Sevgi'den Sevgilerle

evet deliyim ,SENİ DELİCE SEVİYORUM!

2013-02-13T16:28:00.003+02:00

aşk muhteşemdi seninle.mütevazi olduğu kadar coşkulu ve sarsıcı.

kimse bilmezdi ben ölürdüm.ölüm gözlerinden içime damarlarıma kanıma oradan ruhuma ince bir dokunuşla kalbimin en hassas noktasına varırdı.

rüzgar eser,yağmur yağar,kar tipi boran geçerdi başımdan senin aşkın geçmezdi.sevilme kelimesi dudaklarında başlar ellerinde sırasını beklerdi.

sevgili demezdim sana .hiç demedim.kelimeden öteydi senin sevgin.bendeki yansıman ,bendeki diğer yarın ve yarınlarım.

caddeler çok aşık gördü.herkes sarılır herkes dans ederdi evet.ve belki herkes aynı öpüşürdü ama sen bambaşka öperdin.

ellerimiz aşık olurdu kenetlenince.ruhumu ruhuna katıp en lirik şarkıları mırıldanırdı dudaklarım.sen izlerdin.izlerken bakışların içimi delerdi.hiç kimse sen gibi bakmazdı.ve beni böyle hiç kimse yakmadı.

kavuşmak için can koyar baş koyar ne çabalar dökerdik.sana gelen yollarda içim güvercin telaşıyla bin çırpar aklım deli bir kimliğe bürünürdü.sonu önü yoktu.sendin gelmişim geçmişim ve yaşanacak hayallerim.

"içimi yarıp seni içime sokasım geliyor" derdin ,şımarık bir kahkaha atar delice sarılırdım.mutlu aşıklardan daha mutlu ,körkütüklerden daha aşık,yıllanmış şaraplardan daha keskin bir tadı vardı sevgimizin.sevmek nasıl da güzeldi.

ve şimdi

çok mu yorulduk çok mu sarstık kendimizi.bize mi kıydılar biz mi hoyrat davrandık kalplerimize.

başka bir kadın başka bir adam görüyorum bazen aynalarda.ruhumu arıyorum aynanın sırlarında.kayboldun küçük aşık ,kayboldun ve ne kolay yittin kendini diyorum kendime.

çokça sana ,zalimce kendime vuruyorum zincirleri.unuttuğuma kızıyorum aşkı.unutturduğuna kızıyorum.

suçu sana atmak hep kolay geliyor .kendimi suçlarken yine sana dönüyor oklarım.kendimden kaçıyorum.

bana kapkara dünyamı pespembe eden adamı hafızamdan siliyor, günün telaşlarında sıradanlaşmış bir karı-koca görüntüsünde gıpgri görüyorum.

su damlası gibi başlayan sevdama tüm tozları ben konduruyorum.sen susuyorsun.işin içinden çıkamayan ,gündelik mevzulara ölesiye takılı kalmış bu kadını yılgınlıkla seyrediyorsun.içinden çığlıklar atsan da duymuyorum.sadece kendi çığlığıma takılıyım.sadece ben varım bu evlilikte.sadece ben önemliyim.seni yok sayıyorum.

sen sen yine sen!en dipten en yüzeye yine yeniden çıkarıyorsun beni.tekrar hayat veriyorsun.bu da var bu da aslında bu diyorsun.gözlerim ne vakit kararsa senin içinde zerre ölmemiş aşktan bir tutam serpiyorsun ölü toprağıma.

hayır sevmiyorsun beni dedikçe yine bir şey oluyor yanılıyorum.benim seni sevdiğimden daha çok senin beni sevdiğine bin kez daha şahit oluyorum.

kötüyüm,cahilim,çekilecek dert değilim eteklerine yapışıyor ruhum.senden koparsam yaşam damarım kopacak biliyorum.BİZ düşüyor aklıma.20 sene evveli geçiyor gözümden perde perde."sen yorulma diye" yaptıkların bugün bile varken kendimi utanç dehlizlerinde buluyorum.

biliyor musun ,senin kadar beceremesem de kalpten sevmeyi ben hayatı seninle seviyorum.seninle yaşlanmak seninle ölmek istiyorum.ve itiraf ediyorum tüm şımarık hallerimi bana katlandığın için yapıyorum.

Ve evet deliyim ,SENİ DELİCE SEVİYORUM!

Evliliği Kurtarmak!

2013-02-06T16:55:00.004+02:00

Bu yazıyı gördüğüm anda paylaşmak,okumayan ama akla ihtiyaç duyan kim varsa beni takip eden ulaştırmak istedim.kendi payıma dönüp dönüp okunulası ders çıkarılası hatta er kişimin gözüne sokulası yerler olduğunu fark ettim :)

Belki size de bir ucu dokunur, kendinizi bulur ,kendinize rötuş yapar olursunuz kimbilir!

Evliliği Kurtaracak 5 yol

Evlilik sadece bir sözleşme değil aynı zamanda kader ortaklığıdır. Bu ortaklık zaman zaman problem yaşasa da aşmak mümkündür. Tabii ki karşılıklı çaba olmalıdır. Taraflardan sadece birinin evliliği kurtarmaya çalışması yetmez. Sorunları aşmak istiyorsanız bu yazıyı okuyun. “Bana ne” diyorsanız, kendinize bir avukat bulun.

Evliliğin en temel nedeni aşk olmalı. Bu konuda hiçbir şüphem yok. Ama evlilik aşktan öte bazı şeyler ister. Çünkü çok uzun solukludur. Bu yüzden başta duyulan heyecanlar zamanla yerini başka şeylere bırakır. Mesela alışkanlığa... Bunu olgunca kabul edenler için sorun yok. Onlar, aşktan sevgiye yumuşak bir geçiş yaparak evliliklerini bu çerçevede daha uzun yıllar sürdürebilirler. Eşlerden biri ya da her ikisi bu olgunluğa erişememişse, kendini eğitememişse ve evliliğin yanısıra başka hiçbir uğraşı yoksa o zaman aşktan sevgiye geçişi bir türlü kabullenemeyecektir. Evlilik derinden sarsılacaktır. Zaten boşanmaların yüzde 45’i bu ilk 5 yıl içinde olmaktadır. Bu geçiş süreci sancılı olmakla beraber aşılması imkansız değildir. İşte bu sorunları aşmanız için 5 yol:

1) DİNLE

Eşler arasındaki iletişimsizlik sorunların kaynağıdır. Bu yüzden iyi iletişimi olan çiftlerin evlilikleri daha uzun sürer. İletişim, karşındakini dinlemekten başlar. Eşinizin söylediği her şey önemlidir. Çünkü o sizin eşinizdir. Ne anlatırsa anlatsın mutlaka can kulağıyla dinlemelisiniz. Hele hele konuştuğu şey aranızdaki sorunlarla ilgiliyse çok daha dikkatli dinlemelisiniz. Sorunlara çözüm bulmanın yolu, önce o sorunu bilmekten geçer. Eşiniz size “Benim sorunum var” diyorsa evet vardır, bunu geçiştirmeyin.

Başka zamana ertelemeyin. Elinizdeki işi bırakın ve kendinizi sadece eşinizi dinlemeye verin. Avrupa’da yapılan araştırmalar birbirlerini dinleyen çiftlerin evliliklerinin diğerlerine göre çok daha uzun sürdüğünü ortaya koyuyor. Eşinizi dinleyerek aslında ona verdiğiniz önemi, duyduğunuz saygıyı da göstereceksiniz. Söylediklerinin dinlenmediğini, dikkate alınmadığını düşünen kişiler kendilerini elbette kötü hisseder.

2) ANLA

Dinlemek elbette yetmez, eşinizi anlamaya da çalışmalısınız. Karşınızdaki insan ne kadar konuşursa konuşsun, siz onu anlamak için çaba göstermezseniz cümleler havada uçup kaybolur. Burada ‘empati’ çok önemlidir. Yani kendinizi eşinizin yerine koyacaksınız. Eğer bir davranışınızdan şikayetçiyse “Aynısı bana yapılsaydı, nasıl hissederdim?” diye düşüneceksiniz. Anlamakla beraber anlayışlı da olacaksınız. Söylediği şey size çok aykırı gelse bile bunu onun yüzüne vurmayacaksınız. Eşiniz böylece önemsendiğini, anlaşıldığını hissedecek, rahatlayacak ve sorunun çözümü konusunda adım atılacağına inanacak. Bu da evliliğiniz konusunda umudunu artıracak.

3) KONUŞ

Dinlediniz, anladınız ve konuşma sırası size geldi. Kimi insan, eşini sadece dinler, seni anlıyorum der ama kendi fikrini söylemez. İşte bu durum, eşinizi çileden çıkarır. Oysa siz de o sorun hakkında mutlaka ne düşündüğünüzü açıklamalısınız. Ya da siz eğer ortada bir sorun görüyorsanız bunu açmalısınız. “Benim seninle sorunum yok, senin benimle varsa sen konuş” demenin alemi yok. Ayrıca sadece birbiriniz hakkında ya da evliliğinizdeki sorunları değil, dünyadaki her şeyle ilgili konuşmalısınız. Eşler birbirinin en iyi arkadaşıdır da aynı zamanda. Konuşabilmeli, birlikte zaman geçirebilmeli ve eğlenebilmelidirler.

4) SABRET

İnsanların birbirine karşı tahammülü çok azaldı, bunun farkındayım. Ama evliliğin çok önemli bir unsurudur sabretmek. Kötü olaylar karşısında hemen pes etmek, çaba göstermeyi bırakmak, emek vermekten vazgeçmek doğru değil. Ama sabretmekten kastım eşlerin birbirlerine yaptıkları her şeyi sineye çekmek değil. Şiddet, ihanet gibi davranışlar tabii ki affedilecek şeyler değil. Ancak pire için yorgan yakmanın da alemi yok. Sorunları çözmek yerine daha ilk bocalayışta ayrılığı gündeme getirmek doğru bir davranış biçimi olmaz. Üstelik sürekli ayrılıktan konuşmak da evliliğin anlamını yitirmesine yol açar.

5) DEĞİŞME VE DEĞİŞTİRME

Eşlerin yaptıkları en büyük hata, birbirlerini değiştirmeye çalışmaktır. Evlenmeden önce herkesin kendine göre bir yaşam tarzı vardır. Çiftler birbirlerini tanıdıklarında ve eş olmaya karar verdiklerinde bu yaşam tarzını bilerek adım atar. Ne yazık ki evlendikten sonra taraflardan biri (genellikle erkekler) eşini kendi hayatını yaşamaya mahkum etmeye çalışır. Sadece kendi kurallarının geçerli olmasını ister. Bu başta, insanın hoşuna gitse de daha sonra baskı unsuru olmaya başlar.

Baskı sonuçta mutlaka patlamaya yol açar. Bu yüzden eşler birbirinin yaşam tarzına saygı duymalıdır. Kimse kimsenin hayatını yaşamak zorunda bırakılmamalıdır. Evlilik için yaşam formülü şudur: Kimse başkasının hayatını yaşamayacak. Herkes kendi hayatını koruyacak. Çiftler, evlilik için oluşturdukları üçüncü bir hayatı ortak olarak yaşayacaklar. Ancak bu şekilde evliliğin huzurlu ve mutlu bir şekilde devamı sağlanabilir.

ÇOCUK KURTARIR MI?

Çocuğun evlilikler için kurtarıcı olma fikri bana göre yanlış. Ancak evliliğin başka bir boyuta geçmesini sağladığı da bir gerçek. Çocuk, mutluluk verebileceği gibi evlilik içindeki sorunları artırabilir de... Çocuk doğana kadar serbest, kaygısız bir yaşam sürmüş olan çiftler, birdenbire ağır bir sorumluluğu yüklenince derin sıkıntı duyabilir, hatta ruhsal çöküntü içine girebilirler. Kendilerini hapsedilmiş, sınırlanmış hissedebilir, bu ağır sorumluluktan kurtulmak için evden uzaklaşmak isteyebilirler.

Çocukla birlikte gelen bir başka sorun da özellikle kadında yaşanan cinsel isteksizliktir. Kadının kendini çocuğuna adaması, eşini ihmal etmesi, evde aradığı ilgiyi bulamayan erkeğin gözünü dışarı dikmesi anlamına gelir. Bu da kaçınılmaz bir sonuç doğurur: Aldatmak... Elbette bu cinsel soğukluk sadece kadında yaşanmaz. Erkek de eşinin hamilelikten sonra bozulan vücudunu kabul etmekte zorlanabilir. Bu durumda yapılması gereken çocuk yapma kararını birlikte almak ve en iyi zamanı kollamaktır. Sonuçlarını iyice düşünüp buna eşlerin birbirini hazırlaması gerekir.

CİNSELLİK ÇOK ÖNEMLİ

Bir evliliğin yürümesindeki en büyük etken cinsel uyumdur. Birbirini anlayan eşler arasında cinsellik önemli bir sorun çıkarmaz. Evlilik, aynı zamanda karşılıklı cinsel eğitim süreci olarak da görülebilir. Zaman içinde erkek ve kadın birbirinin cinsel eğilim ve kapasitelerine uyum gösterir. Cinsel uyumsuzluk, çoğu zaman bir başka anlaşmazlığın sonucudur. Kadın ya da erkek cinsel birleşmeyi reddederek eşinden öç alıyordur. Şimdi tekrar başa dönelim, evlilikte 1-Dinlersen, 2-Anlarsan, 3- Konuşursan, 4- Sabredersen ve 5- Değiştirmeye çalışmazsan, cinsel hayatın da gayet mutlu gider.

(13.01.2013 tarihli Posta Karnaval'dan alınmıştır.)

ahh yeni yıl

2013-01-01T00:07:00.000+02:00

bir şeyler yazmalı yıl biterken
güzel ne varsa sevgiyle uğurlamalı,
acı olanları saygıyla bağışlamalı,
kendime dahi itirafta zorlandığım nefret tanelerimi
uzay boşluğuna fırlatmalı!

ne olur daha sevecen ol yeni yıl bana.
en çok sevilmek duygusunu göndermeni istiyorum bana
çok sevip çok yoruldum ben bu yıl
haksızlığa , hainliğe,düşmanlığa maruz kaldım
tükendim,tüketildim ve en çok buna izin veren bendim:(

ruhum yara sarmayı öğrendi
ellerim de klavye tutuyor çok şükür
yükselen değerlere inat sarıldığım fikriyatım
yetmeli yetecek değil mi yeni yıl

uzun upuzun bir serüvende minicik noktalar
yani ben yani insan yani nefes alan canlı bir varlık
umudunu katık etti ekmeğine
sana koşuyor,sana tüm rotası
ne olur gücendirme şu küçük zavallıyı

çocuklar ufak,zaman kısıtlı,ev-iş-ev bermuda şeytan üçgeni
hastalıklar, kavgalar,hiç bitmeyen "eyvah geç kaldım"çığlığı
yeni yılla sadece hayatımın ufak bir kısmı olsun gayrı

ve yeni yıl ,ve umutlarımın tazecik prensesi
38 bedene düştüğüm sene de sen ol emi
ah bilsen o gün bendeki halay zurna sevinci
ah bilsen o vakit başlayacak cesaret zaferleri!

ben diyorum ki...

2012-12-12T14:51:00.001+02:00

12.12.12
uğurlu mu bereketli mi bilmem
ona buna inanmam
tek inandığım içimdeki enerji
bok gibiysem
allame olsa başıma çekemem

bugün günlerden "hep aynı be bacım"
sitare günlük telaşından bir yerlerini bile kaşıyamıyor gayrı
ola ki çoluk çocuğa karışmamışsanız
darlanmadan kulak verin bana
önce bi doyun hayata
ha doyulmaz aslında
topraktır eni sonu
gel gör ki insanız ya ,açız ya,yetmez ya hiçbir şey
siz biraz yaşayın sıkıldım deme lüksünüz olur
sonra geçin analık babalık rollerine
caaaaart kabakağaat
nasıl da ahkam keserim ama

kzıım minnak kuşum hastaydı
bronşiolit belası
ne yattığımızı ne yediğimizi ne konuştuğumuzu bildik
hayat zaten öğğğğ modunda gelirken bana
karesini küpünü yaşadım desem yeridir
şükür düzeldi derken
besbeter oldu
en zor iş çocuğun hastalığıyla sınanmakmış
ya sabır deyip duruyoruz karı koca
sonumuz da hayrola

er kişime bir tutkun bir düşman hallerim sürmekte pek tabi
can çıkmayınca huy çıkmıyor
sabah kalkıyorum aşık
akşam görüyorum
"ay bi git başımdan azcık"
biçiminde
tepkiler veriyorum
ve normal değilim biliyorum
bu satırları yazmadan önce
özledim yine
sesini duymak için aradım
tanımadı beni iyi mi
benim ben dedim
hayırdır hasta mısın dedi
off offff gel-gitli karısı olan
zavallı kocam...

bursa'dan çok sıkıldım
inanılmaz ama anlatılmaz yaşanır
o derece
evet çabuk sıkılan bir tipim
uyuz muyuz da biriyim
yine de iyi sebepler sunabilirim
çok nemli ,çoook sıcak yazın bursa
dost ,ahbap,arkadaş yok yok bulamadım
komşu desen bir yaşlı teyzem var her akşam kapıda oturur
garibimin kendine hayrı yok
bir de başka yaşlı teyzem her aşure mevsiminde hiç unutmaz gelir kapıma
aşuresinden sunmaya

bursa diyorum büyük büsbüyük şehir
istanbuldan daha karışık desem vallahi yalan söylemiş olmam
72 milletin daniskası bu şehirde
sağlık desen en çok ta ondan bıktım ya
alerjik astım oldu oğlan buralarda
kız desen habire bronşit ,bronşiolit
er kişim de oldu romatoit artrit
sağlam bir ben varım sanmayın
migrenimi,fıtığımı bu şehrin lodosuna
ve en çok stresine borçluyum galiba
velhasıl
"gidelim buralardan artık dayanamıyorum"durumları.

bir ara ankara mı olsa dedim vazgeçtim

sonra eşimin memleketi sivas mı dedim
er kişim "geç o şıkkı "dedi vazcaydım
şimdilerde kayseri diyor içim
bundan da geçmezse gönlüm
bilmem akıl veren olur mu ki?
dur orası değil şurası diyen çıkar mı?
bak bu fikir süper deyip ayakta alkışlarlar mı:)))

oy oy oyyy
yalan dünya
hem yalan hem sıkıcı dünya
derdin benimle midir
yoksa tarzın bu mu dünya
hadi bana yine eyvallah...

dönme dolap misali döner başım

2012-10-31T14:53:00.002+02:00

2 sene önce daha mı zayıftım ne offsss

bırrrr
soğudu mu şimdi hava derken hooop güneşin patlak vermesi tam öğle üzeri.güzeeel.

dönme dolap misali döner başım dönen başım değil asıl duygularım .yeter ki gün eksilmesin penceremden diyor ya şair o misal.lakin gelin görün ki benim penceremden amele eksilmiyor son 2 aydır:)tam şu anda beynimi mi yoksa duvarı mı deldiği belli olmayan matkap sesine rağmen azmettim anacığım içimi dökmem lazım.

mantolama mı ne zıkkımsa o var dış cephede.iş yerimdeyim,odamda.sakin ve sükunete alışmış (sadece burada evde değil yanlış anlaşılmasın)bünyeye ağır geliyor emme yapacak zerre bir şey yok.bol sabır diliyorum kendime ve diğer bina arkadaşlarıma.

ben bu sese tahammül edemezken üst katımdaki möhendiz arkadaşım "seninki bir şey mi, bana camdan kablo uzatıp -şunu bi prize taksan ablaaa -diyorlar her gün" demez mi.ses okey görüntü olmasın lötfen dedim iç sesimle:)

manyağın manyağı şefimle iş hayatımın en çıkılmaz sokaklarını arşınlıyorum.ne siz soruuun ne ben söyleyeyim zinhar al eline silahı çek vur diyenleriniz çıkacak kanaatindeyim.

er kişimle bir dargın bir barışık olmadı be sadri alışık tadında gidiyoruz bakalım.derdin ne be kuzum post modern kocayı bulmuş daha belanı mı istiyorsun diyenleriniz olacaktır.en azından yakın çevrem bu çemkirmeyi yapacaktır .ama ben lafın altında kalır mıyım hiç!en post moderni bile adı üstünde KOCAdır.bu 2yle 2nin 4 etmesi gibi doğrusal bir denklemin iç bükeysel analizi kadar net bir ifadedir.

sabah sabah oğlanın kahvaltısını hazırla, giyin, kuşan ,roll on sürün iş yerinde pis pis kokma ritüeliyle kahvaltı yapmayı atladım.bir kaç gündür limoni tadına yandığım kocayla iletişim kanallarımız bu sayede mi ne açılıverdi.

"kahvaltı yapmadın di mi sen"
"evet"
"al şunu yersin işe gidince"
"bu ne"
"muz"
:)))))))))))))))

bu çok düşünceli hal beni duygusala bağladı.sarıldım felan .içten yani yapmacık değil valla.gel gör ki mesai arkadaşlarımın dörtte üçü erkek olan bir yerde kahvaltı niyetine ulu orta muz yememin biraz tuhaf kaçacağını diyemedim.adamcağız 10 sn.içinde bulmuşken böyle bir çözüm benim erkek beyni ve iz düşümü üzerine 3 paragraflık kompozisyon sunmam hakkatten absürt kaçardı.

koca candır.kızarsın küsersin.hönkür hönkür ağlar hayat gayeni nasıl berbat ettiğini yüzüne haykırır bin bela okumaktan beter hale koyarsın.çocuk gibi şımarır,bu akşam yemek memek yok ne buluyorsan onu ye der kumanda elde kom baba gibi tvye çökersin.zır zır zırlayan çocuğu önüne atar "bıktım usandım bunlardan hepsi sana çekmiş "dersin deeeeee o adam yine sana sırnaşır yine dön dolan "sen haklısın"der yani.

kadınsal hormonların 8 adet olduğunu her birinin birbirinden bağımsız radikal hareketlenmeler yaşadığını erkek güruhununsa sadece 3 hormonu olduğunu ve genelde doğrusal ivme hareketleri gösterdiğini öğrendim.bu bilgi bana şunu haykırdı.kendini bir gün tuhaf,salak,geri zekalı,diğer gün dünya güzeli,36 beden ,ay ku canavarı hissediyor olmamızın hiiiç yadırganacak yanı yokmuş yani.bir de giyecek hiçbir şeyim yok modumuz vardı ,o da mı hormonlar acaba hımmm:)

kocaaa upuzuuun bayram geldi geçti de ben yine hamur işi börek ,toplarsın yorgan döşek şeklinde evimin kadını çocuklarımın anası oldum mu oldum.fazla çabuk geçti .hatta geldi geçti peh peh pehh kiziroğlu mustafa bey hey hey heeey bile denebilir.bence mahsuru yok.

evdeydik evi bekledik .nolur nolmaz yani alan götüren olur ,biz yüksek faktörlü koruma olarak bizzat kendimizi kullanıyoruz.sıkıldım da sıkıldım lafazanlığıma direnemeyip bir avm gezentisi yapalım dedik lakin 2 yaş sendromlu bıcırık ayşe ve önergen zaman tünelindeki aslan parçamla gezenti burnumuzdan geldi.hep olduğu gibi.

bunlar büyümeden bize rahat yok,büyüsünler o vakit gezeriz söylemlerini karşılıklı tükettikten sonra benim yine hormonlarım coştu 8inin birden devresi yanmış olacak ki ağlamayla gülmeyi aynı dakikalara sığdırabildim.

gençliğim gidiyor eyvah türküsü mü dersiniz,ben niye evlendim ki bekar olsam dünyayı gezerdim ağıtına kadar tüm lirik parçalar detone bir şekilde süzüldü dudaklarımdan.

velhasılı kelam bayram seyran neyine otur evinde güzelce diye diye tünedik koltuklarımızın üzerinde.

sözlerime burada son verirken küçüklerin yanacıklarından sıkar büyükleri sarmaş dolaş öper gelmiş geçmiş bayramlarınızı tebrik ederim:)

nokta virgül ünlem:)))

resimler konuşsun bu kez!

2012-10-23T11:39:00.006+03:00

belki biraz ağlamalıyım

2012-10-10T14:33:00.002+03:00

şehrin kıskacında ufacık dünyamda sıkışıp kaldım ben.bulutlar üzerimden geçerken nereye bensiz nereye gidiyorsunuz diyorum.hiç gitmediğim ve hiç yaşamadığım hayatların üzerine gölge mi yoksa yağmur mu olacaksınız.beni kendimle baş başa koyup diyar diyar yollar mı aşacaksınız.

camlar kapalı.dört duvar bir de hayallerim.

şehir çok gürültülü.içi dolu kaynayan bir kazan gibi.ayarında bir ısısı var az daha açsan birden kabaran süt tenceresi gibi dışına fışkıracak ,ne var ne yoksa safra gibi dışına akıtacak.

ev çocuk seslerinin yankısında.gece gündüz fark etmiyor.uykusuzluk döngüsünü kırsam da arada hep bir bitkinlik hali.

yine kırıldım.dalım düştü.öyle bir ses geldi ki düştüğü yerden acımalı mıyım halime.derman bulamadığım bir hal çöktü üzerime sisli bir şehir gibi.göz görmüyor duygularımı puslu bir alaca karanlığın ortasından yankılanıyor sesim;"ben bur da yıııım bur daaaa yıııımm".duymuyor kimse.

bilmediğim hayatlar var.hiç şahit olmadığım.bilmeden özlediğim hayatların umut yolcusuyum ben.yorgunum.kollarımdan tutuyorlar akıl söylemlerimi daha ağzımdan çıkmadan içime kusturuyorlar.gitmem gerek görmem gerek diyorum.dedikçe yerimde sayıyorum.

yaş az değil.kemale erme vaktini bile geçmiş olmam lazım.geç mi kaldım hayat söyle geç mi kaldım sana???

kıskanıyorum eli kolu zincirsiz olanları.nasıl bir kıskançlık anlatamam.yerinde olmak değil onların varlığına katlanamamak benimkisi.ben bu hallerdeyken onlar o hallerde nasıl ne hadlerine diyor aklım .duygularım öfkeme öfkem beynime vurdukça vuruyor.şuurlu muyum bilmiyorum.

belki biraz ağlamalıyım.belki bir pencere açmalıyım yeni ve defterleri bomboş bir hayata.ama boşlukları ve yalnızlığı hiç sevmiyorum ki ben.dolu dopdolu geçsin ömrüm.sığınacak bir liman sevecek çocuklar.hepsine zıt gidecek en çok istediğimse özgür kalsam o doluluk içinde.

özgür ruhum çok yaşasa.çok dediysem yıllar bitmesin demek değil.doysam kurda kuşa, raftaki kitaba,çıkılacak dağa,bakılacak ovaya.tanısam daha çok tanısam insanları.bin çeşit hallerini görüp şaşırmamayı öğretsem kendime.aynı tip tek tip bir güruha değil herkese yakın olsam herkesten alsam herkeste bir anı bıraksam.doğrum eğrim benim olsa yalanlarıyla acımasızlıklarıyla başkaları boğulsa.çok tanısam az yanılsam .az yanılıp az şaşırsam.

canım hayat belki biraz ağlamalıyım.belki ağlamak için bir yer bulmalıyım.gün batarken en çok yakışandır hüzün.gündoğarken ağlanmaz biliyorum.belki tam ulu orta sövecekken durup gözyaşı akıtmalıyım.içime değil hüngür hüngür biteviye.

ve sen hayat artık bana biraz daha şans vermelisin.hani hayallerim var ya benim.hani ulaşamadıklarım.biraz daha yol aç bana.biraz daha özgür zaman biraz daha cesaret.

ben ağladığımda değil güldüğümde güzelim be hayat.güldür beni artık doyasıya!

Aşk Yorgunu

2012-08-03T12:10:00.000+03:00

dal gibi uzun bir adam,sarışın .uzaktan süzen ama içten bakışlar.cesur mu acaba yüreği var mı yanıma gelmeye derken ilk merhaba.şaşkınlık,tereddüt.adını ,okulunu,şehrini söylerken yüzüne manasız bakışlar fırlatan ben.bir yandan ürkek bir yandan umursamaz istanbul kızı havalarında yine ben.o ise öyle mağrur ki ve inadına inanmak istemediğim dürüst bir tavır.etkileyici ama kilitlerim var sapasağlam.yüreğim devrilmeyecek sözüm var benim.

defalarca yüz üstü bıraktım.ararım dedim aramadım.oynadım oyaladım.kötüydü içim.kimden neyin intikamıydı sanki.tuhaf .umursamadım ama o vazgeçmedi.o kadar gönülden istemişti ki defalarca istanbulun en olmaz muhitlerinde en olmaz zamanlarında karşıma çıktı.

taksim postanesinin önünde mevsimlerden kış yağmur sağanak adeta.bekliyorum neredeyse bir saat olmuş iki arkadaşımın ikisi de ortada yok.trafik diyorum ofluyorum pufluyorum.şemsiyemin altında sıkıntıdan çatlıyorum.ve o yağmurda ıslana ıslana yürüyen bir adam bana doğru yaklaşıyor.olamaz diyorum bu o.sevinç mi desem oh nihayet tanıdık bir yüz görebildim rahatlaması mı adı her neyse.

asla kulaklarımdan gitmeyen o soruyu soruyor;
-erkek arkadaşını mı bekliyorsun?
-hayır hayır
diyorum
-kızlarla buluşacaktık ekintilerdeyim iyi ki karşılaştık
içimden yanımda kalsa bari diye geçiriyorum
-istiklalde hayal kahvesi var oraya geleceklerdi eğer bir aksilik olursa orası olsun demiştik buluşma yeri.
-gidelim mi beraber
diyor
-çok iyi olur gidelim
diyorum

buz mavisi kotunu ve kahverengi nubuk ayakkabılarını dün gibi anımsadım şimdi.mutluydu hatta çok keyifliydi.onu aramamıştım.oysa ayak üstü bana kaldığı yurdun numarasını bile ezberletmişti.beklemiş,umut etmiş,onu bana yaz diye dua bile etmiş.şaşkınlıkla dinledim.şiir bile okudu.çokça ailesinden anlattı.onu tanımam ve ona güvenmem için neredeyse her şeyini ortaya döktü.allak bullak oldum.kızlar geldi.o da izin isteyip gitti ama bu defa arayacağıma söz vermemi isteyerek.

buluştuk 1-2 kez.yok yok yok.istemiyordum onu.bir şeyler içimde öpölüydü.fakülte 1. sınıftaydım daha.yıllarım vardı.korktum belki de.aptal bir kaç oyunla soğutmaya çalıştım kendimden.yemeğe çıktık. en pahalı yemekleri üstelik çoğunu hiç yemeden bıraktım.o anadolu delikanlısı ben ukela ,havalı bir kızdım ,öyle sansın istedim.denedim,vazgeçiremedim.

kader benim dışımda işlemeyi kafaya koymuştu.en son ararım deyip haftalarca aramadığım dönemde ,o gerçekten aşk acısı çekerken ben umursamadım.ya da umursamadığıma inandırdım kendimi.

bir gece uykumun orta yerinde karmakarışık bir rüyanın içinden ağlayarak uyandım.onu gördüm,yüzünü,gözlerini,bana çok güzelsin derken yüzünde oluşan mimikleri hepsini hani derler ya film şeridi gibi tam da öyle gözümün önünden geçirdim.işte o gece asıl o gece içime bir ateş düştü benim.adını koymaya korktuğum ,yüzleşmekten kaçındığım gerçek gün gibi yakama yapışmıştı.ve adı aşktı.

bizim şarkımızdı bir zamanlar

çok sevdik birbirimizi,çok özledik.onsuz düşman gibi geçen zamanlarda mektuplar yazdım.o bana şiirler yazdı.sayfalarca aşk döküldü ellerimizden.kopmadık,kopartamadı hiçbir güç.o öğretmen olup başka bir şehre gittiğinde bile.artarak sürdü.herkesi karşımıza aldık,onu bile ben ikna ettim .fakülte 3. sınıfa başlarken evlendik.

16 yıl dolacak kasımın 2'sinde.2 çocuk kdvsiyle:)acılar,kavgalar,sancılarla dolu 16 yıl.insan aşkın pembe rengi hiç değişmez aynı pembelikte kalır sanıyor.bazen kan kırmızısına dönebiliyormuş meğer.bazen simsiyah gece kadar karanlık.ve yine hiç ummadığın bir vakit pespembe hayal bahçelerine yol alıveriyorsun.

aşk bitmiyor rengi değişiyor .bir de yorgun düşüyor aşk.dünya hengamesine yenik düştüğü oluyor.düştüğü yerden alıp kaldırmak için tek kişi yetmiyor.öyle güçlü kollar lazım ki hem onu yerden kaldıracak hem sevdiğini sımsıkı saracak.zaten sarılmadan aşk ta olmuyor.

kendiğimizi unuttuğumuz ,boşluğa,hiçliğe düştüğümüz zamanlardayız çokça.kırılan kalbin bini bir para.çocuklar diyorum ahh çocuklar.sonra hayatın verdikleriyle bizim almak istediklerimizin tezatlıkları.kahredişler ,iç çekişler,yeter yeter artık çığlıkları.ve yine aklı selim bir halde bakınca olan bitene bundan daha iyisi yok ki.daha iyi bir evlilik daha aşık bir çift yok tespiti ve varsayımı.

18 senedir gözlerine baktığım ve hep güveni,inancı ,bana duyduğu sevgiyi gördüğüm bu adam,o buz mavisi kotu ve kahverengi papuçlarıyla içimde yanan kor bir sevda aslında.onca hır güre rağmen şu satırları yazarken klavye başında gözyaşı dökebiliyorsam ve dayanamayıp telefonda özledim seni diyebiliyorsam daha bu sabah gördüğüm adama ,AŞK SADECE YORULMUŞTUR zannımca.

aşkı yorgun düşen tüm evli kullarına yine yeni yeniden cesaret ver yürek ver Allahım şu mübarek aylarda!

bakalım, gülelim, düşünelim dedim

2012-06-26T10:19:00.001+03:00

facebook dehşet bir medya aracı oldu hepimizin malumu.söylenecek bir yığın sözünüz mü var paylaşın facete ulaşın yüzlerce kişiye.salt düz cümlelerden ziyade emek verilerek hazırlanmış çerçeveli resimli envai çeşit mesaj emrinize amade.

günlük paylaşımlarda kalan arşivleyemediğimiz ama çokça beğenip vay be dediğimiz vurucu sözleri buraya taşımak istedim.

bakalım,anlayalım ,düşünelim gülelim diye...

Bir Çığlık Okuyacaksınız!!!

2012-06-23T15:54:00.001+03:00

"Yazılan yorumlarda bana “sen kimsin ki” diyenlere benim de sorma hakkım olmalı değil mi? Ben o uçakta senelerin verdiği soğukkanlılıkla her şartta yolcular için uğraşacak olan, gerektiğinde itfaiyeci, bomba uzmanı, polis, doktor, hemşire, ebe, izci, asker, cankurtaran, barmen, aşçı, garson, porter, o an neye ihtiyacin varsa ben oyum! Peki ya sen kimsin?"

Alıntıladığım bu paragraf altta linkini verdiğim yazıdan bir bölüm.eğer bir kadınsanız hele de çalışan bir kadınsanız yok yok sırf bu ülkede yaşayan vicdanı sızlayabilen insanlardansanız lütfen bir göz atın.

http://www.soldefter.com/2012/06/15/thy-kabin-amirinden-ciglik/

Linkteki yazıya istinaden yazdığım yorum da şöyle;

hıçkırıklar içinde kaldım okurken bir kadın ve bir anne olmamın verdiği iç burukluğuyla.bunların ötesinde bir devlet memuresi olup ne denli rahat bir iş hayatım varmış dedirttiniz bana.

görevi başında bir memura hakaret etmek bile 6 ay hapis cezasından başlarken sizin bunca çok darp şiddet sözel ve eylemsel tacize savunmasız bırakılmanıza koca bir yuh dedim.

insanlar onurlarına yaraşır yaşam ve iş hayatını yıllar önce sanayi devrimi sürecinde sorgulayıp bir yığın haklar kazanırken siz 2012 yılında bunca saçmalığa maruz kalıyorsunuz ya inanılır şey değil.

ben çocuğum hasta olduğunda başında durabilmek için memur oldum.ben eşim akşam benden önce eve gelmesin, soğuk bir yuva izlenimi oluşmasın diye memur oldum.çocuklarıma anne olabilmek ,istedikleri zaman beni yanlarında bulabilmeleri için memur oldum.başka hiç bir sektörde hiç bir iş kolunda insan-kadın yerine koyulmayacağımı hissettiğim için memur oldum.bunları yazarken hicap duyuyorum.

aldığınız ücreti eleştirenlerin kapasiteleri sözlerinden besbelli.sizler kendinizi bize anlatın.biz ulus olarak pek kalın kafalıyız geç anlarız.lütfen medyayı kullanın.lütfen sizi algılama güçlüğü içindeki üç kuruş paraya 1 ay çabalayan insanlara da anlatın.yaptığınız işi sadece “2 viski bir sandviç getirmek” olarak bilen tüm insanlara ayrıntısıyla söyleyin.

biz okumuş ,eli klavye tutan kesimi bile bunca yetenek ve bilgi donanımlı kişiler olduğunuzdan bihaberiz:(

sizi seviyoruz ,sizi destekliyoruz,hakkettiğiniz tüm haklara bir an önce kavuşmanızı canı gönülden diliyoruz…

Ya siz dostlar ya siz???

Koca Dediğin

2012-05-14T17:14:00.000+03:00

koca dediğin nedir sevgili bayan okur?aşk meşk uğruna kapıldığın bir gemi mi yoksa içinde ruhunu teslim ettiğin koca bir sığınak mı?ya da koca dediğin kağıt üzerinde basit bir imza karalaması mı?

koca dediğin senin için başka komşun hatice için başka .gelgelelim senin anlam yüklediğin bu "koca" aslında nasıl bir mana!

aşık oluyor koşa koşa evleniyoruz ya hani .bak o vakit gözümüz kömür karasıyla kapanmış yanlışı doğrudan ayıramaz oluyoruz.safi aşkı ele alıp er kişiye varanların, duygusal yıkım ötesine geçemediğini tüm dünya biliyor .yoksa sen hala uyuyor musun:)

içinde ruhunu teslim etmiş de olabilirsin ,kocam benim her daim sığınağımdır diye diye.iyi ya o sığınak hiç mi yerle bir olmaz; fırtınayla borayla olur olmaz bir afette.güçlü müsün yeterince bir bak kendine.sığınacağı limanı bulup 20 sene demir atan çaptan düşmüş balıkçı tekneleri gibi kopacak en ufak fırtınada önce sen alabora olmayasın yoksa.

aaa belki de koca dediğin bir imza bir de her ay düzenli paradır sen gibisine.ne aşkı ne limanı benim tüm aşkım sığınağım cebimde limiti bol kredi kartım diyenlerden misin yoksa:)her sabah günaydın diyerek gözünü açtığın hayata sadece bol sıfırlı hanesinden bakacak ucuz bir kadın olmak rüyasıyla.

koca dediğin bu üç anlamdan hiç biri değil biliyor musun sevgili bayan okur!

aşk yıllandıkça sevgi ve bağlılığa dönüşmedikçe adı şarkı nakaratlarında kalacak kadar haindir .aşk vazodaki güller gibi ilk zamanlar en taze en güzel haliyle varken zaman geçtikçe kuruyan gül matemindedir.aşk sevgiliyken güzeldir ve orada gerçek haldedir.evliyken aşkın ömrü taş çatlasa 2 senedir.zaten aşka harcanan enerji sağlıklı bir vücut için ömür boyu kaldırılabilir bir yük değildir.aşk dolu dolu bir sevgiye,ilgiye ,şefkate kopulmaz derecede bağlılığa dönüştükçe güzeldir.

biliyor musun kocayı sığınak görmenin en kötü tarafı kendini köreltmektir zaman ve evlilik içinde.o yoksa sen yok musun yani.onun gücüne mi bağlı yaşama tutkun.ya çocukların kimi örnek almalı sadece babayı mı.dev gibi adamdı ama karısı bir şeyden anlamazdı mı demeleri hoşuna mı gidecek peki.ya o sığınak bir gün sana sığınmaya çalışırsa.hayat rolleri tersine döndürüp senin dimdik durmanı bekler olursa.iş ,aş senin eline kalırsa.hazır mısın buna.ya da hazır olabilecek misin yaş aldıkça.

ah ahhh en zor takım para sever takımı ve sen o takımın en popüler bayanısın değil mi.üç günlük dünyadan alınmadık tat ,alınmadık ayakkabı ve alınmadık abiye bırakmamalısın tabi.koca dediğin önü dolar arkası tl görünümlü olmalı,kocacım dedikçe kadını paraya boğmalı doğru ya:)buraya kadar iyi hoş ta niye daha evliliğinin ilk yıllarında samimi arkadaş toplantılarında ağlar halde görüyor herkes seni.uzun süren iş seyahatleri artık dayanılmaz oldu değil mi.sadece sarılmak için bile"vaktim yok uçağı kaçırıyorum"sözünü duymaktan ne kadar da usandın.ve belki başka bir kadının varlığı ihtimaliyle deliresiye yara aldın.paran yara bandı bile olmuyor sana baksana!

koca dediğin ne şu ne bu ne o .tanımın içinde hiçbir değer saklı değil kanaatimce.illa bir sebeple evlenmek ne manasız bir hamle.kendimi körelttiğim,toplum içinde küçüldüğüm,ardımdan gülünç hikayelerin baş rol oyuncusu olduğum muhabbetler olsun benden geride.

kafamı yastığa koyduğumda yanı başımda soluk alan bir nefes,sabah uyandığımda varlığından sevinç duyduğum bir adam,dar günümde gerçek umutlar vadeden ama en çok da huzur veren bir insan,gücüyle güçlendiğim gücüne güvendiğim sevdiğim.ve hep özlediğim.sanırım sadece bu koca dediğin!

2 kardeş arasındaki yaş farkı kaç olsa???

2012-05-09T09:45:00.001+03:00

bu konu öyle böyle değil hepimizin derdi
bu konu annelerin ortak derdi.

İKİ YILDAN AZ YAŞ FARKI OLANLAR

Çocuk gelişimi

uzmanlarının genel kanısı 2 yaş ara sayesinde

çocuklar, çoğunlukla, arkadaş gibi büyürler. Kavga

ettiklerinde bile, yaş yakınlığının verdiği hissi kabuller sayesinde,

dışarıda da birlikte hareket

ederler; oyun arkadaşı olmanın güvenli bir kabulü vardır. 2 yaşından

daha küçük çocuklar, minik kardeşlerini kıskanmaya meyilli

değillerdir. bu yaşlardaki çocuklar aile içi dinamiklerden bi

haberdirler desek doğru olur bu nedenle aile

içindeki değişimi fark edemezler. Ayrıca birbirlerine

yakın yaşlardaki çocukları eğlendirmek ve zapt

etmek çok daha kolaydır. İki yıl içinde, iki tane çocuğa anne baba

olmak, olumlu tarafından bakarsanız evliliğiniz

için belki de iyi olabilir. Böylesi bir durum açıkçası yoğun bakım ve

ilgi gerektirir. Tek çocuk söz konusu olduğunda, sıklıkla rastlanan ve

gözlenen anne, bebeği ile meşgul

olurken, babanın “nasıl olsa annesi değil mi halleder” mantığıyla bir

kenara çekilmesidir.Burada 2 sebep kendini gösterir ilki “anne”

vasfındaki kişinin anaç güdüleri sayesinde adeta bir Zeyna olup her

şeyi yoluna koyabileceği inancı ,ikincisi ise erkeğin

kendisini terk edilmiş hissetmesiyle oluşan gizli kıskançlık

buhranlarıdır.Düğümün hiç oluşmadan çözüldüğü çocuklu aile

tiplerinin en ideali bu noktada ya ikiz bebek(çoğul bebek) sahibi

olmak ya da yaş aralığını 2’den aşağı tutmakla mümkün

olabilmektedir. Yeni bir bebek

daha gelince, baba ister istemez sorumluluk almaya başlar çocuk

bakım hareketinin içine çekilir.

Ebeveynlerin ikisi de bir arada olduklarını

hissederler. Kısa süreyle iki çocuk sahibi olmanın bu tür olumlu

yanları olmasına rağmen maddi ve manevi olarak sizi

olumsuz etkileyecek yönleri elbette gözden kaçırılmayacak bir

detaydır.Arka arkaya çocuk sahibi olmak, fiziksel anlamda çok zor

ve yorucudur. İki tane küçük çocuğa sahip olmak,

ruhsal açıdan da dayanılması zor bir durumdur. Yakında oturan

arkadaşlarınız ya da aileniz yoksa,

bu durum katmerlenerek zorlaşır. Ayrıca iki misli bebek

bezi ve çocuk bakımı maliyeti gerçekten oldukça

yüklü olabilir. Mesela zamanı geldiğinde aynı

anda iki kat eğitim parası ödenmesi gerekebilecektir. Bütün bu

artan talepler yüzünden, çoğunlukla anneler, ikinci çocukları olduktan

sonra işlerinden ayrılmanın

baskısını hissederler. İki bebeğin annesi olmak,

anneyi hızlı bir şekilde iş hayatının zorlu basamaklarını tırmanmaktan

uzaklaştırır

ve kariyer hedefleri askıya aldırabilir.Kariyer hayalleri ev içinde dört

dönerken de kafadan tamamen silinebilir

İKİ İLE DÖRT YIL ARASINDA YAŞ FARKI OLANLAR

İki ve

dört yıl aralığında doğan çocukların birlikte

eğlenebilmeleri ve yeni aktiviteler bulabilmeleri

üstte anlattığımız yaş grubuna göre daha kolaydır. 3 yaşındaki bir

çocuk, bebeğini

ağabeyinin oyuncağıyla tanıştırmaktan zevk alabilir

ve 2 yaşındaki bir çocukla 5 yaşındaki bir çocuk,

birlikte kaleler yapabilir,evcilik ,doktorculuk gibi konulu dramaturji

oyunlar oynayabilirler. Aynı zamanda birkaç yıl arayla çocuk sahibi

olmak, ilişkinize ve kendinize nefes aldırır.

Küçücük bebekleri olan çiftlere göre biraz daha

rahat edersiniz ve her ikisine de daha fazla enerji

harcayabilirsiniz. Ayrıca üç yıl beklemek, hayatınızı düzene

koyabilmek adına size bir şans verir. İlk

bebeğin evde yarattığı bilinmezlik sarmalındaki bomba etkisini

nötralize edebilir.Verilen bu anlamlı arada yorgunluğunuzu

üzerinizden atabilir ve

bedeniniz için egzersizler yapabilirsiniz. Bu yaş farkının olumlu

yanları olduğu gibi olumsuz

yönleri de vardır.Kardeş kıskançlığının anlamlı olduğu yaş grubu 2

yaş ve üstüdür.2 yaşını aşmış bir çocuk dünyayı bebek gözüyle değil

çocuk gözüyle algılar artık. Örneğin,bu yaş aralığında olan kardeşler

birbirlerine

içerleyebilir çünkü daima bir şeyleri birlikte

yapmak zorundadırlar. Yaşları birbirlerine yakın

çocuklar, aynı filmi izlemekten hoşlanırlar ama

aralarında iki ya da dört yaş olanlar, sıklıkla, kendilerini gerçekten

istemedikleri bir yarışın içinde

buluverirler. 3 yaşındaki

çocuk yeni kardeşe adapte olurken belirgin şekilde zorlanabilir. İlk

doğan çocuk sizin oyun arkadaşınız

olmaya alışmıştır .Merkezde kendisinin olduğu inancıyla yaşar ve

sizin onunla özgürce yap-boz

yapamadığınız veya oyun oynayamadığınız zamanlarda hayal

kırıklığına uğrayabilir.

BEŞ YILDAN FAZLA YAŞ FARKI OLANLAR

Beş yıldan fazla ara

ile doğanlarda ise büyük çocuk genellikle

bakıcı rolü üstlenir ve küçük çocuğun ihtiyaçları

karşısında akıllıca önerilerde bulunabilir. Ya da tam tersi “banane her

şeyi benden beklemeyin”tarzında söylemlerle kardeşine duyduğu

kıskançlığı yüzünüze haykırabilir.Büyük çocuğun yaşı gereği

özbakım ihtiyacı neredeyse hiç kalmamış olur ve siz sadece bebeğe

odaklanmış bir gün planı yapabilirsiniz.Alış veriş yapmak ,sokak

gezintisi gibi aktivitelerde büyük çocuk genel olarak sorun çıkartmaz

hatta size yardımcı bile olabilir.buradaki hassas nokta bebek doğana

kadar evde kral –kraliçe muamelesi gören büyük çocuğun olan biteni

ne ölçüde tolere edebildiğidir.Okulu,dersleri,toplantıları,gezileri artık

daha yoğundur ve her türlü sosyal faaliyetinizi kaçırmadan takip

etmenizi bekler.

Çocuklarınız

farklı gelişimsel dönemlerde olacağı için ikisinin

ihtiyaçlarını aynı anda karşılamak çok yorucu

olabilir. Büyük çocuğunuza kitap okumaya

çalışırken, belki de küçük çocuğunuzun kitabı yemeye çalışmasını

engellemekle uğraşabilirsiniz.Küçük kardeş yüzünden aksayan ve

onun özeline ait her durum tam bir üzüntü ve kıskançlık nedeni

olabilecektir.Tüm bunların dışında yaşam

boyu ilk çocuğunuz, kardeşine okulla ve ilişkilerle

ilgili rehberlik yapabilir. Geçen yıllar içinde,

isteklerinize uygun bir ev satın alabilir ve çocukların ihtiyaçlarıyla

ilgili rahatlayabilirsiniz. Okul

masraflarını da daha uzak aralıklarla ödeyebilirsiniz.

Ayrıca, geçen senelere oranla çocuk büyütme

konusunda daha fazla bilgilisinizdir artık. Üstelik eşiniz,

kendini daha az gergin bir ebeveyn olarak

hissedebilir. En güzel tarafı ise bir çocuğun ne kadar hızlı

büyüyebildiğine şahit olmanız,çocukla ilgili beklentilerinizde aceleci

davranmamanız olacaktır.İlk dişi,ilk adımı gibi konularda daha rahat

bir tavır sergilersiniz.

İkinci kez yaşayacağınız gelişim dönemleri eğlenceli bile gelecektir.

Siz ve esiniz çocuklarla ayrı ayrı ilgilenmeye

çalışırken, birlikte çok az zaman geçirebilirsiniz.

Ayrıca büyük çocuğunuzla alıştığınız özgürlükten

sonra, kendinizi eski bebek bakımı havasına

sokmak zor olabilir. Bebek bezleri ve biberonlar, uzun süren otomobil

seyahatleri, geç saatlere kadar uzayan ev ziyaretleri ve şekerleme

zamanlarından tekrar vazgeçmek epey zor olacaktır.

"artık sarılamıyoruz bile"dedi:(

2012-05-04T15:56:00.001+03:00

ne zor iştir bir evlat büyütmek.hele ki oğlan çocuğu yetiştirmek güç bela bir iştir aslında.tek başına ihtisas sahası açılsa profluk ünvanını hiç başlamadan akademiye eline alacak kişiler erkek çocuk büyüten annelerdir .bu her daim böyledir.

benim bir oğlum var.Allah bağışlarsa,acısıyla imtihan etmez yanıma yakıştırırsa.Ali kıran baş kesenlere kurban etmez,vatan sağolsun nidasını yükseltmezse içimden gün gelip te; evet benim bir oğlum var henüz 11 yaşının içinde.

anadolumun arpa tarlaları gibi sarı saçları geliyor hatırıma oğlumun.minicik halleri daha dün gibiydi şimdi 11 oluverdi yaşı diyorum.oysa büyümedi ki hala büyümedi ki ilk yürek kazıntım.

büyüdü artık diye diye girişerek kardeşi olsun çabama kurban etmiş,ona kıymış,onu yalnız bırakmış bir anneyim ben.küçük bir kardeşin ne kadar yer kaplayabileceğini çözemeden giriştiğim bu yolda tökezledik biz ana-oğul.

"artık sarılamıyoruz bile"dedi."artık beni eskisi kadar sevmiyorsun,benimle gezmiyorsun,keyif çatmıyoruz hiç beraber"dedi.yutkundum,ne acı ki haklı sarı paşam,buğday tarlam.onu bunca severken yalnızlığa ittiğimin farkındayım.gönlüne almaya çalışsam da nafile.o içi kırılmış bir çocuk 2 yıldır.kardeş sahibi edeyim derken göz çıkartmam iş mi :(

paylaşmak adaletliyse neden tüm zamanım neredeyse kardeşine gidiyor değil mi.yaparım beceririm, ikisini de memnun ederim diyerek giriştiğim 2 çocuklu anne halim ne kadar tutarsız oysa.yetişememek,hatta kendime dahi yetememek sarmalında ilerliyorum.hep onlarla olmayı deliler gibi isterken kendime dair zamanlar yaratmak hayaliyle yanıp tutuşuyorum.hep çelişiyorum.biliyorum.

2 çocuklu ev dünyasına girmeden önce kendisiyle yüzleşmeliymiş insan.oldurabileceklerini ve karşısına alabilecekleri .düşünmeliymiş mutsuzluk limitlerini .mutlu olabilme ve mutlu edebilme ihtimallerini.ve en çok ta "yalnız ve çaresiz kalan anneler" kervanında biriyken çocuksuz mu geçmeliydi hayatım. marifet mi 2 evladından birisinin her daim hüzünlü hal bulutunda olması.

tek çocuk hiç çocuk,iki çocuk çok çocuk muymuş yoksa:( doğru nerede, gerçek ne.bir ben mi zorlanıyorum yüreğim ve bedenimle:(

Evlilikte Huzur:)

2012-04-19T11:48:00.000+03:00

"Arkadaşları, yeni evli gence, bir çay sohbetinde: “Sen evleneli neredeyse bir sene oldu,

ama maşallah sizin evden çıt çıkmıyor, siz hiç tartışmaz mısınız?” diye sorarlar.

“Hayır” diye cevaplar yeni evli genç ve ilave eder: “Akşam işten geldiğimde, kapı açılınca

hanıma şöyle bir bakarım. Eğer hanım, eteğinin ucunu belinde topladıysa bilirim ki hanımın

günü iyi geç......memiş ve havası yerinde değil. Hiç ekmek, yemek sormadan usulca

mutfağa süzülür, aceleyle birkaç lokma atıştırır ve ortalıktan toz olurum. Olur ya bazen de

benim asabım bozuk olur. O zaman fesin püskülünü her zamankinin aksine soldan sarkıtırım.

O da bunu görür, asabi olduğumu anlar ve hiç sesini çıkarmaz, hemen yemeğimi, çayımı

hazır eder. Etrafımda pervane gibi döner. Bu nedenle biz hiç kavga etmeyiz.”

Dinleyenlerden biri: “Peki birader, kapı açıldı, yenge eteğin ucunu belinde toplamış, sen de

fesin püskülünü soldan sarkıtmışsın. İki taraf da asabi, o zaman ne olacak?” diye sormuş.

Ötekiler de “Hah! Şimdi ne olacak?” demiş.

Genç gülümsemiş. “Bundan kolay ne var, fesin püskülünü hafif bir fiskeyle soldan sağa

atarım” demiş."

:)))))fesinin püskülünü her daim soldan sağa atacak er kişiler başımızın tacıdır biline:)))

öylesine

2012-04-18T12:03:00.000+03:00

ben düzgün ve kolay cümleler yazan insanlara hayranım.kendimle hesaplaşırken çokça yaptığım ama yazıya her dokunuşumda ağdalı ve ağlamaklı cümleleri sahiplenmeyi sevdiğim bir yapım var.

üzerimde kaldıramadığım hüzün bulutu ve inadına yaşama arzusu!bir yanımın çocuk olmaktan kurtulamayışı diğer yanımın hep sorumluluk altında ezilen yıpranmış hali.17 yaşımın en güzel yaş olduğu kanaatine hasılım artık.öss belasını hayatımın en büyük derdi saydığım kendi çapımda aşık maşuk olup dünyaya küstüğüm yıllarım nerelerdesiniz:(

"çoluklu çocuklu kadınsın" lafı gün be gün koyar oldu nedense.ağır bu çok ağır.ben hala küçük bir kız çocuğuyum oysa.sevilmeye hem de deliler gibi sevilmeye ihtiyacım var.en çok ama en çok da şımartılmaya.veren değil alan olmak, özleyen değil özlenen olmak,ardından gözyaşı dökülen olmak rüyalarda mı sahi:(

dokunursanız ağlayacağım,
ağlarken gözlerim değil
duygularım fırlayacak yerinden.
dokunursanız
benim içimden
başka bir ben çıkacak.
korkuyorum
sahiden korkuyorum
gelecek günlerden:(((

hislenme:(

2012-04-03T16:14:00.003+03:00

kalbimin kırıklarını aldırmak istiyorum.öylece sessiz dupduru bir denize bakarken geçmişin acı veren yüzleşmelerini oltamla suya salmak istiyorum.biliyorum acılar büyütür insanı ,kalp yoran kafa yoran acılar.ben büyümek istemiyorum.ben aslında büyümek istemiyordum.

hani bir yol görür de koşmak istersin ya ışığına o yolu bulup sadece koşmaya verebilmek ruhumu.ayaklarımla son hızda atan kalbimle değil içimdeki küçük kızın coşkun ruhuyla koşmak diyorum.hiçbir şey içimi kanatlandırmıyor ne vakittir.sevdalı sözlere bile aldırışım yok artık.nicedir şiir okumuyorum.anlamını bilmediğim şarkıları kulağıma değmeden dinliyorum.

kaygılar duyardım bir zamanlar.çocuksu ürkek kaygılar.sanrılar biçimlemeler zannetmeler içinde giden basit hayatım.umut etmekten vazgeçtim nicedir.ne umut ettiysem kanatlarımı kırdılar.bir gönlüme söz geçiremedim deli fişek.gönlüm durulmadı örselense bile.hep kızgın bir duruşum hep sorgulayışlarım oldu.ama çokça yutkundum işte.

boş boş bakınırken yarı mavi göğe hala beynimin kıvıl kıvıl yandığı hissindeyim.boşluk hissi bu.bomboşluk.nedenlerim nerelerdeyim boşluğu.cevabını bilmek istemediğim aptalca sorgulayıp içimde bastırdıklarımla yaşamanın garip ikilemindeyim.kederliyim ama yaslı değilim.sevdalıyım ama aşık değilim.yorgunum ama bitik değilim.

kafamı kaldırdığım anda yok saydığım umudu yeniden yeşerten iki yüzün seyrindeyim.o iki yüzün sevdasıyla hayata "aman beeeee" diyecek güçlerin sahibiyim.şükür ki kendimden vazgeçemeyeceğimi inatla ve sükunla aşılayan çocuklarımın annesiyim.

Bakın Ne Açılmış!

2012-03-24T15:43:00.001+02:00

YEPYENİ GICIR GICIR BİR SİTE.VARLIĞINIZA İHTİYACI VAR ÇÜNKÜ YENİ DOĞMUŞ BİR BEBEK KADAR YOLUN BAŞINDA.

KURUCUSU,YAPIMCISI,HAMMADDESİ,ANASI,HER BİR ŞEYİ BİZDEN BİRİ .KİM Mİ ?TIK TIK.

BURADA BEN DE OLACAĞIM.İSTERSENİZ SİZ DE OLABİLİRSİNİZ.YAZIN,YAZALIM,BERABER BÜYÜYELİM.

TEK TİP BAKIŞ AÇISINA DUR DEMEK İÇİN EL ELE VERELİM.SIRADAN,PROTOTİP ,TÜKETEN,SORGULAMAYAN,SAHİP OLDUĞU KÜLTÜRE YOZLAŞAN ANNELERİ DEĞİL BİZİ TEMSİL ETMEK İÇİN VARIZ.GELİN SİZ DE İÇİNİZİ DÖKÜN!

http://www.annelikhayatim.com/

TAŞINIYORUM

2012-03-20T11:39:00.003+02:00

nihayet ve nihayet koncamı işleye işleye bir dantel edasında ,şu kıl kaptığım her geçen gün kederden kedere düştüğüm evden TAŞINIYORUMMMMM:)

ev160 m2 desem ne dersiniz. gel gelelim yatak odası pek ufak.bir yatak bir gardırop sığsa ancak yani.o kadar büyük ev yaparsın da ne diye bir odasını kıç kadar yaparsın be adam diyesim geldi ama sustum:)

kuzey-güney cepheli,2 balkonlu,bir balkonu kocaman ve barbekülü,salon uludağ manzaralı,arka odalar önü açık ferahlığa bakar şekilde.üstelik evin hemen altında arka cephede çocuk parkı bile var.araba koymak için park yeri müsait,kombili,hilton banyolu.çift tuvalet ,parke,kartonpiyer,amerikan kapılar ve çelik kapı .çok mu saydım döktüm nedir.yok biraz daha anlatayım:)

salon 30 m2 vardır herhalde.gelin görün ki benim salona koyacak bir salon takımım ,konsolum ,adam gibi bir yemek masam yok henüz.eh o da taşındıktan sonra yine koncamı dantel dantel daha olmadı iğne oyası gibi işleyerek en içime sineninden hallolur diyeyim.

Tık Tık

mutfak pek ferah.ortaya koca bir masa konur.salon masası diye DOĞTAŞtan 5-6 sene önce aldığım ve bin milyon üçyetmişkez pişman olduğum bir ahşap masam var ,onu koyayım diyorum.niye pişman oldun derseniz,masayı alalı daha 2-3 ay olmuşken tam orta yerinde kabarma başladı.her geçen gün büyüdü büyüdü kabarcıklar halini aldı.çağırdık adamları bakın şuna ,olmazsa alın götürün başka verin dedik.olmaz hanfendi siz bu masaya su dökmüşsünüz dediler.nası ya dedim bu bir yemek masası değil mi kardeşim su da dökülür,hoşaf ta.hayır dediler örtü kullanmalıydınız.bunlar kaplama olduğu için ek yerleri zamanla kabarma yapar,sorun sizde:( ee dedik ne olacak şimdi?siz en iyisi bu kabaran yere sıcak ütü basın diyerek fikir beyan ettiler.ve sıkı durun eşim ben evde yokken bu fikri hayata geçirmiş:)sonuç mu;kabarmasını bırakın o kısım komple kabuk attı:)diyeceğim o ki siz siz olun DOĞTAŞ markasına güvenmeyin,hele masalarına hiç:)

gelelim asıl mevzuya ev diyordum güzel diyordum.bir dolu yeni eşya lazım olacak ,şimdiden oraya buraya bakıyorum.yeni yatak odası,hem kız hem oğlan artık aynı odada olacakları için bir büyük çocuk odası acil ihtiyaç oldu.bazaları,yatakları ve kendi yatak odası takımımı İSTİKBAL alayım diyorum.portmanto,çocukların dolapları vs.İKEAdan tamamlama niyetindeyim.

Tık tık

haaa unutmadan,evi satın alıyor filan değilim.kiraya gidiyorum yine.500tl den 600 tl ye geçiş yapacağız ama olsun değer.hem eşimin okulu çok çok yakınlaşmış olacak hem oğlanın gideceği yeni okul pencereden baktığımda görebileceğim mesafede.üstüne benim iş yerimin servisi bu kez kapımın önünden geçecek.ev ana caddede çünkü.

şimdiden heyecan sardı.dört gözle okulların kapanmasını ,8 haziranı bekliyoruz.en güzeli olsun hakkımızda.sevincim kursağımda kalmasın inşallah.bundan sonrası kendi evime taşınmak olsun hayırlısıyla.

sadece durun

2012-03-16T14:23:00.000+02:00

galiba hepimizin durmaya ihtiyacı var.biraz sükunete biraz sadeliğe biraz yalnız biraz köhne biraz terk edilmiş gibi ve biraz da hiç doğmamış gibi olmaya ihtiyacımız.

zaman nasıl hızlı,zaman azgın nehirlerden bile korkunç hatta.neden aramaya,nasıl demeye,nerede durmaya cevapsız kalınan sorular.

bir dağ olmaya yanardağken lavlarını içinde tutmaya,çığ olmuşken kendi bendinden taşmamaya,bin katlı gökdelenken temeli tümden kazılıp da bir türlü yıkılmamaya uğraşırken aslında nasıl çaresiz nasıl güçsüz kalakalıyoruz değil mi?

eklediğim parça sessiz çığlığımıza gelsin.her kim nerede nasıl yapayalnız hissediyorsa kendini bununla bir parça da olsa dinginleşsin.bana iyi geldi en azından olur ya belki size de iyi gelir!

musmutlu hafta sonları hepimize...

bu benimki evlilik değil

2012-03-13T15:24:00.000+02:00

yorgun,uykusuz ve bilhassa huysuz biriyim son günlerde.defalarca hoş bir kaç yazı yazma hevesiyle otursam da şu klavye tepesine her defasında en mendebur halim çörekleniyor yüreğime.

işe başlama,kızı kreşe alıştırma sarmalında epey çuvallamış bulunmaktayım.sorunun tam tanımı bu sanırım.yaklaşık 2 yıldır işten uzak durunca insan ne eskisi gibi adapte olabiliyor ne verimli bir iş hatunu olabiliyormuş.gece uykuları düzensizliğin daniskası olan kızım sayesinde yarı zombi hallerde iş yapmaya çalışmak acınılası bir durum.5 dk. önce yazıp dosyasına koyduğum evrakı yarım gün boyunca arayıp bulamamak daha neyle açıklanabilir ki.

ben işe,kız kreşe,oğlan da okul saati gelene dek evde tek başına filmini çevirmeye başladı derken ve aslında bir şekilde kızımın kreş algısı beklediğimizin çok üstünde keyifli çıktı sanırken hooop hastalık=kreşli günler paradoksuna biz de yakalandık.ama ne yakalanma!son 6 haftamız öğürtü,böğürtü,ateş,ishal,öksürük Allah ne verdiyse şeklinde giden bir sarmaldayız.basit bir soğuk algınlığından bronşiolite oradan da orta kulak iltihabına dek uzandı yolumuz.

kader mi kısmet mi sabrımın yaradanca habire denenmesi mi çözemedim zira son 1 haftadır iki çocuğum da kusma refleksini peşi sıra, üstelik tam da halı ve koltuk izdüşüm koordinatlarına yaparak gidiyor.ağlama krizleri,sinir nöbetleriyle benim de gençliğim gidiyor.sürekli bir yerleri ovuyor ,siliyor ,havlu ,örtü,kilim ne varsa seriyoruz koncamla.

ayakta durmaya mecalim olmadığı gibi evin en basit işlerini bile yapmayı bıraktım.neredeyse yemek bile yapmıyorum.koncam bana destek olmaya çabaladıkça ,asılacak ve atılacak çamaşırlarla,boşalacak bulaşık makinesi girdabında pervane oldukça kilo verir bir hale geldi.kreşten gelir gelmez salya sümük yakama yapışan ufak bir melek,okuldan geldiğinde bin türlü nazını ve sazını bana geçirme derdine düşen oğlum bitkinliğimizin zirve yaptığı saatlere imza atar oldular.el ve ayaklarımın artık gerçekten uyuşmaya başladığını hissettiğim bu zor günlerin nasıl ve ne şekilde biteceğini artık hayal bile edemiyorum.

geçen akşam eşimin yüzüne uzun uzun bakarken tüm bu yaşadıklarımın neredeyse tamamını kendisinin de yaşadığını aklıma getirip ,"ne olduk biz böyle,ne haldeyiz.birbirimize ayıracak 10 dk .mız bile kalmadı farkında mısın,bu nasıl evlilik ,biz evli miyiz şimdi "deyiverdim.bunu derken gerçekten kime kızmam gerektiğini bile bilmiyordum.sadece içimin çok acıdığını hissedip sordum bunu.

iyi bir şeyler duymak ve belki kendimi özel hissetmek adına bilinçaltımdan çıkıp gelen bu soru grubuna muziplikte beni ezecek kabiliyete sahip koncamdan tam da şahsına münhasır cevap gecikmedi;"bu bizimki evlilik değil zaten,sözleşmeli birliktelik":)

EĞER

2012-03-05T14:37:00.004+02:00

eğer siz de benim gibi ev dekore etme aşkıyla yanıp tutuşan lakin bunu hep hayallerinde yaşatan üstüne nette gezinirken rastladığı harika fikirlere hayran hayran bakan bir tipseniz buraya takılmalısınız.

eğer açık renk tonlarda ev döşeme fikrine çakılı kalıp ve bununla ilgili yığınca resim görmek isterseniz şuraya takılmalısınız.

eğer kafam kazan olsa da bir yığın öneri daha görmeliyim,belki ilham gelir bana da diyorsanız buna da bakmalısınız.

eğer çoluk çocuk kir pis leke derdi içinde boğulan yurdum kadınlarından olup leke tutmaz su geçirmez kanepe koltuk yüzü kaplatmak ve benim gibi "işte budur" demek isterseniz şuna da tıklamalısınız.

eğer bir ev için en ideal ev eşyası nedir derseniz burada bulabilirsiniz.

ve eğer benim ağzım beş karış açık kalarak izlediğim 3D ev simülasyonu videosuna ulaşasınız gelirse de şurayı tıklayarak muradınıza erebilirsiniz:)

Gökkuşağı:)

2012-02-29T14:11:00.001+02:00

Hani çok sevinir ya insan.sevinci ve şaşkınlığı bir arada olanlarından.hani hiç ummadığı anda ,en tahmin etmedği bir sürpriz çıkıverir ya karşısına.tebessümün alası mutluluğun tarif edilmez tadıyla keyifle ve şaşkınlıkla "bunu anlatmam lazım,bunu herkesin duyması lazım" naralarıyla sarılır ya insan klavye başına:)

o gün bugün işte bana.iyi ki blog yazıyorum iyi ki bir dolu blogçu arkadaş edinmişim dediğim zamanların zirvesindeyim.işte şu hatun beni benden alan bulutların üstüne çıkaran.adı Ayşen.

bir vakit önce şöyle bir yazı yazdı hatun.içim gitti ne yalan söyleyeyim.bir kaç dolandım market filan yok bulamadım:(sonrasında unuttum gitti tabi.

ah be ayşen .ben unuttum ama sen unutmamışsın ya.bir kaç gün önce "sana ufak bir şey yollamak istiyorum adresini yazar mısın" dediğinde aklımın ucundan bile geçmemişti.hatta şaka mı yapıyor acaba diye de düşünmedim de değil hani.

sonrasında olan biten aşağıda .bir insanın uzaktan da olsa sevilebileceğini dahası değer görebileceğini önemseneceğini anlatıyor bu resimler.içime sığmayan sevinci burada sizinle paylaşırken karnımın içinde kelebekler uçuşuyor inanın .ve ben daha da konuşamıyorum.öyle mahçup mahçup sıvışıp gidiyorum bu yazıdan:)

Dip Not:kendine çıkan hediye kitabı bana yollama nezaketini gösteren ülkücüm ;senin için bir post yazamadım ama inan gönlümün taaa içinde bir yerlerdesin.acil şifalar dilerim.

nakavt

2012-02-23T11:47:00.001+02:00

kendime kızdığım çok zaman vardır
ahmakça ve küstahça davranıp sonunda hüsrana uğradığım epey olmuştur.
huylarımın kötülüğünü bilirim bilmesine ya ne diye vazgeçmem bu halimden anlamam.
insanın kendini değiştirmesinin dünyayı değiştirmeye kalkması kadar zor olacağı hissindeyim sanırım:(

kendi içimdeki fırtınayı bilhassa eşim üzerinde biçmek gibi garip bir alışkanlığım var.çoğu kadının yaptığı gibi.adı aşk bu eziyetin diyor şair.eziyet ede ede adamımın burnundan getirmeye nedir bu merakım.esasen biliyorum içimiz dolup dolup boğazımız düğümü aşar noktaya gelince ilk sardırıdığımız hatta tek de diyebiliriz er kişilerimiz bizim.

kıymetini bil diyen epey çokça.iyidir adamım.genel geçer koca kişileri içinde top 10 a girecek kadar düzgündür halet-i ruhiyesi.adam gibi adam baba gibi babadır da benim zorum derdim nedir onunla çözemedim hani:)

surat asmakla başlarım çokça.üç beş laf çarptırırım.meydan kızışır o söyler ben sayarım.ama asla belden aşağı vurmaz kimse.öyle küfürmüş argoymuş çıkmaz ağzımızdan .kendi kültür ,adap,nizamımızda söyleniriz.

ne hikmetse her daim kavga etme meraklısı ben,alttan alan,sıfır sorun politikası güden o olur.bu er kişimin iddiası elbette.halbuki bir şeyler çimdikliyorsa içinizi söyleyip rahatlamak en güzeli değil mi.yok efendim hep söyleyen ben,hep sorunu olan ben,hep ben ,ben,ben...

"sussam gönül razı değil,söylesem tesiri yok "özlü sözünün birebir izdüşüm paradoksunda boğum boğum kalırım ben.hiç bir kavgayı ağzımın tadıyla yapamam.içimdekini adam akıllı anlatamam.kıvrak zekası altında ezildiğim beyin hücre sayısı bana milyon basan kocama nakavt olur kalırım.ve en sonunda yine her dünyalı kadın cinsinin yaptığı seremoniyi sunar ,salya sümük ağlarım.

netice mi ?o hiç bir vakit ufukta bile belirmez.ne içimin sıkıntısı çözülür,ne deli gönlüm durulur.olan bana olup her daim haklı çıkan er kişisi olur.

daha fenası pre-ergen modundaki oğluş sıpası karşınıza dikilir.az ürkek bol gıcık bir edayla anasını süzer. tam da siz ağlarken "ama anne babam haklı,sen haksızsın"der,der,der...

"boşver otur çocuklara bak"

2012-02-02T14:21:00.000+02:00

ikilem içinde kalan annenin hayal bulutu,zümrüdü anka kuşudur kariyer.daha gençlik çağlarında ,lise yıllarında başlar hayali.bir makam, bir mevki, bir masa ,bir amir silueti.fakülte yılları o hedefin sıcak telaşesiyle geçer.aynı zamanlara yahut hemen ardı sıra denk gelen aşk bilmecesiyle hafiften sarsılan türlü ikna ve çabaya konu olan "kariyer"mevzusu ya anlayış timsali bir kocayla devam eder ya da aşka kurban gider .

kadın seçenekler içinden seçmek için yaratılmıştır adeta.kendi yolunu kendi bulamayacak kadar saf mı görülür nedir."illa benim dediğim olacak "tutumundaki erkek kişisine boyun eğmek bir yaradılış gayesiymiş gibi addedilir."evimin kadını çocuklarımın anası olacaksın"tümcesi hep bizim erkeklerimize mi özgüdür bilinmez en çok onların ağzına yakışır ve de yapışır.

kadın kısmısı duygu abidesi oluşundan mütevellit yeryüzünde bir tek "o" varmışcasına yelkenini er kişisinin rüzgarına uydurur.yaşanacak şehir o adamın iş hayatına bağlıdır.nefes alınacak ortam er kişinin bakış açısıyla bir doğrultudadır.

zaman geçer kadın sıkılır.zaman bir çığ gibi üzerine geldikçe kadın ruhu hezeyanlar,depresyonlar,gel-gitler içerisinde türlü sarmala bürünür.hele bir de "anne"olduysa en yakın "çıkış" artık çocuklar büyüyünce noktasıdır.geçmişler ola.

toplum bir avazdan seslenir"amaaan ihtiyacın mı var sanki ,kocanın maaşı güzel işte" der.devlet baba"annelik izni 3 aydır gerisi maaşsızdır haberin ola"sözünü bin çeşit kanunnamede ifşa eder.koca"boşver otur çocuklara bak",kayınvalide"çalışıp ne olacak torunlarımı elin kadınına baktırmam ben",karşı komşu"ben de üniversite okudum ama hiç çalışmadım ,diplomalı anneyim ne güzel işte sen de benim gibi yap "der der der...

kadın düşünür,kadın üzülür,kadın neye nereye sarılacağını şaşırır.tüm hayalleri yıkık döküktür.anneliği dahi parçalı bulutludur.sürekli sorgulama sürekli kendini gereksiz amaçsız nedensiz hissetme boşluğunda yuvarlanır.

oysa annelik ne de kutsaldır.oysa zaten kendi anası da kaç tane çocuğu büyütmüş hiç de iş hayatı yüzü görmemiştir.çalışan da mutsuz anılar yığını biriktirmiş ısıtıp ısıtıp dost meclislerinde yakınmıştır."çocuğun varsa çalışmayacaksın kardeş,ben ne çeeektiiimm"

kadındır yol,yön,çare arayan.farkındalığı arttıkça daha mutsuz olan.hem kendim kalıp,hem ana gibi analık yapıp hem içimde kopan fırtınayı biçeceğim bir fırsat bir ihtimal yok mudur deyip duran.daha 3 aylık bebeğini bakıcı kollarına bırakırken yaşadığı vicdan muhasebesiyle depresyonun dibine vuran."anne"oluşuna sevinmek bir yana "keşke hiç doğurmasaydım,yüzünü bile göremiyorum kuzumun"diye diye göz yaşı döken.kadındır kendini ifade etmek uğruna hayat mücadelesinde bir kale olsun benim olsun derken ardında yavru kuşları"anne bugün işe gitme nolur"diyerek yalvarırken bırakıveren.

hep üzülen,hep ezilen,hep o mu bu mu seçenekleri arasında kalıveren.bu buhranla ne kendini ne kimseyi mutlu edemeyen.hep kederli,hep içindeki 17lik hayalperest genç kızla hesaplaşma içinde kalıveren.

yani sen,yani ben:(

mutluluk öyle bir yerde ki

2012-02-01T13:21:00.000+02:00

sadece bir andır hayat
gözlerini açıp kapattığın süredir
ne yaşadım ki dersin
ne gördüm ne hissettim

hep ararsın
arayışın sonsuz ve huzursuz

yetmez elindekiler
yetmedikçe çokluğa kayar gönlün
oysa çoklukla yokluğun
görünmez aynılığına
sırtını dönersin

sıkıcıdır
boğucudur
bir türlü sana dönmez şans ibresi

tüm kötüler seni bulur
tüm iyiler başkasıyla dosttur
iki kelam edesin gelir
adam yoktur
iki susasın gelir
başın insan doludur

sağa dönsen yalnızlık
sola dönsen karmaşa
durduğun yerde
hep bir iç sıkıntısı

sen bilmesen de
dünya kendi hengamesinde

sen üzülsen de
insanoğlu hep aynı dertte

sen ayırt edemesen de
mutluluk öyle bir yerde
ki sadece
umduğunla bulduğun arası kalan
o daracık zaman diliminde...