Shefa

اتفاقات ِ فردا می تواند تو را در موقعیت ِ بهتری قرار دهد

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 08 Feb 2012 16:05:01 PST

امروز کرم هستی. فردا پروانه میشی.
فاصله اش چند ساعته.
امیدتون رو از دست ندید. شما نمی دونید فردا چی میشه.

لالایی ترکی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sun, 05 Feb 2012 12:36:04 PST

خال خالکم. کوچولوی خال خالی ِ من
خوشگل ِ دست و پا حنایی من

بابا مامانش خیلی خیلی دوسش داره
بخواب و بزرگ شو کوچولوی نازم

خال خالی ِ من
گاوای خال خالی اومدن توی مزرعه ی سبزی
ای باغبان ِ کوچولوی من برو و بگیرشون
نذار بخورن کلم ها رو

نازنین ِ خالی خالی من
از مامانش این ماه ِ خوشگل به دنیا اومده
که خدا بهش هر چی زیباییه داده
خدا از چشم ِ بد نگهش بداره

... محمد
--------------------
یه وارد لطفا بگه این ترجمه درسته. از انگلیسی ترجمه کردم نه ترکی.

Link to Youtube

Excerpt: Lullabies of the world - a collection of animated films based on lullabies of different nations. Our movies are made for everybody, but mostly for children. The viewer will feel as if he is lulled by a loving mother.

Here are the lyrics (thanx to our turk fellows):

Turkish

Dandini dandini danalı bebek
Mini mini elleri kınalı bebek
Annesi babası çok sever
Uyur, büyür...nazlı bebek

Dandini dandini dastana
Danalar girmiş bostana
Kov bostancı danayı
Yemesin lahanayı

Dandini dandini danadan
Bir ay doğmuş Anadan
Kaçınmamış Yaradan
Mevlam korusun Nazardan
------------------------------
English

Spoty spoty, little baby with beauty spots
Baby with pretty pretty hands with henna
His/her mother father loves him/her very much
Sleeps and grows (my) coddled/petty baby

Spotty spotty sporden,
Calves walked into vegetable garden
Gardener, go get them out
Don't let them eat the cabbage

Spotty spotty spotter,
A moon is born from mother
Whom God bestowed with all beauties
May God save him/her from evil eyes

چگونه باید استاد پایان‌نامه یا استاد راهنما انتخاب کرد؟

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sun, 05 Feb 2012 08:33:45 PST

نوشته ی وبلاگ دانا

یکی از پیچیده‌ترین موضوعاتی که یک دانشجو با آن درگیر می‌شود این است که پایان‌نامه‌اش را با کدام استاد بردارد؟ یا روی چه مسایلی کار کند. یا در کل چی کار کند؟ مدتها پیش خودم با این موضوع دست و پنجه نرم می‌کردم. در دو روز گذشته از صحبتهای دانشجویان کارشناسی ارشد و دانشجویان ابتدای دکترا در همایش ملی کیهان شناسی و نجوم ۱۳۹۰ ایران فهمیدم این موضوع کماکان وجود دارد. هنوز هم داغ است. این پیشنهادها را به دانشجویان می‌کنم:

الف) پیشنهاد اجتماعی:
۱- از همین ابتدا فکر کنید و تصمیم بگیرید برای ۲۰ سال بعد چه کار می‌خواهند بکنید. وقتی این تصمیم را گرفتید خیلی از قدمها را راحت برمی‌دارید. دیگر آنقدر پخته و عاقل هستید که خوب و بد را تشخیص دهید. حتی در نود سالگی هم برنامه‌ای باید برای صدوبیست سالگی خود داشته باشید. اما هر روز را چنان زندگی کنید که امروز گویا‌آخرین روز شماست. هیچ روز و ساعتی را هدر ندهید.

۲- در جامعه‌ی ایران برخوردهای اجتماعی در بین دختر و پسر با دقت خوبی تنها در زمان دانشجویی وجود دارد. در زمان دانشجویی به فکر تشکیل خانواده باشید. من تمام زندگی‌های بسیار موفق و شادی که در اطرافم دیده‌ام, همسریابی در این زمان انجام شده است. اگر می‌خواهید دانشمند خوبی شوید یا اگر می‌خواهید ثروتمند خوبی شوید و زندگی خوبی داشته باشید در سن ازدواج توصیه می‌شود همسر خود را بیابید و ازدواج کنید. زندگی و ازدواج خود را به پای رویاهای افلاطونی ناپخته‌ی خود قربانی نکنید.شما یک زندگی‌ی خوب و شاد باید در ۶۵ سال بعد داشته باشید و هفته‌ای پنج روز, روزی هشت تا دوازده ساعت کار علمی‌ی مفید و مستمر کنید. تا نود سالگی هم سلولهای مغزتان باید خوب کار کند و دچار مشکل نشود. پس مواظب خود و سلامت خود نیز باشید.

اما هر روز را چنان زندگی کنید که امروز گویا‌آخرین روز شماست. هیچ روز و ساعتی را هدر ندهید.

ب) پیشنهاد علمی:
نکات زیر را در انتخاب استاد و موضوع به کار ببرید.
۱- از افراد سوالات خام نپرسید. مثلا به یک فرد نزدیک نشوید و از او نپرسید: « ببخشید من به چه موضوعی باید علاقه داشته باشم؟» یا« ببخشید من باید چه چیز را دوست داشته باشم؟». از او بپرسید فکر می‌کند مثلا
الف- چه موضوعاتی در آینده ی نزدیک مهم می‌باشد و به چه دلیل؟
ب- چه چیز در آینده باعث خیر و برکتی عظیم یا تحولی نو در فلان رشته خواهد شد و به چه دلیل؟
ج- چه موضوعاتی امروز مهم هستند و بازار داغ علمی را تشکیل می‌دهند.
د- کار کردن روی چه موضوعاتی باعث می‌شود انسان بتواند شغل آینده‌ی خود را تضمین کند و بتواند شغلی پیدا کند و چرا؟
ه- فردی متخصص که از او سوال می‌پرسید حالا چه چیزی کار می‌کند؟ اگر فرد سه ماه قبل روی موضوعی کار می‌کرده است دلیل ندارد آن موضوع دقیقا همان موضوعی باشد که امروز در موردش صحبت می‌کند. سه ماه کار کرده است. از افراد بپرسید روی چه چیزهایی کار می‌کنند. چرا روی این موضوعات کار می‌کنند. میل نهان آنها برای کار کردن روی این موضوعات چیست؟ می‌خواهند با یافته‌یشان چه کار کنند؟ دلیل کارشان چیست؟ البته این دست سوالات آخر را بگونه ای بپرسید که متخصص دچار یاس نشود یا شرایط مناسب نبود نپرسید.
ی- بپرسید فرد چه ایده‌هایی برای پروژه‌های دانشجویی دارد. چه پشتیبانی‌از دانشجوها می‌کند. آیا اگر یک دانشجو خیلی علاقه داشت آیا مساله‌ای یا صورت مساله‌ای دارد که دانشجو در کنار تزش اگر دوست داشت روی آن کار کند یا به این صورت هم کار وی در مساله‌ای تحقیقی شود؟‌
فرایندهای بالا را با تمام افرادی که مدت زمانی آزاد در کنفرانسها آنها دیدید انجام دهید. بیشتر افراد در کنفرانسها وقتشان آزاد است. می‌خواهند حرف بزنند. از کوچک و بزرگ به دنبال هم کاری می‌گردند. دوست دارند ایده ها را بدهند و ایده‌ها را بشوند. دوست دارند گفتن ایده‌هایشان را تمرین کنند. وارد بازار پنهان ایده‌ها شوید و اگر این بازار نیست آنرا خلق کنید.

۲-آیا تنها شخصیت علمی استاد راهنما مهم هست؟
صادقانه بگویم در این روزها اگر بخواهید کار خوب انجام دهید. کاری که خودتان قلبا از آن راضی باشید و دیگران نیز آن را تایید کنند انتظار نداشته باشید در بهترین حالت ممکن شکافتن فلک و طرحی نو در انداختن توسط شما کمتر از سن ۴۰ تا ۵۰ سالگیتان انجام شود. خیلی بعید است بتوانید در دوران دکترایتان کاری بسیار نو و بدیع انجام دهید. راستش خیلی بعید هست تا سن ۴۰ تا ۵۰ سالگی هم بتوانید طرحی نو در بی‌اندازد. طرح نو معمولا هر سه دهه یک بار در جهان انجام می‌شود و همه شانسی بسیار ناچیز برای این عمل دارند. بعد از دوران دکترایتان اعتراف خواهید کرد که قدرت اجتماعی استاد راهنمایتان در پیدا کردن شغل به شما بسیار بیشتر کمک خواهد کرد تا قدرت علمی ی او. عالمان معمولا ضعیف هستند. عالمی که آردش را بیخته است و الکش را آویخته است چنان شخصیت پخته‌ای دارد که خیلی از او خواهید اموخت. این موضوعات لزوما علمی نیست. فردی که الکش را آویخته است دیگر کاری که دیگران کار علمی بشمارند معمولا انجام نمی‌دهد. اما دیدی دارد که دیدش را باید تجربه کرد. سعی کنید یک استاد پخته و هم کار و همکارانی جوان داشته باشید تا هم خدا را داشته باشید و هم خرما را.

۳- آیا پز دادن به آنچه که می‌دانید خیلی مهم هست؟
ما همه نادانیم. خیلی هم نادانیم. یک نکته که خیلی سریع باید بی‌اموزید این است که هر چقدر بلد باشید به هر حال افرادی هستند که در موضوعاتی خاص خیلی بیشتر از شما می‌دانند. ادعا نکنید که خدایید و همه چیز را می‌دانید و در مورد همه چیز صحبت کنید گویی که دیگر چیزی نیست تا بی‌اموزید. ادعای خدایی دیگران را قبول نکنید اما اعتراضی به آن نیز نکنید. در دنیای علم باید نسبت به آنان که خدایان دانش نامیده می‌شوند باید atheist شد اما همیشه atheist-ای بمانید که خدایان دانش به عنوان اپوزیسیون قانونی‌ی خود قبول دارند.

با متخصصان سخن بگویید. نظرات ناپخته‌ی خود و گاه به گاه اشتباه خود را سعی نکنید به متخصصان بفروشید. نظرات هر چه متخصص که می‌توانید را بشنوید. در بیشتر اوقات این نظرات دُرهایی هستند که برای به دست آوردن هر کدامشان گوینده بهایی نسبتا زیاد پرداخته است و دارد مجانی به شما می‌بخشدش. اما شما باید به نام دانشجوی کارشناس ارشد یا دانشجوی دکترا باید قدرت سنجش و محک زدن نظرات متخصصان را به دست بی‌آورید. به حرف همه عمل نکنید اما سخن همه را بشنوید. آنگاه آنچه درست می‌یابید را پس از تامل انتخاب کنید. حتی اگر اکنون ایمان دارید چیزی درست است گستاخ نباشید. چند صباحی بگذرد به کارهای خود می‌خندید می‌بینند چقدر به نادرستی‌ها ایمان داشته ‌اید. هم در نظرات علمی و هم در نظرات اجتماعی. حجاب ضخیم باور را به کنار بگذارید و همه‌ی حالتهای ممکن در هر مساله‌ای را ببینید.

پی‌نوشت- دقت کنید من یک فرد موفق نیستم. شاید بهتر و منطقی باشد به هیچ کدام از گفته‌های من گوش نکنید.

Azeri Lullaby

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 02 Feb 2012 21:21:53 PST

Excerpt:
Link to youtube

The beautiful song Laylay by Sövkət Ələkbərova, and the superb animation work from the creative Russian group METRONOME FILM on a project called "Lullabies of the world".

Translation: Sleep very very sweet my baby, grow up, become big and clever my baby , one day you'll add your voice to the voice of universe, my baby every passing bird, every river says lay-lay to you my baby, in our most joyful and beautiful motherland, you are my proud and joy, you are my soul that is within my own soul, your breath is so clean and innocent like the light wind in the field ...

Translation by Our very Morad!

شبی در پارک لاله

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 02 Feb 2012 17:50:02 PST

بچه ها آدم به بهشت میره اما نه با گریه کردن برای این و اون و ... . آدم میره به بهشت با کار ِ خوب کردن.

خدا ارحم الراحمین ِ. نمیاد مار و ... بندازه به جون ِ کسی. خدا خوب ها رو می فرسته بهشت اما بدها رو بهشون خوبی یاد میده بعد می فرسته بهشت

حرف های صمیمی یک راننده ی تاکسی

لینک به یوتیوب

هر قدر که بتوانی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 25 Jan 2012 21:14:27 PST

یکی سرما خورده. میره سر ِ کار چون وظیفه شناسه. کسی دیگه رو مریض می کنه.
اگه بگی چرا خونه نموندی دلیل میاره که اگه از کارم عقب بمونم آیا اون همکار ِ سالمم کمکم می کنه؟ چرا بمونم خونه که مواظب ِ سلامت ِ دیگری باشم.

سال ها پیش فیلمی رو دیدم در ایران که کسی ناگهان دچار بیماری ایدز شد. برای اینکه جوونیش داشت از بین میرفت شروع کرد به توسعه ی این بیماری تا جایی که می تونه که انتقام بگیره. که آدم سالم ها هر هر پشتش حرف نزنن.

کلا یه چیزی رو دور و برم تشخیص دادم. اینکه یه طرز فکری وجود داره توی بعضی ها و بیشتر اونها که سال ها به فکر ِ دیگران بودن. به طرز فجیعی ممکنه جاه طلب بشن. به این مضمون که ابدا دلشون برای کسی نسوزه هیچی فقط و فقط سود ِ خودشون مهم بشه.

من این آدم ها رو بیمار می دونم. سرنوشتشون هم مثل اون گل صورتیست که وقتی در اومد اونقدر سایه ی بزرگی توی زاویه ی دیوار ساخت تا نور اول به خودش برسه و بعد اگه چیزی موند به دیگران و بعد از سه روز اونقدر بهش نعمت رسید که دچار اشباع شد و افسرده یه ور افتاد.

هنوز برد با کسیه که به فکر ِ نفع ِ همه من جمله خودشه. چیزی اگه قراره نصیب ِ آدم بشه از راهی به غیر از کوشش میاد. اما تو باید تا هر جایی که می تونی کوشش کنی. اگه ببینن که به فکر ِ کسی نیستی این کوشش ها کم اثر می شه. وقتی پر اثر می شه که با تمام ِ تمام ِ تمام ِ تمام ِ توان در راه ِ هدفت بکوشی اما حق رو زیر ِ پا نذاری چرا که به واسطه ی جذابیتی که حق برای خدا داره ما‌‌ئده های آسمانی و زمینی توزیع میشه. توی این سیاهی ِ باور ها که بعضی ها رو به شدت پکر کرده اما من هنوز تو رو می طلبم. قبل از هدفم. گر چه وصالش نه به کوشش دهند؛ هر قدر ای دل که توانی بکوش (حافظ)

ای ملِکِ عرش؛ مرادش بده. وز خطر ِ چشم ِ بدش دار گوش

... محمد

شیرین

noreply@blogger.com (Mohammad) — Mon, 23 Jan 2012 18:27:09 PST

فیلم شیرین فیلم زیبایی است. تکه هایی از آن روی یوتیوب است. لینک به یوتیوب

ظاهرا قراره تو ایران اکران بشه.

جور دیگر ۲

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sat, 21 Jan 2012 21:09:14 PST

اومدم خونه. حالا به برقم. توی راه داشتم فکر می کردم.
حالا که حق جاذبه داره دو تا حق جذب ِ هم میشن. دو تا حق همدیگه رو دفع نمی کنن. اگه ما هم حق بشیم جذب ِ حق می شیم.

راه حق تنگ است چون سم الخیاط
ما مثال رشته یکتا می رویم

پارچه رو دیدی می خوان بدوزن تاش می کنن و یه راه باریک می سازن از پارچه و بعد توش به اندازه ی یه خط ِ باریک می دوزن.
ما رشته ای هستیم که باید توی خط ِ باریک ِ حق بریم. هر کسی هم سم الخیاط ِ خودش دو داره. همه همراه ِ هم اما هر کسی در راه ِ خودش درست مثل ِ کاری که نویسنده ها توی شفا می کنن.

هین ز همراهان و منزل یاد کن
پس بدانک هر دمی ما می رویم

ما اینجا قرار گاهی نداریم و به هر چی برسین نباید درش بمانیم و باید بالاتر بریم. مثل مسافر ِ کوچولو نیستیم که سیاره ی خودش رو داشت و وقتی برگشت راحت شد. ما فوق ِ اختر هم حتا باید بریم.

اختر ما نیست در دور قمر
لاجرم فوق ثریا می رویم

جور دیگر

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sat, 21 Jan 2012 21:16:01 PST

همه شعرش رو شنیدین و معنیش رو می دونین. امشب نشستم توی یه کافه و به این شعر فکر می کنم. بزارید اینطور بخونیمش. نمی گم که درسته یا غلط اما به هر حال حس ِ الانم رو می تونه انتقال بده. آره می دونم غلطه و اشتباهه و ... در معیارهای جا افتاده اما کسی مولانا رو به این صورت خونده قبلا؟

ما ز بالاییم؛ و بالا می رویم
ما ز دریاییم؛ و دریا می رویم

اگه که یه کارایی رو بکنی:

ما از آنجا و از اینجا نیستیم.
ما ز بی جاییم و بی «جا» می رویم

یعنی ما داریم همینطور بی خود و بی جهت پیش می ریم. به سوی جایی توی زندگی حرکت می کنیم.

لا اله در پی ِ الله است
همچو لا ما به الا می رویم

این بیت میاد لا اله الا الله رو می شکونه. می گه
اونی که بی خداست دنبال چیزی که نداره میره. اما مابه جای اینکه مثل ِ بی خدا به سوی جستن ِ چیزی که کم داریم بریم میایم یه کار ِ دیگه می کنیم. شدیم مثل ِ کلمه ی زشت ِ «لا» هستیم نه کلمه ی «لا الله». «لا الله» میره که خودش رو بکنه «الله». اما ما
بی خدا نیستیم. ما بی همه چیزیم. مثل ِ لا می می مونیم که همه چیز رو تکذیب می کنه. و فقط دنبال این هستیم که به دلیل ِ خاصی برسیم که چیزی رو قبول کنیم و از لا بودن دست برداریم. به «الا« برسیم.
که قبول نکنیم الا اینکه اون چیزی که ما توقع داریم رخ بده.

قل تعالو آیتیست از جانب ِ حق
ما به جذبه ی حق؛ تعالی می رویم

ما فقط یه راه داریم. بچسبیم به جاذبه ای که حق داره و به واسطه ی جاذبه ای که حق برای خدا داره خودمون رو از این همه مخمصه و چالش ها نجات بدیم.

تازه جالب تر هم میشه. متاسفانه باتری لپ تاپم داره تموم میشه و فقط ۱۹ دقیقه داره الان و نمی تونم ادامه بدم. اما شاید زمانی دیگه این بحث رو ادامه بدم.

... محمد

Excerpt: My different understanding from a poem by Rumi.

بالاخره استاد فرشچیان موافقت کرد که سیمرغ را بکشد!

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 20 Jan 2012 11:48:03 PST

"
در پي انتشار نظر آيت‌الله جوادي آملي و درخواست وي از محمود فرشچيان به منظور نقاشي «سيمرغ» عطار نيشابوري، فرشچيان گفت: ان‌شاءالله اين کار را با کمال ميل انجام خواهم داد.
بهمن نامور مطلق - معاون پژوهشي خانه هنرمندان ايران - در گفت‌وگويي نظر فرشچيان را درباره پيشنهاد آيت‌الله جوادي آملي جويا شد.
فرشچيان در پاسخ ضمن استقبال از اين پيشنهاد، اظهار كرد: ان‌شاءالله اين کار را با کمال ميل انجام خواهم داد. البته سيمرغ از موضوعات بسيار پيچيده، بويژه براي نقاشي، محسوب مي‌شود.
"

منبع: لینک گرفته شده از ستون خبر هنری شفا

Excerpt: Farshchian has finally approved to draw a Simorgh.

جدایی نادر از سیمین

noreply@blogger.com (Mohammad) — Mon, 16 Jan 2012 20:30:51 PST

جدایی نادر از سمین به سلامتی جایزه گرفت. فیلم زیبایی بود و برام خیلی زیبا بود ظرافت های داستان و صحنه آرایی و مخصوصا فیلم برداری! امید که در اسکار هم برنده ی جایزه بشه که حقشه. اما چقدر از شوخی و جواب َ شوخی و کلا مکالمه ای که آدمی به بی هنریِ مثل مدونا با مجری داشت چندشم شد. بهترین واکنش هم همون واکنش مجری بود که مثل باد از دست ِ مدونا در رفت و فریاد زد!

و برعکس چقدر سخن ِ فرهادی شیرین بود که سخن او همانی بود که می بایست. سخن از مردمی که حقیقتا ( و بدون ِ ریاکاری) صلح دوست هستند. چه در موقعیت ضعف و چه در موقعیت قدرت.

پشت صحنه اش رو هم دیدم. لینک به پشت صحنه و دیدم چه جالب ساخته شده.

خیلی حس جالبی داشتم. حس نمی کردم باید تبریک بگم چرا که اولا خبلی دیر خبرش رو روی مبایلم خوندم و هم اینکه خیلی ایرانی و خارجی رو جدا نمی کنم. من همونقدر خوشحال شدم که این فیلم برنده شد که پارسال آواتار برنده شد یا سخنرانی پادشاه. یا چند سال پیش طعم گیلاس. من فیلم زیاد می بینم و فیلم های خوب رو دوست دارم. خوشحالم که چند فیلم ساز ایرانی هم به جمع ِ دقیق ساز های ماندگار پیوسته اند.
امیدوارم فرهادی و حاتمی کیا و مجیدی و کاهانی و اسعدیان و افخمی و تبریزی و کیارستمی و مهرجویی و کامرون و اسپیلبرگ و فورمن و ... فیلم های خوبی امسال برای ما بسازن.

یک نکته یه نظرم باید اسم فیلم جدایی سمین از نادر بود چون این نادر نبود که درخواست طلاق داده بود!

... محمد

Excerpt: On the winning of Farhadi's A Separation in golden Glob.

یک برش از کیک ِ پرتقالی

noreply@blogger.com (BODYGUARD) — Sun, 15 Jan 2012 02:56:46 PST

گاهی وقتا به سالهایی که گذشته فکر می کنم ، به روزها و شبهای سپری شده ی عمرم که از مرز 30 سالگی گذشته و داره سرازیر میشه سمت ِ چهل سالگی و یه دلگیری عجیبی میاد سراغم نمیدونم واسه چی ! یعنی راستشو بخوای میدونما ! یه ترس شاید بهتر بشه اسمش رو گذاشت یا یه افسوس ! از عمری که گذشته و لحظه هایی که سپری شده و احساس می کنم که یه جورایی بی حاصل و بیهوده بوده شاید ! می گم شاید چونکه مطمئن نیستم !
واسه اینکه خب خیلی چیزها برام داشته که میشه بهش افتخار کرد و بالید بهش و یه جورایی دلخوش بود به بودنشون ! اتفاق افتادنشون ! حتی اگر حالا " حضور " نداشته باشن !
خدا رو شکر که این دلگیری و حرمان ِ زمان و عمر از دست رفته معمولن زیاد طول نمیکشه و بعد از لحظاتی زندگی تو روزای گذشته و خاطراتش و گوش دادن به یه موسیقی خاطره انگیز با تموم انگیزه ای که چند برابر شده حالا شیرجه میزنم تو زمانی که در حال گذر و از دست رفتنه و این اندیشه هر لحظه پر رنگ تر و پر رنگ تر میشه تو جونم که مهم نیست که آدم چند سال و ماه و روز و شب زنده بوده باشه ! مهم اینه که چند تا از این لحظه ها رو تونسته باشه اونطور که شایسته و لایق ِ نام ِ زندگیه " زندگی " کرده باشه !
برای دلخوشی بهونه های خیلی خیلی زیادی هست !
با نشستن و زانوی غم در بغل گرفتن و حسرت گذشته ها رو خوردن و بی امید به روزهای آینده نگریستن دردی رو دوا نمی کنه که هیچ ! بلکه افسردگی و اندوه رو تزریق میکنه تو رگهای بیگناه و سرشار از بودن ِ زندگیت!
تو زندگی همه ی ما " اسلاید " هایی هستن از شیرین ترین و به یادموندنی ترین لحظه های زندگی مون که حتی تو سخت ترین شرایط هم یاد آوریشون دل انگیز و زیبا و امید بخشه ! باید این " اسلاید " ها و میکروفیلم های خاطرات زیبا رو که تو عزیزترین جای دل و جونمون واسه همیشه حک شدند رو به یاد بیاریم و از اونا با دیگرون حرف بزنیم قسمتشون کنیم و اونهایی رو که یه جورایی حس می کنن که به انتها رسیدن و به بن بست وادار کنیم تا برگردند به اون لحظه های خوب و به یادموندنیشون و داشته هایی که الان از چشمشون پنهون مونده و میتونن با تکیه به اونها یه شروع که چه عرض کنم ، بارها و بارها دوباره بلند شن و از نو آغاز کنن.
این یادآوری ها به عزیزامون مثل یه تلنگر و یه گوشزد به خودمون میمونه و خیلی هم تاثیر خوبی داره رو خودمون.
در نهایت ، هرچند بی ربط باشه اینکه " تموم راه های منتهی به آسمون از همین زمین خودمون میگزره ! "
همین.
....................................................................................................
پ . ن1 : بعد از مدتها غیبت حس می کنم که یه عالمه حرف موند تو دلم نتونستم بنویسم و بگم !
پ . ن2 : " شفا " جان خیلی دوستت دارم و مخلصم .

ده سالگی شفا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 04 Jan 2012 06:40:45 PST

پانزدهم دسامبر سال قبل شفا ۱۰ ساله شد. توی این مدت چیزهایی از شفا یاد گرفتیم.
برای من که باشه من بسیاری از بخش های زندگیم رو از مطالب شفا یاد گرفتم و توی زندگیم تاثیر زیادی داشته
شما رو نمیدونم.

تولدت مبارک شفای عزیز

این هم اولین کادوی من و همسرم به وبلاگ شفا به مناسبت ده سالگیش.

... محمد

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 25 Dec 2011 01:25:39 PST

به جهنم که پیر می‌‌شوی
دیوانه !!!!!
چروکِ زیر چشمانت
همانقدر زیباست
که چینِ رویِ دامنت

نیکی‌ فیروزکوهی

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 25 Dec 2011 08:24:59 PST

از کتاب بال‌هايي براي پرواز

مردی، اسب اصیل و بسیار زیبایی داشت که توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کرد همه آرزوی تملک آن را داشتند.
باديه‌نشین ثروتمندی پیشنهاد کرد که اسب را با دو شتر معاوضه کند، اما مرد موافقت نکرد.
حتی حاضر نبود اسب خود را با تمام شترهای مرد باديه‌نشین تعویض کند. باد‌يه‌نشین با خود فکر کرد: حالا که او حاضر نیست اسب خود را با تمام دارایی من معاوضه کند، با ید به فکر حیله‌ای باشم.
روزی خود را به شکل یک گدا درآورد و در حالی که تظاهر به بیماری می‌کرد، در حاشیه‌ي جاده‌ای دراز کشید.
او می‌دانست که مرد با اسب خود از آنجا عبور می‌کند. همین اتفاق هم افتاد...
مرد با دیدن آن گدای رنجور، سرشار از همدردی، از اسب خود پیاده شد به طرف مرد بیمار و فقیر رفت و پیشنهاد کرد که او را نزدیک پزشک ببرد.
مرد گدا ناله‌کنان جواب داد: من فقیرتر از آن هستم که بتوانم راه بروم.
روزهاست که چیزی نخورده‌ام نمی‌توانم از جا بلند شوم دیگر قدرت ندارم.
مرد به او کمک کرد که سوار اسب شود به محض اینکه مرد گدا روی زین نشست، پاهای خود را به پهلوهای اسب زد و به سرعت دور شد.
مرد متوجه شد که گول باديه‌نشین را خورده است. فریاد زد: صبر کن! می‌خواهم چیزی به تو بگویم.
باديه‌نشین که کنجکاو شده بود، کمی دورتر ایستاد.
مرد گفت: تو اسب مرا دزديدی. دیگر کاری از دست من برنمی‌آید، اما فقط کمی وجدان داشته باش و یک خواهش مرا برآورده کن.
برای هیچ‌کس تعريف نکن که چگونه مرا گول زدي...
باديه‌نشین تمسخرکنان فریاد زد: چرا باید این کار را انجام دهم؟
مرد گفت: چون ممکن است، زمانی بیمار درمانده‌ای کنار جاده‌ای افتاده باشد. اگر همه این جریان را بشنوند، دیگر کسي به او کمک نخواهد کرد.
باديه‌نشین شرمنده شد. بازگشت و بدون اینکه حرفی بزند ، اسب اصیل را به صاحب واقعی آن پس داد ...

برگرفته از کتاب بال‌هايي براي پرواز
نوربرت لش لايتنر

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 25 Dec 2011 01:21:28 PST

بران بودم که باشم که زندگی کنم
تنها باکنار زدن پرده ها، داشتن گلدانی پر از برگهای سبز با هر روز هرس کردن پیرها دیدن جوانه زدن جوانها.رقصیدن بهمراه رقص ریشه ها شان در اب.

بران بودم که عشق ورزم، عاشق بمانم ،شاد باشم و هر روز بیش تر از دیروز زنده بمانم

حالا هر روز به اندیشه هایم می اندیشم
به60 سالگی پدرم
هر روز به این می اندیشم که پدرم چه اسان از 60 سالگی به یک سالگی رسید !
به اشکهایش ،به نگاه معنی دارش، به تلاشش برای گفتن کلمه ای یا حتی اوایی
صورتش را غرق بوسه میکنم و تنها از او اشک میبینم
اری من این روزها به این چیزها می اندیشم واین اندیشه ها و
درد
دردمرا قورت میدهد، می بلعد
و استخوانهای ترک خورده مرا با بیرحمی در کنج دلتنگی خاطرات شیرین بالا می آورد

من فقط می خواستم روزها بی ثمر نباشندنمی خواستم خدای گلدانم باشم می خواستم بی درد باشم
من در سفرم بسوی خود، بسوی خدا، در اولین قدم بازماندم ،باتمام جوانی ام با تمام شورم جا ماندم.
اری من تنهابه پیری پدرم میاندیشم که به کودکی رسید.
گلدان سبزم از یادم رفت

Excerpt: how horribale this feeling is !the man who was your everything sleep there with out any ability.he is even more weakling than a child.

این خانم میشلِ دوست داشتنی!

noreply@blogger.com (Mehdi) — Thu, 22 Dec 2011 00:05:08 PST

حس عجیبیه دیدن یه جوجه تیغی از نزدیک؛ موجودی عجیب و ترسناک و در عین حال ظریف و با مزه .

همیشه هستند دور و برمون آدمهايي كه فارغ از دغدغه هاي بي خودي كه ما داريم؛ مشغول زندگي خودشونن؛ اونا توي محيط كوچكي كه براي خودشون ساختن؛ پنهان از چشم ديگران؛ مي خندن؛ گريه مي كنن؛ كتاب مي خونن؛ و در حالي كه ممکنه همه جورِ ديگه اي راجع بهشون فكر كنن؛ اونا فارغ از قضاوت هاي ديگران توي دنياي خودشون ؛ لذت بردن از هستی رو با همه ی رنج ها و سختی هاش تجربه می کنن!

راستی شما یه جوجه تیغی سراغ ندارید؟!

پشت جلد کتاب می خونیم:

" خانم ميشل ظرافت جوجه تيغي را دارد؛ از بيرون پوشيده از خار، يك قلعه ي واقعي نفوذ ناپذير، ولي احساسم به من مي گويد كه از درون به همان اندازه ي جوجه تيغي ظريف است، حيوان كوچك بي حال ، به شدت گوشه گير و بي اندازه ظريف"

داستان راجع به خانم میشل سرایدار ساختمان شماره ی 7 خیابان گرونلِ؛ خانم میشل درس چندانی نخونده و به گفته ی خودش: " نام من رنه Rene است. 54 سال دارم ؛ من بیوه ام: ریزه میزه ؛ چاق ؛ خِپله...." او عاشق فلسفه ، موسیقی؛ هنر و ادبیاتِ. داستان در شهر پاریس و توی یه ساختمان بزرگ و با شکوه اتفاق می افته . داستان از دو زاویه دید روایت میشه ! علاوه بر خانم میشل ؛ پالوما Paloma دختر 12 ساله ی باهوش ِ یکی از همین آپارتمانها هم روایتگر داستانه. هر دوی اونا سعی می کنن خودشون رو از دیگران مخفی کنن ؛ چون دنیای اونا با دنیایی دیگران کاملا" متفاوته! با وارد شدنِ آقای اوزووOzu به داستان ماجرا جورِ دیگه ای پیش میره ...

"ظرافت جوجه تیغی" از کتابایی بود که زمین گذاشتنش برام سخت بود! داستانی پر از لحظه های ناب، درسهای فلسفی، امید و زندگی . خواستم سهیم باشم لذت خوندن این کتاب رو با شما.

پروانگی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 21 Dec 2011 14:04:34 PST

خوشحالم که مازیار فلاحی اولین قدم رو برای خوندن ترانه ای انگلیسی به خوبی برداشت. منبع در یوتیوب

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 21 Dec 2011 11:24:09 PST

حتی طولانی ترین شب نیز با اولین تیغ درخشان نور به پایان می رسد ، حتی اگر به بلندای یلدا باشد ... بیدار و امیدوار باش خورشیدی در راه است ...

پدر

noreply@blogger.com (Mohammad) — Tue, 20 Dec 2011 14:21:43 PST

وقتی پشت سر پدرت از پله ها میای پایین و میبینی چقدر آهسته میره ، میفهمی ... پیر شده وقتی داره صورتشو اصلاح میکنه و دستش میلرزه ، میفهمی .... پیر شده وقتی بعد غذا یه مشت دارو میخوره ، میفهمی چقدر درد داره اما هیچ چی نمیگه....و وقتی میفهمی نصف موهای سفیدش به خاطر غصه های تو بود دلت..........میخواد.....

یلدا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Tue, 20 Dec 2011 05:08:29 PST

واژه «یلدا» به معنای «زایش زادروز» و تولد است.
تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی‌ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیشتر می‌پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا می‌رسید، آتش می‌افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفتگو به سر می‌آوردند و خوانی ویژه می‌گستردند، هرآنچه میوه تازه فصل که نگاهداری شده بود و میوه‌های خشک در سفره می‌نهادند.

تا فراموش شود

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sun, 18 Dec 2011 19:07:35 PST

دو دوست قدیمی در حال عبور از بیابانی بودند. در حین سفر این دو سر موضوع کوچکی بحث میکنند و کار به جایی میرسد که یکی کنترل خشم خودش را از دست میدهد و سیلی محکمی به صورت دیگری میزند. دوست دوم که از شدت ضربه و درد سیلی شوکه شده بود بدون اینکه حرفی بزند روی شنهای بیابان نوشت:« امروز بهترین دوست زندگیم سیلی محکمی به صورتم زد.»

آنها به راه خود ادامه دادند تا اینکه به درياچه ای رسیدند. تصمیم گرفتند در آب کمی شنا کنند تا هم از حرارت و گرمای کویر خلاص شوند و هم اتفاق پیش آمده را فراموش کنند. همچنانکه مشغول شنا بودند ناگهان همان دوستی که سیلی خورده بود حس کرد گرفتار باتلاق شده و گل و لای وی را به سمت پایین میکشد. شروع به داد و فریاد کرد و خلاصه دوستش وی را با هزار زحمت از آن مخمصه نجات داد. مرد که خود را از مرگ حتمی نجاتیافته دید، فوری مشغول شد و روی سنگ کنار آب به زحمت حک کرد:« امروز بهترین دوست زندگیم مرا از مرگ قطعی نجات داد.»

دوستی که او را نجات داده بود وقتی حرارت و تلاش وی را برای حک کردن این مطلب دید با شگفتی پرسید:« وقتی به تو سیلی زدم روی شن نوشتی و حال که تو را نجات دادم روی سنگ حک میکنی؟»مرد پاسخ داد:« وقتی دوستی تو را آزار میدهد آن را روی شن بنویس تا با وزش نسیم بخشش و عفو آرام و آهسته از قلبت پاک شود. ولی وقتی کسی در حق تو کار خوبی انجام داد، باید آنرا در سنگ حک کنی تا هیچ چیز قادر به محو کردن آن نباشد و همیشه خود را مدیون لطف وی بدانی.»

یاد بگیریم آسیبها و رنجشها را در شن بنویسیم تا فراموش شود و خوبی و لطف دیگران را در سنگ حک کنیم تا هیچ گاه فراموش نشود. ما آمده ایم تا با زندگی کردن قیمت پیدا کنیم نه به هر قیمتی زندگی کنیم!

یعنی‌ من اونی‌ نیستم که هر بار می‌دیدی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 16 Dec 2011 06:09:11 PST

اولا که فایل های خوبی‌ به دستمون رسیده برای سخته یه پادکست عالی. فعلا ۴ نفر شرکت کردن و مطالبی بسیار خوبی‌ گفتن که با یه تنظیم خوب می‌شه ماندگارش کرد. چون طول میکش تا تنظیم کامل بشه اگه کسی‌ دوس داره هنوز شرکت کنه میتونه تا ۱ هفتهٔ دیگه ۲ دقیقه مطلب برامون بفرسته.

دوما، که هیچ نمی‌دونی الهی دورت بگردم چقدر مهم شده تو فیزیک. این روز‌ها داره به کامپیوتر هایی فکر می‌شه که سیستمشون بر اساس قربون صدقه دو تا ذره به همه. این دوره اون میچرخه و اون دوره این. اما این چرخش یه چیز ذهنیه و واقعا این ذره‌ها مثل آدم‌ها هستن و حال ندارن واقعا پاشن دوره هم بچرخن و اینا. یه کاری که می‌کنن اینه که به صورت ذهنی‌ تو ذهنشون قربون صدقه هم می‌رن! تپل هم هستن! به همین دلیل بهشون میگن ذرات توپولوژیکی. این منو یاد این انداخت که مولوی گفته

نکو بنگر به روی من
نه آنم من که هر باری
(یعنی‌ من اونی‌ نیستم که هر بار می‌دیدی)

ببین دریای شیرینی
ببین موج گهر باری

... محمد

سه قطره باران

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 14 Dec 2011 21:13:23 PST

گاهی هم سعی می کنم که شخصیت الانم رو بازی کنم. عین هنرپیشه ها میشم.
خیلی فرق داره. بیرون ِ خودت رو بازی کردن خیلی از اشتباه ها رو نشون میده. شجاع تر یا عاقل تر میکنه آدم ِ اون تو رو.

و اینکه به تازگی چیزهایی خوندم که خیلی گیجم کرده. اینکه من فکر می کردم آدم باید دنباله روی طبیعت باشه. این همه اخلاق هم برای اینه که انسان طبیعی رفتار کنه. اما چیزی خوندم ورای این فکر. اینکه طبیعت نمی تونه، اما انسان می تونه. سوت میکشه مخم. بدجوری از جنس شراب ِ تلخیه (که حافظ می خواست).

و اینکه علی (ع) با همه ی بزرگیش بهتر بود یک "سیستم ِ" نظارت در نظارت می ساخت که طلحه بشه یه گوشه از حکومت و ابوذر بهش نظارت کنه و مالک اشتر به او نظارت کنه و ... . شاید با ۱۱ یا ۱۲ لایه ی تو در توی نظارتی هم همه ی مسلمون ها به کاری واداشته شده و در حکومت دخیل بودن؛ هم خودش بار همه چی حتا غذا بردن به منزل فقرا به دوشش نمی افتاد که نتونه به نحو کاملی انجامش بده؛ هم جنگ با نادان ها کمتر رخ می داد و مردم هم تا یه جای خیار تلخ میشد همه چی رو از دید حاکم نمی دیدن و خودشون سهیم بودن توی همه منافع و مضارش.

خلاصه خیلی در هم بر هم شد نوشته ام. این ها همه به کنار. دعا برای پدر ِ بهار یادمون نره انشالله سلامتش رو بدست بیاره.

... محمد

برای بابام

noreply@blogger.com (بهار) — Sat, 10 Dec 2011 00:49:06 PST

خداروشکر که چشماش رو باز کرده مگه برای این لحظه برای دیدن چشماش ثانیه شماری نمیکردی ؟برو ،برو بچه انقدر عجول نباش.برو خدارو شکرکن.
مدام این جملات رو با خودم تکرار می کردم ولی سیل اشک رهام نمیکردودلم اروم نمی گرفت.
چرا منو نمیبینی بابا؟ چرا به اون دور دورا خیره شدی؟ بابامن اینجام شاید نه برای اینکه تو به من احتیاج داری برای اینکه من بهت احتیاج دارم.مگه نگفتی پشتتم مگه نگفتی با یک تلفن پیشتم .پاشو دیگه پاشو دلم برای اون لبخند پر از عشقت تنگ شده.
بابا دستام رو فشار بده می خوام بگم بهشون که بیداری .بابا....بابا........
بابا اصلا اینها رو ولش کن نگام کن فقط تو چشام نگاه کن فقط یک نگاه
بابا دلم تورو میخواد بهش چی بگم به این دلِ........ ؟
بابا
بابا می خواستم بگم دوست دارم حتی اگه نگاهم نکنی

Excerpt:my father is in coma and now he just can open his eyes.this is my feeling about the moment that I see him.