seyyah oldum... gezerim

Uyuni yolunda

2012-02-25T11:55:00.001+02:00

San Pedro'da ikinci gün

2012-02-24T03:56:00.001+02:00

Bugün flamingo'ları görme, karlı dağlara yanaşma ve dört bin metredeki gölleri görme turunu yaptım. Sabah sekizde hostelden aldılar, akşam beş gibi geri döndük. Rehber dünkü, Jaime. Ömrümde ilk defa 4280 metre yükseğe çıktım.

Tur fiyatı 28 bin pesos artı 5 bin park girişleri.

Son olarak ufak bir köyü gezdik.

Dün herhalde üzümü yıkadığım sudan ishal olmuşum.

O nedenle detayları yazacak durumda değilim. Ileride bu yazıyı düzenlerim.

Yarın Uyuni'ye gideceğim. Biraz halsizim. Gerçi bugünkü yükseklik bu şartlara rağmen etkilemedi. Karadeniz geninden olsa gerek. Ama yarınki daha zor olacak.

San Pedro de Atacama'ya varış

2012-02-23T17:09:00.001+02:00

36950 pesoya mal olan Salon Cama otobüsün geniş koltuklarında uyuyarak geceyi geçirdim. Bir ara denize bayağı yakın gittik. Dalgalar neredeyse otobüse ulaşıyordu, ama neresi anlayamadım. Sabahın ilk ışıkları ile gerçek çöle varmıştık. Daha önce görülen çalı çırpıda kalmamış, sadece çıplak toprak, uçsuz bucaksız uzanıyordu. Bir kaç yerde maden tesislerinden geçtik. Yol kenarlarında ufak mezarlar görünüyor. Bu bir çok ülkede var. Kaza olan yere haç falan bir işaret koyuluyor. Burada mezar anıtı gibi bayağı süslemişler. Bir tanesi bayağı büyüktü, profesör bilmem kim yazmışlardı.

İki saat gecikme ile saat on buçukta San Pedro de Atacama'ya vardık. Köy çölde yeşil bir vaha, girişinde bir hoşgeldiniz tabelası var, altında da nüfus 2002 sayımına göre 1938 yazıyor. Ve orada asfalt yol bitiyor. Otobüs garajı hemen kasabanın girişinde.

San Pedro Backpackers hostel, bilmeyen için bayağı karışık bir yerde. İlk sapakta yanlış sapmışım. İkinci sapakta sorduğum bisikletli ise "ben sahibiyim" dedi. Burası hostelworld payı hariç sekiz bin pesos. Diğer merkezi yerler daha pahalı idi. Gerçi hostelworld'den rezerve yaptırmadan ucuz ve merkezi bir yer bulunurdu ama alıştım, garanti olsun diyorum.

Hostele varınca turlar hakkında bilgi aldım. Sonra beş dakika uzaklıktaki merkeze gittim. Merkez dediysem üç beş tane cadde, restoran, acente, döviz bürosu.. Vaktiyle buranın yerli bir halkı varmış. Hepsi yerlerini turizmcilere kiralamış ya da satmış. Köy pratik olarak sadece turizmden geçiniyor.

Burası tam bir mahrumiyet bölgesi, rakım 2500 metre. Yiyecek içecek pahalı. Süpermarket yok. Bakkallar var. Köyde önce 5500 pesoya karnımı doyuruyorum. Bugün lüks takıldım, domates çorbası, biftek, yanında bol patates, dondurma ve pisto-limon. Pisto Şili'nin sert içkisi, bir kadehle hafiften kafayı buldum.

Sonra geçen haftalar buradan geçen Varuna gezgincilerinin söyledikleri acentaya bakıyorum. İndirim yok diyorlar, o zaman az biraz pahalı olsa da turları hostelden almaya karar veriyorum.

Ay Vadisi turu öğleden sonra üçte başlıyor. Hostele varır varmaz resepsiyoncu kız telefon ediyor. Minibüs on dakika sonra geliyor. Bu tura sekiz bin peso verdim. İki bin peso da vadiye giriş parası. Bu vadide tuz çökeltileri kayalara karışmış, ay yüzeyi gibi görüntü oluşturuyorlar. Bir taraf kayalık, bir taraf kumluk. Yani anlayacağınız ilginç doğa şekilleri.

Geçen haftalarda buralarda tarihte görülmemiş yoğun yağışlar oldu. Bilindiği gibi Atacama çölü dünyanın en kuru çölü. Hala bazı sektörlere girilemiyor. Bu Şili İspanyolcasında, mahalle, bölüm, bölge türü yerlere "sector" diyorlar. Bu nedenle tuz mağaralarına giremedik. Tur kısa kesildi. Güneş batışından önce döndük. Tur almayanlar bisiklet kiralıyor. Bu çöl sıcağında bana pek akıl kârı bir iş gibi gelmedi ama epey bir bisikletli vardı. Sonra gittiğimiz Ölüm vadisinde acayip bir rüzgar vardı. Zaten burası uzak bisikletliler buraya gelmemişti. Son olarak yüksek bir yerden vadiyi görmeye gittik. Tüm yükseklik korkumu yenip kayanın ucuna, az biraz gittim. Rehbere fotoğraf çek dedim, hepsini flu çekmiş. Oradan da köye döndük.

İlk gün için bu tur iyi oldu, yarın tam gün bir tur var ona gidiyorum. Bir sonraki gün de Uyuni, yani Bolivya'ya geçeceğim.

Coquimbo'da tekne turu

2012-02-22T03:02:00.001+02:00

Dün gece saat on ikiye doğru bir titreme, üşüme.. hemen yatağa gittim, battaniye falan. O ana kadar "oh ne iyi kızarmadan güneşlendim" diyordum ama sırtımda sızılar başladı. Sanırım hafiften güneş çarpması oldu. Plaj sürekli rüzgârlı olduğundan anlaşılmıyor ama güneş fena yakıyor. Elli derece güneş kremi sürmeme rağmen...

Bugün, San Pedro de Atacama otobüsü akşam altıda çıkıyor. Elqui vadisi turunu da kaçırdım. En iyisi yine Coquimbo'ya gideyim, bir tekne turu varmış onu yapayım dedim.

Geçen yazmıştım, buradan bir numara direkt oraya gidiyor. Şehir merkezinde indim. Limanı sordum. Gösterdiler.

Limanda baktım bir balık pazarı var, önce pazarı gezdim. Pazarda deniz ürünleri içlerini bin pesoya kase ile satıyorlar. Bakarken birisi, süper dene, dedi. Ben de çiğ mi, haşlanmış mı demeden bir deneyeyim dedim. Ama kaselerin hepsinde taze kişniş vardı. Satan kadın, istersen sana bir tane sade yaparım dedi. Artık, karides, istiridye, midye ve adını bilmediğim envai çeşit deniz ürününü plastik kaseye doldurdu. Üzerine bol zeytinyağı, limon suyu, sarmısak sosu döktüm. Ekmek de var. Sadece kişnişli sosu denemedim.

Şimdi Carlos geldi ona sordum, kimisi haşlanmış, kimisi de limon suyunda terbiye ediliyor dedi. Burada yemek olayında "ceviche" çok geçiyor. "Seviçe" okunan bu şey limon suyunda terbiye edilip çiğ yenilen deniz ürünleri. Aslında bu tür şeyleri çiğ yemek büyük tehlike ama bazen deneme duygusunu engellemek imkansız oluyor.

Sonra tur teknelerine yanaştım, 2500 pesos. Elinde megafonla birisi hem bilgi veriyor hem de milleti eğlendirmeye çalışıyor. Çünkü turda pek bir şey yok. Bir saat denizde dolaşma, sadece bir kayada deniz aslanları var. O nedenle amcam korsanlardan falan bahsedip olayı heyecanlı hale getirmeye çalışıyor.

Coquimbo, sakin şu demekmiş. Çünkü doğal liman korsanlara sığınak işlevi görüyormuş. Serena, Şili'nin ikinci şehri imiş. O kadar. Coquimbo şehrinde uzaktan üç tane önemli yapı gözüküyor. Milenyum haçı, Dünya kupası oynanan stad, ve Fas kralının yaptırdığı cami. Geçen, Santiago'da bir kadın, içeri girmesine izin vermediklerini söylemişti. Ben de Türkiye'ye gel girersin dedim.

Tekne turundan sonra Serena'ya varınca, aşağıda indim. Artık yolları öğrendim. Plaza de Armas'ı, katedrali gördüm. Bu "armas" silah alanı, galiba tüm şehirlerde var. Oradan Recova pazarının arkasındaki daha büyük süpermarkete gittim. Yok, iki tane hangar gibi süpermarkette üzüm satılmıyor. Üstelik üzüm, şarap bölgesindeyiz. Kapadokya'da patates bölgesidir. Otellerde patates bulunmaz. Onun gibi. Neyse, dışarıda bir manavda satılıyor da aldım biraz.

Bir kuruyemişçi de kayısı ve incir "turco" vardı. Fotoğrafladım.

Şimdi hostelde otobüsü bekliyorum...

La Serena, plajda bir gün

2012-02-21T02:51:00.000+02:00

Bu sabah da dün gibi bulutlu başladı yine öğlene doğru gökyüzü tamamen temizlenerek pırıl pırıl oldu. Aralık, ocak ayları tam güneşli, şubat ayı da böyle olurmuş.

Öğlene kadar vakit oda değiştirmek, hostelin bozuk modeminin yerine aldıklarını konfigüre etmek, lokerin menteşesini monte ile geçti. Öğlen, yarınki tur için uğradığımda beni saat beş buçuğa terminale bırakmalarının imkansız olduğunu söylediler, zaten ben yemekteyken hosteli aramışlar. Dünkü eleman acemiymiş, yanlış bilgi vermiş. Sağlık olsun, bugün tura giden Carlos'a sordum. Eh idare eder dedi. Ama oralara turla değil, geniş zamanda arabayla gitmek daha iyi olur diye de ekledi.

Ben de böyle olunca öğleden sonra plaja gittim. Bir güzel kızardım. Ama saat altı gibi soğuk yapmaya başlayınca geri döndüm. Bugün Pasifik Okyanusunun soğuk ve azgın dalgalarında daha çok oynaşıp keyif yaptım. Geçen yıl bu vakitler, Tayland'da, yine böyle uzun bir plajda güneşin batışını seyrediyordum. Şimdi buradayım. İnsanoğlu kuş misali diye derin düşüncelere daldım. Bir de ufak bir plaj gözlemi, Şilili hatunlarda genç, yaşlı "bel" yok. Kalçalar sanırım yeşil doğa gibi And dağlarını aşamamış.

Plajdan dönerken berberler sokağından geçtim. Gördüğüm kadarıyla tüm berberler kadın. Belki erkek de vardır ama ben görmedim. Bir de hepsi unisex, akşam bir tane boş yakaladım, ücret makineyle saç kısaltmak, on lira.

La Serena ve Coquimbo

2012-02-20T05:05:00.000+02:00

Ağustos ortası Antalya'ya gitsem, fırtına çıkar denize giremem. O nedenle, sabah bulutlu bir güne uyanınca hiç şaşırmadım. Salonda oturan bir adamla konuşmaya başladık. Resepsiyoncu çocuğun babası imiş. Burası hep böyledir, merak etme. Öğleden sonra güneş çıkar dedi.

Kahvaltıdan sonra, önce burada kalış süremi bir gün daha uzatıp üçüncü geceyi de ödedim. Sonra bir kuadra ötedeki Tur-Bus yazıhanesinde gittim. Çarşamba akşamı için San Pedro de Atacama'ya bilet aldım. Burada çoğu otobüs şirketi Calama'ya kadar gidiyor. İnsanlarda sanki San Pedro'ya otobüs gitmez gibi bir şey oluşmuş. Yatak komşum Carlos o nedenle Tur-Bus'dan Calama'ya bilet almış. Değiştirmek istedi, olmadı.

Bilet işini de hallettikten sonra hostele arka yoldan, pazar yerinden dönerken Elqui Vadisi turu satan birini gördüm. Hostelden 4000 pesos daha ucuz, 18000 pesos. Çarşamba, saat beş buçukta beni terminale bırakırmanız şartıyla katılırım dedim. Tamam dedi.

Gerekli işler bitti, şimdi güneşin çıkmasını beklemek kaldı derken, yatakhane arkadaşlarım İspanyol Carlos ve Şili, San Pedro'dan Fransisco Coquimbo'ya gitmeye karar vermişler. Ben de onlara takıldım. Şilili eleman buralara bir çok kez gelmiş, bir nevi bize rehberlik yaptı.

Hemen yakındaki, ana cadde, Fransisco de Aguirre'den kalkan, 1 numara, "Directo, Parte Alta" yazan minibüs beş yüz pesoya 3. Milenyum Haçına kadar gidiyor.

Bu haç yüz elli metre rakımdaki bir tepeye dikilmiş, 93 metre yüksekliği var. Asansörle haçın kollarına kadar çıkılıyor. Yani yaklaşık 220 metreye. Aşağıda ise on beş kilometrelik plaj. Sanırım Rio de Janeiro'yu taklit etmeye çalışmışlar.

Haça çıktık, sonra yine aynı hattan minibüs yani mikro ile Coquimbo'nun merkezine indik. Burada Barrio Inglés özelllikle geceleri çok hareketli oluyormuş, bir de Casino varmış.

Öğlen oldu acıktık, bizimkiler ev yemekleri yemek istediler, bir lokantaya oturduk. Ben balık tava dedim. Çünkü baş belam taze kişniş buralarda da oldukça revaçta, sulu yemeklere serpilmiş durumda. Sonra "pastel de choclo" istedim, yani mısır pastası. Aslında pasta deseler de bir tür kıymalı kiş, ama üstünü örten mısır tatlı, olmuş pasta. Yemesi biraz zor oldu ama başardım.

Yemekten sonra güneş tamamen yüzünü gösterdi. Carlos, Tenerifeli olduğu için plaj ona çekici gelmedi. Serena dönüş minibüsü plaja yakın bir yerde iken Şilili eleman da indi. Ben de güneş kremi, havlu vs. olmadığından hostele döndüm. Bu sırada iki yerde yangın çıkmış. Onları seyrettim. Sonra, hostelden malzemeleri aldım. Şililinin söylediği "faro" yani deniz feneri minibüslerinin geçtiği yere doğru yürüdüm. O sırada millete minibüsün nereden geçtiğini sorarken bir colectivo yani taksi dolmuş durdurdular, altı yüz pesos, minibüsün iki misli, ama binmiş bulundum.

Aslında plaja gitmek için bunlara binmek gerekmiyor, mesafe üç kilometre kadar. Zaten minibüsün geçtiği yer, yolun yarısı. O nedenle dönüşü yürüyerek yaptım.

Plaja indim, deniz fenerinden sola epey bir yürüdüm, sonra geri döndüm. Kameranın olduğu torbayı cankurtarana emanet edip kendimi Pasifik Okyanusunun soğuk sularına bıraktım. Sonra plaja pareomu serip bir güzel kızardım. Güneş batınca da hostele döndüm.

Böylece Giresun'un Karadeniz kıyılarından Hint, Çin, Maçin, Atlantik, Pasifik okyanuslarına tüm denizlerde ıslanmış oldum. Çok mutluyum :)

Karadeniz demişken, sonradan haritada gördüm. Coquimbo'da bir mahallenin sokaklarına deniz isimleri vermişler. "Mar Negro", Karadeniz ve "Egeo", Ege sokaklarının fotoğraflarını çekmek isterdim ama artık çok geç.

Serena yolunda

2012-02-19T03:56:00.000+02:00

Santiago'ya ilk ayak bastığım Alameda otobüs terminalinin hemen bitişiğinde, Şili'nin iki büyük firması Tur-Bus ve Pullman'ın özel terminalleri var. Metro durağı Universidad de Santiago. Bunların haricinde şekilde iki tane daha terminal varmış.
Şimdi otobüste giderken Santiago'da edindiğim bir kaç izlenimi belirteyim. And dağları Şili'yi sadece coğrafi olarak diğer Latin Amerika ülkelerinden ayırmıyor, kültürel olarak da ayırmış durumda. Çalışma saatleri, kurallar falan, daha önce yazdığım gibi Arjantin, Uruguay, Paraguay'dan çok Türkiye'ye benziyor. İnsanların karakterleri, davranışları da. Konuştuğum bazı insanlar kendilerini daha Avrupalı, Alman geçmişle özdeşleştiriyor. Mesela Arjantin'de İtalyan etkisi, doğal olarak Latin kültürü daha çok net gözüküyor. Birisi konuştuğu dilin İspanyolca değil, Şilice olduğunu bile iddia etti. Sözlüğü bile var dedi. Bir kaç kelimeyi değişik kullanınca malesef yeni bir dil olmuyor, yoksa benimle anlaşamaması lazımdı. Neyse, telefonda bizim gibi "alo" demeleri, otobüste bavulları muavininin alması, zorla emniyet kemerini bağlatmaları, otobüslerin Mercedes olması bile onları diğer Latin Amerika ülkelerinden ayırıyor. Şimdiye kadar Marcopolo'dan başka otobüse binmemiştim.
Şimdi aklıma geldi, ufak bir anekdot,onu da yazayım. Geçen yaşgününde bir kız, gümrükte çalıştığını, son zamanlarda Türkiye'den otomobil geldiğini, çok şaşırdığını söyledi. Ben de bizde epey bir üretim olduğunu falan anlattım. Mesela Honda Civic geliyormuş. Birisi ilanlarda yüzde yüz Japon diyorlar dedi. Neyse, kız bir de şeye şaşırmış. Bizimkiler konteynerlere otomobilleri eğik koyup dört tane sığdırıyormuş. Diğer ülkelerden böyle gelmiyormuş. Ben de Türklerin kafası çalışır bu işlere dedim, ne diyeyim..
Saat, öğleden sonra, üç buçuk, yolu yarıladık sayılır. Muavin, Serena'ya saat yedi gibi varacağımızı söylüyor. Solumuzda Pasifik Okyanusu, kuzeye doğru gidiyoruz. Toprak çölleşmiş,sadece kaktüsler var. Zaten Santiago'dan çıktığımızdan beri, bir kaç şarap bölgesi dışında pek yeşil görmedik. Tipik bir bozkır görüntüsü. And dağları Pasifikten gelen rüzgarları süzerek yeşili Arjantin tarafına, çorak toprağı Şili'ye vermiş. Yol boyunca plaj köyleri gözüküyor. Bungalowlar burada da moda. Mola yerlerinde arabaları ile park etmiş epey insan var. Yaz tatili ve pazar günü olunca normal. Sık sık paralı yol ücreti için duruyoruz. Geçişler ucuz sayılmaz, normal otomobil on lira, otobüs otuz lira kadar. Uzun bir tünelden geçtik, iki misli idi.
Bir kaç küçük kasabadan geçtikten sonra akşama doğru nefis bir deniz manzarası ve büyük sayılabilecek La Serena'ya vardık. Bir taksiye atlayıp Aji Verde hostele yerleştim. Bu aji lafına Güney Amerikada çok rastlanıyor. Benim fikrim bizim acı'dan geldiği, çünkü Aji, biber demek. Turco'lar zamanında gelmiş olmalı.
La Serena ilk izlenim olarak hoş bir yer, hemen bir gün daha fazla kalmaya karar verdim. Yakındaki süpermarketten yiyecek bir şeyler ve litrelik bir bira aldım. Çatıdaki hamakta, kuzey haçı takım yıldızına bakarak birayı içtim. Hostel tam klasik, bir hostel. Resepsiyona bakan Alman çocuk iki ay Bakırköy'de Türk arkadaşının yanında kalmış. Günaydın dedi. Akşam olmasına rağmen, günaydın ile karşılık verdim. Yarın plaj günü...

Santiago, üçüncü gün

2012-02-18T14:29:00.000+02:00

Bugün aslında kuzeye doğru gitmek istiyordum. San Pedro'ya hemen gitmeyeyim, arada bir mola vereyim dedim. Çünkü kuzeyde olağandışı yağmurlar var ve bir çok yolun kapalı olduğu söyleniyor. Kardeşi acentacı bir kız bir haftadır turlar çıkmıyormuş dedi. Bir de Pasifik okyanusunda denize girmek gibi ufak bir takıntım var ve buradaki insanlar La Serena'ya gitmemi tavsiye ettiler.
Dün bu amaçla hostelworld'e bakınca, hafta sonu olduğundan olacak kalacak yer bulamadım. Böylece pazar gününe rezervasyon yapıp, bir gün daha Santiago'da kalmaya karar verdim.
Sonra gidip Tur Bus'dan 16 600 pesos'a otobüs biletini aldım. Santiago'da merkezde kalanlar için söyliyeyim, otobüs bileti için terminale gitmeye gerek yok. Universidad de Chile metro qdurağının en alt katında Tur Bus ve Pullman Tur otobüs şirketlerinin satış ofisi var.
Dün öğlen bu işleri bu şekilde halledince bugün yani Cumartesi günü kendime yapacak meşgale aradım. Önce Varuna gezgin ekibinin yazdığı şu Atatürk anıtına uğramaya, sonra terminale gidip, oradan meşhur Valparaiso sahil kasabasına gitmeye karar verdim.
Atatürk anıtı kolay oldu. Metro ile on durak gidip Alcantara'da indim. Sol taraftan çıkıp biraz yürüyünce parkı gördüm. Bir fıskiyeli havuzun hemen önünde ufak bir yazıt.
Sonra aklıma metrodan otobüse geçilince bedava olduğu geldi. Metro ile geldiğim hattan terminale kolayca dönülmesine rağmen otobüs durağında bulunan bir çifte terminale buradan otobüs geçer mi diye sordum. Tüm otobüsler geçiyor dediler.
Bu uzun hatta zaten metro var, bir de altı tane değişik hattı buradan geçirmenin ne anlamı var. Herhalde bunların trafik sıkışıklığı problemi yok. Bitiş noktasından dağıtımı yap, daha kolay. Neyse ilk gelen otobüse, ki burada mikro diyorlar, bindim. Colectivo ise dolmuş, galiba Arjantin'de de otobüse bunu söylüyorlardı.
Burada belediye otobüslerine satıcılar falan biniyor, bu sefer bir palyaço peydah oldu. Adam komik değil, bir de üstünde ciyaklayıp duruyor. Daha kahvaltı yapmamışım sesi resmen midemi kazıyor. Sonunda çocuğun biri ondan korktu ağlamaya başladı da sesini kesti.
Terminale gelince önce bir şeyler yedim. Sonra fiyatı uygun olan, 4500 pesos, Pullman seyahatin kuyruğuna girdim. Gelecek otobüs saat iki de imiş. Geç olur diye diğer şirketlere baktım. Ama haftasonu olduğundan terminal ana baba günü. Arada çığırtkanlar var, Valparaiso, 8000 diyorlar. Baktım olmuyor bir hesap yaptım. İki otobüsü ile de gitsem, bir iki saat gezer, orayı da görürüm, vakit geçer dedim.
Tekrar o uzun kuyruklardan birine girdim. Sıra gelince ancak beş otobüsüne yer var dediler. Ben de tekrar belediye otobüsü ile eve döndüm. Bu arada iki saat geçtiğinden 580 pesos karttan düştü.
Eve gelince Maria, annesi ile La Vega'da yemek yiyeceğini söyledi. Beni de davet etti. Valparaiso olmadı, oraya bari gideyim dedim. La Vega'da yemek pek başarılı değildi. Maria ve annesi, buraya zengin fakir herkes gelir falan dedi ama bana kalsa asla burada yemezdim. Zaten annesi de sonradan haftasonu diye ipini koparan gelmiş, hafta arası gelirim burası böyle olmaz deyince, ben Perulular mı, diye sordum, o da ırkçılık falan zannedersin diye söylemek istemiyordum dedi. Maria, het ne kadar burayı çok beğense de, bence midesini bozan virüsü kesin buradan kapmıştır.
Sonra beni şehrin hemen dışındaki evlerine davet ettiler. Senede bir gün yapılan buraya has bir festival varmış. Ama sonra baba evlerinde kalmam lazım, ertesi gün gidiyorum. Bir de aile ortamları oldum olası beni sıkmıştır. Ben en iyisi eve döneyim, bir siesta yapayım dedim. La Vega'dan yürüyerek eve döndüm. Eminim bayağı tipik bir olayı kaçırdım ama yapacak bir şey yok. Yarın gidelim şu La Serena'yı da bir görelim.

Santiago, ikinci gün

2012-02-17T04:16:00.000+02:00

Bugün kararlı bir şekilde turistlik yapmak için evden erkenden çıktım. İlk olarak Plaza Armas'a kadar yürüyüp yeşil hat ile Quinta Normal'a gittim. Burada büyük bir park var. Parkın içindeki Doğa Müzesi kapalı imiş, ben de parkta şöyle bir tur atıp asıl görmek istediğim, hemen parkın karşısındaki Memorial Müzesine yöneldim. Bu müze yeni olduğu için rehber kitaplarda, haritalarda bahsedilmiyor.

Yazılarından anladığım kadarıyla geçen hafta burada olan Varuna gezgin ekibi, Allende müzesine gitmiş, kapalı olduğundan geri dönmüşler. Bence aslında asıl görülmesi gereken bu yer. Bir kaç sokak yakında. Eski sosyalist başkan Michelle Bachelet zamanında açılmış. Şimdi eve gelen arkadaşım Maria, belediyenin verdiği haritada olmamasını "siyaset" olarak nitelendiriyor.

Bu anı müzesi Gerçekleri Araştırma Komisyonun Pinochet diktatörlüğü zamanındaki olayları araştırması sonucu elde edilen bulguları sergilemek ve o dönemi yeni nesillere aktarmak için kurulmuş. Girişte değişik ülkelerden bu çeşit komisyonların yayınladığı sonuçlar da sergileniyor. Almanya bile var ama tahmin edebileceğiniz gibi, Türkiye pirû pak tertemiz bir ülke olduğundan bu konuda bizden bir şey yok.

Özellikle, Allende'nin son anlarının, son konuşmasının olduğu giriş bölümü çok etkileyici. İşkenceler ile ilgili bölümler insanoğlunun bazen ne kadar insanlıktan çıkabileceğini gösteriyor. Şimdi, yıllar sonra o insanlık dışı eylemleri yapanların bunu basit çıkarlar, bir hiç uğruna yaptığını görmek daha acı. Bu durumların dünyanın bir çok bölgesinde başka biçimlerde tekrar ettiğini bilmek ise daha da acı.

Memorial'dan ayrıldıktan sonra metro ile tekrar merkeze döndüm. Bellas Artes'de inip müzeyi gezdim. Oradan, Santa Lucia tepesine çıktım. Bu bölüm öğle sıcağında biraz zor oldu ama turistlik görevini tamamlamak uğruna katlandım.

Sonra bu kadar yeter diyerek Allende'nin son mücadelesini verdiği Moneda Sarayı tarafından yolu biraz uzatarak eve döndüm.

Evde biraz dinlendikten sonra yine çıkıp biraz akşam, iş çıkışı ortamını görmek için merkezde dolaştım.

Eve döndüğümde Maria da geldi ve yeni bir doğum günü var dedi. Okuldan bir arkadaşı imiş. Üç kez metro değiştirerek benim için şehir dışı, Maria için merkez olan bir mahalleye gittik. Sonradan Google Maps'ten ölçüm, merkeze uzaklık on iki kilometre imiş. Yani Taksim - Bakırköy arası gibi.

Tek atlı ufak avlulu bir ev, daha çok aile ortamı, ızgaralar falan yapmışlar. Pisco, Şilinin milli içkilerinden, 35 derece, Cola ile karıştırıp, Piscola diyorlar. Burada gezmeyi seven bir teyze ile muhabbet ettik, bana Şili yakın tarihi ile ilgili bir sürü şey anlattı. Gece iki gibi çıktık. Şansımıza hemen bir otobüs geldi. Bizi Moneda Sarayına kadar götürdü. Oradan kalan kısa mesafeyi taksi ile gittik. Maria her ne kadar, güvenli, bir şey olmaz, dese de sürekli tetikte durmasından, sağı solu kollamasından, durumun öyle olmadığı anlaşılıyor. Zaten konuştuğum herkes önce bu konuyu açıyor. Santiago güvenli dense de, insanlarda genel bir tedirginlik var.

Santiago, ilk gün

2012-02-16T04:16:00.000+02:00

Evde kalıyorum ya, öğlene kadar olan zamanı çamaşır yıkayarak, Internet'te dolaşarak geçirdim. Kaldığım bina, 29 katlı, çatı katı barbekü yapanlara ayrılmış yeni bir bina. Maria'nin evi 14. katta, elli metrekare kadar. Oturma odasından biraz feda etmişler, bir yatak sığacak kadar ikinci bir oda çıkmış. Bence kullanım açısından iyi olmamış ama benim gibi misafirler için iyi. Ben olsam böyle stüdyo evde, mutfağı açık yapar, bu odayı da salona katardım. Neyse bu modern, şirin merkezi,dairenin fiyatı bizim paramızla yüz on bin lira, kira getirisi, altı yüz elli lira kadarmış. Sao Paulo'da benzer yerler üç bin lira idi.
Bedava Internet sadece giriş katında.Burada, üstten kapaklı çamaşır makineleri ve kurutma makineleri olan bir çamaşırhane de var. Resepsiyondan dört liraya jeton alınıyor. Önce deterjan, sonra çamaşırlar koyuluyor, sonra kapağı kapatılıp jeton ile çalıştırılıyor. Program olarak, soğuk, ılık, sıcak vs. var. Yarım saatte yıkıyor. Bahçe ise binanın gayet büyük bir havuzu var.
Maria, tatilde ufak bir gıda zehirlenmesi geçirmiş, o nedenle işe gitmiyor. Öğleden sonra bana eşlik edebileceğini söyledi. Çıktık, yaya caddesi olan Paseo Bulnes'ten yürümeye başladık. Caddenin sonunda Palacio de Moneda gözüküyor. Allende'nin ölene kadar mücadele ettiği meşhur bina. Burayı geçince şehrin bir anlamda gerçek merkezi başlıyor. Geniş caddeleri, alış veriş merkezleri, pasajlar, yaya alanları, modern ve eski mimari binaları ile tipik bir Avrupa metropolü görüntüsü. Pasajlardan birinde Bosphorus isimli nazar boncuğu vs. Türkiye'den ürünler satan bir dükkana da rastlıyorum.
Sonra, turizm ofisi, tarihi Postane, Milli Tarih Müzesi, Katedral vs. gibi önemli binaların bulunduğu, satranç oynayanların özel bir alanı olduğu Plaza de Armas'tan ilerleyip Mercado Central'e geliyoruz. Burada deniz ürünleri satılıyor, aynı zamanda balık restoranları var. Bu pazarı geçince yeni yapılmış, alt katında daha çok sebze, meyve satılan Mercado de Abastos var. Onun arkasında da Maria'nın favori yeri La Vega pazarı. Bunun da ortası ufak restoranlar. Ama gözüm burayı pek tutmuyor, bir şeyler yemek için Mercado Central'e dönelim diyorum. Orada nispeten ucuz bir balık lokantası buluyoruz. Maria hastalık nedeniyle sadece balık çorbası içiyor, ben de püre eşliğinde ızgara balık yiyorum. İki kola falan hesap otuz lira kadar tutuyor. Balık, corvina diye bir şey, eh işte, ama bu paraya bu kadar. Zaten bu büyük okyanus balıklarının pek tadı olmuyor.
Yemekten sonra buranın en meşhur müzesi Museo Chileno de Arte Precolombino'yu ziyaret edecektim ama kapalı imiş. Bu aralar önemli müzelerin hemen hepsi restorasyon dolayısı ile kapalı.
Müze olmayınca Katedral'e girdim, oradan yürümeye devam edince Maria'da bana eşlik etmeye devam etti. Bellas Artes müzesine doğru yürüdük. Burası bohem mahalle, özellikle Lastarria caddesinde gayet şık restoran, kafeler var. Sonrası yine bu caddelerden yürüyerek eve döndük. Yani Lonely Planet'in çizdiği yürüme turunu fazlası ile yapmış olduk.
Akşam yemek için sabah yürüdüğümüz Bulnes caddesindeki meşhur ufak empanadacıdan, yani böcekçiden bir çift börek aldım. İki börek 1800 pesos, altıp buçuk lira, ki daha sonra, akşam ancak birini yiyebildim. Öbürü kahvaltıya kaldı.
Sonra mahallenin büyük süpermarketine gittik. Fiyat analizleri yaptım. Sonuç, Şili ile Türkiye arasında ekonomik olarak bir benzerlik var. Yaşam standartı hemen hemen aynı. Özellikle orta sınıf açısından. Sebze, meyve bizden biraz daha ucuz gibi o kadar.

Mendoza'dan Santiago'ya

2012-02-15T15:24:00.000+02:00

El Rapido'nun Mendoza - Santiago servisinden selamlar. Bu cep telefonu ile blog yazma olayı bayağı kolaylık oldu. Boş bulduğum her zamanda bir şeyler ekliyorum. Mesela restoranlarda.. Bu Güney Amerika ellerinde, en basitinden bir şey yemek için ayrılacak süre bir saat. Bugün acele bir şeyler yemem gerekti, cesaret edip bir yere oturmadım. Garsonun sizle ilgilenmesi en az on dakika. Sonra yemeğin gelmesi ise yarım saat. Bu durum vakit geçirmek için iyi ama acil durumlarda sıkıntı yaratabilir. Onun da çözümü, sosisciler ya da sokak hamburgercileri.

Şu an Şili yolunda, Mendoza'nın uçsuz bucaksız üzüm bağlarının olduğu bölgeden geçiyoruz. Arjantin'in şarapcılıkta kullandığı temel üzüm cinsi "Malbec". Şehir çıkışında bir de heykeli var, Malbec yaprağının.

Şimdi otobüste sandviç verdiler, her serviste değişik. Bu iyi oldu.

Bu sabah, duş vs. gibi detaylardan sonra, önce kahvaltı için resepsiyondan jeton alarak güne başladım. Bu Savigliano hostelin kendine has "kuralları" var. Kahvaltı için krosan ve kahve makinesinden jetonla sadece bir kahve hakkın var. Check-out yaptıktan sonra odada bulunan lokeri kullanamıyorsun, illa koridordakine taşıman lazım, oda boş, olsun, kural var. Tuvalet de aynı şekilde, sadece resepsiyondaki tuvaleti anahtar isteyerek kullanıyorsun. Üstelik bunları kullanabilmek için ya otobüs biletini onlardan alıyorsun ya da iki pesos veriyorsun. Ama elemanlar iyi çocuklar, yardımcı olmaya çalışıyorlar. Otobüs biletinde sorun yok, terminal ile aynı fiyata satıyorlar. Gerçi uzun süre Arjantin'de kalacaklara plataforma10.com'a üye olmalarını öneririm.

Loker mevzuna dönersek, bunlar bildigimiz dolaplar, genelde büyük sırt çantası sığıyor. Sen de kendi asma kilidin ile güvenliği sağlıyorsun. Gerçi çoğu eften püften, açmak isteyen bir şekilde açar. İsmini söylerken aynen yazdığım gibi söyleyeceksiniz. İngilizce biliyorum, bu lokır, (locker) okunur, İspanyolca biliyorum, buna "consigna, caja fuerte", denir derseniz, anlamıyorlar.

Neyse dönelim bu güne, hostelle işlerimi hallettikten sonra öğlene kadar ne yapabilirim dedim. Parka gidebilirsin dediler. San Martin parkı, (burada her yer San Martin), neredeyse şehirle aynı büyüklükte. Parka varmak için yaklaşık bir saat yürüdüm. Göl kenarında bir tur attım, sonra da hostele geri döndüm. Sırt çantamı yüklendim. Alt geçitten karşıya terminale girdim.

Bu Mendoza'da daha fazla kalınabilirdi. Dört bin metreye çıkılan bir dağ turu, rafting vs. gibi aktiviteler varmış. Ama ben her zaman olduğu gibi bunları geç öğrendim. Beni tanıyanlar çok planlı programlı olduğumu düşünüyor ama bu gezi sırasında tembellikten iki sayfa Lonely Planeti bile okumuyorum. Bu nedenle çoğu şeyi gitme kararı alınca fark ediyorum. Bir yere varınca hep burada biraz kalayım, ne var ne yok bir özümseyeyim diyorum ama olmuyor, olamıyor. Artık bir dahaki sefere.

Otobüs'e binerken iki tane form verdiler. Bakalım sınır geçişi nasıl olacak. Şimdiye kadar her geçişte değişik bir sistem vardı.

Otobüslerde muavin olsa da bagaj yükleme ve boşaltma işini terminallerin hamalları yapıyor. Karşılığında da bir bahşiş veriliyor. Önceleri olayı anlamamıştım. Şimdi bu durum için iki pesoyu hazır bulunduruyorum. Yüküne göre beş, on vereni, Avrupalılar gibi vermeyeni de gördüm.

Otobüs saat birde kalktı, akşam sekizde orada olacakmış. Şu an And dağlarını geçiyoruz, Torosları geçer gibi bir durum. Bir göl, baraj olmalı, artık kullanılmayan demiryolunun tehlike arz eden köprüsü, yolu takip eden nehir, tipik manzaralar.

Şu an saat 15.11, Upsallata diye bir yerde terminale giriyoruz. Etrafta bir sürü restoran, hatta casino bile var. Pansiyon, çadır, ekipman kiralık ilanları, turistik rota haritaları görülüyor. Burası dağcılık turizmi merkezlerinden olmalı.

16.30'a doğru girdiğimiz gümrükten bir saat sonra ayrıldık. Arjantin ve Şili yanyana iki gişe yapmışlar. Birinden çıkış alıp öbüründen giriş yapıyorsun. Ama Kanadalı bir kızın ve Amerikalı bir çiftin bunu anlaması biraz zor. Şilili memur kızı fark etti de geri çağırdı, Amerikalılar da bunu görünce olaya uyandılar. Biz pasaportları damgalatırken hamallar bagajları X-ray'den geçirdiler. Şüpheli iki bagajın sahipleri çağrıldı. Sonra el çantalarını X-ray'den geçirdik. Şili'ye bal, sebze, meyve, tohum, et ve süt ürünleri, özgün hediyelik eşya sokmak bildirime tabi. Hepsini anladım da Afrika'dan alınmış maska niye bildirim isteniyor onu anlamadım. Bir de sağa sola, ulusal bir gururla, nereli olduğun fark etmez, burası Şili, bildireceksin yazmışlar. Benim sırt çantasında şarap vardı, ona bir şey demiyorlarmış.

Şili'ye girer girmez inişe geçtik. Ben böyle döne döne inen çok yer gördüm ama böylesini görmedim. Bizim Torosların en dik inişinin üç beş katı. Bu inişi araştırıp yazacağım, dünyada benzerinin olduğunu sanmıyorum. Zigana falan yarısı kadar bile değil.

Saat sekiz buçukta Santiago'ya vardık. Terminalde beni Buenos Aires'de tanıştığım Maria karşıladı. Burada onun evinde kalacağım. Gayri resmi olarak ilk couchsurfing'im olacak.

Santiago'da ilk olarak ulaşım kartı Bip! aldım. Metro ve otobüslerde geçiyor. Yoksa otobüse binmek için tam bozuk para azım. Bir de burada ulaşım pahalı sayılır. Tek sefer iki buçuk lira kadar. Bu kartla ilk sefer ödemeden sonra iki saat içinde üç seyahat ücretsiz. Kart dört lira kadar, sonra para yükleniyor.

Gece Maria'nın bir arkadaşının yaş günü varmış. Plaza Italia'da taraflarında barlar bölgesi olan bir yere gittik. AVM tadında bir sürü bar, restoran, kafe olan bir bölge. İsmi Patio Bella Vista, bölgenin adı da Bellavista.

Gece on ikiye doğru herkes evine dönmeye başladı. Arjantin'de gece hayatı başlarken burada bitiyor. Ortam Türkiye'ye çok benziyor. Daha bir geleneksel mi desem, tutucu mu, işte öyle. Insanlar, giyimler, davranışlar. Yarın, şehri biraz tanımaya çalışacağım.

Mendoza

2012-02-14T19:09:00.001+02:00

Sabah'ın ilk ışıkları ile Arjantin'in şarap bölgesi Mendoza'ya vardık. Otobüste en fazla on kişi olduğu için rahat bir yolculuk oldu. Ben ki böyle vasıtalarda zor uyurum, bu sefer tam tersi oldu.

Mendoza'ya giriş Manisa'ya benziyor. Uçsuz bucaksız düzlüklerde üzüm bağları, ve arkada yükselen dağlar. Güney Amerika'ya geldiğimden beri ilk defa böyle dağ silsilesi görüyorum. Bunlar And dağlarının başlangıcı sayılabilir.

Otogara varınca turizm danışmadan bir harita aldım, Savigliano hosteli sordum. Terminalin içinden bir alt geçit var, onu geçince hemen karşıda. Merkeze, yani San Martin caddesine ise beş kuadra uzakta.

Güney Amerika şehirleri, ya da şimdiye kadar gördüklerimin hepsi bizim Milet'li mimar Hippodamos'un icadından, yani ızgara planlı, o nedenle, bir yeri anlatırken, hep üç kuadra, beş kuadra diyorlar. Bunu köşe, ya da kare olarak anlayabiliriz.

Hostelde önce iki gece için yaptığım rezervasyonu bir geceye indirdim. 48 pesos. Çünkü buraya erken vardım. Öğleden sonra, yarım gün bir şarap turu aldım. 100 pesos.

Sonra hosteli Google Maps'tan check-in yaptım. Yapanlara bir büyük bira veriyorlarmış. Akşama içerim dedim.

Sonra çıktım, şehir merkezini dolaştım. Canlı bir şehir, caddelerde ağaçlar, yeşillik, insanlar alış verişte, kaldırımlar geniş, kafeler açık havada, bir zamanlar Beyoğlu gibi. Velhasıl durumlar fena değil.

Şimdi hostele döndüm. Birazdan şarap turuna gideceğim. Onu da akşama eklerim.

Şarap turuna gittim, geldim. Önce asıl bölge Maipu'da büyük modern bir fabrikaya gittik. Şarap hakkında açıklamalar yaptılar. Şarap ve şampanya tadımı yaptık. Daha sonra daha geleneksel tarzda üretim yapan bir yeri ziyaret ettik. Burada da tadım yaptık. Ben 35 pesosa bir şişe şarap aldım. Bodega'nın sahibesi kadına Türk şarapları tattın mı? diye sordum. Malesef dedi. Sonra Şiraz üzümüne Fransızların sahip çıktığını ama o İran'a ait olduğuna inandığını söyledi. Son olarak geleneksel soğuk taş baskı zeytinyağı yapan bir yeri ziyaret ettik. Ekmeklere çeşitli zeytinyağları döküp tadım yaptırdılar. Kuru yemiş ürünlerinden de koymuşlardı. Burada bir nevi karnımı doyurdum. Sonra hostele geri döndüm.

Buralar yemyeşil ama rehberin söylediğine göre çok az yağmur yağıyormuş. Bütün su nehirden, dolayısı ile And dağlarından geliyormuş. Yüz yıl önce çok iyi bir sulama sistemi yapmışlar. Aklımda kalanlar bunlar. Şu Google Maps'ten kazandığım bir litrelik birayı aç karnına içiyorum. Daha fazla detay yazacak durumun yok.

Ben şaraptan hiç anlamam, ama yine de fikrimi sorarsanız. Arjantin şarapları aroması yüksek, kolay içimli, yemekte iyi gidiyor. Ama çok fazla aroma bende Şirince'nin meyveli şarapları etkisi yaptı. Yani o kadar sevmedim. Şu ana kadar denediklerim arasında en çok Tunus şarapları hoşuma gitti, belirteyim.

Doğa olarak ise, daha önce yazdığım gibi Manisa tadında. Şaraplarını sevmesem de, Cape Town şarap bölgesi doğa olarak muhteşemdi. Yani Mendoza, şarap kalitesi ve doğa olarak öyle aman illa da ziyaret edelim dedirten bir yer değil. Ama bu Arjantin'de de başka nereye gideceksin. Geldim, bunu da gördüm.

Zeytinyağına gelirsek, ekmeklere döküleni denemeden önce, dibinde bir iki yudum kalan şişeyi kaptım. Biraz yüzsüzce oldu ama, olsun. Kapağa dökerek ufak bir test yaptım. Asit derecesi kabul edilir sınırlar içinde ama bunda da hiç aroma yok. Sanki iyi bir ayçiçek yağı gibi. Ama Buenos Aires'liler yarım litresi on iki lira olan bu yağı şişe şişe aldılar.

Akşam hostelde buralarda nerelere gidilir dedim, barlar bölgesi bayağı uzakta imiş, yirmi kuadra. İkram biramı aldım, yazıya bu eki yaptım. Bu günlük bu kadar yeter.

Bu şarap turunu ucuza çıksın diye bisikletle de yapıyorlar ama böyle kırk liraya galiba daha iyi oldu. Nereden baksan içtiğim şaraplar en az yirmi lira tutar. Zeytinyağı da bonusu olur.

Rosario

2012-02-13T14:13:00.000+02:00

Dokuz saatlik bir yolculuktan sonra, Arjantin ve Uruguay arasındaki bir saat, saat farkından dolayı, gece ikide Rosario'ya vardım.
Uruguay, Arjantin sınır geçişi kolay oldu. Hostes kız pasaportları topladı. Çıkışı, girişi damgalattı. Paraguay geçişi gibi ne bavullar indirildi, ne de jandarma kontrolü oldu.
Rosario'nun yeni inşa edilen terminaline varınca, burada sabaha kadar beklemenin saçma olacağını düşünerek, otobüste yanımda oturan İsviçreli çocuğun Lonely Planet'inden not ettigim Che Pampa's hostele bir taksi ile gittim, 22 pesos. Hostel şehir merkezinde, eski bir bina.
Montevideo'daki Red Hostel gibi kırmızı ağırlıklı şık bir dekorasyonu var. Ranzalar gayet sağlam, üst kata çıkmak için merdiven bile koymuşlar. Bir de ranzaların altında büyük sırt çantasının rahatça sığdığı sandıklar var. Hepsi gayet güzel düşünülmüş.
Buraya gelince hostelworld.com'a üye oldum. Önceden rezervasyonları cep telefonundan kolaylıkla yapıyorum. Ama Rosario'da ne yapacağımı bilmediğimden rezervasyon yapmamıştım. Hostelde yer varmış, 60 pesos ödedim. Ama tam odaya girecekken resepsiyoncu baktı, çoğunluk uyuyor. Klimasız bir yer istermisin, orada herkes dışarıda dedi. Fark etmez deyince, beş pesos geri verdi. Zaten gece balkon kapısı açık, yüksek tavan, oda gayet serindi.
Sabah kahvaltıdan sonra paraleldeki Cordoba caddesinden yürüyerek Oroño caddesine gittim. Cordoba caddesi Rosario'nun yayalara ayrılmış merkez caddesi, İstiklal gibi. Cadde boyunca alış veriş merkezleri, mağazalar var. Caddede dolaşanların, abartmıyorum, yüzde doksanı kadın idi ve mağazalarda erkeklere hitap eden bir şey yoktu. Dün gece taksici, yarın göreceksin buranın kadınları Buenos Aires'ten daha güzeller demişti. Daha sonra Oroño caddesinde ziyaret ettiğim turizmci arkadaşım Mauricio'da aynısını söyledi. Daha güzeller mi bir şey diyemem ama daha bakımlı oldukları kesin.
Evet, Oroño caddesinde Mauricio'ya kısa bir ziyaret yaptım. "Bir gece daha kal, Rosario'da görülecek çok şey var, ben de kalabilirsin" teklifine yolcu yolunda gerek diyerek cevap verdim. Sonra tekrar aynı caddeden nehir tarafına yürüdüm. Bu nehir İguazu'ya gelen Paraña. Bayrak anıtını ziyaret ettim. Asansör kapalı idi, bitişikteki kadetralde...
Hostele döndüm, resepsiyoncu Sebastian, dün gece bana gördüğüm ilk Türksün demişti, Internetten otobüs biletini aldı, yazıcıdan bileti de bastı. Daha önce yazdığım plataforma10.com'dan.
Tekrar çıktım, San Martin caddesinde bife yedim. Bife, biftek. Katedral'e gittim, açılmıştı. Akşam güneşi Bayrak Anıtını daha iyi aydınlatıyordu, tekrar fotoğraflarken, baktım, asansör açılmış. Üç pesos. Şehri şöyle bir tepeden izledim ve tekrar hostele döndüm.
Mendoza biletini en ucuz Rapido şirketinden 275 pesoya aldım. Daha hızlı giden, lüks servislerde var ama, Mendoza'ya sabahın köründe varmak istemiyorum. Bu yolculuk galiba on üç saat sürüyor. Böylece nerdeyse Şili sınırına varıyorum.
Hostelden yazıyı bir türlü gönderemedim, uğraşırken bir baktım, otobüs saati gelmiş. Resepsiyoncu Sebastian, boş ver taksiyi, otobüsle git dedi. Otobüslerde ya kart ya da tam bozuk para olması lazım. Sebastian, ben sana para bozarım dedi. Durak hemen hostelden çıkınca sağda. Otobüs beklerken aynı koğuşta olan Alaskalı çocuğu gördüm. Taksiye bindi. Bekliyorum, otobüs gecikti, beş dakika daha gelmezse takdir ile giderim derken geldi. Perona vardığımda yine Alaskalı'yı gördüm. Meğer aynı otobüsle, Mendoza'ya gidiyormuş.
Böyle şehirleri tanıyınca belediye otobüsleri taksi parasından tasarruf sağlıyor. Montevideo'da da hostele taksi ile gitmiş otobüs ile dönmüştüm.
Otobüsün kapısında Mendoza bölgesine meyve, bitki, tohum sokmanın yasak olduğu yazıyor. Adamlar bu dünyaca ünlü şarap bölgesini koruma için böyle önlemler alıyorlar.

Montevideo, Feria de Tristán

2012-02-12T19:15:00.001+02:00

Bugün saat 18'de Rosario'ya giden Ega şirketinin otobüsüyle Uruguay'dan ayrılıyorum. Yani, geldiğimden biri üçüncü kez Arjantin'e giriş yapacağım.

Bugün pazar, ve şehirdeki tek aktivite Tristán pazarı. Ben de iyi bir turist olarak kahvaltıdan sonra oraya gittim. Pazar oldukça geniş bir alana yayılmış, akla gelebilecek her türlü şey tezgahlarda. Sebze, meyveden, motor parçalarına, hediyelik eşyalardan mobilyaya, kitaptan evcil hayvana kadar.

Tezgahlarda zapallito diye bir sebzeyi ilk kez gördüm, kabak cinsi bir şey olmalı. Tezgahtar elma gibi çiğ de yenir dedi.

Saat on bir'den sonra kalabalık arttı. Koltuk altlarında termoslar ile mate içenler, çoluk çocuk bu üç buçuk milyonluk şehrin epeysi buraya akın etti. Tezgahlarda normal paketli ürünler kadar, evinde işe yaramayan ıvır zıvırı satan bir sürü insan da mevcut. Sadece eski objektif gibi fotoğraf malzemesi satan görmedim. Bir de kitap tezgahlarının çokluğu dikkat çekici idi.

Sonuç olarak pazarda nerdeyse üç saat dolaştım. Şimdi hostelde otobüs saatinin gelmesini bekliyorum. Terminale uluslararası yolculuk olduğundan check-in için 45 dakika önce çağırdılar.

Yarın sabah gece üç gibi Rosario'da olacağım. O saatte ne yapacağım bilmiyorum. Hostelden birileri, güvenli yer, terminal etrafında kalacak bir sürü yer var dedi. Hedef Mendoza. Internetten baktığım kadarı ile otobüsler akşam yedi gibi kalkıyorlar. Sabahı bir edeyim, gider biraz şehirde dolaşırım diye düşünüyorum.

Montevideo

2012-02-11T20:45:00.001+02:00

Montevideo'da Red Hostel'de kalıyorum. Konum olarak çok iyi bir yerde. Eski bir bina, yüksek ötesi tavanları var. Serin ve ferah. Tavsiye ederim. Hostelden çıkınca 18 de Julio caddesinde Gaucho heykeli var. Bu heykelden Ciudad Vieja, yani eski şehire kadar olan hat şehirde görülecek şeylerin toplandığı yer.

Hostelden, hemen çıkınca, 18 de Julio'nun bir paralelinde, aslında daha çok akşam gidilen Mercado de Abundancia var. Burada restoranlar da yemek yenip, tango gösterisi izlenebilir. Alt katı ise el işleri pazarı.

Sonra ana caddeye çıkılırken turizm ofisinden bir harita alınıp devam edilebilir. Fotoğraf için eski binalar, alış veriş için pasajlar, restoranlar. Uruguay alış veriş için pahalı olabilir ama meraklısı illaki özgün bir şey bulabilir.

Sonra plaza Cagancha, plaza Independencia. Buradan sonra eski şehir başlıyor. Geceleri tehlikeli imiş. Gündüz bir şey yok. Girince solda, tiyatro binasının karşısında Bursa Kebap var. Eski şehirde taş kapıdan geçip Sarandi caddesinde yürüyünce, yine el işleri pazarı var. Özellikle kilisenin olduğu plaza Matriz'de.

Buradan beş altı köşe ilerleyip sağa dönünce de Mercado de Puerto'ya geliniyor. Burada restoranlar, odun atesinde alev alev, etleri pişiriyor. Görüntü müthiş, fiyatlar biraz turistik, zaten yemek yiyenlerin çoğu turistler. En az yirmi otuz liraya karın duyurulur ama bende Uruguay pesosu bitti, o nedenle marketten sandviç alıp idare ettim. Son Arjantin parasını da bozdururken iki adım daha yürüsem daha iyi bozuyorlarmış. Yüz pesoda üç lira kaybettim. Bir sosis parası.

Sonra... Montevideo bu kadar. Yarın pazar günleri kurulan Feria de Tristan pazarı var ona gideceğim. Öğleden sonra da saat altıda Rosario'ya otobüs kalkıyor.

Bu şehrin her tarafı deniz ama denizi yok. Böyle bir kaç şehir daha tanıdım. Bence Istanbul'un en büyük farkı burada. Merkezler deniz ile iç içe. Kıymetini bilelim...

Montevideo yolunda

2012-02-10T03:32:00.000+02:00

Geç kalktım, hazır bilgisayar varken bloga fotoğrafları yükledim. Öğleden sonra sırt çantasını toparlayıp Punta del Diablo'nun terminaline yollandım. Bileti Rutas del Sol şirketinden almıştım, 35 lira. Otobüs yeni, temiz. Şoför tarafı genelde olduğu gibi ayrılmış, yol görünmüyor. Ara kapı kapalı ama kaptanımızın dibine kadar açtığı müzik bize kadar geliyor, adam rocksever. Ellerinde parmakları kesik eldivenler, tam şekil...

Otobüste yolcu olarak sadece tatilden dönen öğrenciler var. Bağırış, çağırış gidiyoruz. Ekspres servis olduğundan dört saatte Montevideo'ya varıyoruz. Yolculuk yeşil, geniş düzlüklerde otlayan inekleri seyrederek geçiyor. Montevideo'ya varınca Buenos Aires gibi bir şehir beklerken, Asuncion'a benzer bir yer buluyorum. Bazı evlerde hırsızlığa karşı elektrikli tellerden var. Zaten yol boyu gördüğümüz manzara da Güney Afrika'ya benziyordu.

Tres Cruces Otobüs Terminaline varınca önce Arjantin, Mendoza'ya gidecek otobüs bakıyorum. Haftada bir olan servisler bana uymuyor, ben de 135 liraya Arjantin'in Rosario şehrine bilet alıyorum.

Tres Cruces terminali aynı zamanda bir alış veriş merkezi. Bir taksi ile hostelworld'den rezervasyon yaptırdığım Red Hostele gidiyorum. On lira tutuyor. Hostelworld sitesinde 25 dolar yazıyordu. Hostelin geceliği 18 dolar civarında. Dormitorio'da bu sefer ranzaların dışında tek yatak var, onu alıyorum.

Sonra şehri dolaşmaya çıkıyorum. Akşam oluyor, dükkanları kapatıyorlar. Eski mahallede tezgahlar toplanıyor. Şehir merkezi geniş tek yön yollar, heykeller vs. ile daha çok Buenos Aires'i andırıyor ama oradaki yüksek bina yoğunluğu yok. Şehrin merkezinde Artigas diye birinin heykeli var, adamların Atatürk'ü olmalı. Hostele dönünce Wikipedia'dan bakmak lazım.

Sokakta bir hamburger yiyip hostele dönüyorum, beş lira...

Gece karnavalı görmeye gidiyorum, altı cuadra aşağıda, ama kalabalıktan bir şey görmek imkansız. Bu karnaval caddede yapılıyor. Bu arada polis itekleyerek birini kalabalıktan çıkarıyor. Adam sarhoş. Polise vurmaya çalışıyor. Tekrar kalabalığa giriyor. Polis bu sefer adamı karga tulumba uzaklaştırıyor. Birisi elbiselerini ve sırt çantasını ortaya bırakıyor. Bir çocuk da alıp bir kenara koyuyor. Geçen sene çok olay olunca, bu sene polis sayısını artırmışlar. Ama yine de buradaki insanlar büyük kamera ile gitme dediler. Zaten fotoğraf çekecek bir ortam yok.

Arjantinde şehirler arası otobüsler için yararlı bir sayfa var www.plataforma10.com

Punta del Diablo'ya dönüş

2012-02-09T23:00:00.000+02:00

Sabah yağmurlu hava ufak ufak devam ediyor. Tuvalet için kuyudan su çekiliyor. Ama kova plastik olduğundan bir tekniği varmış, yapmaya çalışırken, kovayı kuyuya düşürdüm. Sonra kabanyada kahvaltı yaptıktan sonra Cabo Polonia'da bir tur attık. Burada bir deniz feneri var. Fenerin arkasındaki kayalıklarda ise deniz aslanları. Sonra sahilden yürüdük. Tam taşların bittiği bir yere geldik, denize sıfır bir kafeterya var. Oradan geçeyim dedim. Sahibesi kadın "Burası restoran, aşağıdan yürü" dedi. Burada mekan sahiplerinin gördüğüm kadarıyla çoğunun bilmemnesi kalkmış. Ulan belki orada bir çay içeçeğim. Gerçekten de düşünüyordum.

Gerçi bir sonraki "biz çay servişi yapmıyoruz" dedi. Gazoz varmış. Yahu, sabah sabah, bu yağmurlu havada gazoz mu içilir. Neyse, hükümetin bütün bunları kovmak ve buraya daha başka şekilde değerlendirmek gibi bir projesi varmış. Bunlar da sağa sola "kahrolsun polis, bize karışma, biz özgürüz, burayı koruyalım vs." yazılar yazmışlar. Umarım Uruguay hükümeti tez elden bu kazıkçı tatlı su hipilerini buradan atar, burayı bir milli parkın olması gerektiği gibi insansızlaştırır. Zaten özgün kabanya dedikleri saçma sapan beton yapılar. Sağına soluna iki eski şey asmakla bir tarz oluşmuyor malesef. Bence sadece çadırlara belli bölgede izin vermeli.

Sonra yeniden kamyona doluştuk, arabayı bıraktığımız girişe döndük. Yakındaki kasabalara uğrayıp lavabo giderini aradık. Sonunda bir yerde bulduk. Bir çiçekciden bahçe için çiçekler aldık. Yol üstünde bir milli park ve kale var oraya uğradık. Capo Polonia'ya sığmayan gitarlı elemanlar buralarda ağaç altlarında mesken tutmuşlar, doğa ile iç içe yaşıyorlar. Chuy'a döndük, arabayı teslim ettik. Akşama mangal var. Nina kabanya yapmak için arsa aldı, kutlanacak. Kuzu eti aldık. Kilosu 12 buçuk lira. Fişi saklıyoruz. Çünkü Chuy'a girerken bir şey yok ama çıkarken gümrükçüler arabaları kontrol ediyorlar. Eti Uruguay tarafından aldığımızı ispatlayamazsak el koyuyorlar.

Freeshop'tan İspanyol şampanyası, cava aldık. Burada milletin aldığı şeylere bakıyorum. Pringıls falan alıyorlar. Şimdi koca Uruguay'da patates cipsi kalmadı, buralara kadar geldin, Pringıls alıyorsun. Hayret. Bir tanesi dört tane enerji içeceği alıyordu. hani eletronik falan olsa anlarım. Sınırda yazıda gördüğüm kadarıyla tek 150 doların üstünde mal alınamıyor. Otobüste eleman aldığı bir şeyleri bizim üste bırakmış, gitmiş, gitarı ve kız arkadaşıyla arkaya oturmuş. Uyanık ya. Gümrükçü torbayı karıştırınca, geliverdi. Gümrükçü iyi adammış. Bir daha olmasın dedi. Elemen stresten bembeyaz yüzle, zar zor teşekkür etti.

Kıçımın bir tarafı Brezilya'da, bir tarafı Uruguay'da

Akşama fırtına yağmur mangalı yaptık. Kuzuları mideye indirdik. Bu gece Nina'nın kabanyası boş, orada kalıyorum. Nina Kathrin'in mahalleden arkadaşı. Punta del Diablo olayıda burada bitiyor. Yarın Montevideo'ya gidiyorum.

Chuy ve Cabo Polonia

2012-02-08T21:27:00.000+02:00

Bugün kabanyayı bırakıyoruz, Kathrin onu on günlüğüne kiraladı. Burada sezon kısa ve insanların asıl gelir kaynaklarından biri, bu kabanya dedikleri ailelik bungalovları özellikle Arjantin ve Brezilya'dan gelen turistlere kiralamak. Şu an yüksek sezon bitmiş durumda, kiralar elli, altmış dolara düşmüş duruda. Yüksek sezonda yüz elli amerikan doları civarında oluyormuş.

Evi temizleyip, kiracılara hazır hale getiriyoruz. Bu arada mutfak lavabosunun gideri su kaçırıyor. On beş dakika yürüyüp nalbura gittim, aradığım boyut yok. Epey bir yürüyüp köyün merkezine indim. Orada da yok. Neyse, nerdeyse bir saat sonra dönebildim. Burada yaşamak için bir araba, en azından bisiklet şart. kabanyalar çok geniş bir araziye dağılmış durumda. Bütün bu arazide yeşillik var ama aslında kumluk. Bildiğimiz plaj kumu, bayağı içerlere kadar giriyor. Aradığım parçayı bulamayınca, silikonla idareten olayı hallettim. Eşyaları Kathrin'in bitişikte inşa halinde bulunan evine taşıdık. İçerde çalışan usta, buranın tipik hippilerinden, konu nerden çıktı bilmiyorum, pozitif ve negatif enerjiler üzerine ilginç yorumlarda bulundu.

Bu işleri halledince, yine on beş dakika yürüme mesafesinde bulunan yeni otobüs terminaline gittik. Terminal dediysem, bir tane kulübe. Otobüsler turistik alana girmesin diye yeni açılmış. Cuma günü için Montevideo biletimi aldım. Sonra ilk gelen otobüsle kırk, elli kilometre mesafedeki Chuy şehrine gittik. Brezilya, Uruguay sınırı şehrin tam ortasından geçiyor. O nedenle şehri ortadan bölen cadde de iki taraf da gidiş-geliş. Bilmeyen birisi, şaşırabilir, ki ben de ilk başta anlamadım. Bu sınırı belirten hiç bir yazı, bayrak bir şey yok. Sadece bir tane taş bankı iki ayrı renge boyamışlar. O kadar. Ha bir de caddenin bu tarafında tabelalar İspanyolca, karşısında Portekizce...

Ortanın solu Uruguay, sağı Brezilya

Buraya özellikle Brezilyalılar, Uruguay tarafındaki freeshoplardan alış veriş için geliyorlar. Brezilya tarafında ise genelde tekstil satan yerler var. Chuy'a varınca Brezilya tarafında bir Bauru yiyoruz. Bauru, yumurtalı, jambomlu, peynirli hamburger. Bir tanesi iki kişi doyurur, ki son kalan iki parçayı köpeklere paket yaptırıyoruz.

Biraz alış verişten sonra araba kiraladığımız adamla buluşuyoruz. Evet, bir araba kiraladık, biraz kazık oldu, bir günü 150 lira, ama Uruguay'da otomobil ile ilgili her şey pahalı. Üstelik bu kiralama bir acentadan falan değil, tanıdık aracılığıyla. Araç sahibi Mauricio, sorun falan çıkarsa, arabayı bir arkadaşımız verdi dersiniz, biliyorsunuz ben ufak bir işletmeyim diyor. Farları sürekli açık tutun, bu Uruguayda zorunlu, bir de yüzü geçmeyin kimse sizi durdurmaz diye de ekliyor.

Araba kiralama da hedef, Cabo Polonia'ya gitmek. Önce köye gidip ufak sırt çantalarını alıyoruz, ama ben Kathrin'i tam dinlemediğim için daha başıma gelecekleri bilmiyorum. Cabo Polonia'ya varmadan benzini tamamlıyoruz, litresi üç buçuk lira. Sonra bir yere geliyoruz, arabayı bir parka bırakıyoruz. Bundan sonra kumluk alanmış, ancak milli parkın kamyonları ile gidilebiliyormuş.

Bu arada yağmur fırtına başlıyor. Üzerimde sadece tişört, sırılsıklam, kamyonun kasasında, yarım saat bir yolculuktan sonra Cabo Polonia'ya varıyoruz. Bu kum tepeleri arasında yolculuk sonu iki tarafı koy bir buruna geliniyor. Hava güzel, deniz sakin olsa muhteşem bir yer.

Polonia'da önce kalacak bir yer arıyoruz. En ucuz koğuşlar kırk lira, odalar ise yüz elli'den iki yüz elliye kadar. Oda dedi isem, bunlar otel falan değil. Hepsi, derme çatma kulübeler, ufak kabanyalar. Millet tıkış tıkış kalıyor. Yüz yirmi dolar istenen bir odada kapıyı açıyorsun ve bir yatak, o kadar. Ayakta duracak bir santimetrekare bile yok.

Etrafda herkes hippi, bohem modunda. Gençlerde kirli uzun sakallar, sarkık tişörtler, eşofmanlar, kızlar, her tarafı boncuklar.. İki kişiden birinde bir gitar "akdeniz akşamları" modunda takılıyorlar. Bu arada sağanak yağmur devam ediyor. Ben Hindistandan aldığım ince saronga (pareo) sarılmış titreyerek bu manzarayı tamamlıyorum.

Bir de günlerdir yanımda bu durumlar için taşıdığım feneri, zoom lensi, poları olayı anlamadığım için almadığıma yanıyorum. Gece elektrik yok, bazı yerler kendince çözümler bulmuşlar. Geçen seneye kadar cep de çekmiyormuş.

Her şeyi anladım da bu beş parasız hippi modunda takılan tiplerin bu kadar pahalı geceleme ücretlerini ve yeme içme masraflarını nasıl ödediklerini çözemedim. Demek ki burada moda bu... şekil hippiliği...

Tam Kathrin'e şu gelen kamyona binip geri dönelim diyecekken, bir de yamaca doğru, kabanyalara bakalım diyoruz. Bir tane ufak bir yerde geceliği yüz liraya bir yatak buluyoruz. Artık yapacak bir şey yok, üstelik kiralayan çocuklar sempatik tipler. Daha sonra birisi ile konuşunca ben de Türküm diyor. Dedeleri İzmir musevisi imiş. Geçen yıllarda eski bir Pejo ile babası falan dünya turuna çıkmışlar. Türkiye'de Fenerbahçeli Lugano, Roberto Carlos ile görüşmüşler, bana fotoğrafları gösteriyor. Türkiye'de haber olmuşlar. Neyse İnternet sayfaları www.uruguayporelmundo.com

Sonra yağmur kesilir gibi oluyor, muhteşem bir güneş batışı, gökkuşağı keyifleri yerine getiriyor. Yolda aldığımız ev yapımı ekmek, peynir ve kırmızı biber salçası ile akşam yemeğini yiyoruz. Elbette bir büyük Patricia birası.

Punta del Diablo'da plaj sefası

2012-02-07T23:00:00.000+02:00

Bugün plajda geçti, balıkçıların gelişi falan, fotoğraflar aşağıda

Punta Del Diablo, Uruguay

2012-02-06T23:30:00.000+02:00

Üç saat bir uykudan sonra saat dörtde uyandım. Ufak ufak sırt çantamı topladım. Hostelin girişine geçtim. Sevgilisi ile film seyreden resepsiyoncu fırladı, "ya seni uyandıracaktım, unuttum, dedi. Ben zaten beni uyandıracağına güvenmediğim için telefonu ayarlamıştım ama ona da gerek kalmadı. Geç gelen bir elemanın gürültüleri olayı halletti.

Önce otobüsle gitmeyi düşündüm ama gündüz aeropark adı verilen şehir içindeki küçük havaalanına giden otobüsün durağını bulamamıştım. Bir de sıcaktan ter falan, gece gece iki kuadra, yani iki parsel gitmeyi gözüm yemedi, elemana bir taksi çağır dedim.

Taksi gelene kadar İnternete girdim. Beşiktaş'a iki atmışız, doğum günü hediyesi oldu. Saat farkından dolayı erkenden gelen tebrikleri cevaplandırdım. Türkiyede öğlen, burada daha güneş doğmadı.

Taksi, havaalanına elli pesos, yirmi lira tuttu.

Check-in sırasında beklediğim sürprizle karşılaştım. Bagaj için 32 dolar aldılar. Bileti İnternetten alırken, ekstra iki seçenek vardı. Bagaj için olanı fazlası mı, kendisi mi karar veremedim ve seçmedim, yoksa 20 dolar verecektim. Bir de nedense 5 dolar verip öncelikli yolcuyu seçtim ki hiç bir faydası yok. Uçakta zaten on beş kişi var. Boşuna para verdim. Bu bagaj olayını bir kere daha yapmış ayrıca ödemiştik. Ama iyi hatırlamamanın cezası, 17 dolar oldu.

Punta del Este'ye uçuş yarım saat sürdü, Uruguay ile Arjantin arasında şu an bir saat fark var. Bu farklar yaz saatini herkes değişik uyguladığı için başka zamanda başka olabilir.

Havaalanında ilk iş para bozdurdum, burada iyi geçirdiler, hem düşük bozdular hem de elli uruguay pesosu işlem ücreti aldılar, bir dolar 16'ya geldi. Şu an terminalde baktım, normali yirmi liraya geliyor. Yüz dolarda nerdeyse otuz lira.

Uruguay parasından bir sıfır atınca yaklaşık bizim para oluyor.

Punta del Este tipik tatil beldesi, ufak havaalanından Got otobüs şirketinin şehir merkezine servisleri var. Minibuslerle yapılan bu servis on lira, taksiler ise yetmiş lira.

Otobüs dedikleri ama minibüs olan servisin sempatik şöförü, terminale bırakır mısın? soruma ne demek diye yanıt verdi. Hatta daha uzak bir yere gitmek isteyen Almanlara, dört dolar daha verin götüreyim dedi.

Terminalde Punta del Diablo bileti yirmi lira kadar. Saat 11'de kalkıyor, yol iki buçuk saat kadar sürüyor. Otobüslerde Internet var, beklerken gelen gidenden bağlandım. Şimdi içinde bulunduğum otobüste de açık hi-fi var, ama çalışmıyor

Punta del Este, havadan ve yerden gördüğüm kadarıyla yeşili bol, deniz vs. Güzel bir yer. Tek problem yaz mevsimi kısa sürüyor. Sezonu iki ay kadar. Minibüs şoförü burada herkes turizmden yaşıyor, iki ay çalışıyor, yılın kalanını elleri koynunda bekliyor, diyor.

Punta del Diablo’da beni Asuncion’da tanıştığım Kathrin karşıladı. Burada Cabaña dedikleri, bungalow tarzı evleri kiralıyor. Bunlar aile için ve bu hafta kiracısı yok. Akşama doğru denize gidiyoruz. Ellinci doğum günümde Atlantik Okyanusunda yüzmek de nasip oluyor. Burası Okyanus kıyısı olduğu için deniz soğuk ve dalgalı, insanlar daha çok sörf yapıyorlar. Ama soğuğu çok sert değil, gayet keyifli. Yazlık kabanyalar geniş bie alana yayılmış durumda, denize varmak için bayağı yürümek lazım. Daha köyün içine gitmediğimden orası nasıl bilemiyorum.

Sonra akşam balık, şarap ile dolunay eşliğinde doğum günü yemeği yiyoruz. Bilgi olsun. Şaraplar, yirmi liradan başlıyor. Ortalamsı kırk lira, fiyat duruma yüze doğru gidiyor. Salata yine yirmi lira civarında. Ana yemek otuz ila elli lira arası. Bir futbolcunun peşine takılıp buralara gelen, sonra da terk edilen İspanyol garson kız, şarap içtiğimiz için Arjantin’den getirdiğim ufak şampanyayı açmamıza izin veriyor. Bu iki aylık gezinin bir günü daha bitiyor.

Buenos Aires, San Telmo

2012-02-05T23:00:00.000+02:00

Öğlene kadar hostelde oyalandıktan sonra San Telmo pazarına gittim, ya da, geldim diyeyim, şu an orada, geçen gün bizim Türklere rastladığım Dorrego alanındayim.

Plaza Mayo'yu bu alana bağlayan Defensa caddesine her pazar günü Ortaköy meydanında bulunan pazarın bir benzeri kuruluyor. Caddenin uzunluğu bir buçuk kilometre kadar, yani İstiklal caddesi ile aynı. Pazar akşam dokuza kadar sürüyormuş, ama meydandaki tezgahları şu an saat beş buçuk, ve yavaş yavaş toplamaya başladılar.

Akşam Türkiye'de tür yaptığım gruptan insanlarla buluştum. Güzel bir akşam yemeği daveti oldu. Ertesi gün doğum günüm olduğunu söyleyince, restoran yemek sonu birer kadeh şampanya ikram etti.

Sonra gece otobüsle hostele döndüm. Burada otobüsler yirmi dört saat çalışıyor. Dün bahsettiğim Şilili kız gecenin dördünde hostele belediye otobüsü ile gelmiş. Sokaklarda geç saatlere kadar insanlar dolaşıyor. Buenos Aires'de suç oranı arttı, artık tehlikeli falan deniyor, ama o kadar da değil. Gideceğini yeri biliyorsan problem yok. Bunu bir daha yazıyorum, çünkü forumlarda falan bu konu fazlasıyla konuşuluyor.

Buenos Aires, asado

2012-02-04T17:10:00.000+02:00

Bugün arkadaşlarımın daveti üzerine epey şehir dışında bulunan evlerine, tipik bir Arjantin asadosu için gittim. Asado, bildiğimiz mangal.

Burzaco diye bir mahallede oturan arkadaşlarımın evine ulaşabilmek için metro-banliyö treni kombinasyonunu kullandım.
Tren gişelerinde "pago exacto" yazıyor. Bilet almak için parayı bozdurup tam vermek lazım. Dönüşte bozuk param yoktu, Canan peronda görevliye bozuk parası yok dedi. O da tamam, geç dedi. Yani tren bedavaya geldi. Gerçi ücreti 1.35 pesos, 50 kuruş. Zaten gişe kapalıydı, para veren kimseyi görmedim.

Banliyö trenleri bayağı eski, bugün havada korkunç, nemli bir sıcak var. Trende en çok işi bira-su satıcıları yapıyor. Biz de alkollü içki diye kahvelerde bile satılmayan bira burada sudan ucuz ve işte böyle banliyö treninde satılıyor.

Sonra metro aşaması da bayağı sauna modunda geçti. Metro burada yüz sene önce yapıldığından trenler peronlar çok eski. Camlar açık olmasına rağmen sıcak dayanılmaz. Metro bir lira olmuş ya, vagonlara "para vermeyin, üzerinden atlayın" yazıları yapıştırmışlar. İsyankâr milletin hali bir başka oluyor, bizde olsa polis copu kafaya indirip, gazı da dayar, öyle isyana falan mahal bırakmaz.

Akşam hostelde kahvaltıda tanıştığımız Şilili bir kızla yakında bulunan Plaza Cortazar'a gittik. (Serrano da deniyor). Ambiyans müthiş. Tam vardığımız da mahallenin dans ve müzik grubu geldi. Hepsi yaldızlı, işlemeli elbiseler yaptırmışlar. Bir tanesinde Che işlenmişti. Gecenin o nemli, boğucu sıcağında üç yaşından yetmiş yaşına kadar olan topluluk, hopladılar, zıpladılar. Fotoğraf makinesini götürmediğime pişman oldum.

Şilili kız, sürekli bizde kızlar asla böyle giyinmez, dedi durdu. Gözü sürekli mini şortlar, etekler, dışarı taşmış göğüslerde idi. Şili'nin daha tutucu olduğunu buralarda herkes söylüyor. Bu arada evi couch surfing'de kayıtlı imiş. Öyleyse Santiago'da sende kalayım dedim. Olur dedi.

Gece on ikide, dışarıdaki sıcağa dayanamayıp bira içmek için klimalı bir yere girdik. Daha yemek servisi yapıyoruz, dediler. Hafta sonu diye onda başlayan akşam yemeği on ikiye kadar sarkıyor. Burada insanlar sabaha doğru, gece saat iki, üçten sonra bar, klüp için çıkıyorlar. Şilili kız bizde saat dokuzda çıkılır dedi. Zaten çay içmeleri, mazbutlukları falan anladığım kadarıyla bu Şili ahvali bize daha fazlası ile benziyor. Gidince göreceğiz.

Buenos Aires, Boca stadyumunda

2012-02-03T23:22:00.000+02:00

Bugün turistik gezilerime Plaza İtalya'dan 152 nolu otobüsle El Caminito'ya giderek başladım. Burada her hat başka bir şirket tarafından işletiliyor. Şoföre gideceğin yeri söylüyorsun, o girişi yapıyor. Arkasında bulunan makine, attığın bozuklukların üstünü ve bileti veriyor.

Boca mahallesi renkli evleri ve futbol takımı ile meşhur. Bir de, özellikle Maradona balmumu heykelleri ile. Artık tamamen turistik bir yer olmuş ve turistler için güvenlik sağlanmış, tabiki her yerde değil, turistik mağazaların olduğu sınırın dışına çıkılırsa soyulmak an meselesi.

Sonra stada gittim. Dün, Rolando'nun dediği gibi Iberlucea caddesinden. İki köşe geçince karşıma sarı-lacivert boyanmış bir bina çıktı, ben "yahu otoparkı bile takım renklerine boyamışlar" derken, onun stad olduğunu fark ettim. Statda müze ve sahayı rehberli gezmek 50 pesos. Rehbersiz 5 pesos daha ucuz, o nedenle ilk seçeneği seçtim. Rehber hangi ülkelerden olduğumuzu, takımımızı sordu, Türkiye ve Fenerbahçe deyince, benden forma istedi. Ben de yanımda olsa verirdim, dedim. Boca'nin renkleri altın yaldız ve mavi ama son yıllarda epey sarı-lacivert kullanmaya başlamışlar. Mesela stat boyası gibi.

Daha sonra stada yakın, içinde turist olmayan bir yerde tavuk yedim. Boca taraftarları ezeli rakipleri River'i tavuk olarak çağırıyorlar. Restoranda bu konuda bir sürü afiş vs. vardı. Bir de Riverlilere, "oğlum, ben senin babanım" diye hitap ediyorlar. Bu bana çok çocukça geldi, malum biz "kocanım" diyoruz. Ama Boca Cuhuriyeti, Fenerbahçe Cumhuriyeti ile aynı..

Sonra otobüsle, burada "collectivo" deniyor, Plaza de Mayo'ya gideyim, yapacak bir şeyler bulurum dedim. Yolda güzel bir meydandan geçince hemen otobüsten indim. Oradaki çöpçüye burası neresi diye sordum. Dün ucuna kadar gelip göremediğim San Telmo'nun meşhur Dorrego alanıymış.

Ortadaki yerlerden birine oturdum, bir bira söyledim. Biraz sonra elinde Nikon D90 kamerası ve objektifleri ile bir hatun geldi. Ben de fotoğraf bahane, muhabbet şahane düsturu ile hatuna gidip, siz profesyonel bir fotoğrafçıya benziyorsunuz, şu meydanda güzel bir fotoğrafımı çeker misiniz, dedim. Böylece Fabienne ile tanıştık. Fransızmış, ama iki aydır burada yaşıyormuş, dünyayı bayağı bir gezmiş vs. derken üç saat muhabbet ettik. O sırada meydanda dans eden tangocu kız para isterken ona burada danseden bir Türk kız varmış dedim. Aşağıyı gösterdi.

Geçen hafta buradan geçen Varuna Gezgincilerin sayfasında okumuştum. Fabienne ile vedalaşınca oraya yöneldim. Ayşe'ye daha ben sormadan o niyetimi anladı ve "merhaba" dedi. Sonra arka masayı gösterdi. Canberk ve sevgilisi Türk olan Arjantinli kızın yanına oturdum. Dans bitince Ayşe'de geldi. Onunla turistlerin çektirdiği Tango fotoğrafını çektirdim. Oradan burdan konuşurken saat on olmuş, otobüsle hostele döndüm.

Bu da bu günün hikayesi, Buenos Aires hoş bir şehir, insana burada yaşanır hissi veriyor. Biraz Madrid'e benzettim, ki onlar da öyle söylüyorlarmış. Buraya gelmeden önce güvenlik problemi vs. üzerine epey konuşulmuştu, ama sokaklarda kesinlikle Brezilya gibi bir korku psikolojisi yok. Gayet rahat bir şehir, sadece biraz tanımak gerekiyor. İstanbul da güvenli ama bu beş bin liralık kamera ile gece Tarlabaşının arka sokaklarına girmeyi gerektirmiyor.

Buenos Aires, üçüncü gün

2012-02-02T23:25:00.000+02:00

Akşam oldu, yine yağmur başladı. Gerçi dün geceki kadar değil, öyle on yılda bir yağıyormuş. Dün metroyu su bastı, caddeler göl oldu. Neyseki iki gündür yağmur hostele dönmemle başlıyor.

Gün ise güneşli, nemli bir sıcak ama İstanbul'u düşününce gayet güzel. Sabah güne metro ile Plaza de Mayo'ya giderek başladım. Metro, ya da buradaki adıyla Subte girişinde bilet almak istedim, görevli bilet yok, geç dedi. Akşam Rolando'dan öğrendim, bazı istasyonlarda görevliler şehir yönetimini protesto için milleti bedava geçiriyorlarmış. Buenos Aires ulaşımını vs. daha önce merkezi hükümet yönetiyormuş. Hükümet kanuni süre dolunca seçimle gelen şehir valisine yönetimi al demiş. Anakent belediyesine yani. Vali de emri-vaki ile Subteyi teslim alınca bizim paramızla 60 kuruş olan bilet fiyatını bir lira yapmış. Televizyonda sabah akşam bu ve buna bağlı Subte kart meselesi konuşuluyor.

Meydana gelince millete sorarak San Telmo bölgesine yöneldim, arada bir kaç kilise fotoğrafladım. İlk izlenimim Buenos Aires gerçek bir metropol, canlı, bir ritmi var. Sao Paulo ile karşılaştırırsam, çok farklı. Sao Paulo çok uyuz bir yer.

San Telmo'da meydana varmadan bir pazar yerine girdim. Bir lokantada döner vardı. Bunun adı "kuzu etinden yapılma döner kebap" yazmışlar. Burada sokaklarda bir sürü hediyelik eşya, dizayn ürünlerin olduğu mağazalar var. Madem buraya kadar geldim, şu Paraguay'dan aldığım Casio saatin pilini değiştireyim dedim. Gece ışığı hiç aydınlatmıyor. Sora sora pil satılan dükkanı buldum, yaşlı bir teyze. Bu saatin pili biraz zor, kocam yapıyor, o da yok dedi. Önemli değil siz pili ve tornavidayı verin, ben yaparım dedim. Gerçekten dediği gibi biraz zormuş ama yeni pili taktım. Kadın da aslında yirmi ama işi sen yaptın on beş pesos (altı lira) ver dedi. Paraguay'dan saati on iki liraya almıştım. Aynı saati onlar da satıyordu, fiyatı nerdeyse elli lira idi.

Sonra hemen bu dükkanın karşısında ufak bir restoran gördüm, baktım içerde sadece mahalleli var. Oturdum, biftek, on dört lira, bira da altı, fotoğraf aşağıda. Et çok iyi idi, yakın olsa her gün giderim. Ben ki iki sene vejetaryen olarak et yemedim, ondan beri de çok az yiyorum ama böyle giderse ya kolestrolden gideceğim, ya da gut hastası olacağım.

Baktım, vakit epey geçmiş, meşhur perşembe analarını görmek için meydana geri döndüm. Bir minibüsle analar geldi. Millet Fakland adaları için hükümeti protesta etti. Analar, kaybolan çocukları bırakmış, bir takım gruplar tarafından kullanılır hale gelmiş. Tam gösteri böyle giderken, yan tarafta başka bir grup "iş istiyoruz" diyerek yolu kesti. Polis geldi, nazikçe bir şeriti açtı. Adamlar ben gidene kadar yolu kesik tuttular. Ne biber gazı, ne de cop. Demek ki böyle de oluyormuş. Bu dediğim Taksim'de yolu kesmek gibi bir şey.

Sonra, İnternetten tanıştığım Rolando ile buluşmaya gittim. Rolando, yıllar önce Bizans Tarihi hakkında bir sayfa yaptı. Sonunda kitabını da yazdı. Ben de sayfaya Türklerin tarihini yazarak katkıda bulunmuştum. Biralar eşliğinde güzel.bir sohbet ettik. Meğer Rolando'nun iki de romanı varmış. Birini imzalayarak hediye etti. Sonra metro ile hostele döndüm, yağmur başladı.

Buenos Aires metrosu oldukça eski, ama bu biraz boya yapmalarına engel değil. Gördüğüm kadarıyla belediye hiç çalışmıyor. O trafik lambaları Afrika ülkelerinde bile kalmadı. Kaldırımlar dökülüyor. Bir de adamı çoğunlukla bir daha seçmişler. Tamam bizimkiler her yere inşaat yaparak işi abartıyorlar ama bunlarınki de hiç bir şey yapmıyor.

Buenos Aires, turistik gezi

2012-02-01T23:52:00.000+02:00

Sabah kahvaltıdan sonra Buenos Aires'i keşfe çıkmak için hazırlandım. Baston diye bir çocuk geldi, bedava şehir hakkında bilgi veriyorlarmış, sonra cüzi bir fiyata tur yapıyorlarmış. Ama Canan çarşamba günü müzeler bedava dediği için onlara takılmadım. Aslında sosyalleşme için iyi olurdu, kahvaltıda muhabbet ettiğim Hollandalı kız onlarla gitti.

Ilk olarak MALBA denilen Latin Amerika Güzel Sanatlar Müzesine gittim, yürüyerek. Müze, Recoleta denilen bir bölgede, hostelden bayağı uzak sayılır. Yolda fotoğraf falan çektim. Geniş bulvarlar, yeşil parklar, sıcağa rağmen güzel bir yürüyüş oldu. Burası Palermo'dan daha modern gözüküyor. Müzeye varınca açılmasına bir saat daha oldugunu görüp, oha dedim. Saat on bir, müze saat on iki de açılıyor. Bizde Topkapı Sarayını on iki de açsan, tüm turizmciler isyan eder. Kapanış ise akşam dokuz. Adamlar gece on iki de yemeğe gidince, öğlene kadar iptal oluyorlar haliyle. Bir saat var bekliyeyim dedim, bu sırada gölgede oturup cep telefonunda blogu yazdım.

Müze açılınca bedava olmadığını gördüm. 25 pesos yazıyordu, ama 12 pesos istediler. Ben de karşı atak olarak rehber kokartımı gösterdim. İndirim var mı? diye şansımı denedim. Kız, karta baktı, elbette dedi, bedava bileti verdi. Sao Paulo'daki müzenin uyuz gişecisi yarım göz atıp sertçe hayır demişti. Adamı hayırla aldım, sülalesi hakkında içimden yorumlarda bulundum. Müzeleri de bir şeye benzese, gelsinler burayı görsünler. Buranın en ön önemli eseri Frida Kahlo'nun oto-portresi

Müzeden çıkınca Alcorta caddesi boyunca yürüyüşe devam ettim. Sonradan fark ettim, Lonely Planet aşağı yukarı yürümek için bu rotayı önermiş.

Birleşmiş Milletler meydanında bulunan dev demirden çiçek heykelinin fotoğrafını çektim. Hukuk fakültesi de orada, Dor mimarisi, büyük sütunlar. Yolun karşısında Güzel Sanatlar müzesi var. Giriş arka caddeden ve bedava. Fotoğraf yasak. Sırt çantası bedava emanete veriliyor, önceki müzede koridorlarda izin vermişlerdi.

Ziyarete başladım, ilk bilgi panosunda "Constantinopla'nın Türkler tarafından 1473'de alınması üzerine..." yazıyor. Danışmaya gittim, bu yanlış yazılmış dedim. Eleman bir defter çıkardı, buraya yaz, yukarda okurlar dedi. Haber verecek başka bir yol yok mu? diye sordum. Mektup yazabilirsiniz, dedi. Nasıl dedim, bildiğimiz mektup mu?, e-mail'iniz falan yok mu?. Yok dedi, Internetten yazarsan kimse ilgilenmez dedi. İyi dedim, ver deftere bari yazayım. Sonra bir başka kronolojik panoda tarihi doğru yazmışlardı.

Bu müze bayağı zengin, Degas, Monet, Rubens, Greco, Rodin aklımda kalanlar.
Müzeden çıkınca parkın geçince köşede bir hamburger yedim, hem kötü hem de pahalı idi. Ufak biraya altı lira aldılar. Meğer biraz yürüseymişim bir sürü alternatif varmış.

Sonra meşhur Recoleta mezarlığını ziyaret ettim. Her bir mezar küçük bir ev gibi ve heykeller ile süslenmiş.

Mezarlıktan sonra arka tarafta bulunan bir AVM'ye girdim. Arjantin, Boca resmi formaları 150 lira civarında idi. Sonra Telmo mahallesine gidecektim, son anda vaz geçip hostele döndüm, iyi ki dönmüşüm.

Bir yağmur başladı, sular seller gidiyor. Bu arada bir gürültü koptu, hostelin bir bölümünün çatısı çöktü. Resepsiyonu su bastı. Elektrik gitti. Neyse benim koğuşta bir şey yok. Böyle gece dokuzu yaptık.

Gece acıktım, karşıdaki büfeden bisküvi alırken, adama burada ucuz bir yer var mı? diye sordum. O da yüzünde acıma hissi ile, hemen ilerde bir parilla, yani mangal var dedi. Sağanak yağmurda, arabaların saçtığı sularla sırılsıklam parillaya girdim. İçerdeki bir kaç kişi, uzaydan gelmişim gibi baktı. Adamlar gerçekten dökülüyor, hatunun biri masada sızmıştı. En ucuz şeyleri istedim, kızartma biftek, iki büyük parça, bol patates kızartması, beş yüzlük bira, on beş lira tuttu. Bu porsiyon Türkiye'de iki kişilik sayılır. Ama yarısını istemek gibi bir mevhum da yok.