Shtepia e Librit - Blog

Njoftim: Botimet Zyrtare edhe te Shtëpia e Librit

Elvisi - Admin — Mon, 06 Sep 2010 13:39:13 +0000

Përshëndetje miq të libri,

kemi kenaqësinë t’ju njoftojmë se tashmë Shtëpia e Librit ka shtuar edhe një listë me Botimet Zyrtare të cilat ju mund ti porosisni direkt nga faqja jonë ose pranë librarisë tonë në Tiranë.

Titujt që disponojmë janë:

Nëse titulli që kërkoni nuk gjendet më sipër, atëherë ju lutem na kontaktoni.

Postime të tjera me interes

Së shpejti me librari fizike pranë qendrës së Tiranës (2)

Fjalë të skalitura në letër, vepra e Odhise Paskalit

Elvisi - Admin — Fri, 03 Sep 2010 17:55:55 +0000

Duket sikur promovimi i disa librave është pothuajse i panevojshëm, por nevoja e çdokujt për informim, dhe mbi të gjitha vetë vlerat kulturore të një vepre e bëjnë këtë proces të pashmangshëm.

Në fakt veprat skulpturore të Odhise Paskalit janë ndër referencat vizuale më të mirënjohura jo vetëm brenda Shqipërisë por ndërkombtarisht për vetë vendin tonë. Mjafton të përmendim statujwn e heroit tonë kombëtar që mbizotëron sheshin kryesor të Tiranës për të kuptuar vlerat që mbart vepra e skulptorit të popullit. Por mbase më pak të njohura janë veprat e skalitura në letër.

Në fakt libri me esse, Shpirti im i ripërtërirë, përmbledhur dhe përgatitur më shumë përkujdesje nga bija e autorit përmban mbi 810 ese të ndryshme, kryesisht nga një paragraf secila, që trajtojnë tema nga më të ndryshmet si p.sh. djalëria, bukuria, sekreti, femra, agimi, gjumi, leximi i mendimit, fjala, shoqata njerëzore, trimëria civile, frika, koncepti i Zotit, natyra dhe edukata, pleqëria, etj.

Diku, aty në librin e tij ai na përçon një mendim të shkurtër për “fjalën dhe personin” ku shprehet:

Fjala dhe personi. “Një mendim i shprehur nga një njeri i famshëm merr po ashtu famë. Por kur njeriu është i thjeshtë dhe jeton në gjirin e popullit mendimi i tij – që shpreh një të vërtetë që intereson – përsëritet në gojën e popullit dhe bëhët fjalë e urtë – pronë e të gjithëve dhe e kurkujt. Mendimet sado të thella dhe origjinale kur nuk u përgjigjen këtyre kushteve shuhen pa lënë gjurmë.

Fjalët e njeriut të madh peshojnë sa shtati i tij krejt ndryshe nga po ato fjalë të njeriut të zakonshëm, të cilat nuk vihen re fare, ndonëse shfaqin po atë mendim ngahera me prioritet.” (Ese nr. 28, fq. 31).

Mbi autorin

Odhise Paskali konsiderohet një nga artistët më të shquar në Shqipëri. Ai u diplomua në Diploma Di Laura për Studime Filozofike nga Universiteti i Turin, në Itali. Pas studimeve, ai qëndroi në Torino edhe për një vit për të studiuar skulpturë me Ruffino-n. Pas kthimit të tij në Tiranë, Paskali u bë një nga themeluesit e skulpturës shqiptare. Ai u përfshi thellësisht në shumë organizata artistike dhe i’a përkushtoi jetën zhvillimit të artit në Shqipëri. Skulpturat e tij monumentale gjenden në mjaft prej shesheve të qyteteve kryesore në Shqipëri. Foto të punëve të tij përdoren në pasaportën, monedhat, stampat, kartolinat dhe publikimet e tjera qeveritare shqiptare.

Odhise Paskali ishte skulptor, poet, eseist, përkthyes, botues dhe akademik. Ndër gjuhët e njohura prej tij përfshihen latinishtja, greqishtja e lashtë, greqishtja moderne, italishtja, frengjishtja, gjermanishtja dhe anglishtja. Paskali vendosi themelet e skulpturës monumentale në Shqipëri.

Postime të tjera me interes

Libra të rinj: Camus dhe Beckett, histori absurdi në shqip

Elvisi - Admin — Sun, 29 Aug 2010 18:51:08 +0000

Dy nobeslistë “flasin” shqip. Këto ditë, shtëpia botuese “Tirana Times” ka hedhur në qarkullim dy tituj të rinj, nga dy shkrimtarë nobelistë: Albert Camus (1957) dhe Samuel Beckett (1969). Bëhet fjalë për dy romane, “Rënia” dhe “Malone vdes“.

Romani “Rënia” është botuar për herë të parë më 1956, vetëm një vit para marrjes së çmimit “Nobel”. Mbase romani më i zymtë i Camus. I ndërtuar në gjashtë kapituj pa numër, ai vë në skenë një gjykatës-pendestar, siç e quan ai, Jean-Baptiste Clamence, i cili ka punuar dikur si avokat. Në fillim, gjithçka flet për të: rini, lavdi, femra. Oratoria e tij bën që të jetë i pari kudo. Të gjithë e adhurojnë, e duan, e dëgjojnë, çdo fjalë e tij është më e drejta, më e sakta, më e pakundërshtueshmja. Mirëpo, e tërë kjo përmbyset një natë kur, duke kaluar përsipër një ure, ai sheh një grua të përkulur pak më tepër se ç’duhet mbi parmak. Lakuriqësia e qafës së gruas është shenja e parë: “… ndaj së cilës qeshë i ndjeshëm…”, thotë Clamence. Ç’është e vërteta, ai e ndjen se gruaja gjendet në një dëshpërim aq të thellë sa rënia e saj duket e pashmangshme. Dhe ajo bie. Dhe pikërisht këtu fillon rënia e gjatë, e mundimshme, e avokatit tonë.

Rënies fizike të gruas i përgjigjet rënia morale e avokatit. Atëherë ai vendos të shpërngulet në Amsterdam, ku është tërësisht i panjohur. Amsterdami është i njohur për kanalet e tij bashkëqendrore, të prera nga urëzat e vogla të shumta. Është e qartë se bëhet fjalë, në mënyrë figurative, për rrathët e ferrit të Dantes. Kësaj here, Jean-Baptiste Clamence nuk predikon më sipërfaqësinë e jetës së tij të mëparshme, por lëshohet në një rrëfim të gjatë pendues, i cili, nën mbulojën e qortimit të vetvetes, qorton mbarë njerëzimin.

Nga këtu e ka prejardhjen dhe emërtimi që i ka vënë vetes: gjykatës-pendestar. Ndërsa rënia e gruas në ujë, dhe mosbërja asgjë për ta shpëtuar është pikënisja e këtij hulumtimi të vetvetes, kulmi arrin në rrëfimin pa asnjë lëshim të disa veprimeve të turpshme të tij në një kamp përqendrimi, ku ai lë të vdesë një shok të tij për ujë. Në fakt, duke nxjerrë në shesh të gjitha të metat e veta, ai i vë bashkëbiseduesit në një gjendje të vështirë ku gjithsecili është përpara pasqyrës së vet. Avokati kthehet nga një mbrojtës në një akuzues, akuzues i vetvetes por nëpërmjet tij, akuzues i mbarë njerëzimit. Në emrin e tij, Jean-Baptiste Clamence, duhet parë tani Jean le Baptiste (Gjon Pagëzori) i cili vjen të shpallë doktrinën e tij të re, shpallje e cila do të dalë nga mbiemri i tij Clamence (clamer: të shpallësh, të thërrasësh). Romani është ndërtuar në një mënyrë të veçantë, me pjesëmarrjen (në dukje) të dy personazheve: avokati dhe bashkëbiseduesi i tij i cili na paraqitet vetëm nëpërmjet fjalëve të avokatit, domethënë nga përgjigjet që mund të ketë dhënë ky bashkëbisedues. Por kush është ai? Një njeri çfarëdo i hasur rastësisht në një bar të Amsterdamit, një mik i tij, apo unë, ti, dhe të gjithë ata që e lexojnë këtë rrëfim?

Romani i dytë që sapo është hedhur në qarkullim është gjithashtu romani i dytë i trilogjisë beckettiane: “Molloy” (botuar pak muaj më parë nga po e njëjta shtëpi botuese), “Malone vdes“, dhe “E Paemërtueshmja”. Kjo trilogji është shkruar në vitet 1947-1949 dhe përbën bërthamën e veprës romaneske të Beckett. Njëlloj si dhe “Molloy”, “Malone vdes” është ndërtuar si rrëfim, apo më tepër si lajthitje e një personazhi, që kësaj here nuk quhet më Molloy por Malone. Megjithatë, disa shenja lënë të nënkuptohet se jemi në të njëjtën rrymë. Malone gjendet diku i shtrirë, në një shtrat me siguri, por që nuk dihet nëse është një burg, një spital, një azil apo tjetër. Dikush vjen të kujdeset për të, por ky dikush është krejt i papërcaktuar, pavetor dhe përkujdesjet e tij janë më se të përgjithshme. Atëherë Malone ndërmerr të na rrëfejë mendimet e tij, të hallakatura ç’është e vërteta, por që gjithsesi na japin njëfarë paraqitje të gjendjes së tij fizike dhe psikologjike. Malone do të vdesë së shpejti. Të paktën kështu e ndjen ai. Dhe kështu merr zotim të na rrëfejë tre histori: për një burrë, për një grua dhe për një send çfarëdo, për shembull një gur. Mirëpo, a do të shkojë gjithçka sipas planit të parashikuar? Padyshim që jo, mendimet këputen në mes të udhës, rreshtat ndërpriten papritur, sintaksa është e zbërthyer, një Macmann që nuk i dihet mosha vjen të futet papritur e papandehur dhe të marrë disa forma njëra pas tjetrës, ku është e pamundur të mos shquajmë ca shenja Molloy. Do të kemi një histori burri, të Sapos pikërisht, të Sapos të ri dhe pastaj tek familja Louis ku ai shkon rregullisht, pastaj Macmanni që përmendëm më lart, pastaj do të kërcejmë tek Lemueli që nuk dihet mirë si e pse, por ai kryen një vrasje. Ku është historia e gruas? Po ajo e gurit? E megjithatë, Malone na i kishte premtuar. Madje dhe listën e sendeve nën zotërimin e tij. Por gjërat fashiten pa marrë vesh më tej. Vrasja në fund të romanit? E kemi parë tashmë këtë, në romanin tjetër të Beckett, “Udhëtim i mbyllur”, Mercier dhe Camier vrasin një polic, ashtu, thjesht, siç dinë të vrasin personazhet e Beckettit. Tek “Molloy” do të kemi vrasjen e plakut të panjohur në mal. Lemueli do të vrasë një bamirëse të moshuar. Vrasje tipike beckettiane.

Romani i tretë i trilogjisë, “E Paemërtueshmja”, do të vijë gjithashtu në shqip nga po e njëjta shtëpi botuese.

Autor: Urim Nerguti (marrë nga Gazeta Shqip)

Postime të tjera me interes

Testamenti i Mitrush Kutelit. E rrallë(!)

Elvisi - Admin — Thu, 26 Aug 2010 16:56:16 +0000

Ja vlen ta rilexosh…(libra nga Mitrush Kuteli)

Botuar në gazetën “Shqip”, më 30 prill 2009.

E dashur Efterpi,

Këtë letrë, që është, ndofta, e fundit, desha të ta shkruaj me dorë, po nuk mund. Sot nuk e kam dorën të sigurtë, më dridhet. Ti s’je këtu. Ke shkuar me Pandin në Rrushkull për të parë Poliksenin dhe Atalantën. Të nxita më shumë unë. Nga brenga, nga malli. Jam vetëm në shtëpi. Doruntina ka shkuar të lozë me vajzat e Bajramit.

Mendjen e kam të turbullt nga pagjumësia, nga ëndrrat e këqia. Sikur më ndiqnin gjermanët, që të më varnin. Iknja me vrap, hynja në gropa e puse, dilnja prapë. Ata më ndiqnin. Ment më kapnin. Iknja përsëri. Në një çast u gjende edhe ti pranë meje. Dhe iknim. Pastaj u ndamë. Fundja u gjenda i ndjekur nga njerëzit tanë. Prapë gropa, puse, gremina. Sikur isha në Berat, nën Kala. Në një sterrë të Kalasë, pranë Kishës. Më tej, në Fier. Kisha shpëtuar nga ndjekjet dhe kërkonja ndonjë shtëpi për t’u fshehur.

Isha i zbathur, i zveshur. Dikush më thirri: “Qëndro, Dhimitri! Të zumë”. Më rrethuan, më zunë dhe po më shpinin të më vrisnin. Unë qeshnja. Kisha qef të më vrisnin… Dhe ja, u gjenda në burg. Shumë njerëz. Midis tyre Sofo Çomorra, që ka vdekur. Më shikonte me dhembje. “Si u bë kështu, o Pasko? Ç’ke bërë?” –“S’di”. –“Shiko këtu”. Dhe më dha ca shkresa të shkruara bukur: një akt akuzë dhe ca lidhje të tjera. Më quanin bejtexhi. Më thoshin se kisha bërë një vjershë për glyrën me rima italiane. Pashë Andrean. I ardhi keq. U vendos të më vrasin. Prapë u gëzova. –“Fundja, do vdes, thashë. Do të shpëtoj. Do çlodhem. Jeta ime ka qenë shumë e turbullt, e ngatërruar, e mirë dhe e keqe. Sa mirë që mbaroi”. Kur u ngrita, ti po bëheshe gati për në Rrushkull. Kokën e kisha, dhe e kam, të rëndë. Ti shkove më 7 e gjysmë. Pas 5 minutash ardhi Ilua i Sterjos e më solli lajmin: vdiq Thanas Cikuli… Sipas mendjes sime, shpëtoi. E kam zili. Vdekja është prehje e madhe, shkëputje nga dhembjet. Vërtet, edhe nga gazet, por në një kohë, kur njeriu është shumë i sëmurë, i mërzitur, vdekja është shpëtim: nga dhembjet fizike e shpirtërore. Që të dyja janë të rënda. Ti e di sa dhembje të tilla kam pasur në kohën e fundit. Njëra, që ti ma di, është se si pasojë e tyre nuk jam i zoti të punoj, të krioj, të paguaj bukën që më jep shteti për vete e për fëmijët. Unë s’kam qënë e s’dua të jem kurrë parazit. Po ç’të bëj, grua? S’mund. Kokën e kam të turbullt…..

Letrën e nisa për tjetër gjë: të të përsërit porositë e mija të fundit. Më fal se të mërzit. Unë t’i kam thënë kaq herë. Të kam helmuar jetën, sepse edhe mua ma kanë helmuar të tjerët. Dhe s’kam qënë i zoti ta mbaj helmin për vete, siç më takon. Ky qoftë i fundit që po të sjell.

Ne u bashkuam, rrojtmë, dhe bëmë fëmijë në vjete stuhie: burg, urbanizëm, hotel. Po atëhere kisha shëndet dhe i kapërxeva të gjitha. Tani, ti e di… I di ditët e netet e mija. Sëmundjet dhe brengat më brehnë, më hëngërn. Unë e shoh tani vdekjen si një lirim nga dhembjet. Nuk e dua, po nuk e largoj dot. E shoh se afrohet, më çik. Më vjen keq se do t’i le fëmijët të vegjël, pa krah, mbase në vobekësi të madhe, në pamundësi për t’u arritur synimeve. Pensioni im nuk do të mjaftojë. S’kam “vjete shërbimi”. Domosdo, 22 vjet jashtë. Edhe atje kam punuar sa jam shuar, por këtavjete pune nuk peshojnë për efekt pensioni. Fati im i keq, fati i tyre i keq. Ndofta, pas vdekjes, kur të pushojnë pasionet dhe urrejtjet, shteti ynë mund t’ju ndihmojë për hir të punës sime së kaluar: në gazetari dhe letërsi, që në moshë të njomë, dhe sidomos në fushën ekonomike. Një pjesë të shkrimeve të mija-shqip dhe rumanisht- janë aty, në Bibliotekën Kombëtare. Disa njerëz i dinë përpjekjet e mija kundër kapitalit italian, kundër grabitjeve gjermane. Kam punuar pa interes vetiak, bile kundër interesit vetiak. Nuk kam ndjekur kurrë pasurimin tim, sepse ky pasurim mund të bëhej vetëm me dy mjete: me vjedhje (ka njëmijë e një mënyra vjedhjeje dhe unë s’kam përdorur asnjërën) dhe me trathëti, duke u shërbyer të huajve për të grabitur vendin dhe duke marrë para për këtë shërbim. Zgjodha rrugën e kundërt: luftën kundër atyre që donin të grabisnin, atyre që grabisnin. Nuk i ndala dot të tëra, jo se s’desha, jo se kisha interes, po se s’munda. Kaq munda, kaq bëra. Kundër grabitjeve italiane, kundër grabitjeve gjermane, kundër grabitjeve jugosllave. Nuk zgjodha kurrë udhën e rehatit vetiak, udhën e “urtë e butë e lugën plot”. Kam punuar shumë, kam dashur shumë, kam gabuar shumë. Tani jeta shkoi, nuk kthehet dot, nuk ndreqet dot. Të kam treguar se gjermanët do të më varnin përpara bashkisë, kur muarr vesh se kisha sabotuar nxjerrjen e monedhës së re që donin të bënin. Më shpëtoi fati. Nuk do të skuqem kurrë nga turpi as me veprimin tim në ditët e para të çlirimit. Punova si i marrë, luftova kundër grabitjeve jugosllave. Aq më fort nuk mund të skuqem nga turpi për veprimtarinë time praktike-në fushën ekonomike-në Rumani. Edhe atje kundër gjermanëve. Unë kam pasur gjithnjë, si bir i një populli të vogël, një urrejtje të madhe kundër idesë së zezë “popuj mbi popuj” ose “të mëdhenj mbi të vegjël”, por “popuj përkrah popujsh”. Ky parim ka ushqyer në mënyrë të vetëdijshme dhe të pavetëdijshme, automatikisht, veprimtarinë time. Kam qënë kundër rusëve sepse ata mbajnë nënvete dhe shkombëtarizojnë popuj të tjerë; kundër gjermanëve sepse kanë shfrytëzuar dhe zhdukur popuj të tjerë, kundër anglezëve për të njëjtën arësye. Biri i një populli të vogël nuk mund të bënte ndryshe. Në Rumani kam luftuar, aq sa mund të luftojë një njeri i vogël, kundër shfrytëzimit të kapitalit vëndas dhe të huaj. Këtë qëndrim kam pasur edhe kur isha drejtor banke. Një nga pasojet e para ka qënë një “skedë e zezë” në aparatin gjerman të Vjenës, më 1940-41. Për këtë “skedë të zezë” ardhi e më foli dikush në bankë: “Ç’po bën kështu? Nuk e di ç‘të pret? Pse kundërshton që vëndin e kapitalit çifut ta zerë kapitali mik gjerman?” Unë di një gjë: kapitali s’mund të jetë kurrë mik, po vetëm kapital. Ay ushqehet me fitime, mbahet me fitime, rron për fitime. Dhe fitimet s’kanë kurrë të mbaruar. Njëja kërkon të bëhet dy, dyja katër, katra tetë, mija dhjetë mijë, milioni qindmilion e kështu me radhë. Në dëm të njerëzve, të popujve. Si ish drejtor tri bankash (gjithnjë i varfër) di se fitimi i vjetër nuk ngopet me fitim të ri, siç nuk ngopet deti me ujë.

Do të më njohë dhe do të më kuptojë dikush, të paktën pas vdekjes? Nuk di. Desha të më kuptonte dhe njihte jo për nder e lavdi, po që fëmijët e mij-të cilëve u le trashëgim punën dhe ëndrat e mijatë mos vuajnë për bukë sa janë të vegjël, të ndjekin studimet dhe të gjejnë udhën e tyre në jetë.

Jam i sigurtë se po të vlerësohej në këtë drejtim puna dhe përpjekjet e mija në të kaluarën, fëmijët nuk do të vuanin.

Nisa të të shkruaj një letrë të shkurtër lamtumire, dhe u nxeva-ndonse më buçasin veshët e më dhemb koka prapadhe shiko se ku arrita.

Dëgjo!

Shenjat nuk i kam të mira. Tensioni ngrihet e ulet, zemra ngec. Nisem për në zyrë a për shëtitje dhe më priten këmbët, më mbahet fryma. Ndalem e helmohem me ilaçe. Netet i kam skëterrë, siç e di vetë. Këto të gjitha thonë se nuk e kam të gjatë. Pra, mos u hidhëro se po të porosit edhe një herë.

1. Kur të vdes mos bëni lajmërime nga ato që ngjiten nëpër muret.

Vdekja është një ngjarje që i takon atij që vdes dhe shtëpisë së tij. Pse ta dijë bota? S’dua!

Nuk do të lajmëroni, para varrimit, asnjeri, me përjashtim të pesë a gjashtë njerëzve më të afërmë për të bërë formalitet e varrimit dhe varrimin. Kaq!

S’kam qef të mërzit njeri. Sikush ka hallet e veta.

2. Dikur kisha dashur të varrosesha në Pogrdec, pranë babajt e nënës ose lart në gështenjat, në Shën e Djelë. Tani e kam ndryshuar mendjen. Varrimi është një ngatërresë. Varrosmëni këtu, në Tiranë. Gjith Shqipëri është! Nuk dua asnjë shkrim mbi varr. Vetëm një kryq, si babaj, gjyshi, stërgjyshi.

3……………………..

4. Fëmijët i porosit ta duan vendin dhe gjuhën tonë gjer në vuajtje.

Të mos u shqasë zemra kundër Shqipërisë as kur do të vuajnë pa faj. Atdheu është atdhe, bile atëhere kur të vret. Këtu kanë lindur, këtu të rrojnë me mish e shpirt, qoftë edhe me dhembje. Atalanta dhe Pandeli kanë prirje për letërsi. Le të mbarojnë studimet në ndonjë degë praktike-ajo fizikë; ay, mjekësi ose ndonjë fakultet tjetër, fjala vjen, për arësimtar, -dhe le të merren edhe me letërsi. Por jo si profesjon kryesor. Profesionismi në letërsi, në vëndin tonë, është, hë për hë, një rrugë vuajtjesh, buka e tij është e hidhur. E hidhur, them, për atë që s’di marifete dhe hipokrizira. Tereni i letërsisë është një tokë tek gëlojnë gjerprinjtë. Të vrasin shokët, se ju bën hije. Dhe kur nuk u bën hije do të thotë se nuk je i zoti për letërsi. Dorëshkrimet ja u le atyre të dyve, sidomos Pandeliut. Të mos i prekë askush! Ay do të rritet, do të lexojë shënimet e parealizuara, do t’i përpunojë. Për këtë duhet të grumbullojë më parë shumë kulturë. Talenti, prirja nuk vlejnë asgjë pa punë, pa kulturë.

Askush të mos më prekë dorëshkrimet para se të më rritet djali! I vini në arkë, i mbyllni!

Polikseni dhe Atalantë! Pandeli dhe Doruntinë! Të doni njëri tjetrin, të ndihmoni njëri tjetrin, të duroni njëri tjetrin! Mos vini re vogëlsirat, mos u grindni për vogëlsira, për asgjë. Hithni tutje inatin, se ay është burim i shumë të këqijave. Përpiqi të mos ju rritet mëndja. Inati dhe mendjemadhësia na kanë bërë dëme të mëdha. Na prishnë. Zemra juaj të mos njohë urrejtjen, grindjen, mërinë. Urtësi, butësi, zemërgjërësi! Hapni sytë për çdo hap që bëni në jetë. Jeta mund të prishet nga një hap i gabuar, vetëm nga një hap. Pastaj vinë greminat. Kur t’ju vijë koha, martohuni. Të dëgjoni zërin e zemrës, po edhe të arësyes. Shpesh, zemra të shpje në udhë të gabuar, në qoftë se nuk e drejton arësyeja. Mos i kërkoni shumë jetës, sepse jeta është koprace në mirësi. Mos ëndëroni ato që nuk realizohen dot. Mos u matni me hijen e mëngjezit, që sjell mëndjemadhësinë. Do t’i kërkoni jetës aq sa mund t’ju japë.

Ta doni dhe nderoni mamanë, se ka qënë trime në jetë, ka vojtur shumë. Të dy kemi vojtur. Embëlsojani pak pleqërinë pas kaq tufanesh. Ajo ka grumbulluar shumë përvoje nga jeta e hidhur, dhe kjo përvoje mund të jetë e dobishme për ju, që të mos vuani.

Doruntina është më e vogla. Ajo ka nevojë për mjaft vjet ndihme dhe drejtimi. Mos i kurseni ndihmën tuaj, që të mund të prehem i qetë në dhe.

Mos më qani! Mbahuni! Unë e rrojta jetën, mbarova qerthullin tim. Nuk dua t’ju shohin të tjerët kur qani. Më dëgjoni? Lotët janë të kotë. Kush vdes nuk ngjallet. Unë asqë dua të ngjallem, asqë dua ta filloj jetën përsëri. Mjaft! Këtë porosi mos e shkelni.

5. Efterpi, më fal për këtë mërzitje të fundit! Mbahu dhe jepu zemër fëmijëve. Bëj siç të porosita. Mos ndrysho asgjë. Nuk dua njerëz në varrimin tim. Më të shumtit vinë për sehir, për formë. Unë i kam urryer ngahera varrimet e bujëshme, me kallaballëk. Edhe disa fjalë: kuptohet se nuk do të lajmërosh as njerëzit e tu, këtu ose në Korçë, me përjashtim të Foqit dhe Nestit.

Të përqafoj, të lutem të më falësh dhe lamtumirë.

Yti

Dhimitraq

Postime të tjera me interes

Magjia të bën me muskuj

Elvisi - Admin — Tue, 17 Aug 2010 16:53:34 +0000

Emma Watson, bukuroshja 20 vjeçare që luan rolin e Hermionë Granxherit në filmat e Hary Poterit, thotë se ka vënë muskuj dhe është mbushur me gërvishtje gjatë punës për realizimin e filmit për pjesën e shtatë dhe të fundit, “Harry Potter dhe dhuratat e vdekjes”. Në një intervistë për “Total Film Magazine,” Watson thotë se ka vënë shumë muskuj ndërsa vraponte nëpër pyll gjatë xhirimeve. “Qe një punë e rëndë qoftë nga pikëpamja emocionale ashtu edhe fizikisht. Pavarësisht muskujve dhe gërvishtjeve, më pëlqeu eksperienca e xhirimeve në pyll. Ne e dimë se kjo është finalja e madhe dhe gjithkush po përpiqet të japë maksimumin,” – thotë ajo.

Nga ana tjetër, regjisori i filmit David Yates pëlqen të flasë për vetë filmin. “Filmi është për këto fëmijë që përballen me botën për herë të parë, në një botë shumë të rrezikshme ku kanë nevojë të rriten shpejt,” – shpjegon ai.

“Dhuratat e Vdekjes” është libri i fundit i aventurave të Harri Poterit, i cili doli në shitje në korrik 2007 dhe që flet për betejën e Harrit dhe miqve të tij kundër të keqes në botën e magjisë. Libri doli në shqip në vitin 2008 nga shtëpia botuese “Dituria” me përkthimin e Amik Kasoruhos. Aventura e fundit e Harrit që përbën edhe klimaksin e historisë, është zhvilluar në një film spektakolar me dy pjesë. Pjesa e parë pritet të shfaqet nëpër kinema më 19 nëntor 2010 ndërsa pjesa e dytë do të dalë në 15 korrik 2011.

Postime të tjera me interes

Kuriozitet: Kush e vrau Makbethin ?

Elvisi - Admin — Sun, 15 Aug 2010 17:17:14 +0000

Në këtë datë, në vitin 1057, Makbethi, mbret i skocezëve, u vra në betejë nga Maloklmi i III-të për t’i zënë fronin. Vite më parë, Makbethi kishte vrarë të atin e Malkolmit, Dunkanin e I-rë. Shekspiri e bazoi versionin e vet të historisë së Makbethit mbi Kronikat e Holinshed-it, shkruar nga Rafael Holinshed-i (Raphael Holished). Holinshedi dhe bashkëpunëtorët e tij shkruan kronikat e historive të Anglisë, Skocisë dhe Irlandës, duke siguruar kështu shkrimet, tabelat, hartat dhe kronologjitë e hershme. Dramat Makbethi dhe Mbreti Lir huazuan materiale të bollshme nga kronikat e Holinshedit.

Postime të tjera me interes

Kuriozitet: Sa libra ekzistojnë në botë? Përgjigjen e jep Google.

Elvisi - Admin — Tue, 10 Aug 2010 09:39:42 +0000

Për çdokënd që ka pyetur ndonjëherë veten se sa libra ekzistojnë në të gjithë botën, duket se Google ka një përgjigje: 129,864,880. Kjo është shifra e dhënë nga Leonid Taycher, një inxhinjer i motorrit të kërkimit Google, i cili po punon për projektin e kësaj kompanie për dixhitalizimin e librave. Vlerësimi i librave të publikuar në të gjithë botën është më shumë se sa thjeshtë kuriozitet për gjigandin e kërkimit në internet: Ajo është një pikënisje për të kuptuar se sa punë është bërë dhe sa mbetet për t’u bërë për të realizuar objektivin ambicioz të organizimit të të gjithë informacionit të disponueshëm në botë.

“Kur bën pjesë në një kompani që synon të dixhitalizojë librat e të gjithë botës, pyetja e parë është: sa libra ka?,” – shpjegon Taycher në një blog të publikuar me rastin e përfundimit të vlerësimit.

Për të dalë në një konkluzion, kompania filloi të punojë me përmbledhjen e informacionit të disponueshëm në sisteme të ndryshme katagolizimi si psh. Numri Ndërkombëtar Standard i Librit (ISBN). Megjithëse këto katalogje janë të vlefshëm, ato nuk sigurojnë një llogaritje finale. ISBN-ja është vendosur vetëm te librat e publikuar pas viteve ’60 dhe përdoret vetëm në vendet Perëndimore. Inxhinjerët shkruan programe të posaçme për të kombinuar rreth 150 sisteme të ndryshme katagolizimi si dhe për të eleminuar dublifikimet. Google u detyrua gjithashtu të marrë vendime të vështira mbi pyetjen se çfarë është një libër dhe çfarë nuk është. Për shembull, edicionet me kapakë të hollë dhe kapakë të trashë të të njëjtit libër janë numëruar si dy ndërsa versionet e ndryshme të kryeveprave botërore si Hamleti i Shekspirit janë numëruar si libra të ndryshëm për shkak të parathënieve dhe komentarëve të ndryshëm që mund të përmbajnë.

Deri në qershor, kompania ka skanuar 12 milionë libra. Këto libra janë shkruar në 480 gjuhë të ndryshme (përfshirë edhe tre libra të shkruar në gjuhën Klingon, që ka lindur nga Star Trek).

Google shpreson të përfundojë skanimin e librave që ekzistojnë brenda një dekade. Në fund, koleksioni virtual besohet se do të përmbajë katër miliardë faqe dhe dy trilionë fjalë. Sipas vlerësimeve të kompanisë, rreth 20 për qind e librave të botës janë pa të drejtë autori. Rreth 10-15 për qind janë jashtë qarkullimi. Shumica dërrmuese e pjesës së mbetur janë libra me të drejtë autori, por gjithsesi jashtë qarkullimit. Google ka huazuar libra nga 40 biblioteka të mëdha në të gjithë botën për programin e vet të dixhitalizimit.