SEVGİ BAHÇESİNDEN BİR DEMET

Bir şey yapalım ama ne? Gidelim ama nereye?

2025-07-12T08:31:00.001+03:00

Korona sonrası daha da artan bir gitme isteği oluştu herkeste. Önceden işler ters gittiğinde özellikle orta sınıf, Avrupa’ya gitme hayali kurar, bu hayali bir tehdit gibi dile getirir ve bu sayede kendini kurtaracağını düşünürdü.

Bak giderim ha!!!

Amerika’ya gitmek isteyenler de çoktu.

Daha romantikler ise Güney Amerika hayalleri kurarlardı.

Muhteşem Patagonya’nın bu hayalde etkili olmadığını kim iddia edebilir.

Bu arkadaşlara o zamanlar da söylerdim, nereye giderseniz gidin mevcut dünya sistemi içinde, hiçbir yerde güvende olamazsınız. kendinizi iyi hissedemezsiniz. Hiç değilse düşmanın kim olduğunu bildiğimiz, doğduğumuz bu topraklarda kalıp, burada yaşamanın, burada mücadele etmenin daha anlamlı ve aslında daha güvenli olduğunu söylerdim.

Korona anladığım kadarıyla bu tezimi biraz daha doğruladı. Şatafatlı Avrupa ve Amerika çöktü. Ortadoğu, Rusya ve Çin’e gitmek isteyenleri ise o zaman da duymazdım.

Şimdi yeniden iç piyasaya yöneldi arkadaşlarımız ama onlara yine kötü haberlerim var, yazının sonunda ise bir umut ışığı belirdi sanki.
Datça’ya gitmek isteyenler var mesela, Kaş, Kalkan, Foça, Seferihisar hemen arkasından geliyor.

Bütün bu yerleşimlerde korkunç bir nüfus artışı, toki baskısı, ranta açılan koy ve plajlar, cennet köşelerine açılan maden sahaları, dev rüzgar panelleriyle kaplı alanlar var.

Saros Körfezi diğer umutlardan biri. Ah o Kömür Limanı’nda yüzmek ne harikadır gerçekten de. Ama şimdi körfez tehdit altında. Kuzey kıyılarına dev bir doğalgaz limanı yapılmak isteniyor ve Çanakkale Boğazı’na yapılan köprü kısa zaman sonra Saros’un, Çanakkale’nin, Kazdağları’nın, Gökçeada ve Bozcaada’nın yağmalanacağının açık işaretini veriyor.

Bursa’nın yeşil mi yeşil köylerine ne dersiniz? Ertesi gün Türk Telekom’u da yağmalayan, Lübnan asıllı bir şirket kapınıza dayanabilir ve şalvarlarınızla elinizde çapa küreği, içinde belki kendi evladınızın da olduğu jandarmanın korumalık (bodyguard) yaptığı bu şirketle karşı karşıya gelebilirsiniz.

Kars’a, Ardahan’a ne dersiniz? Çıldır Gölü harika?Babamın 70 yıl önce ektiği söğütleri kestiler ve bölgenin en değerli tarım arazilerinin tam ortasından neredeyse 100 m genişliğinde bir yol yaptılar. Aşırı turizm baskısı önümüzdeki yıllarda Çıldır Gölü’nde yıkım getirecek buna kimsenin şüphesi olmasın. Bölgede yapılan HES’ler iklimi değiştirdi ve aşırı hava koşulları oluşmasına neden oldu, doğru düzgün kar yağmıyor, yaz aylarında aşırı yağış ve dolu cabası.

O zaman Artvin’e gitmek isteyenler olabilir, mesela Yusufeli harika bir yerde kurulu?Kısa bir zaman sonra Yusufeli sular altında kalacak, eğer geçtiğimiz yıllarda bu romantik duygularla oraya gidip kendi ellerinizle bir yuva inşa etmiş olsaydınız, kısa bir süre sonra o yuvayı başınıza yıkacaklardı.

Sinop geldi aklıma, Hamsilos Koyu harikadır, orada yüzeriz hem ve hem de Erfelek Şelaleleri’ne gideriz arada bir.Tamam gidin de görün bakalım, nükleer tesislere de uğrayın arada.
Karadeniz’in sisler içindeki yaylalarından birine gidip boş evlerden birine yerleşsek nasıl olur?Çok iyi olur da, dikkat edin açılan ‘yeşil yol’ inşaatının aşağı döktüğü milyonlarca ton taş ve kaya sizin küçük yaylanızı yutmasın.
Sen de amma karamsarsın birader, o zaman ben de Kıyıköy ya da İğneada’ya giderim.Tamam git tabii, İğneada’ya nükleer santral yapmayı planlıyorlar, Türk Akımı adı verilen doğalgaz boru hattının istasyonlarından biri de Kıyıköy’e yapılıyor.
Eskişehir’e giderim, hem oranın belediye başkanı da iyiymiş.İyi fikir ama madenlerin ayrıştırma havuzlarındaki kimyasalların içme sularına sızmaması konusunda sana bir söz veremem.
Sarıkamış’a gidip hayvancılık yaparım, orada çok kadim bir köy biliyorum. Karakurt. Oraya yerleşirim.Hmm anlaşılan pek haber seyretmiyorsun. Karakurt, yapılan bir barajın suları altında kalmak üzere. O güzelim, etkileyici vadi artık olmayacak. Aras Nehri boyunca kıvrıla kıvrıla gittiğimiz Kars – Erzurum yolu artık, yukarıda bir otoban olacak.
Tamam o zaman Burdur’a gidip, lavanta ekerim.Burdur’dan Yeşilova’ya giderken, mermer ocakları için dümdüz edilen dağları görmek, Burdur Gölü’nün her gün gözlerinin önünde kuruduğuna tanık olmak, Salda Gölü’nün yağmalanmasını her gün 40 km öteden duymak istiyorsan git tabii, Burdur güzel yer, hem müzesi de Türkiye’nin en iyi müzelerinden biri. Eğer gidersen Sagalassos uğrak yerlerinden biri olsun, ha bu arada Ağlasun yakınlarında da maden için dağlara hücum edildiğini duymuştum. Umarım Sagalassos etkilenmez bu durumdan.

Tamam tamam, ben aslında en iyi ihtimali en sona bırakmıştım. Olimpos, Olimpos’a gideceğim!
Ben de bu yazıyı kirli sermayenin saldırılarına açık hale getirilen ve bizzat orada yaşayanların da balıklama onayladığı, Olimpos’un 1. derece sit alanından 3. derece sit alanına dönüştürülmesi haberinden sonra yazdım zaten.

Özetlersem, kaçacak yerin yok güzel kardeşim.Nereye gidersen git artık direnmekten başka çaren yok. Rejimleri, kendi kirli çıkarları için kullanan sermaye sınıfı seni gelip saklandığın yerde bulacak ve çok büyük bir ihtimalle evini ya da hatta çadırını başına yıkacak.
Yerinde olsam, her sıkıştığında kuyruğunu kıstırıp kaçmak yerine kalıp savaşmayı denerdim. Çünkü savaşı burada kazanamazsan, kaçmak istediğin yerler de güvende olmayacak.

Deniz Kartal

Dünyalılar.org

Mayıs 2020

O ÇEYREK BURAYA GELECEK

2022-06-21T00:02:00.019+03:00

"Yurdum insanı bu.. Yapar mı yapar..."

Kayseri'de bir vatandaş, düğününde çeyrek altın takmış olduğu kişinin, kendisinin yaptiğı düğüne gelmemesi ve altını göndermemesi üzerine ilamsız icra takibinde bulunarak altının bedelini geri aldı.

AA' nın aktardığı habere göre ismini açıklamak istemeyen bir tüketici, Kayseri 1. İcra Dairesine düğününde çeyrek altın taktığı kişinin davet etmesine rağmen düğününe gelmediğini ve taktığı altını da göndermediğini belirterek başvuruda bulundu. Araya tanıdıklarının girmesine rağmen çeyrek altınını geri alamadığını ifade eden vatandaş, ilamsız icra takibi talep etti.

Adresine ödeme emri gelen kişi ise çeyrek altının bedelini icra dairesine ödedi.

(ONEDIO Sitesinin gerçek bir haberidir)

*********************************

Eşinin dostunun düğününe icabet etmek ve yeni evlenen gençlerin yuvalarına karinca kararınca bir katkı olarak takı takmak köklü bir geleneğimizdir.

Ancak, düğünlerine katılıp takınızı taktığınız düğün sahibinin de , sizin evlatlarinizin düğününe katilması ve en azindan onun dügününde ya da düğünlerinde sizin taktığınız takıya eşdeğer bir takı takması gerekir.

Genellikle yapilan bir uygulama da şudur: Sizin düğünde takı takmış kişinin düğününe katılınamasa bile takısının gençlere o mutlu günlerinde ulaştırılması da bir seçenektir ve bu köklü geleneğimizin bir gereğidir.

Makul görülecek samimi mazereti olanları bilirsiniz zaten.

Onların dışında, yan yattı çamura battı gibi aslı astarı olmayan nedenlerle ya da hiç nedensiz dügününüze katilmaması, katılamasa bile sizin taktıginiz takılarin kaba tabirle üzerine yatması, vicdanları da rahatsız edici bir davranıştır.

Bu tür davranışların sonucunda, güzel yurdumda aşağıdaki gibi trajikomik ve güler misin ağlar mısın tarzında haberlerle karşilaşmak hiç te sürpriz olmasa gerek.

Ne dersiniz?

Zayıflamanın En Sağlıklı Yolu: Probiyotikler

2022-03-11T00:22:00.006+03:00

Gerek yazılarımda ve kitaplarımda gerekse katıldığım televizyon programlarında probiyotik zengini beslenmek gerektiğini, sağlıklı olmak istiyorsanız vücudunuzdaki faydalı bakterilere gözünüz gibi bakmanız gerektiğini anlatıyorum. Bu defa probiyotiklerin çok fazla bilinmeyen bir yönüne dikkat çekmek istiyorum:

Probiyotikler kilo vermenize yardımcı olur. Hatta rejim yapmadan sadece vücudunuzdaki dost bakterilerin sayısını artırarak zayıflayabilirsiniz!

Dilerseniz önce probiyotiklerin sağlık üstündeki mucize etkilerini kısaca hatırlayalım.

Bağırsaklarda ne kadar çok dost bakteri varsa hastalıklara karşı direnç de o kadar artar. Basit bir soğuk algınlığından alerjilere ve kansere kadar birçok hastalığa karşı en önemli savunma askerleriniz probiyotiklerdir.

Sindirim sisteminde yaklaşık 100 trilyon faydalı bakteri yaşar. Probiyotiklerin toplam ağırlığı takriben 2-2.5 kilo kadardır!

Dost Bakteriler Zayıflatıyor

70 kilo civarında birinin vücut ağırlığının yaklaşık % 4’ünü oluşturan bu dost kuvvetler ile kilo kontrolü arasında yakın bir ilişki olduğunu kanıtlayan birçok araştırma var. Dilerseniz bunlara bir göz atalım.
Bilimsel bir çalışma (1) için obez ve normal kilolu insanların bağırsak florası incelendiğinde, obez olanlarda firmicutes adında bir zararlı bakterinin, zayıf olanlara kıyasla; zayıf olanlarda ise bir probiyotik olan bacteroidetes miktarının kilolu olanlara kıyasla çok daha yüksek olduğu gözlenmiş. Kilo problemi olanlarda bolca bulunan firmicutes bakterisinin mahareti ne biliyor musunuz? Şekeri alıp yağa çevirmek konusunda son derece başarılı olması. Bir başka araştırmada(2) ise obez farelerin bağırsak florasındaki firmicutes bakterisini azaltıp bacteroidetes bakterisi artırıldığında vücut ağırlıklarının % 15’i kadar zayıfladıkları gözlenmiş. Hem de diyetlerinde herhangi bir değişiklik yapılmamasına rağmen!

Rejim Yapmadan Kilo Vermek İçin

Başka bir çalışma (3) ise Lactobacillus rhamnosus adında başka bir probiyotiğin kadınlarda kilo vermeye yardımcı olduğunu gösteriyor. 12 hafta boyunca önerilen diyeti uygulayan kadınların bir kısmına besin takviyesi olarak Lactobacillus rhamnosus takviyesi veriliyor. 12 hafta sonra diyetleri takviye ile desteklenen kadınların diğer gruba kıyasla daha fazla kilo verdikleri gözleniyor. Üç ayın sonunda ise araştırma çok daha çarpıcı bir boyuta taşınıyor. Bu defa kadınların diyetlerindeki tüm kısıtlamalar kalkıyor. Ama probiyotik takviyesi kullanan kadınlar, probiyotik almaya devam ediyorlar. Lactobacillus rhamnosus takviyesi alan kadınların rejim yapmasalar da kilo vermeye devam ettikleri; takviye almayan kadınların ise diyeti bıraktıklarında kilo almaya başladıkları görülüyor. Özetlemek gerekirse, rejim yaparken kilo vermeyi hızlandıran dost bakteriler siz normal beslenme düzeninize döndüğünüzde de kilo vermeye devam etmenizi sağlıyor!

İştah Kontrolünde Probiyotikler

İştah kontrolünde probiyotikler başka bir mekanizmaya dikkat çeken bir bulgu: Probiyotik almaya devam ettiğinizde canınızın istediğini yeseniz de kilo almıyorsunuz. Neden? Çünkü dost bakteriler iştahınızı da kontrol altında tutuyor. Aslında bunun arkasında çok basit bir mantık yatıyor. Probiyotikler onları hayatta tutan, onları besleyen yiyecekler istiyorlar. Onların bu hayatta kalma dürtüsü ise beslenme düzeninizi etkiliyor. Yani bağırsaklarınızda bol miktarda probiyotik bulunduğunda canınız gofret, şeker, poğaça falan istemiyor. Çünkü bu yiyecekler faydalı bakterileri yok ediyor. Tahmin edeceğiniz gibi probiyotikler bunun tam tersi bir mekanizmayı da tetikliyor: Yaşamak için şekere ihtiyaç duyan bakteriler de canınızın şeker, abur cubur istemesine neden oluyor. Bağırsaklarda bulunan bazı bakterilerin vücutta kronik insülin direncine ve dolayısıyla da kilo alımına neden olduğunu gösteren araştırmalar var.
Gördüğünüz gibi bağırsaklardaki bakterilerin niteliği iştahınız ve yedikleriniz üstünde önemli bir kontrole sahip. Ama unutmayın siz de bağırsaklarınızdaki floranın niteliğini kontrol etme gücüne sahipsiniz…

Sağlıklı Bir Bağırsak Florası İçin…

• Ev yapımı yoğurt ve kefir en zengin probiyotik kaynaklarıdır.
• Diyetinizde, probiyotikleri besleyen ev yapımı turşu ve sirkeye yer verin.
• Diyetinizi güvenilir probiyotik takviyeleri ile desteklemek akılcı bir stratejidir.
• Şeker, kurabiye, ekmek, işlenmiş gıdalar ve bunlarda bulunan katkı maddeleri dost bakterileri öldürürken, düşman bakterileri besler. Kısacası genel sağlığınız için zararlı ne varsa, dost bakterilerin de düşmanıdır.
• Antibiyotikler bağırsak floranızın dengesini zararlı bakterilerin lehine değiştirir. Her antibiyotik kürünün probiyotiklerinizin %95’ini yok ettiğini unutmayın.

Ümit Aktaş

Neye değer veriyorsanız sadece onu duyarsınız

2022-02-24T01:44:00.000+03:00

Kızılderili şefleri trenle NewYork’a getirildi.

Bir heyet kendilerini karşıladı.
Konuklara toplantı öncesi kenti gezdiriyorlardı.
Sokaklardaki insan seli, arabaların, iş makinelerinin gürültüsü kızılderilileri şaşırtmıştı..

Bir ara Oglala Lakhotaları’nın şefi ve şamanı Heȟáka Sápa-Karageyik, bir Ağustos böceğinin şarkısını duyduğunu söyledi.
Diğer reisler onayladı ama beyaz adamlar inanmadı.
Kentte Ağustos böceğinin olmayacağını, olsa bile bu gürültüde duyulamayacağı söylediler.
Karageyik ısrar etti.
Arabayı durdurdu.
İndi, ilerideki parka gitti ve bir ağaçta Ağustos böceğini gördü.
Amerikalılar şaşırmıştı..
“Olamaz” dediler, “Sende doğaüstü güçler var.”
“Hayır” dedi Karageyik,
“Ağustos böceğini duymak için doğaüstü güce ihtiyaç yok.”
“O zaman biz niye duymadık?” dediler.

Kara Geyik cebinden metal bir 50 sent çıkardı, kaldırımda yürüyen insanların arasına yuvarladı.
Bir anda herkes “Acaba benden mi düştü?” diye paraya bakmaya başladı.

Karageyik yanındakilere sordu:
“Anladınız mı?”
“Anlamadık” dediler.
Anlattı;
“Bir insan için önemli olan, nelere değer verdiğidir.

Çünkü her şeyi ona göre duyar, ona göre görür ve ona göre hisseder.

Siz doğaya değer verseydiniz, Ağustos böceğinin şarkısını duyardınız...”

Profesörden öğrencilerine büyük ders : " Bardağı yere bırakın"

2022-02-24T01:20:00.004+03:00

Profesör, içi dolu bir bardak tutarak derse başladı:

"Bu bardağın ağırlığı ne kadardır sizce?"

diye sordu öğrencilerine . Herkes bir tahminde bulundu.
İkinci bir soru daha geldi profesörden:
-Bu bardağı birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?
-Hiçbir şey olmazdı.
-Ya bir saat boyunca tutsaydım...
-Kolunuz ağrımaya başlardı.
-Haklısınız... Peki gün boyu elimden bırakmasaydım.
-Her halde kas spazmı geçirir, belki de hastaneye kaldırılırdınız.
Profesör, bu soruları niçin sorduğunu açıklamak niyetiyle sözlerini sürdürdü:
-Bardağın ağırlığında bir değişiklik oldu mu?
-Hayır...
-Peki o zaman kolumun ağrımasına ve kas spazmına yol açan neydi?
Öğrenciler, cevap bulmaya çalışırken hocalarından ikinci bir soru daha geldi:
-Acıdan ve ağrıdan kurtulmam için ne yapmam gerekirdi?
-Bardağı elinizden bırakmanız.
"Kesinlikle öyle" dedi profesör ve devam etti: "Hayatın problemleri de böyle bir şeydir.

Onları kafanızda birkaç dakika tutarsanız, bir sorun yokmuş gibi görünür.

Kafanızda evirir çevirir sürekli düşünürseniz, başınız ağrımaya başlar. Sorunlar zaman içinde sizleri yiyip bitirir.

Hayatınızda karşılaştığınız güçlükleri, sorunları elbette düşüneceksiniz. Ama, her günün sonunda, uyumadan önce, tıpkı bardak gibi onları bir kenara bırakmalısınız.

O zaman strese girmez, her sabah taze bir beyinle uyanır ve o gün karşılaşacağınız güçlüklerle mücadele edebilecek enerjiyi kendinizde bulursunuz.

Sevdiklerinize bu hikâyeyi anlatın ve onlara 'Bardağı yere bırak' deyin sık sık.

Büyük parçaları sona bırakırsanız ...

2022-02-24T00:16:00.009+03:00

Öğrencilerine hayat üzerine ders vermek kararı ile sınıfa giren profesör, hiçbir şey söylemeden, kürsünün üstüne büyükçe bir kavanoz koyar…

Ardından kavanozu tenis topları ile doldurur ve öğrencilere kavanozun dolup dolmadığını sorar… Öğrenciler, hep bir ağızdan kavanozun dolduğunu söylerler…

Bu sefer profesör içi çakıl taşı dolu olan bir torba çıkarır ve torbanın içindeki tüm çakıl taşlarını kavanoza döker…

Sonra çalkalayarak taşların tenis toplarının arasındaki boşluklara yerleşmesini sağlar…

Öğrencilerine tekrar sorar;

– “Kavanoz doldu mu çocuklar?”

Öğrenciler yine “evet doldu” diye yanıtlarlar.

***

Profesör bu defa içi kum dolu bir torba çıkarır ve torbanın içindeki tüm kumu kavanozun içine boşaltır…

Onu çalkalar ve kumların, içi tenis topu ve çakıl taşı dolu olan kavanoza yerleşmesini sağlar…

Bir defa daha sorar öğrencilerine;

– “Kavanoz doldu mu çocuklar?..”

Öğrenciler bir kez daha yanıtlar;

– “Evet, doldu…”

***

Bu sefer profesör bir öğrencisini kantine gönderip iki fincan kahve almasını rica eder… Gönüllü bir öğrenci koşarak sınıftan çıkar ve kısa bir süre sonra iki fincan kahve ile geri döner…

Öğrencisinin elinden kahveleri alan profesör bu defa bu kahveleri kavanozun içine döker ve çalkalar…

Sınıfa dönüp son kez sorar;

“Kavanoz doldu mu arkadaşlar?”

Öğrenciler biraz şaşkın dördüncü defa “evet doldu” diye cevap vermek zorunda kalırlar…

Bunun üzerine profesör içi tenis topu, çakıl taşı, kum ve kahve dolu kavanozu iki eli ile kaldırarak sınıfa gösterir ve şöyle der; ´

– Bu kavanoz sizin hayatınızı simgeler…

Bu tenis topları hayatınızdaki önemli şeylerdir…

Aileniz, çocuklarınız, sağlığınız arkadaşlarınız ve sizin için önemli olan şeyler…

Diğer şeyleri kaybetseniz de, bu önemli şeyler kalır ve hayatınızı doldurur…

Çakıl taşları ise daha az önemli olan diğer şeyleri temsil eder…

İşiniz, eviniz, arabanız vs…

Kum ise geriye kalan ufak şeylerdir…

***

Şayet kavanoza önce kum doldurursanız çakıl taşlarına ve özellikle de tenis toplarına yeterli yer kalmaz…

Aynı şey hayatımız için de geçerlidir… Vaktinizi ve enerjinizi ufak tefek şeylere harcar, israf ederseniz, önemli şeyler için vakit kalmayacaktır…

Dikkatinizi mutluluğunuz için değer taşıyan önceliklerinize çevirin…

Çocuklarınızla oynayın…

Sağlığınıza dikkat edin…

Eşinizle yemeğe çıkın…

Evinizin ihtiyaçlarını karşılayın…

Yani öncelikle tenis toplarını kavanoza yerleştirin…

Önceliklerinizi, sıraya dizmeyi iyi bilin… Gerisi hep kumdur…

Tam bu esnada bir öğrenci sorar; ´

– “Peki, o iki fincan kahve neydi hocam?” Profesör gülerek yanıtlar: ´

– “Bu soruyu bekliyordum… Hayatınız ne kadar dolu olursa olsun, her zaman dostlarınız ve sevdiklerinizle birer fincan kahve içecek kadar yeriniz vardır… O iki fincan dostlarınızla keyifle içeceğiniz kahvedir!..”

Alıntı: Anonim…

EDİRNE'NİN CAMLARI ....

2022-01-27T01:32:00.027+03:00

Bu akşam bilgisayarımın başında bir şeyler araştırırken bir anda aklıma takılıverdi,

dilimden nağmeleri dökülmeye başladı şu içli şu yanık Balkan türküsünün: "Aman dayler, yol verin a beyler , ben sılama varayım..."

Bitince tekrar tekrar , dinliyor dinlerken de bir yandan söylüyorum, bir türlü türkünün büyüsünden çıkamıyorum.. .

"Yüzüm güler kalbim âyler....."

Türkiye'de doğup büyümüş olmama, hiç görmememe rağmen, ve o topraklardan çok fazla bir kimse ile de iletişimim olmamasına rağmen, bu türkülerdeki hüzün ve iç sızlatan yanık bir hava her seferinde alıp o topraklara götürür beni..

Gözümün önüne gelir göçler, kervanlar, düşman süngüsünden kaçan, anayurda sığınmak için harap bitap yayan yapıldak yollara dökülmüş bir milletin evlatları..

Bir imparatorluk, evlatlarını Balkan ellerinde geride bırakıp Anadolu'ya çekilmektedir. Geride bir imparatorluğun yad ellerde bıraktığı evlatları.. İşte bu türkü onların türküsüdür. Geride, başka milletlerin içinde mahzun, kimsesiz , Türkiyesiz....

Onun için hüzünlüdür, derindir kalbe dokunur Rumeli türküleri

"Görmedin mi ol civan Alişimi Tuna boyunda..."

Masmavi gözlü Selanik'li yetim Mustafa Kemal gelir gözümün önüne..

O yüce imparatorluğun son döneminde sürülüp atıldığımız Balkanlarda yaban ellerde büyümüş bir Türk çocuğu.

Kah Balkanlarda kah Istanbul'da bir milletin yeniden millet kimliğini kazanabilmesi için hayaller kurmakta planlar yapmaktadır... Dilinde bir türkü: " Aman dayler, yol verin a beyler..."

Mustafa Kemal bir Batı Trakya Türk ailesinin evladıdır. Buram buram memleket , buram buram Rumeli kokar...

Rumeli türküsü duyduğumda ilk aklıma gelenler, buram buram gurbet kokan o topraklar ve masmavi gözlü o kahramandır.

Ama hayır bu kadar değil, bu türkünün bende uyandırdığı çok daha başka duygular vardır .

Çocukluğum, Göçmen Dedemin boncuk gibi masmavi gözleri gelir gözümün önüne :

" Ah uğlum " diye başlar, ' Yunanistan iç savaşında , Yunanistan hükümetine ayaklanmış marksist isyancılara karşı Şapçı kasabasında köyü çevreleyen dikenli tellere nasıl bombalar asıldığını , bütün gece köyün etrafında nasıl nöbet tuttuklarını anlatır, marksist isyancıların eline esir düşenlerin nasıl dağlara götürüldüğünü, bazılarının nasıl kaçıp kurtulduğunu anlatır, .

Gece ellerinde bir çubuk, köyün çevresindeki yollara isyancıların döşediği mayınları nasıl aradıklarını anlatır. Uzun Ali isyancılara esir düşmüştür bir gece nöbetinde ... Dağlardan dağlara geçerken bir fırsat bulup kaçmıştır.

İkinci cihan harbine geçer, Alman uçaklarının Yunanıstan'ı nasıl bombaladığını , Alman uçaklarından birinin köyün harman yerine nasıl indiğini, Türk çocuklarının uçaklara doğru sevinçle koştuklarını, Yunanlıların ise "Koşun koşun, babalarınız amcalarınız geldi.." diye nasıl Türk çocuklarina kızdıklarını anlatırlar, Yunan askerleriyle birlikte bir yol kenarında yürürken, Alman uçaklarının nasıl mitralyözle kendilerini taradığını, kendilerini nasıl yol kenarında hendeklere attıklarını anlatır..

Burdan ışıklanırız sanki, hep birlikte o ana gideriz , o anda orada kendimizi hendeğin içine saklanmış buluruz, üstümüzde Alman uçakları uçmaktadır.

İngilizleri nasıl perişan ettiğini anlatırdı Almanların..

Yokluk işte... Alman uçaklarının açtığı ateş sonucu ölen bir İngiliz subayını görür, subayin üzerindeki palto kavidir, tam kışlık, sağlam bir paltodur. Alır dedem üzerine giyer, dedem oldukça kısa boyludur aslında:- "Eh be uğlum, şu gavur İngilizde ne boy varmıs,, paltonun etekleri yerlerde sürüniyiri giydiğimde .."

İstiklal harbinde Trabzon tarafından Şapçıya göçen bir Rum komşusu anlatırmış: "Ah, Mehmet O toprak var ya.. o toprağın mısırından yapılmış ekmeğin tadı hiçbir yerde yok. Çok güzeldi , çok , hele o kokusu o tadı ....."

Dedem şunu da her seferinde anlatırdı , 1957 yılında Türkiye'ye göçmüşlerdi ya , gelirken ellerindeki altınlarını peynir tenekelerinin içine saklamışlardı. Yunanlı, ne para ne altın hiç bir şeyin götürülmesine izin vermiyordu.

Muhacir olarak Türkiye'ye gelmek için Şapçı'dan ayrılırken, bir Yunan komşusu demiş ki: "Mehmet.. İstanbul'da , batı taraflarda kalma içeri git. Oralar er geç bizim.."

Anamın anlattıklarından hiç unutmadığım bir şu idi: Sivri Dağa dedemle oduna gittiklerinde, bol bol çilek topladıklarını, dağ çileklerini anlatırdı. Ahdetmiştim Urla'dan o dağ çileklerinden toplayıp getirip yedirmeyi , nasip olmadı.

"Sivri dağın yükseklerine odun kesmeye çıktığımızda deden hep ayni sözü söylerdi: -Bak Ayşe, gördün mü ! Karşıda Edirne'nin camları şılayir"

Edırne'nin , Türkiye'nin parlayan camlarını taaa dağın tepesinden görebilmek...

Türkiye'yi uzaktan da olsa görebilmek. Ne heyecan verici"

İşte o türkünün beni alıp götürdüğü o muhayyel gurbet ülkesi, ve onun garip türküleri:

"Görmedin mi ol civan Alişimi Tuna boyunda..."

Remzi BİRCAN

VÜCUDUNUZUN VERDİĞİ SİNYALLERİ İYİ İZLEYİN...

2020-01-21T20:23:00.004+03:00

Metabolizmanızın verdiği sinyalleri iyi izleyin...
İzlemezseniz aşağıdaki durumla karşılaşabilirsiniz..

Evvelki yıl , Aile hekimimiz Fatih ÖBEK, Sağlık Bakanlığınca gaitada gizli kan arama testi yapıldığını , benim de yaş itibarıyla bu testi yaptırmamın uygun olacağını söylemesi üzerine test materyallerini aldım.

Evde testi yaptım , test iki çizgi şeklinde pozitif sonuç verdi. Eşim bu durumda bir uzmana gitmemizi istedi ."Yok , yok ...Yanlış sonuç verdi test , bir şey yok " dedim.
Eşim tatmin olmadı , Sağlık Ocağına tekrar gittiğimizde test materyalini aldı, evde testi yine tekrarladık. Sonuç yine pozitif.
Bu durum, kalınbağırsakta gizli kan olduğunu, bunun da ciddi bir sorunun belirtisi olacağını biliyordum ama yine umursamadım.

Aradan 2 yıla yakın zaman geçti.

Son zamanlarda , sağ yanımda şiddetli karın ağrısı, şişkinlik, ve aşırı gaz oluşumu belirmesi ve bir türlü kaybolmaması üzerine kolonoskopi yapıldı.
Patoloji sonucunda , kolonoskopide tespit edilen kalınbağırsaktaki çok sayıda polipten bir kaçının adenomatöz yapı kazanmış ve displazi geliştirmiş 2,5-3 cm .lik saplı polip olduğu tespit edildi. Bu duruma müdahale edilmediği takdirde sonucun Kolon Ca. olacağı açık olduğundan, konusunda çok iyi bir uzman olduğunu bir kaç yerden öğrendiğim bir gastroenteroloji hekimine gittim.
Önceki kolonoskopi ve patoloji raporlarımı inceledi . Gün verdi.
Belirttiği günde polipektomi operasyonu için hastaneye gittik. Uyku düzeyinde sedasyonla uyutup başarılı bir polipektomi operasyonu ile poliplerin tümü alındı. Alınan parçalar patolojiye gönderildi.
Bugün patoloji sonucunu değerlendirmek ve kontrol için hastaneye eşim ve kızım ile birlikte gittik.

Hekimimiz çok cana yakın ve işini çok iyi yapan bir hekimdi.
Sonuçları birlikte irdeledik. Patoloji raporunda, 2,5-3 cm boyutlarındaki saplı poliplerin kanserleşmiş olduğu, ancak detay incelemede , kanserleşmenin polip saplarının tabanına ve kalınbağırsağa henüz ulaşmadığı, bu nedenle polipektomi operasyonu ile polipler alınarak büyük bir tehlikeyi atlatmamın sağlandığı , ancak yaklaşık iki ay daha olayın farkına varılmasaydı, kanserleşmenin kalınbağırsağa inmiş olacağı ve olayın boyutunun çok daha farklı olacağı anlaşıldı.

Yani sözün kısası, vücudunuzun verdiği sinyalleri iyi izleyin, bir risk durumu ile karşılaştığınızda bir şey olmaz demeyin, bu olayda benim kıl payı atlattığım kadar şans yanınızda olmayabilir.
Sağlıklı beslenin, doğru beslenin, kötü ve zararlı beslenmeyi terkedin.. Pek çok kimyasal katkı yüklenmiş işlem görmüş paketli hiç bir gıda maddesini evinize sokmayın.
Yapabildiğiniz ölçüde doğal ve probiyotik zengini gıdalarla beslenin, şekeri tamamen unutun, buğday ve özellikle pirinç ürünlerini unutun, hergün mutlaka bol bol ve hızlı yürüyün...
Vücudunuzun size verdiği işaretleri görmezden gelmeyin.
Sağlıklı mutlu günler sizin olsun...

YATIR ( İLİSTİR NURİ)

2016-06-13T13:26:00.002+03:00

(Refik Halid KARAY'ın Memleket Hikayelerinden )

(Resim:enduroclub'den alıntıdır.)

Harman sonunda ambarlarını zahire ile doldurup kilerlerine pastırmalarını, avlularına odunlarınıistif eden halk, hükûmet konağı altındaki sıra kahvede toplanır, gevezelik ederek kışı tasasızca karşılarlardı.

Yenecek ve yakacak ne lâzımsa eylül içinde hazırlamak, soğuk aylara kaygusuz bir zihin, rahat bir yürekle girmek memleketin âdetiydi. [Etlik] dedikleri bu müddet kırk gün sürer, kırk gün kasabada peri, dev masallarındaki şehzade düğünlerini hatıra getiren bir hazırlıktır giderdi.

Bacaların boğula tıkana tüttüğü,kazanların tap köpüre kaynadığı, evlerin sucuk dizileriyle çepeçevre donandığı bu gürültülü, telâşlı günlerin arkasından ortalığa,derhal, güz yağmurlariyle beraber derin bir uyuşukluk çökerdi.

Artık satır sesleriyle değirmen taşlarının uğultusu diner, baltaların çalışması biterdi. Dolu ambarları ve tavana kadar yetmiş odunluklariyle vücutlarının, ocaklarınınyiyeceğini hazırlamış olan bu halkkahvelere dolarak vakitlerini nargile höpürdetmek, öksürükler, tıksırıklarla sık sık fasılaya uğrayan mânasız sohbetlere dalmakla geçirirlerdi.

Dışarıda ister kış bir sonbahar gibi ılık geçsin Kânunlar (Aralık, ocak ayları) içinde kızılcıklar sapsarı donanıp asmalar filiz versin; ister kar adam boyu yığılıp yolları örtsün, fırtınalar telgraf direklerini devirip kasabanındünya ile alâkasını kessin, onlar iri sac sobaların nar gibi kızardığı kahvelerde toplaşarak, ocaklarında kütükler alevlenen yer odalarında hindi doldurup birbirine ziyafetler çekerek kendi âlemlerinde kaygusuz yaşarlar, hudutlarından ötesini düşünmezlerdi.

Lâkin bu sene çoktan beri başlıyan odun sıkıntısı artık kıtlık derecesini bulmuştu; sobaların kızaracağı, odunların parlıyacağı şüpheliydi. Zira girdiği köyde boynuzlu bir çift hayvan bile koymıyan yaman bir vebâ, bu civarı ile böğründe bırakmış, her işi yüzükoyun sermişti. Onsekiz saat ötedeki ormanlardan kasabaya odun indirecek acar öküzler nerede?

Derileri tulum, kemikleri tarlaların etrafına çit olmuştu...

Muharebeye tesadüf eden bu yılda, zaten delikanlılar da azalmış, köyler boşalmıştı. Merkeplerinin sırtına beş, on çürük dal vuran kadınlar vaktiyle bir arabaya istedikleri parayı alamayınca mallarını satmıyorlardı. Daha odununu alamamış, bir çare bulamamıştı. Bu sene odun kıtlığı çok can yakacak, çok ocak söndürecekti.

İki sene için peşin para ile kiraladığı hamamı, yakacak bulamadığından kapatmaya mecbur olan İlistir Nuri:

-Ah şu Maslaktaki orman!... Ne etsek de köylüyü kandırsak? Kasabaya dört saat... Benim

hamama da yeter, sizin evlere de!..

Diye iki de bir de söyleniyor, kimse bunun çıkar bir iş olduğuna kanmıyordu. Zira içinde bir yatır,

yani bir mezar, bir evliya ve manevî silâhlariyle bu ormanı hükûmetin korucularından ve yasaklarından daha iyi koruyordu. Bir dalı kopmamış, bir ufak kütüğüne balta dokunmamıştı. Dağların ağaçlarla örtülü olduğu feyiz zamanlarından yadigâr gibi kalmış; çıplak tepeler, kayalı yamaçlar arasında gözleri dinlendiren yayvan gölgesiyle bütün ovaya bir şirinlik vermişti.

Yanındaki köy halkı, Maslaklılar, iki gün öteden odun getirir, tezek kurutur, saman yakar, yatırın malikânesine dokunmayı hatırından geçirmezdi. Mescidin mimberini yakmakla bu ormanın ağacını baltalamak arasında bir fark görmüyorlardı. Hele biri, bir yabancı ilişsin alimallah, hükûmet zindana atacak olsa: bile gene parçalarlardı.

Bu, küçük bir çam ormanı idi. Yazın kasabanın boğucu sıcağından kaçanlar gelirler, çadır kurarak gölgesinde seringünler geçirirlerdi. Tam ortasında minimini bir kaynak yaz kış artıp azalmıyan reçine kokuluberrak sızıntısiyle bu ziyaretçilere iştah, şifa verirdi. Suyun yanında dedenin kabri vardı. Halk özenmiş, bezenmiş, mezarın etrafına yeşil boyalı bir tahta parmaklık çekmişti.

Gül dikmişler fener de koymuşlardı. Tam baş tarafında güneşsizlikten büyüyemiyen cinsi belirsiz, cılız, bücür bir ağaç yeşermişti.

Renk renk paçavralarla donanmış olan iğri büğrü dalları onu, sıcak memleketlerin yaz kış çiçeğini dökmiyen tuhaf bir fidanına benziyordu. Fenerin altındaki taş, çıra isinden kararmış şem'alı(Sert yerlere sürtünce yanan bir cins) kibrit uçları yapışarak, mumlar eriyip taşarak kirlenmişti. Devrilmiş bir pirinç şamdan, dipleri kırık iki, üç kandil mütemadiyen dökülen kuru çam yapraklariyle her gün biraz daha örtülüyordu.

Yıllar yaşamış, yorgun edâlı, bezgin sesli çamlar bu ıssız kabrin başına dolmuşlar, en sâkin havada bile işitilen ahret fısıltılariyle dervişler gibi,, biteviye zikrederlerdi. Ormanın bu en loş, en kuytu parçasında öbür dünyayı hatırlatan, insanı ölüme yaklaştıran, gönlüne üzüntüler veren bir hal, dinî bir tesir vardı.

İşte İlistir Nuri'nin Maslaktaki orman dediği bu çam korusuydu.

İlistir, memleket lisanında süzgeç demektir. Bu lâkap belki yüzünün delik deşik denecek kadar

çiçek bozuğu olmasından verilmişti.

Vaktini kahvelerde, gezmelerde, rakı âlemlerinde geçirir, işsiz güçsüz yaşardı. Kendine mahsus bir kuşak sarışı, bir püskü sarkıtışı, hele diz kapaklarını dik dik tuta tuta topalımsı bir yürüyüşü vardı ki; Kasaba halkını katıltırdı.

Zaten herkesin mizacına göre şerbet verdiğinden bütün kaza halkının dostu, her eğlencenin davetlisi, her yolcunun kılavuzuydu.

Kasabaya inen yabancılar karşılarında onu bulurlar, bildiklerini ona söylerler anlıyacaklarını ondan öğrenirlerdi. Etraftaki üç vilâyetin haberlerini fazla, fazla ilâvelerle büyütüp kahve kahve yayan hep Nuri idi. Kirk yılda bir, iş tutayım demiş; hamamcılığa karar vermiş, fakat odun yokluğuna rasgelerek bu aksilik onu bir daha kâr peşinde koşmaktan vazgeçirmişti. Bir care bulamazsa hamam, ona tarlalarıni sattıracak, İlistir'i batıracaktı.

Haftalardan beri arıyor, dalgın dalgın dolaşıyordu. Arkadaşları şakalaşıyorlardı:

-Şeytanın bilmediğini bilirdin sen İlistir, hâlâ ormana bir çark takamadın mı? Diyorlardı.

Teşrinievvel (ekim ayı) içinde fırtınalı bir yağmur iki günde ağaçları yapraklarından soymuş, civar dağların tepelerine kardan beyaz takkelerini giydirmişti. Tüten soba boruları, buğulanan camlar, gocuklu insanlarla kasaba kış halini almıştı.

Galiba, bu sene, soğuk aman dedirtecekti. Bu taraflarda, bazan, ne sürekli, ne inatçı bir kış olurdu. Bembeyaz, dümdüz ova ortasında kasaba her gün biraz daha gömülerek insana âdeta, böyle örtüle ezile, siline ufala bitecek, bahar gelince eriyen karların içinde bulunmaz olarak hissini verirdi.

Nisan yağmurlarına kadar böyle yarı saklı, yarı canlı bir ömürle bekleyen kasabanın dolambaç, dar sokaklarında, dört, beş ay hayat, hareket kesilir; ne kağnılar geçer, ne manda sürüleri dolaşır, ne at şakırtıları duyulurdu.

Yalnız, bazı günler bir tabut arkasında mezarlığa yollanan ufak bir kalabalık karları hışırdatarak, öksüre öksüre isteksiz, lâkırdisız geçip giderdi. Sonra gene sükût, karların büsbütün derin, korkunç ettiği bir durgunluk, deniz gibi gelir, bu sisli izi çarçabuk örterdi.

Kasabaya, böyle günlerde, bir hayat, biraz can veren bacalardı. Rüzgârın önüne katılarak yassılana uzana, genişleye serpile daima hereket eden dumanlar, uzaktan, bu donmuş ova ortasında kemiklerinin içi titreyen garip yolculara ne keyifli görünürdü.

Halbuki bu sene bacalar eskisi gibi taşa taşa tütmiyecek, ocak içleri rüzgârlara karşı meydan okuyarak alevlene alevlene homurdanmıyacaktı.

Bir gün Nuri sevinçli bir yüzle kahveden içeri girdi, oturan halkı çekmece başındaki mal sahibine şöyle bir daire işaretiyle göstererek:

-Yap ağalara benden birer kahve!.. Dedi.

Ne olmuştu? Soranlara :

-“ Hiç”diyordu, “öyle de battık,

böyle de, bari ahbap kazanalım!...”

Öbürleri şüpheleniyorlar : [Bir iş çevirdi amma nasıl anlasak] diye düşünüyorlardı. Anlaması uzun

sürmedi; ertesi gün gelen bir haber kahvelerde çalkalandı, halkı dışarı uğrattı: Maslak ormanından, hemen de yatırın tam etrafından beş at çam kütüğü gelmiş, doğruca İlistir'in hamamına istif edilmişti. İşitenler :

-Etme be, gerçek mi? Diye şaşarak fırlıyorlar, bakmaya gidiyorlardı. Haber doğruydu. Külhanın iştihasını getirecek kadar çıralı, kalın, sağlam kütükler birbirlerine dayanmış; çiseleyen yağmurun altında yağlı vücutlarından güzel bir koku bırakarak bekliyorlardı. İlistir , kasabanın pazar yerinde bir sabah Abdi Hocaya rasgelmişti. Abdi Hoca, Maslak köyünden aksakallı, yeşil sarıklı, titiz, sofu bir adamdı. Elinden tesbih, ağzından dua düşmezdi. Ahalinin büyük bir kayıtsızlıkla [Çiçek] ismini verdikleri frengiye nefes eder, tütsü yapardı.

Zelzele gibi, kolera ve muharebe gibi felâketleri evvelden haber vermek, kışın şiddetini yazdan, yazın kurağını kıştan anlamak gibi kerametimsi halleri onu yalnız köyde değil, kaza dahilinde bile nüfuzlu bir mevkiye çıkarmıştı.

İstanbul zelzelesini ayni gün, aynı saatte gûya hissetmiş, kahvedeki minderli, postekili hususî köşesinden yarı uyku, yarı vecid (Kendinden geçme) içinde sessiz dururken birden :

-Aha yazık oldu gözüm yere... Diye haykırmıştı. Belki bunu kasabada Belediyenin yıktırdığı eski

kadı köşkünü hatırlıyarak söylemişti; fakat ertesi günü vak'ayı öğrenen köylüler gezdikleri yerde Abdi Hocanın :

-Aha yazık oldu gözüm memlekete... Dediğini yaymışlardı. Onlar hocalarıyie övünürlerdi. İşte İlistir'in rasgeldiği Abdi Hoca böyle yarı ermiş bir köylüydü. Hemen koşup elinden öptü, boynunu büküp durdu. Hoca bu hürmete mukabil tesbihsiz sol eliyle İlistir'in arkasını sıvadı, geçti. Fakat bu tesadüf Nuri'nin zîhninde derhal bir zıydınlık hâsıl etti; sanki haftalardan beri kafasının içini çekmez bir ocak

gibi dolduran işler, dumanlar sıyrılıp gitti, bir açıklık oldu. [Acaba, diyordu, kandırabilir miyim?]

Geri döndü, pazar yerini altüst ediyor, aranıyordu, nihayet gördü. Abdi Hoca, halkın selâmlarına yarıbuçuk cevaplar vererek ağır ağır gidiyordu. Koştu, bir şey söylemek ister gibi önünde durdu. Elleri göğsünde, gözleri yerde, korkar gibi bekliyordu.

-Ne var İlistir, bir müşkülün mü var?

İlistir ara sıra, alay çıksın diye hocaya leyleklerin hakikaten hacı olup olmadıklarına, domatesin

hınzır eti kadar günah sayılıp sayılmıyacağına dair zor sualler sorar, tâ köye kadar yollanarak ırmak boyunda bu sene kırağı yağacaksa boş yere bağları belletmiş olmamak için danışmaya geldiğini söylerdi. Fakat bunları o kadar ustalıkla, belirsiz yapardı ki hoca kanar, İlistir'i kendi kerametine

inananların en sadığı sayardı. Bu gün :

-Söyle bakalım, ne danışacaksın?

Sualine karşı biraz kekeledikten, öksürerek vakit kazandıktansonra anlattı :

Üç gecedir biteviye rüyasında kendisini karanlık, sık bir orman içinde kaybolmuş görüyormuş; amma ne orman?..

Sağına dönüyor, ağaçlar önünü kapatıyor, soluna koşuyor, dallar ayaklarına dolanıyormuş... Kan ter içinde böyle uğraşırken birden karşısında beyaz arakiyeli, yeşil cübbeli, nur yüzlü bir ihtiyar peyda oluyor :

-Bekle oğlum, Abdi Hoca yakında seni de refaha çıkaracak, beni de... Diyormuş...

Böyle uyanıyor, bakıyormuş ki sabah ezanları okunuyormuş. Merak etmiş, Kadirî şeyhine uğramış anlatmış! bir iyi dinledikten sonra demiş ki :

-Bunu git ehlinden, hocandan sor; elbette Maslak Dede benden, senden evvel o cennetlik zata

malûm olmuştur. Evliyalar karanlık, izbe yerlerden, illâ çam korusundan hiç hazzetmezler. Onlar servi ile gül severler; vaktiyle ben Malatya'da dervişken bir veli hepimizin rüyasına girer, [Ferahlatın beni !] diye seslenirdi. Türbesinin etrafındaki ağaçları baltalamadıkça bizi rahat

bırakmadı: Belki bu da öyle bir şeydir, Allahü âlem bissevab... Ben de üç gecedir ayni rüyayı görüyorum... Yine Abdi Hoca bilir...

Abdi Hoca şaşalıyarak dinliyordu. İlistir vakit kaybetmeden saf bir çehre ile hemen sordu :

[Hocaya da malûm olmuş muydu?]

Bunu merak ediyordu. Ilistir Nuri'nin bu sade, fakat cevap istiyen suali karşısında hoca yutkundu;

düşündü.

Hayır, diyemezdi, İlistir'e, Kadirî şeyhine, belki de daha başkalarına görünen velinin ona daha evvel görünmesi icap etmez miydi?

Hem mademki onlara da Abdi Hocanın ismini vererek zâhir olmuştu, vukufsuz görünmek dalbudak salan şöhretine tâ dibinden bir balta vurmak demekti...

İyisi mi, baltayı ormana vuracaktı; hem çoktandır köylünün şurada burada yapıp gezeceği ehemmiyetli bir iş, bir kerâmet göstermemişti, ara sıra kendisinden bahsettirmezse unutulacağı şüphesizdi; bu bir vesile idi; istifade etmeliydi.

Mânalı yapmıya çalıştığı bir tebessümle, vakarını bozmadan İlistir'in arkasını bir daha sıvadı :

-Sen rahat ol, oğul. Ben dedenin emrini çoktan aldım!... Dedi;

dudaklarında tehlil, parmaklarında tesbih, uzaklaştı, İlistir, sevincinden bastığı yeri görmiyerek koştu, kahveye kendini attı ve bildiğimiz gibi .

-Yap ağalara benden bir kahve!... Diye haykırdı. Ertesi gün, Maslak köylüsü, Abdi Hocanın :

[Haydi evlâtlar, bize vazife göründü!] mukaddemesile (Başlangıç) verdiği emri, itirazı hatırından

geçirmeden yerine getirmeğe koşmuşlar, asırlar görmüş azametli çamlara, dini bir tevekkül ve sevinçle baltalarını sallamışlardı.

Akşama mezarın etrafında iki dönüm kadar yer açılmıştı. Odunun fazlasını satarak türbeye bir lâhit yaptırmayı düşünürlerken İlistir yetişmiş, hemen pey sürerek elli at yükünün pazarlığını bitirmişti. Işte külhanın önüne yığılan odunların hikâyesi bu idi.

Lâkin bir defa kudsiliği ve ruhaniliği kaybolan

mezar, artık eski kuvvetini gösterememiş, baltaların hücumundan bu yakın ormanı kurtaramamıştı. O güzel çam korusundan üç sene çıplak bir tepe He çıplak bir mezar kalmıştı. Kaynak bile damlalarını azalta azalta nihayet, bir temmuz içinde kurumuş, kaybolmuştu;

sanki o reçine kokulu parlak suyunu çamların damarlarından çekip çıkarıyor, çamların usaresini

topluyordu. Hatta Rumeli muhacirleri daha ileri varmışlar, bir karlı gecede türbenin yeşil

parmaklarını da sökmüşlerdi. Bunu işiten Abdi Hoca :

-Dünyanın şerri arttı, Maslak Dede artık bizden elini çekmek, nam ü nişanını kaybetmek istiyor.

Diye tevile kalkmıştı amma, şöhreti gittikçe azaldığından buna kulak asan olmadı.

Siz gene de neşeli olun

2016-04-25T13:28:00.001+03:00

Asu Maro

Hafta sonu arkeolojinin bize bir hediyesi oldu: “Neşeli ol, hayatını yaşa”. Kim diyor? M.Ö. 3. yüzyılda Antakya’da yaşamış olduğu düşünülen bir iskelet. Kazılarda bulunan mozaikte yan gelmiş yatıyor. Elinde bir şarap kasesi var, yanında da şişesi. Bakana mesajı net: Ölüm var biliyorsun ucunda, unutma, yaşamayı erteleme. Üzerinde de zaten işte aşağı yukarı bu minvalde bir şey yazıyor Yunanca, “Neşeli ol, hayatını yaşa” diye tercüme edilen.
Nasıl ihtiyacımız varsa neşelenmeye, muhtaç olduğumuz tavsiye milattan önceden gelmiş oldu ve “Ölü Ozanlar Derneği”ni izlediğimizde “carpe diem”e nasıl tutunduysak buna da dört elle sarıldık. Sosyal medya çalkalanmakta. “Adam hayatın sırrını vermiş”çiler, “çare arkeolojide”ciler, tabii ki karşısında “şarap mı o?”cular ve hemen sözü “yan gelip yatmayı kutsayan Yunanın tembelliği”ne getirenler.
Buradan da bir kutuplaşma, bir ‘öteki’ çıkartmayı başardık yani, tebrik ediyorum. Bir biz doğruyuz, herkes yanlış. Sonra neden neşeli olamıyoruz... Örnekte de görüldüğü gibi kendimizin değil başkalarının hayatıyla meşgul olduğumuz, kavgayı, didişmeyi, savaşı bırakamadığımız için olamıyoruz, açık değil mi?
Ne diyor aslında o mozaik, biliyor musunuz? “Kendinize de başkalarına da hayatı zehir etmenize, savaşlarla dünyayı yangın yerine çevirmenize neden olan bütün o toprak ve mülkiyet kavgaları, ayrımcılılar, düşmanlıklar hep yalan dolan,” diyor. Tam şu an etrafını çevirip “benim” dediğin noktada senden binlerce yıl önce bu mozaiği yapan adam yaşıyordu. Dili senden başkaydı, milliyeti de. Ve burası ‘onun’ eviydi. Sana göre ‘gavurdu’, şarap içiyor, neşeleniyordu ve bu diyardan geldi, geçti. Yanında bir şey götüremedi ama geride sana bu son derece anlamlı resmi bıraktı. Neresi kime ‘ait’, kim dost, kim düşman, düşünesin diye.
Hayır, binlerce yıllık yoldan gelen bir mesaj da getirmezse insanın aklını başına, başka ne getirir ki?

Şimdi kim koruyacak bu mozaiği?
Antakya’da bulunan binlerce yıllık mozaik bir gerçeği çıkardı ortaya: Ülkemizde bir şeyin korunabilmesini tek yolu, onun insanlar tarafından keşfedilmemesi. Gün ışığına çıktığı andan itibaren yok olma süreci de başlamış oluyor.
Mesela tutup bu mozaiği restore etmeye kalkan olursa ortaya nasıl bir şey çıkar, bazı örnekleri hatırlayınca endişe ediyor insan.
Dokunmayıp bir yerde sergilemeye kalkılsa başına gelebilecekleri tahmin etmek mümkün değil.Roma’da 1800 yıllık sütuna bozuk parayla ismini kazımayı başaran bir milletiz neticede. “Babamızın malı” olana neler yapmayız? Koruyan eden de yok nasıl olsa. Muhafazakarız ama tarihi - kültürü – sanatı muhafaza etmek konusunda değil.
Hürriyet gazetesinden Serhan Yedig, arkeolog Nezih Başgelen’le İzmir ve Afyon’daki bazı tarihi eserleri gezmiş, durum içler acısı.
İki bin yıllık anıtlardaki insan figürlerini yok etmek için hiçbir fedakarlıktan kaçınmamış halkımız. Keskiyle delik açılanı var, asitle yakılanı, yetinmeyip matkapla oyulanı, dinamitle havaya uçurulanı. Hepsi halkın işi değil tabii, devlet desteğiyle, 1977’de yol yapımında yok edilen rölyef ve yazıtlar da mevcut. Ya da kollektif çalışmalar. Misal,
2 bin 600 yıllık Kibele tasvirini içeren Küçük Kapıkaya’daki kaya kütlesinin üst bölümü defineciler tarafından uçurulurken kalanı matkapla kazınmış.
O yüzden, Hatay Arkeoloji Müzesi’nden arkeolog Demet Kara gururla “Dünyada eşi yok bu mozaiğin” dedikçe benim içim daralıyor. Mutlu bir çiftin üzerine oklu kalple aşklarını kazımasından, olmadı “şarap içiyor” diye saldırıya uğramasından, gavur diye Noel Baba maketi misali sünnet edilmesinden ya da hayal gücümü aşan başka işkencelerden korkuyorum, elimde değil.

Milliyet , Asu MARO

SEKSEN’LERDE TUVALET KAĞIDI

2016-04-25T13:21:00.004+03:00

‘

Seksenler’ dizisinin son bölümünde, butik Ali tuvalet kağıdı satıyor.
Sami soruyor;

“Bunu yıkandıktan sonra mı, yoksa önce mi kullanıyoruz?”, “Ecnebiler tuvaleti bizden öğrenmedi mi?”, “Biz niye bu kağıdı onlardan öğreniyoruz?” lafı butik Ali’yi sinirlendiriyor:

“Öğrenmekle kalmadılar. Kendilerini geliştirdiler.”

Kahveci Mesut’un “Oğlum Butik bu neyin gelişmişi? Zaten benim evde mavi tas var, sarı terlik var” sözleri bugünleri de anlatıyor aslında.

Butik Ali, “Butik Ali’ysem, herkesin evine bunlardan birer tane sokacağım” sözleri aklıma Huysuz Virjin Reklamını getirdi. “Faydasını düşündüğüm için kabul ettim.”

Tam kapasite yok
İlk tuvalet kağıdı 1970 yılında Eczacıbaşı tarafından üretildi. İlk reklam filmi 1979 yılında çekildi. Rakamlar hâlâ suyla yıkama taraflısı olduğumuzu gösteriyor.

Toplam nüfusun yüzde sekizi tuvalet kağıdı kullanıyor. Her 100 evin 24’ünde tuvalet kağıdı var. Her dört kişiden biri kullanıyor.
Bedava deneyenlerinse yüzde 44’ü “Aaa ne güzel kullanayım” diye pek beğeniyormuş tuvalet kağıdını! Günah olduğu yolunda görüş hâlâ hakimiyetini koruyor! Müslüman ülkeler arasında mesela
S. arabistan 46 rulo kullanıyor. Biz, 10 ruloda kalmışız. Tuvalet kağıdı tüketiminde
hızlı bir büyümenin olduğu da söyleniyor.
O yıllardan bugüne hem butik Ali haklı çıkmış, hem de kahveci Mesut bu duruma göre!

Sina KOLOĞLU , MİLLİYET

ERKEKLERİN ÖMRÜ ...

2016-03-07T23:01:00.006+02:00

Tanrı eşeği yarattı ve ona dedi ki: "Sen bir eşeksin. Sabahtan akşama kadar yorulmadan, yakınmadan çalışacaksin ve ağır

yükleri sırtında taşıyacaksin. Ot yiyeceksin, az akılli olacaksın ve 50
yıl yaşayacaksin".

Eşek cevap verdi: "50 sene böyle bir hayat icin çok
cok fazla, lütfen
bana 30 yıldan fazla verme!".

Ve böyle oldu

Sonra Tanri köpegi yaratti ve ona dedi ki:

"Sen bir köpeksin. Insanlarin mallarini koruyacaksin, onlarin
en yakın dostu olacaksin. Insanlardan geriye kalan artıklari
yiyeceksin ve 25 yil yaşayacaksin."

Köpek cevap verdi:

"Tanrim, 25 yıl böyle yasamak cok fazla. Bana 10 yil ver yeter".

Ve böyle oldu

Daha sonra Tanri Maymunu yaratti ve dedi ki:

"Sen bir maymunsun. Ağactan ağaca salınacak ve bir aptal gibi
davranacaksin. Insanlari eğlendireceksin ve 20 yil yaşayacaksin".

Maymun cevap verdi:

"20 sene dünyanin palyaçosu olarak yasamak cok fazla. Bana 10 seneden fazla verme".

Ve böyle oldu

En sonunda Tanri insanı yaratti ve ona dedi ki:

"Sen bir insansın. Dünyada yaşayacak tek rasyonel düsünen
canli olacaksin. Diğer yaratilmışlara zekani kullanarak
hükmedeceksin. Dünyayı yöneteceksin ve 20 yil yaşayacaksın."

Erkek cevap verdi:

"Tanrım insan olmak icin 20 yıl yetmez. Lütfen, bana eşekten artan 20 yılı, köpekten
artan 15 yılı ve maymunun 10 yılını da ver."

Tanri bunu da kabul etti ve erkekler 20 yıl insan olarak
yaşadi sonra evlendi ve 30 sene eşek olarak sabahtan aksama kadar calisti
ve ağır yükler taşıdi. Sonra çocukları oldu ve 15 yıl köpek gibi çalıştı, evini ailesini korudu, aileden artanlari yedi. Sonra iyice ilerleyen yaşında 10 yıl maymun gibi yaşadı, bir palyaço gibi davrandi ve torunlarini eğlendirdi.

Ve bu, bugüne kadar da böyle süregeldi...

Ortaya Karışık....

2016-02-11T15:40:00.004+02:00

- Annemin damatları için yorumu:

"Bütün öküzler de bizi buluyor, nasıl ot yetiştirdiysem artık."

- Anne!! ben niye kimseyi sevemiyorum, bu şanssızlık, genetik mi? dedim.

O senin bireysel mallığın, bizi karıştırma dedi. Hemen sustum.

- Elalemin çocukları birinci oluyor diyen anneme, bak analar neler doğuruyor, sende iş yok dedim, ardından terliği yedim, sustum.

- Beş tane onluk verecekmiş gibi para sayma sesi çıkartıp, şovunu yapıyorsun sonra laps diye tek ellilik veriyorsun ya, yatacak yerin yok senin bankamatik.

- Arap kanalında maç izliyorum. Spiker ne derse babaannem "amin" diyor.

- Eczaneden çıkarken "Tekrar bekleriz" lafı ..?... Beddua değil de nedir abi?

- Otobüste arkaya doğru yürüyelim diyen adama "yürümek isteseydik otobüse binmezdik"diyen genci tebrik ediyorum.

- Hap yazma yutamam, şuruptan midem bulanır, iğneden de korkarım... diyen ergene "Muska mı yazayım "diyen doktora saygılar.

-"Derste hep aynı parmakları görüyorum" diyen hocama; değişiklik olsun diye orta parmağımı kaldırdım. Dersten attı, mağdurum da mağdurum!!.

EİNSTEİN VE ŞOFÖRÜ

2015-06-27T18:17:00.000+03:00

Einstein konferanslarına hep özel şoförü ile gidermiş.

Yine bir konferansa gitmek üzere yola çıktıkları bir gün şoförü Einstein'a;

"Efendim, uzun zamandır siz konuşmanızı yaparken ben de arka sıralarda oturup sizi dinliyorum ve neredeyse söyleyeceğiniz herşeyi kelimesi kelimesine biliyorum" demiş.

Einstein gülümseyerek ona bir teklifte bulunmuş:
"Peki, şimdi gideceğimiz yerde beni hiç tanımıyorlar...

O halde bugün palto ve şapkalarımızı değiştirelim, benim yerime sen konuş, ben de arka sırada seni dinlerim."

Şoför, gerçektençok şahane ve başarılı bir konuşma yapmış ve sorulan bütün soruları doğru cevaplamış.

Tam yerine oturacağı sırada bir kişi,o güne kadar konferansta sorulmamış ağır bir fizik sorusu sormuş.
Şoför, hiç duraksamadan soruyu soran kişiye dönüp:

"Böylesine basit bir soruyu sormanız gerçekten çok garip" demiş.
Sonra da salonun arkasında oturan Einstein'ı işaret ederek şöyle devam etmiş:
"Şimdi size arka sırada oturan şoförümü çağıracağım ve sorduğunuz soruyu, göreceksiniz, o bile cevaplayacak."

SONUÇ:

1- AKILLI İNSANLAR, AKILLI İNSANLARLA ÇALIŞIR

2- İNSANIN ZEKİLİĞİNİN YANINDA UYANIKLIĞI DA İNSANA ÇOK ŞEYLER KAZANDIRIR.....

ANLAR

2015-06-03T01:24:00.000+03:00

ANLAR
Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde, daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doğuşu izler,
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim bir çok yere giderdim.

Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.

Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.

Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.

Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.

Eğer yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.

Ama işte 85′indeyim ve biliyorum…
ÖLÜYORUM…

// Jorge Luis Borges //

GENETİK PİYANGO

2015-03-19T00:52:00.003+02:00

Kadının çalışma hayatına katılmasından eğitime bir dizi faktörün etkisi olsa da bebeğin cinsiyetinin genetik piyangoyla saptandığı gerçeğine ilişkin farkındalık artıyor.

Şadiye Dönümcü,
Ankara - BİA Haber Merkezi

Küçükken teyzemlere akşam gezmesine gittiğimiz bir gün; büyükler kendi aralarında sohbet ederken biz de kuzenlerimle isim-şehir-hayvan oynuyorduk.

"Aaaa, kız doğdu galiba" diyen teyzemin sesiyle irkilip "Nerde doğdu kız?" diye sorunca annem açıklamıştı: Kalabalık bir yerde sessizlik olunca böyle söylenir. Ebe, lohusa kadının yanından çıkıp, dışarıda bekleyenlere 'kızınız hayırlı olsun' dediğinde sessizlik olur, 'oğlunuz hayırlı olsun' dediğinde ise nerdeyse davul zurna çalarmış.

Evladın kızı, erkeği değil, hayırlısı hayırsızı olur

Beş kız çocuklu ve sevgi dolu bir ailenin dördüncü çocuğu olarak kızların mutsuzluk kaynağı olmasını anlayabilmem mümkün olmadığından ertesi gün babama sormuştum; "Ben ve kardeşim de kız olduğu için, oğlun olmadığı için üzülüyor musun?"

Yanıtı "Evladın kızı erkeği olmaz; hayırlısı hayırsızı olur" olunca içim rahatlamıştı. Bu olay cinsiyet ayrımcılığına ilişkin edindiğim ilk bilgi olmuştu.

Yine yedisi kız 11 çocuklu komşumuz Ahmet Amca'nın "Kaç çocuğun var" diye soranlara "dört oğlum var" dediğini duyduğumda, onun çocuğu olmadığım için sevindiğimi de hatırlıyorum.

Piyangoda kız/oğlan bebek olma şansı eşit

Biyoloji dersinde öğrenmiştim: Bebeğin ilk hücresi olan zigotun, sperm ve yumurta hücresinin birleşmesiyle oluştuğunu ve zigot kromozomlarının yarısının anne, yarısının baba kaynaklı olduğunu, yumurta hücrelerinin hepsinde bir tane X kromozomu bulunduğunu, sperm hücrelerinin yarısının X, yarısının Y kromozomu taşıdığını, yumurta hücresi X kromozomu taşıyan bir spermle birleşirse kız, Y kromozomu taşıyan bir spermle birleşirse oğlan bebek oluşacağını, bir döllenmede özel durumlar haricinde tek bir yumurta hücresine karşın, yarısı X yarısı Y kromozomu taşıyan milyonlarca sperm hücresi bulunduğu için kız veya oğlan bebek olma şansının eşit olduğunu.

Suç ve suçlu yok ama suçlananlar var

Öğretmenimiz "Bebeğin cinsiyeti doğanın piyangosuyla saptanır; 'genetik piyango' ile" dediğinde sınıftan biri sormuştu: "Oğlan çocuğu doğuramayan kadınlar suçsuz yani. Asıl suçlu babalar o zaman?" Ortada suç ya da suçlu olmasa da; suçlananlar vardı.

Ailelerin doğan bebeklerine Ümit, Özgür, Hikmet, Yüksel, Özcan, Olcay, Günay, Ömür, İlkay, Cihan, Deniz, Derin vb. gibi isim koymalarında da genetik piyango sonucundan memnuniyetsizliğin etkisi olduğunu düşünürdüm; nedense.

Yakınlarda okudum gazetede. Iğdır'da genetik piyangodan kendine hep kız bebek çıkan bir kadın, son hamileliğinde düşük yapıyor ama karnına yastık koyarak durumu eşinden saklıyor. Doğum (!) zamanı geldiğinde de kızıyla birlik olup hastaneden yeni doğmuş bir oğlan bebek kaçırıyor. Yakalandığında söylediği iç acıtıcı: "Pişmanım. Aile (eş) baskısı yüzünden bu işe bulaştım."

Oğlan güzelleştirir, kız çirkinleştirir

Şimdilerde görüntüleme yöntemleri sayesinde bebeğin cinsiyetini önceden öğrenmek mümkün olsa da, halk arasında genetik piyango tahmininde hamile kadının yüzü baz alınmaya devam ediyor; yüzü güzelleştiyse oğlan, yüzünde lekeler oluştuysa yani çirkinleştiyse (!) kız. Cinsiyet ayrımcılığının bariz örneği yani.

Hamileliğim esnasında ultrasonografi çeken radyolog, aynı cinste iki bebek taşıdığımı söylemiş ama kız/oğlan diye açıklamamıştı. Kapıdan çıkarken "Bebeğin cinsiyeti yaşamın en büyük sürprizidir. Dokuz hafta daha sabredin" demişti gülerek. Genetik piyango sonucunda iki kız bebek annesi oldum.

Oğlu yok...

Arkadaşım Semiha'nın babasının kendisine dört kız çocuğu veren annesinden, oğlan çocuk sahibi olmak için boşanıp, başka bir kadınla evlendiğini ve ikinci eşinden de beş kız çocuğu olduğunu öğrendiğimde gülmüştüm. Semiha ve üç kız kardeşi babalarını sadece oğlan torun dedesi yaptı.

Oğlan çocuğa pozitif, kız çocuğa negatif ayrımcılık yapılmasına ilişkin sizlerin de verebileceği sayısız örnek vardır. Ben bir-iki tane daha verip asıl konuya geleceğim.

Gelinler bakmaz, kızlar bakar

Mesleğimin ilk yıllarında evlat edinme-koruyucu aile hizmetlerinde çalışırken bu amaçla başvuran ailelerin toplumun genel-geçer eğiliminden farklı olarak kız çocuk tercih ettiklerini gözlemiştim. Huzurevinde çalışırken kız çocuğu olmayan yaşlıların 'ah'landığına tanık olmuşumdur. "Gelinler bakmıyor, kızım olsa bakardı" derlerdi.

Huzurevinde tanıdığım Selanik muhaciri Emine Teyze "Babam Ayvalık Sarımsaklı'ya yerleşmiş. Oralarda bıraktığımız toprağın karşılığında verilen toprağı biz çocuklarına paylaştırırken ayrımcılık yapıp; ağabeylerime zeytinlikleri, bana ve ablama deniz kenarını vermişti. Gün oldu devran döndü. Sahil kenarları kıymetlendi. Şimdi ağabeyimin torunları, bizim tarlaya dikilen otelde çalışıyor" deyip eklerdi: "Ben oğlan-kız ayrımı yapmadım. Kimse yapmamalı" derdi.

Teknoloji ayrımcılığa hizmet etmemeli

Gerçi tıp teknolojisindeki gelişmeler artık bebeğin cinsiyetini hamileliğin ilk aylarında teşhis edilmesini sağlıyor. Her gelişme olumlu sonuçlara yol açmadığından, bu teknoloji farklı amaçlarla da kullanılabiliyor. Mesela: bebeğin cinsiyeti beklentiyi karşılamıyorsa hamilelik sonuçlandırılabiliyor. Mesela; tüp bebek yöntemiyle sağlanan hamileliklerde tercihe yönelik embriyolar seçilebiliyor.

Malum; kadın aleyhine cinsiyet ayrımcılılığı olgusu sadece bizim ülkemize özgü değil. Hindistan ve Çin bu konuda en çarpıcı iki örnek. Bu ülkelerde genetik piyangoya müdahale edilerek cinsiyet tercihli çocuk (rahimdeki ve yeni doğan) öldürme çok yaygın olduğu için oğlan bebek doğumu ve altı yaşından küçük oğlan çocuk sayısının çok fazla olduğunu biliyoruz.

Kadına yönelik cinsiyet ayrımcılılığı gibi çok boyutlu ve umman bir konuyu, üstelik herkesin hakkında en az bir saat konuşabileceği bir konuyu bu kısacık yazıya sığdırma niyetim ve kapasitem yok. Ama okuduğumda bana çok iyi gelen aşağıdaki bir haberi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Son 30 yılda çocuğun değeri değişti

Prof. Dr. Çiğdem Kağıtçıbaşı'nın gerçekleştirdiği, Türk aile yapısında son 30 yıldaki değişimleri ele alan "Çocuğun Değeri Araştırması" 1970'lerde ailelerin yüzde 84 oranında oğul tercih ettiğini, 2000'li yıllarda bu oranın kentli anneler arasında yüzde 41'e düştüğünü gösteriyor.

Araştırmada, 1970'lerde ekonomik nedenlerle oğlanların yaşlılıkta güvence olarak görüldüğü, nüfusun üçte ikisinin kentlerde yaşadığı ve yaşam tarzının kırsaldan kentsele dönüştüğü günümüzde ise; sosyal güvenliğin yetişkin evlat desteğine alternatif oluşturduğu, 2000'lerde çocuğun ekonomik/faydacı değerinin düştüğü, neşe-zevk-sevgi gibi psikolojik değerinin yükseldiği, sosyo-ekonomik gelişmelerin kuşaklararası maddi bağımlılığı azalttığı, ancak psikolojik bağlılığı azaltmadığı da yer alıyor.

Kağıtçıbaşı çocuğun değerinin değişmesinin nedenleri arasında kentleşme, kadının çalışma yaşamına dahil olması, sosyal güvenliğin -hâlâ istenilen düzeyde olmasa da- gelişmesiyle eğitimlilerin artmasının etkin olduğunu söylüyor kısaca.

Kız çocuk lehine değişim

Kanımca; ülkemizdeki kız-oğlan tercihinde kızlar lehine anlamlı değişim yaşanmasında, kadına yönelik cinsiyet ayrımcılılığına ilişkin -yeterli ve istenilen düzeyde değil ama- ulusal ve uluslararası düzeydeki çok boyutlu çalışmaların da katkısı var.

Dilerim; bebeğin cinsiyetinin doğanın piyangosuyla, genetik piyangoyla saptandığı gerçeğine ilişkin farkındalık ve bilinç daha da geliş(tiril)ir; bu konuda ayrımcılık ve dolayısıyla şiddet sona erer. (ŞD)

BİANET

Kuran’daki gizli sandığın peşinde... Ahit Sandığı'nın son bakir muhafızı

2015-03-15T21:37:00.003+02:00

Etiyopya’nın kuzeyini adım adım gezerek, Kuran’da ‘Ahit Sandığı’ olarak geçen kutsal sandukanın peşine düştük.

Ertuğrul ÖZKÖK - Fotoğraflar: Velit GAZEL15 Mart 2015

Yolculuğumuzun son durağındayız. Beş gündür ulaşmaya çalıştığımız ‘O şey’ 50 metre ilerimizdeki küçük binanın kapısındaki perdenin arkasında.

Ama biz daha ileri geçemiyoruz.
Güneş iyice tepemize çıkıyor, iki bin metreden yüksekte olduğumuz iiçin üzerimizde bir yorgunluk var.
Uçağımız 3 saat sonra kalkacak ve umudumuz tükenmek üzere...
İşte tam o sırada perde aralanıyor ve beyaz sariler içindeki adam beş altı adım atıp, yorgun bedenini hemen yanda musalla taşına benzeyen bir platforma bırakıyor.
Başı hafifçe güneşe dönük.
Yanımdaki rehber heyecanla “İşte o adam” diyor ve devam ediyor: “Tanrı’nın hizmetkârı... Şansımız var, dışarı çıktı...”Dört saattir bu anı bekliyoruz, ama gözüm başka bir şeye takılmış durumda. Platformunun üzerine serilen adamın sağ ayağından kalın bir urgan sarkıyor.
Urganın ucunu takip ediyorum. Kilisenin öteki tarafındaki duvarına doğru uzanıyor.
Altı günden beri adım adım peşine düştüğüm ‘Ahit Sandığı’nın sırrını yaşayan insanlar içinde belki de bir tek bu adam biliyor. Belki o da bilmiyor. Artık o sandıkla aramızda sadece bu adam var...
Yani “Tanrı’nın hizmetkârı...”

Adam biraz sonra kalkıyor, bileğindeki urganı sürükleye sürükleye çıktığı yere doğru yürüyor, perdeyi aralayıp kayboluyor...
Bu yaşlı adam, Tanrı’nın Sina Dağı’nda Hazreti Musa’ya yazdırdığı ‘On Emir’in yazılı olduğu iki taş tabletin içine konduğu sandukayı koruyor.
Yani insanlık tarihinin ilk ‘Kitabı Mukaddes’inin’ bekçisi...
Kuran-ı Kerim’in Bakara Suresi’nde de geçen Ahit Sandığı’nın kutsal muhafızı... Ve o sandık o perdenin arkasında...
Güneş gözlerimi karartıyor.. Üç gün önceye dönüyorum.
Dev bir banyan ağacının, köklerinin arasında buluyorum kendimi. Kökler bir Tim Burton filmi dekoru gibi beni sarıyor ve içine alıyor.
‘Tek kişilik bir tarikatın’ kozası içindeyim, kaybolacağım. Buda gibi benim inanç yolculuğum da bu ağacın köklerinden başlayacak.
Geçen Şeker Bayramı’nda Göbeklitepe’de bir ağacın altında, insanın doğduğu, yani hayatın başladığı Cennet Bahçesi’ni keşfetmek için yola çıkmıştık.
Burada, Etiyopya’da bir başka ağacın altında, Tanrı’nın insanlara gönderdiği ilk buyrukların peşine düşeceğiz.
Tanrının ışığının ilk izini görmeye çalışacağız...

PAPİRUSTAN BALIKÇI TEKNESİNİN FİYATI 14 DOLAR

Uçağın pervaneleri durup, kapı açıldığında Afrika’nın kuru havası içeri doluyor. Etiyopya’nın Bahir Dar şehrindeyiz. İstanbul’dan Türk Hava Yolları’nın harika uçuşu ile 4.5 saatte Adis Ababa’ya geldik.
Başkent Adis Ababa’dan 35 dakikalık bir uçuştan sonra, 1800 metre yükseklikteki şehirde, daha ilk adımda bambaşka bir kültüre geldiğimizi hissediyoruz..
Sayısız romana, efsaneye, medeniyete konu olmuş Nil Nehri’nin iki kolundan biri, hemen karşımızda başlayan Tana Gölü’nde doğuyor.
Nil’in bu koluna ‘Mavi Nil’ deniyor... ‘Beyaz Nil’ denilen öteki kolu ise Viktorya Gölü’nden başlıyor.
Eşyalarımızı otele bırakıp, hiç oyalanmadan bir tekneye binip açılıyoruz.
Dört gün sürecek yolculuğa gölün karşı yakasında, 45 dakika mesafedeki Azwa Kilisesi’nden başlayacağız.
Yol boyunca, suya değercesine üçlü gruplar halinde uçan pelikanlar bize eşlik ediyor.
Gölün üzerinde çok sayıda balıkçı var. Tek kişilik küçük papirus teknelerinde avlanıyorlar.
Teknelerin fiyatı 14 dolarmış. Kapitalizm henüz buraya gelmemiş...

TANA GÖLÜ'NDEKİ KİLİSEDE HAREM SELAMLIK UYGULAMASI

Tekneden inip orman içinde yürürken birden kadın çığlıkları işitiyoruz. Rehberimiz Bem,“Cenaze var. Ağıt yakıyorlar” diyor.
Biraz sonra kalabalığı fark ediyoruz. Ortada bir tabut duruyor ve Etiyopya Hıristiyanlığının Müslümanlığa benzer ilk yanını orada görüyoruz. Tabutun şekli ve üzerindeki yeşil çuha, Türkiye’de gördüklerimizin aynısı.
Etrafında dizilip hep bir ağızdan dua okuyanların kılık kıyafetleri ve tipleri ise Müslüman bir Arap ülkesindekinin aynısı.
Cenazenin etrafında hiç kadın yok. Kadınlar kilesenin arka tarafında toplanmış ve oradan insanın içini acıtan çığlıklar geliyor.
Biraz sonra kilisenin kapısından içeri girerken Etiyopya Hıristiyanlığının Müslümanlıkla ikinci benzerliğini görüyoruz.
Kiliseyi ayakkabıları çıkarıp kapıda bırakarak giriyoruz.
Üçüncü benzerlik ise içeride görülüyor.
Batı’daki kiliseler gibi oturacak sıralar yok. Etiyopya Hıristiyanları Müslümanlar gibi yere bağdaş kurarak veya dizlerinin üzerine oturarak dua ediyorlar.
Dördüncü benzerliği de içeride papaz söylüyor. Kadınlar ve erkekler ayrı yerlerde oturuyor.
Çok tuhaf, sanki, Müslüman bir dekorun önünde, bir Hıristiyan kostümlü provasını seyrediyoruz.
O an anlıyoruz ki, farklı, çok farklı bir Hıristiyan ülkedeyiz.

ÖLEN ETİYOPYALI NEDEN BAŞI BATIYA DÖNÜK GÖMÜLÜR?

Bir zamanlar bir yerde şöyle bir şey okumuştum:
“Hayatı anlamak için önce ölümü anlamak gerekir...”Mavi Nil’in doğduğu yerde katıldığımız bu cenaze töreni, ilahi istikameti değiştirerek, bize ölümden hayata giden yolu anlatıyor.
Bundan 20 yıl önceye kadar Etiyopya’da bir insanın ortalama hayat süresi 40 yılmış. Şimdi 60’lara doğru çıkıyormuş.
Hayatın bu kısalığına karşılık cenaze töreni Müslümanlarınkinden çok uzun sürüyor.
Burada Müslümanlardan farklı bir uygulamayı öğreniyoruz. Cenaze tabutlu gömülüyor. Ancak tabut açılmadığı için makyaj yapılıp elbise giydirilmiyor. Yani orada da kefen geleneği var.
Ölen kişinin 24 saat içinde gömülmesi gerekiyor.
Başı batıya doğru gömülüyor. Çünkü Mesih İsa doğudan geleceği için, ölen insanlar onu karşılamak üzere ayağa kalktıklarında, yüzlerinin ona dönük olması gerekiyor.
Evvelden 40 gün yas tutulurmuş ama günümüzde bu bir haftaya indirilmiş.
Kiliseden ayrılıp tekrar kıyıya geldiğimizde göle bakıyorum.
Nil buradan doğuyor. Afrika’nın kuzeydoğusuna hayat veriyor ve bizim Akdenizimize dökülüyor. Ve bu hayat ve ölüm bilgisi dersini bize de taşıyor.
O sular bize de diyor ki, hayatı anlamak için önce ölümü anlamak gerekir...

KUTSAL SANDIĞIN İLK İZİNİ BULUYORUZ

Ahit Sandığı’nı aramaya buradan başlamamızın bir nedeni var.
Azwa Kilisesi, Etiyopya’nın kendi kültüründe yarattığı geleneksel bir kilise mimarisine sahip.
Yuvarlak şekildeki kilisenin damı da ağaç ve bitki köklerinden örülüyor.
Aynaroz’da gördüğüm klasik Ortodoks kiliseleri, doğu batı, kuzey güney istikametinde inşa ediliyor. Kutsal emanetler genellikle kilisenin arka bölümünde oluyor.
Sandığın ilk izini işte burada buluyoruz. Etiyopya’da her kilisede Ahit Sandığı’nın mutlaka bir kopyasının bulunması gerekiyor.
Burada ise yuvarlak şekilde inşa edilen kiliselerin kutsal emaneti orta yerde bulunuyor ve cemaat onun etrafında bir nevi tavaf ediyor.
Yuvarlak kilisede ‘12 Havari’yi temsil eden 12 kapı var. Kapının arkasına geçme hakkımız yok. Papazdan biraz içeri anlatmasını istiyorum.
‘Ahit Sandığı’nın kopyasını bile görme hakkı yok papazların. Ancak kilisenin başpapazı görebiliyor.
Arayışımız umutsuz başlıyor. Aslını görmek için yola çıkmışız ama kopyasını bile göremiyoruz.

TANRI'NIN PARMAĞININ UCUNDAKİ AKBABALAR

Gondor şehrindeki banyan ağacının altında hayatın gizemi saklı.

İkinci gün hedefimiz, dibinde hayatın gerçeğini öğrenmeye çalışacağımız banyan ağacının altı.
Ağacın bulunduğu Gondar şehri Bahir Dar’a çok yakın ama Etiyopya’nın yol gerçeği, bizi oraya ancak 3 saatte götürecek.
Yolda sık sık köyler var ve neredeyse bütün yol boyunca yolun kenarında yürüyen, koşan insanlar görüyorz. Sanki bütün Etiyopya, hiç durmayan bir haç yolculuğunda gibi geliyor bana.
Bir de kadınlar dikkatimi çekiyor. Sokaklar rengârenk kadınlarla dolu. Müslüman mahallelerde bile bizdeki ve Arap ülkelerindeki tesettürden farklı bir rahatlık var sanki.
Gondar 2400 metre yükseklikte olduğu için dağı tırmanıyoruz.
Aniden önümüze çok farklı ve yüksek bir kaya oluşumu çıkıyor.
Rehberimiz Bem, ‘Tanrı’nın parmağı’ diyor.
Gerçekten sonsuz bir düzlüğün ortasında bir parmak gibi yükseliyor. Zirvesi akbaba yuvasıymış. Tepede dönerek uçan akbabaları seyrediyoruz.
Tanrı’nın parmağı biraz sonra Gondar’da bir banyanın köklerinde arayacağımız hayat gerçeğinin yolunu gösteriyor.
Parmağın etrafındaki akbabalar ise bize ölüm gerçeğini hatırlatıyor.

FANATİK DENEN ŞEYİ TANRI DEĞİL, BİZ YARATTIKBu ülkede sanki her şey, Tanrı’yı işaret ediyor gibi.
Her saniye inancın en koyu halini hissediyorsunuz. İnsanlar her şeyi, ilahi hikâyelerle, efsanelerle, büyülerle anlatıyor.
Ama tuhaf bir şey var: Bu ülkede fanatiklik yok...
Dinin bizim coğrafyamızda her gün stres yaratan iklimini burada hissetmiyorsunuz.
Anlıyorum ki, stresi yaratan, sorunu çıkaran, insanın başına bütün bu terör belalarını saran şey inanç değil, o inancı kullanan insanlar.
İnsanlığın en büyük günahkârlarını demek ki inanç değil, fanatizm doğuruyor.
Kafa kesen, medeniyetleri yıkan IŞİD bu ülkeye henüz kötülük tohumlarını ekmemiş.

INDIANA JONES OLUP MAVİ NİL ÇAĞLAYANI'NDA YIKANIYORUM

Kendimi ilk Indiana Jones filmindeki Harrison Ford gibi hissediyorum. Ben de Kutsal Hazine’yi arıyorum. On Emir tabletlerinin içinde saklandığı ve bugüne kadar kimsenin görmediği o efsane sandığı görmeye gidiyorum.
Ve bu arayış son güne kadar devam edecek. Gondar yoluna çıkmadan önce, Mavi Nil’in, Tana Gölü’nden çıktıktan sonra 30 kilometre ötede yaptığı Mavi Nil Çağlayanı’na gidiyoruz.
Orada çağlayanın dibine kadar gidip, ruhumuzu yıkıyoruz.
Ve bu temizlenme ile yola çıkıyoruz.
Biraz sonra Gondar’a gireceğiz ve dev bir vaftiz havuzunun duvarını saran banyan ağacının kökleri arasına sığınıp, çok çarpıcı bir gerçeği öğreneceğiz.

'LEGO DİNLER' TEORİSİNİN İLK İZİNİ BURADA BULDUM

Sıradan bir Türk, Etiyopya’nın Müslüman bir ülke olduğunu sanır. Sokaktaki görüntü de bu hissiyatını destekler.
Oysa Etiyopya nüfusunun yüzde 65’i Hıristiyan. Daha önemlisi, Hıristiyanlığın en güçlü yaşandığı ülkelerden biri.
Ama en çarpıcı özelliği, Yahudiliğin de İsrail dışında en köklü hissedildiği yer olması.
Hıristiyan geleneği Eski ve Yeni Ahit sürekliliğinden doğar, Yani Tevrat ve İncil’i bir süreklilik içinde okunur. Ama bunun uygulaması sözde kalır. Hıristiyan geleneği Yahudi uygulamalardan çok farklıdır. İşte bu birliktelik burada çok güçlü hissediliyor.
Fransız düşünürü Jacques Attali önümüzdeki 50 yılda insanların ‘lego din’ anlayışına geçeceğini ve her dinden beğendikleri parçaları alıp kendi dinlerini kendilerinin inşa edeceğini söylüyor.
Daha ilk günden Etiyopya’da böyle bir dinin izlerini görüyorum. Sanki ilahi bir el, Yahudilik, Hıristiyanlık ve Müslümanlığı birleştirip, bundan bir lego inanç oluşturmuş gibi.

KUTSAL SANDIK MİSYONUNU İÇİN BEŞ KİŞİLİK EKİP

Bu geziyi beş kişilik bir ekiple gerçekleştirdik.

PLANLAMA: Planlamayı, kültürel turlar konusunda uzmanlaşmış bir şirket olan Gazella Turizm’in sahibi Velit Gazel bizzat yaptı. Her saniyesi mükemmel çalışan bir planlamaydı.

UYGULAMA: Aynı şirketten Mehmet Can Büyükmil lojistik ve uygulamadan sorumluydu. Tıkır tıkır işledi.

REHBERLİK: Rehberimiz Bem (Bemnet Gizachew) edebiyat ve felsefe okumuş harika bir genç adam. Müthiş bilgili ve sakin. Gittiğimiz her yerde kurduğu harika ilişkilerle işimizi çok kolaylaştırdı.

ULAŞIM: İstanbul Adis Ababa arasını Türk Hava Yolları’nın Boeing 737 800, içerideki uçuşları ise Star Alliance üyesi olan Etiyopya Havayolları’nın çift pervaneli Embraer uçakları ile yaptık. Karayolunda ulaşım görevlisi Sami Kebede’ydi.

GÖRÜNTÜ Fotoğrafları aynı zamanda uzman bir fotoğrafçı olan Velit çekti. Video kaydını ise Mehmet Can yaptı.

Harika bir ekiptik...

Hepsine teşekkür ederim.
KELEBEK

Sevgiyi canlı tutmak

2014-05-09T17:28:00.001+03:00

Bu akşam eve geldiğimde, Eşim akşam yemeğini servis ediyordu. Elini tuttum ve ona söyleyeceğim şeyler olduğunu söyledim. Masaya oturdu ve sessizce yemeği yemeye başladı.

Ve gözlerinde o korkuyu gördüm.

Bir anda kasıldım ağzımı açamıyordum ama düşüncelerimi söylemem lazımdı. Ben boşanmak istiyorum. Sinirlenmedi Sözlerime karşılık vermedi, sadece sebebini sordu.

Bir cevap veremedim , buna çok sinirlendi elindeki çatal bıçakları fırlattı. Bana bağırdı ve adam olmadığımı söyledi. Bu akşam tek kelime konuşmadık. Eşim bütün gece ağladı. Farkındaydım, Evliliğimiz ne olacağını merak ediyordu, ama onu tatmin edecek bir şey söyleyemeyecektim.

Ben Jane'e aşık oldum, eşimi sevmiyorum artık.

Bu vicdan azabıyla bir evlilik sözleşmesi hazırladım. Evi, arabayı ve Şirketin 30%' unu ona verecektim. Sözleşmeye kısa bir süre baktı ve yırttı. 10 yıl hayatımı paylaştığım bu kadın bana yabancı olmuştu.

Onun harcadığı zamana ve enerjiye üzülüyordum, ama geri dönemezdim, Jane'e çok aşık olmuştum. Sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı, bu benim beklediğim bir tepkiydi. Onun ağlaması benim hafiflememe sebep olmuştu. Bir süredir aklımdan geçiriyordum boşanmayı, bu fikir bende saplantı haline gelmişti ve şimdi bu duyguyu daha da güçlü hissediyordum ve doğru karardı.

Bir sonra ki akşam eve geç gelmiştim ve Eşimi masada yazı yazarken gördüm. Çok uykum vardı ve akşam yemeğini yemeden uyumaya gittim. Jane ile geçirdiğim o kadar saat beni yormuştu. Bir ara uyandım ve onu hala yazı yazarken gördüm masada. Ama bu benim umurumda değildi ve başımı çevirip uyumaya devam ettim. .

Ertesi sabah bana şartlarını yazı halinde sundu. Benden hiç bir şey istemiyordu, sadece boşanmamızı ilan etmek için 1 ay müsaade istedi ve bu zamanda normal bir aile gibi davranmamızı istedi.

Bunun sebebi Oğlumuzun 1 ay sonra sınavların olması ve bu dönemde ona bu yükü bindirmemekti. Bu kabul edilebilinir. Bir şey daha vardı, benden onu Evlilik Gecemizde onu kapıdan içeriye nasıl taşıdığımı hatırlamaktı , ve 1 ay boyunca her sabah onu yatak odasından kapıya kadar taşımamı istedi. Kafayı yediğini düşündüm, ama son günlerimizin iyi geçmesi acısından, kabul ettim.

Sonra bu şartlardan Jane bahsettim, yüksek ses ile gülüp bunun çok saçma olduğunu ve eninde sonunda boşanmayı kabul etmek zorunda kalacağını söyledi.

Eşimle boşanma konusunu açtığımdan beri fiziksel temasta bulunmadık.

Bu sebepten ilk gün onu kucağıma alıp kapıya götürdüğümde tuhaf bir duygu yaşadım. Oğlumuz arkamızda duruyordu ve alkış yapmaya başladı

- 'Babam Annemi kucağında taşıyor'

Bu onu çok sevindirmişti ama sözleri de canımı acıtmıştı...

Yatak odasından evin kapısına kadar 10 metre taşıdım. Eşim gözlerini kapattı ve kulağıma' Oğlumuza boşanmamızdan bahsetme' diye fısıldadı. Bende başımı öne eğerek tamam dedim, ve içime bir üzüntü çöktü.

Kapı önünde onu bıraktım. Eşim Otobüs durağına gitti ve onu işe götürecek olan otobüsü bekledi. Ben de tek başıma Ofise gittim.

2. Gün bu oyunu oynamak bize daha kolay gelmişti. Eşim başını göğsüme yasladı ve onun kokusunu duydum.

Birden Eşime uzun süredir bakmadığımı anladım. Ve onun, evlendiğim zaman ki kadar genç olmadığını fark ettim. Yüzünde hafif çizgiler oluşmuş, saçlarına ak düşmüştü.

Geçen yıllar, öylesine yanından gelip geçmemişti, O an, kendime ona bununla neler yaptığımı sordum.

4. Gün onu kucağıma aldığımda bir güven duygusu yaşadım. Bu , bana hayatının 10 yılını Hediye eden Kadın !

5. Gün bu güven duygusu daha da büyümüştü. Bundan Jane'e bahsetmedim. Günler geçtikçe onu taşımak daha da kolaylaşmıştı, belki de bu sayede yaptığım antrenmandan dolayıdır bu.

Bir Sabah, onu ne giyeceğini düşünürken izledim. İsyan ederek her gün kıyafetlerin biraz daha bol geldiğini söyledi. Birden onun ne kadar süzüldüğünü ve kilo verdiğini fark ettim. Demek ki onu her sabah daha kolay taşıyabilmemin sebebi buydu.

Birden gerçek, yüzüme yumruk gibi vurdu. Bu kadar acıyı ve üzüntüyü kalbinde taşıyordu. Farkında olmadan başını okşadım. O anda Oğlumuz da geldi ve ' Baba Annemi taşıman lazım ' dedi.

Hayatımızın bir parçası olmuştu, Babasının Annesini odadan kapıya taşıması.

Eşim Oğlumuzu yanına çağırdı ve ona sıkı sıkı sarıldı. Ben başımı cevirdim, son anda kararımdan vazgeçmek istemiyordum. Onu kucağıma aldım ve Yatak odasından kapıya kadar taşıdım. Elini enseme koymuştu ve ben onu sıkı sıkı tutmuştum. Tıpkı evlendiğimiz gün gibi.

Artık huzursuzlanmıştım bu kadar kilo vermesinden. Son gün onu kucağımda taşıdığımda hareket etmedim. Oğlumuz okuldaydı ve Eşime hayatımızdaki yakınlığımızın ne kadar eksildiğini söyledim.

Ofise gittim, arabadan fırladım ,kapıyı kilitlemeden. Bunun için zaman yoktu. Her anın kararımı değiştirmesinden korkuyordum ve merdivenden yukarı koştum, yukarı varınca Jane kapıyı actı. Ona, Karımdan boşanmayacağımı söyledim.

Şaşkın bir ifadeyle elini anlıma koydu ve ' Senin ateşin mi var' diye sordu.

"-Üzgünüm Jane, ama ben artık boşanmak istemiyorum" dedim.

Eşimle evliliğimizin renksiz kalması sevgi eksikliğinden değil, birbirimizin değerini unuttuğumuzdandı.

Şimdi aklıma geldi , ona evlendiğimiz gün kapıdan içeri taşıyınca ömrümün sonuna kadar Sadakat yemini verdiğim........

Jane olayı anlayınca yüzüme bir tokat attı ve kapıyı kapatarak ağlamaya başladı. Hemen aşağı koşup ilk Çiçekçiye gidip Eşime bir buket çiçek aldım, üzerinde ki karta da'''seni her sabah hayatımın sonuna kadar taşıyacağım'''' .

Eve vardığımda yüzümü bir gülümseme kapladı, elimde çiçeklerle yatak odasına gittim ve Eşimi yatağın üstünde Ölü buldum.

Eşim, aylardır kanser ile savaşıyordu ve ben Jane ile ilgilenmekten bunu fark etmemiştim.

Fazla yaşamayacağını bildiği için, beni Oğlumun bana negatif tutumundan korumaya çalışmıştı . En azından Oğlumun gözünde iyi bir eş olarak kalmamı istemişti.

İlişkideki küçük şeylerdir önemli olan. Villalar, arabalar çok paralar değil .

Bunlar hayatı kolaylaştırır ama asla mutluluğun temeli olamazlar.

İlişkine zaman ayır ve ilişkinin güven ve huzur anlamına gelecek şeylere meşgul ol.

Mutlu bir beraberlik yaşa.

Çoğu Hayatların yıkılmasının sebebi, İnsanların Hedefe ulaşmaya az kala pes etmesindendir.

Oğul ..

2014-05-01T11:51:00.001+03:00

Anne ben geldim, üstüm başım
Uzak yolların tozlarıyla perişan

Çoktan paralandı ördüğün kazak
Üzerinde yeşil nakışlar olan

Anne ben geldim, yoruldum artık
Her yolağzında kendime rastlamaktan
Hep acılı, sarhoş ve sarsak
Şiirler çırpıştıran bi adam

Kurumuş kuyunun suyu, incirin
sütü çoktan çekilmiş
Bir zamanlar dünya sandığım bahçeyi
Ayrık otları, dikenler bürümüş

Kapıdaki çıngırak kararmış nemden
Atnalı ve sarmısak duruyor ama
Oğlum, mektup yaz diyen
Sesin hala kulaklarımda

Anne ben geldim, ağdaki balık
Bardaktaki su kadar umarsızım
Dizlerin duruyor mu başımı koyacak?
Anne ben geldim, oğlun, hayırsızın..

AHMET ERHAN

Pes Etme, Hayatta her şey üzerine gelse de ters gitse de umudunu yitirme…

2014-04-24T17:54:00.004+03:00

SEÇKİN ÇAKMAK

Fatih Üniversitesi, İşletme MBA

Hayat sürprizlerle doludur ve bazen en kötü senaryoyu size yazabilir. Öyle bir an gelir ki sıkıntılar ve Sorunlar ardı ardına çıkar karşısına insanın, özgüvenini yitirir ve hayalleri dumura uğrar.

Buna karşılık; yardım eli gözler. Çıkış yolu arar. Ya da en tehlikelisi düştüğü durumu kabullenir.

İşte bu noktada insanın en büyük yardımcısı yine kendisidir. Çünkü insanın en büyük dostu da kendisidir ve en büyük düşmanı da yine kendisidir. Tabii ki sebepler dairesinde ve kader perspektifinde vesile olan iyi veya kötü insanlar olacaktır. Ama bu insanın kendi yolunu çizmesinde engel değildir. Bunu örneklerle açıklayabiliriz.

Bilgisayar endüstrisinde çığır açan ve önde gelen isim; Steve jobs bizim için en güzel örnektir.

‘’Siz çalıştığınız yerden kovulsanız ne düşünürsünüz. ?’’

Steve jobs "başıma gelebilecek en güzel şey " olarak değerlendiriyor.

1985 yılında apple’dan kovulması Jobs’u Yıkmak yerine daha da güçlendirdi.

Steve Jobs kovulduktan sonra kendini becerisizlikle suçlamak ve özgüvenini yitirmek yerine; Başarıya odaklanıp olumsuzlukları bir kenara bırakarak risk alıp Kendi şirketini kurdu ve en nihayetin de 1996 yılında apple hatasını anlayarak steve jobs’u tekrar işin başına getirdi.

“Asla yılmayın, vazgeçmeyin, inanın, kalbinizin sesini dinleyin ve yaptığınız işi sevin!”

Steve Jobs

Hayatımızda meydana gelen kötü olaylar bazen kader perspektifinde bizlere yeni kapılar açabilir. Kuran-ı kerim’de ‘’Her şerde bir hayır, her hayırda bir şer vardır.’’ Ayeti bu meseleyi doğrulayıcı bir delildir.

Başımıza gelen veya gelebilecek sıkıntıları da Fransızların meşhur atasözü olan; ‘’Beni Yıkamayan Şey Beni Güçlü Kılar.’’ Sözüyle değerlendirirsek meseleye pozitif olarak bakarız ve doğru olan da budur.

Bunu örneklendirsek bir güzel örnekte Medya sektöründe bir çok başarılı projelere imza atmış olan Acun Ilıcalı’dır. 26 yaşında 1995 yılında açtığı kot dükkanı iflas etmeseydi. Medya sektörüne girmeyecek ve bugün bir çok projenin mimarı olamayacaktı. 26 yaşında Acun Ilıcalı’nın başına gelen iflas olayı için acun beye başına gelen en güzel şey diye söyleseydik, herhalde kendisinden büyük bir tepki alırdık. Ancak zaman gösterdi ki şer hayra dönmüş ve acun Ilıcalı medya ve eğlence sektörünün fenomeni haline gelmiştir.

O yüzden hayatımız da ki olumsuzluklara pozitif bakmalıyız. Başımıza gelen sıkıntıları ve sorunları bizim olgunlaşmamızı sağlayan bir evre olarak düşünmeli ve ders çıkarmalıyız.

Hazreti Yusuf’un hayatı aslında bizlere yine ders çıkaracak seviyede çok güzel bir örnek; kuyuya atılan, esir pazarında satılan, köle olan iftiraya uğrayan, sonra hapse düşen birisi daha sonra Mısır’a Sultan Olmuştur. O yüzden hayatın bizlere ne sürprizler getireceğini bilemezsiniz.

Daima yaşamımızın her evresinde bu iyi veya kötü sürprizlere hazırlıklı olmalıyız. Yenilikçi olmalıyız, Gelişime açık olmalıyız, Sabırlı, Dikkatli, Özverili ve çalışkan olmalıyız. Fırsatları iyi değerlendirmeliyiz.

Atacağımız adımlarda daima istişare yapmalı tecrübe sahibi insanların fikirlerini almalıyız.

Hayallerimiz ve hedeflerimiz muhakkak olmalı her ne işte çalışırsak çalışalım o işi en güzel şekilde başarmayı düşünmeliyiz. Elbette karşımıza olumsuzluklar çıkacaktır. Ancak inancımızı yitirmeyelim.

‘’Şunu unutmayalım, siz kendinize inanmazsanız ve güvenmezseniz başkalarının size inanmasını ve güvenmesini beklemek hata olacaktır.’’

Elbette imkanlar dahilinde manilerde karşımıza çıkacaktır ancak günün ne getireceğini bilemeyiz. Mücadele yolunu seçmeliyiz. En iyi mücadele silahımızda bilgi olmalıdır. ‘’Bilgi bitmek tükenmek bilmeyen en büyük hazinedir.’’

‘’İnsanlar Dış Görünüşleriyle Karşılanır Bilgileriyle Ağırlanır ve Kişilikleriyle Uğurlanırlar…’’

Sözün son kısmına gelirsek; pes etmek, teslim olmak veya başkalarından yardım eli beklemek yerine işe kendimizden başlamalı ve kendimizi mücadeleye motive etmeliyiz. Tabii ki sizi yarı yolda bırakan akbabalar olabileceği gibi daima yanınızda dostlarınızda olacaktır. Ancak ilk başta siz kendinize bir iyilik yapmalısınız.

İnanmalısınız…

Başarabilirsiniz…

Heykeli dikilesi bürokrat !

2012-08-30T23:10:00.000+03:00

Hizmetli bir kadın çalıştığı evi anlatıyor, kulak misafiri oluyorum.
"Yaşlı bir karı kocaya bakıyorum" diye başlıyor ve devam ediyor;

"Dede çok hasta.
Hanımı da ameliyat geçirmiş.
Ama yemek yapmayı kimseye bırakmıyor. Sabahları 100 kuruş veriyorlar, yarım ekmek ve bir gazete alıyorum..." "... Kirada oturuyorlar hala.Dedenin emeklisiyle geçiniyorlar.

Evin tek lüksü benim. Maaşımı da zaten oğlu ve kızı veriyor. Son 45 lira elektrik parası geldi mesela, ilk defa kavga ettiler, "Beyefendi siz fazla televizyon izlediniz, ondan' dedi hanımı..."
"... Oysa sadece haberleri izliyor dede, ne elektriği?
Çamaşır desen haftada bir kere açıyorum makineyi.
Gezmeleri yok, tozmaları yok sonra. Ama geçinip gidiyorlar işte.
"...Oğulları Ankara'da Cumhurbaşkanlığı köşkünde çalışıyor.

Her sabah telefon açıyor, "Canııım Babam' diye.
Onların da tek derdi, çocuklarına yük olmak zaten. Her maaş alışlarında bir milli Piyango bileti alıyorlar bu yüzden. Çıkarsa ev alıp oğullarını hiç olmadık kendi masraflarından kurtarmak.

Bu bayramda geldiler çoluk çocuk.
Torunlara, yeğenlere bir şeylerden kısıldı, harçlık verildi..."

"... Valla çok memnunum hepsinden. Hele bir de hafta sonu izinden döndüğümde onları pencerede kuş gibi beni bekler görüyorum ya..."

****

Bunları anlatıyor o 45 yaşındaki yardımcı kadın.
Gördüğünüz gibi ben tek sonuç çıkarıyorum;
Bu devirde böyle bürokrat olur mu?
İnsan 'ne yapar eder' ana babasına bir ev 'ayarlamaz mı?
' Ayarlamayan, ayarlamıyor demek ki! Biz de oturup şaşırıyoruz,
'olması gerekene minnet ettiğimiz bir dünyada' yaşadığımızdan...
Arda USKAN - TAKVİM
*****************************

Arda USKAN'ın yukarıda okuduğunuz bu makalesinden bahsettiğim bir bürokrat arkadaş dedi ki :

"Biz de Arda USKAN'a şaşırdık doğrusu ... Bir bürokratın çok sayıda evi olması gerekiyor , anlattığı kadarıyla ..
Ya o başka türlü bürokratlarla karşılaşmış , düzinelerle ev sahibi olabilen ..

Ya da biz o ayarda bir bürokrat olamamaşız , emekliliğimiz geçeli 4-5 yıl oldu . Alacağımız emeklilik ikramiyesi ile ile bir evin yalnızca bir odasını alabiliyoruz , hayatı kamuda teknik eleman olarak çalışarak geçmiş bir bürokrat sıfatıyla .. ..

Kendinizi suyla tedavi edin !

2012-07-13T15:04:00.001+03:00

Tarih öncesi çağlardan beri uygulanan yöntem, pek çok hastalığın tedavisinde kullanılıyor

Fizik tedavi ve rehabilitasyon uzmanı Prof. Dr. Zafer Hasçelik, suyla tedavinin tarih öncesi çağlardan beri uygulanan bir yöntem olduğunu belirterek, ''Bu nedenle suyu mutlaka hayatınıza sokun. Vücuda temas eden su, hücrelerde yenilenme ve kaslarda gevşeme sağlıyor. Yüzmeseniz bile günde 45 dakikadan haftada 3 gününüzü mutlaka su içinde hareketle geçirin'' önerisinde bulundu.

Hasçelik, yaptığı yazılı açıklamada, aşırı sıcak hava, fazla kilo, hareketsiz yaşam, zaman darlığı, yorgunluk ve aile içi sorunların yaşam kalitesini ve sağlığı bozan etkenler arasında yer aldığını bildirdi.

Suyla tedavinin tarih öncesi çağlardan beri uygulanan çok önemli bir yöntem olduğunu vurgulayan Hasçelik, açıklamada, ''Bu nedenle suyu mutlaka hayatınıza sokun. Suyun direnci ve kaldırma kuvveti havaya göre çok daha yüksek. Vücuda temas eden su, hücrelerde yenilenme ve kaslarda gevşeme sağlıyor. Yüzmeseniz bile günde 45 dakikadan haftada 3 gününüzü mutlaka su içinde hareketle geçirin. Bu sayede hem spor yapmış hem de suyun gençleştirme özelliğinden faydalanmış oluyorsunuz'' görüşüne yer verdi.

Su altının yüksek basınçlı bir ortam olduğunu ve yüksek basıncın dokulara normalden çok daha fazla oksijen gitmesini sağladığını kaydeden Hasçelik, ''Bu sayede de hücrelerde oksijen depolanıyor. Şuur bulanıklığı, ateşli hastalık ya da psikotropik ilaç kullanan kişiler hariç, herkes yaşa bakmaksızın dalabilir. Hatta astım ya da kronik akciğer hastalığı bulunan kişilere de düzenli egzersiz ortamı sağlaması ve hücre yenilenmesine katkıda bulunmasıyla tedaviye destek oluyor. Ayrıca kapalı ortamda nefes alamama korkusu yaşayanlar dalma sayesinde bu korkularını yenebiliyor'' bilgilerini verdi.

Yaz günlerinde öğle saatlerinin kapalı ortamda geçirilmesinin önemli olduğunu belirten Hasçelik, şu önerilerde bulundu:

''Yaz aylarında hemen hemen herkeste bir diyet çılgınlığı görülüyor. Zayıflamak ve sağlıklı bir vücutla yaza girmek elbette çok güzel. Ancak zayıflamak uğruna şok diyetler yapmak vücuda yarardan çok zarar getiriyor. Bu nedenle diyetinizi kendinize özel programlayın ve bütün bir yıla yayın. Vücudun D vitamini ihtiyacını karşılamak için güneş şart. Sabah erken ya da akşam üzeri saatlerde güneşten faydalanmanız gerekiyor.
D vitamini sentezi açısından günde 15 dakika, 15-20 gün boyunca güneşlenmek bütün bir yıla yetiyor. Bu sayede D vitamini eksikliği nedeniyle ortaya çıkan kemik erimesi sorununu büyük ölçüde engelleyebiliyorsunuz. Tatil yaptığınız gün sayısına göre güneşlenme dönemini genişletebilirsiniz. Ancak güneşe çıkma zamanına mutlaka önem vermeniz ve öğle saatlerinde dış ortamlarda bulunmamanız gerekiyor.

Yaz döneminde beslenmeye de dikkat edilmesi gerekiyor. Kaynağından sebze ve meyve alımı besin değerleri açısından önemli. Yaz mevsiminde bol bol kırmızı ve yeşil sebze-meyve yiyin. Sağlıklı bir yaşam için uyku düzeni çok önemli. Mutlaka günün 7-8 saatini uykuya ayırın. Ancak uyku saatlerinize de özen gösterin.
Sağlıklı bir uyku, gece uykusudur. Sabaha karşı yatıp öğle saatlerinde uyanmanın vücuda hiçbir faydası yok, aksine zararı var. Vücudun uykuya geçmek istediği gece saatlerinde efor sarf etmek, hormonların hareketlenmeye başladığı sabah saatlerinde ise uyumak istemek vücutta çatışma çıkmasına neden oluyor. Bu da vücuda zarar veriyor.''
AA
POSTA

İp üstünde tarihe geçti

2012-06-17T12:00:00.001+03:00

Ünlü ip cambazı Nik Wallenda, Niagara Şelalesi`ni ip üzerinde yürüyerek geçti.

video için devamını tıklayın :

Bu video Adobe Flash Player'ın son sürümünü gerektirmektedir.

GAZETEVATAN

MERHABA ZEYNEP ÖĞRETMEN ...

2012-06-07T18:33:00.002+03:00

Bu blogu izleyenler bilirler , Zeynep'ten zaman zaman bahsetmişimdir.

İşte bazı yazılarımda yer verdiğim kızım Zeynep , aşağıdaki öykülerimde yer yer anlattığım şu meşhur ÖSS ve diğer basamakları birer birer aşarak Eğitim Fakültesi İngilizce Öğretmenliği'nde dört yılını tamamladı ve 6 Haziran günü , Muğla Üniversitesi 2011-2012 dönemi mezunlarının ve ailelerinin katıldığı törende yapılan konuşmaların ardından , " kepler havaya !!!! " atıldı .

Dört yılın nasıl bir hızla geçtiğini anlayamayan gençler , hayal dünyasındaymış ya da bir rüyada imiş gibiydiler .. Onların , artık öğrenci olmadıklarını , ve o cıvıl cıvıl ergenlikten başlayıp yetişkin insanlar olarak çıktıkları o kapıda , hayatlarının herkese kısmet olmayacak bir dönemini , üniversite öğrenciliği hayatını kapattıklarını kabullenmek zaman alacaktı.

(Arkadaşlıklar ....... Birlikte yaşanmış nice anılarla dopdolu dört yıl )

Mezun olmanın verdiği coşku , ve o coşku dolu öğrencilikten hayatın acımasız gerçeklik sahnesine geçiş şaşkınlığı , ve hayatlarının en güzel dört yıllarını paylaştıkları arkadaşlıklar ve dostluklar ... Ailelerinin çocukları ile birlikte yaşadığı sevinç ve gurur birbirine karışmış , başarmış olmaktan duyulan coşku ve gurur yansıyordu gözlerinde , mutluluk gözyaşlarının arasında ..

Hayatlarının hiç bir döneminde unutulmayacak ve bir daha benzeri asla yaşanamayacak öğrencilik hayatları " KEPLER HAVAYA !!! " denilince havada uçan kepleri gibi uçup gitmişti işte .. sanki bir rüya mıydı ne ..? Geldiği ilk gün Fakültesinin kapısında ,üniversiteyi kazanmanın , üniversiteye girmenin coşkusu , inanmazlığı , ürkekliği ve şaşkınlığı , şimdi kepler atılırken tersine yaşanmıyor muydu ?

Fakülteyi bitirmenin coşkusu , inanmazlığı , artık bir öğrenci olmadığını hissettikçe duyulan hüzün , mutluluk , ürkeklik ve şaşkınlık ...
Ürkek adımlarla yeni yetme bir ergen olarak 2008 Eylülünde girdiği Üniversite kapısından , 2012 haziranında gurur dolu, başı dik , yetişkin bir öğretmen olarak çıkıyordu Zeynep ..

İşte önünde hayat ...

Merhaba Zeynep Öğretmen ...

Yukarıdaki yazıda geçen konularla ilgili olarak aşağıdaki bağlantılara bakınız :

1---ÖSS GEÇTİ , HEPİMİZE GEÇMİŞ OLSUN

2---Ağlayan Tarih , Gülen Tarih

3---ÇALIŞKAN İNSANLAR CENNETİNDE YANLIŞ BİR ADAM )

Hiç pirinç üretilirken gördün mü ?

2012-04-27T17:23:00.001+03:00

İsraftan kaçının ...

***********

Rahmetli babaannem pirinç ayıklıyordu.

Bir tane yere düştü ..

Babaannem eğildi,aramaya başladı.

Sağa bakıyor, sola bakıyor, bulmaya çalışıyordu.

Çocukluk işte,

"-Aman babaanne" dedim.

- Bir pirinç tanesi için bu kadar caba harcamaya, yorulmaya değer mi?

Rahmetli ilk defa sertleşti bana karşı, öfkeyle doğruldu.

-Sen oturduğun yerden ahkam kesiyorsun, 'dedi.

- Hiç pirinç üretilirken gördün mü? İnsanlar ne kadar zorluk çekiyorlar. Bir pirinç tanesinde kaç insanın göz nuru, alın teri, emeği, çilesi var biliyor musun? '

Utancımdan kıpkırmızı Olmuştum.

****************

Aradan yıllar geçti.

Hukuk Fakültesinde Öğrenciyim.

Alain'in proposlarini Okuyorum ..

Birden irkildim.

Babaannemi hatırladım.

Alain, bir insan yerde bir iğne görüp de eğilip almazsa, bütün uygarlığa karşı ihanet etmiş olur diyordu ..

Ilave ediyordu.

Bir iğnenin üretiminde binlerce insanin alın teri, göz nuru, el emeği vardır diyordu ..

******************************

On dokuz yıl evveldi.

Stockholm'e gitmiştim. Bir otele indim.

Geceydi. Sabahleyin, Traş olmak için lavaboya gittiğimde, aynanın yanında ilginç bir not gördüm.

'Lütfen traştan sonra jiletinizi çöpe atmayın, yanda bir kutu var oraya bırakın, bir tek jiletle dahi olsa, İsveç çelik sanayisine yardımcı olun ' diyordu.

Doğrusu hayretler içinde kaldım.

Çocukluğumdan beri çelik eşya denince akla İsveç çeliği gelir ..

Birçok eşya üzerinde 'İsveç çeliğinden yapılmıştır' diye yazardı.

İşte o ülke, kullanılmış bir tek ufacık jiletin bile çöpe gitmesini istemiyor, ona sahip çıkıyor, gelen turistlere rica yollu uyarıda bulunuyordu.

İsviçre'de zaman zaman, belli periyotlarda radyolar, Televizyonlar bir haberi duyurur.

'Şu tarihte, su saatte, adamlarımız gelecek.

Siz lütfen hazırlığınızı yapın. Okumadığınız, ilgilenmediğiniz, kullanmadığınız ne kadar kitap, dergi, gazete varsa,

Kağıt, ambalaj, kutu varsa, Velev ki, bir ilaç prospektüsü dahi olsa, kapının önüne koyun. İsviçre'nin kalkınmasına yardımcı olun. Fazla ağaç ziyanına engel olun. "

Japonlar son derece sade, basit, yalın mütevazı yasayan insanlardır.

Evlerini mobilya ile eşya ile dolduranlar Japonlara göre ruhen tekamül edememiş,

hayatın manasını anlayamamış, Zavallı kimselerdir...

Böyleleriyle; evini Mezat salonuna çevirmiş Zavallı, diye eğlenirler.

Bir insanin gösteriş için Eşyanın esiri olması ne kadar acıdır.

Vaktiyle Japon ekonomisi darboğazdan geçiyor. İç borçlar, dış borçlar gırtlağı aşıyor.

Zamanın başbakanı Meclisi toplar. Kürsüye çıkar.

Durumu olanca açıklığı ve tehlikeleri ile anlatır ve;

-Şu andan itibaren der,

-Tanrı Şahidim olsun ki, Japonların iç ve dış borçları son kuruşuna kadar ödenmeden, pirinçten başka bir şey yemeyeceğim. Şu üstümdeki elbiseden başka elbise giymeyeceğim.

Dediklerini yapar, en Ustten en alta bir israftan kaçınma kampanyası açılır. Japonya bütün borçlarını öder ..

Bu durumun Toplumun bütün kesimlerini, tek istisna olmadan kapsadığını söylemeye gerek yok.

Geçenlerde Japon imparatorunun sarayını gördüm.

Yarabbim, ne kadar sade, ne kadar mütevazı, ne kadar gösterişten uzak ...

* Gerekmediği halde elektriği yakmakla, suyu kapamadan bos yere akıtmakta, gece çamurlu ayakkabılarımızı temizlemeden yatmakla, yemek yediğimiz kapları yıkamadan bırakmakla biz de zalimler sınıfına geçmiyor muyuz?

*Hayat çok ince, akil almaz incelikte ipliklerle örülmüştür. Her şey o kadar birbirine bağlıdır ki.....

İlkokul okuma kitabımızdaki bir sözü hiç unutmadım :

Bir mıh bir nalı kurtarır.

Bir nal bir atı, bir at bir komutanı,

Bir komutan bir orduyu,

Bir ordu bir ülkeyi kurtarır diyordu..

Maddi durumumuz ne olursa olsun, ister zengin olalım ister fakir, hepimiz çok dikkatli olmak zorundayız.

Burada parayı da, maddiyatı da aşan büyük bir edep ve incelik vardır.