Shefa

هر قدر که بتوانی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 25 Jan 2012 21:14:27 PST

یکی سرما خورده. میره سر ِ کار چون وظیفه شناسه. کسی دیگه رو مریض می کنه.
اگه بگی چرا خونه نموندی دلیل میاره که اگه از کارم عقب بمونم آیا اون همکار ِ سالمم کمکم می کنه؟ چرا بمونم خونه که مواظب ِ سلامت ِ دیگری باشم.

سال ها پیش فیلمی رو دیدم در ایران که کسی ناگهان دچار بیماری ایدز شد. برای اینکه جوونیش داشت از بین میرفت شروع کرد به توسعه ی این بیماری تا جایی که می تونه که انتقام بگیره. که آدم سالم ها هر هر پشتش حرف نزنن.

کلا یه چیزی رو دور و برم تشخیص دادم. اینکه یه طرز فکری وجود داره توی بعضی ها و بیشتر اونها که سال ها به فکر ِ دیگران بودن. به طرز فجیعی ممکنه جاه طلب بشن. به این مضمون که ابدا دلشون برای کسی نسوزه هیچی فقط و فقط سود ِ خودشون مهم بشه.

من این آدم ها رو بیمار می دونم. سرنوشتشون هم مثل اون گل صورتیست که وقتی در اومد اونقدر سایه ی بزرگی توی زاویه ی دیوار ساخت تا نور اول به خودش برسه و بعد اگه چیزی موند به دیگران و بعد از سه روز اونقدر بهش نعمت رسید که دچار اشباع شد و افسرده یه ور افتاد.

هنوز برد با کسیه که به فکر ِ نفع ِ همه من جمله خودشه. چیزی اگه قراره نصیب ِ آدم بشه از راهی به غیر از کوشش میاد. اما تو باید تا هر جایی که می تونی کوشش کنی. اگه ببینن که به فکر ِ کسی نیستی این کوشش ها کم اثر می شه. وقتی پر اثر می شه که با تمام ِ تمام ِ تمام ِ تمام ِ توان در راه ِ هدفت بکوشی اما حق رو زیر ِ پا نذاری چرا که به واسطه ی جذابیتی که حق برای خدا داره ما‌‌ئده های آسمانی و زمینی توزیع میشه. توی این سیاهی ِ باور ها که بعضی ها رو به شدت پکر کرده اما من هنوز تو رو می طلبم. قبل از هدفم. گر چه وصالش نه به کوشش دهند؛ هر قدر ای دل که توانی بکوش (حافظ)

ای ملِکِ عرش؛ مرادش بده. وز خطر ِ چشم ِ بدش دار گوش

... محمد

شیرین

noreply@blogger.com (Mohammad) — Mon, 23 Jan 2012 18:27:09 PST

فیلم شیرین فیلم زیبایی است. تکه هایی از آن روی یوتیوب است. لینک به یوتیوب

ظاهرا قراره تو ایران اکران بشه.

جور دیگر ۲

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sat, 21 Jan 2012 21:09:14 PST

اومدم خونه. حالا به برقم. توی راه داشتم فکر می کردم.
حالا که حق جاذبه داره دو تا حق جذب ِ هم میشن. دو تا حق همدیگه رو دفع نمی کنن. اگه ما هم حق بشیم جذب ِ حق می شیم.

راه حق تنگ است چون سم الخیاط
ما مثال رشته یکتا می رویم

پارچه رو دیدی می خوان بدوزن تاش می کنن و یه راه باریک می سازن از پارچه و بعد توش به اندازه ی یه خط ِ باریک می دوزن.
ما رشته ای هستیم که باید توی خط ِ باریک ِ حق بریم. هر کسی هم سم الخیاط ِ خودش دو داره. همه همراه ِ هم اما هر کسی در راه ِ خودش درست مثل ِ کاری که نویسنده ها توی شفا می کنن.

هین ز همراهان و منزل یاد کن
پس بدانک هر دمی ما می رویم

ما اینجا قرار گاهی نداریم و به هر چی برسین نباید درش بمانیم و باید بالاتر بریم. مثل مسافر ِ کوچولو نیستیم که سیاره ی خودش رو داشت و وقتی برگشت راحت شد. ما فوق ِ اختر هم حتا باید بریم.

اختر ما نیست در دور قمر
لاجرم فوق ثریا می رویم

جور دیگر

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sat, 21 Jan 2012 21:16:01 PST

همه شعرش رو شنیدین و معنیش رو می دونین. امشب نشستم توی یه کافه و به این شعر فکر می کنم. بزارید اینطور بخونیمش. نمی گم که درسته یا غلط اما به هر حال حس ِ الانم رو می تونه انتقال بده. آره می دونم غلطه و اشتباهه و ... در معیارهای جا افتاده اما کسی مولانا رو به این صورت خونده قبلا؟

ما ز بالاییم؛ و بالا می رویم
ما ز دریاییم؛ و دریا می رویم

اگه که یه کارایی رو بکنی:

ما از آنجا و از اینجا نیستیم.
ما ز بی جاییم و بی «جا» می رویم

یعنی ما داریم همینطور بی خود و بی جهت پیش می ریم. به سوی جایی توی زندگی حرکت می کنیم.

لا اله در پی ِ الله است
همچو لا ما به الا می رویم

این بیت میاد لا اله الا الله رو می شکونه. می گه
اونی که بی خداست دنبال چیزی که نداره میره. اما مابه جای اینکه مثل ِ بی خدا به سوی جستن ِ چیزی که کم داریم بریم میایم یه کار ِ دیگه می کنیم. شدیم مثل ِ کلمه ی زشت ِ «لا» هستیم نه کلمه ی «لا الله». «لا الله» میره که خودش رو بکنه «الله». اما ما
بی خدا نیستیم. ما بی همه چیزیم. مثل ِ لا می می مونیم که همه چیز رو تکذیب می کنه. و فقط دنبال این هستیم که به دلیل ِ خاصی برسیم که چیزی رو قبول کنیم و از لا بودن دست برداریم. به «الا« برسیم.
که قبول نکنیم الا اینکه اون چیزی که ما توقع داریم رخ بده.

قل تعالو آیتیست از جانب ِ حق
ما به جذبه ی حق؛ تعالی می رویم

ما فقط یه راه داریم. بچسبیم به جاذبه ای که حق داره و به واسطه ی جاذبه ای که حق برای خدا داره خودمون رو از این همه مخمصه و چالش ها نجات بدیم.

تازه جالب تر هم میشه. متاسفانه باتری لپ تاپم داره تموم میشه و فقط ۱۹ دقیقه داره الان و نمی تونم ادامه بدم. اما شاید زمانی دیگه این بحث رو ادامه بدم.

... محمد

Excerpt: My different understanding from a poem by Rumi.

بالاخره استاد فرشچیان موافقت کرد که سیمرغ را بکشد!

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 20 Jan 2012 11:48:03 PST

"
در پي انتشار نظر آيت‌الله جوادي آملي و درخواست وي از محمود فرشچيان به منظور نقاشي «سيمرغ» عطار نيشابوري، فرشچيان گفت: ان‌شاءالله اين کار را با کمال ميل انجام خواهم داد.
بهمن نامور مطلق - معاون پژوهشي خانه هنرمندان ايران - در گفت‌وگويي نظر فرشچيان را درباره پيشنهاد آيت‌الله جوادي آملي جويا شد.
فرشچيان در پاسخ ضمن استقبال از اين پيشنهاد، اظهار كرد: ان‌شاءالله اين کار را با کمال ميل انجام خواهم داد. البته سيمرغ از موضوعات بسيار پيچيده، بويژه براي نقاشي، محسوب مي‌شود.
"

منبع: لینک گرفته شده از ستون خبر هنری شفا

Excerpt: Farshchian has finally approved to draw a Simorgh.

جدایی نادر از سیمین

noreply@blogger.com (Mohammad) — Mon, 16 Jan 2012 20:30:51 PST

جدایی نادر از سمین به سلامتی جایزه گرفت. فیلم زیبایی بود و برام خیلی زیبا بود ظرافت های داستان و صحنه آرایی و مخصوصا فیلم برداری! امید که در اسکار هم برنده ی جایزه بشه که حقشه. اما چقدر از شوخی و جواب َ شوخی و کلا مکالمه ای که آدمی به بی هنریِ مثل مدونا با مجری داشت چندشم شد. بهترین واکنش هم همون واکنش مجری بود که مثل باد از دست ِ مدونا در رفت و فریاد زد!

و برعکس چقدر سخن ِ فرهادی شیرین بود که سخن او همانی بود که می بایست. سخن از مردمی که حقیقتا ( و بدون ِ ریاکاری) صلح دوست هستند. چه در موقعیت ضعف و چه در موقعیت قدرت.

پشت صحنه اش رو هم دیدم. لینک به پشت صحنه و دیدم چه جالب ساخته شده.

خیلی حس جالبی داشتم. حس نمی کردم باید تبریک بگم چرا که اولا خبلی دیر خبرش رو روی مبایلم خوندم و هم اینکه خیلی ایرانی و خارجی رو جدا نمی کنم. من همونقدر خوشحال شدم که این فیلم برنده شد که پارسال آواتار برنده شد یا سخنرانی پادشاه. یا چند سال پیش طعم گیلاس. من فیلم زیاد می بینم و فیلم های خوب رو دوست دارم. خوشحالم که چند فیلم ساز ایرانی هم به جمع ِ دقیق ساز های ماندگار پیوسته اند.
امیدوارم فرهادی و حاتمی کیا و مجیدی و کاهانی و اسعدیان و افخمی و تبریزی و کیارستمی و مهرجویی و کامرون و اسپیلبرگ و فورمن و ... فیلم های خوبی امسال برای ما بسازن.

یک نکته یه نظرم باید اسم فیلم جدایی سمین از نادر بود چون این نادر نبود که درخواست طلاق داده بود!

... محمد

Excerpt: On the winning of Farhadi's A Separation in golden Glob.

یک برش از کیک ِ پرتقالی

noreply@blogger.com (BODYGUARD) — Sun, 15 Jan 2012 02:56:46 PST

گاهی وقتا به سالهایی که گذشته فکر می کنم ، به روزها و شبهای سپری شده ی عمرم که از مرز 30 سالگی گذشته و داره سرازیر میشه سمت ِ چهل سالگی و یه دلگیری عجیبی میاد سراغم نمیدونم واسه چی ! یعنی راستشو بخوای میدونما ! یه ترس شاید بهتر بشه اسمش رو گذاشت یا یه افسوس ! از عمری که گذشته و لحظه هایی که سپری شده و احساس می کنم که یه جورایی بی حاصل و بیهوده بوده شاید ! می گم شاید چونکه مطمئن نیستم !
واسه اینکه خب خیلی چیزها برام داشته که میشه بهش افتخار کرد و بالید بهش و یه جورایی دلخوش بود به بودنشون ! اتفاق افتادنشون ! حتی اگر حالا " حضور " نداشته باشن !
خدا رو شکر که این دلگیری و حرمان ِ زمان و عمر از دست رفته معمولن زیاد طول نمیکشه و بعد از لحظاتی زندگی تو روزای گذشته و خاطراتش و گوش دادن به یه موسیقی خاطره انگیز با تموم انگیزه ای که چند برابر شده حالا شیرجه میزنم تو زمانی که در حال گذر و از دست رفتنه و این اندیشه هر لحظه پر رنگ تر و پر رنگ تر میشه تو جونم که مهم نیست که آدم چند سال و ماه و روز و شب زنده بوده باشه ! مهم اینه که چند تا از این لحظه ها رو تونسته باشه اونطور که شایسته و لایق ِ نام ِ زندگیه " زندگی " کرده باشه !
برای دلخوشی بهونه های خیلی خیلی زیادی هست !
با نشستن و زانوی غم در بغل گرفتن و حسرت گذشته ها رو خوردن و بی امید به روزهای آینده نگریستن دردی رو دوا نمی کنه که هیچ ! بلکه افسردگی و اندوه رو تزریق میکنه تو رگهای بیگناه و سرشار از بودن ِ زندگیت!
تو زندگی همه ی ما " اسلاید " هایی هستن از شیرین ترین و به یادموندنی ترین لحظه های زندگی مون که حتی تو سخت ترین شرایط هم یاد آوریشون دل انگیز و زیبا و امید بخشه ! باید این " اسلاید " ها و میکروفیلم های خاطرات زیبا رو که تو عزیزترین جای دل و جونمون واسه همیشه حک شدند رو به یاد بیاریم و از اونا با دیگرون حرف بزنیم قسمتشون کنیم و اونهایی رو که یه جورایی حس می کنن که به انتها رسیدن و به بن بست وادار کنیم تا برگردند به اون لحظه های خوب و به یادموندنیشون و داشته هایی که الان از چشمشون پنهون مونده و میتونن با تکیه به اونها یه شروع که چه عرض کنم ، بارها و بارها دوباره بلند شن و از نو آغاز کنن.
این یادآوری ها به عزیزامون مثل یه تلنگر و یه گوشزد به خودمون میمونه و خیلی هم تاثیر خوبی داره رو خودمون.
در نهایت ، هرچند بی ربط باشه اینکه " تموم راه های منتهی به آسمون از همین زمین خودمون میگزره ! "
همین.
....................................................................................................
پ . ن1 : بعد از مدتها غیبت حس می کنم که یه عالمه حرف موند تو دلم نتونستم بنویسم و بگم !
پ . ن2 : " شفا " جان خیلی دوستت دارم و مخلصم .

ده سالگی شفا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 04 Jan 2012 06:40:45 PST

پانزدهم دسامبر سال قبل شفا ۱۰ ساله شد. توی این مدت چیزهایی از شفا یاد گرفتیم.
برای من که باشه من بسیاری از بخش های زندگیم رو از مطالب شفا یاد گرفتم و توی زندگیم تاثیر زیادی داشته
شما رو نمیدونم.

تولدت مبارک شفای عزیز

این هم اولین کادوی من و همسرم به وبلاگ شفا به مناسبت ده سالگیش.

... محمد

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 25 Dec 2011 01:25:39 PST

به جهنم که پیر می‌‌شوی
دیوانه !!!!!
چروکِ زیر چشمانت
همانقدر زیباست
که چینِ رویِ دامنت

نیکی‌ فیروزکوهی

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 25 Dec 2011 08:24:59 PST

از کتاب بال‌هايي براي پرواز

مردی، اسب اصیل و بسیار زیبایی داشت که توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کرد همه آرزوی تملک آن را داشتند.
باديه‌نشین ثروتمندی پیشنهاد کرد که اسب را با دو شتر معاوضه کند، اما مرد موافقت نکرد.
حتی حاضر نبود اسب خود را با تمام شترهای مرد باديه‌نشین تعویض کند. باد‌يه‌نشین با خود فکر کرد: حالا که او حاضر نیست اسب خود را با تمام دارایی من معاوضه کند، با ید به فکر حیله‌ای باشم.
روزی خود را به شکل یک گدا درآورد و در حالی که تظاهر به بیماری می‌کرد، در حاشیه‌ي جاده‌ای دراز کشید.
او می‌دانست که مرد با اسب خود از آنجا عبور می‌کند. همین اتفاق هم افتاد...
مرد با دیدن آن گدای رنجور، سرشار از همدردی، از اسب خود پیاده شد به طرف مرد بیمار و فقیر رفت و پیشنهاد کرد که او را نزدیک پزشک ببرد.
مرد گدا ناله‌کنان جواب داد: من فقیرتر از آن هستم که بتوانم راه بروم.
روزهاست که چیزی نخورده‌ام نمی‌توانم از جا بلند شوم دیگر قدرت ندارم.
مرد به او کمک کرد که سوار اسب شود به محض اینکه مرد گدا روی زین نشست، پاهای خود را به پهلوهای اسب زد و به سرعت دور شد.
مرد متوجه شد که گول باديه‌نشین را خورده است. فریاد زد: صبر کن! می‌خواهم چیزی به تو بگویم.
باديه‌نشین که کنجکاو شده بود، کمی دورتر ایستاد.
مرد گفت: تو اسب مرا دزديدی. دیگر کاری از دست من برنمی‌آید، اما فقط کمی وجدان داشته باش و یک خواهش مرا برآورده کن.
برای هیچ‌کس تعريف نکن که چگونه مرا گول زدي...
باديه‌نشین تمسخرکنان فریاد زد: چرا باید این کار را انجام دهم؟
مرد گفت: چون ممکن است، زمانی بیمار درمانده‌ای کنار جاده‌ای افتاده باشد. اگر همه این جریان را بشنوند، دیگر کسي به او کمک نخواهد کرد.
باديه‌نشین شرمنده شد. بازگشت و بدون اینکه حرفی بزند ، اسب اصیل را به صاحب واقعی آن پس داد ...

برگرفته از کتاب بال‌هايي براي پرواز
نوربرت لش لايتنر

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 25 Dec 2011 01:21:28 PST

بران بودم که باشم که زندگی کنم
تنها باکنار زدن پرده ها، داشتن گلدانی پر از برگهای سبز با هر روز هرس کردن پیرها دیدن جوانه زدن جوانها.رقصیدن بهمراه رقص ریشه ها شان در اب.

بران بودم که عشق ورزم، عاشق بمانم ،شاد باشم و هر روز بیش تر از دیروز زنده بمانم

حالا هر روز به اندیشه هایم می اندیشم
به60 سالگی پدرم
هر روز به این می اندیشم که پدرم چه اسان از 60 سالگی به یک سالگی رسید !
به اشکهایش ،به نگاه معنی دارش، به تلاشش برای گفتن کلمه ای یا حتی اوایی
صورتش را غرق بوسه میکنم و تنها از او اشک میبینم
اری من این روزها به این چیزها می اندیشم واین اندیشه ها و
درد
دردمرا قورت میدهد، می بلعد
و استخوانهای ترک خورده مرا با بیرحمی در کنج دلتنگی خاطرات شیرین بالا می آورد

من فقط می خواستم روزها بی ثمر نباشندنمی خواستم خدای گلدانم باشم می خواستم بی درد باشم
من در سفرم بسوی خود، بسوی خدا، در اولین قدم بازماندم ،باتمام جوانی ام با تمام شورم جا ماندم.
اری من تنهابه پیری پدرم میاندیشم که به کودکی رسید.
گلدان سبزم از یادم رفت

Excerpt: how horribale this feeling is !the man who was your everything sleep there with out any ability.he is even more weakling than a child.

این خانم میشلِ دوست داشتنی!

noreply@blogger.com (Mehdi) — Thu, 22 Dec 2011 00:05:08 PST

حس عجیبیه دیدن یه جوجه تیغی از نزدیک؛ موجودی عجیب و ترسناک و در عین حال ظریف و با مزه .

همیشه هستند دور و برمون آدمهايي كه فارغ از دغدغه هاي بي خودي كه ما داريم؛ مشغول زندگي خودشونن؛ اونا توي محيط كوچكي كه براي خودشون ساختن؛ پنهان از چشم ديگران؛ مي خندن؛ گريه مي كنن؛ كتاب مي خونن؛ و در حالي كه ممکنه همه جورِ ديگه اي راجع بهشون فكر كنن؛ اونا فارغ از قضاوت هاي ديگران توي دنياي خودشون ؛ لذت بردن از هستی رو با همه ی رنج ها و سختی هاش تجربه می کنن!

راستی شما یه جوجه تیغی سراغ ندارید؟!

پشت جلد کتاب می خونیم:

" خانم ميشل ظرافت جوجه تيغي را دارد؛ از بيرون پوشيده از خار، يك قلعه ي واقعي نفوذ ناپذير، ولي احساسم به من مي گويد كه از درون به همان اندازه ي جوجه تيغي ظريف است، حيوان كوچك بي حال ، به شدت گوشه گير و بي اندازه ظريف"

داستان راجع به خانم میشل سرایدار ساختمان شماره ی 7 خیابان گرونلِ؛ خانم میشل درس چندانی نخونده و به گفته ی خودش: " نام من رنه Rene است. 54 سال دارم ؛ من بیوه ام: ریزه میزه ؛ چاق ؛ خِپله...." او عاشق فلسفه ، موسیقی؛ هنر و ادبیاتِ. داستان در شهر پاریس و توی یه ساختمان بزرگ و با شکوه اتفاق می افته . داستان از دو زاویه دید روایت میشه ! علاوه بر خانم میشل ؛ پالوما Paloma دختر 12 ساله ی باهوش ِ یکی از همین آپارتمانها هم روایتگر داستانه. هر دوی اونا سعی می کنن خودشون رو از دیگران مخفی کنن ؛ چون دنیای اونا با دنیایی دیگران کاملا" متفاوته! با وارد شدنِ آقای اوزووOzu به داستان ماجرا جورِ دیگه ای پیش میره ...

"ظرافت جوجه تیغی" از کتابایی بود که زمین گذاشتنش برام سخت بود! داستانی پر از لحظه های ناب، درسهای فلسفی، امید و زندگی . خواستم سهیم باشم لذت خوندن این کتاب رو با شما.

پروانگی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 21 Dec 2011 14:04:34 PST

خوشحالم که مازیار فلاحی اولین قدم رو برای خوندن ترانه ای انگلیسی به خوبی برداشت. منبع در یوتیوب

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 21 Dec 2011 11:24:09 PST

حتی طولانی ترین شب نیز با اولین تیغ درخشان نور به پایان می رسد ، حتی اگر به بلندای یلدا باشد ... بیدار و امیدوار باش خورشیدی در راه است ...

پدر

noreply@blogger.com (Mohammad) — Tue, 20 Dec 2011 14:21:43 PST

وقتی پشت سر پدرت از پله ها میای پایین و میبینی چقدر آهسته میره ، میفهمی ... پیر شده وقتی داره صورتشو اصلاح میکنه و دستش میلرزه ، میفهمی .... پیر شده وقتی بعد غذا یه مشت دارو میخوره ، میفهمی چقدر درد داره اما هیچ چی نمیگه....و وقتی میفهمی نصف موهای سفیدش به خاطر غصه های تو بود دلت..........میخواد.....

یلدا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Tue, 20 Dec 2011 05:08:29 PST

واژه «یلدا» به معنای «زایش زادروز» و تولد است.
تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی‌ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیشتر می‌پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا می‌رسید، آتش می‌افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفتگو به سر می‌آوردند و خوانی ویژه می‌گستردند، هرآنچه میوه تازه فصل که نگاهداری شده بود و میوه‌های خشک در سفره می‌نهادند.

تا فراموش شود

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sun, 18 Dec 2011 19:07:35 PST

دو دوست قدیمی در حال عبور از بیابانی بودند. در حین سفر این دو سر موضوع کوچکی بحث میکنند و کار به جایی میرسد که یکی کنترل خشم خودش را از دست میدهد و سیلی محکمی به صورت دیگری میزند. دوست دوم که از شدت ضربه و درد سیلی شوکه شده بود بدون اینکه حرفی بزند روی شنهای بیابان نوشت:« امروز بهترین دوست زندگیم سیلی محکمی به صورتم زد.»

آنها به راه خود ادامه دادند تا اینکه به درياچه ای رسیدند. تصمیم گرفتند در آب کمی شنا کنند تا هم از حرارت و گرمای کویر خلاص شوند و هم اتفاق پیش آمده را فراموش کنند. همچنانکه مشغول شنا بودند ناگهان همان دوستی که سیلی خورده بود حس کرد گرفتار باتلاق شده و گل و لای وی را به سمت پایین میکشد. شروع به داد و فریاد کرد و خلاصه دوستش وی را با هزار زحمت از آن مخمصه نجات داد. مرد که خود را از مرگ حتمی نجاتیافته دید، فوری مشغول شد و روی سنگ کنار آب به زحمت حک کرد:« امروز بهترین دوست زندگیم مرا از مرگ قطعی نجات داد.»

دوستی که او را نجات داده بود وقتی حرارت و تلاش وی را برای حک کردن این مطلب دید با شگفتی پرسید:« وقتی به تو سیلی زدم روی شن نوشتی و حال که تو را نجات دادم روی سنگ حک میکنی؟»مرد پاسخ داد:« وقتی دوستی تو را آزار میدهد آن را روی شن بنویس تا با وزش نسیم بخشش و عفو آرام و آهسته از قلبت پاک شود. ولی وقتی کسی در حق تو کار خوبی انجام داد، باید آنرا در سنگ حک کنی تا هیچ چیز قادر به محو کردن آن نباشد و همیشه خود را مدیون لطف وی بدانی.»

یاد بگیریم آسیبها و رنجشها را در شن بنویسیم تا فراموش شود و خوبی و لطف دیگران را در سنگ حک کنیم تا هیچ گاه فراموش نشود. ما آمده ایم تا با زندگی کردن قیمت پیدا کنیم نه به هر قیمتی زندگی کنیم!

یعنی‌ من اونی‌ نیستم که هر بار می‌دیدی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 16 Dec 2011 06:09:11 PST

اولا که فایل های خوبی‌ به دستمون رسیده برای سخته یه پادکست عالی. فعلا ۴ نفر شرکت کردن و مطالبی بسیار خوبی‌ گفتن که با یه تنظیم خوب می‌شه ماندگارش کرد. چون طول میکش تا تنظیم کامل بشه اگه کسی‌ دوس داره هنوز شرکت کنه میتونه تا ۱ هفتهٔ دیگه ۲ دقیقه مطلب برامون بفرسته.

دوما، که هیچ نمی‌دونی الهی دورت بگردم چقدر مهم شده تو فیزیک. این روز‌ها داره به کامپیوتر هایی فکر می‌شه که سیستمشون بر اساس قربون صدقه دو تا ذره به همه. این دوره اون میچرخه و اون دوره این. اما این چرخش یه چیز ذهنیه و واقعا این ذره‌ها مثل آدم‌ها هستن و حال ندارن واقعا پاشن دوره هم بچرخن و اینا. یه کاری که می‌کنن اینه که به صورت ذهنی‌ تو ذهنشون قربون صدقه هم می‌رن! تپل هم هستن! به همین دلیل بهشون میگن ذرات توپولوژیکی. این منو یاد این انداخت که مولوی گفته

نکو بنگر به روی من
نه آنم من که هر باری
(یعنی‌ من اونی‌ نیستم که هر بار می‌دیدی)

ببین دریای شیرینی
ببین موج گهر باری

... محمد

سه قطره باران

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 14 Dec 2011 21:13:23 PST

گاهی هم سعی می کنم که شخصیت الانم رو بازی کنم. عین هنرپیشه ها میشم.
خیلی فرق داره. بیرون ِ خودت رو بازی کردن خیلی از اشتباه ها رو نشون میده. شجاع تر یا عاقل تر میکنه آدم ِ اون تو رو.

و اینکه به تازگی چیزهایی خوندم که خیلی گیجم کرده. اینکه من فکر می کردم آدم باید دنباله روی طبیعت باشه. این همه اخلاق هم برای اینه که انسان طبیعی رفتار کنه. اما چیزی خوندم ورای این فکر. اینکه طبیعت نمی تونه، اما انسان می تونه. سوت میکشه مخم. بدجوری از جنس شراب ِ تلخیه (که حافظ می خواست).

و اینکه علی (ع) با همه ی بزرگیش بهتر بود یک "سیستم ِ" نظارت در نظارت می ساخت که طلحه بشه یه گوشه از حکومت و ابوذر بهش نظارت کنه و مالک اشتر به او نظارت کنه و ... . شاید با ۱۱ یا ۱۲ لایه ی تو در توی نظارتی هم همه ی مسلمون ها به کاری واداشته شده و در حکومت دخیل بودن؛ هم خودش بار همه چی حتا غذا بردن به منزل فقرا به دوشش نمی افتاد که نتونه به نحو کاملی انجامش بده؛ هم جنگ با نادان ها کمتر رخ می داد و مردم هم تا یه جای خیار تلخ میشد همه چی رو از دید حاکم نمی دیدن و خودشون سهیم بودن توی همه منافع و مضارش.

خلاصه خیلی در هم بر هم شد نوشته ام. این ها همه به کنار. دعا برای پدر ِ بهار یادمون نره انشالله سلامتش رو بدست بیاره.

... محمد

برای بابام

noreply@blogger.com (بهار) — Sat, 10 Dec 2011 00:49:06 PST

خداروشکر که چشماش رو باز کرده مگه برای این لحظه برای دیدن چشماش ثانیه شماری نمیکردی ؟برو ،برو بچه انقدر عجول نباش.برو خدارو شکرکن.
مدام این جملات رو با خودم تکرار می کردم ولی سیل اشک رهام نمیکردودلم اروم نمی گرفت.
چرا منو نمیبینی بابا؟ چرا به اون دور دورا خیره شدی؟ بابامن اینجام شاید نه برای اینکه تو به من احتیاج داری برای اینکه من بهت احتیاج دارم.مگه نگفتی پشتتم مگه نگفتی با یک تلفن پیشتم .پاشو دیگه پاشو دلم برای اون لبخند پر از عشقت تنگ شده.
بابا دستام رو فشار بده می خوام بگم بهشون که بیداری .بابا....بابا........
بابا اصلا اینها رو ولش کن نگام کن فقط تو چشام نگاه کن فقط یک نگاه
بابا دلم تورو میخواد بهش چی بگم به این دلِ........ ؟
بابا
بابا می خواستم بگم دوست دارم حتی اگه نگاهم نکنی

Excerpt:my father is in coma and now he just can open his eyes.this is my feeling about the moment that I see him.

درد خوش

noreply@blogger.com (Hoda) — Thu, 08 Dec 2011 18:20:13 PST

یک شب آتش در نیستانی فتاد سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله تا سر گرم کار خویش شد هر نی ای شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت کاین آشوب چیست مر تورا زین سوختن مطلوب چیست

گفت آتش بی سبب نفروختم دعوی بی معنیت را سوختم

زان که می گفتی نی ام با صد نمود همچنان در بند خود بودی که بود

با چنین دعوی چرا ای کم عیار برگ خود می ساختی هر نو بهار

مرد را دردی اگر باشد خوش است درد بی دردی علاجش آتش است

شاعر: مجذوب علیشاه کبوتر آهنگی

شهرام ناظری-اجرای جدید آتش در نیستان

ریز علی خواجوی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 08 Dec 2011 09:53:05 PST

برای هماهنگ کردن وقت مصاحبه شماره خانه اش را می گیرم؛ خودش تلفن را برمی دارد، سلام که می کند به زبان آذری چیزهایی می گوید که من متوجه نمی شوم اما من به زبان فارسی حال و احوال می کنم و پشت سرهم توضیح می دهم که خبرنگارم و برای چه زنگ زدم اما گوشش بدهکار نیست چون فارسی بلد نیست، پس نتیجه این می شود که بی مقدمه تلفن را روی من قطع می کند؛ اما بالاخره با کمک همکار ترک زبانمان با دهقان فداکار قرار ملاقات می گذاریم.

صبح جمعه راهی حصارک کرج می شویم همانجا که "ریز علی خواجوی" به همراه همسر پیر و ترک زبانش چهار سالی است که در خانه کوچکی زندگی و روزگارشان را سپری می کنند؛ وقتی می رسیم هر دویشان سرکوچه به استقبالمان آمده اند و به گرمی خوشامد می گویند؛ پیرمرد با کت و شلوار خاکستری و عصا بدست از پشت عینک نزدیک بینش نگاهی به ما می اندازد و کلاه شاپور مشکی اش را آرام روی سرش جا به جا می کند.

زندگی شان ساده به اندازه یک خانه کوچک در طبقه همکف یک آپارتمان با فرشهای گلدار قرمز، پشتی های قدیمی، چند قاب عکس یادگاری دوران جوانی، عکس پسرها، نوه ها و... و تابلویی که مزین به بسم الله است.

می نشیند درست روبری ما و رو به عکاس، انگار دارد برای برنامه زنده تلویزیونی صحبت کند، همین طور به لنز بزرگ دوربین عکاسی خیره شده و از خاطراتش می گوید از پاییز سال 1341 و آن شب سرد بارانی که ناجی مسافران قطاری شد که تا مرگ تنها چند قدم فاصله داشتند؛ از شبی که ریز علی خواجوی به واسطه آن نماد فداکاری چند نسل دانش آموز این مرز و بوم شد و شهرت ملی و حتی جهانی یافت.

" باجناقی داشتم که از میانه به خانه ما در روستا آمده بود و شب که شد قصد کرد که برگردد، هرچقدر به او گفتم که شب است و هوا هم بارانی، بگذار فردا صبح برو قبول نکرد که نکرد، گفت که دوستانش قرار است فردا برای بردن گوسفند به تهران بروند و او هم باید خودش را به آنها برساند. پس فانوسم را با تفنگ شکاری که داشتم برداشتم و با هم از کنار رودخانه راهی خانه رئیس ایستگاه راه آهن شدیم؛ وقتی او را سپردم به رئیس ایستگاه که برای رفتن راهنمایی اش کند، خودم کنار خط راه آهن را گرفتم و برگشتم، همین طور که می آمدم دیدم که بین دو تونل قطار که یک فضای باز 50 متری داشت کوه به شدت ریزش کرده و ریل را بسته است".

ریز علی اول قصد می کند موضوع را نادیده بگیرد و راهی خانه شود اما بعد یادش می افتد که قطار مسافربری در همین ساعتها از ایستگاه راه آهن حرکت می کند و قطعا در برخورد با این سنگهای عظیم سرنگون خواهد شد، پس تصمیم به بازگشت به ایستگاه راه آهن می گیرد تا مانع از حرکت قطار به این سمت شود.

بقیه ی ماجرا

Excerpt: About Rizali Khajavi, a person who burned his cloths in a cold winter night in order to stop a train from moving toward a stone avalanche on the train rail...

یخچال یک عزادار

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 07 Dec 2011 10:41:14 PST

نفس

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 02 Dec 2011 09:05:51 PST

علیرضا عصار

link to source

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 27 Nov 2011 23:35:25 PST

تو تمام معنی زندگی هستی برام . انگاه که به بهانه یخ زدن یا ترسیدن مرا محکم در اغوش می گیری،نمیدانی هیچ جایی برایم امنتر از اغوش کوچکت نیست.
بهترین هدیه خدا برای من

Excerpt: Your Text Here