Sharky (çuvaldan ne çıkarsa)

İskambil Kağıtlarının Esrarı-Jostein Gaarder (Arşiv)

2010-12-16T07:49:00.000+02:00

"Elliiki kart, elliiki haftaya eşittir. Bu da 364 gün eder. Sonra herbiri yirmisekiz günden onüç ay var, bu da 364 ediyor. İki hesapta da bir gün artıyor.
"Joker yani " dedim.

"Doğru yahu."

Uzun süre portakal ağaçlarına doğru baktı. Sonra sordu:

" Ya sen ne zaman doğdun, Hans Thomas?

"Ne söylemeye çalıştığını anlamamıştım. "29 Şubat 1972'de dedim.

"Peki nasıl bir gün bu?"

Birden uyandım duruma: Artık yılda doğmuştum tabii ki, yani büyük adanın takvimine göre, bir Joker gününde. Okurken nasıl da farketmemiştim bunu?

"Joker günü dedim"

"Aynen."

Jostein Gaarder, "Sofi'nin Dünyası"ndan önce yazdığı bu kitapta insanı ve dünyayı sorguluyor. İskambil kağıtlarının roman kahramanı olduğu bir kitap... İnsanın elliki kağıttan biri mi, yoksa joker mi olacağının seçimini yapmaya zorlayan bir kitap.... Pan Yayıncılık'tan.

The Doors - Cem Şeftalicioğlu (Arşiv)

2010-12-16T07:32:00.000+02:00

ve bir gece

aydınlık bir gece

yalancı ışıklarla aydınlatılmış karanlık bir gece

gecenin kapısı güne açılırken

yalancı ışıklar gerçek ışık karşısında erirken

bazıları daha yeni başlamışken rüyaya

benim rüyam kapıdan girince başladı

Jim Morrison ve The Doors

Herhalde Jim Morrison bu başlık için beni de bıçaklamaya kalkardı. Hayattayken en nefret ettiği şeylerden biriydi çünkü bu şekilde gruptan ayrı tutulmak:

Bir konser öncesi sunucu anons için sahneye çıktı ve "Bayanlar, baylar; Jim Morrison ve The Doors’u sahneye davet ediyorum." dedikten sonra sahneden indi. Jim sunucuyu bekliyordu aşağıda, onu tuttu ve: "Hayır adamım, oraya geri dön ve bizi doğru dürüst tanıt." Diyerek biraz da tartakladı. Bu olayda Jim’in sunucuya bıçak çektiği de bir rivayet. Sunucu birden panikleyerek "Ne dedim, neyi yanlış yaptım?" diye sordu. Jim "The Doors" diye karşılık verdi, "grubun adı bu.".

Dört tane kapı!

"Eğer algının kapıları temizlenirse herşey olduğu gibi görünür, uçsuz bucaksız." Jim, William Blake’in bu sözünden ve Aldous Huxley'nin Algının Kapıları (The Doors of Perception) isimli kitabından etkilenerek düşünmüştü bu ismi ve ekledi: "Bilinen ve bilinmeyen şeyler vardır ve aralarında da kapılar (THE DOORS) bulunur."

Ray Manzarek, Robby Krieger, John Densmore ve Jim Morrison.
Klasik müzik eğitimi almış bir piyanist, flamenko ve blues çalan bir gitarist, bir jazz davulcusu ve Jim Morrison.

Yine ayrımı yaptık. Jim gelecek şimdi mezarıma işediğiniz yetmedi bir de en gıcık olduğum şeyi yapıyorsunuz diyecek. Ama bu ayrım resmi olarak 1978 yılında da yapıldı, hem de diğer üç kapı tarafından. An American Prayer albümü Jim Morrison and The Doors ismiyle yayımlandı.

The Doors, Jim Morrison hayattayken altı tane stüdyo albümü yaptı. Bu altı albüm onların Amerika’da ve dünyada milyonlarca hayran kitlesine sahip olmasına yetti. 1967 yazının bir numaralı şarkısı Light My Fire onları milyonlara tanıttı ve en çok satan 45’likleri oldu.

Pek çok insan da, 1967 yazında olmasa bile, The Doors’u ilk bu şarkıyla tanımıştır. Ama bu insanlardan çok azı bu kadarıyla yetinmiştir. The Doors öyle bir kapı ki insanı içine çekiyor. Her zaman yeni birşey bulabiliyor insan müziklerinde.

Nasıl yeni şeyler yani? Bu soru şu şekilde de sorulabilir: Neden hâlâ bu kadar gündemdeler ve milyonlarca hayranları var? Cevap müziklerinde saklı:

The End’e bakın…oedipal bir destan.…Riders on The Storm…. bir cinayet ilahisi…… I Looked You…..tam bir şirinlik abidesi….Moonlight Drive…saykıdelik bir aşk şarkısı… People Are Strange….yalnızlığın destanı yabancı bir ülkede umutsuzca…..Wintertime Love…soğuk kış günlerinin iç ısıtan valsi….Unkown Soldier….savaş bitimi kutlamaları…..Blue Sunday….ruha işleyen o muhteşem gitar…. ve gider…gider…gider….

Bugüne müzikleriyle kaldılar diyorum ben, ama Jim Morrison etkisini de atlamıyorum. Her yaptığı olay olmuştu yaşarken. Miami’de teşhircilik yaptı (kanıt yok ama kim bilebilir..?), New Haven’da polislere tartıştı, sahneye hep sarhoş çıktı ve zamane gençliğinin imrenilen adamı oldu.

Jim öldükten sonra ilahlaştırma seviyesine getirildi hayranları tarafından. Mezarına gidip bira içtiler Jim ölmemişçesine. Şişenin dibini mezara döktüler. Bağırdılar, çağırdılar, yediler, içtiler mezarı başında..

60’ların idealist gençleri ana-baba oldu. Şimdi çocuklarına geldi sıra. İşte müziğin gücü.

Acaba Jim Morrison tam zirvedeyken ölmeseydi de, yaşayan yaşlı ve göbekli bir alkolik olsaydı şimdi,

aynı şeyleri yazacak mıydım ben burada…?

Sanırım evet.

Cem Şeftalicioğlu (Arşiv 1990 lardan)

Rolling Stones - Bridges To Babylon (Arşiv 1998)

2010-11-24T21:46:00.001+02:00

Türkiye'nin müzik gündemine bu albüm ile bomba gibi düştüler. TV lerde hemen her müzik programında bu albümde yer alan parçaların klipleri yayınlandı. Albümdeki bir parçanın nakarat bölümü ise herkesin dilinde idi.
"Anybody Seen My Baby ?"

Ve 19 Eylül 1998 akşamı Ali Sami Yen Stadyumu'nda verdikleri muhteşem konserde bu parçayı çal-ma-dı-lar. Web sitelerinde yer alan bir anket sonucu Türkiye'de en çok sevilen parça olarak (sözümona) "Love Is Strong" seçilmiş.Bu parçayı dinledik (Açıkçası ben hangi albümde olduğunu bile o sırada anımsamadım.) Kimler niçin böyle bir ankete gerek duydu? Neden böylesine bir single varken sözüm ona anket sonucuna göre belirlenen parça onun sırasını gasp etti? Yoksa bu bir pazarlama stratejisi mi? Daha çok talep yaratma uğruna arada biz mi harcandık? Bütün bunlar bir soru işareti olarak kafamda hala durmakta.

Gelelim konsere.

Gerçekten Istanbul' un bu güne kadar gördüğü en büyük müzik organizasyonu sayılabilir. Page&Plant gibi bir devi Bostancı Gösteri Merkezi' ne mahkum eden zihniyet burada itibar görmemiş anlaşılan.Yaklaşık 30 bin kişi bu gösteriyi izledi. İzleyemiyenler için söylenecek tek bir şey var.Yazık, müthiş bir şey kaçırdınız.

Her konserde olduğu gibi "Satisfaction" ile başladılar. Sahneye çıkışları görülmeye değerdi doğrusu. Daha sonradan edindiğim bilgiye göre "Allahuekber" sesi ile giriş yapmışlar sahneye. Abartmadan. Abartıdan uzak olduğu kesin çünkü benim gibi birçok kişi farkedememiş. Ses ve ışık gösterisi doruk noktada iken birçok şeyi kaçırabiliyor insan.Türkiye'ye gelmeden önce Keith Richard "Kur'an" 'ı okumuş. Sanırım konser verdikleri ikinci müslüman ülkeyiz. Böyle bir giriş yapmak onları için heyecan verici olmalı.

Sahne dekoru anlatılamıyacak kadar güzeldi. Onun için anlatmayacağım. Zaten daha önce de belirttiğim gibi kaçırmış olanlar için bu resimi sunmaktan başka yapabileceğim bir şey yok.

Dev ekran sayesinde (bkz. resim 2) tüm stadyum (hatta stadyumun karşısında görüş açısı içinde kalan tüm binalar) bu olağanüstü gösteriyi tüm ayrıntıları ile izledi. (Mick Jagger'ın genç zenci vokalist ile yaptığı erotik gösteri dahil.) Jagger'ın yüzündeki hain mimikler hala gözümün önünde.

Bass gitar, ritm gitar, nefesli sazlar, keyboard ve güçlü seslere sahip vokalistlerden oluşan müzisyenler topluluğu 36 yıllık bir demet nadide çiçeği el üstünde tutar gibiydi.Sahnenin her iki yanına koşar adımlarla bir gidip bir gelen Mick Jagger'ın 56 yaşında olduğuna inanmak hayli zor.Böyle bir enerjiye o yaşta hala sahip olmak olağanüstü doğrusu.İlk girişten tatmin olduktan sonra çaldıkları parçalar sırası ile şöyle

Let's Spend The Night Together
Flip The Switch
Gimme Shelter
Paint It Black. Mükemmel bir giriş yaptılar.Melodi zaten harika.
Saint Of Me
Out Of Control Her ikisi de albümdeki gibi güzeldi.
ve
Love Is Strong (taktım bu parçaya )
Miss You
Thief In The Night

Keith Richard' ın söylediği bu parçanın bitmesi ile sahne aniden karardı. İnsanın kulaklarını tırmalayan, içini titreten alçak perdeden, frekansı oldukça düşük bass sesi, sahne zemininin açıldığını gösteren kırmızı bir ışık kütlesi ile beraber sahanın ortasında yer alan önceleri teknik platform zannettiğimiz adacığa doğru uzanan bir köprüye efekt oluşturmaya başladı.Köprünün uzanması tamamlanınca Mick Jagger, Keith Richard, Charlie Watts ve Ronnie tek sıra halinde alkış kıyamet arasında salimen bu adacığa vasıl oldular. Köprü ise geri çekildi. Binlerce kişinin tam ortasında çalmaya başladılar. Meğer orada herşey hazırmış. Bateri, gitarlar, mikrofon. Sahnenin en önünde yer alabilmek için saatlerce önce gelmiş birkaç bin kişiye en arkada kalma şokunu yaşatan bu girişim birkaç parça sonra sona erdi. Sadece dördünün seslendirdiği parçalar coşkumuzu daha da arttırdı.

Wanna Hold You
Little Queenie
Like A Rolling Stone

Bob Dylan'ın bu parçasını hep birlikte söyledik. Işık kulelerinden tüm sahaya iri taneli konfetiler yağıyordu.

Bu parçalar bittikten sonra her iki sahne arasında daha önceden ayrılmış ve güvenliği sağlanmış bir koridor sayesinde bu sefer yerden yürüyerek, seyircilerin ellerini sıkıp, kendilerine dokunulmasına adeta izin vererek tekrar ana sahneye geri döndüler. Gösteri tüm hızıyla sürüyordu.

Sympathy For The Devil
Tumblin' Dice
Honky Tonk Woman
Start Me Up Keith Richard'ın sahne önüne gelip parçanın girişindeki gitar soloyu vurması ile yer yerinden oynadı.

Jumping Flash Jack

Derken konseri bitirdiler. Malum , alkış, ıslık, çığlık vb davet metodları ile son bir parça daha dinledik.

Brown Sugar

Acaba tekrar çağırsak gelirler mi ki coşkusu sürerken sahne arkasında tüm açık türbin boyunca sıralanmış tüm havai fişekler ateşlendi.Birbirini izleyen bu seri patlamalar çok etkileyici idi. Bende , geç kalınmış, sanki konser sırasında yapılması planlanmış ama unutuluvermiş bir gösteri izlenimini bırakan bu patlamalar ile mega show sona erdi. Görenler görmeyenlere daha uzun zaman bu gösteriyi anlatacak sanırım.

Yazan: SadiO (Arşivden)

Zapatistalar ve Yardımcı Kumandan Marcos

2010-11-02T13:00:00.002+02:00

17 Kasım 1983'te Meksika'da bir ordu kuruldu: ELZN(Zapatista Ulusal Bağımsızlık Ordusu). 1910 Meksika Devrimi'nin en ateşli liderlerinden Emiliano Zapata'nın adını ve özgürlük idealini kendine uygun gören bu ordu, 1994'te Chiapas, San Cristobal'deki askeri tesislere saldırarak Meksika hükümetiyle resmen savaşa girdi.

Kendilerini 15 yıldır "siyasi - askeri bir örgüt," yani "gerilla" olarak tanımlıyor ve son dönemlerini "beş kamu yılı" diye anıyorlar.Ama o günden bugüne eylemlerinin tarzı değişmeye başladı, kendi deyimleriyle "dinlemeyi ve söz söylemeyi" öğrendiler. Artık baş müttefikleri, ortak eylemler düzenledikleri özelde Meksika, genelde dünyadaki sivil toplum örgütleri. 1995'te dört soruluk bir anketle başlayan ve Uluslararası Kurul (International Consulta) adıyla halen devam eden bir örgütlenme çalışması etkili "silahlarından" biri. Öyle ki tüm dünyadaki sivil toplum örgütlerini ve pekçok bireyi, başta internet üstünde biraraya getirmeyi başarmışlar ve "savaş alanları"nı hatırı sayılır miktarda genişletip yeni cepheler açmışlar.

Chiapas bölgesindeki dağlardakİ kamplarından şehre inip insanlarla sohbet eden Zapatista gerillaları, Mexico City'nin güneyindeki Santo Domingo'nun pazar yerinde yaptıkları bir konuşmada asıl silahlarının sırrını veriyorlar: "En iyi silahımız gerçek ve sözcüklerimizdir." Subcomandante Marcos, Zapatistalar'ın kumandanı, stratejisti ve sözcüsü ama rütbesi "yardımcı kumandan" olarak geçiyor. Ordunun asıl komutanı "halk," Marcos şimdilik vekâleten yürütüyor bu görevi. Diğer tüm Zapatistalar gibi o da yüzünü bir kar maskesinin ardına saklıyor. Güvenlik açısından iyi bir yöntem olmasının dışında bu onlara bir anonimlik hali veriyor. Bilinen tüm Zapatista fotoğraflarında görünen sadece bir Zapatista, Marcos ya da Miguel değil. "Bu maskeyi takıyorum çünkü ben artık eski ben değilim, başka biriyim" diyor Marcos. Meksika hükümetine göre o, felsefe ve edebiyat diplomalı Rafael Guillen. Aslında kendisi hakkında hiç sır vermeyen bu adamı yalnızca yazdıklarından tanıyor dünya. O gerçekten sözcükleri iyi kullanan bir savaşçı.
Kumandan yardımcısı Marcos'un yazdığı bir çocuk kitabı olan "Renklerin Öyküsü"nden bölümler...

Bir varmış bir yokmuş. En yaşlı ağaçların ve dağların bile hatırlayamadığı kadar çok eski bir zamanda, dünyada yalnızca iki renk varmış; geceye hükmeden siyah ve gündüzü işaret eden beyaz, bir de aslında renk sayılmayan gri.
Tanrılar bir süre sonra dünyanın bu halinden sıkılmışlar, hatta kızmışlar -tanrılar çok çabuk kızar, çok çabuk savaşır ve öldürürlermiş- ve yarattıkları bu siyah - beyaz dünyayı aydınlatmak için renkleri bulmaya karar vermişler."Tanrılardan biri daha iyi düşünebilmek için yürüyüşe çıkmış ve o kadar derin düşüncelere dalmış ki bastığı yere dikkat etmemiş. Çok büyük bir taşa takılan tanrı düşmüş ve yere çarpan kafasından kan akmaya başlamış." (!!!YA - Yatık kedi) "Ve tanrı biraz bağırıp çağırdıktan sonra akan kanına bakmış ve değişik bir renk görmüş, diğer iki renge benzemeyen bir renk. Ve diğer tanrıların yanına koşarak gidip bu yeni rengi göstermiş, ve bu yeni doğan renge tanrılar kırmızı adını vermiş." (!!!YA - Kırmızı)

"Bundan sonra başka bir tanrı umut duygusunu resmetmek için bir renk aramaya başlamış. Bir zaman sonra bulmuş ve tanrılar kuruluna göstermiş ve onlar da bu dördüncü renge yeşil demişler." (!!!DA - Yeşil)

"Bir başkası yeryüzünün derinliklerine dalmış. Diğerleri 'ne yapıyorsun' diye sormuşlar ona. 'Dünyanın kalbini bulmaya çalışıyorum' diye yanıtlamış, her tarafı toza toprağa bulayarak. Zamanla dünyanın kalbine ulaşmış ve bunu diğer tanrılara göstermiş. Onlar da bu renge kahverengi demişler." (!!!UA - KAHVERENGİ)

"Bir başka tanrı da gökyüzüne yükselmiş. 'Dünyanın rengini görmek istiyorum' demiş ve tırmanmış, tırmanmış. Çok yükseğe çıkınca aşağıya bakmış ve dünyanın rengini görmüş ama bunu diğer tanrılara nasıl götüreceğini bilememiş. Bunu düşünürken o kadar uzun süre bakmış ki bu renge, kör olmuş ve renk tanrının gözlerine bulaşmış. Kör tanrı elinden geldiğince çabuk, tanrılar kuruluna ulaşmış ve onlara 'gözlerimde dünyanın rengini taşıyorum' demiş ve onlar da bu altıncı renge mavi adını vermişler." (!!!OA - MAVİ)

"Tanrılardan bir diğeri de bir çocuğun kahkahasını duyduğu sırada renkleri arıyormuş. Çocuğa sessizce yaklaşmış ve çocuk fark etmeden kahkahasını çalmış ve onu gözyaşları içinde bırakmış. Derler ki bu yüzden çocuklar gülerken birden ağlamaya başlar. Tanrılar çalınan çocuk kahkahasına sarı demişler." (!!!OA - SARI)

Renkleri bir kutuya kapatan tanrılar uyumak için çekilmişler. Renkler kaçıp dünyaya dağılmışlar. Mavi göğe ve denize yayılmış, yeşil otlara ve ağaçlara, daha ağır olan kahverengi toprağa düşmüş, bir çocuk kahkahası olan sarı güneşe uçup gitmiş, kırmızı insanların ve hayvanların ağızlarından girip bütün vücutlarını kaplamış. Bazı renkler erkeklerin ve kadınların tenlerinde karışmış ve değişik renkte ve düşüncede insanlar çıkmış ortaya.

Zapatista WEB Sitesi: Ejercito Zapatista de Liberacion Nacional (EZLN)
Emiliano Zapata WEB Sitesi: Emiliano Zapata: Tierra y Libertad

Kaybedenlerin Öyküsü (RockNRoman Dörtlüsü) Hikmet Temel Akarsu (Arşiv)

2010-10-29T10:08:00.002+03:00

"Yitik kişiliğini kovalıyorsun. Kendi kendinle hesaplaşmak istiyorsun. Masum ruhunu yeniden aramak için lodos zamanı buralara geliyorsun. Hayat karşısında tutunamadın. Yenildin. Yükselen trendlerin hiçbirinde yer alamadın. Bütün vagonlar doluydu. Birkaç tanesine binmek için hamle ettin. Tekmeyle aşağı attılar seni. Mücadele etmek gerekirdi. Sen ise bunu sevmezdin. Tiksinirdin bundan. Mücadele ederek birşeylere ulaşmak bayağılaşmanın öbür adıydı senin için. Kapitalist ruh, rekabetçi insani azimkar kişilikler, ihtiras... Bunlar seni sadece korkutmuyordu. Daha çok iğrendiriyordu. Hayatta kalabilmek için başkalarının üzerine basmak zorunda olduğunu bilmek seni bitiriyordu. Ama yaşamı sürdürmenin yolu bu olmuştu artık. Ve sen buna aykırı filozofiler imal etme hakkına sahip değildin."

---------------------------------------------------------------------------------------------------

"Kadıköy vapurunun iskeleye her yanaşması ayrı bir yenilgi öyküsü gibidir. Koya girerken suskunlaşır vapur. Aceleci simaların erken inmek için çıkış tarafına birikmesiyle yana yatar. O esnada gereksiz bir çığlık yükselir vapurdan. Küçük bir maceranın daha sonu, der gibi... Arka planda kalan, Alman tarzı gar binası kara bir istimle perdelenir. Arka sol görüntüde ise yüzyılların yorgun silueti ve minareler sezilir... Asya ile Avrupa arasında her gün gidip gelen bezgin bir kalabalığın hayallerinin, rüyalarının özeti gibi bir manzara oluşur. Ait olamamanın resmi... Şehrimizin hikayesi gibi..."

"İngiliz", Hikmet Temel Akarsu'nun İstanbul Dörtlüsü serisinin ikinci kitabı. Elimizdeki kitapta, Batı'nın sonunda (Pera=Beyoğlu) , Doğu'nun başında (Kadıköy) karşı karşıya gelen iki alt-kültürün yüzyılın sonundaki hesaplaşması anlatılıyor. Bir yanda, Batı'nın kirini, sahtekârlığını, ikiyüzlülüğünü, egoizmini; globalizm maskesiyle Doğu'ya taşımaya çalışan İngiliz, peşinden sürüklediği kolonisi ve ruhları rehin alınmış İstanbul gençleri; diğer yanda İstanbul Markisi, Kaybedenler Kulübü ve Budist Alman Max...

Bu kitapla ilgili söyleyecek çok şey var, ancak İstanbul dörtlüsü tamamlandıktan sonra ayrıntı olarak incelemenin daha doğru olacağı fikrindeyiz. Ama 90'lı yılların Türkiyesini şaşkın bakışlarla izleyebilecek kadar "dışarıdan bakabilenler" için bu kitaplar bir röntgen işlevi görüyor. Malum röntgen de insanın içini gösterirken radyoaktif ışın zerkederek biraz da zarar verir, yaralar insanı...

1999 İnkılap Kitabevi/208 s.

----------------------------------------------------------------

"...Bir sosyal hezeyana iştirak etmemekte direnen aşkın dimağların nasıl hacamat edildiğinin çetelesi gibidir bu kentin tarihi... Bunu bilen bilir... Bilmeyene ise uygun bir şekilde bildirilir. Heyhat, gövdelerin kaldırılma saati gelmiştir. Koğuş kalk! Para kazan, iş kur, mesafe al, aile ol, çocuk yap yaşa, diren, ihtiyarla. Adabınca kaytarmadan... Efendice öl, ölmeden önce tabutunu saygı duyarak kaldıracak cemaat biriktir."

"... Kaybedenler Kulübü, kendi tarzıyla hiçbir zaman uyuşmayacak bir açılış yaptı. Bunu Yaz'ın tedirgin kıpırdanışlarından farkedebiliyordum. Garip olan bir şeyler vardı. Huylandım. Rahatsız oldum. Jenerik bile girmediler. Sadece şunu söylediler:

" Bu programda bazı şarkılar sadece bazı kişiler için çalınır... Ve o kişi arar... Bu, hiçbir zaman bugünkü kadar gerekli olmamıştı..."

Ve Görkemli Kaybedenler'i girdiler. Kaybedenler bu hafifliği, bu ihtimamı, bu iltifatı asla göstermezlerdi. Sökonusu Marki olsa bile.."

"Küçük Şeytan", Hikmet Temel Akarsu'nun İstanbul Dörtlüsü serisinin üçüncü kitabı. Globalleşen yeni (!) dünya düzeni, insanları hem parasal anlamda, hem de dayanabilecekleri bir fikirden yoksun bırakarak yoksullaştırmış, Kitabın kahramanları olan iflas etmiş bir eski solcu işadamı, genç bir edebiyatçı, ve kendine bu dünyada bir yol arayan sapkın iki genç kız etrafında dönen hikaye yaşadığımız şu günleri ayna gibi yüzümüze vuruyor. Bir solukta okunacak kitap. Mümkünse bir hafta sonu eve kapanıp bu seriyi bir kerede okuyun.

1999 İnkılap Kitabevi/208 s.

---------------------------------------------------------------------------

"İstanbul, yarım olma halinin ana yurdudur. Bu yaşlı kentte tamamlanmış bir şey bulmak gökyüzünde balık görmek kadar zordur. Belki imkansız değildir... tıpkı azgın kasırgaların ya da hortumların okyanus ülkelerinin göğüne savurup, ardı sıra hiç bir anlam taşımayan bir noktada yerçekiminin merhametine terkettiği zavallı çaresiz yaratıkların aykırı bir iklimde başımızdan aşağı dökülmesi gibi...

Bu kentte herşey yarımdır. Yarım olma hali, sadece gözle görüp, elle tutup, üzerinde yaşadığımız nesnelere; yapılara, yollara, semtlere, iş yerlerine, baştan savma, ucuz tüketim mallarına, şişirme alt yapıya, mikroplu yiyeceklere, eksik ambalajlara, içine her türlü kirin bulaştığı içme suyuna dair değildir... Sadece bu kadarla kalsaydı, her şey yeterince anlaşılır olurdu. Aksine, insan ruhunu yeyip bitiren en acımasız sorunların, kördüğüm olduğu noktada yüzüstü bırakıldığı yerin adıdır İstanbul. Batılı olmak, Doğulu kalmak, Avrupalılık, Asyalılık, inanmak, inanmamak, sevmek, nefret etmek, bilimsellik, mistisizm, reddetmek, kabullenmek, içinde olmak, dışına çıkmak, kazanmak, kaybetmek, var olmak, yok olmak ve daha on binlercesi sayılabilecek ikilemler... Ve bunlardan birine asla tastamam ait olamamanın halleri. Tedirginlikle bu uçlar arasında gidip gelmeler...

Yarım bırakılmış idealler, ertelenmiş yarınlar, kırık düşler, sakatlanmış ruhlar... Ve tüm bu karar buhranlarının artığı olarak; kurtuluşu, hiçleşme tutkusuyla yanı kavrularak arama; ve bunu bile bitiremeyip yarım bırakmanın aşağılayıcı halleri...

Belki de o yüzden, yitik düşlerini, karabasan haline dönüşmüş karanlık uykularda değil, gündüz dalgınlıklarında aramaktadır artık bu kentin insanları. Anlaşılmaz, uzlaşılmaz, barışılmaz, konuşulmaz, aksi, karamsar, güvensiz ve tedirgin olmuşlardır."

Yukarıdaki uzun alıntıyı yaptığımız "Media", Hikmet Temel Akarsu'nun İstanbul Dörtlüsü serisinin son kitabı. Bu kitapta, doksanlı yıllarda ülkemizi yöneten güç haline gelen medya ve borsa ilişkileri arasında kalmış bir kadın hikayesi üzerinde yaşadığımız gri gündelik hayat anlatılıyor. Tabii bu kitap ayrıca İstanbul Dörtlüsü adlı roman dizisinin son kitabı olması dolayısıyla, diğer kitaplarda geçen bütün düğümlerin çözülüşünü de anlatıyor.

2000 İnkılap Kitabevi/208 s.

Bu dört kitabı okumanızı ve eğer hala varolsaydı "Kaybedenler Klubü"nü izlemeniz tavsiye edilir. "Kaybedenler Kulübü", bir zamanlar Kent FM 101.1' de yayınlanan ve kendi cemaatini yaratan, zamanla kente "amirlikler" yoluyla yayılan BNRP (Bir Nev'i Radyo Programı). Bu yakınlarda filme çekileceği söyleniyor.

Hikmet Temel Akarsu'nun "Kaybedenler'in Öyküsü" adlı kitabı ile başlayan roman dörtlüsü bu alt-kültür'ü konu ediyor... Kimbilir, kendinizin de bir "Kaybeden" olduğunuzu, neden o yolu seçtiğinizi keşfedebilirsiniz...

O zaman İstanbul'da lodos estiğinde insanların neden garip bir ruh haline girdiğini anlayabilirsiniz belki...

Kaybeden olmayı seçmek iyi mi kötü mü o da size kalmış tabii ki...

SiyaSiya Bend'in dediği gibi "Böyle karamsar olma, her son bir başlangıçtır."

Momo-Michael Ende

2010-09-29T07:00:00.000+03:00

"O günlerde uzun bir yolculuğa çıkmıştım. (Hala da yoldayım). Bir gece kompartımana garip bir yolcu geldi. Öyle tuhaftı ki, yaşını bile tahmin etmem olanaksızdı. Önce karşımda yaşlı bir dede oturuyor sandım. Sonra bir de baktım aldanmışım, yolcu bu defa çok genç görünüyordu. Sonra tekrar bu görünüşün de yanlış olduğu kanısına vardım. Her neyse, yol arkadaşım gece yolculuğu boyunca bana bu hikayeleri anlattı durdu.Bitirdiği zaman ikimiz de bir süre sustuk.

Sonra bu garip yolcu, bir cümle daha söyledi. Onu okurlarıma aynen aktarıyorum. Dedi ki: "Ben size bunları olup bitmiş gibi anlattım. Oysa gelecekte olacakmış gibi de anlatabilirdim. Benim için ikisi arasında bir ayrım yok."Herhalde sonraki ilk istasyonda inmiş olmalı. Çünkü bir süre geçince kompartımanda yanlız olduğumu farkettim. Ne yazık ki bu hikayeyi anlatanı o günden sonra bir daha hiç görmedim.Ama bir gün gene kısmet olur da karşılaşırsak, ona çok şey sormak isterim."

Momo'da zaman kavramı sorgulanıyor. Hikayeler yeri ve zamanı belli olmayan fonda geçtiğinden özellikle günümüz çağdaş (!) yaşamı gözönüne alındığında çarpıcı mesajlar veriyor.

İpucu: Kitapta, "ZAMAN TASARRUF ŞİRKETİ" diye bir firma var.

Kaynak Yayınları,1994

Görkemli Kaybedenler - Leonard Cohen

2010-08-12T15:48:00.005+03:00

Zaman çok, Kara Cüppe, kunduzlar tavşanlarla dost olana kadar konuşsak seninle, yine de günleri birbirine bağlayan ipi koparamayız."

Bir insanın doğasındaki en özgün şey genellikle en umutsuz olandır. Bu yüzden yeni sistemler yaşamın acısına katlanamayan kişilerce zorla yerleştirilir dünyaya.
L. Cohen ne kadar yanılabilir...

Her şey bir yana, umarız ki bir gün eve girdiğinizde "meşhur mavi yağmurluk"la karşılaşamazsınız.

Eğer böyle bir şeyle karşılaşırsanız, artık sizin de 'görkemli' bir hikayeniz var demektir. Bu durumda sakin olun ve aşağıdaki Kızılderili şarkısını mırıldanarak uzaklaşın...

Değiştim

Aynıyım

Değiştim

Aynıyım...

Altıkırkbeş Yayınları

Türkçe (Orijinal Dili: İngilizce); ISBN: 975-8467-02-6; 13.5 x 19.5 cm; 256 s.; İstanbul Nisan 2000

Bay Keuner'in Öyküleri - Bertold Brecht

2010-08-12T15:19:00.005+03:00

Bay Keuner ve yeğeninin Çizimleri

Bay Keuner küçük kız yeğeninin çizimlerine bakmıştı. kız avluda uçmuş bir tavuğun resmini çzmişti. "Senin tavuğunun neden üç bacağı var ki?" diye sordu Bay Keuner. " Tavuklar uçmazlar ki. Bunun için benim de sıçrasınlar diye üçüncü bir bacağa gereksinmem var dı." dedi bayan küçük sanatçı.

"Çok sevindim soruyu sorduğuma." dedi Bay Keuner.

Bertold Brecht'in bu minik kitabı, küçük ama çarpıcı anektodlarla yaşama ve insana dair önemli fikirler sunuyor.

Biraz eski bir kitap, herhalde bulamazsınız. Denemek için:

Boyut Yayınevi, 1987.

Kitap

2010-08-07T22:06:00.000+03:00

İskambil Kağıtlarının Esrarı - Jostein Gaarder

2010-08-07T20:44:00.005+03:00

kart, elliiki haftaya eşittir. Bu da 364 gün eder. Sonra herbiri yirmisekiz günden onüç ay var, bu da 364 ediyor. İki hesapta da bir gün artıyor.

"Joker yani " dedim.

"Doğru yahu."

Uzun süre portakal ağaçlarına doğru baktı. Sonra sordu:
" Ya sen ne zaman doğdun, Hans Thomas?

"Ne söylemeye çalıştığını anlamamıştım. "29 Şubat 1972'de dedim.

"Peki nasıl bir gün bu?"

Birden uyandım duruma: Artık yılda doğmuştum tabii ki, yani büyük adanın takvimine göre, bir Joker gününde. Okurken nasıl da farketmemiştim bunu?

"Joker günü dedim"

"Aynen"
Jostein Gaarder, "Sofi'nin Dünyası"ndan önce yazdığı bu kitapta insanı ve dünyayı sorguluyor. İskambil kağıtlarının roman kahramanı olduğu bir kitap... İnsanın elliki kağıttan biri mi, yoksa joker mi olacağının seçimini yapmaya zorlayan bir kitap.... Pan Yayıncılık'tan

Düşsel Varlıklar Kitabı Jorge Luis Borges

2010-08-07T20:41:00.004+03:00

"Haokah, Yıldırım Tanrısı
Dakota Siu'ları arasında, Haokah, rüzgarı sopa gibi kullanıp yıldırım davulunu çalardı. Boynuzlu kafası aynı zamanda bir avcı tanrı olduğunun göstergesiydi. Mutluyken ağlar, üzgünken gülerdi; sıcakta titrer, soğukta terlerdi."

Düşsel Varlıklar Kitabı, Jorge Luis Borges'in derlediği masal yaratıklarının bir derlemesi. Çeşitli folklorik ve mitolojik kaynaklardan toprlanmış 120 adet varlığın envanterini içeriyor. Kaynağı da Gılgameş Destanı'ından, İbranice metinlerden, Hint mitolojisnden beslenen hayallere dayanıyor. İnsanın hayal edebileceği her türlü özelliğe sahip olan bu varlıklar gerçek ile düş'ün ne kadar aynı olduğunu kanıtlıyor. 2. baskı, Mitos Yayınları'ndan..

Fahrenheit 451 - Ray Bradbury

2010-07-17T13:55:00.003+03:00

"Guy Montag işini seven bir itfaiyeciydi. On yıldır kitap yakıyordu. Gecenin bir yarısında yola çıkışlarını, alevlerin kitapları yutuşunu hiç sorgulamamıştı... Hiç sorgulamamıştı, insanların korkusuzca yaşadıkları bir geçmişi anlatan o 17 yaşındaki genç kızla karşılaşana dek... Montag'ın hayatındaki bütün yanlışlar doğrularla yer değiştirir o andan sonra... İşini, eşini, yaşayışını yeni bir gözle değerlendirir. Önünü alamadığı duyguları onu, asla tahmin edemeyeceği şeyler yapmaya iter.""....Peki, ama itfaiyecilerin ne ilgisi var o zaman? diye sordu Montag.
"Ah" Beatty piposundan çıkan belli belirsiz dumanın içinde öne doğru eğildi. "Bundan kolay açıklanan ve doğal olan nedir? Okullardan araştırıcılar yerine, koşucular, atlamacılar, yarışçılar, aylaklar, açgözler, kapkaççılar, uçucular, yüzücüler çıkınca 'entellektüel' sözcüğü de hak ettiği üzere bir küfür haline geldi. Her zaman bilinmeyenden korkarsınız. Sınıfınızdaki her soruya cevap veren, özellikle parlak arkadaşınızdan, kurşundan putlar gibi oturan diğer tüm öğrencilerin nefret ettiğini eminim hatırlarsın. Saatler sonra bile dövmek için, canını acıtmak için seçilen kişi o parlak çocuk değilmiydi? Elbette oydu. Hepimiz birbirimize benzemeliyiz. Hiç de anayasanın dediği gibi, kimse eşit ve özgür doğmamıştır, herkes eşit yapılır.
Çağımızda modern Batı kentinin insanlarla dolu mekanları, ya tüketimi ya da turizmi sahneye koyan yerlerden ibarettir ve kentin böyle bir sahneye indirgenmesi, anlamsızlaştırılması rastlantı değildir. Hıristiyanlık, Batı uygarlığında, öznel "iç" yaşamla fiziksel "dış" yaşam arasındaki ayrıma neden olmuş; içine dönen, bir sığınak arayışına giren insan aradığı bu sığınağın evi de olamayacağını fark edince, bu ayrımı görmezden gelmeyi yeğleyip "nötr" kentler inşa ederek sorundan adeta kaçmıştır. Kaçışın çözüm olmadığını bile bile bunda ısrar edemeyeceğimize göre, yaşamın bütünlüğünün net bir şekilde görülmesini sağlayacak bir kent tasarımını nasıl gerçekleştirebiliriz? Sansüre, totaliter yönetimlere, kültür endüstrisine ve uzunca bir süredir sürdürdüğümüz yaşam tarzına yönelik en keskin eleştirilerden biri. 1966 yılında François Truffaut tarafından yönetilen filmini çocukken TV'de görme şansına sahip olan bizler için çok etkileyici gelmişti.

Okuyun ve kendinizi yeni baştan kurun.
Çevirmen: Zerrin Kayalıoğlu, Korkut Kayalıoğlu
Türkçe (Orijinal Dili: İngilizce); 1. Basım; İstanbul Haziran 1999 İthaki Yayınları

Blog işine nasıl bulaştım.

2010-07-15T00:38:00.000+03:00

Bir zamanlar Sinameki diye bir e-magazine denememiz vardı, geçenlerde bu siteyi arşivimde bulunca, bu sitenin kaybolmaması için yeniden yayınlamak için en uygun ortamın Blog olduğunu keşfettim.

Bakalım nasıl devam edecek...