sevgili bebe

Masallardan çıkma şehir: Colmar

noreply@blogger.com (bebe) — Sat, 21 Jan 2017 19:19:00 +0000

2012'de gelmiş bir yazı yazmış sonra 2013'te gelip bir daha yazmışım ve o gün bu gündür sırra kadem basmışım! Daha o zaman öğrenciydim, Barcelona'yı çok sevmiştim kalabilir miydim bilmiyorum. Kalmak için neleri göze alacağımdan habersizdim, başıma geleceklerden de. Ama olan oldu, geçen geçti ve yıl 2017 itibariyle karşınızdayım, ta taam! Üstelik kapı gibi çalışma iznimle 😊
Tutamayacağım sözler vermek istemem, bir daha gelir ne zaman yazarım onu da bilmiyorum, ama başlayalım bugün bir ucundan bakalım.

Yılbaşı planımı 2 ay öncesinden yapmıştım. Bu 2 ay içinde öyle çok değişikliğe uğradı ki anlatamam. Meltemle yılbaşını beraber geçirelim dedik. Meltem Colmar'ı önerdi. Fransa'nın şaraplarıyla ünlü Alsace bölgesinde çok tatlı bir şehir. Ben fotoğrafları görür görmez ikna oldum ve biletimi aldım ama Meltem yoluna çıkan işler nedeniyle gelemedi ve ben de yalnız giderim diye düşünürken, planlar yine son anda değişti ve Ayhan ve ailesi dahil oldu. Böylelikle hem aile sıcaklığında, hem de yeni bir yer görmeli tatilim olmuş oldu. Bu arada şu ayrıntıyı atlamamak gerek, Meltem kendisi gelmemesine rağmen kendi önerdiği Colmar'a gidecek olmama şöyle yorum yorum yaptı: ''Ben hayal ediyorum, sen yapıyosun Melikem'' 😂

Şimdi biraz yolculuk detaylarını anlatayım. Colmar'a direk uçuş var mı bilmiyorum. Ben öncelikle Basel' e uçtum. İsviçre'nin topraklarına, hep aktarmalı gittiğim uçaklar sayesinde havaalanlarında ayak basmıştım. İlk defa bir şehrini görme fırsatım oldu. Basel İsviçre'nin 3. büyük kenti. Novartis ve Roche gibi önemli ilaç firmalarının doğduğu ve ana merkezlerinin olduğu yer. Dahası kişi başına düşen yüksek gelir sebebiyle de en zengin şehri. Aynı zamanda ülkenin kültür başkenti. Elini sallasan müzeye değiyor. Müze demişken Basel'e iner inmez ne yaptığımı anlatayım. Beni tanıyanlar iyi bilir, seyahat öncesi ben çılgın gibi araştırma yaparım - şehrin iyi restoranları, müzeleri, sanat galerileri, lokal mekanları, caz kulüpleri vs. hepsini bir kenara not ederim. Bu gezi için deli gibi not çıkarmadım çünkü birincisi zaten toplamda 4 günlüktü, dahası zaten gezecek çok yer vardı, ne kadarı yetişirse mantığıyla davrandım. Basel için Art Basel 'i not almışım. Ve fakat bu Art Basel benim aklımda fuar, telefonumdaki notlarımda ise müze diye geçiyor. Sonuç? Biz müzeye gittik (tabi tabi müze), kapı duvarı gördük! Azıcık akıllılık yapıp gitmeden internet sitesini biraz incelesem bunun bir fuar olduğunu ve haziran 2017'de olacağını görecekmişim ama seyahat heyecanıma verin..

Bu hayal kırıklığının ardından bizi ancak sıcak içecekler kendimize getirebilirdi. Kahvaltılarının çok güzel olduğunu duyduğum Les Gareçons'un yolunu tuttuk. Yüksek tavanları, koca minderli salonları ile bence Basel'de mutlaka gidilmesi gereken kafelerin başında geliyor.

Enerji toplayınca bir müze gezmeye hak kazanmıştık. Ayhan da ben de müzeleri çok sevdiğimizden, gittiğimiz şehirlerin mutlaka iyi müzelerini gezeriz. Ayhan buna ek olarak Sunay Abisinden (Sunay Akın) dolayı eğer oyuncak müzesi varsa kaçırmaz. Basel'deki oyuncak müzesi ilk hedefti. Şehrin tam merkezinde tatlı bir binada oyuncak müzesi. 2500'ü aşkın oyuncak ayı ile de Avrupa'nın en büyük oyuncak ayı koleksiyonuna sahip. Benim ilgimi en çok minyatür mutfak ve ekipmanları çekti. Çok minnoşlardı ❤

Oyuncak müzesinden sonra bir diğer müzeye geçmeden bir mola daha verelim dedik ve dünyalar tatlısı bir dükkana pastel renkler içinde oturmaya ve cupcake yemeye gittik. Adı: Cupcake Affair. Orada yediğim passion fruit cupcake 'i kolay kolay unutabileceğimi sanmıyorum (passion fruit, Türkçe'de çarkıfelekmiş, iyi mi). Çayımı bitiremeden koştur koştur müzeye gittik: Jean Tinguely müzesi. Gerçek bir mucit olan Tinguely'nin elinden çıkan günümüz makinelerinin basit hallerini ağzımız açıkta izledik.

Akşam vakti gelip çatınca, biz de Colmar'daki otelimize doğru yola çıktık. Akşam bir heyecan, donan totolara aldırmadan christmas marketi dolaştık. Colmar tarihte Almanya ve Fransa arasında bir türlü paylaşılamayan bir bölge olduğundan, pek çok savaşa konu olmuş. Şimdi de okullarda hem Almanca hem de Fransıca eğitimi veriliyormuş. İsviçre, Almanya ve Fransa sınırında kalan Colmar'dan biraz uzaklaşsanız başka bir ülkeye adım atmanın zevkini yaşıyorsunuz ve galiba biz bu zevki sonuna kadar zorladık. Sabah erkenden kalkıp Strasbourg yollarına düştük. Colmar - Strasbourg arası şirin mi şirin köylerle dolu bir yol. Bunlardan bazıları Eguisheim, Riquewihr, Obernai ve Ribeauvile. Birbirlerine çok çok benziyorlar. Biz ilk ikisini dolaştık ve gözlerimiz bayram etti. Safranbolu'ya hiç gittiniz mi? İşte Safranbolu evlerinin rengarenk olduğunu hayal edin. Cumbalı gökkuşağı evler 💙

Strasbourg'da katedrali dolaş-mum yak-dilek dile üçlüsünü de içeren hızlı bir tur attıktan sonra hem üşüdüğümüzden hem de artık acıktığımızdan Colmar'a dönüp La Pergola adında bir fransız restoranında akşam yemeği yedik. Tahmin edersinizki şarap harikaydı. Biz yemek seçimi olarak yanlış bir seçim yaptık ama siz bizim yaptığımızı yapmayın, onun yerine hepimizin gözü kalan bölgeye özgü Tarte Flambee yiyin. Odun ateşinde yapılmış incecik bir pizza bu. Bölge şaraplarının ünlüleri beyaz ve pembe. Kışın ve kırmızı etin yanında hafif kalacağından biz yine kırmızı şarabımızı aldık.

Gitmeden okuduklarımdan Colmar'ın epey küçük olduğunu tahmin ediyordum. Beklentimi çok düşük tutmuş olacağım ki bana epey bir büyük geldi, gez gez bitmedi. Petit Venice adlı bölgede çektiğim fotoğraflara sürekli bakmaktan kendimi alıkoyamıyorum.

Bence gezinin en enteresan kısmı yılbaşı günüydü. 30 aralıkta Colmar'da Ayhanla gezerken Fransızlarla sohbet ettik ve ertesi gün her tarafın kapalı olacağını, kutlama için açık yer bulmamızın çok zor olacağını söylediler. Biz de 'hadi biz turistiz, siz napacaksınız, herkes evde mi geçirecek??' diye sorunca cevapları aynen şu oldu: 'yoo Fransızlar çalışmaz ama Almanlar hep çalışır, Almanya'ya geçeceğiz' 😊 Tüyoyu almıştık. Ertesi gün Fransızlara uyduk ve yılbaşı yemeğimizi Freigburg'da süper tatlı bir Vietnam restoranında yedik. Adını söylemeden edemeyeceğim: Jade Palace. Olur ya bir gün yolunuz düşer Freigburg'a - bilmiyorum hangi yol neden düşer oraya ama mutlaka enfes yemeklerini deneyin. Dahası ben Asya insanın kibarlığının, hizmet kalitesinin hastasıyım. Restoranda bunu sonuna kadar yaşadık.

Genel olarak geziye dair unutmadan düşmek istediğim bir kaç not var:

* Ekler kelimesinin Fransızca'da eclair'den geldiğini biliyor muydunuz? Fransa'da bol bol yiyin, biz öyle yaptık.

* Colmar sokaklarında kışın sıcak şarap içmeden dönmeyin, böyle bir iç ısınması olamaz 🍷

* Colmar'daki ünlü Kafalar Evi yani Kopfhaus yerine Basel'deki Rathause yani belediye binasının ihtişamına vurulun.

2017 yılına güzel bir başlangıç oldu. Bu yıl artık bloguma geri dönme, daha çok okuma ve daha çok yazma kararı aldım. Haydi rastgele!

Back to life

noreply@blogger.com (bebe) — Fri, 29 Mar 2013 21:37:00 +0000

Ben bu Akdeniz şehrine gelmeye bir bahar günü karar verdim. O zamanki erkek arkadaşımla 4 günlüğüne tatile gelecektim, o ‘gelemiyorum’ deyince ben de kendim atladım geldim. Her saniyesi dolu dolu geçti o kısacık Barselona gezimin ve dönüşte uçağımın kalkmasını beklerken bir karar verdim. Ne yapıp edip yeniden gelecektim.

Dedilerki, ‘gül gibi işin var, evini kurdun, düzenli gittiğin kurslar var’..’Ailen burada, arkadaşların burada’ dediler. ‘Yaşın kaç oldu burada master yap’ dediler. Kafam karışmadı mı, karıştı hem de deliler gibi. Ben sanırdımki o zaman gözü karayım. Bilmiyordum daha her gün daha da çok karartabileceğimi.

Ben bu Akdeniz şehrine, ‘bir arkadaşa bakıp çıkacaktım’ bahanesiyle geldim evet de, bırakamadım kalıverdim işte. Geçen yıl mart ayıydı en son bloga geldiğim. Valencia’daki Las Fallas festivalinden yeni dönmüştüm. Sonrasında vizelerim başladı, sonra teyzem yanıma geldi, hemen arkasından Avusturya-Viyana, Bilbao, Holanda-Amsterdam, Belçika-Brüksel ve Bruges, Fransa-Toulouse, Çek Cumhurıyeti-Prag gezilerine başladık arkadaşlarla. Bir dolu anı, fotoğraf.. Sonra Türkiye’den arkadaşlarım geldiler yanıma.. Bütün bir yaz tez yazmakla geçti diyebilirim. Bir yandan da iş arıyordum, geri dönmek fikri üstüme yürüdükçe ben daha da çok hırslandım. Tez savunması eylüldeydi. Sonrasında zorunlu stajımı yapmak için bir şirket buldum ve 3 aylık stajyerlik sonrasında işe alındığımı öğrenmek yılın en güzel hediyesiydi bana.

Artık yavaştan işlerimi yoluna koyuyorum. Hayatımın rutinini oturtmaya da çok uzak değilim. O yüzden ‘artık vaktidir’ dedim ve kesin dönüşle burdayım. Yazamadığım gezileri vakit buldukça hazırlayacağım, ama önce notlarını karıştırmam fotoğraflara bakıp hatırlamam gerek..O yüzden yakında yaptığım bir seyahatle kaldığım yerden devam edeyim diyorum.
Bak şimdi ne diyeceğim.. Bu hep niye böyle oluyor bilmiyorum ama yakın zamanda ayrıldığım erkek arkadaşım sözde buraya gelecekti ve biz onunla Malaga’ya gidecektik. Ben önceden bilet alma işine alışalı yıllar oldu. 4 ay öncesinden bilet alabiliyorum ve zamanı gelince keyfini çıkarmak bana düşen. Ama her zaman evdeki hesap çarşıya uymuyor. Bilet aldıktan bilmem ne kadar zaman sonra ayrılınca, ben de planımı bozmadım. 3 günlük Malaga gezim için aynı heyecanımı korudum.

Cuma günü çalışmayacağımdan Perşembe günü işten epey geç çıkmak zorunda kaldım ve eve geldiğimde bitik haldeydim. Üstelik evde de yapılacak işler vardı. Benim için minik bir valiz hazırlamak da çok kısa süren bir eylem değil. En aza indirgememe rağmen anladımki maksimum 2 saatlik uykuyla havalimanına gideceğim. Bu arada İspanya haritasını açarsanız göreceksinizki Malaga İspanyanın en güneyinde. Bizim Antalya gibi. Tam her şey hazır derken bir baktımki para çekmeyi unutmuşum. Tamam dedim sorun yok, nasılsa otobüsle gideceğim alana, ordan çekerim atmlerden. 2 saat sonra gözlerimin tamamını açamadan yola koyuldum. Havalimanında Ryanair’in damgasını aldıktan sonra hemen atmlere yöneldim. Ama bir sorun çıktı ve ‘geçiçi olarak hizmet veremiyoruz’ dedi denediğim tüm atmler! Tamam, dedim, sakin olayım. Malaga da kocaman şehir, oradada limandan çekerim parayı. Yine de içime bir ince korku düşmedi değil. Neyse Malaga’ya indi benim uçak, hatırlamıyorum ne zaman kalktık da ne zaman indik, öyle bir uykusuz ve yorgunum. Tabi aklım atmde. Gittim 5 atm denedim, yok para vermiyor, geçici bir sorun var diyor da başka bir şey demiyor. Bankamın adı Santander. Aradım, yarım saatlik bir konuşma sonrası ‘biz size döneceğiz’ dediler ama artık İspanyolları az çok tanıdığım için, benim tatilimi havalimanında geçirmeme yola açacak yavaşlık kapasiteleri olduğunu biliyorum. O yüzden alternatifler aramaya başladım. Önce havalimanında bir ‘ rastlar mıyım diyerek turladım biraz. Sonra aklıma İş Bankası kredi kartımı kullanmak geldi. Öyle ya para çekebilirdim kredi kartımdan. Ama gel görki kart tam her şeye ok demişken son adımda o da aynı hatayı verdi. Artık karar verdim gidip bir taksiyle konuşacağım, beni merkezdeki bankaya götürecek, kimlikle para çekicem ve öyle hallolucak bu iş. Tam çıkmadan son bir şey denemek istedim. Yanımda İş Bankası debit kartım vardı. Yani Türkiyede’yken kullandığım maaş kartım. İçinde 1 TL bile yok (YTL mi yahu?). Ama maaş müşterisiyim diye (mi artık) bize ekstra çok düşük faizli bir 300 TL ek hesap vermişlerdi. Gözlerimde ışık yandı ama hala emin değildim tabi. Kartı takmamın 10. saniyesi elimde 50 Euro’mla havada uçan bendim .

Parayı kapar kapmaz ilk merkez otobüsüyle otelime geldim. Eşyalarımı koyup kendimi yatağa attım. Rahatlıkla diyebilirimki o sıralar yine Aykut Oğut kitapları okumamın yararını gördüm yoksa gerçekten o tatil havalimanında da geçebilirdi..

Malaga’ya gelmeden çok araştırma yapmadım açıkçası. Gezen arkadaşlar ‘çok küçük bir şehir’ dediler. Ben gözümle görmeden inanmam. Ama haksız değillermiş. Malaga’nın ünlü bir merkezi caddesi var alışveriş yapılan restoran kafe, mağaza ne ararsan orda.

İspanya’da bir iki gezdikten sonra anlıyorsunki her şehrin görülmesi gereken mutlaka minimum bir meydanı (genelde adı plaza españa), bir yarı açık marketi, bir boğa arenası ve katedrali var. Malaga’da da kural bozulmadı. Katedralin içine girmedim çünkü bir süre sonra hepsi aynı geliyor insana. Bir de buhur kokusu beni gerçekten çok rahatsız ediyor. İlginçtir Malaga’da bazı sokaklar da inanılmaz derecede yoğun buhur kokuyordu, neyse ki ben şehri, bununla değil, kanı sımsıcak insanlarıyla hatırlayacağım. Sanki burada yaşıyormuşçasına bir dolu insanla tanıştım, sohbet ettim hatta minik bir iş ortaklığı teklifi bile aldım. Barselona’da böyle işler güneye kıyasla daha zor. Katalanların ‘biz İspanyol değiliz’ diye bağırmalarını sanki biraz daha iyi anlıyor gibiyim şimdi.

Tabi Malaga deyince insanların aklına kim geliyor? Picasso. Ne diye yalan söyleyeyim şimdi, ben Picasso’yu günahım kadar sevmem. Yahu gerçekten bence resimleri çok anlamsız. Zekasına bir şey diyemem ama kibri üstünü örtüyor bana kalırsa. Bunu dediğim Malaga’lı genç bir esnaf bana ‘bir Malaga’lıya söylenmezki ama bu’ diyor. Üzerine ‘Dali aşığıyım ben’ deyince, ‘ Katalan diye değil mi?’ diye yarı ciddi yarı şaka alınıyor. ‘Hayır ondan değil, ben sürrealizm sever..’ Cümlemi tamamlamama izin vermiyor ‘ tabi tabi ondandır’ diyor, gülüşüyoruz. Malaga, Picasso’nun doğduğu şehir. Ben gezilerimde genelde iyi müzeleri kaçırmamaya çalışırım ama Malaga’daki Picasso müzesine kapısından uğrayıp bir ‘merhaba’ deyip çıktım. Girmedim içine. ( Bana bak yanlız, Picasso’ya mok atıyorum kibirde ama katedrale girme, yok efendim müzeye girme sonra da ben Malaga’ya gittim) Barselona’daki Picasso müzesini önce kendim gezmiştim ilk geldiğimde, sonra beni ziyarete gelen çekirdek ailem ve büyük ailem, yakın arkadaşlarım ve uzak arkadaşlarımla yaklaşık 5 kere dolaştığımdan da pekişmiş olabilir bu etki.

Aynı esnaftan şehrin güzel kafe ve restoranlarının adını alıyorum. De Sal adlı kafede güzel kahvaltılar yapıyorum, Cafe Central’de yemeklerimi yiyorum.

Şehrin merkezinden başlayıp boylu boyunca çevresini dolaşıyorum ara sokaklarına girip çıkıyorum. Palmiyelerin altında dinlenirken hava kararıyor ve ben 3 günün Malaga için fazla olduğunu anlayıp ertesi gün Granada’ya gitmeye karar veriyorum.

Şimdilik burada nokta koyuyorum. Granada’yı ve Malaga’nın son gününü bir sonraki postta anlatayım çünkü Paskalya dolasıyla 4 günlük bir tatilimiz var bizim. Yarın 2 günlüğüne Zaragoza’ya gidiyorum. Artık şeytanın bacağını kırdım, bloga geri dönüş yaptım, önüm alınamaz, her şeyi anlatacağım.

Gitmeden son bir şey. Benim bu Akdeniz şehrine bir bahar günü gelmemin üzerinden tam 4 bahar geçmiş. İyi ki gelmişim, geri dönelim, yine gelirim yine gelirim...

İyi haftasonları!

Valencia-2

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 12 Apr 2012 16:07:00 +0000

Eveeet 10 günlük bir aradan sonra yine kürkçü dükkanındayım işte :) Çok güzel bir tatil geçirdim, paskalya bayramına teşekkürlerimi iletiyorum. Annemle babamın geleceğini söylemiştim değil mi? Eh ne kadar coşkulu zamanlar geçirdiğimizi tahmin edersiniz siz sevgili okuyucular. Onlar sayesinde Barcelona'yı bir kere daha keşfettim. Ama yalnız bu değil, başka şeyler de anladım, mesela günlük dildeki ispanyolcam epey idare ediyormuş beni. Şimdiye kadar bunu böylesine test edememiştim zira yanımda yöremde genelde Latinler olduğundan bana pek söz düşmemişti. Bir de dışardan bir gözün şehri izlemesi farklı oluyor elbette. Bir süreden sonra insanın gözü alışıyor ve ilginç bir şekilde bakar kör oluyorsun. Ya da mana veremediğin basit bile olsa bazı şeyleri, dışardan bakan biri daha rahat görebiliyor. Uzun lafın kısası her zamanki gibi, maddi manevi beni motive etti ailem, ben de onları sanırsam. Bir bıldırcın eksikti ama açığı yazın tamamlayacağız inşallah...

Valencia'dan devam edeyim önce, sonrasında annemleri gönderdikten sonra karıştırdığım haltlardan bahsedeceğim biraz. Son yazımda-ki o Valencia'nın ilk yazısıydı- demiştimki Las Fallas festivalinde erkekli kadınlı, çoluklu çocuklu yürüyüş yaptılar. Ve fotoğraflarını da bu postta koyacağımı söylemiştim. Gelsin o fotoğraflar o zaman. Çok şirin anlar yakaladım. Bir de arkadaş güneye indikçe hava ısındığı gibi insanların kanı da ısınıyor işte... İnsanlar Barcelona'ya göre inanılmaz sıcak, sürekli bir gülümseme, bir poz verme çabası...Ki Valencia güneyde bile sayılmaz. Bu paskalya tatilinde İspanya'nın güneyine inen arkadaşlarım asıl oradaki insanların inanılmaz sıcak kanlı ve sempatik olduğunu öyle bir heyecanla anlattılarki, zaten aklımdaydı ama şimdi gitmek farz oldu! Onlar anlatırken her tarafım çatlayıp patladı kıskançlıktannn :))) Sevimli bir kıskançlık bu, ama not defteri çıkartan cinsten :) Amma uzattım, fotolarrrr....

Valencia ile ilgili anlatmadığım önemli bir kısım var. Bu şehrin adı söylenince akla hemen 5 bina ve bir köprüden oluşan bölge geliyor. Santiago Calatrava ve Felix Candela isimli mimarların elinden çıkan büyülü yapılar... L'Hemisferic-Imax sineması ve planetarium, L'Oceanografic -akvaryum, Principe Felipe Bilim Müzesi, Reina (Kraliçe) Sofia Sanat Sarayı ve Agora.

Biz bunlardan sadece akvaryumu gezdik çünkü vaktimiz çok dardı ve festival bizi çağırıyordu. Sadece akvaryum bile saatlerimizi aldı. Daha önce 3 ayrı şehirde-İstanbul, Barcelona ve Boston'da- akvaryum görmüş olmama rağmen bence bu en ilgi çekici olanıydı. Binanın sadece mimarisinin bile büyüsüne kapılıp gidebilirsiniz. Burada bir de yunus şovları vardı ve benim için bu bir ilk oldu. Yunuslara bir kez daha aşık oldum. Burunlarının üzerinde son süratle adam taşıyorlar, var mı böyle bir şey?! Zaten ağızlarında sürekli gülen bir ifade. Öyle ağzım açık şekilde izlerken, şov bitiverdi. Elimde kalan foto ve videoları ekliyorum. Bundan sonraki hedefim işte sana yazıyorum bilokcan, yunuslarla yüzmektir!

Bu paskalya tatilinde bazı arkadaşlar Valencia'ya gitmişler. Herkes bizim kadar sevmemiş. Şöyle ki, festival zamanı gerçekten inanılmaz heyecan vericiydi, sanki bütün Avrupa'nın gençleri oradaydı, belki o yüzden bu kadar çok sevdik Valencia'yı.. Ama bence yinede iç heyecanın etkisi yadsınamaz.. O yüzden 'özellikle özellikle' yolculuğa çıkarken kimseyi baz almam ben. Bana dünya güzeli gelen, şezlongda güneşin alnında uyuduğum, sonra buz gibi suyuna 2 saatte zor girdiğim, dalından yeni kopmuş üzüm yediğim Bozcaadam birtanedir de, bir başkasına "önce Çanakkale'ye git, sonra Geyikli'ye geç sonra yok anacım vapura bin, teeeeee" dir. Bilmem anlatabildim mi..Görecelidir bu işler a benim canım...

Eveet bugünkü izafiyet dersimizden sonra bir diğer konumuz şu...Annemler geldi ya buraya, hergün sabahın kör vaktinden akşamın bir yarısına kadar kendimizi ordan oraya savurduk, sağolsun hava da bozuktu çoğunluk, ben o arada kapmışım şifayı a dostlar. 2 gündür okul falan hak getire, sürekli bir yatak halleri, C vitaminleri, çorbalar, limonlar, Theraflu falan derken... Gıcık zamanlar yaşıyordumki... Bugün bir de baktım bu hastalığın bana getirisi olmuş...Ne zamandır izleyeyim izleyeyim dediğim Facebook'un hikayesinin anlatıldğı 'Social Network" filmini izlemeye vakit bulmuşum, ondan sonracığıma bir de elim kitap tutmuş..Ne çok özlemişim ben meğer sakincecik bir gün geçirmeyi...Sakin dediysem...Bedenim için...Yoksa ruhum hep dalgalıdır benim..

Neyse..Filmden bahsedeceğim. Ben çok etkilendim yahu!Daha izlerken bloga ne yazmam gerektiğini düşünmeye başladım. İzledikten sonra, burada film delisi bir arkadaş var,onunla filmi tartışırken, sıkıntıdan filmin sonunu bile getiremediğini söyledi mesela. Al sana bir görece daha. Uzatmayayım, filmde Mark Zuckerberg isimli şahsın facebooku kurma hikayesinden bahsediliyor. Bu vatandaşın bu fikri çaldığını biliyor muydunuz?
Ben bir ders aldım bu master programında. Adı 'stratejik karar alma'. Orda bize şunu öğretti sevgili hocamız Yancy (Vaillant), elinde çok güzel bir girişimcilik fikri olabilir ama bunu uygulamaya koyacak yetenek ve kaynağın yoksa, bunlara sahip olan kişi kısa süre sonra senin iş fikrini kopyalayıp, seni diskalifiye edebilir. İşte Mark Zuckerberg'in fikrini çaldığı kişilere olan, tam da budur. Sonrasında Mark, onu, fikri çalmakla suçlayacak kişilere, koltuğunda yayılıp şöyle diyecektir ' İyi bir sandalye yaptığında, daha önce sandalye yapmış herkese teşekkür etmen gerekmez'.
Film tamamen bir Amerikan filmi, tüm diyalog, hareket ve klişeleriyle. Ama beni çok etkiledi, belki konu ilgimi çektiğinden..Mark'ı oynayan velet de bana kalırsa gayet iyi bir iş çıkarmış- üstelik orjinalinden yakışıklı :)
Filmde çok hoşuma giden bir nokta oldu. Facebook giderek ünlendiğinde, Mark Zuckerberg'e 'napster' sitesinin kurucusu şöyle diyor "iş giderek büyür ve sonunda büyükler gelir sana derki 'tamam evlat iyi iş çıkardın, bundan sonrasını biz hallederiz". Sonrasında ekliyor "işte o zaman kartvizitini çıkarıp diyeceksin ki 'I am the CEO, bitch' ". Ve sonrasında Facebook'un üye sayısı artıp kutlamalar yapıldığından Mark cebinden kartvizitini çıkarıyor.

Burada noktayı koymadan önce... Düşündümde benim doğum günüm yaklaşıyor ve ben onu her yıl kutluyorum, ama blogumun kuruluşunu hiç kutlamıyorum. Üstelik o da benim gibi nisan doğumlu. Blogumun 4. yılı şerefine birer minik hediye vermek istiyorum 2 sevgili okuyucuya. Ammaaa..bir sorum olacak:
Flamenko dansçılarının ellerinde şaklata şaklata (bizim dansöz zilleri gibi) kullandıkları tahta parçasının adı nedir? Cevabı sevgili bebe'nin facebook sayfasındaki bu postun altına yazın. Küçük bir çekiliş yapacağız ve sonra adrese postaaa :)

Kapanış elbetteki şarkıyla...Meral ve Yaman Okay için gelsin bu vals...Şimdiden güzel haftasonları!

Valencia-1

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 29 Mar 2012 16:28:00 +0000

Valencia'yı iki yazıda anlatma kararı aldım çünkü bir dolu fotoğraf ve anlatacak şey var. Nerden çıktı Valencia, anlatayım. Arkadaşlarla muhabbet esnasında biri Valencia'da festival varmış, çok büyükmüş, şöyle güzelmiş, bütün Avrupa'dan insanlar bu festivali beklermiş dedi. İspanya'da anahtar kelime "festival". Onu duyduğu an zaten millet işi gücü bırakıp , nasıl giderimin peşine düşüyor. E altı ayı geçti, bir minik sızdı kanıma herhalde bu adet. Aynı hafta Dima'yla oturup tren biletlerimizi aldık ama oteli ayırtmadık. Normalde ben organize bir insan olmamdan dolayı, genelde hiç bir şeyi son dakkaya bırakmamaya çalışıyorum, özellikle de seyahatlerde. Garanticiyimdir :) bazen kendime bile sıkıcı olabilsem de,'ben tedbirimi alayım da' hali bir türlü gitmez üzerimden. Ama gel gör ki bu sefer bir rahatlık bir rehavet, sanki tren biletini alınca oteli yanında promosyon veriyorlarmışçasına bir gevşeme.. Bunda sınav ve sunumların katkısı, içtenlikle söylüyorum, yadsınamaz. Gitmeden önceki gün bile sınav ve sunumum vardı o kadar... Sonuç olarak bizim otel ayarlama işi son güne tekabül etti, doğal olarak hosteller yalan oldu, otelde yeri zor bulduk ve tabi bulduğumuz herşeye razı olurcasına yerleri ayırrtık.
Ertesi sabah haldur huldur kendimizi tren istasyonunda bulduk. Barcelona'da tren sistemi şöyle, şehir içi hatlarda metro kullanılabilir-yeraltı ve yerüstü iki çeşit var, ya da ferrocaril adında zart yerin altına giren, pırt diye üste çıkan benim çok sevdiğim hep dakik trenler var. Şehirlerarası gidersen de Renfe 'nin trenleriyle gidiyorsun. Bizim Renfe treni saat sabah 10 civarındaydı, bulunduğumuz yerden kalkıp gelmek minimum 1-1buçuk saatimizi aldı. Bu arada Dima da hafiften soğuk almış gibiydi yani keyifler keka değildi. Gözler kan çanağı, somurtarak kahvaltımızı yaptık. Biraz fazla sallandığımız farkederek perona yine koşmak zorunda kaldık derken tren 10-15 dakika geç geldi, sonra peron yine değişti falan filan..Ya tren bir geldi, millet içeriye 'hayda bre hobareyyyy' diye bir doluştu, bir dolu insan ayakta kaldı. Biz tabi Dimay´la şöyle düşündük, yok canım 4,5 saat ayakta mı gidicez, illa diğer kompartımanlarda yer vardır, millet yerleşince biz de ilerler, kendimize yer buluruz. Bir süre sonra gerçektende millet yerleşti ama gel gör ki ayakta kalanlar konusunda herhangi bir değişiklik olmadığı gibi, küçük pencerelerden görebildiğim kadarıyla bütün kompartımanlar aynı durumdaydı. Hayretler içinde kaldık, en sonunda ayakta kalan herkesin yaptığı gibi 25 euro verdiğimiz tren koltuklarına değil de, valizimizin üzerine oturduk.

Bir ara tren alakasız bir yerde durdu. Ve ne yapmaya başladı, bilin bakalım. Geri geri gitmeye. Yarabbim ben hiç böyle ilginç bir gün yaşamadım hayatımda. Videosunu koyucam buraya eğer blogger.com izin verirse, son koyduklarım hala çalışmıyor çünkü. Bu geri gtimenin manası bilen varsa önce beri gelsin, sonra da bana bi anlatsın... Bu arada öyle bir kaç dakika değil, bildiğin 15 dakika geri geri sürdü treni adam ya. E insanoğlu, ona da alıştık ilk 5 dk.dan sonra :)

Neyse...Duraklarda millet inince, son 1.5 saatte oturacak yer bulduk, ağzımız yüzümüz kaymış şekilde oturduk, biraz uyumuşuz. Tek düşündüğümüz Valencia ve festivalin çok iyi olması gerektiğiydi, diğer türlü bu yolculuk gerçekten de çekilir gibi değildi..

Eh iki ileri bir geri derken sonunda vardık Valencia'ya :) Önce festivalden bahsedeyim, adı Las Fallas. Her yıl Hz.Yusuf'un doğum gününü kutlamak adına düzenlenen bu festivalde, 'el falla' adı verilen yaklaşık 700 tane kartonpat heykel yapılıp, Valencia sokaklarına yerleştiriliyor. Ve bu heykeller 19 Martta ateşe veriliyor. Her gün havai fişek kutalamaları yapılıyor, insanlar çalışmıyorlar dememe bilmem gerek var mı :) Peki...Valencia halkı ne yapıyor? Bu festival onlara ait olduğundan, her gün sabah erken saatten akşamın çok geç saatlerine kadar geleneksel kıyafetleri ile bandolar eşliğinde yürüyorlar. Her 200 kişiden 15 kişinin bandoda olduğunu ve Valencia nüfusunun da 800,000 kişi olduğunu düşünürsek şehrin %7.5 inin bir enstrüman çalabildiği ortaya çıkar, ilginç değil mi... Biz Dimayla okulda öğrettiklerine kanaat getirdik...Bunca insan davul, zurna,dümbelek öğrenicem diye kendini kurslara atmış olamaz gibi geldi :) Bu Valenciano'ların fotoğraflarını bir sonraki postta yayınlayacağım, bilgilerinize...

Yalnız biz Valencia'ya vardığımızda Dima kendini epey kötü hissetmeye başladı. Bir de baktık ateşi de fırlamış, o yüzden ilk günümüzü otel odasında geçirdik. Ben bitkinlikten ölüyordum, minik maymun da ateşten. Resepsiyondaki şirin insan bize otelin en tepesindeki king suite'i verince keyfimiz az da olsa yerine geldi :) Ben bir güzel, annemin işkencelerini yaptım Dima'ya : sıcak çaylar, battaniyenin altında saatlerce bekletmeler...Gece yarısından sonra pıtırcığın ateşi düştü, hemen sonrasında ben de bayılmışım zaten yatağın üstüne..

Ertesi sabah bomba ve festivale aç şekilde uyandık ikimizde. Şehrin içindeki heykelleri gücümüz yettiğince görebilmek adına sokaklara vurduk kendimizi. Artık Las Fallas fotoğraflarına başlayayım değil mi, neyden bahsediyorum siz de görün... Yani o kadar çok foto varki hangisini koyacağımı bilemedim..Hepsi çok güzel...

Bir çoğu dev heykellerdi ve çok yaratıcı ve ilgi çekicilerdi. Elbette sokakları gezerken çılgınlar gibi acıktık. Valencia'da ne yenir? Tabiki Paella Valencia'na.

Pilav, yeşil ve kuru fasulye, tavşan veya tavuk etinden oluşan, dev bir tavada pişen misss bir yemek bu!..
Karnımız doydu ama gözler aç. Adım başı İspanyolcada "Horchata", Katalancada "Orxata" (okunuşu orçata) adı verilen içecek satılıyor. Badem, pirinç, susam tohumu ve arpadan yapılan bu içeceğin sunumu genelde 'farton' adı verilen çörekle yapılıyor. Hemen aldık bundan, tadını çok sevdim ama bildiğim hiç bir şeye benzemediğinden tarif edemiyorum - deneyeyim mesela- hindistan cevizi suyunun biraz daha tatlı hali ama tam olarak o da değil işte :) İşte kendisi şöyle bir şey :

Genel olarak şehre hayran kaldım. Mimarisi büyüleyici. Neredeyse her binada "aa şuna bak" diyebileceğiniz bir özellikle karşılaşıyorsunuz. Barcelona'ya ilk geldiğim zamanlarda Barça için de aynı şeyi düşünmüştüm, ama şimdi zaman geçtikçe insan daha az görüyor işte, bildiği şeyler çok da ilginç gelmiyor. Ama elbette o benim burada ilk göz bebeğim şimdi :)

Kaldığımız süre boyunca hava olağanüstüydü. Tam da o haftasonu Bcn'da yağmur yağacağını düşünüp çok mutlu olduk kaçıverdiğimiz için. Soğuk havalarda çekilmez oluyoruz ikimiz de, ikimiz de nemrut :) Valencia da sadece hava değil ,insanlar da çok güzeldi. Otel odamızı ayarlayan resepsiyonistimizden tutun da, yemek yediğimiz yerlerden,yolda soru sorduğumuz insanların her birine kadar... Bunda 2 kız olmanın etkisinin çok olduğunu biliyoruz tabi.. Yalnız çok ilginç, neredeyse tüm Valencia gezisi boyunca hiç yalnız kalmadık :) Ya bandocular takıldı peşimize, ya bir grup Marstan olduğunu tahmin ettiğimiz centilmenler :) Çok güzel ağırladı bizi Valencia saolsun unutturdu Renfe'de valiz üstünde geçen saatlerimizi....

Valencia muhabbetimize ve fotoğraflara bir sonraki postta devam edeceğim ki bu yarın olabilir...Çünkü...önümüzdeki hafta burada paskalya tatili. Veee 2 güne annem ve babam burada olacaklar. Bloga gelmeye vaktim olacağını sanmıyorum..Heyecandan öleceğimmmmm. Çok güzel olacak çoook!...

Eh bugün neredeyse bitti, güneşli bir cuma günü diliyorum size....

El Bulli-2 / Food Laboratory

noreply@blogger.com (bebe) — Sun, 11 Mar 2012 23:48:00 +0000

El Bulli Dos yani 2, neden çünkü bu konudan daha önce bahsetmiştik http://sevgilibebe.blogspot.com/2011/11/dantel-ve-ekmek.html ,
neden çünkü daha bitmedi anlatacaklarım ... Yakında bir dosya yapacağım artık Ferran Adria hakkında :) Ciddiyim ben, bu konuyla ilgilenmekten kendimi alamıyorum.

Öncelikle şunu söyleyeceğim konuyla bağlantılı...Benim en küçük- ki biz ona en cüccük deriz :)- teyzem, üniversitede doçent - şimdilik! Kısa zaman sonra kendisi çılgın bir prof olmaya aday. İşletme bölümünde olduğundan akademik konular üzerine hep bu tarz sohbetlerimiz, paylaşımlarımız olurdu...Ama ben işletme üzerine bu master programını yapmaya başlayınca ve "keşke lisansımı da burada yapsaymışım" diyecek kadar sevince, elbette ortak alanlarımız daha çok arttı. Doğduğum günden beri bana yaptığı kıyaklar saymakla bitmeyecek olan teyzem, bir kere daha ayaklarımı yerden kesecek bir teklifle geldi. 2 hafta önce trende gidiyorum arkadaşlarla, bir baktım teyzem mail göndermiş, diyorki editörlüğünü yaptığım inovasyonla ilgili kitaba, senin El Bulli yazını adın ve sitenle koymak istiyorum, ne dersin? Ne mi derim, Allah derim :))))))) Nasıl mutlandığımı tahmin edersiniz.. Elbette inanılmaz da gaza geldim, geçen haftaki finans sınavı nedeniyle bir türlü gelememiştim bloga, ama işte şimdi El Bulli'nin devamı ile buradayımmm... Teyzeme buradan sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum..

Girişi Ferrancığımın yeni resmi facebook sayfasını vererek yapıyorum, buyrunuz:
http://www.facebook.com/pages/FERRAN-ADRIA/26371422970?sk=wall

En son ne demiştim peki? Bundan önceki yazıda, hatırlayalım,restoranı kapattığını söylemiştim Ferran Adria'nın. ( ismi çokça tekrarlıyorumki, duyduğunuzda "ahanda ben bunu biliyorum" diyebilin diye :) ) Restoran kapanmış ama kapanmamış. Yine dediğim gibi "El Bulli Foundation" adında bir oluşum başlatılmış. Nedir bu oluşum?
2014 yılında açılması planlanan El Bulli Foundation yani kurumu için Ferran Adria şöyle söylüyor: "El Bulli 'yi kapatmadık sadece görünümünü değiştirdik." Tamamen "inovasyon" üzerine kurulu, her sezonda yaklaşık 15 kişi istihdam edecek bu kurumun mottosu ise şu "Freedom to create". Bunu "yaratmak için özgürlük" ya da "yaratım/yaratma özgürlüğü" olarak çevirebiliriz dilimize. Bu arada El Bulli'de işe alınacak insanlar seçilirken farklı disiplinlerden gelen kişileri tercih ediliyor. Mimari ve dizayn özellikle bu yeni kurumda altı çizilen ögelerden. Ana temalar ne olacak?
Inovasyon - Risk - Yaratıcılık
Adria yaratıcılık konusunda şöyle diyor "Yaratıcılık benim için çok önemli bir nokta ve bu konuda çok netim. Bir şey ya yaratıcıdır ya değildir!"
Bu kurumun bir diğer özelliği ise şirketler için gittikçe daha çok önem kazanan "çevreye duyarlılık" konusuna olan eğilimi olacak. Green El Bulli ( yeşil El Bulli) teması altında ekoloji ve sürdürülebilirlik adına çalışılacak.
El Bulli Foundation'ın bir okul olmadığını söylüyor büyük şef. Daha çok bir "gıda laboratuvar"ı olacağından, brainstorming e ağırlık vereceklerinden, herşeyin deneyimsel olacağından bahsediyor. Burada bir önemli nokta daha var, o da oluşturulacak olan dijital arşiv. Tüm yaratımların online olarak izlenebileceğini de ekliyor Adria sözlerine: "Yapılan birçok çalışma internette yer alacak. Feedback yani geri dönüşler bizim için hep çok önemli". Bu arada ekleyelim, ziyaretçiler de günlük akışı bozmayacak şekilde bu yaratımı canlı canlı seyredebilecekler. Kendi sitelerinde El Bulli tv ve bir de blog bağlantısı koymuşlar. Sitenin adresi şu : http://www.bullifoundation.org

Ben bu yazıdan önce bazı makaleler okudum ve El Bulli Foundation'ın sayfasını karıştırdım. Ferran Adria'nın "natura" adını verdiği, doğadan ilham alınarak oluşturulmuş tatlı serisinin fotoğraflarından oluşan bir slide gösterisine denk geldim. Onu buraya ekliyorum. Yaratıcılığın sınır tanımayacağına dair gerçek bir örnek...

Google Talks'u duymuşsunuzdur. Ünlü müzisyen, yazar, sanatçıları davet edip onlarla söyleşi yapıyorlar. Adria ile de yapmışlar. Konuşmaya dinleyicileri gülümseterek başlıyor Ferran Adria : " When I was invited to Google, I said 'yes', because I always say 'yes' to wierd things. But then I asked to myself what the hell I am gonna say to Google??"
"Google beni davet ettiğinde tamam dedim, çünkü ben garip şeylere her zaman 'evet' demişimdir. Ama sonra durdum ve kendi kendime şöyle dedim, ne halt anlatıcam ben Google'a ?" :))))
İzlemek isterseniz linki http://www.bullifoundation.org/2011/02/adria-goes-to-google-to-promote.html

Ben 2014'te büyük konuşuyorum yüzde 1500 burada olacağımdan, bu yazı burada bitmez sevgili okuyucular :) Dahası gerçekten de bitmedi, çünkü Adria ile bağlantılı bir konudan daha bahsedeceğim gelecek yazılarda, elbette yaratıcılık olacak içinde, elbette inovasyon. Adria olur da, yaratım eksik kalır mı...

Size zırt pırt gülümseyeceğiniz çok güzel bir hafta diliyorum. Kapanışı bu saatte beni yerimden kaldırıp dans ettiren bir şarkıyla yapıyoruz, Adeuuu!

Romantic Disorder

noreply@blogger.com (bebe) — Mon, 13 Feb 2012 22:36:00 +0000

Andorra'ya gitiğimiz haftasonu kendime bir söz verdim. Tamam 4 yıl boyunca çalışma hayatının içinde en çok özlediğim şeylerden biri uyku oldu, yalan değil. Sabahları erken kalkmak boğa burcunun kabusudur..Biz uykuya olan düşkünlüğümüz ve tembelliğimizle nam saldık bunca zaman..Burada derslerim akşam olduğu için Barcelona'ya geldiğimden beri erken kalktığım gün sayısı çok azdır. 1 kere sabah 6 civarında uyandım mesela, o da yabancılar şubesine erken gitmek içindi. Geriye kalan sabah altılarda uyanık oluşum genelde o saatte partiden eve dönüşümden kaynaklandı :))) Ama yeter di mi. İnsanın totosu tembelliğe bir alışmaya görsün sayın izleyiciler. Bu toto kalkıp hiç bir yere gitmez oldu. Ama sürekli söyleniyorum, dersler ağır, çok ödev var sunumlar ot mok,hiç bir şeye zaman yetmiyor! Hayır, gerçek neden bu değil, anladım. Yani biliyordum da itiraf ettim. Neyse uzun lafın kısası, Andorra'dan döner dönmez spor salonuna gitmeye başladım, sabah erkenden kalkıp ders saatine kadar Barcelona'yı da tavaf edeceğime dair söz verdim kendime. İnanmazsınız 2 haftadır performansım beni şaşırtıyor :)

Geçen pazar günü kaç zamandır istediğim bir müze ziyaretini sonunda gerçekleştirebildim : Museu d'Historia de Catalunya. Yani Katalan tarihi müzesi. Üniversitede Humanities dersini alan var mı? Yeditepeliler bu baş belası dersi çok iyi bilir. Tüm transcriptimde içinde D geçen tek ders ahanda budur! İnsanlık tarihi dersi bahsettiğim. Tamam işte, müzenin ilk kısımları Katalan tarihi adı altında insanlık tarihinden bahsediyor. İlk zamanlarda yapılan basit aletler zaman ilerledikçe komplex bir hal alıyor. Burada dikkatimi çeken bir şey taa o zamanlarda bile kadınların süs eşyası kullandığı oldu. Hep diyorum, kadına yatırım yapacaksın arkadaş..Para icat edilmemiş düşünsenize, 'al kolye ver küpe' muhabbetleri gırla...Yalnızzz iyi ki o dönemde yaşamamışım, tek bir eşyamı takas etmezdim öyle duygusal bağlarım var benim :) Neyse..

Günümüze doğru yaklaştıkça, tarih kana bulanıyor. Daha önce de bahsettiğim üzere İspanya diktatörü Franco döneminde yapılan zulüm, işkence ve katliamlar, o dönemde kullanılan medya araçlarıyla gözler önüne seriliyor.

Müzenin sonuna doğru günümüz Katalan halkından fotoğraflar koymuşlar. Bir doktor, bir öğretmen...bir mimar..Mesela Gaudi...bir aşçı...Mesela Ferran değil mi..

Ferran demişken aklıma geldi, ben El Bulli ile ilgili yazı yazmıştım ya, sen Ferran alın git restoranı kapa.. Şaka bir yana Senyor Adria gerçekten kapatmış restoranı ve Bulli Foundation adında yeni bir oluşuma doğru adım atmış. Henüz araştırmasını yapmadım, en kısa zamanda güncelleyeceğim bu bilgiyi. Eveet nerede kaldık...Dediğim gibi en son da Katalan fotoğraflarıyla bitiyor müze gezim. Yine dikkatimi bir konu çekti gezerken. Her zaman olduğu gibi engelli insanlar için kolaylık sağlanmış müzede. Barcelonanın birçok yerinde bu böyle. İkincisi ise çocuklar için minik alanlar kurulmuş. Mesela bir yerde langırt gördüm. Böylece aileler rahatça gezerken bebeler de keyifteler. Son olarak bir nokta daha. Bizde müzeye gitsen hiçbir yere elleyemezsin ve fotoğraf çekemezsin. Burada herşeye dokunuyorsun, ay kırıldı yok bu oldu...Sergi değil yani..Yaşayarak, hissederek anlıyorsun..Örneğin bir deri parçasını nasıl o zamanlarda işlediklerini bir video koyarak göstermişler ve hemen bir bölmede siz de deneyebiliyorsunuz bu işlemi. Alet edevat hazır. Güzel bir mantık.. Bu arada, müze, o gün ücretsizdi. Bu müze ve birkaçı daha her ayın ilk pazar günleri ücretsiz. O kadar çok müze varki ...

Müze çıkışı yalnız olmamın verdiği huzurla biraz yürüyüş yapmak için sahile gideyim dedim..Ne zamandır şu 'W Hotel'i bir göreyim diyordum, eh bu sefer kısmet oldu :) Ama W Hotel değil anlatacağım asıl olay..

O gün pazardı ya, ben sahile bir indim, o kış günü bir dolu insan..Ne yapıyorlar? Elbette spor! Patenciler ve kaykaycılar klasik onlar her yerdeler...Bir de bisiklet tabi ki..Millet deliler gibi koşuyor yaaa. İyi de kış mevsimi, hava soğuk değil de fazla serin diyelim. Arkadaş hani tembeldiniz siz?

Tam o sırada bir kısım insanın sahile karşı oturup bir şey izlediğini farkediyorum. Yaklaştıkça anlıyorumki, izledikleri şey sörf yapan insanlar..Ne garip değil mi? Küçüklüğümüzden beri bize ne öğretilirse onu almışız ve onu doğrumuz yapmışız. Mesela dondurma yazın yenir. Geçen buzz soğukta dondurma yerken kendimi nasıl suçlu hissettim anlatamam. Sonunda hasta olacağım çünkü..Ama olmadım. Denize yazın girilir. evet hepsinin belli mantığı var. Burda şu şarkı devreye giriyor: ' Seni de beni de yiyiyorlar".. Demek istediğim o soğukta nasıl suya girdiklerini hayretler içinde izledim. Kıyafetler korunaklı ama ne kadar olabilirki? İzledikçe keyiflendim, nasıl eğleniyorlar hepsi...Bir de kulağıma deniz sesi çalınıyor ya, yok benden mutlusu...Bir video çektim buraya koymak için...Kokusunu alamasanız da sesini duyalım, yazı beraber özleyelim diye :)
Neye yanıyorum biliyor musunuz? Yıllarca pazar günleri ne yapsak, nereye gitsek diye düşündük durduk. Allahtan babamın pazar günü gezme sevdasıyla annemin doğaya aşık olması birleşmişde pazar günlerini alışveriş merkezlerinde geçirmemişiz. Ama elbette oldu bizim de çok gittiğimiz. İşte o günlerimize yanıyorum. Bizim kültürümüzde spor yapmak=zayıflamak olmasına yanıyorum. Burada kazanıyor olduğum en güzel alışkanlıklardan biri bu olacak galiba. Sporu hayatımın bir parçası yapmak. Baktıkça deliriyorum. Zaten bir sonraki paragrafı bu delirme sonrasında soluğu aldığım buz patenine ayırıyorum :)

Dediğim gibi aldığım bu spor yapma gazı, içimde biriken enerji ve hırs sonrasında Dima'yı sürükleyerek buz pateni yapmaya götürdüm Sürükleyerek çünkü Andorra tecrübesi sonrası yavru maymun fena korkmuştu :) Hem denemek istiyor, hem de "bak daha düşmeden ağrıyor totom, o kadar bozuldu psikolojim" diyor :) İkna çabalarım sonuç verince her adını söylediğimde erkeklerin kalbinin hop ettiği Camp Nou yollarına düşüyoruz.

Benim bu buz pateni sevdam taa ilkokul üçte annemlerin beni kursa yazdırmasıyla başladı. Ankarada o çılgın soğukta napabilirsinki? Ancak karla soğukla ilgili bir aktivite bulacaksın..Ne kadar teşekkür etsem azdır, anneme ve babama..Bütün maymun iştahlılığıma katlandılar yıllarca. Karakterimde varmış meğer...Ama bak yıllar sonra meyve veriyorum :) Neyseciğim.. Biz Camp Nou'ya vardık, patenlerimizi alıp piste çıktık. Ortalıkta bir amca, amca belki yanlış kelime, bildiğin bir dede dolaşıyor. Üzerinde kırmızı şeytan kostümüyle. Adam dakka birden sardı bize. Katalanmış elbette :) Nasıl şirin..Bir de anlasak...Tamam genel fikre hakimiz de, o kadar işte...Gidene kadar konuştu, buz pistinin üzerindeki Barça'nın logosuyla fotoğrafımızı çekti, ben videosunu çekerken artistik hareketler yapıp poz verdi. Yani tüm şirinliğini sergiledi kısacası. Ben piste çıktığımda ilk bir sendeledim sonra hemen yolumu buldum. Ama bu Dima'nın ilk deneyimi olduğundan şeytanla elele uzunca bir süre kaydı :) Baktım bizim yaşlı şeytan kaymaktan çok anlatmayı seviyor, gidip Dima'yı kurtardım cehenneminden. Biz orda masum bir şekilde kayarken, piste 5-18 yaş arası veletler çıktı. Nasıl bir kaymaktır bu? Tek ayak üstünde bir figürleri var, bak bunu burda söylüyorum, o hareketi öğrenicem, vidousunu da buraya gelip koyucam. Ben böyle klas bir şey görmedim! Hatunlar normal yoldaymışçasına-ki ben o hareketleri karada da yapamam- vücutlarını buzda esnetiyorlar. Elbette onları izledikten sonra ikimizin de gözü döndü. Mart ayının sonlarına doğru açılacak kursun talipleriyiz :)

Bunlar rüyalardı. Bu hafta iki sınavımın olduğu ise soğuk bir gerçek. Bir de tez/proje muhabbetinin ilk çeyreğine girmiş bulunuyoruz. Bir de zorunlu stajımız var. Olsun, hepsine hazır Melikuş. Her gün bir öncekinden daha güzel çünkü..Harika bir hafta herkese....

Esprit de Corps

noreply@blogger.com (bebe) — Tue, 07 Feb 2012 22:57:00 +0000

Ufff ne çok zaman oldu gelmeyeli yazmayalı...Taaaa Portekiz'e gitmeden önce gelmişim buraya. Portekiz'e gittim, Türkiye'ye gittim döndüm, Andorra'ya gittim geldim, bir dolu anı ekledim yaşlanınca anlatmak için ve sen hala burada beni bekliyorsun öyle mi canım blogum :))))

Eveeeeet nerden başlasak nerden...Birşey söyleyeyim mi biraz da kaçtım sanki buraya gelmekten..Portekiz'de olan birkaç alakasız olay sonrası keyfim kaçtı sanki...Ama şimdi süperim, dönüşüm muhteşem oldu, no worries :)

Okke hadi başlayalım bıdı bıdıya...Yalnız Portekiz'i başka bir posta saklıyorum, canımın istemesi lazım onu anlatmak için..Türkiye'de neler oldu...Gidene kadar neler düşünüyordum yarabbim...Çok aşık oldum Bcn'ya ama yok ben İstanbul'u çok özledim, yok ben beyaz peynirim olmadan yaşayamam, hani kuru fasulyem falan da filan..Ama gel görki kazın ayağı öyle değil imiş..Şöyleki...Ben AHL'ye indim, havaşa binmek için dışarı çıktım. Bir de baktım Türkler, bir de baktım İstanbul..Bir de baktım herşey yerinde, sadece Türkçe konuşmak garip yani güzel geldi...Meğer ben hiiiiiç özlememişim İstanbul'u...Sen misin bunu duyan?! Arkadaş İstanbul bana etmediğini bırakmadı. Ben böyle bir soğuk görmedim. Yazık Çağrı kalkmış Bursa'dan 2 günlüğüne beni görmeye gelmiş, 2 dışarı çıkalım dedik ağzımızdan burnumuzdan geldi..Sulu kar mı desem, yağmur, rüzgar...Yüzümü hissetmiyorum soğuktan...Ellerim zaten vücudumun bir parçası olmaktan çıkmış...Sen misin güneşli yeri bırakıp, buraya gelen..Sen misin beni aldatan başka şehirlerle...Tokadı yedim anlacağınız...Haketmiştim ama doğrusu :) 1 hafta İstanbul'da kaldığım sürece 1 saniye durmadan tek yaptığım şey koşmak oldu..Tüm arkadaşlarımı görebilmek adına..Onlar da benim için gecenin bir yarıları evime taşındılar...Çook ama o kadar güzel zaman geçirdimki anlatamam...Hayat aileyle ve arkadaşlarla güzel diyorum ya hep, hep aynı şeyi hissediyorum....Neler yaptık? Çok konuştuk, alışveriş yaptık, yeni mekanlarda yemekler yedik-sonunda İstanbul Modern'in restoranına gidebildik Feyzoşumla... Her ne kadar çalışanlar umursamaz bir tavırda olsalarda yemek şahane ve manzara hüperdi...1 haftanın sonunda yılbaşı için İzmir yolları gözüktü bana, malum büyük aileyle kutlama vardı...Eskiden toplanır kutlardık yılbaşını ama son zamanlarda herkes bir yerlere dağıldğından pek mümkün olmuyordu. Bu yıl ufaklıklar yine gelemese de çok güzel bir gece geçirdik...Onlara Bcn'dan Cava ve domuz bacağı aromalı cips götürdüm...Annanemi bu yaşta günaha sokmak da güzel :))) İzmir'de hava çok daha güzeldi. Yine arkadaşlarla ve aileyle bolca geçirdiğim zamanlar...Ortaokuldan arkadaşlarıma kadar görüştüm..Hatta blogum hakkında komplimanlar aldım, bir de hediye caz cd'si, yeniden teşekkürler :)))

Sonra dönme vakti geldi çattı. Hem ayrılmak istemiyorum sevdiklerimin yanından hem de dönüşte finaller var, bastı beni korkular...Ama Barcelona havalanına inene kadar sürdü herşey-El Prat...Daha inme pozisyonunu almadan güneş ısıttı tüm vücudumu...Gözlerim kamaştıkça, bir zamanlar İstanbul için yaşadığım delirmeleri şimdi başka bir şehir için yaşadığımı farkederek güldüm kendime...İlk iki hafta dediğim gibi koştur koştur sunumlar ve sınavlarla geçti..Sonra bir gün arkadaşlardan biri "tak etti canıma, bir yerlere kaymaya gidelim, ben bir tur buldum" deyince, herkes bunu beklermiş gibi atladı....Vakit yaklaştıkça sayımız azaldı ama o kadar güzel bir haftasonu geçirdimki Andorra'da...anlatamam...ama deneyeceğim :)

Girizgahı Andorra'yı tanıtarak yapmak istiyorum. Ben bu önbilgi olayını çok severim :) Principat d'Andorra yani Andorra prensliği yaklaşık 90bin kişinin yaşadığı, gelirinin %80nini turizmden sağlayan Fransa ile İspanya arasında kalan, dünyanın 6. minik ülkesi. Fransa ile İspanya arasında kalmış olması sadece coğrafik olarak değil...Dili para birimi de arada kalmış, Katalanca konuşup, şimdilerde euro kullanıyorlar. Portekizce ve Fransızca da yaygın çünkü ülkeninin çoğunluğunu Andorralılar, İspanyollar, Fransızlar ve Portekizler oluşturuyor. Kendi havaalanları ve demir yolları yok. En yakın havalimanı Fransa'daki Toulouse ya da İspanya'da Girona veya Barcelona. Dağların üzerine kurulu bir ülke olmasından dolayı serin yazları, buzzz kışları var. Elbette bu kışlar, kış turizmini beraberinde getiriyor. E biz de bundan geri kalmayalım deyip bir haftasonu atlayıp Andorra'ya gittik.

Sınıftan 6 kişiyiz giden. İki kişinin önceden kayak deneyimi var, diğerlerinin "0". Telesiyej kelimesi bizim için hayal yani o ana kadar. Bulunduğumuz alanda ders de veriliyor ama bizim arkadaşlar ısrar ediyor 'biz size öğretiriz' diye.Bir de yolda vıdı vıdı başımızı yiyen çocuğun teki, eğer daha önce buz pateni ya da rollerblade yaptıysanız, mantığını hemen kavrasınız, diyor, yutuyoruz. Taktık ayağımıza koca koca kayakları elde bastonlar -bilmiyorum özel bir adı var mı- tıngır mıngır telesiyeje. 3 süper zeki hatun bindik biz bu alete ve korumalığı indirmemişiz. Yarabbi nasıl titriyoruz aşağı baktıkça. Birimizin de aklına gelmiyor mereti indirmek. Ve sürekli izlediğim korku filmi geliyor aklıma, telesiyejde takılı kalıyorlar ve gece oluyor,çocuk atlamak zorunda kalıyor, ortalık kan revan...Bu arada bir de fotoğraf çekmek istiyorum-bak sen keyfe bak- ama makinayı kabından çıkarırken yanlışlıkla azıcık dengemi kaybederim diye üçbuçuk atıyorum. Bir fotoğraf çekildik, koysam buraya gülmekten yarılırsınız. Hani bebekler çok korktukları birşeye kıkır kıkır gülerek tepki verirler , aslında ölümüne korkuyorlardır ya..Hah işte benimki de o hesap...Bıraksalar bağırıcam "anneeeeeeeeeeeeee" diye....Sağ sağlim indik biz bu aletten ama inmez olaydık. Bize en kolay rotadır bu diye söyledikleri pist, bana göre bildiğin kış olimpiyatları için hazırlanmış gibi... 2 dev tepeden oluşuyor. Birincisini güç bela atlattım ama çook komiktim gerçekten..Kaymadımki ben orda, bildiğin yampiri yampiri yürüdüm...Yanlışlıkla bir kayayım desem, şu şarkıya bağlıyorum modu "üflemeyin sakın dostlar, uçuyorum oh oh"... Resmen uçuyorum, kaymıyorum. Ama buraya kadar iyiymişim gerçekten, olay 2. tepeye gelince ortaya çıktı. Bu bizim deneyimli arkadaşlardan biri bana accayip gaz verdi "sen böyle kayıyosun, şöyle güzel öğrendin, hemen kavradın, düşmekten korkmuyosun, önemlisi de bu" falan filan...Ben bir Türk olarak aldım bu gazları koydum cebime ve düştüm yola...Yav şimdi bunu yazarken ve arkadaşlarla konuşurken süper komik ama gel görki o an, birazdan anlatacaklarım ölümün ta kendisiydi. Ben ve gazım kaymaya başladık. Aldığım gaz mı beni itti yoksa ben mi kendimi, bilmiyorum. Gene bir kanatlanma durumundan sonra aa bi de baktım yerdeyim. Ama kafam yerde, bacaklarım değil! Dur azıcık gülücem burada :)))) O kadar kötü, o kadar kötü bir durumdayımki..Tek gördüğüm şey ayaklarım, ve çalışan tek organım ağzım, arkadaşıma yalvarıyorum "Cecy, Cecy, Cecy"..Gel bile diyemiyorum, öyle acınaklı bir sesle sürekli kızın adını tekrarlıyorum, verdiğin gazı gel al gibilerinden...Pozisyonum o kadar kötüki nefes alsam geriye doğru başımın üstünde kayıyorum. Biri elini verse, toparlanmak1 saniyenin işi ama Cecy de çok yakın değil. Ben sakin olmaya çalışıyorum ama olacak gibi değil. Bu pozisyonu eğer toparlayamasaydım olacak şey şuydu, iki bacağım da dizden kırılacak. Çünkü arkaya doğru kayarak yana doğru açılıyorlar! Bilmiyorum şu an azıcık gözünüzde canlandı mı, ama bırakın canlanmasın mümkünse :) Ne büyük rezalet... Neyse Cecy sonunda geldi elini uzattı ve dediğim gibi saniyelik bir olayla ben düzüme döndüm. Kalbim çıksa çıkardı o an...O haldeyken tek düşündüğüm, en yakın hastanenin nerde olduğu, beni burdan kimin alıp oraya götüreceği, okuluma nasıl devam edebileceğim gibi dertler...Offf yine tırstım yeminle o anı hatırlayınca...Daha komiğini söyleyeceğim şimdi. Cecy beni kaldırdı hala öğüt veriyor, şöyle yap böyle yap diye... O sırada kendisi dengesini kaybedip, gelip duran bana çarpmasın mı...Haydaaaa başladım mı ben yine uçmaya... Bu sefer ciyak ciyak bağırıyorum ama :)) En sonunda bir İspanyol grup geldi yardımıma yetişti.. O panikle bir de İspanyolca konuşmuşum, hay Allah... Bir süre bana öğretmeye çalıştılar "paralel git" diye birşeyler zırvaladılar ama benim tek düşündüğüm bu dağdan nasıl ineceğim olduğu için, "Adeooo!" demekte gecikmedim. İki tepe arasında meğer jet-ski'nin karda yapılanı gerçekten adını bilmiyorum, geldi aldı beni ve diğer bilmeyen arkadaşlarımı da aşağı taşıdı. Sanki 2 dakika önce bacakları ayrık geriye doğru giden dedemdi. Bu alete oturunca off bir keyiflendim yeniden...Dünyanın en güzel şeyi olabilir..Hatta oradaki en cool alet..Elbette kullanmak değil arkada oturmak..Mümkünse karlı bir dağ görmeyeyim yalnız uzunca süre....Buz patenine benziyormuşmuş..Oldu canım, görürsem bir ara... Bu saçma deneyimden sonra inip Andorra'da dolaşmaya başlıyoruz. Önemli bir ayrıntı.. Andorra tax-free yani vergiden muaf bir bölge. Free shop'un ülkeye dönüştürülmüş hali..Parfüm, elektonik, sigara, içki daha ucuz yani... Biz hiçbir şey almadık, bilmiyorum neden...Ama almak isteyenler için cennet gibi...
O gece yatarken Dima güzel bir cümle kurdu, önce dedi ki "neden ders almadık"..Sonra "herşey olabilirdi, bir yerimizi incitebilir, kırabilir, aylarca hastanelerde sürünebilirdik." "but really noo..i am smarter than this".."Ben bunu yapacak kadar aptal değilim". Tanrı bize bir şans verdi biz de onu ikinci gün kullanmaya karar verdik. Dualarla uyuduk...

İkinci gün öğreniyoruzki yeni başlayanlar için başka bir pist varmış. İlk günkü hezimetten sonra bu pist bebek oyuncağı kaldı tabi! 3 kere kaydık sonra "ee bu ne be?!" hissi geldi oturdu. Dönüşte ben duramayıp minik bir tepeden kayıyorum ve hevesmi alıp son noktayı da böylece koymuş oluyoruz.

İlk gün Andorra'da güneş vardı, bir de kayma olayı bizim için ciddi bir aktiviteye dönüştüğünden, spor salonunda koşarcasına terledik. İkinci gün ise deli gibi soğuk ve fırtınalıydı. Çılgınlar gibi kar yağdı. Bilmiyorum en son ne zaman böyle bir manzara görmüşümdür... Tadını çıkarıp karlara uzandık, kartopu oynadık.. Bildiğiniz çocuklar gibi şendik yani :)))

Andorra macerası böyle geçti..Şimdi benim asıl Barcelona ile ilgili anlatacağım şeyler birikti ama onu bu yazıyla birleştirirsem galiba fazla olacak.. Onun yerine fotoğraf ve video ekleyeyim ben, sonra kısa zamanda yeniden yazacağım..Tembelliğimi üzerimden attım, böyle biline!

Santa Baby

noreply@blogger.com (bebe) — Sun, 04 Dec 2011 16:26:00 +0000

Heyecan. Bilet demek heyecan demek benim için! Ve herhalde ilk defa bu kadar çok bileti aynı anda elimde tutuyorum.
Barcelona - Porto
Porto - Lizbon
Lizbon - Barcelona
Barcelona - İstanbul
İstanbul -İzmir
İzmir - İstanbul
İstanbul - Barcelona

Ben heyecanlanmayayım da kim, değil mi :) Salı günü yani yarından sonra Porto'ya adımımı atmış olacağım. Teyzemin bir öğrencisi bana Lizbon'da yapılacaklar hakkında bir mail göndermiş, öyle güzel bir liste yapmışki, sadece notlarımı ve maili yanıma alarak gidiyorum..Yanlarına tick atarak gezeceğim Lizbon'u... Lizbonda dünya şirini bir hostel bulduk eğer orada kalırsak dönüşte hemen buraya fotoları ekleyeceğim. Heyecanım kelimelerimden belli mi :) Yolculuk yapmayı özlediiim ben!

Okuldan haberler... İlk dönemin ilk dersleri bitti hatta ikincileri yarıladık. Yeni derslerimden çok memnunum-finans dışında. Bayıla bayıla dinliyorum hepsini. Özellikle "case study" dediğimiz, iş modellerini incelediğimiz derslere hayranım. Pazarlama dersleri benim için hep bir numara. Bir de "operations management" dersi yani operasyon yönetimi var ki ona da bayıldım! Her ders, sevdiğim bir konuda seminer dinliyormuşum gibi hissediyorum kendimi. Öyle kaptırıyorumki bazen not almayı unutmuş oluyorum! Hem heyecanlı hem masal gibi.. Sürekli bir girişimcilik ruhu aşıladıklarından olsa gerek, aklıma durup durup cin fikirler geliyor. İşletme konularından zevk aldığımı bir kez daha görmek harika...

Dersler biraz daha normal ve projedir ödevdir daha az olduğundan biraz daha kafam rahat geziyorum galiba. Geçen haftasonu kendimle geçirmem gereken zamanımın epey azaldığını hissederek tek başıma indim Barça sokaklarına. Hava muhteşemdi, gökyüzü, manzara.. Bir de ilk defa martıların bu kadar çok olduğuna dikkat ettim. Dışardan bakan biri için gayet aptal bir görüntü sergilemiş olabilirim. Sırıtarak yürüyen, ıslık çalmadan duramayan bir kız çocuğu.. Fotoğraflardan anlayacaksınız ne hissettiğimi..

İlki Barcelona marinasından. İkincisi La Rambla'nın sonundaki Colombus heykeli. Üçüncüsünü ne yazıkki söyleyemeceğim çünkü aklımda kalmadı. Bir anıt ama ne :) Benim için sanat...

Bir de dolaşırken mağaza vitrinlerine bakıyordum. Klasik genelde turistik eşya satan dükkanlar bunlar. Kıvanç Tatlıtuğ çok ünlü belli ki :) Öyle ki Ürdünlü arkadaşım Dima fotoyu görür görmez dizinin adını söyledi "Gümüş!"

Bu heykellere ise bittim..

Pazar günü ise hava cumartesiyi aratmıyordu. soluğu ne zamandır gitmek istediğim Parc de la Ciutadella'da aldık. Yani şehir parkı. Küçük bir Central Park diyebiliriz, biraz çirkinleşip Central Park çakması da :) Anneden gelen bir özellik, ben yeşillik alanları, sakin yerleri çok seviyorum. Ve babadan gelen bir özellik, pazar günleri evde oturmam :) Gittiğimiz gün sonbahar tüm güzelliklerini sergilercesine karşımızdaydı. Her tarafta çıtır çıtır yapraklar...

Parkın içinde bir göl, Katalan parlamentosu, hayvanat bahçesi, Antoni Gaudi'nin öğrencisinin inşaa ettiği devasa bir çeşme var. Etrafta salsa yapan gruplardan tutun, patenle kayanlar, bisikletliler, kayıkla gölde turlayanlar ve elbette- nasıl unuturuz onları :) - köpeği ile gezenler var. Barcelona'da kişi başına kaç köpek düştüğü gerçekten merak konusu... Adım başı köpek görebilirsiniz, sokakta, metroda ve mağazalarda!..
Parkın içindeki hayvanat bahçesine gitmeyi çok isterdim ama hava çok da sıcak olmadığından tüm hayvanları görememe ihtimalimiz vardı. Bir de yazın yunus gösterileri olduğundan 15 eur verip buraya girmenin mantıksız olacağına karar verdik. Bu hayvanat bahçesinde birkaç yıl öncesine kadar albino bir goril varmış ve Katalanlar ismini "snowflake gorilla" koymuşlar yani "kartanesi goril". Fakat 2004'te bu diyarlardan göçüvermiş... Fotoğrafını buradan görebilirsiniz. Tık tık . Parkın içinde inanılmaz kuş sesleri vardı. Hatta bir süre sonra etrafta ayaklarında işaretleri olan tropikal kuşları gördük. Nasıl bir sestir o.. Ben tam bir çocuk oldum o kuşları görünce. Peşlerinden koştum seslerini daha çok duyabilmek için :)

Çok güzel bir haftasonuydu yani..Bu haftasonu da yakın derecede civcivliydi :) El Kiosko adındaki hamburgercide Katalan hamburgerini denedim. Tek kelimeyle şahaneydi. Öyle ki masaya ilk geldiğinde "kim bitirebilirki bunu??" dediğimiz dev burgerlerden kırıntı kalmamıştı kalkacağımız zaman kimsenin tabağında :) Bu arada ispanyolcada hamburgerci kelimesi tekerleme gibi : hamburgueseria. Karınlar doyunca sıra geldi Barcelona'daki ilk sinema deneyimine. Filmimiz "El Gato con Botas" yani çizmeli kedi. İngilizce seslendirme ve ispanyolca altyazı. Ben zaten çizgi film hastası olduğumdan çok beğendim. Bir de film öncesi fragmanlardan başka bir çizgi film beğendik, yılbaşı sonrası onu tamamen ispanyolca izleyeceğiz. Görelim bakalım nasıl olacak..

Şimdi size göstermek istediğim birşey var. Daha önce de bir foto koymuştum hatırlarsanız, Katalanların insan kulelerini simgeleyen. Şimdi size onun canlısını göstereceğim. Yani foto elbette ama bizim okulun öğrencileri tarafından yapılmış bir kule. Tam anlamıyla birbirine destek olmayı simgeleyen bir kule. Biri diğerinin elinden bacağından tutup tırmanırken, aşağıdakiler kenetlenmiş bir şekilde destek veriyorlar kuleye, ve geriye kalanlar da ellerinde çeşitli müzik aletleriyle marşlarını çalıyorlar. O kadar heyecan vericiydi ki, tüylerim diken diken oldu. Zorla kazanılan özgürlük ve birbirlerine hissettikleri bağlılık duygusunu anlamak hiç zor değil gerçekten.

Dün Barcelona'ya indiğimde bir de baktım noel heyecanı sarmış heryeri. Elbette ki noel zamanı İspanyollar için çok değerli. Aileleriyle biraraya gelip sohbet edip yemek yiyebilecekleri zamanlar...Onlar için bunun ne kadar önemli olduğunu daha önce söylemiştim hatırlarsanız.. Neyse, beni havalara uçuran şey şu oldu, meydana kocaman bir buz pateni pisti kurmuşlar!!! Benim arayıp da bulamadığım şey.. O kadar seviyorumki buz patenini tek düşündüğüm şey bu heyecanla ağzımı yüzümü dağıtmadan noel sezonunu kapatmak :)

Noel şarkımız gelsin- biraz erken ama olsun, burda heryerde çalıyor..Santa Baby...

Burada gerçekten çok ilginç deneyimler ediniyorum. Farklı bir çok ulustan arkadaş edindim, hergün bir yenisi ekleniyor. Rezalet coğrafya bilgimin böylesine değişmesine şaşırıyorum. Farklı kültürler öğreniyor, yeni yemekler tadıyor ve değişik gelenekler görüyorum. Ömrümün en güzel günlerini yaşıyorum diyeceğim ama yanlış bir ifade olacağı kanısındayım, galiba hayatın her bir gününden maksimum zevk almayı başarıyorum. Her gün şükrediyorum....Binlerce kez...

Şimdi Melikuş kaçar. Arkadaşlarıyla Filistin restoranına gidecek o :) Sonra bir dolu yeri gezdikten sonra hepsini yazmaya, fotoğraflarla yaşatmaya gelecek...Harika bir hafta, en çok da gülücüklerle dolu bir pazartesi diliyorum...

Dantel ve ekmek

noreply@blogger.com (bebe) — Tue, 22 Nov 2011 11:26:00 +0000

Napıyormuşuz tutamayacağımız sözü vermiyormuşuz. Haftasonu bir daha gelemedim, burkulmuş bir ayakla başım dertteydi. Anlatayım..

Öncelikle şunu söylemeliyim benim artık oturma ve çalışma iznim var :) Cuma günü sabahtan soluğu karakolda alıp NIE adı verilen "yabancı" olduğumu üzerine basa basa söyleyen kartımı alıverdim. Hemen arkasından teknolojiye yenik düştüğümü kabul edip iphone almak için yollara düştüm. Hedef : La Maquinista.

Barcelona'da Apple mağazasının bulunduğu tek yer bu alışveriş merkezi. İyi ki de gitmişim, sonunda büyük ve güzel bir alışveriş merkezi görebildim. Merkezdekiler genelde küçük ve alakasız mağazalardan oluşabiliyorlar. O yüzden buraya bir girdim çıkmam 5 saati buldu. Tabi bunda iphone 'nun katkıları büyük. Ben böyle bir şey görmedim. Ekmek satar gibi telefon satıyorlar. Sıraya giriyorsunuz bir kere. Ben sıra beklememek için azıcık dolaşayım, azalır bu sıra dedim. Yok öyle olmadı. Gittim geldim, baktım sıra azalmıyor, artıyor. Eh dedim yapacak birşey yok, girdik bu yola bir kere. Iphone alırken şunu anladım, bu sadece bir telefon alma süreci değil. Bu süreci size keyifli hale getirecek herşey düşünülmüş. Sıradasınız ama hemen bir çalışan gelip siz daha kasaya ulaşmadan siparişinizi alıyor ve siz daha kasaya ulaşmadan istediğiniz ürünle beraber sizi alıp başka bir ödeme noktasına götürüyor. Yani o sıra, aslında pek sıra değil. Telefon kapağıdır, filmidir, size seçimde yardımcı oluyor, başınızda sabırla seçmenizi bekliyor, adınızla hitap ediyor -tıpkı Starbuckstaki teknik, kahvenin üstüne adınız yazılarak özel hissetirme-. Satın alma işlemi bittiğinde apple bir mail göndererek size bir anket sunuyor, yaşadığınız deneyimi anlatmanız için. Bu noktada bir Türk mantığıyla yaklaşıp şöyle diyebilirsiniz " e tabi yardımcı olacaklar, karşılığında bir dolu kazancı olacak". Bana kalırsa bu düşünce yanlış, o satıcı çok da ilgilense benimle, az da ilgilense ben o telefonu almaya gittim oraya. O bana saçma davrandı diye en fazla şikayet ederim, ama bunun satın alma sürecini etkileyeceğini sanmıyorum. Bu olayı böyle uzun uzadıya anlatmamın bir sebebi var. Çünkü bugün size bir başarı öyküsünden bahsedeceğim ve bana kalırsa bu yüzyılda başarılı olmanın en önemli faktörlerinden biri burada gizli. Neyse sonuç olarak ben iphone'uma kavuştum. Kendisiyle pek bir sevişiyoruz, hala keşfetme aşamasındayım, ama çok keyif aldığımı söylemek zorundayım ve her kuruşuna değdiğini de.

Bu 5 saat alışveriş merkezi maratonu sonrası ayaklarım inliyordu ama ruhum hala fazlasıyla enerjikti. O yüzden soluğu Harlem Jazz Club'da aldım. Bilmiyorum siz daha önce gittiniz mi, bu benim ilk defa bir jazz klübüne gidişimdi. Bu kulüpte neredeyse haftanın hergünü jazz müzik yapılıyor ve hergün başka bir program var. Mesela bizim gittiğimiz gün 'swing' vardı. Hiperaktif şirin mi şirin bir solistin arkasında saksafon, yan flüt ve kontrbas. O kadar eğlendim, öyle kendimden geçtim ki anlatamam. Bir kısa video çektim onu da buraya ekliyorum şimdi.

Bu jazz kulübünden çıkmadan hemen önce ayağımı burktum. Çok acıdı diyemem ama bir 10 dakika sonra üzerine basamadığımda o kadar basit olmadığını anladım. Ertesi gün de devam eden ağrıya rağmen aynı jazz kulübüne -cumartesi günü- gittim ve kendime hakim olamayarak salsa yaptım çünkü o gece Küba müzikleri vardı kulüpte. Kulüpte diyorum çünkü artık benim mekanım bu caz kulüpleri olmuştur. Nerdeydiniz siz şimdiye kadar?! Tabi cuma-cumartesi böyle olunca pazar günü ayağıma acıdım ve yurtta pineklemeyi seçtim.

Vee..Şimdi size bahsetmek istediğim asıl konuya geliyorum. İlk önce şunu sormalıyım, "Michelin stars" diye birşey duydunuz mu? Bu, restoranlara verilen bir nevi Oscar. Almak için gerçekten olağanüstü yemeklere imza atmış olmanız gerekiyor yani sadece tat değil, görsellik ve diğer kriterlerle beraber. Ve ben Barcelona'ya geçen yıl ilk defa gelmeden önce araştırmıştım burada neresi almış bu yıldızı diye. El Bulli adında bir restoran gözüme çarpmıştı ve birkaç defa şu isimle karşılaşmıştım : Ferran Adria. Şimdi biz bu restoranı ve dünyaca ünlü ahçısını -ki biliyorum yanlış ama ben ahçı demeyi daha çok seviyorum- bir dersimizde konu olarak işliyoruz, iş modelini inceliyoruz. Konu duyular, konu yemek ve hisler olunca benim gözüm kulağım açılıyor, tüm sensörlerim tam gaz çalışıyor elbette. Tam da bu yüzden size biraz El Bulli'den ve şefi Ferran Adria'dan bahsetmek istiyorum.

Şu an sadece 46 yaşında olan Ferran Adria, El Bulli'ye zamanında stajyer olarak girer ve tam lafı doğrularcasına işi mutfağında öğrenir. Yıllar geçtikçe işinde yükselir. Ama onun yapmak istediği El Bulli'ye innovasyon getirmektir.

"Creativity comes first, then comes the customer." Ferran Adria

"Yaratıcılık önce gelir, sonra müşteri' diyor Ferran Adria. Sanıyorsunuz ki, ben ne istersem onu yaparım, müşteri ona uymak zorunda mantığını taşıyor. Hayır, müşteriyi mutlu edecek her ayrıntı düşünüldüğü için yaratıcılığı ön planda tuttuğunu söylüyor Ferran aslında. El Bulli'de nasıl tatlar var? Ferran Adria geleneksel yemekle günümüz modern tatlarını birleştiriyor. Bunu yaparken farklı yemek dokularını kullanıyor. Mesela çocukluğunuzdan hatırlayabileceğiniz bir tadı alıp farklı hale getiriyor. Yemek yerken adeta sürprizlerle donatılıyorsunuz. Barcelona'nın en güzel restoranı El Bulli'de yemek yemek istiyorsunuz, süreç nasıl gelişecek?

Kaynak

Öncelikle rezervasyon yaptırıyorsunuz. http://www.elbulli.com/ Tabi rezervasyon yaptırmak çok kolay değil mi? Bir telefon açıp yer ayırtacaksınız. Ne yazıkki işler o kadar kolay değil. Bu restoran bir gecede sadece 50 kişiye hizmet veriyor. Çünkü onlar müşteri değil, misafir. Hepsiyle teker teker ilgilenilmiş olacak gece boyunca. Rezervasyon için sıraya giriyorsunuz. Her yıl 1 ile 2 milyon arasında rezervasyon talebi geldiğini düşünürsek bu yıl gidemeyeceğiniz kesin! Ama ne ile karşılaşacağımızı bilmemek çatlatmıyor mu insanı?

Diyelim becerdiniz ve aldınız rezervasyonu. Siz o şanslı 8000 kişi arasına girdiniz. Çünkü bir yılda sadece bu kadar insana servis yapabiliyor El Bulli. Nasıl gideceksiniz restorana? Arabanızla yola çıktınız, navigasyonu açtınız. Arıyorsunuz bulamıyorsunuz, Barcelona'dan çıktınız, sapa yollara girdiniz, nasıl bir macera bu?? En sonunda hiçbir yerin tam ortasındayım hissindeyken buluyorsunuz sihirli mekanınızı.

Kapıda sizi tam kadro mutfak ekibi, şefler karşılıyor Adria ile beraber. Öncelikle mutfağa gidiyorsunuz, insana her ısırışta farklı hisler yaşatan yemeklerin yapıldığı yer. Tüm mutfak ekipmanları, sırları dökülüyor önünüze. Pandoranın kutusu... Sorular bitti, meraklar giderildi mi? Şimdi sıra terasta. O manzarayı görebilmek uğruna kaybolmadınız mı yollarda siz, Ferran'ın omzuna kolunuzu atarak sohbet edebilmek için herşey...

Kaynak

Bu turdan sonra sıra geldi yemeklere. Yemek menüsü neredeyse her gün değişiyor. Toplamda 35 çeşit yiyecek var. Elle yenecek küçük atıştırmalıklar, çatal ve kaşıkla yenen -bıçak kullanmak yok- büyük tapaslar. Her gelen yemeğin ardından masalarına inen ufoyu gören misafirler fotoğraf makinalarına yapışıyolar. Hepsi defalarca denemeden geçmiş, olmamış baştan yapılmış, özenle seçilmiş malzemelerden oluşmuş tabaklar bunlar.

Kaynak

Tüm yemeği yemek ne kadar sürenizi alacak dersiniz? Akşam 8'den, sabah 2'ye kadar ordasınız benden söylemesi. Peki ne kadara patlar böyle bir deneyim size? Ortalama 230 euro. Tüm yapılan çalışmayı göz önünde bulundurduğumuzda bu rakam fazla değil, az. Fakat fiyatlar konusunda Adria'nın kesin bir tavrı var "Ben hassas insanlara servis yapmak istiyorum, milyonerlere değil"

Ferran Adria üstüne basa basa söylüyor "olay kullanılan teknikler değil, felsefe". Herkesin bu iş modelini alıp kendisininkine uygulayabileceğinin altını çiziyor. El Bulli her sezon açık değil. Çünkü açık olduğu sezonun hemen sonrası kapanıyor ve Ferran ve ekibi yeni innovasyonlar arıyor, seyahat edip fuarlara katılıp, farklı tatlar deneyip ilham alıyorlar. Sonra yaratım süreci geliyor.

Bu arada bir de kitabı var Ferran ve ekibinin. Elbette en çok satanlar listesinde! Ben bu yazıyı yazmayı planladığımdan Fnac'a gittiğimde hemen bir fotoğrafını çektim. Bu arada Fnac Avrupa'nın en büyük müzik-kitap ve elektronik satan şirketlerinden.

Barcelona'ya gelmek, bu restoranda çalışmak istersiniz belki?? O zaman önce bu videoyu izleyin :

Bu yazı çok mu uzun oldu, sıkmadım değil mi? Son olarak ne söyleceğim. Yine heyecanlandım bak. Bilet aldım ben Portekiz'e!!! Aralık ayının 2. haftası burada tatil. Arkadaşlarla önce Porto'ya sonra Lizbon'a uçuyoruz. Lizbon için araştırmalarıma başladım. Yalnız Porto için pek birşey bulamadım. Gitmiş olan, bilgisi olan varsa önerilerinizi bekliyorum...

Süpper bir çarşamba günü diliyorum size..

S2 Sabadell

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 17 Nov 2011 21:23:00 +0000

Bu benim hep bindiğim trenin duraklarından sonuncusu. Yani en başta Plaza Cataluña var en sonda da Sabadell. Zaten trene binmeyi çok seviyorum o yüzden bu sevgim pekişiyor. Aradaki duraklardan geçerken hep "bir ara şuraya geleyim", "eh bir gün şu durakta inip gezeyim" diyordum. Sonunda en azından birine gitmeyi başardık buradaki tek Türk arkadaşım Bengi ile..Nereye gittik peki..Sant Cugat. Minik şirin bir semtmiş, sevdim ben çok. Bir de pıtırcık arkadaş buldum kendime yaklaşık 2 yaşında. Sohbetimiz çok uzun sürmedi, köpekler ve kuşlar hakkında konuştuk :) Sant Cugat'ta bir iki güzel fotoğraf çekme fırsatı buldum. Onları buraya ekleyeyim.

Bir de sınavlardan doğru düzgün fırsat bulamıyordum şehre inmeye, ama geçen cuma bir kaçamak yapıp azıcık nefes aldım. Öncelikle birikmiş olan anlatacağım şeylerden başlamak istiyorum. İlk konu La Boqueria. Burası La Rambla üzerinde bulunan (herkes biliyor artık burayı değil mi :) ) bir devasa açık market. İçeride türlü türlü meyveler, yemişler, deniz mahsülleri, etler, mandıra ürünleri satılıyor. Aynı zamanda arka tarafında seçtiğiniz yiyecekleri alıp-tapas- oturabiliyorsunuz. Bunlarla da bitmiyor. Ayrıca turistlerin ilgisini çekebilecek rengarenk meyve suları sıkılmış halde, çeşitli meyveler kesilip paketlenmiş halde bulunuyor böylece elinize alıp dolaşırken yudumlayabiliyor veyahut yiyebiliyorsunuz. Zaten sırf rengarenk görüntüsüne kalsa bu pazar kesinlikle bir ziyareti hakediyor. Bir de çikolata ve şekerlemeleri de var söylemeyi unutmuşum nasıl olduysa :) İspanya'nın herrrryerinde görülebilen domuz eti-bacağı elbette burada da satılıyor. Küçükken çizgi filmlerde izlediğimiz koca but parçası meğer gerçekmiş, meğer o domuz bacağıymış şimdi anlıyor Melikuş!

Gene La Rambladan bahsedeceğim. Sanmayınki çoooook uzun bir cadde belki İstiklalden kısadır, emin olamadım şimdi. La Rambla boyunca yürüdüğünüzde etrafınızda çeşitli kostüm ve makyajlarla hiç kıpırdamadan duran insanlar görüceksiniz. Ve doğru bildiniz 1 euro karşılığında sizinle fotoğraf çektiriyorlar ve hareket kabiliyetleri var. Kıpırdamadan durmakta oldukça başarılılar. Elbette Barcelona'ya ilk gelişimde ilgimi çekmişti ama şu an sadece yeni bir tip görürsem dönüp bakıyorum. Geçenlerde bu kanatlı kızımızı çok beğendimdendirki şu an kendisi blogumun konuğu :

Bu sokak sanatçılarından sonra sağlı sollu çiçekçiler var sonrasında ise hayvanların satıldığı dükkanlar. Hep önünden geçip hiç bakmıyordum kuşlara, balıklara. Bu sefer bir göreyim dedim ve bir şirin sincap bana poz verdi :

Bir de Barcelona'nın arka sokaklarını karıştırırken gördümki vintage ve 2.el eşya satan bir dolu yer var. Bir tanesinde gördüğüm bu kırmızı pelerine bayıldım!

Anlatacağım başka şeyler de var ama çok yorgunum. Bu haftasonu bir post daha yapacağım söz olsun sana bilok :) Haydi iyi haftasonları!....

sarı saçlım mavi gözlüm

noreply@blogger.com (bebe) — Wed, 09 Nov 2011 23:25:00 +0000

Siren sesi.
Geçen yıl 10 Kasım.
Yer Karaköy.
Saat 09:00
Ofisteyim.
Penceredeyim.
Yanımda Ece var.
Saat 09:01
Ece ile birbirimize bakıyoruz.
İkimizde duygusalız, kimse kimseye birşey söylemiyor.
Saat 09:02.
Saat 09:03.
Saat 09:04.
Karaköy'de trafik yavaşlıyor.
Arabalar frene basıyor.
Boğazda trafik yavaşlıyor.
Gemiler yavaşlıyor.
Saat 09:05.
Saat duruyor.
Hayat duruyor.
İnsanlar donuyor.
Olduğumuz yere çakılıyoruz.
Siren sesi.
Göğsümden birşeyler yükseliyor yukarı, nasıl canımı yakıyor bu ses.
Aşağıda otobüs durağı var. İnsanlar trafiğin ortasında donakalmış haldeler.
En çok deniz trafiği garip. Tüm gemiler çakılmış oldukları yere.
Karaköydeki turistlerin hepsi saygı duruşu pozisyonu almış.
Siren başladığında bir tanesi bilemeyip yürüyecek oluyor, arkadan biri kolundan tutup durduyor.
Gözümden yaşlar iniyor. Sanki o ses hiç durmamış gibi, 1938den beri çalıyor gibi sanki.
Hiç durmasın kulakları sağır etsin istiyorum.
Ciğerlerimde hissediyorum sireni.
Cayır cayır yakarak geçiyor.
Nasıl keskin bir bıçak, yalım yalım...

Ne çok özledik seni bilmiyorsun işte...
Sadece bu siren sesine mi ağlıyoruz sanıyorsun...
Sadece 10 Kasımda mı anıyoruz seni zannediyorsun...
Bilmiyorsunki hiç bilmiyorsun...
Ne çok özledik seni bilmiyorsun işte...

social butterfly

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 03 Nov 2011 13:11:00 +0000

Eveeeet, totomun üzerine oturabildiğim ilk an, buraya gelip yazmaya kendime söz vermiştim, o an bu andır :) Nasıl bir hengamenin içine düştüysem artık, bir yandan dersler bir yandan partiler...Ama onun öncesinde Türkiye'de yaşanan acılar yüzünden buraya gelemedim, hatta sadece buraya değil kendime de gelemedim. Şimdi bir minik pare de olsa dindiğinden adım attım..

Dediğim gibi bu süre içinde çılgınlar gibi gezmedim. Ama birkaç yer gezdim dolaştım, birkaç minik anı biriktirdim onları paylaşayım istedim sizlerle. Artık denilebilirki ortama ve şehre alıştım. 1 ayı doldurmuşken farkediyorumki Barcelona artık bana bir şehirden daha yakın. Tıpkı ilk gelişimdeki gibi beni hep el üstünde tutup, güzel ağırlıyor. Misafir statüsünden çıkınca bana bulaşık yıkatır mı bilemem, çünkü birkaç güne oturma ve çalışma iznimi alarak buranın part-time yerleşik insanlarından olacağım :)

Havalar ciddi ciddi soğudu. Güneş gelince gözünü kaçıran ben, şimdi perdeleri sonuna kadar açıyorum bir kuruş içeri damlar belki diye. Malum kış mevsimi ile aram çok süper değildir :) Ama bu kıştan beklentilerim bambaşka...

En son blog postunun hemen ardından Montjuic kalesine gittik arkadaşlarla. Bu kale tıpkı tüm diğer kaleler gibi vakti zamanında şehri korumak, gözetmek ve gözetlemek için yapılmış. İçinde kalenin tarihine dair bir minik müze var. Bu arada Montjuic aslında bir tepe ve bu tepeye keçi gibi tırmanmak yerine teleferiğe binmeyi tercih ediyorsunuz :) İzmir'in teleferiği ünlüdür, bilirsiniz. Bütün o çocukluk, ilk gençlik (!) zamanlarımda Allah bilir kaç defa gitmişimdir. Şimdi kıro kaynıyor ama olsun :) Belki o zamanda kaynıyordu ama biz çocuktuk... Neyse, bu teleferiğin bizimkiyle alakası yok, toplamda 5 dakka sürdü sürmedi, kısacıktı, heyecanım yarıda kaldı. Ama sonrasında karşınıza çıkan manzaradan büyülenmemek elde değil. Barcelona tüm cilvesiyle karşınızda! Elbette en büyük kozu masmavi denizi...Akdeniz...

Bu kaleye gitmeden önceki bölümü atlamışım. Öncelikle Plaza de Espanya 'ya varıyoruz ( Burada şunu belirteyim bu meydanın isminden emin değilim ama kendisine bayıldım :) ) Burası birkaç koldan oluşan ve büyük ana yollara açılan bir meydan. Tam karşıdaki sarayımsı yapı (2. fotoğrafta arkada), Katalanların tarihini anlatan bir müze. Bu müzenin önünde saksafonuyla bir adam harika müzik icra ediyor, elbette orda uzun süre çakılıp kaldım! Bu arada müzeye giriş ücretli ama Barcelona'da bazı müzelerin şöyle bir özelliği var, her ayın ilk pazar günleri bedavalar. Benim gittiğim gün ayın kimbilir kaçıncı günüydü, o yüzden bekleme kararı aldım çünkü müzeler genelde 5 euro'nun üzerindeler ve benim gitmek istediğim bir dolu müze var....

Konu müzeden açılmışken.. Katalunya 'nın tarihini anlatan bir müzesi var Barcelona'nın. Katalunya bildiğiniz üzere özerk bir bölge. Ama özgürlüğün bedeli ağırdır elbette. Özellikle diktatör Franco döneminde yaşanan acılar besbelliki taze... Bu müzenin sitesini dolaşırken, online sergiler olduğunu farkettim. Hemen kenara not aldımki buradan yayın yapayım. Serginin adı "Franco'nun Hapishaneleri". Serginin ingilizce linki şu :

http://www.en.mhcat.net/layout/set/presons/content/view/full/1175

Kale diyorduk... Tepeye yani surlara çıkıp uzanıp, açık mavi gökyüzünün altında, kulağınıza uzaktan gelen saksafonun sesiyle müthiş bir an yaşayabilirsiniz. Ben saatlerce çıkamadım oradan. Pazar günü olmasına ve insanların doluşmuş olmasına rağmen, etraf inanılmaz dingindi ve Barcelona manzarası görülmeye değerdi. Buraya geleceklerin kesinlikle not etmesi gereken bir yer...

Kale ve müze konusu burada kapansın! Asıl mevzu ilk defa katıldığım Halloween yani Cadılar Bayramıdır. Sınıfta birkaç kişi özellikle 'parti' denince gözleri parlayan tipler. İşte o insanlar sağolsun her seferinde bir organizasyonla geliyorlar. Bir de yurtta da sürekli olarak partiler düzenleniyor. Beni bu kadarı baysa da ara ara seçip ben de katılıyorum elbette. Cadılar partisi organizasyonu süper değildi. Ama hazırlanma süreci çok keyifliydi, kostüm beğenme, makyaj derken partinin ilk kısmını kendi aramızda yaptık desem yanlış olmaz.

Ben resim yeteneğimi konuşturup bir arkadaşın yüzünü zombiye çevirdim boyalarla. Kendisinden izin alarak bir fotoğrafını buraya koyayım en iyisi :)

Barcelona'da insanlar geceyarısından sonra sokaklarda maskeler, kanlı suratlar ve çılgın kostümlerle dolaşıyordu.

Geçen yazıda bahsettiğim Palau de la Musica Catalana 'yı hatırlıyor musunuz? Sonunda içini gördüm bu mekanın ve Flamenko şovunu izledim. İnanılmazdı, büyülendim. Gerçeği isterseniz, ben flamenkoyu erkeklere pek yakıştıramıyorum. Yani bir garip, eğreti geliyor. Ama bu izleidğim gösteride bir Flamenkocu vardı, ben böyle birşey görmedim. Adam belliki gönlünü koymuş bu işe, yarım saat hiç durmadan tak tak tak danseder mi bir insan? Yarım saatin sonunda ceketini üzerinden çıkardığında herkesin gözleri adamın gömleğine çevrildi, sırılsıklamdı! Elbette ayakta alkışlandı dakikalarca... Gösteri birkaç bölümden oluşuyordu ama ben bu bahsettiğim adamın dansını kazıdım aklıma. Yolda görsem tanıyacağım adamı o kadar :) Bu arada mekanın içinde fotoğraf çekimi yasak. Ama hiç üzülmeyelim çünkü İspanyolların Türklerden hiiiç bir farkı yok. Her taraf fotoğraf makinesi kaynıyordu. Biletin arkasında kapılar kapandıktan sonra içeri kimse alınmaz yazıyordu. Ben dahil gecikenler ordusu hep beraber içeri girdik :) Tamam bu anlattığım matah birşey değil ama ben yetişeyim diye kendimi paralarken ter içinde kalırken , bizimkiler yine salınarak gelmişlerdi makyajları gram bozulmadan.. Yok seviyorum ben İspanyolları ve süper rahatlıklarını :) Ha bu arada ben öyle soluk soluğa içeri girip "çok mu geç kaldım" deyince kapıdaki adama, adam neredeyse suratıma kahkaha atacaktı :)

Ne söyleyeceğim bir de.. Şimdi ben uzaktayım ya- uzakta dediğimde 3 saat :) - Türkiye'den.. Saçma sapan yemekler ve yemişler geliyor aklıma ve canım çekiyor. Geçen seyrettiğim dizide kız badem şekeri yiyiyordu, asabım bozuldu yaaa :) Normalde lokumu sevmem ve aramam ama geçen arkadaşa lokum resmi gösterirken, bildiğin çifte kavrulmuş aşerdim! Bir de not defterime gidince yiyeceğim yemekler listesi yapıyorum. Normalde öyle çılgınlar gibi yemek yemem, ama yok ya burda canım çekiyor işte.. Mesela mercimeği çok seviyorum ama genelde mercimekle yapılan yemekler bana ağır geliyor ve önce mideme sonra kalbime baskı yapıyor, ama getir şimdi bir tepsi mercimek köftesi yerim - tabi sonum Barcelona Zincirlikuyu hohoho :)

Bıdı bıdı burda biter. Birkaç komik-ilginç foto çektim. Onlarla bırakıyorum sizi... Vize haftam başlıyor, bana şans dileyin !

Le tic-tac

noreply@blogger.com (bebe) — Sat, 15 Oct 2011 12:39:00 +0000

Bugüne ders çalışarak değil blog yazarak başlayayım dedim. Diğer türlü buraya yazmaya takatim kalmıyor. Asıl soru ise buraya yazdıktan sonra ders çalışmaya takatim kalıp kalmayacağı :) Görelim bakalım.

Bu yazıya başlamadan hemen bir müzik veriyorum alttan :) Bunun eşliğinde okuyun yazıyı :) Zaz'dan gelsin.

Napıyorum? Kendimi izliyorum Barcelona sokaklarında kaybolurken. Özgürlüğün tadını çıkarıyorum. Kimsenin beni tanımadığı bir yerdeyim. Islık çalarak yürüyorum sokaklarda, şarkılar mırıldanarak. Hiç bilmediğim bisikletli bir adamın bana "hola" demesine karşılık veriyorum, gülüyoruz. İspanyolcamın yetmemesine aldırmadan cümleler kurmaya çalışıyorum, İspanyolları güldürüyorum, ben de onların ingilizce konuşma çabalarına gülüyorum. Gülüyorum, gülümsüyorum sokaklarda yürürken. Her gördüğüm şeye şaşırıyorum, küçük bir çocuğun heyecanıyla. Çimlerde uzanıyorum, sonra kaldırımlarda. Bankta yanıma oturan kadınla sohbet ediyorum. 2 ninesini koluna takıp Barcelona'yı gezmeye gelmiş dünya yakışıklısı bir çocuğu izliyorum :) Sahibine bağışlama çabalarım sonra... Dondurmamı yalıyorum, üstüme başıma dökmemeyi denerken komik görünüyorum. Sonra bir de farkediyorum bu kadar çok insan, geneli turist, onların içinde bile ilginç nbir aidiyet duygusu var, bir gruba ait olma hissi.. Profesyonel fotoğraf makinaları olanlar birbirlerine bakıp birbirlerini süzüyorlar. Bisikletliler bisikletlileri...Motorcular da aynen..Bir de kendi dilini duyanların heyecanlanıp selam vermeleri tabi.. Türklerden bahsetmiyorum bile, onlar her yerdeler bilirsiniz :) En alakasız yerde dilimi duyuyorum. Buraya gelenlerin süper tikky olduğuna karar veriyorum, bazen dilimi anlamakta zorlanıyorum, o kadar yani.

Ama gezerken mutlanırken başka bir karar alıyorum. Ben ki aşık İstanbul'a, buraya gelmeden saatlerimi "alışamam ben başka şehre" korkularıyla geçirmiş ben.. Kendimi bambaşka düşünceler içinde buluyorum.
Kanın kaynama derecesini bilmiyorum, tek bildiğim burada yaşamak istediğim. Burayı deneyimlemek, buranın insanı olmak istediğim. Hem sakinliği hem kalabalığı barındıran bu şehri çok sevdim ben. Kopmak istememecesine..

Tamam bu kadar duygu ve düşünce yeter. Demezler mi neyine aşık oldun 2 foto koy gözümüz gönlümüz açılsın :) Dün La Rambla'da yürürken ( İstiklal Caddesi gibi bir yol demiştim, bak son kez söylüyorum bunu :) bundan sonra anlamanızı beklerim, kümülatif bu yazılar :) ) bir de baktım bir yazı "Opera ve Flamenko". Girip sordum, tam da görmek istediğim yerde Flamenko gösterisi varmış. Görmek istedğim yer dediğim "Palau de la Musica Catalana" adlı mekan. Burası klasik müzik konserlerinin, opera ve flamenko showlarının yapıldığı, ispanyol gitar dinletilerini izleyebileceğiniz bir yer. Buraya giriş 9 euro gibi coşkun bir fiyat. O yüzden ben gösteriye bilet alıp ikisini aynı anda çıkardım. Çok heyecanlıyım bu gösteri için. Bu müzik sarayının içini göreceğim için.. Hazır oraya gitmişken 2011-2012 programını da aldım. İçini açtım ne göreyim? Fazıl Say! Elbette biliyoruz onun dünya çapında bir sanatçı olduğunu ama gururdan içim titredi bizden birini görünce işte.. Ve fakat benim ders saatlerimde olduğundan gidemeyeceğim. Bu programları takipte kalacağımdan yeniden rastlarım diye umuyorum.

Bir sonraki hedefim ise filarmoni orkestralarını izlemek olacak. Bir sonraki ispanyol gitar dinletisi. Sonraaa bale gösterileri... Yapacak çok işim var çooooooooook :)

Dün Passeig de Gracia isimli uzun upuzun cadde dolaştım. Burası ünlü markaların mağazalarını bulabileceğiniz bir yol. Hermes, Ysl, Gucci, Burberry, Tous ve diğerleri.. Caddeyi çok sevdim zaten aksinin mümkün olmadığı kanısındayım :) Hepsinden öte tüm cadde boyunca yürüyenler - tabi tursitlerden ayrı- çok tarz tipler hepsi bir barcelona sokak stili sayfası açmak için toplanmış gibiler. Bu projeyi aklımda tutmalıyım!

Yol boyunca Barcelona'nın yüce mimarlarından Gaudi'nin -ki onun için ayrı bir yazı yazacağım- modernizm eserlerini görüyorsunuz. Önünde durup uzun uzun seyredilecek detaylara sahip Gaudi'nin tüm eserleri.

Aynı yol üzerinde ince ince işlenmiş aydınlatmalar da onun eseriymiş. Dantel gibiler... Şehrin mimarisi gerçekten olağanüstü..

Barcelona'nın bu çeşmeleri çok ünlü, her yerde görebilirsiniz onları, adım başı... Ve eğer olur da içerseniz efsaneye göre bu çeşmenin suyundan, aşık olursunuz şehre ve bir daha gelirsiniz, yine, yine..

Son olarak çok sevdiğim hem de sloganlarını kendime çok yakın bulduğum İspanyol bir markanın sitesinde bulduğum videoyu ekliyorum buraya. İyi seyirler...

je m'en fous

noreply@blogger.com (bebe) — Sun, 09 Oct 2011 18:39:00 +0000

Sabahtan beri muhasebe çalışıyorum. Bir yandan türkçelerini okuyup, ingilizcesini çalışıyorum, bir yandan ispanyolca kelimeler çarpıyor kulağıma. Beynim sulandığından bugünkü postta çok yazı yazamayacağım. Aslında anlatacaklarım vardı ama bir sonrakine inşallah. Kısa kısa notlarla sizi fotoğraflara gömeyim.

Geçen hafta kendimi Barcelona'nın arka sokaklarda neler oluyor temasına kaptırdım... Sırf dantelli sokak lambalarına, kapı kulplarına kalsa bu şehir sevilir!

Çoook şirin bir mağaza buldum, önünden ayrılamadım. Daha bir dolu vardı bu arabalardan. Çok canlılar...

Bu da İspanyol usülü kızarmış tavuk...

Elbette şehir takibatına hızlı bir giriş yaptım. Yalnız şunu açıkça söylemeliyim. Evet çok seviyorum kültürel aktivitedir, partidir odur budur ama tam İstanbulda düzenimi oturtmuşken baştan başlamak azıcık zor geldi yalan değil...Yine de yine de ben yeniyi çok severim :) Ve yenilenmek iyidir. Taze kan por favor :)

Ee artık tapaslar bir yerden başlamak lazım gelir diyerekten açılışı yaptım. Tapas nedir? Kısaca "meze". Türlü türlü mezeler, İspanyolların olmazsa olmaz atıştırmalıkları. Açılışı gözüme ilk güzel gelen yerden yaptım. Fakat bu şehir tapas ustalarını barındıryor. Onları da ziyaret etmek listemde...

Burayı gördüğümde çok açtım ama aklıma kazıyıp, tapas sonrası yeniden buldum :) Satıcı kızın burada böyle suratsız durmasına bakmayın, dünya tatlısıydı ve bana aşağıdaki külahı hazırladı. Yukarıdan bakınca bir gül gibi gözüküyordu. Yukarıdan fotoğrafını çekemeden bitti :)

Şimdiden iyi haftalar....

yalan değil

noreply@blogger.com (bebe) — Tue, 04 Oct 2011 10:29:00 +0000

Dün sabahtan oturma izni için başvuru yapmak için kargalarla beraber uyandım. Karakolun önünde açılmasını beklerken de donakaldım. Evet işim halloldu olmasına da, gerçekten yabancılarla ilgilenen yerler de rezalet muamele yapmanın mantığını anlayabilmiş değilim.

Neyse ki günüm, sabahkinden çok daha iyi geçti. Dün derslerim başladı. Heyecanlı değildim desem yalan olur. 4 yıl gibi bir seneden sonra oturup ders çalışmak ilginçti. Gerçi bu sürede kurslar ve sertifikalarla illaki çalıştım ama üniversiteye, akademik ortamlara dönmek başka bir şey. Yeniden o sıralara oturmak, yeniden notlar almak, hocanın gözünün içine bakmak, bazen sıkılıp gözlerini kaçırmak, kağıda saçma sapan resimler çiziktirmek demek... Herşeyden öte bu hisleri yeniden sağlayabilmek, heyecanımın hiç ama hiç sönmediğine tanık olmak çok güzel...

Sınıfta şu an için -birkaç kişi daha varmış gelecek- 14 kişiyiz ve sadece 2 erkek var desem? Üzülsem mi sevinsem mi bilemedim. Tamam çok erkek olsa o da bayık olacaktı ama karışık grupları her zaman tercih ederim. Herşeyin fazlası fazla, çok fazla oje muhabbeti de sıkabilir değil mi :) Arada futbol dinlemek lazım gelir....

Dersler konusunda tek söyleyebileceğim şey, gümbür gümbür başladığıdır. Hocalar o kadar heyecanlı ders anlatıyorlar ve öyle hırslılarki, onlardan bu elektriği almamak mümkün değil. Anladımki epey hareketli bir dönem geçireceğiz.

Bu dönem boyunca ara ara tatillerim var. Bir öğrenci mantığı olarak takvimi alır almaz elime, önce tatillere baktım. Ama gezmek görmek gerek değil mi, yoksa nasıl öğreneceğiz :)

Geçenlerde canım romantik bir film izlemek istedi ve imdb kontrolleri sonrasında "500 days of summer" filmini seçtim. Güzel, sabun köpüğü bir film. Ama müziklerini çook sevdim. Onlardan biri bu...Keyifli dinlemeler...

popurrí

noreply@blogger.com (bebe) — Sun, 02 Oct 2011 15:53:00 +0000

Bu kelime ispanyolcada potpori demek. Bir önceki yazıda ilk heyecanla bodoslama girdiğimden bu yazıda birazcık İspanya'dan ve halkından bahsedelim. Öncelikle İspanya 41 milyonu aşkın nüfusunu turistlerle beraber 57 milyona kadar çıkaran bir ülke. Fransa ve Portekize komşu - ki ilk gideceğim yerlerden :) 2 takım adaya sahip : Balear adaları -ki çoğunuz Ibiza, Minorca ve Mallorca olarak bilirsiniz bunları ve Kanarya adaları. İspanya kısa zaman öncesine kadar nüfusun %40'nın küçük şehirlerde yaşadığı kırsal bir ülkeymiş. 90larda bu oran tamamen değişmiş ve kırsal alanlardan kentlere göç edilmiş. İspanya'dan bahsedip de Franco'ya değinmemek olmaz. Nasıl Hitler, Almanya'nın diktatörü ise, 1975 yılında ölünceye kadar Franco da İspanya'ya acımasızca hükmetti. Bana kalırsa zaten Franco'dan sonra halk hızını alamamış açılma konusunda. Dün Barcelona'ya indiğimde ilk farkettiğim şey özgürlüğün kokusuydu, ama heryerde...

İspanyollar çok sıcak insanlar ve hayattan zevk almak tek dertleri. Bu hedonist ülkeye geldiğim için çok mutluyum :) Öyle ki ünlü bir tabirleri var "manana" yani "yarın" yani bizimkinin tersi "bugünün işini yarına bırak" :) İspanyollar işlerini saate göre değil, sosyal hayatlarına göre ayarlıyorlar. İçmek onlar için sıradan bir olay, şöyleki kahvaltıda bira içenleri kolayca görebilirsiniz. Gelelim yemek yemeğe.. İşte bu en önemli noktalardan biri.. Yemek yemek İspanyollar için toplumsal bir olay. Bu olayın kökeni ise şu, eskiden devlet, halkı, kamu hizmetleri konusunda tatmin edemediğinden, İspanyollarda "aile" kavramı çok gelişmiş. Çünkü iş bulmak ve zor anlarda yardım almak kurumlar yerine kişisel bağlantılar ve aile ile sağlanırmış. Bu yüzden 3 kuşağın aynı çatı altında yaşadığı olurmuş ya da sık sık biraraya gelinirmiş. Fakat bütün bu bahsettiklerim son zamanlarda değişmeye başlamış. Çünkü çiftler daha iyi hayat şartları nedeniyle artık çok daha az çocuk yapıyorlar.

İspanya öncelikle Franco döneminin bitmesi, sonra Avrupa birliğine girmesiyle çok ciddi yol almış ve refah seviyesini ciddi ölçüde yükseltmiş.

Bu ön bilgi sonrası, son yazımdan beri neler olduğundan bahsedeyim. Öncelikle, burada okulum için 1 yıl kalacağım için oturma ve çalışma izni çıkarmam gerekli. Fakat bunun da öncesinde yabancılar şubesinden bir kağıt almam gerekti. Bunun için yola koyuldum. Yarı İspanyolca yarı ingilizce ittir kaktır şubeyi buldum, kağıdı aldım. Okula geri döneceğim fakat otobüse nerden binmem gerektiğini bulamıyorum. Uzakta bir kadın gördüm hemmen gidip sıkıştırdım. Ama ingilizcesi çok az, İspanyolca konuşmaya çalışıyoruz anlamadı falan derken kadın "ben...durmak" dedi. Ben de durdum şöyle bir, ne dilden konuştuğunu anlamaya çalıştım. Sonra bir zamanlar Türkçe öğrendiğinden bahsetti. 'E yok artık' deyip sohbet ettikten sonra yolumu bulmama yardım etti. Bu ve bunun gibi örneklerle karşılaşacağım galiba daha...

Dün ise Plaza de Catalunya'da yani merkezdeydim. Son gelişimde sevmiştim Barcelona'yı ama bu sefer vuruldum resmen! Dün kalabalığa karışacağımdan ve günlerden cumartesi olduğundan fotoğraf makinamı güvende tutabilmek adına yanıma almadım-pişman olacağımı bile bile. Bu yüzden bu seferlik fotoğraflar cep telefonumdan olacak. Kocaman süpper fotoları çekip yükleyeceğime dair sözler verebilirim :)

Burası La Rambla isimli -aynı bizim İstiklal Caddesi gibi ünlü- caddenin sonuna yürüyünce göreceğiniz marina. İnsanlar Şekil 1-A yaymış durumdalar. En çok dikkatimi çeken ise spor yapan insan sayısı. İnsanlar yürüyor, koşuyor, bisiklete biniyor.. Bu durum beni epey gazladı. Ve daha güzeli okulun spor salonunun yurtta kalan doktora ve master öğrencilerine ücretsiz olması. Hemen gidip yazıldım ama henüz gitmedim :)

Gezerken hava çok güzeldi. Gerçi geldiğimden beri öyle. Şehri o kadar çok sevdimki, durup durup şükrettim. İçime Barça havasını çekip çekip durdum. Sonra Mare Magnum isimli alışveriş merkezinde aldım soluğu. Burada bir mağaza keşfetmiştim geçen gelişimde. Kokulara olan düşkünlüğüm malum. İşte bu mağazada herşey doğal olan ürünler satılıyor. Ne mi aldım? Kıyafetlerim tam da istediğim gibi koksun diye bebek kokusu:)

Daha poşeti açmadan aldım o kokuyu yeniden. Keşke bir sistem olsaydı da aynı dergilerde olduğu gibi bileğinizi sürerek kokuyu duyabilseydiniz. Olacak merak etmeyin o da olacak. Hayal edilebilen her şey gerçek olabilir. Şimdi gardırobumu her açışta yüzüme bu koku çarpıyor..

Sonra çıkıp biraz mağaza dolaşayım dedim. Elbette Zara'ya girdim. Girmeden önce şöyle yorumlar yaptım : yahu Zara artık her yerde var neden insanlar gelip Zara''yı boşaltıyorlar... Sonra mağazaya girince hemen buldum sorunun cevabını. Çok güzel şeyler var. İnsanın içinden her şeyi denemek, her şeyi almak geçiyor. Ve sırf bu hissi öldürmek adına koşar adımlarla çıktım oradan. Çünkü yeni şeyler denemek ve yeni yerler görmek benim için şu an ilk sırada geliyor...

Çok acıkınca koşa koşa Hard Rock' a gittim. Burada koşmak kelimesini abarttığım sanılmasın. Kafeden içeri girince 10 dakika bekleyeceksiniz dediklerinde gözlerim yaşardı, nasıl bir açlık nasıl.. Ismarlayacağım şeyi bile biliyorum ben, hadi hadi. Masama oturur oturmaz tavuklu makarnamı söyledim yanında sarımsaklı ekmek geleceğini bilerek. Daha önce buradan ice-tea içmek gibi bir hataya düşmüştüm. Zira rezalet yapıyorlar! Garantili fanta-limon istedim :) Buranın yemeklerine tek kelimeyle bayılıyorummm.

Bu uzun yazıyı sonlandırayım artık...Son olarak sabah kalktığımda bir an durdum ve düşündüm "Bana noldu ya? 2 günde elinden oreo düşmeyen sabahları Şirinler izleyen bir tip oldum? "

el toro

noreply@blogger.com (bebe) — Sat, 01 Oct 2011 21:10:00 +0000

Bir boğa kadını için duyular herşeydir. Hem burcu hem de yükseleni boğa olan ben, bu duyguları en üst boyutlarda yaşıyorum. Kokluyorum, görüyorum, dokunuyorum, tadıyorum ve dinliyorum. Bunları hissederken öyle yukarılara çıkıyorumki, bazen betimleme yapacak kelime bulamıyorum. Bu konuyu nereye bağlayacağım . İşte buraya. Aşağıdaki 2 şarkının beni anlattığını düşünüyorum. İlki daha heyecanlı zamanlarım için. Gözlerimi kapıyorum, ellerim dansediyor, belim, heryerim...Her vuruşta hızlanıyor nefesim..
İkincisi daha durağan ama içimdeki fırtınalar koparan zamanlarım için. Gözlerimi kapıyorum ve arkama yaslanıyorum..

Birkaç tane daha var ama onları sonraya saklayalım, olur mu?...

civcivli barca günlüğü-1

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 29 Sep 2011 18:44:00 +0000

Bir gittim bir geldim sonunda vardım Barcelona'ya. Gitmeden önce ne çok koşturduğumu heryerde bağıra bağıra söyledim Ama son güne ne çok şey kalmış meğer, ölüyorum sandım. Gidene kadar arkadaşlarla tekil ve çoğul olarak birçok yerde bir çok kereler buluştum, aile ve hatta sülalemle görüştüm. Bu arada bir cüccük kuzeni everdik. Elinden tutup ilkokula götürdüğüm canım Evşen'im evlendi. Hem de damatla beraber kulakları ağızlarına vara vara :) Yalnız o kına ve düğün kıyafetlerini nasıl bulduğumu bir ben bilirim, ooy oy :)

Peki. Bir girizgah sonrası sıra okulumdan bahsetmeye geldi. Ben okul araştırıken kampüsleri inceledim, yurtları inceledim ve okulumu öyle seçtim. Ama anladım ki okullarının reklamını yeterince yapamamışlar çünkü okulun kampüsü ve yurdum çok daha güzel çıktı. Kampüsüm devasa bir ormanın içinde. Her taraf yemyeşil..Ağaç çiçek ve hayvanlarla dolu. Yerleşim çok düzenli. Bugün arkadaşlara da söylediğim gibi kampüsü gezmelere doyamıyorum. Gerçi tam gezmek değil benimkisi koşturmak. Öğrenci kartıdır, oturma iznidir derken yine nefes alamıyorum. Neysem.. Gelelim öğrenci profiline.. Örnekle açıklayayım, dün uluslararası öğrenciler için bir minik toplantı vardı. Okulu yurdu tanıtıyorlar filan. 10 kişi gibiydik. Gel gör ki farklı ülkelerden gelen bu insanların hepsinin dili İspanyolcaydı ve tek ingilizce konuşan ben olduğumdan sunum benim için ingilizce yapıldı! Şöyle ki, insanlar genelde latin amerikalı. Ha bir de italyanlar vardı ama onlar da ispanyolca konuşuyorlardı ne iş anlamadım! Bu durum benim için bir gaz oldu. Çok afedersiniz oturup eşşek gibi ispanyolca çalışacağım :) Tabi ayrıyeten bu işin Katalanca boyutu da var..

Bir diğer konu ise oda arkadaşım. Kendisi Kolombiyalı küçük şirin bir kız. Hatta bana bugün kendi bayrağından bileklik hediye etti. E ben de nazar boncuğu verdim tabi bu fırsatı kaçırmadım - yes çok banal ;) Oda demişken bu da oda manzaram. En son kazdağlarına gitmiştim bunu görebilmek için, pencereden içeri çam kokusu almak için...

Daha merkeze inemedim desem?? Hayır gerçekten vaktim olmadı ama haftasonu gerçekten dağıtmayı düşünüyorum. Zaten gece otobüsü diye birşey varmış sabbaha kadar çalışıyor kendisi. Bol bol kullanılacaklar listesine aldım. Ha otobüs demişken, kampüste de shuttle yani okulun kendi servisleri var. 3 çeşit rota var sen anla nasıl büyük bir yer! Hatta bugün kampüste kaybolunca anladım boyutunu. Genel olarak okulu 7tepe'ye kendi okuluma çok benzetiyorum.

Oreo yu biliyo musunuz? Bizim negro bisküvisinin az değişik versiyonu-bence çok daha güzeli. Yani sırf bunun için buraya gelebilirmişim. Ve sonunda yapmak istediğim oreo cupcake yapabileceğim, yuppi yuppi !

Chill-out müziği canımdan çok seven ben, bir isim keşfettim :) Gerçi bu şarkısı biraz farklı ama olsun yine de bu müzik bu yazıyı okuyanlara gelsin :) adios!

Raks-ı derya

noreply@blogger.com (bebe) — Mon, 22 Aug 2011 08:48:00 +0000

Biz dün sabah erken kalkıp önce Karaköy'deki Bej Kahve'ye gittik. Hakkındaki şu yazıyı beğendim

http://www.mimarizm.com/MimarinGobegi/Detay.aspx?id=1708

İstanbul her zamanki gibi çok güzeldi....

Sonrasında 52 kat çıkıp Sapphire'in terasına vardık.

Sky ride nedir? Bir helikoptere binme hissi uyandıracak şekilde sizi 5D koltuklarına oturtuyorlar. Emniyet kemeri takmak mecburi. Herhalde bir bildikleri vardır diyip takıyoruz Ata'yla. Varmış bir bildikleri. Helikopter çılgınca hereketler yaparak İstanbulun üzerinde-içinde-altında dolaşıyor. Koltuklar fena sallanıyor. Fakat ben büyük korkuyu Yerebatan Sarnıcı'ndan geçerken yaşadım. Bilirsiniz sarnıçtaki suyun içinde balıklar yüzüyor. İşte o suya ayağınızı sokmuşsunuzda vıcır vıcır balıklar ayaklarınıza dokunuyor hissi yaşıyorsunuz. İlk an fena paniğe sürüklendiğim doğru. Hatunları tahmin edersiniz, ciyak ciyak :)

Bundan sonra fotoğraf boyutlarını büyüteceğim, daha güzel olmadı mı sizce de?
İyi haftalar..

Elif Şafak

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 18 Aug 2011 19:10:00 +0000

İlk kitabını 1997'de okudum. O zaman daha lisedeyim, yaşım küçük ama edebiyata ilgim büyük. Ergenlik sıkıntılarımı en çok kitaplarla gideriyorum. Kitabı çok beğeniyorum. Sonra zamanla devamı geliyor. İçimden sürekli ünlenmemesini istiyorum tüm bencilliğimle. Çok kıskanıyorum onu okuyan birini görünce, sinirim bozuluyor. Yaklaşık yarım saat önce Elif Şafak'ı ilk defa canlı gördüğümde tam da bu duygularım geldi aklıma. Hiç kıskanmadığımı farkettim bir anda. Sevgim azaldığı için değil. Benim "Elif Şafak"ım kimseninkine, kimseninki de benimkine benzemediği için. Mutlu oldum onu izlediğim pencereyi görünce.

İstanbul Modern Elif Şafak'la yapılacak söyleşi mailini gönderdiğinde hemen rezervasyonumu yaptırdım. Harika geçeceğini tahmin ediyordum ama bu kadar etkileneceğimi etmedim. Evet kitapları harika, dili inanılmaz...Ama tanık olduğum şey bambaşka. Elif Şafak'ın bana göre çok farklı bir enerjisi var. Elle tutulabilir ama yenilemeyip yutulamayabilir cinsten bir enerji. Durduğu yerde çok sakin ama konuştuğu kelimeler sanki bedene bürünmüş gibi. Bakışı çok enteresan ve etkileyici. Konuşmadan konuşuyor sanki. Gözleriyle konuşuyor ve kelimelere çok değer veriyor. Bu yüzden de kolay inciniyor. Söyleşi sonrası soru-cevap kısmında bazı gözlemlerim oldu. Bir okuyucusu kalkıp pervasız şekilde eleştirisini yaparken, onu gözünü kırpmadan dinledi ve soru bitince sanki yara almışçasına yavaş ve uzunca kırptı gözlerini. Sorulanları cevaplarken ise konuşma dilinde sık sık "di mi? di mi?" diye teyitleşiyor okuyucuyla. Tamamen nevi şahsına münhasır bir kadın.

2 saatin sonunda onun bir kitabını okumuşçasına, çok güzel bir müzik dinlemişçesine, enfes bir yemek yemişçesine "doymuş" şekilde kalkıyorum koltuğumdan. En son üniversitede yaptığım gibi, sevdiğim bir hocanın dersini izler gibi, gözlerimi kırpmadan ayırmadan izliyorum birini böylesine pür dikkat. Ve İstanbul Modern gibi müzenin ötesinde bir oluşuma sahip olduğumuza teşekkür ediyorum içimden....

sular gibi duru

noreply@blogger.com (bebe) — Tue, 09 Aug 2011 13:00:00 +0000

2011 yazı nasıl geçiyor?

Bu yazın en güldüren, en sevdiren kitabı : Gülse Birsel - Yazlık (üstelik 2 rengi var)

En serinletici en sarı gazoz : Fanta limon

En güzel plajım : Bozcaada Mitos Beach

Bu yazın kulak pasını en çok alan şarkısı : Ingrid Michaelson _I just wanna be ok

Hadi dinleyelim J

Foto:Kaynak

aqua e sapone

noreply@blogger.com (bebe) — Sat, 16 Jul 2011 13:18:00 +0000

Su ve sabun.

Bloguma gelmeyi ne çok özlemişim. Yazı yazmayı ne çok...Az biraz yoğun zamanlardan sonra tatile çıkıp yazmaya vakit ayırabildim. Yazmaya vakit ayırabilmem kendime ait sakin zamanlar geçirebildiğime işarettir. Gülse Birsel'in de dediği gibi ofis insanının tatil moduna geçmesi zaman alıyor.

Son yazımda demiştim ki Haziran sonuna bir haberle geleceğim. Ve işte o haber, daha doğrusu hikayesi...

Ben üniversiteden daha mezun olmadan master yapma fikri aklımda vardı. Sonra Bilkent'ten kabul aldım ama şartlar ve isteklerim nedeniyle yine İstanbul'u bırakıp gidemedim. Böylece yüksek lisans aklımda bir mıh gibi çakılı kaldı. Bu yılın başında 2012-2013 yılı için yüksek lisans yapacağıma söz verdim kendime. Şimdi bu sözü tuttuğumu müjdeliyorum bilokum sana! Çok heyecanlı zamanlar başlıyor bizim için. Sana çok güzel şeyler yazacağım. Üstelik bu sefer başka şehirleri anlatacağız seninle, başka bir ülkeden yapacağız yayınımızı :) Ben çok mutluyum ya sen? İspanya'yı çok seveceğiz, ayrılırken yarım bıraktığımı düşündüğüm Barcelona'yı beraber tamamlayacağız tamam mı?

10 gündür bunun heyecanıyla içim kaynarken izne ayrıldım. Kafa dinlemek gerçekten çok güzel şey. Yalnız birşey farkettim, yaklaşık 15 yıl belki de aşkın süredir geldiğim Marmaris-Turunç'u burada hiç anlatmamışım. Evet Bozcaadayı da severim ben, Cunda'yı da..Ama durup düşündüm de, bu cennet mekana haksızlık ettiğimi hissettim. Bu yüzden bir minik Turunç dosyası hazırlayayım dedim bilmeyenler için, bilenlere hatırlatma için...

Marmaris'i bilmeyen yoktur herhalde. Bana kalırsa bilenler de unutsun. Vakti zamanında çılgınlar gibi turist akımına uğrayan Marmaris için bu yıl gördüklerimden sonra rahatlıkla söyleyebilirim ki "Marmaris bitmiş". Yani turizm açısından elbette. Sadece yerli turiste kalmış. Bir de merkez fena tiplerle dolu. Çarşıda hala turist kazıklamak için duran çakma deri ve kıyafet satan dükkanlar yok değil. Anladımki, marinasında yürümek dışında ilgimi cezbeden hiiiçbir şey yok Marmaris'te artık.

Ama Turunç...Turunç öyle mi? Burası Turunç Köyü. Turunç, gerçekten bir köy. Sessiz sakin, modern bir köy.
Bir Ege köyü. Hala çok bakir. Turunç'u annemle bir kıza benzetiyoruz biz. Gözleri yemyeşil bakan, kumral saçlı orta boylu :) Öyle bir denizi var ki berrak mı berrak! "Mavi bayrak" alması boşuna değil... Bir küçük çarşısı var toplamda 20 dakika sürmez gezmesi..Ama canlı müzik yapan yeri de var, dansedecek barları da..Akşamları dolunay çıkınca yakamoza dalıp dalıp gidersiniz. Bir yandan kulağınıza cırcır böcekleri ve dalga sesleri gelir. Burada geceleri plajda uzanıp gökyüzündeki yıldızları seyrederken dünyanın en mutlu insanı ben oluyorum galiba.

Günübirlik turlar kalkıyor Turunç'tan diğer koylara. Diğer koylara diyorum çünkü Turunç'un kendisi zaten Marmaristen kalkan turların uğrak yeri.. Bir de Rodos adasına giden turlar var. Elbette vizeniz olması gerekiyor.Dalyan turları da var.Fiyatlar 25-30 tl civarı.

Turunç'ta bir bahçe var. Sabah ve akşamları gidip oturduğumuz, herkesin oturduğu. Gözlemeleri ve limonataları çok ünlüdür. Çayı içmeden kalkılmaz. Ayranları buz gibidir. Bahçenin bağlı olduğu Çelik Market Turunçta gazete getiren tek markettir. Zaten toplamda 10-15 market vardır.

Bu kadar küçük yerde ünlülere rastlamak da çok ilginç oluyor. Gördüklerimden aklımda kalanlar : Emel Sayın (burada evi var-şatosu da denebilir :) ) , Şener Şen, Bedri Baykam, Olacak o kadar ekibi..vs

Turunç-Marmaris arası yaklaşık 45 dk-1 saat. Yolu epey virajlı. İlk defa bu yıl bu yolda araba kullandım ve babamın dediği çok doğru "bu yolda kullanan her yerde kullanır." Ulaşım için Marmaristen teknelere binebilirsiniz. Gündüz bindiğinizde bu teknelere, küçük ve denize yakın olmaları nedeniyle büyük bir jet-skiye binmiş gibi hissedip bu gezileri alışkanlık haline geitrebilisiniz, dikkat :) !

Turunç'tan yakın olarak nerelere gidebilirsiniz? Bayır'a..Şelale'ye...Fotolar gelsin!

Toplamda 2 internet kafesi, 3-4 pıtırcık köpeği, 2-3 kedisi, az sayıda villa ve oteli olan Turunç böyle kalsın diye hergün dua edebilirim. Herşeyden uzakta kafamı dinlemek istiyorum diyen insanın geleceği bir yer burası..Yıllar sonra "Turunç Bodrum olmasın" diye pankart açtırmayın bana !

3-4 gün Turunç'ta geçirdiğimiz tatil arasında dün biraz Gökova'ya uzanalım dedik. Bu Gökova'ya kendimi bilerek 2. gidişim. Kendimi bilerek diyorum çünkü küçükken gittiklerimi saymam :) Gökova dediğime bakmayın. Asıl adı Akyaka. Burası Turunç gibi küçük bir belde değil. Aksine akşam olunca insan kalabalığından ve çarşısından anlıyoruz ki epey kalabalık ve gözde bir yer. Biz sabahtan tura katıldık akşamına da çarşı pazar gezdik. Turlar 2 çeşit. Biri hergün olan ve belli yerlere götüren 25 liralık bir tur. Diğeri ise sadece cuma günleri yapılan daha kapsamlı bir tur ve 30 lira. Ben geçen sefer kısa olana katıldığımdan bu sefer uzun olanı tercih ettik. İki turdan da memnun kaldım ben. Şiddetle de öneririm.
Şimdi fotolarla yalnız bırakayım sizi. Sonra yazlık bir post yazacağım. Soru cevap şeklinde olsun..

Su ve sabun.

deli değilim ben süperim

noreply@blogger.com (bebe) — Sat, 11 Jun 2011 10:31:00 +0000

Mart ayında Meltem'le beraber karar verip, bir daha yakmayacağımıza sözvererek, yaklaşık 5-6 tane "şehir fırsatı" aldık -grupanya,grupfoni gibi bilimum sitelerden. Mart ayı sonunda aldığımızdan 3 aylık bir süremiz vardı, yani Haziran sonuna kadar bu fırsatları kullanacaktık. Ama gel gör ki, İstanbul'da tüm haftasonları yağmurlu geçtiğinden adımımızı dışarı atamadık ve tüm kuponlarımızı kullanmak bu aya, Hazirana kaldı. Bu ay başladığından beri neler yaptım?

İlk haftasonu Atlıtur'daydık. Sitesi budur : http://www.atlitur.com/ Atlıtur'da 40 dakikalık at biniş kuponumuz vardı. Yerleri Sarıyer olarak geçiyor kendi sitelerinde. Aldanmayın! Sarıyer merkezden 1 saat uzaklıkta sapa bir yerde. Çalışanları şirin insanlar. Fakat atlar bir facia ki bana kalırsa onlar at değil, katır! Ben yine tatlı bir ata denk geldim ama çoğu emekli olmuş ve adım atmaya zorlanan atlar. Yani hayvana acırsınız üstüne oturduğunuzda. Bu arada, hani piknik yakınlarında olur ya bu tarz şeyler, atın üstüne oturursun, adam ipinden tutup çeker sen gezersin ata binmiş olursun, mantık aynı! Mekan güzel bir yere konumlanmış olabilir ama gel gör ki çok bakımsız. Sonuç olarak biz atımıza binip, üstüne "bunca yol geldik bir çay içelim" diyip çaylarımızdan sonra hemmencecik kalktık.

İkinci haftasonu ise Beykoz'da Dila Country Club'a gittik. Yol inanılmaz uzaktı. Bu da aynı şekilde sitesinde http://www.dilacountryclub.com/ Beykoz olarak geçiyor. Ama gel gör ki Beykoz'dan 1,5 saat kadar uzaklıkta. Buradan şunu anlıyoruz : binicilik klüpleri genelde şehir dışında konumlanıyor :) Bu uzun yolculuktan sonra geldiğimiz yer bizi mest ediyor. Açık ve kapalı sahaların olduğu, muhteşem bakımlı ve tüyleri pırıl pırıl atların olduğu bir yer burası. Dahası havuzu, minik bir voleybol plajı, oturmak için koccaman piknik masaları ve hamakları var.

Gelir gelmez aç olmamıza karşın ata bindik çünkü biniş için aldığımız rezervasyon saati gelmişti -ee yolda epey oyalandık burayı bulacağız diye-. Hiç ata bindiniz mi? Gerçekten yani? Meğer ne zor işmiş, ben bilememişim. Ata bindikten sonra şu an ismini unuttuğum eğitmenim olan bayan, tatlı tatlı bana anlatmaya başladı kuralları, terimleri. Atın 3 yürüyüşü vardır : adeta, süratli, dört nala. Adeta en yavaş olanı, diğerlerini tahmin edersiniz. At üzerinde giderken hani biniciler "hop oturup hop kalkmak" deyimini fiziksel olarak yaparlar ya, meğer onu binici kendisi yapıyormuş. Ben sanıyordumki at zıplatıyor adamları :))) Öyle olmadığını totomu kaldırıp indirirken, ve sonrasında 3 gün üzerine oturamazken anladım :) Ama gerçekten inanılmaz bir deneyimdi. mekanın ve atların bunda etkisi büyük. Tabi eğitmen de çok iyiydi. Sakin ve sabırlı. Zaten diğer türlü 10 kez düşmüştüm üzerinden atın. Yahu o kadar yüksekti ki at, merdiven dayasan dayanırdı yani.. Bu arada yine eğitmenimin söylediğine göre bu tarz at çiftliklerinde erkek at bulunmazmış. Dila'nın atları hadım edilmiş. Çünkü erkek at dişisinin peşinden koşar, biniciye hayatı dar edermiş. Böyle işte.. Ha bir de benim bindiğim atın adı "Lucas"tı. Bu biniş sonrası kesin olarak binicilik eğitimi almaya karar verdim. Bir de şu kitabı aldım http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=571014

Üçüncü haftamız yani bu haftasonu seçimler var hepinizin bildiği üzere. Seçimde oy kullanmak için kupon almadım şehir fırsatından. Oy kullandıktan sonra Turkuazoo'ya gidebilmek için kuponum var :) Forum İstanbul'da açılan dev akvaryumun ismi bu. http://www.turkuazoo.com/tr/ Dün akşam "Adını Feriha Koydum" adlı diziyi seyrederken gösterdiler Turkuazoo'yu bu kadar olur :) Çok beğendim, gidince bir post yazdırır gibime geldi.

Şimdi ben uçar kaçar, sonra yine gelir.

--Canım bilokum, sana haziran sonuna bir sürprizim olacak, yani galiba, yani belki, yani sanki..İnşallah inşallah!!!

yeşil eriğim-2

noreply@blogger.com (bebe) — Fri, 20 May 2011 14:00:00 +0000

Ne çok zaman oldu bloga gelemeyeli...Hemen şimdi başlayayım anlatmaya Trabzon'u kaldığım yerden...

Akçaabat'ı anlatmadan önce Sümela için son bir şey diyeceğim. Demiştim ya şöyle bir yemyeşil yer göremedik diye, Sümela buna dahil değil... Sihirli bir yer..Tam Avatar filmindeki Pandora...Ağaçlar yeşil ışıklar saçıyor sanki...Milli park ilan edildiğinden ağaçlara el sürülmemiş, kesmek yasak! Şangır şungur sular akıyor her yerden...Çiçekler, böcekler, kuşlar derken gerçek bir hayal ülkesi yani..Abartmıyorum, gerçekten...

Kaynak

Sümela sonrası şehir merkezine geldiğimizde açlıktan bayılmak üzere olduğumuzu farkediyoruz. Annem ilk gördüğü yere girmeye razıysa da, ben böyle durumlarda baskılara direnirim. Kolundan tuttuğum gibi otobüse sürüklüyorum onu. Belediye otobüsüyle 20 dakikalık bir yolculuk sonrası Akçaabat'ta iniyoruz. Daha gelir gelmez merkezden farklılığı hissediliyor buranın. Refah düzeyi yükseliyor burada. Gözüme ilk çarpan yer "Cemil Usta". Şimdi bile düşünüyorum da ne güzel bir seçim olmuş...Karadeniz'in kenarında yerimize yerleşir yerleşmez, servis "ezme" ile başlıyor. Sonra ayran..Sonra bir leziz köfteler...Yalnız bana kalırsa o bulgur pilavı köfteden daha muhteşemdi! Üstüne ikram olarak verdikleri fındıklı tatlının tadı damağımda şu an...

Şehir merkezine döndükten sonra eskiden adı "Kızlar Manastırı" olan Boztepe'ye gidiyoruz dolmuşa atlayıp. Boztepe, Trabzon'u en tepeden görüp izleyebileceğiniz çok hoş bir yer. Her tarafta çay bahçeleri var. Siz çerezinizi, yiyeceğinizi, oyun kağıdınızı, tabunuzu getiriyorsunuz, onlar da size semaverde çay getiriyor. Doğal olarak insanlar gruplar halinde buraya akın ediyor. Zamanımız giderek azaldığından hızla çayımızı içip eşyalarımızı almaya otele dönüyoruz.

Tüm yazı sırasında kuymaktan hiç bahsetmemiştim değil mi?! Kuymak denilen tereyağı ve peynirle yapılan bu muhteşem şeyi yerinde deneyemeseniz de mutlaka Karadeniz lokantalarında bulabilirsiniz. (İstanbuldakiler için öneri : http://www.nostoni.com/ )

Şimdi fotolar gelsiiin...

. . .

noreply@blogger.com (bebe) — Thu, 28 Apr 2011 16:39:00 +0000

‎..........

Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın
bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda
dolaşacaksın. Aynı mahallede koşacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.
Başka bir şey umma......

(Kavafis)