این چند وقته برای اینکه روحیه ام خوب بشه رفتم کلی ابزار آشپزی خریداری کردم.گنده لاتشون یکعدد نایسر دایسر هست.یعنی عشق منه این.عزیزدل هم بهش علاقمند شده و حتی میخواد باهاش ازدواج کنه ! یک چاقو سامورائی تیز خریدم که مو رو روی هوا به دو نیم میکنه.به این لیست اضافه کنید چند عدد پوست کن و چند عدد قالب شیرینی پزی.دبه و سرکه ترشی رو هم آماده کردم.

البته در همین چند وقت اخیر یک عدد پایه هویه، یک جعبه ابزار برای کار های الکترونیکی یک عدد رول سیم لحیم که به شکل خودکار هست و قبل ترش هم یک هویه گوت ژاپن خریده بودم.این ترم باید چند تا کاردستی با AVR  و این حرف ها درست کنیم.

پ.ن.با کلی پیام و پسغام و اسکن کارت دانشجوئی و شناسنامه و پرینت انتخاب واحد از ترم یک !! شرکت به اینجانب اینترنت ۵۱۲ مگابایت داده مثلا.ای توی سرشون بخوره.ای الهی برن توی صف کوپن آخریش به نفر قبلیشون برسه، ای الهی برن آزمایشگاه جیششون نیاد.الان دیگه اصلا صفحه ام باز نمیکنه این اکانت من.همون ۱۲۸ سگش شرف داشت به این.

در صف اداره پست می ایستم، از اینکه دفترچه تمام نشده خوشحال میشوم.در اداره پست قبلی آخرین دفترچه را در حضور خودم فروختند و بسی حسرت به دلم گذاشته بودند.بعد از گرفتن دفترچه وقتی میبینم رشته مورد علاقه من به جمع کثیر گرایش های مهندسی برق پیوسته دنیا یک لحظه یک پیچ دور سرم میخورد.همان احساس فردای روز انتخابات را دارم.همان حس گرفته شدن حق به زور و عدم توانائی پس گرفتن آن.درس ها نه تنها زیاد شده بلکه سه درسی که پاس نکرده ام هم به آن اضافه شده.اگر فکر میکنید کسی میتواند از روی علاقه و به عشق قبولی در کنکور درس های الکترونیک دو و ماشین یک و دو را بخواند اشتباه میکنید.

راستش من از کامپیوتر خوشم نمی آید.اگر می آمد که درسم ۱۳ ترم به درازا نمیکشید.دوست داشتم این بار رباتیک بخوانم.رباتیک هم همانطور که میدانید رشته ای میانه و هیبریدی است.دورشته مهندسی کامپیوتر و مهندسی مکانیک آن را می سازند.حالا اینکه چطور سر از گرایش های برق در آورده را باید از علما و فضلای وزارت علوم پرسید.

پ.ن.در حالی که روی زمین نشسته ام و پایم را روی پایم انداخته ام و قهوه لذیذ را مزه مزه میکنم از اینکه امروز تو را عصبانی کرده ام توی دلم قند داغ میشود.همین امروز که قرار بود بیایم و نتیجه کارم را به تو تحویل بدهم، محلت نمیدهم و با دو عدد شاخه شمشاد نشسته بودم توی آزمایشگاه و کد های آزمایش را وارد میکردم.تو مرتب از جلوی در رد میشدی داخل را نگاه میکردی و اخم میکردی.این را پسرک شاخه شمشاد گفت.در حالی که فنجان قهوه را روی زمین میگذارم فکر میکنم کاش واقعا این اتفاقات غیر از ذهن من جای دیگری هم رخ داده بود.کاش اصلا تو مرا امروز دیده بودی.از همان آرزو ها که بر جوانان عیب نیست.

برای خیلی ها این تاریخ ۸۸/۸/۸ تاریخ خیلی زیبا و کولی بود.برای من اینطور نبود.بیشتر به فکر افتادم که مثلا در تاریخ ۷۷/۷/۷ مشغول انجام چه کاری بودم.به سراغ دفتری که اون سال مینوشتم رفتم و دیدم که از آبان شروع شده و اون تاریخ رو دقیق ننوشتم.تنها چیزی هم که به یاد دارم این بوده که اون روز دانش آموز اول دبیرستان بودم و صبحش مدرسه رفته بودم و عصرش در حال انجام تکالیف نیم نگاهی به برنامه نیم رخ که فه فه (حسین رفیعی) و مو قشنگ (امیرحسین مدرس) اجرا می کردند و فه فه در ستایش این تاریخ زیبا داشت خودش را پاره میکرد.

دیروز هم یک روز معمولی و زیبا بود.مادرم منزل بود.با هم قهوه خوردیم و من لپ تاپش را کاستومایز ! میکردم.بعد از ظهرش هم سه تائی ورق بازی کردیم و کلی خندیدیم.عصرش هم فاطی ها و جشن رو پیچوندم و تنهائی رفتم بازار و وسیله دلخواهم رو با کارت خریدم و از فروشنده به علت خرابی عابر بانک ها پول نقد هم گرفتم و زیر بارون خوش خندون برگشتم منزل.قسمت زیر بارانش خیلی خوش گذشت.

این تاریخ خوشگلا میان و میرن.مهم دل خوشه ، خاطره خوبه.وگرنه کسانی که این تاریخ رو ابداع کردن میتونستن یکم پس و پیشش کنن.یا حتی زمانی شاه ایران میومد و تاریخ ایران رو قمری میکرد(این اتفاق داشته رخ میداده واقعا) و نکرد و ما امروز این اعداد رو پشت سر هم داریم.

پ.ن.به به ، زندگی گل و بلبله و شین خین دات کامم که Down  شده.الان این حرف ها رو برای خودم نوشتم بررسی کردم دیدم این خرابی مربوط به قالب بوده.بلاخره این قالب بازی کار دستم داد.

پ.ن.۲٫فردا امتحان دارم.تا همین الان که نزدیک ساعت ده شبه ۴ صفحه خوندم.خودم میدونم که مایه افتخارم لطفا یاداوری نکنید

هدفم از نقل کردن این ماجرا این بود که بگم توی زندگی ما گاهی مشکلاتی پیش میاد که ما رو بد جوری آزار میده و دلیلش رو هم پیدا نمیکنیم و دلیلی به کوچیکی همون گره موهای انگشت داره که تا به موضوع دقیق نشیم نمیتونیم ببینیمش.گاهی هم هرگز نمیفهمیم که دلیل مشکلاتمون چیه.اکثر اوقات سر به هوا و بی دقت خودمون رو به دست پر شتاب زمان میدیم و حتی فرصت فکر کردن در مورد اعمالمون رو هم از خودمون میگیریم.

پ.ن.دیروز رفتیم برای مامان یک لپ تاپ خریدیم.مامان میخواست که این خرید کم هزینه باشه.بنابراین از طبقه اول یک لپ تاپ خریدیم ۶۰۰ تومن بعد رفتیم از طبقه چهارم یک کیف چرم براش خریدیم ۱۸۰ تومن !!! کلا خیلی قیمت این دو تا به هم میاد ((:

پ.ن.۲٫دیروز وقتی دیدم یارانه ها هدف مند شده از خوشحالی اشک توی چشام جمع شده بود.اینقدررررر خواهر و مادر احمدی نژاد و دعا کردم ، اینقدددر دعا کردم که نگو.حتی میخواستم برم دعای کمیل هم یک سر براشون دعا کنم که دیگه درگیر خرید بودم.واقعا چرا هیش کی قبل از احمدی به ذهنش نرسیده بوده که حقوقو ثابت نگه داره و قیمت اجناس رو دو برابر کنه.ها؟

زمان :‌ پنجشنبه ٧ آبان ١٣٨٨ ، از ساعت ١۶ الی ١٨

مکان : خیابان استاد نجات الهی (ویلا)، نبش ورشو، آمفی تئاتر خانه شهریاران جوان

خودشون گفتن حضور کلیه وبلاگ نویسان و علاقه مندان به حوزه وبلاگ نویسی به این مراسم آزاد بوده و سبب رونق هر چه بیشتر این مراسم خواهد بود.
بعد نوشت: دوستان خودم نشستم فکر کردم دیدم اصلا حسش نیست برم توی جمع های اینطوری زیاد بهم خوش نمیگذره.ولی بازم میگم شرکت برای عموم آزاده حتی آقایونم میتونن برن.

پ.ن.دیروز به همراه عزیزدل رفتیم خیابون نادری(جمهوری) و برای عزیزدل یک عدد گوشی w995 خریداری کردیم به همراه یک کاپشن زیبا.راستش را بخواهید سلیقه انتخاب لباس مردانه و پسرانه من خیلی بهتر از لباس دخترانه و زنانه هست.عزیز دل خیلی شیک شد دیروز ، حیف که شبش دوباره رفت پیش اون اراذل بی همه چیز فلان بهمان شده.

یکشنبه عصر رفته بودم برای دوستم که اولین بار است میخواهم بعد از ازدواجش به منزلش بروم کادو بخرم.موقع حساب کردن دیدم کارت اعتباری ام نیست.فکر کردم که دیروز توی سوپر مارکت جا گذاشته ام.حدود یک ساعت فکر کردم تا فهمیدم دیروز نبوده و هفته پیش بوده.

خیلی دلم تنگ شده.برای خیلی ها.برای آنها که دیگر نیستند ، برای مکان هائی که دیگر نمیتوانم بروم.برای دوستی هائی که تمام شد رفت.برای کودکی ، برای خودم زمانی که بهتر از این بودم.دلتنگی را تا به حال مثل یک حس سیاه چنگال دار احساس نکرده بودم.خیلی اوقات هم فکر میکنم که این حس دلتنگی مثل یک خرس چند صد کیلوئی تنبل روی دلم نشسته و نمیگذارد جوم بخورم.

دنیایم شده :دنیای کوچک دنیای تکراری،حرف های زده شده،عقاید رنگ و رو رفته و کپی وحشت آور آثار ادبی.همه اینها شما را از دنیای ادبیات ایران نا امید می کند.به نظر می رسد که تمام شاعران بزرگ مدت ها پیش زیسته اند و امروز جای شاعر و نویسنده ایرانی که به مقبولیت و شهرت جهانی برسد خالیست.یک نویسنده و شاعر زنده ! یا اگر اینطور است من بی خبر هستم.