (เวียดนาม 19) (เวียดนาม 20)

เหนือสุดแดนสยาม Skywalk ดอยเวา ยาวสุดในไทย ชมวิวไกลถึงพม่า

2024-01-25T16:58:00.004+07:00

ว่ากันว่า ชีวิตนี้ควรตั้งเป้าหมายให้สูงเข้าไว้ เอาให้ไกลสุดขอบจักรวาล แล้วก็พุ่งทะยานออกไป แม้ไม่มีทางจะไปถึงได้ อย่างน้อยก็ได้ถีบหนีแรงโน้มถ่วงโลก โอกาสที่จะไปเดินเล่นอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว เหมือน Anakin Skywalker ในเรื่อง Star Wars คงพอมีให้เห็นบ้าง

ทริปล่าสุดตั้งจุดหมายไว้สูงเทียมฟ้า เหนือสุดในสยาม ละติจูด 20 องศา 37 ลิปดา 30 พิลิปดา ของเมืองแม่สาย เชียงราย ที่นี่มีความท้าทายใหม่เหนือเส้นละติจูดเหนือสุด นั่นคือ Skywalk ที่เหนือยิ่งกว่า Skywalk ใดๆ เพราะมีทางเดินกระจกใสยาวที่สุดในประเทศไทย “Skywalk วัดพระธาตุดอยเวา”

การหนีแรงโน้มถ่วงไปแม่สาย ไม่ยากเย็นเท่าไร ถนนเชียงใหม่-เชียงราย สร้างเสร็จแล้ว สวยงามปลอดภัย จะต้องระวังบ้างก็แค่ลดความเร็วช่วงลงดอยก่อนเข้าเมือง ถ้าไหลลงดอยเพลิน อาจมีใบสั่งฯ ส่งตามมาที่บ้าน

ถึงพรมแดนแม่สาย-ท่าขี้เหล็ก เลี้ยวซ้ายขึ้นวัดพระธาตุดอยเวา ทางค่อนข้างลาดชัน คันไหนมีขับเคลื่อน 4 ล้อ ก็จัดเลย ถ้าไม่มั่นใจว่าลากเกียร์ 1 ตลอดทางได้ ก็ไปจอดที่ลานจอดรถวัด แล้วนั่งรถแมงป่องของวัดขึ้นไป

การเดินทางไปโลกพระจันทร์ จะยากก็ตอนดีดตัวออกจากพื้นโลก พลังงานเกินครึ่งต้องใช้ไปกับการพุ่งหนีแรงโน้มถ่วง แต่พอพ้นชั้นบรรยากาศออกไปแล้วจะล่องลอยยังไงก็ได้ เฉกเช่นการตั้งเป้าจะเปลี่ยนแปลงชีวิตให้ดีขึ้น ช่วงแรกต้องใช้พลังใจในการเปลี่ยนนิสัยกันหนักหน่อย พอเริ่มชินชีวิตก็จะง่ายขึ้น

ทว่าทฤษฎีนี้ ใช้กับ Skywalk วัดพระธาตุดอยเวาไม่ไหว ขับรถหนีแรงโน้มถ่วงมาจากเชียงใหม่ 250 กม. ก็ไม่ไกล ราคาตั๋ว 50 บาท ก็ไม่แพง แต่พอถึงประตู Skywalk ใส่ถุงสวมรองเท้าเรียบร้อย พอจะก้าวขาออกไป .. มันดันก้าวขาไม่ออก

Skywalk ดอยเวา มีทางเดินกระจกยาวที่สุดในประเทศไทย คือ 150 กิโลเมตร ไม่ใช่สิ 150 เมตร แต่ความรู้สึกเมื่อก้าวขาออกไป แต่ละก้าวช่างยาวไกลเหลือเกิน เดินวิ่งกันสักสิบกิโลฯ ขายังไม่เคยสั่นนะ แต่นี้เดินไม่กี่ก้าว ขาสั่นผับๆ เหงื่อแตกพลั่กๆ

ความสูงจากพื้นถนนข้างล่าง ราวตึก 3 ชั้น แต่ถนนดันเลียบหน้าผาบนยอดดอยสูงชัน ครั้นกลั้นใจเดินไม่ก้มไปมอง เงยหน้าขึ้นมองเบื้องหน้า กลับคล้ายว่าล่องลอยบนท้องฟ้าเวิ้งว้างห่างไกล เหม่อมองออกไปสุดสายตา เหนือกว่าคำบรรยาย กระซิบบอกได้แค่ว่า .. มันสวยมาก

ทิวทัศน์เบื้องหน้า คือเมืองท่าขี้เหล็ก เมืองใหญ่ในรัฐฉาน โน้มรับแสงตะวันอ่อนแรง แยงแสงบีบฉาบทับทิวเขาที่ลดหลั่นโอบล้อมเป็นฉากหลัง ทางเดินสร้างเป็นทรงโค้ง เก็บวิวเฉียงเหนือทุกองศา ตั้งแต่ตะวันออกยันตะวันตก ครบทั้งฝั่งไทยและพม่า

Skywalk ดอยเวา เพิ่งเปิดให้เข้าชมเมื่อปลายปี 66 ที่ผ่านมา แต่วัดพระธาตุดอยเวา ก็ไม่ธรรมดา สร้างมาตั้งแต่ปี จ.ศ.296 หรือ พ.ศ.1477 โดยพระองค์เวา กษัตริย์องค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์สิงหนวัติ เป็นผู้สร้าง นับถึงปีนี้ก็ 1,090 ปี เก่าแก่เป็นรองแค่พระธาตุโดยตุง ที่สร้างในปี พ.ศ. 1454 สมัยพญาอชุตราช กษัตริย์องค์ที่ 3

พระองค์เวา หรือ ขุนควักเวา ได้สร้างพระเจดีย์บรรจุพระเกศาธาตุไว้บนดอยแห่งนี้ พร้อมตั้งชื่อว่าดอยเวา เพราะตอนเป็นเด็กเคยมาควักเวา หรือขุดเอาแมงป่องช้าง จากบนดอยนี้ ไปชนกันเล่น เป็นกีฬาพื้นบ้านที่โปรดปรานของเด็กยุคนั้น ในวัดจึงเต็มไปด้วยรูปปั้นแมงป่องยักษ์ อันเป็นหมุดหมายเชิงสัญลักษณ์ของวัดดอยเวานั่นเอง

เดินบน Skywalk พื้นกระจกไปได้สักพัก Skywalker ทั้งหลายก็เริ่มชินกับแรงโน้มถ่วงใหม่ แม้ปลายเท้าจะยังจิกกันตลอดเวลาเดิน แต่ก็เพลิดเพลินเดินเล่น ถ่ายรูปเล่นไปมาได้ จากพาดาวัน เริ่มกลายเป็นเจไดกันแล้ว มาสเตอร์โยดา ฝากมาบอกว่าเวลาลากเท้ากับกระจกยาวๆ อย่าเกร็งมาก เดี๋ยวจะเป็นตะคริว

ขอพลังจงสถิตอยู่กับเจ้า Skywalk วัดพระธาตุดอยเวา เปิดตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 2 ทุ่ม พอพลบค่ำตะวันลับเส้นขอบฟ้า Skywalk จะเล่นใหญ่ไฟแสงสีกระพริบระยับวับวาว ประหนึ่ง Anakin Skywalker กำลังเดินอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว .. รอบหน้าดาบเลเซอร์ต้องตามมาแล้ว

มุ่งสู่จุดหมาย ไม่สนหลัง ไม่ห่วงหน้า เรือตะกร้า ฮอยอัน (เวียดนาม 17)

2023-12-20T12:35:00.007+07:00

(เวียดนาม 14) (เวียดนาม 15) (เวียดนาม 16) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 19) (เวียดนาม 20)

การเดินทางมักมีข้อดี มากกว่าข้อเสียเสมอ แม้จะเป็นการเดินทางที่ไร้จุดหมาย ก็ยังดีกว่าไม่ได้เดินทาง อย่างน้อยก็การันตีได้ว่าเราจะไม่มีวันหลงทาง เพราะเราไร้จุดหมายจึงไปได้ทุกทิศทาง ไม่มีผิด ไม่มีถูก ไม่มีหลง

ถึงจะวนกลับไปมา เหมือนพายเรือในอ่าง จนเริ่มรู้ตัวว่าหลง ก็ไม่เป็นไร ถ้าจะให้สนุก ต้องกลับเอาอ่างมาพายแทนเรือ ไม่มีข้างหน้าข้างหลัง จะพายไปทางไหนก็ไม่ผิด แค่ใช้ชีวิตให้มันลอยไปตามทางที่ต้องการก็สบายใจ สุดท้ายใครสบายใจกว่า คนนั้นชนะ

เช้านี้วางจุดหมายเอาไว้ว่าจะไปพายอ่างแทนเรือกัน ถ้ามาถึงฮอยอันแล้วไม่ได้พายเรือตะกร้า เค้าว่าเหมือนมาไม่ถึง ลองหาราคากันดู เรือตะกร้าในฮอยอันมีหลายจ้าวมาก ราคาค่าลงเรือต่อคนก็ตั้งแต่ 250K ไปจนถึง 450K

ราคาเป็นเรื่องสมมติ แล้วแต่กิจกรรมเสริม ทำนองเรียนรู้วิถีชีวิตเวียดนาม เช่นพายเรือเสร็จพามาสอนทำอาหารหรือขนมเวียดนาม ราคานี้ยังไม่รวมค่ารถไปสวนมะพร้าว ปากแม่น้ำทูโบน

มีเยอะก็เลือกยาก ขณะกำลังปรึกษากัน น้องเจ้าของโรงแรมเหมือนจะรู้ใจ เอาแผ่นพับมาเปิดการขายเหมาๆ พายเรือตะกร้า 4 คน ล้านเดียว มีรถรับส่งถึงโรงแรม พร้อมอาหารว่าง คิวแรกเริ่ม 10 โมงเช้า ทาสการตลาดอย่างเรามีหรือจะพลาด

รถตู้มารับที่โรงแรมตรงเวลา พาไปยังสวนมะพร้าว พอไปถึงที่จอดรถ ก็มีพนักงานจากร้านเรือตะกร้า เดินมารับ พาเดินลัดซอกซอยไปยังท่าเรือริมน้ำ แต่ละท่ามีลักษณะเหมือนร้านอาหารเป็นซุ้มๆ มีหลายจ้าวเรียงรายเลียบริมน้ำ ถ้าเรียกแกร็ปมาเองคงเลือกลำบาก ถึงจะไม่ได้เป็นคนหลายใจก็ตามที

นั่งรอที่ซุ้มอยู่สักพัก พลขับเรือตะกร้าอารมณ์ดี 2 นาย ก็มารับลงเรือด้วยรอยยิ้ม สวมชูชีพพร้อมหมวกงอบเรียบร้อย ก็เริ่มออกเดินทาง ชีวิตก็เหมือนเรือตะกร้า อยากเปลี่ยนแปลงชีวิต ช่วงแรกต้องออกแรงหน่อย เพื่อให้เกิดความหลุดพ้นจากความเคยชินเดิมๆ ไม้พายมีเผื่อให้ผู้โดยสารทุกคนอยู่แล้ว เริ่มพายกันเลย

ไต้ก๋งเรือส่งเสียงปลุกใจ “ลา เฮย์ หละๆ” ขณะเรือตะกร้าค่อยๆ ตะกายออกจากฝั่งอย่างช้าๆ พอเราจะเริ่มสนุกจ้ำพายซ้ายขวา ส่งเสียง “เฮ่ หล่ะๆ” บ้าง ไต้ก๋งหันมาแซวยิ้มๆ ว่า “บึ๊ด จ้ำ บึ๊ด” มั่ง “ฮุย เล ฮุย” มั่ง จัดได้ว่าทำการบ้านมาดี เรียกรอยยิ้มจากลูกค้าชาวไทยได้ มีความเป็นมืออาชีพทั้งงานพายเรือและเอนเตอร์เทน

เรือตะกร้า เป็นไม้ไผ่สานกลมๆ มีลักษณะคล้ายอ่าง ภาษาเวียดนามเรียก Thuyền thúng ใช้ Google translate แปลตรงตัวได้ว่า Basket Boat หรือเรือตะกร้า ดังนั้นภาษาไทยจะเรียกเรือกระด้ง คงไม่ได้ เพราะกระด้งคือ threshing basket มันจะแบนๆ เอาไว้ฝัดข้าว เอาเป็นว่าเรียกเรือตะกร้าก็แล้วกัน

เรือตะกร้าพายลัดเลาะไปมาในคลองสวนมะพร้าวได้อย่างคล่องตัว จนชวนคิดว่าเป็นเรือที่ออกแบบมาใช้ขนมะพร้าว แต่อันที่จริงแล้ว เค้าใช้ขนทุกอย่าง และที่ต้องออกแบบให้กลมเป็นตะกร้า เพราะฝรั่งเศสจ้าวอาณานิคม จ้องจะเก็บภาษีเรือ ไม่ว่าเรือสินค้าหรือเรือประมงต้องจ่ายภาษี

ภูมิปัญญาพื้นบ้านเวียดนาม เค้าก็เชี่ยวชาญการจักสานไม่น้อย ฮอยอันเป็นเมืองท่าค้าขาย เรือตะกร้าเค้าแข็งแรงชนิดที่พายออกทะเลไปรับส่งสินค้าจากเรือเดินสมุทรได้เลย พอฝรั่งเศสจะมาเก็บภาษีเรือ เค้าก็บอกนี่คือตะกร้า ไม่ใช่เรือ ดูยังไงก็ตะกร้า จะมาเก็บภาษีได้ยังไง

พอจ้ำพายมาจนถึงปากน้ำกว้าง เรือตะกร้าพากันจอดกระจาย ให้ผู้โดยสารได้ชมการแสดงกลางผืนน้ำ เครื่องเสียงดังกระหึ่ม เวียดนามผูกพันกับเรือตะกร้ายาวนานและลึกซึ้ง ตกผลึกมาเป็นโชว์ทักษะในการเล่นกับเรือตะกร้า ตั้งแต่การทอดแหหาปลา ไปจนถึงโชว์ลีลาการเต้นรำประกอบดนตรี

หลังการแสดงจบลง ใครอยากจะนั่งเรือตะกร้าเล่นแนวผจญภัย จ่ายขวัญถุงให้ลุงไต้ก๋งหน่อย 1 แสนด่อง ลุงพาหมุนติ้วๆ ประกอบดนตรีเร้าใจ ประหนึ่งเครื่องเล่นดิสนีย์แลนด์ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วจริงๆ

ก่อนกลับไต้ก๋งพาไปสัมผัสชีวิตชาวประมงรายย่อยฮอยอัน จะทอดแหเอาปลาก็จะหนักไป เดี๋ยวเรือตะกร้าขนไม่ไหว เอาแบบเบาๆ แค่ตกปูกันตามแนวป่ามะพร้าวก็ดูดี คันเบ็ดไม้ไผ่น้อย ห้อยเหยื่อปั้นเป็นก้อน พอเอาเหยื่อหย่อนลงไป ปูก็จะหนีบเหยื่อไปกิน เราก็ดึงปูขึ้นมาใส่กระป๋องไว้

ตกไม่ยากเลยเหมือนปูได้รับการฝึกมาอย่างดี หย่อนไปก็หนีบเอาๆ สิ่งสำคัญคือต้องพายเรือไปหาปูให้เจอก่อน แล้วค่อยหย่อนเหยื่อไปล่อหน้าปู ถ้าเอาไปจ่อหน้าแล้วปูไม่ยอมกิน แสดงว่าทำบาปไม่ขึ้นจริงๆ จัดเป็นเกมส์แข่งกันก็สนุกดี พอได้จำนวนตามเป้าก็ปล่อยลงน้ำ เอาไว้ให้จ้าวอื่นมาตกบ้าง

หมดยุคอาณานิคมนานแล้ว เรือตะกร้ากลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตชาวเวียดนาม จากวิกฤติภาษีเรือ กลายมาเป็นโอกาสทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะด้านการท่องเที่ยว เรือตะกร้าไม่น่าจะพาเวียดนามหลงทาง แต่อาจพุ่งฝ่าคลื่นลมไปไกลจนพี่ไทยคาดไม่ถึงทีเดียว

(เวียดนาม 14) (เวียดนาม 15) (เวียดนาม 16) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 19) (เวียดนาม 20)

แอบเนียนเป็นวัยรุ่นฮอยอัน กินลมชมวิว ภัตตาคารร้านชำ (เวียดนาม 16)

2023-11-16T17:38:00.009+07:00

(เวียดนาม 13) (เวียดนาม 14) (เวียดนาม 15) (เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 19)

ทานมื้อเย็นย่านเมืองเก่าฮอยอัน อิ่มหนำสำราญแล้ว ก็พากันเดินย่อยอาหารเลียบแม่น้ำทูโบน เพื่อกลับโรงแรมที่พัก ระหว่างทางมีสตรีทฟู๊ดเรียงราย ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ทำให้ฉุกคิดขึ้นได้ว่า เราเดินทางมาต่างถิ่น ถ้าเกิดหิวขึ้นมากลางดึก จะออกไปหาอะไรกินก็ลำบาก จากเหตุผลก็กลายเป็น ข้ออ้างในการกักตุนเสบียงทันที

หลังจากตัดสินใจด้วยเหตุผลอันน่าเชื่อถือ เราก็ได้เครปมา 2 อัน 3 หมื่นด่อง กลัวช็อคโกแล็ตที่ราด จะหกเลอะเทอะ ก็เลยเดินไปกินไป ยังไม่ทันกลับถึงโรงแรมก็หมดเสียแล้ว แต่ไม่ต้องห่วง ยังมี โรตีกล้วยหอมอีกอันละ 3 หมื่นด่อง Bánh mì ขนมปังเวียดนามไส้แน่น อีกอันละ 4 หมื่นด่อง ตุนเสบียงเล่นๆ กลัวหิวกลางดึก หมดไปเป็นแสน

เดินถึงหน้าโรงแรม ร้านขายของชำข้างโรงแรม เค้ายกโต๊ะเก้าอี้ปิกนิก ข้ามถนนไปให้ลูกค้านั่งเอกเขนก กินลมชมวิวบนฟุตบาทริมฝั่งแม่น้ำ บรรยากาศคล้ายๆ คูเมืองเชียงใหม่ สมัยที่ยังให้วัยรุ่นนั่งเล่นริมคูเมืองได้ เพื่อนฝูงที่มาจากต่างจังหวัด มักชวนกันไปนั่งเล่นริมคูเมือง ยังแอบถามกลับว่าคูเมืองมีอะไรให้ชื่นชม ขับรถผ่านอยู่ทุกวัน ไม่เห็นมีอะไร

เหตุเพราะผ่านอยู่ทุกวัน มันก็เลยดูธรรมดา ทัศนคติของเราทำให้มันดูธรรมดา มุมมองมักตัดสินและตีตราเรื่องราวต่างๆ รอบตัวว่า ดีหรือร้าย บวกหรือลบ ภัตตาคารฟุตบาทริมน้ำยามนี้ก็เช่นกัน ดูเหมือนจะธรรมดา แค่แม่น้ำกว้างกว่า ถนนหนทางรถราน้อยกว่า เสียงบีบแตรเยอะกว่า บรรยากาศที่แตกต่าง ทำให้มุมมองของเรากลับตัดสินว่า มันน่าค้นหา และไม่ธรรมดา

คืนนี้ฟ้าใส จันทร์สวย ลมพัดเย็น ลมบกหรือลมทะเลก็ไม่รู้ รู้แต่บรรยากาศดีจนอดใจไม่ไหว เดินไปหยิบเครื่องดื่มในตู้แช่ร้านชำข้างโรงแรม ออกไปนั่งชมจันทร์กัน เบียร์เสือกระป๋องละ 2 หมื่น แกล้มด้วยลูกชิ้นปิ้งร้อนๆ อีกไม้ละหมื่น นั่งดื่มด่ำอยู่สักพัก วัยรุ่นจ้าวถิ่นก็แวะมา แว้นมอเตอร์ไซค์กันขึ้นมาจอดเต็มฟุตบาทหน้าโรงแรม ส่งเสียงเอะอะเจี๊ยวจ๊าว

เสียงเร่งเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม เสียงพูดคุยทักทายกันลั่นถนน วัยรุ่นทั้งหญิงชาย นับสิบ เดินข้ามถนนมาฝั่งริมน้ำที่เรานั่งอยู่ จากนั้นก็แสดงความเป็นเจ้าถิ่นด้วยการ ยกโต๊ะข้างๆ เราไปต่อกันยาว โต๊ะเก้าอี้ กระทบกันไปมากับฟุตบาทเสียงดัง เราเริ่มเกร็งตัวลีบ พยายามหันไปยิ้มหวานๆ ให้ พร้อมกับส่งภาษามือไปว่า โต๊ะเรามีเก้าอี้เหลือนะ เอาเก้าอี้ไหมจ๊ะ?

วัยรุ่นหนุ่มสาวเวียดนามหันมายิ้มตอบ ดูยังไงก็น่าจะอยู่ในวัยเรียน วันรุ่นเดินมายกเอาเก้าอี้จากโต๊ะเราอย่างสุภาพ แอบชำเลืองดูทั้งโต๊ะสั่งเครื่องดื่ม Sting คนละขวด เทใส่แก้วน้ำแข็งเปล่า มี 2 สี แดงกับเหลือง รินเสร็จก็นั่งดื่ม นั่งคุยกัน หัวเราะสนุกสนาน คุยกันออกรสจนอยากมีวุ้นแปลภาษาจะได้แอบฟังรู้เรื่อง ดื่มหมดคนละขวดสองขวด สักพักก็พากันกลับ

หลังจากวัยรุ่นกลับไปกันหมดแล้ว ลองเรียกเจ๊ร้านชำมาถามว่าเค้ามาดื่มอะไรกัน เจ๊บอกว่าซอฟต์ดริงค์ โนแอลกอฮอล์ มิน่าล่ะ ไม่เห็นมีใครเมา ลองสั่งมาชิมดูบ้าง ขวดละหมื่นห้า น้ำหวานจริงๆ หวานเจี๊ยบคล้ายเครื่องดื่มชูกำลัง น้ำหวานขวดนี้สอนให้รู้ว่า ไม่ควรเอาอดีตของเรา ไปไล่ตัดสินคนอื่น วัยรุ่นเที่ยวกลางคืน เค้าไม่จำเป็นต้องกินเหล้าเมายากันแล้ว

(เวียดนาม 13) (เวียดนาม 14) (เวียดนาม 15) (เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18) (เวียดนาม 19)