Si Kabayan, Ang Pilipinas at ang Dubai

WERK, WERK, WERK! (Paano mag-apply ng trabaho sa Dubai kung nandito ka na sa UAE)

2016-07-02T11:16:00.001+04:00

Trabaho. Isang salitang maaaring magpayaman ng karunungan, magdagdag ng maraming karanasan, magpasigla o magpalugpo sa katawan (sa mga adik sa OT at kunyari nag OOT) , magdala ng maraming kayamanan (sa mga masisipag siyempre) o bahala ka nang magbigay ng sarili mong kahulugan (kanya-kanya na muna tayo).

This is our blog version of DuBlog's Episode 3: We're Hiring!!! (paano nga ba maghanap ng trabaho sa Dubai kung ikaw ay nasa UAE na). Panooring ang link sa baba, now na!

https://www.youtube.com/watch?v=eU-9Nbo66ic

CV/Resume. Ang professional/career summary ng inyong buhay. Hindi pwedeng mag apply ng trabaho kung wala nito. Hindi na rin uso ang bio-data na nabibili ng 2 piso isang piraso at ikaw na bahala mag fill-up at maglagay ng picture gamit ang paste o kanin. 2016 na po. At para sa maayos at effective na resume sa pag apply, narito ang ilang tips:

Siguraduhing kumpleto ang information. Mula sa pangalan (na wag mo naman sanang kalimutan), address, email at contact number (wag malaglagay ng mahigit sa dalawang contact number, pati ba naman ang gamit mo sa pasaload business isasama?). Ilagay ang lahat ng experiences sa trabaho na relevant at hindi kung ano-ano lang, isama ang educational attainment (yung may diploma kang mapapakita na hindi galing Recto), ilagay ang mga impormasyon tungkol sa sarili (except ang favorite colors at cartoon characters) at references (optional) para sa process ng HR (siguraduhing kaibigang walang galit ang ibibigay na reference).
Put your experience in chronological order from the latest to the oldest. Sa ganitong paraan ay mas malinaw na makikita ng HR ang iyong career history. Wag nang isama ang mga experience noong ikay ay nasa elementary at high school, kaloka ka.
Wag magsinungaling. Be consistent. Siguraduhing tama ang date ng employment sa mga experiences at wag mag imbento ng tabahong di mo naman talaga ginawa. Ikaw lang ang magpapahamak sa sarili mo sa interview. Remember that Karma is a bitch, and she's my sister. Char!
Keep it short. The ideal CV should be 3 pages long. Tandaan na hindi ka sumusulat ng nobela o pocket book, ipaubaya mo na ito sa Precious Hearts Romance, CV ito, CV. K. Bye.

Kung handa na ang CV, narito naman ang mga paraan ng pag-apply

1. Online. The following are the trusted and most popular websites in the UAE when applying for a job:

https://www.bayt.com/en/uae/

http://www.monstergulf.com/

https://www.gulftalent.com/

http://www.naukrigulf.com/

https://dubai.dubizzle.com/jobs/

http://www.indeed.ae/

Gumawa ng account, iupload ang CV at simulang maghanap ng trabaho sa listahn ng mga vacancies.

Formula: Log-in daily, update and send at least 30 applications daily para sa mas malaking chance na mareview ang inyong CV at matawagan ng employer (wag tamad, sundin ang formula).

Tip: Wag magpaloko. Kahit sa Dubai ay di sila nawala. Wag magbabayad ng kahit na magkano dahil libre mag apply ng trabaho.

2. Walk-in. Although most companies doesn't encourage this and will still ask you to go to their websites to apply, wala din namang mawawala. Pwedeng idrop ang mga CV sa mga opisina, stores at showrooms, wag sa drop boxes ng raffle walang papremyong magaganap. Siruraduhin lamang na kunin na ang kanilang website at email para sa iba pang impormasyon ukol sa kumpanya. Wag mahiyang magtanong, kapalan ang mukha.

3. Referrals. Hanapin ang mga kaibigan, nagpapanggap na kaibigan at mga nais maging kaibigan. Tanungin kung may vacancy, isend ang iyong CV at magdasal na matanggap ka. Paala-ala: hindi dahil nirefer ka e matatanggap ka. Walag palakasan system na magaganap. Attend ka pa rin ng interview kung nashortlist at dadaan sa tamang proseso. Walang mga padulas or padrino system. Mali ito.

Kapag naipasa na ang CV, the recruiters will review it at kung swak ang CV mo sa vacancy, they will call you for an interview. Magsisimula ito sa phone screening (siguraduhing hawak ang telepono all the time para di mamiss ang tawag), susundan ito ng interview with HR, magkakaroon ng pagsusulit if applicable (magreview), kasunod ang interview with the management or line managers at dapat na sundan mo ng marami at mataimtim na dasal habang naghihintay ng resulta. Kung ikaw ay di natanggap. wag mawawalan ng pag-asa, charge it to experience and learn from it, kung natanggap ka naman, e di ikaw na! Congratulations!

If selected, you will receive an offer letter (by email or maaaring ipatawag ka sa opisina, hindi sa presinto). Basahin ito at pag-aralan, magatanong kung di malinaw at wag magpanggap na alam lahat (bawal ang mahilig ngumiti ang yes lang nang yes tapos di pala alam). After signing the offer, sisimulang iproseso ang iyong visa. This might take 2 weeks or more depende kung walang problema sa iyong mga dokumento at papeles (pag-uusapan in details sa susunod). Kapag maayos ang lahat, pasok ka sa banga (halimaw?) at magsisimula na iyong tagumpay at pagsigaw ng katarungan. Mabuhay ka kabayan!

Tatapusin muna natin dito ang usapan (ang haba na rin naman). Sa mga susunod na kabanata ay mas marami at mas detalyadong impormasyon pa ukol sa pag apply ang pag-uusapan natin. Alam kong maraming gustong malaman ito kaya itutuloy tuloy lang natin (walang kapaguran para kay kabayan).

Wag din kalimutang panoorin ang youtube version ng blog na ito, bisitahin ang DuBlog at ilike para sa marami pang adventure.

https://www.youtube.com/watch?v=eU-9Nbo66ic

Magcomment lang kung may tanong para masagot.

*Salamat google sa mga larawan.

Si Lance Ang Pilipinas at ang Dubai at ang Youtube!

2016-06-24T21:30:00.000+04:00

Walang himala! Oh yes, hindi si Nora Aunor ang sumisigaw kundi ako. Buhay na buhay at sumisipang parang kabayong handang lumaban sa Sta. Ana any moment. I know, natagalan bago ako nakabalik. Bumilang ng araw, buwan and believe it or not, taon bago ako nakapagsulat uli. Kumpleto ang aking mga daliri kaya naman kayang kaya ko pang kantahin ng taas noo ang awiting Sampung mga daliri sa iba't-ibang bersyon. Nangyari nga lamang na ako'y nabusy, nawalan ng oras, hindi nakapagsulat, aminadong nawalan ng kaunting gana, tumanggap ng maraming labada at plantsahin, naglaba, nagsibak ng kahoy at nag alis ng mga uod sa mga tabako (sa anong pelikula ito ginamit? First assignment nyo yan sa revival ng blog na ito). At ngayon nga ako'y nagbabalik para durugin silang lahat at sumigaw ng katarungan. Katarungan para kay Ka Dencio! (assignment nyo uli yan).

Ano pa nga bang topic ang pwede kong ikwento at pwede nating pag usapan? Ang dami! Sa sandamakmak na pagbabagong naganap sa Dubai at sa Pinas, kukulangin ang 100 episodes. Pero pipilitin ko uling magsulat para sa mga naghintay ng kwento at saya habang nagbabasa.

Youtube (ipronounce ng tama habang binabasa - You-Toob. Yan ang tamang pronounciation ewan ko ba sa nagpauso nyan basta pwedeng manood ng video). Pinasok ko na rin nga ang mundong ito (wag nyong itanong kung paano pumasok mahirap mag explain). Since nawalan ako ng oras sa pagsusulat sinubukan ko nga ang video at masaya din naman ito. Pero maraming nagtanong, "BAKIT KA SERYOSO SA VLOG?!" Hayaan nyo na! Wag na munang kumontra paramakita nyo rin naman ang serious side ko. But honestly, nakakenjoy din na magkaroon ng sariling Youtube channel. Nakakaexpress ka at nakakashare ng maraming information visually. Sa mga hindi pa nakikita ang channel ko, narito ang link:

https://www.youtube.com/channel/UCgbbbFkQGGg_oskFed8vb3w

Tinawag ko itong DuBlog mula sa pagsasanib (ng kapangyarihan?) ng dalawang salitang Dubai at Vlog na naging DuBlog. Sabi ng iba bakit hindi DuVlog? E papahirapan ko pa bang magpronounce ang mga followers? Sige ikaw nga subukang sabihin ng tatlong beses ang salitang Vavavoom! Kaloka.

Sa mga nakapanood na ng ilang episodes, mararamdan nyo (multo?) at mapapansin na parang video version ito ng blog na ito. Mula sa rason ng pagsusulat, sa mga impormasyon tungkol sa Dubai at marami pang iba. Parang gumawa lang ako ng movie version (Bollywod or Hollywood?) para mas entertaining.

Some of the topics na pumatok so far are the following:

Information on how to apply for a job in Dubai locally:

https://www.youtube.com/watch?v=eU-9Nbo66ic

Information on how to apply for a job in Dubai thru local agencies in the Philippines:

https://www.youtube.com/watch?v=OgOUFJ2HxUU

at marami pang iba (manood naman kayo ay magsubscribe).

I just started doing it a month ago and already getting good feedback and some people and companies already asked to be featured in the vlog (sosyal! May mga exdeals at freebies na).

Pero hindi ito nangagahulugan na tuluyan nang magsasara ang blog na ito (walang utang na loob!). Dito lahat nagsimula kaya tuloy tayo sa pagbibigay ng impormasyon at pagpapasaya. I know that some people still prefers to read than to watch kaya naman diretso tayo sa adhikaing ito.

Ikaw kabayan, manonood o magbabasa? Bakit hindi pa pareho. Go na!

*Salamat google sa mga larawan

Si Lance, Ang Pilipinas, Ang Dubai at Ang India (PART 1)

2014-02-28T16:09:00.001+04:00

Hindi ko nakita ang Taj Mahal pero marami akong nakitang iba pa at natutunan sa bansang ito. Walang nagpapautang at nagbebenta ng kulambo at kumot, kakaunti ang may turban sa ulo at hindi naman pala masangsang ang amoy gaya ng inaasahan. Yes mga kapatid, I’m talking about India, hindi ko na mapigilan ang sarili ko kaya simulan na natin ang kwento. Namaste!

Incredible India!

Yan ang tagline or slogan ng India for tourism na kalaban ng It’s More Fun in the Philippines (alin ang mas bongga? Pakisulat sa baba ang napiling slogan kasama ang proof of purchase at ang suking tindahan. Winner will be announced kapag may time.

When we talk about India, first thing that we need to know e kung saan nga ba matatagpuan ang lugar na ito? Malayo ba masyado? Ito ba ay nasa bundok ng Tralala? Kailangan bang magdala ng labaha at kalamansi para magising sa paglalakbay in case na umawit ang ibong Adarna? O baka naman nasa kabilang kanto lang ito at di lang natin makita.

Ang India ay nasa Asia. Yes wala ito sa Amerika, wala sa Australia, wala sa Sulu or sa Tawi-tawi. Again ito ay bahagi ng kontinente ng Asya.

Sa mga nagtatanong kung gaano ito kalayo sa Pilipinas, hindi ko kayang sagutin kase nanggaling ako ng Dubai going to India (honest lang naman ako). Dubai is 8 hours away from Manila on a straight flight, then 4 hours naman ang naging biyahe ko from India to Chennai. Pero para hindi magulo ang buhay ninyo at sa mga mapilit, according to , 6 hours and a half lang e nasa Delhi ka na. Ang Delhi ay isang lugar sa India, hindi ito tao.

http://www.travelmath.com

Inside Air India

Sa unang beses kong makarating ng India, I can’t help but compare this country sa Pilipinas. Simulan natin sa biyahe. I took Emirates Flight (pero naranasan ko din ang Jet Airways at ang Air India na official carrier nila na kalaban ng Philippine Airlines (labanan na naman?). Kapag sumakay ka ng eroplano pauwi ng Pilipinas, papatayin ang ilaw at borlog na agad or manood ka ng movies hanggang gusto mo. Going to Inida, ang unang ritwal ay paglalagay ng disinfectant bago ang flight which according to the crew e batas na dapat sundin. Sa sobrang pagtataka, akala ko e air freshner para mawala ang amoy (patawad sa panghuhusga). And since it is Emirates Airline, panalo ang plane, ang selection of movies (kung saan ako natutong manood ng Hindi films until now. I would like to recommend three movies na pwede ninyo idownload: Chennai Express, Heroine at Go Goa Gone) pero ang hindi ko kinaya e ang pagkain. I might be adventurous but not with food. Madali masira ang tyan ko lalo na at may sakit akong GERD (search nyo yan as your assignment and please pass it using a pink cartolina). And since I’m going to India, of course Indian food and iseserve nila (maghahanap ba ako ng adobo dito or menudo?). Afraid to take the risk, I decided not to take the food but just the tray with bread and jam at isang chichirya na gawang India (na pwedeng ilaban sa pompoms, cheezum at kropek). On my first trip, I sat beside an American family na hindi purong American dahil Chinese descent ang tatay, Europen ang nanay na may isang anak na napakingay. Sa Chennai daw sila nagtatrabaho at namasyal lang sa Dubai. They were so kind to me, telling me what to expect in Chennai, what to do and not to do. Surprisingly, they did not eat the food as well dahil maanghang daw at nagbigay pa ng ilang tip about India like where to go after my work, mag-ingat sa ganito at ganyan, etc. Yes, lahat ng biyahe ko sa India this year ay dahil sa trabaho na pag-uusapan din natin later (wag mainip. Remember that patience is a virtue). At sa mga sumunod ko ngang biyahe ay tray na lang lagi ang kinukuha ko (pero hindi ko naman kinakain ang tray) na may kasamang bread, fruit at anek anek pa.

Menu at Emirates Flight

After the comparison ng biyahe, isunod nating pag-usapan ang airport. From an article in Phil Star, number 1 na naman ang Pilipinas sa listahan ng worst Airport in the world - http://www.philstar.com/nation/2013/10/17/1246260/naia-1-rated-worlds-worst-airport-again. While Chennai is number 6, and Mumbai is number 8 (pareho kong naranasang bumiyahe sa mga airport na ito). If you will ask me if I agree or not sa rating na ito? Ang sagot ko ay hindi. Chenna is worst and should be number 1 until matapos ang construction ng new aiport nila (na babalikan ko talaga para malaman kung nag improve. Hintayin ninyo ang pagbabalik ko!) Reasons: sobrang luma ng airport compare to NAIA. May mga furniture na tinagpi tagpi na lang para magamit pa (scotch tape, packaging tape at tali ang ginamit!). Palipat lipat ang gate kung saan ka sasakay depende kung alin ang available kaya madalas na delay ang flight (sana nagpalaro na rin sila ng patintero). And to check the schedule of the flights, at least sa Pilipinas may LCD boards, sa Chennai sinauna pa rin ang eksena (ayan nasa picture ang example). Kung mahaba ang pila sa immigration ng Pinas, mas mahaba sa Chennai! Apat na counter lang ang nagtatrabaho. And the worst I would say is waiting for your baggage sa carousel. Mahigit 2 oras ang paghihintay bago lumabas ang bag mo na mukhang namasyal na yata sa Taj Mahal bago mo makuha. Inip na inip na ang hotel pick-up, antok na antok ka na especially kapag madaling araw ang flight e wala pa ang bagahe. Kaya sa mga kasunod na flight, I decided na hand carry na lang lahat para walang hintay hintay ng bagahe. And about Mumbai airport na under construction din, ang labo ng sistema, bagsak ang customer service. Bakit? Dahil nahold pa ako at nagpabali-balik dahil lang sa immigration form nila na hindi ko maintindihan at ayaw naman ipaliwanag habang taranta na ako at aligaga para habulin ang connecting flight ko. Juice ko! India! Tama na! Paala-ala: Hindi ako galit sa India, sa airport lang. Basahin muna ang buong article.

Puputulin na natin ang reklamo dahil matapos ang apat na oras na biyahe to Chennai, 2 oras ng paghihintay ng bagahe, paghananap ng sundo ko sa hotel at matapos akong magsabi sa mag asawang kasabay ko ng “Well it doesn’t look crowded really”, e finally nasa kalsada na ako seeing India. It was April when I first saw India, I arrived around 10:00 PM. Sa totoo lang e parang nasa Pilipinas ang set-up ng ilang lugar, with their Metro System na hindi pa tapos na akala mo e napadaan lang ako ng Taft, at ilang kalsada na madilim at matraffic. Hindi ko kayang husgahan ang India sa gabi kaya hinintay kong mag umaga para mas makita ang lugar. I stayed at Le Meridien Chennai which according to research is a bit old hotel already. Old na nga seeing the furniture and the place but well maintained to keep the “Le Meridien” standards. I right away checked the place and the facilities since this will be my place to stay for the whole week. On my second and trip and third and fourth, I stayed in another hotel, and bagong bukas pa lamang na Westin Hotel Velachery. Another posh hotel in Chennai na masarap ang pagkain, maganda ang facilities at friendly ang staff. I tried their massage na super sarap at relaxing, I tried their coffee and tea na panalo din (kahit bawal sa akin dahil sa GERD), I tried almost everything para masulit ang stay ko. Sabi ng isang kaibigang flight attendant “Very ironic that hotels in India are world class considering the country’s situation”. Sarcastic man o hindi ang sinabi nya, kayo na ang bahalang humusga.

And before we talk about other things related to India, alamin muna natin ng mabilisan ang ilang bagay na kailangang matutunan tungkol sa bansang ito. Here are some facts:

Indian Rupees

Republic of India and official name ng bansang ito na kagaya din ng Pilipinas
They are the second most populous country sa buong mundo na may humigi’t kumulang 1.2 billion katao (Hooooooong dami!!!!)
Ang temperature ay depende sa lokasyon. May mga bulubunduking bahagi ng India na malamig ang klima but other parts can go up to 50 degrees during summer. Even Chennai is experiencing this according to the locals na nakausap ko.
Napakdiverse ng mga tao, kultura at relihiyon sa India. Madalas nating isipin na kapag India, Hinduism na agad. But I was surprised that in Chennai alone, napakaraming Kristiyano na nakilala ko (Amen).
Mas mataas ang palitan ng Dolyar sa India kesa sa Pinas. 1 Dollor is currently 61.96 Rupee as of this writing. Yes, Rupee ang kanilang currency na pinag aralan ko pa ng 3 days bago ang una kong biyahe sa bansang ito.
Maraming kilalang personalidad sa India na naging pamilyar na sa atin. Assignment ninyo ito. Magbigay ng lima, isulat sa baba. Now na. Go!
At para sa mas marami pang kaalaman about India, bisitahin at basahin ang aking bestfriend - http://en.wikipedia.org/wiki/India

Ang mga nabanggit ay pahapyaw pa lamang ng ilang bagay tungkol sa India (may part 2 pa). Sa susunod na kabanata ay magkukwento ako ng akin mismong karanasan, obserbasyon at ilang realisasyon tungkol sa lugar na ito. Hintayin ang kasunod na kwento, malapit na.

*Salamat google sa ilang larawan.

Si Lance, ang Pilipinas, ang Dubai at ang kalagayan ng Mahal kong Pilipinas (Madugo Ito!)

2013-10-02T21:48:00.002+04:00

Matagal ako bago muling nagsulat dahil sa busy as in super busy na schedule (e di ako na nga ang busy). Maraming nagrequest ng blog entry regarding my trips to India pero bibitinin ko muna kayong lahat dahil mas may napapanahong dapat pag usapan na gusto kong ibahagi sa lahat (hindi ito networking or anumang pyramid scam). Ready na ba kayo? Hindi ito drama, hindi rin love story pero sige parang drama na rin at love story tungkol sa pagmamahal sa aking bayang tinubuan (background music: Ang Bayan Kong Pilipinas R&B version).

With my work experiences in the UAE, India and in the Philippines, hindi ko maiwasang ikumpara ang kalagayan ng Pilipinas sa mga bansang ito (alin alin alin ang naiba?). And I’m not talking about the physical appearance (malinis o madumi o mas madumi?), infrastructures (Burj Khalifa, Taj Mahal o… anong ipanglalaban natin sa Pilipinas?) and the environment (disyerto, bundok, napakagandang beaches and forest na walang tatalo sa Pilipinas) pero mas malalim pa doon (hukay ba ito? Poso negro? O lubak lubak na daan sa Edsa?). I’m talking about the economic situation ng bansa na makikita sa kalagayan ng ating mga kababayan (hindi po ako tatakbong barangay chairman sa darating na eleksyon).

I am currently enrolled in an Open University (walang pinto?) at sa isang subject na kinukuha ko ngayon, mas lumalim ang pagkaunawa ko sa tunay na kalagayan ng Pilipinas. When I learned about the Millennium Development Goals o MDG ng United Nations (It’s a Small World After All!) na nagnanais na mapabuti ang kalagayan ng mga iba’t-ibang bansa sa mundo in terms of poverty, education, equality, maternal health at iba pa, aba’ý nakakagulat na according to report at hindi tsismis lang sa kanto, ay halos wala sa kalahating porsyento magawa ng Pilipinas o mareach ang mga goal na ito. Teka, para malaman ang 8 Millenium Development Goals e magbasa kayo, ayan ang link galling sa bestfriend kong si Wikipedia - http://en.wikipedia.org/wiki/Millennium_Development_Goals (iclick lamang at basahin para mas maunawaann mabuti nang maraming alam kesa magmagaling tayo at makatulong sa katuparan ng mga goals na ito).

After reading and making some research, nakakalungkot isipin na we are considered to have the poorest capability in meeting the MDG goal on primary education! (ang saklap). Anong kaguluhan nga ba ito! (pakihanda ng pang presyon, ng pang BP) Na habang ipinapatupad natin unti-unti ang K12 program sa Pilipinas e hindi pa rin pala sapat ang mga panukalang ito ng gobyerno. At bukod sa edukasyon, kahirapan ang pangunahing suliranin ng Pilipinas at siya ring nangunguna sa MDG goals na sa kasamaang palad ay hindi rin maresolba ng ating bansa.

The biggest question here is – sino nga ba ang dapat sisihin sa mga nangyayaring ito? Ibabato ba natin ang sisi sa mga tao sa gobyerno? Bibigyan ba natin ng bagong bansag si PNoy after ng Noynoying craze? O kakalkalin (basura lang ang peg?) ang buhay ni Napoles at ng buong pamilya? O ipapatawag si Sen. Bong Revilla at Jinggoy Estrada para sa matinding bakbakan at drama?

Poverty rate in the Philippines

Malaki nga siguro ang sisi na pwedeng isumbat sa ating pamahalaan dahil sa laganap na korupsyon pero pwede din kayang ang dahilan ng mga pangyayaring ito sa bansa natin e dahil din mismo sa atin? O di kita sinisisi nagtatanong ako. Baka naman kase nasa atin nga ang problema. Baka reklamo tayo nang reklamo pero di naman gumagawa ng aksyon o di ginagawa ang part natin bilang isang mamamayang Pilipino.

For someone who’s working abroad, at bilang isang bagong bayani (thank you Nora Aunor for the song Bagong Bayani), ramdam namin ang hirap tuwing uuwi ng Pilipinas. Na ang 500 piso kapag nasimulang magastos e di na aabot nang maghapon. Na ang Meal No. 1 ng Jollibee na regular yum at fries at coke e doble o triple na halos ang presyo. Na ang taxi e pagkamahal naman talaga pati na ang pamasahe sa tricycle. Na marami sa ating mga kababayan ang pagala-gala sa kalye (marami din sa mall), maraming namamalimos (marami ding nagpapanggap), maraming walang tirahan (marami ding naglayas sa kanilang tirahan) at maraming eksena sa Pilipinas na nagpapakita ng kahirapan.

Pero kagaya ng madalas kong sabihin sa blog na ito, para saan na Pinoy tayo? Para sumuko? Para kutyain ng ibang tao? Aba naman! Kaya nga merong Captain Barbel (hindi si Sen. Bong, si Edu at Herbert), kaya nga may Darna (Marian or Angel? Pakicomment sa baba kung sino ang mas gusto mo at itatally natin ang sagot), kaya nga Pinoy ka e kase kaya natin lahat yan. Mapa Dubai man o Pilipinas, kinakaya nga namin e kayo pang nasa bansa nating more fun kumpara sa iba? Hindi man natin maachieve ang realization ng MDG goals na ito agad-agad at kara-karaka (banggitin ang salitang ito ng 6 na beses hanggang masanay), e siguradong balang araw kakayanin din natin. We just need a good governance at pamahalaang katiwa-tiwala na pagtutulungan nating lahat, at mga mamamayang marunong magmalasakit sa kapwa at sa bansa. Oo, ikaw yun, at ako, at sila, tayong lahat. Sapagkat ang Pilipino ay matatag at lumalaban at kailanman ay mananalig at hindi pababayaan.

*Salamat sa google sa mga larawan

OFW DIARY: Kahon

2012-11-29T15:50:00.000+04:00

BABALA: Hindi intensyon ng article na ito na manira o manakot o alisin ang tiwala at pag-asa ng mga nagpapadala at tumatanggap ng balikbayan box. Ang tanging hangarin ay magbigay ng babala at paala-ala na mag-ingat sa pagpapadala at pagtanggap. Magbasa at matuto. Ayan na.

Hindi Maala-ala mo kaya ang tema ng usapan sa araw na ito. Hindi rin episode ng Shake Rattle and Roll. At lalong hindi game show (Kwarta o Kahon? Pera o Bayong? Laban o Bawi?). Ang article na ito ay ang promised continuation ng episode last week about Balikbayan Box. Sa mga hindi nagbasa at sa mga gustong magreview narito po ang link - http://pinoyofwindubai.blogspot.com/2012/11/balikbayan-box.html

It is not all the time na nakakarating ng matiwasay ang mga balikbayan boxes sa mga mahal sa buhay. Mula sa bansang pinagmulan, sa biyahe nito sa barko (nahihilo din kaya sila?) sa mga bodega at immigration na dadaanan (na sana e walang nagaganap na lagayan) e mahirap din na basta na lamang ito makarating sa patutunguhan. Pero lahat ng yan e kayang kaya ng kahon (super kahon?). Wala pa namang insidente na balikbayan box na nagwelga o nagreklamo na nahirapan silang bumiyahe (Wansapanataym?). Pero ang sigurado e yung mga nagpadala at nakareceive na nagreklamo sa maraming dahilan. Minsan e laslas ang kahon o butas o sira o may bawas ang laman o walang laman totally or wala ang kahon at hindi na nakarating. .Pwedeng may scam na naganap, may problema ang cargo company, may problema ang nagreceive sa Pinas for delivery or nagkapatong-patong na ang problema. Here are some of the incidents that happened na nasaksihan ko at narinig ko sa ilang kakilala (tsismis na naman?):

FIRST TIME NI NINAY

Excited si Ninay (di tunay na pangalan o pwede ding tunay na pangalan bahala ka na) na magpadala ng balikbayan box sa Pinas for the first time! After more than 5 years of staying in Dubai, sinubukan nyang magpadala ng kahon na nakakapagpasaya at nakakasorpresa sa mga kapamilya (at kapuso at kapatid) para maipadala ang mga lumang gamit at ilang bagong gamit sa Pinas. Excited ang family tree! At excited din si Ninay. Pero lumipas ang isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim (kayo na ang bahalang magtuloy ng pagbibilang) na walang dumating na kahon. Hindi na umasa si Ninay at ang pamilya. And after checking the reason behind the case, hin di malinaw kung nagsara na ba ang cargo company na walang pasabi, babala at kung ano pang dapat gawin. Hindi na rin nalaman kung san napunta ang kahon at di na rin naibalik ang nagastos ni Ninay.

INTERESTETING FACT: Nalaman lamang ni Ninay ang real status ng cargo company after ng dinner get-together nila ng kanyang mga kaibigan. At dahil sa malasakit, research at facebook, nalaman na blacklisted na pala ang company na ito. Malalaman nyo later ang iba pang company na kasama sa listahan ng mga damuho at walang awang dapat nang magsara at mademandang mga walang habas at pakundangang mga cargo company #HighBlood. Ang cargo company ni Ninay? Rhoda Cargo.

SIGAW NG KATARUNGAN

About 3 or 4 months ago (di ko na maalala #Ulyanin), e naghanap kami ng branch ng LBC para kumuha ng kahon at mag inquire ng prices for TV cargo at small box (remember the sizes and the categories? Magreview may quiz bukas). At matapos ang 3 araw ng paghahanap (di kase namin makita kaya pabalik-balik) e narating namin ang LBC office na puno ng saya, excitement at ngiti. Ngunit subalit datapuwa’t ang mga nararamdaman naming ito ay biglang napalitan ng gulat at pagtataka dahil sa narinig at nasaksihang sigawan sa loob ng opisina. Mali kaya ang napuntahan namin at presinto pala ito? May shooting kaya or contest ng palakasan ng sigaw? May drama rama kaya sa hapon o Kapamilya Gold or primetime? Mali ang lahat ng ito. Ang sumisigaw e mga kabayang nag-aalala, naguguluhan, nagagalit, natatakot, naiinis, nasusuya, at nakakaramdam ng matinding poot sa LBC dahil sa kanilang mga balikbayan boxes #GalitNaGalit2012. Karamihan sa kanila ay inabot na ng ilang buwan ang bagahe na hindi pa rin nakakarating. Sinubukan kong iconnect ito sa pagsasara ng nabankrupt na LBC Bank sa Pinas at mga branches na madalas maholdap pero hindi naman daw dahil doon. Ang matindi, hindi rin masagot ng mga agent ang tunay na dahilan at nagsabi na lamang na maghintay hanggang makarating ang balikbayan sa patutunguhan. Seriuosly? Hanggang kelan. #Abangan

INTERESTETING FACT: Hindi na namin nalaman kung nakarating pa ba o hindi ang mga kahon ng mga nagrereklamong kabayan sa opisinang iyon dahil hindi naman namin sila kilala (Ano hahanapin pa namin? Tsismosa lang?). Kumuha kami ng small box sa LBC at napuno ito ng mga ipapadala sa Pinas pero ibang cargo service ang pinili namin dahil sa pangyayari at dahil sa presyo. Pwede pala ito!

ATBP.

Namiss ko ang atbp kaya ito ang title (walang pakialaman). Seriously, ang segment na ito ay ang mga pinagsama-samang documented na reklamo ng mga kabayan nating OFW all over the world. May butas na kahon, may di nakarating, may nabawasan ang bilang ng laman at marami pang iba. Click the link and read them to witness the experiences of our fellow OFWs all over the globe (sample lang yan pwede din kayong magsearch ng iba pa).

http://www.qatarliving.com/node/2143004

http://lbc-express.pissedconsumer.com/lbc-did-not-deliver-my-10-balikbayan-boxes-20120227300564.html

http://www.gmanetwork.com/news/story/162129/pinoyabroad/dubai-ofws-complain-of-balikbayan-box-scam

http://www.filamorg.com/latest/a-balikbayan-box-story

DAPAT BASAHIN

At para sa karadagdang impormasyon, madalas na naglalabas ng babala ang DTI para sa listahan ng mga blacklisted na cargo companies na dapat iwasan. Ito ay para na rin sa kaalaman ng mga kabayan natin at para sa pag-iingat lalo’t higit na madalas ang mga scam na nagaganap especially that the Christmas season is coming. Here’s an email that I received regarding the warning (this may not be updated. For the update list of blacklisted and those na tinanggal sa listahan please check the DTI website:

Email received on October 2012.

MANILA - (UPDATED 7:03 p.m.) Ahead of the holiday gift-giving season, the Department of Trade and Industry has blacklisted 23 local cargo forwarders and their 28 foreign counterparts following rising complaints of undelivered balikbayan boxes.

The DTI on Tuesday identified the following local freight forwarders as having no accreditation with the department’s Philippine Shippers Bureau, and as having been the subject of complaints on undelivered packages:

- 2GO Express Inc.;

- Aerosend;

- Alas Cargo Phil.;

- Associated Consolidation Express;

- Dausan International Forwarder;

- FACF Parcel Delivery;

- FRS Philippine Freight Services Inc.;

- International Cargo Forwarder;

- J.J. Transglobal Brokerage;

- JAR Cargo Forwarders;

- Mail Plus Cargo Carriers;

- Manila Broker;

- Maru Cargo Logistics Phil.;

- R&M Cargo Services;

- Rodah Cargo Manila;

- South Atlantic Cargo Inc.;

- Trico International Forwarding (Phils) Inc.; and

- VCG Customs Brokerage.

The following companies, while accredited, have been blacklisted and subject to DTIshow cause orders because of complaints on undelivered balikbayan boxes:

- D’ Winner Logistics Phil. Inc.;

- LCSN Express Movers Inc.;

- MC Plus Inc.;

- Transtech Global Phil Inc.; and

- Wide wide World Express Corp.

The DTI-PSB also blacklisted 28 foreign principals and overseas consolidators that had been the subject of complaints on undelivered packages (see table below).

“Overseas Filipino workers who will send their balikbayan boxes and their consignees in the Philippines should book their packages only with reliable and PSB-accredited freight forwarders and Philippine agents to ensure that their packages will reach their destinations,” said Victorio Mario Dimagiba, DTI-PSB director-in-charge, in a statement.

“Senders may verify the company name of the Philippine sea freight forwarder counterpart at www.dti.gov.ph, or they may visit our Philippine Consulate offices abroad,” he said.

Dimagiba said foreign principals and cargo consolidators overseas must have local counterparts that are accredited by the DTI-PSB if it is a sea cargo forwarder and the Civil Aviation Authority of the Philippines if an air cargo forwarder.

He also warned cargo senders from abroad against very low door-to-door rates that some foreign principals offer. “With low rates, they [foreign principals] do not have enough funds to bear the cost of transporting cargoes, and they fail to remit delivery funds to their Philippine freight forwarders, causing the shipments to be abandoned at the ports and not being delivered to consignees,” the DTI official said.

“For consignees in the Philippines who have not received their packages from freight forwarders, they may contact DTI (02-751-3330) or go to PSB office to file an immediate claim or complaint,” he added.

And upon searching online narito ang ilan sa mga link na may update regarding the same issue:

http://www.gmanetwork.com/news/story/275720/economy/companies/balikbayan-box-blacklist-14-firms-cited-for-boxes-that-failed-to-arrive

http://www.kabayanpoako.info/2012/11/9-more-balikbayan-box-forwarders.html

Again, hindi intensyon ng artikulo na ito na siraan ang mga cargo companies o manakot ng mga kabayan. Babala lamang po. Mas mabuti na ang nag iingat dahil hindi biro ang magpuno ng kahong pambalik-bayan at magpadala nito sa Pinas. Dugo’t pawis ang puhunan kaya kailangang pag ingatan ang pinaghirapan.

Credits: Thank you google for the photos. Sa uulitin.

BALIKBAYAN BOX

2012-11-21T15:11:00.000+04:00

Cargo. Bagahe. Small Box. Jumbo (hotdog?). Makati Express (hindi ito bus). LBC (hindi bangko na nagsara at hindi padalahan na madalas maholdap). Sea Cargo or Air Cargo (pili na). Mahiwagang Kahon. Kahon na nagpapasaya sa pamilya (Vice Ganda?). Kahon na punong puno ng sorpresa. Kahon na nagpabutas sa bulsa. Kahit ano pang itawag mo e Balikbayan Box ang kababagsakan ng usapang ito (ayun naman pala. Nasa title na nga e). At dahil malapit na nga ang Pasko at Bagong Taon e ito rin ang pinakabusy sa lahat ng panahon sa dami ng nagpapadala ng balikbayan box sa kanilang mahal sa buhay sa Pinas nasaan mang sulok sila ng mundo. Totoo naman na nakakapagpasaya at nakakasorpresa at nakakamangha at nakakagulat at marami pang nakaka kapag nakareceive ka ng ganito. Excited kang buksan ang kahon na nakakapagtaka kung bakit napakakapal ng pagkakabalot at pagkakapulot ng masking tape, scotch tape, ducking tape, cassette tape at marami pang klase ng tape. Pero kasabay ng saya at tuwa sa pagbubukas nito at pag-aagawan ng pamilya sa laman ng kahon, natanong kaya natin kung anong hirap at adventure ang pinagdaanan ng kapamilya (o sige kapuso na rin at kapatid) na nagpadala nito sa atin? Mahaba na naman ang introng ito kaya simulan na nating pag-usapan ang mga bagay-bagay na dapat nyong malaman tungkol sa balikbayan box (galing Dubai. Di ko alam yung galing Greece, US, Canada, South Africa at kung saan-saan pa pero mukhang halos pare-pareho lang naman). I will try to answer some of the most famous (sikat talaga? Artista?) questions about this topic at para na rin mamulat sa katotohanan (ano to pangongosensya?) ang mga kabayan natin na tumatanggap ng mga boxes na ito. Hindi kase basta basta magpadala, mahirap din siya talaga.

At para lang maisingit ang accepted definition ng balikbayan box, narito po at nagbabalik ang other best friend ko na si Wikipedia - http://en.wikipedia.org/wiki/Balikbayan_box.

ANG APAT NA SULOK NG KAHONG PAMBALIK BAYAN

Magsisimula ang lahat sa kung gaano kalaki ang kahong ipapadala sa Pinas. Wala pong kahon ng sapatos at wala ding kahon ng sigarilyo. May 3 categories ang balikbayan boxes (o mas marami pang category pero gagawin ko na lang tatlo wag nang magreklamo). Narito po sila:

Small – pwede ding tawaging bulilit box at kung ano pang gusto nilang itawag (bahal na sila mag imbento ng pangalan. Pwede ka ding mag imbento. Ano gusto mo itawag?). Ito yung pinakamaliit pero sa totoo lang e parang pinakamahirap punuin. Ang presyo nito ay naglalaro sa AED 120 pataas. Kung tutuusin e mura na ito. Ang nagpapamahal e yung ilalaman sa loob dahil kailangang mapuno ito at hindi pwedeng aalog-alog.

Medium – Ang presyo naman nito ay from AED 180 and up depende sa company. Siyempre mas malaki ito sa small kaya nga medium. Never ko pang natry ito kase madalas na either small or diretsong big agad kung magpadala kami. Medyo alanganin kase ang size pero kung ito ang trip na ipadala sa yo ng kapamilya (at kapuso at kapatid, paulit-ulit na ako) e wag ka nang choosy. Tandaan mo na napakahirap magpuno ng balikbayan box.

Large – Tinatawag din itong Jumbo or Mega. Padami ng padami ang tawag pero ang totoo e basta ito ang pinakamalaki at minsan e inaabot ng 6 months bago mapuno hanggang maexpired na ang laman ng mga pagkaing ipapadala o matuksong kainin na lamang hanggang tiniklop na lang ang kahon o pinaglagyan ng maduduming damit na lalabhan at hanggang hindi na natuloy ang pagpapadala. AED 230 pataas ang presyo nito.

Sea cargo ang mga presyong nabasa ninyo. Meaning sa barko ito sasakay at usually e inaabot ng isang buwan ang delivery o mahigit pa. Iba ang presyo kapag Air Cargo na sa eroplano naman isasakay (opo eroplano hindi sa ibon). Mas mahal ito dahil per kilo ang presyo nito. Pakiresearch na lang po para naman may magawa ding mabuti sa araw na ito #TamadAko

Marami ding mga promo sa pagpapadala ng Balikbayan Box. Minsan e halos 20% ang discount at minsan pa nga e pag nagpadala ka ng Large e libre na ang charge sa small (define buy 1 take 1). Tuwang tuwa ang magpapadala dahil nakajackpot daw only to realize na paano pupunuin ang pangalawang kahon? Yan ang malaking tanong.

DUGO’T LAMAN.

Walang bata sa loob ng kahon. Pero sure na dugo’t pawis ang puhunan para makapuno ng isang balikbayan box malaki man ito o maliit. Pagkadeliver ng kahon sa flat or villa, magsisimula na ang plano kung pano at kalian pupunuin at finally e ipapadala ang balikbayan sa mahal sa buhay sa Pinas (excited. Aminin). Maghihintay ng sale sa mga mall at iba’t-ibang establishments para makamura at unti-unti’y magkakalaman ang kahon hanggang sa mapuno ito. According to survey and to experience, narito ang mga bagay na madalas laman ng mahiwagang kahon na nagpapasaya at punong-puno ng sorpresa:

KASUOTAN – papasok sa kategoryang ito ang mga damit at sapatos. Mga damit na may tatak ng Dubai or I love UAE at mga damit na nabili sa sale ng H&M, Forever 21, Splash at siyempre from Day to Day (assignment: Alamin kung ano itong Day to Day at hanapin ang commercial sa Youtube. Ano ang naramdaman mo matapos mapanood ang commercial? Be honest.) Dito rin papasok ang mga sapatos na ipinagbilin pa ng mga kamag-anak kasama ang sukat ng paa na nakadrawing sa karton. Pero hindi lahat bago ang nasa katergoryang ito. Mas marami ang mga damit na gamit na pero di naman sira pa. Mga damit na hindi na kasya o di na uso o basta ayaw na lang. At mga damit na ito ang nakakatulong ng malaki para mapuno ang kahon ng walang kahirap-hirap. Sila din ang nagsisilbing pangbalot ng mga mababasag na item gaya ng kape, juice at maraming iba pa. #DiskartengPinoy.

PAGKAIN – dito na papasok ang mga imported na pagkain na excited matikman sa Pinas. Pasok sa banga ang chocolate (na mas mura pa sa bigas dito sa Dubai), kape (pero Nescafe din naman ang tatak. Ewan ko ba), Pringles at marami pang Pringles, asukal (naghihirap na ba ang Pinas o sadyang mataas talaga ang presyo? Hmmmm… Subukan ko kayang magtanim ng Tubo sa gitna ng disyerto), palaman gaya ng peanut butter, Nutella, at kung ano ano pa na nagdudulot ng tonsillitis, canned goods gaya ng walang kamatayan at di pinagsasawaang corned beef, pork and beans, Spam, luncheon meat at marami pang de lata na kailangang ibalot sa diyaryo.

PAMPAGANDA – shoot sa halimaw sa banga ang umaapaw na lotion, sabon, pabango, make-up (basta hindi mababasag) at marami pang nagpapaganda daw. Madalas na inipon na ang mga ito kapag sale ng Victoria Secret at Bath and Body. Kailan ito nagaganap? Magreview, basahin ito - http://www.pinoyofwindubai.blogspot.com/2012/06/susmaryosep-ang-init.html

GADGETS – sa totoo lang e hindi ito advisable sa kadahilanang maaari itong mabasag o makabasag ka ng bungo ng magdedeliver kung mawawala ito. Pero marami pa ring kabayan ang sa kadahilanang nais makamur ang pilit isisiksik ang psp, laptop, camera at iba pang electronic materials sa balikbayan box. Safe naman ang mga TV na ipapadala sa Pinas dahil may sariling category ito, sariling lalagyan at may sariling pag-iingat, kaya may sarili ding presyo na may sariling sakit sa bulsa dahil sa taas nito. Naglalaro ang presyo mula sa AED 400 (o pwedeng tawaran ng AED 350) pataas depende sa laki at sa company.

DIYARYO – Korek. Sa maniwala ka o sa hindi e diyaryo ang pinakasikat sa lahat. Ito kase ang magpupuno sa kahon lalo na kung naubos na ang budget at kailangang siksik na mabuti ang balikbayan box. Kaya kung pagbukas mo ng kahon at nakakita ng maraming dyaryo, walang balita na naghihintay sa yo kaya wag magalit at magtaka, baka yung laman lang na kalahati ang nakayanan ng mahal mo sa buhay. Buti nga pinadalahan ka pa e. Magpasalamat na lang at wag na rereklamo. Intiendes? Hmmmp…

Marami pang bagay na madalas laman ng balikbayan box. Pero di ko na iisa-isahin. Sabi nga ng kasama ko sa opisina, basta may sulat na Arabic at tunog imported masaya na ang pamilyang makakatanggap sa Pinas. Ang importante e nagpadala at natanggap ng tama sa oras.

May mga kabayan na quarterly kung magpadala ng balikbayan box. Meron din namang every 2 months, every 6 months, once a year especially kung Pasko at merong virgin o wala pang experience. Pero kahit siguro isa or dalawa or kahit araw-araw pa yan o small, medium large or jumbo pa ang size nyan, o bago o lumang damit at sapatos, dalawang pirasong toblerone o isang latang corned beef and the rest e diyaryo na, ang mahalaga e yung totoong laman at intensyon ng pagpapadala. Sure ako na puno yan ng pagmamahal na galing sa pagsisikap ng mga kabayan nating OFW dito sa Dubai. Puno yan ng lambing at pag-aalala sa mahal sa buhay kasabay ang wish na sana magustuhan nila ito. Sapagkat ang balikbayan box ay hindi lamang simpleng kahon na puno na materyal na bagay. Totoo nga na ito ay kahon na puno ng sorpresa at nagpapasaya at ito ang kahon na puno ng pagmamahal sa pamilya (at kapuso at kapatid. Haaaay. Kapagod).

PATALASTAS: Maraming cargo company sa Dubai at sa iba pang parte ng mundo. Pero hindi lahat pwedeng pagkatiwalaan. Yan ang susunod na kwento at ang mapapait (ampalaya? Diatabs?) na karanasan ng ilan nating kabayan. Abangan. Next week na agad. #UraUrada

PASASALAMAT: Thank you google sa mga larawan.

OFW Diary Special Edition: TULONG

2012-08-27T14:05:00.000+04:00

It took me awhile para masundan ang blog ko. Sinubukan kong simulan ang isang very light topic for everyone pero hindi ko matapos tapos dahil na rin marahil hindi ko pa nagagawa ang isang misyon na matagal ko na dapat nasimulan. It is about time to give back and extend our help sa isa nating kabayan dito sa Dubai. Narito po ang kwento:

When I was still doing sales at naassign ako sa isang mall, marami akong naging kaibigan (kahit saan naman yata sa sobrang daldal ko #Karisma). Halos lahat yata ng mga katabing stores e nakilala ko na especially ang mga kabayan natin. At doon ko din nakilala ang isang ama sa kwentong ito – Si Vernon. Tubong Taguig at may asawang taga Laguna at dalawang anak na naninirahan ditto sa Dubai. Nagsusumikap para makasurvive ang pamilya hanggang dumating ang pinakamalaking pagsubok sa kanilang buhay. Nagkasakit ang isa nilang anak. Ang nakasulat sa medical history ng bata “the family noticed change in his behavior over the last month as well as unsteady gait, crossing of the eyes, banging of his head and slurred speech”. Nagsimula itong mangyari noong isang taon (2011). 3 taon pa lamang ang kanilang anak. At matapos nga ang pagsusuri ng mga doktor, nalaman na ang bata ay may Brain Tumor.

Hindi nagpatalo ang mag asawa sa pagsubok na ito (may isa pa silang anak na salamat sa Diyos at maayos naman ang kalusugan). At sa halip nga na malugmok sa dusa at pasakit, gumawa ng paraan ang mag-asawa para sa pagmamahal sa kanilang anak. Lumapit sila sa isang ospital para humingi ng tulong medikal. Suntok sa buwan ang kanilang gagawin dahil sa dami ng humihingi ng tulong sa ospital but still they tried their luck para sa anak nila. Sabi pa nga ni Vernon may kasabay silang bata na dilaw na ang kulay dahil sa sakit sa atay pero hindi pa rin napagbigyan noong araw na iyon L Bumalik sila hanggang maganap ang isang himala. Ang lokal na nakassign sa social welfare ng ospital ay nagkataong nakaleave at pansamantalang pinalitan ng isa nating kabayan. Dahil sa mabuting puso ng kabayan nating ito, approved ang treatment ng bata for free (salamat po Lord). And it was exactly July of last year when the treatment started. Radiotherapy and chemotherapy ang isinagawa. Pabalik-balik at paulit-ulit silang bumabalik sa ospital para sa regular treatment ng bata. Pero kung libre nga ang proseso hindi naman sila nakaligtas sa gamot na umaabot ng halos AED 4,000 (o mahigit 45,000 pesos every month). Tumigil na sa pagtatrabaho ang asawa ni Vernon para alagaan ang bata. Habang si Vernon naman ay kumikita ng kulang pa sa AED 4,000. Humingi na sila ng tulong kung saan-saan at kung kani-kanino para sa kaligtasan ng anak. Salamat at may mabubuting kaibigan at kabayan na laging handa at bukas ang mga palad para makatulong.

Subalit hindi yata matatapos ang pagsubok ng ganon na lamang. After exactly one year of treatment, iba ang naging advice ng mga doktor. Hindi na daw nila itutuloy ang treatment sa pangambang mas magdulot ito ng malaking problema. Maaari daw matunaw ang utak kasabay ng pagtunaw sa tumor. Sa madaling salita, wala na silang nakikitang iba pang pwedeng gawin para sa survival ng bata L Nang tanungin ko si Vernon sa kalagayan ng anak nya, masayahin daw ito pero dumadating sa point na inuumpog ang ulo sa pader dahil sa sakit pero nagpapakita ng lakas para lumaban (imagine that from a 3 year-old kid). So ano na nga ba ang plano ng pamilya? Binalak nilang umuwi na ng Pilipinas last July para doon ituloy ang treatment ng kanilang anak at humingi ng second opinion. Subalit sa kasamaang palad e nagkasakit ang bata ng bulutong tubig na nagdagdag sa pangamba ng mag-asawa. Sa tulong ng mga dasal ay gumaling na ito at nagpaplano na nga silang umuwi ng Pinas this September. Wala nang treatment as advised by the doctors here in the UAE pero bumabalik sila for check-up. Malaking halaga pa rin ang kakailanganin ng mag-asawa para sa tuluyang pagpapagamot at sa pag-uwi nila ng Pilipinas. Sabi nga ni Vernon, umaasa na lang sila sa himala.

Kung nakatulong ang iba, bakit hindi ako bakit tayo? And so I decided to write this episode para makapagpaabot tayo ng tulong sa mag-asawa. Prayer is needed definitely. At sa mga nakakahigit nating kababayan na nakakabasa nito, anumang tulong o halaga na pwede nating maishare sa mag-asawa para sa paggaling ng kanilang anak will be highly appreciated. Thanks in advance for my officemates na handang tumulong. Kung nasa UAE ka kabayan at handa ka ding tumulong, leave a reply or a message para malaman kung papaano. Para sa mga nasa Pinas, I will talk to the couple kung paano ninyo mapaparating ang tulong. For those who wants the medical record and report of the child, I can also send it if needed. Sa mga kabayang may kaibigan, kakilala o kamag-anak na doktor, let’s help them. Ang tulong ay hindi nasusukat sa liit o laki maging sa gaan o bigat nito. Kahit ano pa man yan, basta nakatulong ka kabayan, salamat. Para saan pang tinawag tayong Pilipino kung hindi natin ipapakita ito.

*updates will be sent regarding the child’s condition in the upcoming episodes. Salamat kabayan.

* thanks google for the photos.

SUSMARYOSEP, Ang init!

2012-06-30T11:36:00.000+04:00

Tag-init na! At habang umuulan na sa Pinas at sunod-sunod nang pumapasok ang mga bagyo at nagbabantang umapaw ang mga dam (wag naman sana) e tagaktak naman ang pawis naming mga kabayan dito sa Dubai (Tagaktak n. dripping of sweat; shedding of tears; downpour #EksenangDictionary). At bago ko simulang ishare ang mga summer experiences and escapades dito e alamin muna natin ang climate ng Dubai (Kuya Kim, pasok!).

Mas mahaba ang tag-init sa bansang ito kumpara sa tag-lamig. Sabi ko nga sa previous articles ko na nagsisimulang magparamdam ang init pagpasok ng May or minsan as early as April. At magsisimula naman ang taglamig pagpasok pa ng November or December. Pinakamalamig ko nang naranasan ang 10°C (na minsan e mas mababa pa daw) at pinakamainit ang halos 50°C (grabe!). Umuulan sa Dubai pero kung pagsasama-samahin ko ang ulan sa buong taon e baka pang isa o dalawang araw lang ito in total (nagtitipid?). Para sa mas malawak na kaalaman ukol dito, please welcome my friend, wikipedia - http://en.wikipedia.org/wiki/Climate_of_Dubai.

Entering Satwa habang sinasalubong ng DSS logo

Nakakatawang isipin na kapag umabot ng 35°C and temperature sa Pinas e madalas na tayong magreklamo na di na kakaynin ang init, na bubuksan na ang lahat ng electric fan at aircon, na magsasando o maghuhubaran na ang lahat (magbra ka ate) at kung ano-ano pang reklamo. Hanggang makarating ako ng Dubai at maexperience ko ang “totoong init” (may peke na naman ba? Pati ba init may imitation na rin?). Imagine 40°C paggising mo pa lang at 35°C bago ka matulog. Susmaryosep. And to think that we need to walk siyempre pag papasok at pauwi ng bahay or kung may bibilhin ka. Ok pa sana ang init pero yung humidity ang minsang nagpapahirap ng sitwasyon. Akala mo e nasa loob ka ng pugon (pandesal?) na humahampas (walis?) sa mukha mo ang init. Yan ang totoo. E ano ba namang magagawa namin e disyerto ang Dubai na pinaunlad lamang at tinayuan ng nagtatayugang mga gusali. At dahil nga sa sitwasyong ito e siyempre naka aircon ang lahat ng bahay (sosyal). Hindi pwedeng wala or else patay kang bata ka. So kaunting lakad sa init, sakay sa airconditoned na bus or train or taxi, baba at lakad sa init hanggang makarating ng office na may aircon na uli. Pwedeng ding pumasok sa loob ng mall kahit as early as 6AM. Hindi bawal dito pati sa mga building para lang tumawid sa loob at makaramdam ng lamig. Hindi din bawal yan dito. Naalala ko tuloy na bawal yan sa Ortigas. Pag nakidaan ka sa loob ng building e haharangin ka ng guard! Kaya tuloy di na ako naniniwala sa sabi ng matatanda na pag galing sa initan e wag agad papasok sa malamig or else magkakasakit. E di sana malaking ospital na ang Dubai kung tooto yun. E hindi naman pwedeng galing sa init e sa init na lang maghapon. Susmaryosep.

Kapag tag-ulan, iisipin agad natin sa Pinas na masarap ang sabaw, bulalo, champorado na may tuyo, etc (namiss ko bigla L). At halos ganyan din naman sa tag-init. Papasok sa eksena ang buko juice, ice candy, sa malamig, sorbetes, halo-halo at maraming iba pa (mas lalo ko namiss L L). Sinusubukan din naman naming labanan ang init (kontrabida?) sa maraming paraan (except paghuhubad. Bawal. Mahuhuli). Sa paanong paraan nga ba nalilibang ang mga Pinoy sa Dubai pagsapit ng tag-init. Ayan sa baba. Basa.

DSS

Modhesh (#PinoyPride)

Ano ba itong DSS na ito. SLR camera ba ito? Pasyalan? O natripan ko lang na gumawa ng acronym? DSS stands for Dubai Summer Surprises. Korek! Mge eksena ng pangsorpresa by means of shopping. Sa madaling salita, sale na walang pakundangan. At kapag sinabi mong sale sa Dubai, totoong sale talaga (may peke ba?). Ito ang bansang may sariling Shopping Festival taon-taon na dinadayo ng mga karatig bansa pati mga taga Europa (#shopaholics). Nagaganap ito ng around February every year for about a month. Susunod naman ang DSS pagpasok ng summer na isang buwan din. Susundan ito ng Ramadan Sale na isang buwan din. Susunod ang Eid Sale, Gitex at marami pang mga sale na masaya at masakit sa bulsa (#BestInSale2012). Pero since DSS season ngayon, ito ang pag-usapan natin.

June nagsisimula ang DSS at malalaman mo ito kapag napadaan ka ng mga tulay na puno na ng announcement at banderitas (fiesta?). Kapag napagawi ka naman sa bandang Satwa (lugar ito hindi ahas) e makikita mo sa round about ang ilaw na nagsasabing humanda ka na kase sale na (sana lang may pera). At ang isa pang hudyat ng pagsisimula ng DSS ay ang paglabas ni Modhesh. Siya ang official mascot ng shopping festivities na hindi ko mawari kung anong character ba ito. Jack in the box daw (yung lumalabas sa kahon na nanggugulat pero di naman ako nagugulat) at marami pang characterization sabi ng iba. Pero ang totoong nakakamanga about Modhesh e ang malaman na Pinoy pala ang nagdesign ditto (#SuperProud). Para mas makilala pa si Modhesh basahin ito - http://www.dubaievents.ae/en/section/modhesh.

And since DSS is all about shopping and a lot of sale and discounts, pag-usapan natin kung ano nga ba ang madalas bilhin ng mga kabayan natin kapag ganitong season.

Pabango, lotion at marami pang pabango at lotion (#paulit-ulit #kaumay)

Madalas na maglaban ang Victoria’s Secret at Bath and Body Works kapag ganitong panahon ng harbatan sa benta (suntukan?). Kung nabibili natin sa Pinas ang isang bote ng Victoria o Bath and Body ng halagang 500pesos pataas (o 600pesos hanggang 800pesos kapag hulugan depende sa tagal ng pagbabayad hanggang tumakbo na ang may utang at nasira na ang friendship), naglalaro naman sa AED25 or AED40 ang presyo nyan dito. Sa mga gustong magconvert gamitin ninyo ito - http://themoneyconverter.com/. At kapag naman dumating ang DSS at iba pang more more sale moments, bumababa ang presyo sa AED5 or AED10 na ikinakaloka ng mga kabayan natin (kasama na ako) na talagang nagpapanic buying na akala mo e nasalanta ng bagyo na nag uunahang makabili ng bigas at de lata. Hindi alam kung paano pagkakasyahin sa cart ang pinamili! At ang sagot, mahal na kase sa susunod or ipapadala or itatagong pasalubong or ibebenta sa Pinas (tama din nga naman #NegoSyete). Sa mga ayaw maniwala, ayan po ang picture ng mga pinsan kong nagpanic buying last week lang.

Electronic Gadgets

Ito ang talagang dinadayo ng maraming nilalang mula sa iba’t-ibang planeta. Kapag sale naman kase e ramdam mo ang pagbaba ng presyo ng bonggang bongga. Makakabili ka ng 32’ flat screen (wala na akong nakikitang CRT e yung TV na kuba) sa halagang AED800 na may libre pang plantsa or blender (kaloka). Ito namang kaofficemate ko na pinagpala sa sale e nakabili ng 40’ LED Smart TV (yung pwedeng mag internet sa TV #kainggit), sa halagang AED2, 300 (na originally e AED3, 500) at may nakuha pang libreng Xbox at home theater system! Juice ko! Sila na ang nanalo sa harbatan! At hindi nagpatalo ang pinsan ko na naman (hobby nila magshopping) na bumili naman ng laptop sa halagang AED1, 200 na may libreng external hard drive, external cd reader and writer, mouse, bag, at camera (#SobrangInggitNa). Kasama din madalas sa sale ang mobile phones. Blackberry bold (yung basic) is currently at AED500 at marami pang phone na mura kasama na ang mga tablet (hindi gamot). Ito yung ilan sa mga stores where you can find a lot of items on sale:

http://www.sharafdg.com/

- Dito ka malilito sa dami ng gadgets na almost all the time e may promo. Paborito naming puntahan yung mga items nila na sa “basket” na super bargain gaya ng 16gb usb na AED15 na lamang ang presyo.

http://www.jumbocorp.com/

- Another gadget hub. Hindi ka rin mauubusan ng choices sa tindahang ito. At yung malaking branch nila e napakalapit sa bahay namin. 5 floors yata ito na gadget ang laman lahat. Para kaming kinakawayan at nagsasabing “halika, mamili k at ubusin mo ang pera mo”, buti na lang di kami nakikinig sa kanya. Hmmmppp….

http://www.jackys.com/

- Isa pa itong si Jacky’s na di ko mawari kung si Jacky Chan, Jackie Lou Blanco o si Jack and the Beanstalk ang may ari (#waley). Sandamakmak din ang choices hanggang mailto ka na at di ka na bumili.

http://www.pluginselectronix.com/

- Another electronic haven. Dagdag pang-lito kapag naghahanap ka ng gadgets and electronic items. Kagaya ng mga naunang nabanggit, marami silang branches all over the UAE sa iba’t-ibang mall at may mga sariling buildings at pwesto din.

Marami pang iba pero yan ang top 4 na nakapasok sa survey. Try to browse and see the items. Enjoy.

Damit, sapatos at iaba pang bagay na nasusuot

Another good thing about DSS and other promos in Dubai e yung mga mababang presyo ng damit at sapatos. Dito ka makakakita ng super sale talaga na kahit di mo yata masusuot e bibilhin mo (#Harbatan2012). E kase ba naman ang mga signature brands bumababa ng AED20 ang isa. Kasama na din ang mga department stores sa loob ng malls gaya ng Forever 21, H&M, Bloomingdales, Galeries Lafayette, Splash, Center Point (hindi SM Sta. Mesa) and more. Sa mga stores na yan din mismo nataranta ang Nanay ko sa pagbili ng bag na murang mura din naman talaga. Sa mga stores din na yan kami madalas makabili ng t-shirt na worth AED20 lang ang isa (may collar o wala). Isang experience naman naming sa panghaharbat e nang magsale ang isang shoe store last year na DSS where you can buy Vans and Pony shoes sa halagang AED90 lamang! Panic buying kaming magkakapatid sa sobrang mura. At ngayong week na ito, nararamdaman ko na may magaganap na panic buying ng Lacoste at Converse dahil super sale sila. Hmmmmmm. Mukhang matutukso ako.

ATBP.

Hindi nawawala sa mga articles ko ang category na ATBP kase ang daming bagay na di mo mawari at maipaliwanag kahit anong usapan pa yan. Kagaya na lang tuwing DSS kung saan hindi lamang gadgets, damit o sapatos ang pinagkakaabalahang bilhin ng lahat. Kasama na sa category na ito ang mga pasalubong at balikbayan box items gaya ng murang Pringles (na AED10 ang 4 na piraso), sabon (na AED10 ang 4 din na piraso), mga pagkain, relo, alahas, etc at maraming iba pa na part ng DSS. Pero hindi lamang naman nakaconcentrate ang festival na ito sa shopping. Marami din silang games, programs and shows para sa mga bata at sa buong pamilya. Masaya ang DSS, lalo na kung may pera ka.

Pagkaing Pinoy

Wala pa ring tatalo sa pagkaing kinalakihan na natin at kinamulatan. At hindi magpapaawat ang mga kabayan natin dito sa Dubai. Sinong magsasabing sa Pinas lang kami makakatikim ng mga pamatid-uhaw na pagkain at mga kakanin na nagpapagdag saya sa tag-init at nagpapawala ng home sick panandalian? Sino! Lumabas kayo! Lumabas ang matapang! Let me mention some of the favorites and where we usually buy them:

Halo-halo – Chowking ang unang papasok sa isip natin at yan din ang unang takbuhan namin dito sa Dubai. Yes, may Chowking branches dito. Marami silang branch na nagkalat all over Dubai at pwede din na magpadeliver. Soon to open ang branch nila sa loob ng mall (first time sa mall) sa Deira City Center. Ang presyo: AED16 ang Halo-halo Fiesta at AED18 ang Special (na dinagdagan lang ng Ice Cream na di ko gusto ang lasa). May halo-halo din sa mga Pinoy Restaurants gaya ng Tipanan at Tagpuan pero sa susunod na natin sila pag-usapan (ang haba na).

Sago at Gulaman o Gulaman at Sago (bahala na kung anong gusto mong mauna) – meron din sa Chowking kasama ng black gulaman pero paborito ko yung sa Satwa sa labas ng Westzone. AED5 or AED10 ang presyo depende sa laki.

Ice Cream – marami sa mga grocery stores at mall gaya ng London Dairy, Baskin-Robbins, Cold Stone, Dairy Queen, Dreyer’s Häagen-Dazs, the controversial Magnum, Twix, Maltesers at marami pang iba (sosyalan). Pero hindi ito ang hinahanap-hanap ng mga Pinoy (lalo na ako). Go pa rin ako for Selecta at Magnolia (forever favorite and Quezo Real at Quezo Primero). Basta grocery store na may panindang Pinoy, meron nyan. Mabibili ang 1.5L sa halagang AED25 (minsan AED20 pag malapit na maexpire).

Buko Juice and Fresh Juices – Madalas na nasa karton o lata ang mga ito. Yung buko juice e nakapack na at preserved e nanggagaling ng Thailand at Indonesia (wala pa akong nakikitang galing Pinas pero paborito ko naman ang Calamansi Juice na nasa lata galing sa atin). Makakabili ka din naman ng sariwang buko na madalas e galing sa India pero di sing sarap at sing tamis ng galing sa atin. Iba pa rin ang galing Pinas.

Kwek-kwek, Tokneneng, Fishball, Squidball, Kikiam, etc – pangtanggal inip, suya sa init at homesick. Makakabili ka ng sangkap na ikaw na mismo ang magtitimpla at magluluto sa mga grocery na may Pinoy products. Pero kung ang gusto mo e yung maramdaman mo na parang nasa pinas ka na tinutusok mo ito at pinapalutang sa tamis-anghang na sarsa, e meron din dito nyan sa Dubai. Meron sa Karama Center, sa West Zone Satwa at marami pang iba. AED10 ang presyo ng 5 pirasong kwek-kwek ganon din ang iba pa. Kasama na din dito ang mga kakanin at pansit at palabok na madalas e AED10 nakapack na. Paborito ko ang turon pero di ko marecommend ang Banana-Q. Ewan pero iba pa rin ang lasa ng galing sa sarili mong bayan.

Summer season ang madalas na panahon para makapagbonding ang pamilya. Ito yung time ng outing, beach, gimik, meryendang sama-sama, fiesta, family reunions at marami pang kasiyahan. Pero sa aming mga OFW sa Dubai, isa lamang itong ordinaryong panahon kung saan tuloy ang trabaho at ikot ng buhay. Nadagdagan lamang ng sobrang init at sandamakmak na pawis pero tuloy ang laban. Pero kahit na wala dito ang pamilya at mga mahal sa buhay, kahit walang piknik or outing sa beach, mananatili silang inspirasyon para patuloy na magpunyagi at mangarap. Yan ang Pinoy, yan ang tatak OFW.

Photo Credits:

Google - salamat all the time for the photos

Nene and Koy for the panic buying pics

OFW Diary: Ate-Atehan

2012-06-23T11:15:00.000+04:00

Habang sinusulat ko ang part 1 ng Chinese Adventure episode (pakibasa sa mga di pa nagbabasa, Masaya yun), pinilit kong isingit ang kwento ng mga kasambahay nating OFW dito Dubai. Pero di pala pwedeng extra lang sila kaya nabuo ang OFW Diary Series na sisimulan ko sa episode na ito.

Marami akong nakakausap na mga kabayan dito sa Dubai na may mga sariling kwento. May nakakatuwa, nakakalungkot, nakakainspire, nakakayamot at marami pang nakaka (wala pa namang nakakatakot na mala “Sukob” ang dating). For the first episode of our OFW Diaries, uunahin kong bigyan ng pansin ang mga “Ate” dito sa bansang ito. Sila ang mga kasambahay at mga nakilala kong nahirapan sa buhay. E bakit nga ba “Ate-atehan” ang title? Bisaya version ba ito ng Ati-atihan? O mga pekeng ate sila? Not to catch attention or whatsoever, I gave that title dahil sa mga kwento nila hindi sila itinuring na tao o kapatid. O kung itinuring man ng maayos at tinawag na ate, hindi pa rin kasing-wagas ng way ng pagtawag natin ng Ate sa kanila. Malalaman nyo sa mga kwento sa baba.

Babala: Maaaring makaramdam ng galit at inis habang binabasa ang mga kwento. Pwedeng sumuntok sa pader pero wag sa katabi.

ATE No. 1: Si Ate na laging puyat (Insomniac?)

Makabagbag damdamin ang kwento ng Ate na ito pero kapupulutan ng aral (pero hindi siya teacher. Kapag may aral teacher agad? Ura-urada? Hindi pwedeng Wansapanataym o si Dora?). Nakilala ko si ate sa airport during my last trip to Pinas (Oo na aaminin ko na na madaldal ako kahit sa airport na kung sino-sino ang nakakausap). Pero nakakamangha lang na mabilis kong nakukuha ang loob ng mga nakakausap ko (hindi kaya may lahi kaming budol-budol?). Masayang kausap si Ate at halatang excited na makabalik na ng Pinas para makita ang pamilya. Pero sa kabila ng very perky na personality e ang nakakalungkot na kwento. Umabot ng isang taon si ate sa UAE (sa Sharjah siya naasign). Umalis siya sa kanyang amo at hindi na tinapos ang kontrata na dapat e dalawang taon. She was originally offered a good and specific contract before leaving the Philippines. Ayon sa kontrata, mag-asawa na may dalawang anak ang pakikitunguhan nya. Pagdating nya ng Dubai, ibinigay siya ng original family sa kapatid nito na may apat na anak (buy 1 take 1?). Ok lang daw kay Ate kung yun ang kapalaran nya. E kaso ang naging issue ang bigat ng trabaho na napunta sa kanya. For one year, tiniis nya na di makakain ng maayos, kung anong ibigay yun lang ang kakainin (makonsensya na ang mga nagmamalaki at nagpipicture na may hawak na Magnum), natuto siyang kumain ng pagkaing Arabo (na hindi daw nya mawari kung anong lasa. Di kaya wala lang panglasa si ate talaga?). Saktong sakto lang ang binibigay sa kanyang pagkain. Kapag daw nagdecide na kumain sa labas ang pamilya, walang iuuwi sa kanya kaya madalas na may nakatago siyang biscuit para pantawid gutom (wag nyo nang itanong kung Skyflakes o Fita di ko na inusisa). Pero tiniis ito lahat ni ate. Kaya din sana niyang tyagain ang mga batang sutil at pasaway na minsan ay dinuduruan siya at di binibigyan ng pagkain pero yung lifestyle ng pamilya na insomniac lahat at natutulog ng madaling araw ang nagpahirap sa kalagayan ni Ate (ikaw na ang di halos makatulog at gigising para magluto, maglinis at lahat na, sige nga ikaw nga, ikaw!). Naging ugali na daw ng pamilya na gising sa gabi para manood ng TV hanggang madaling araw at mag imbita ng bisita ng dis-oras ng gabi (kung naka isang taon pa si Ate baka nalaman nya kung aswang sila #sayang). At dahil sa ilalim ng hagdan natutulog si ate (Harry Potter ikaw ba yan?), madalas siyang nagigising sa kalabog ng mga batang naghahabulan paakyat at pababa ng 2^nd floor ng bahay (sana naman nagtraining si Ate sa paggawa ng trap at iba’t-ibang klaseng patibong). At pagkatapos ng magdamag na harutan ng pamilya e gigising na siya para na naman sa isang araw ng pakikibaka.

Hindi mga lokal ang amo ni Ate, mga Palestenians. Naging masaya din naman daw siya at nagkaroon ng chance na makapagtravel papuntang Jordan nang ipaopera ang isang anak ng amo (sana maraming opera para mas maraming travel #chos). Gustong gusto ng among babae ang trabaho niya kaya nang magpaalam na siya na aalis na e pigil na pigil ito. Gumawa ng mga eksena ang babae. Itinago ang passport, sinabing mahal ang pamasahe at kailangang maghintay ng isa o dalawa pang buwan. Pero smart si Ate. Sinabai nya agad na “I will call POLO OWWA (pakiresearch ng meaning) and ask help from them” sa tonong akala mo e si Dawn Zulueta sa Walang Hanggan. Nataranta ang amo at nagbait-baitan. Pero sa totoo lang humanga ang amo kay Ate. Napakalinis ng bahay araw-araw. At natuto kahit papaano na mag-english ang mga bata (galing ni Ate in fairness habang kausap ko). At sinabihan ng amo na ayaw niya ng ibang lahi dahil di tumatagal ang mga ito (e kase naman ikaw sa ugali mong yan magtataka ka pa ba). Kahanga-hangang lahing Pilipino. Pero bakit madalas na maapi? Haaaay.

Walang dalang pera si Ate pauwi (taga Mindoro ang pamilya nya pero lahing Bisaya siya). Ang tanging dala sa bulsa e halagang AED100 (which is around 1,150 pesos) na ipapamasahe nya sa RORO. Nauna na daw ang package nya na puno ng pasalubong (salamat naman) na inipon nya ng paunti-unti. Nang tanungin ko si Ate kung ano ang balak nya, mag iipon daw sandali sa Pinas at gagamitin ang kita ng asawa at mag-aapply naman sa Taiwan bilang factory worker. Mas malaki daw ang kita doon kahit mahal ang babayarang placement fee. Nakakalungkot man pero nakakainspire pa rin. Mabuhay ka Ateng puyat!

Trivia: Sa pagtatanong ko sa mga kasambahay na OFW, lumalabas na mas malaki ang sweldo ng mga nasa Hongkong. Karamihan sa Dubai at Middle East ay naglalaro (ano to bata?) lamang between AED800 hanggang AED1200. Samantalang ang mga nasa HongKong ay kumikita ng HK$4,000 pataas (pakitama ako kung mali ito).

ATE No. 2: Si Ate TV Patrol (pasok!)

Masaya naman ang kwento ni Ate No. 2. Tinawag ko siyang TV Patrol dahil siya ang tagapaghatid ko ng maraming balita, sa madaling salita, tsismosa. Maswerte si ate na mapunta sa among Briton. Pero bago ko ituloy ang kwento ni ate, let me share some stories about “Ates” na may manager na puti (tao ha hindi suka). When I was still doing sales for a TV service company (parang cable sa atin), madalas na British ang customers ko dahil sa community nila ako nakaassign (duguan ng ilong araw-araw). I can easily convince them to sign up for a service but the bonus point is I can also convince them to sign up for another service para naman sa mga kasambahay nila (para naman may Tagalog channel sina ate at maka enjoy din ng teleserye). 98% of them will say yes! Ang babait at minsan hindi agad mag sasign up kase ibibili pa nila ng bagong TV sina ate! Sila na ang nanalo. Instant raffle ito. Nakakatuwa na ganoon sila magpahalaga sa mga kasambahay na Pinoy. Pero bago pa lumayo ang kwento babalikan ko na si Ate No. 2 (pasensya na madaldal talaga). Kasama si ate sa mga maswerteng nilalang na napunta sa among Briton. Nakilala ko siya sa isang community kung saan ako naasign during my first job in Dubai. Maayos ang kanyang kalagayan. May sariling kwarto, masarap ang pagkain at may day-off kaya best in pasyal daw siya. Yearly din siya nakakauwi kase may libreng ticket galing sa amo nya (ang swerte ng bruha). May mga anak siya sa Pilipinas at nakakapag-aral naman daw ng maayos ang mga ito. May edad na siya pero nagtatrabaho pa rin para kumita ng maayos. At dahil maluwag ang schedule, madalas na nakikipagdaldalan pero sa magandang paraan naman dahil nakakatulong siya sa ibang kasambahay na napunta sa among may lahing impakto at impakta. Isa sa mga kwento niya ang ate na napunta daw sa mga among Pana na hirap na hirap daw. Bata daw kase ito at mukhang pinalusot lang ng agency para kumita (sana naman tigilan na ang ganitong gimik para lang kumita #BantayOFW). Kaya ang ginagawa niya ay isinasama niya ito sa pagsisimba kapag Biyernes (day-off dito) para malibang naman. Isa pang ate ang nakwento din nya ang buhay (bakit di lang kaya nya ampunin ang mga ito? Very Rosa Rosal at Inday Badiday ang peg ni Ate). Ito namang isang inaaalagaan nya e napunta sa among lokal. Maayos naman daw ang kalagayan nito pero nanghihinayang siya sa kakayanan ng bata. Graduate ito ng Education sa Pinas at maayos din ang mga experiences. Dangan nga lamang na walang ibang choice kaya napilitan itong mamasukan bilang kasambahay. To the rescue naman ako sa pakikipag-usap kay Ate na lakasan ang loob at sa pagbibigay ng pag-asa na pwede pa siyang makahanap ng mas magandang trabaho. Tapusin lang ang kontrata at pwede nang humanap ng iba (na trabaho hindi jowa). Pero ang hindi ko kinaya sa mga ateng naikwento niya ay ang kabayan natin na napalayas ng amo at napauwi sa Pinas. Ang dahilan? Nalaman sa medical test na may AIDS ito. May jowa daw itong ibang lahi (hindi ko na babanggitin) na malamang na nakahawa dito. Nakakalungkot man pero walang choice kundi madeport siya. Marami pang kwento si Ate pero hindi na natuloy ang iba kase umuwi siya ng Pinas para magbakasyon habang ako naman e nagresign at nalipat na nga ng trabaho (magkikita kaya uli kami? Abangan!).

Trivia: Madaming kabayan dito sa Dubai ang tapos ng magagandang kurso at lisensyado pa nga sa kanilang mga larangan (Nurse, Teacher, Engineer, Dentist, etc.) ang hindi nakakapagpractice ng kanilang propesyon bagkus ay nasa ibang larangan. May mga assistant, napunta sa sales, waiter, delivery, etc. Kagaya ni ate sa kwento, wala na din silang choice lalo yung mga dumating na naka visit visa (wag mawalan ng pag-asa, magdasal at magtiwala. Pinoy ka, kaya mo yan!)

ATE No. 3: Si Ate Ko. (kapatid?)

Hindi ko siya kapatid o kamag-anak pero sa lahat ng mga Ateng nakilala ko siya ang pinaka naging kaclose ko . Nakilala ko si Ate nang maassign ako uli sa isang lugar sa una kong trabaho (yes, kaladkarin ako, palipat-lipat ng assignment). May edad na siya pero hindi naman masyadong matanda (#MayAsimPa). Alam mo agad na suplada at may kakaibang ugali dahil hindi namamansin (#echosera). Hanggang unti-unti kong nakilala at naging kaibigan na nga (budol-bduol na naman kaya ang ginawa ko?). May 2 anak siya sa Pinas at hiwalay sa asawa kaya kargo niya ang lahat. Hindi sha namamasukan, nagtatrabaho siya sa isang shop sa mall na totoong puro tiyaga ang ginawa niya. More than 12 hours ang trabaho (mag-isa siya) at walang official break time kaya doon na rin siya kumakain sa pwesto (hindi ko papangalanan ang shop to protect her). Hindi malaki ang sweldo dahil nagbabayad pa siya ng upa sa bahay at mga gastusin pati na ang pagpapadala sa Pinas. Walang bayad ang over-time kahit malinaw na nakasulat ito sa kontrata (nabasa ko). Natatakot siya na kausapin ang may-ari dahil baka mawalan naman ito ng trabaho. Dahil sa ganitong sitwasyon, marami sa mga katrabaho niya na nasa ibang branch ang napipilitang gumawa ng hindi maganda. Nandadaya daw ang mga ito (hindi ko na inalam kung paano) para kumita ng malaki. At mukhang totoo nga dahil ang mga nasa ibang branch na kapareho nya ng sweldo e may mga ari-arian na sa Pinas! May mga lupain, magagandang bahay at meron pa ngang isa na may humigit-kumulang sa 50 jeep na na ipinapasada! Nakakatakot, nakakalungkot na kailangan nilang gumawa ng ganito (wala akong inaakusahan na sino man. Ang mga nasabing bagay ay galing kay Ate at sa 4 pang staff ng company na nakausap ko #ImbestigadorHindiKoSilaTinantanan). Sa halip na sundan ang kanilang ginagawa, naisip naman ni Ate na rumaket. Nagluluto siya ng lunch para sa mga tao sa mall at idedeliver nya o kukunin na lang sa kanya (masarap ang sinigang nya pero hindi ang adobo nakakalimutan nya lagyan ng suka #alzheimer). Nakasama ko si Ate hanggang matapos ang kontrata nya at nagpasya na lamang na umuwi ng Pinas para magbakasakaling hanapin ang kapalaran. Pero the last time we chat (yes nakakapag-usap pa din kami) gusto na nya uli na makabalik sa Dubai dahil daw sa hirap ng buhay at sitwasyon sa Pilipinas. Kung matuloy man, hihintayin ko siya.

Trivia: May mga company din dito sa Dubai na pasaway at hindi sumusunod sa kontrata. May mga naaabuso gaya ng unpaid overtime o sobra sa oras na pagtatrabaho at iba pang hindi nasusunod na bagay. Pwede itong ireklamo sa labor o humingi ng ayuda sa POLO OWWA. Wag patanga-tanga, alamin ang karapatan.

Kahit naman yata saan pumunta e mahirap talaga ang buhay. Ang usapan na lang para makasurvive e kung paano tayo didiskarte ng maayos. Pero mahalaga na dapat e laging sa maganda at tamang paraan na hindi tayo makakasaga ng ibang tao. Totoo palang nangyayari na may mga inaabuso at sinasaktan. Marami palang nahihirapan at pilit na nagtyatyaga para makaahon sa hirap ng buhay. Kung nagbabasa ka ng blog na ito, maswerte ka na may oras ka na gawin yan. Kase marami sa ating mga kabayan ang todo kayod na wala na halos oras para sa sarili nila. Maswerte tayo na tayo ay Pilipino. Madiskarte, madasalin at marunong humarap sa pagsubok ng buhay. Wag tayong susuko, kakayanin natin ang lahat. Patuloy na magtiwala, manalig at magdasal.

*Credit to google for the photos. Salamat google.

Si Lance, Ang Pilipinas, Ang Dubai, Ang Hong kong, Ang Macau at ang China (ang haba!) Part 2 (Last na To)

2012-06-17T13:31:00.000+04:00

E bakit pa ko magsusulat ng mahabang introduction. Ituloy na ang kuwento. Pasok!

PAHABOL NA KWENTONG HONGKONG

Natapos ang part 1 ng kwento sa napakagandang fireworks show ng Disneyland. At kung inakala ninyo na napagod ako sa kakatakbo, kakahabol at kakahanap ng magandang pwesto e nagkakamali kayo. Instead na matulog na at maghanda para sa maagang biyahe papunta sa isang siyudad ng China e nakuha ko pa rin na galugarin ang Hongkong para sa madalas kong marinig na night market. Kaya pagkabalik ng hotel, naghanda na para sa murang shopping (daw).

Ang unang pagsubok ay alamin kung paano makarating sa night market area. Habang dumudugo ang dila ko (yes dila hindi ilong) sa pilit na pagpilipit ng English ko kasabay ang sign language at paglalaro ng charade sa pagtatanong ng direskyon na hindi ko na rin kinaya, naglabas ng mapa si Hongkong girl (babaeng napagtanungan sa reception) kung paano makarating ng train station from our hotel. Mahal ang taxi sabi nya (buti nainitindihan ko) kaya sumunod na kami sa suggestion na magtrain na lamang. At matapos ang humigit kumulang na 30 minutes (kasama na ang pagtatanong na walang nakuhang sagot at ang patanga-tangang pagsunod sa mapa) e narating din namin ang Hogkong MTR o Mass Transit Railway na tinawag ko na ding Rainbow Train dahil sa dami ng pagpapalit ng lines na iba-ibang kulay na. Sa pagbili pa lang ng ticket e umiral na ang patanga-tanga moment. Taranta sa barya kung magkano at taranta sa machine hanggang nakuha na din ang ticket na parang LRT ng Pinas na sinusuot sa machine papasok at palabas. Hindi pwedeng magkwentuhan sa loob tren or else lalampas sa station na pupuntahan (di ko kase maintidihan ang recorded announcement in Hongkong Cantonese and English na parang pareho din naman ang tunog). Malinis ang loob ng metro at maraming Intsik sa loob (siyempre naman kung negro ang nasa loob o puti e matakot na ako dahil baka nasa ibang dimension na pala). Kapansin-pansin na may pailan-ilan pa ring locals na nakasuot na ng face mask. Marami pa din daw kase sa kanila ang nag-iingat matapos ang malalang pangyayari sa bansa dulot ng SARS (pakiresearch). Hindi kasing ganda ng Dubai Metro (bias?) ang MTR trains pero maayos at malawak ang loob nito. To know more about MTR ito po ang kaibigan kong si Wikipedia - http://en.wikipedia.org/wiki/MTR.

Narating na namin ang station where we can find the night market. Naglakad kami ng halos 30 minutes (dahil patanga-tanga na naman hanggang sa maligaw at bumalik at mahanap). I was expecting for an extravagant bazaar but only to see a Divisoria type of tiangge. E chochoosy pa ba ako e napagod na at nandito na rin lang so simulan na ang harbatan at tawaran na walang katulad. Ilabas ang certificate of Masteral in Divisoria. Bumili ako ng ref magnet at key chains na binebenta ni Randy ng HK$150 isang set (7 pieces na nilagay sa kahon). Pero sa night market nabili ko na lampas kalahati sa presyo nya (ako pa). Ang tshirt na nagsimula sa presyong 3 for HK$100 ay nabili ko ng 8 for 8 for HK$150 (best in tawad). Di ako pwedeng magpaloko sa presyo ng wallet at bag kase may masteral degree nga ako so wag na lang. Besides shirt, garments, pasalubong, etc. e may mga beauty products at perfumes na nakabargain din malapit sa tiangge area. Galingan nyo na lang ang paghahanap at maging matyaga, panalo kayo sa murang pasalubong.

LUTONG MACAU

Bukod sa Hong Kong, ang Macau ay isa din sa two special administrative regions of China. E ano nga ba ang ibig sabihin nito? Bakit special? Mas masarap ang pagkain? Mas magaganda at gwapo ang lahi? Special ang siopao at siomai? May special treatment ang gobyerno o may special treatment for each other? Ang haba ng paliwanag dito kaya ayan basahin ito: http://en.wikipedia.org/wiki/Special_administrative_region_(People%27s_Republic_of_China). Magbasa ng mabuti para matuto (#BalikEskwela2012).

Entering Macau

Hindi kasama sa package tour na kinuha namin ang Macau (ang mahal naman kase). Pero dahil di kami papayag na di ito marating, hinanda kong ipilipit uli ang dila ko at ang charade moments para magtanong kung paano pumunta sa lugar nang sariling sikap. We did this by the way on our first day in Hong Kong kung saan free time kami just after transferring to our hotel from the airport. At dahil wala pang gagawin at matapos ang Q&A portion go na kami ng Macau. We took a taxi going to the Ferry Station (yes ferry ang sasakyan. Siyempre sa dagat ito going to Macau). Pero sa taxi pa lang e nagsimula na ang pagsubok dahil no english na naman ang driver. Juice ko! Best in sign language at katakot takot na panghaharbat ng interpreter sa daan ang ginawa para maexplain ang destination hanggang naging maayos na at nagkatarantahan naman sa bayad. Finally, nasa station na kami. Almost every 15 minutes ay may umaalis na Ferry. The trip was around 45 minutes to an hour going to Macau terminal. Medyo nakakahilo at talagang hilong-hilo ako pabalik kase malakas ang alon. Kaya make sure na nakahanda ang white flower, katinko at maxx candy (may nakahandang “sukahan” kaya wag mag alala). To know more about the ferry services including the schedule, fare and options, please click this - http://en.wikipedia.org/wiki/Hong_Kong_%E2%80%93_Macau_Ferry_Terminal,_Hong_Kong (again thank you to Wikipedia nakakarami na ako).

The Gold Bars on the floor

Kapitolyo

Pagpasok pa lang ng terminal e sasalubungin at haharbatin na agad kayo ng mga tour groups gaya ng ginawa sa amin. Kaya maging matatag at buo ang loob (meaning wag patanga-tanga) or else mapapa oo kayo na parang nabudol-budol lang hanggang malaman nyo na ang mahal pala ng presyo. The local guy from the tour agency offered us a tour to different tourist sports like casinos, temples, popular streets, etc. sa halagang HK$1000 na binabaan nya to HK$900. Di kami nakumbinsi hanggang makakita kami ng mga kabayan na kausap ng isang grupo din ng mga kabayan na mukhang nagtatrabaho doon. Ginamit ang pagiging usyosero at nalaman na sila e mga kasambahay sa Macau na rumaraket as tour guide. E magkano naman ate? HK$500 daw. Ayaw ko. HK$400 ayaw ko. Hk$300. Deal or no deal?! Deal na ako. So nagsimula na ang tour kasama si ate (na di ko na maalala ang pangalan). I wondered kung saan kami sasakay kase yung unang nag offer e may sariling sasakyan. Dinala kami ni ate sa shuttle service na libre naman pala going to our first stop, ang Grand Emperor Casino. Picture taking na agad sa labas with the guard in uniform na akala mo e nasa Italya ka samahan pa ng karwahe (Cinderella?) at ang mga painting sa loob ng mga nagdodonyahang larawan. Highlight of the place yung mga gold bars na nasa ilalim ng sahig. Alay-lakad 2012 ang eksena kasama si ateng tour guide. Nakarating kami ng Macau ng halos alas 3 na ng hapon kaya limited na talaga ang oras. Kailangan makabalik sa Hongkong sa gabi. While walking going to the next destination, mapapansin na malinis ang buong city, maporma ang mga tao (kase winter pa) at hindi kagaya ng Hong Kong na feeling mo e ang busy ng paligid. Mas welcoming ang atmosphere ng Macau na parang maliit na siyudad at mas friendly ang mga tao. Kapansin-pansin ang mga street signs in Portuguese na parang Spanish na mas nagparamdam ng feeling at home moment. Ang Macau naman kase e napasailalim ng pamumuno ng Portugal sa mahabang panahon. Kaya marami din dito ang mga Kristiyano patunay ang mga cathedral at catholic churches sa lugar. Let’s learn more about Macau through this - http://en.wikipedia.org/wiki/Macau.

Ruins of St. Pau

Narating namin ang Senado Square (buti walang impeachment trial dito). Matatagpuan sa gitna ng lungsod, it is part of UNESCO’s World Heritage Site. Makikita ang istraktura ng sinaunang Macau at ang sentro ng gobyerno, ito rin ang plaza kung saan madalas tumambay halos lahat ng lahi pati na ang mga kabayan natin kapag walang pasok sa trabaho. Habang namamangha e pinasok muna namin ang St. Dominic Church para magpasalamat (Amen). At habang binabagtas ang kahabaan ng square e narating naman namin ang kalyeng puno ng pasalubong. Panalo dito (may contest na naman?). Almost all the stores are offering free taste hanggang magsawa ka at di ka na bumili. Pasok ang peanut cookies at marami pang sweets and delicacies at ang mga karneng tapa (di ko alam ang tawag tingnan ang picture) na free din tikman. Nakabili din ako ng ref magnet na murang mura ang halaga. At the end of the street is the famous landmark na dinadayo ng lahat – the Ruins of St. Paul’s. Isang nakakamanghang tanawin na bahagi na rin ng cultural heritage ng Macau at ng UNESCO. Isang lugar na itinuturing na himala considering na tanging ang unahan lamang ng simbahan ang natira dito. Bakit nga ba nagkaganito ang simbahan? Sino ang mga lumapastangan dit?! Sino?! Sino?! Ayan magbasa ka - http://en.wikipedia.org/wiki/Ruins_of_St._Paul's.

Kinaladkad kami uli ni ate (aso?) papunta sa kasunod na lugar. While waiting for the shuttle service (na libre) nagkwento si ate ng buhay nya (Maaala-Ala Mo Kaya Moment). Sa Hongkong sha unang namasukan pero dahil sa higpit ng amo nya e iniwan nya ito (pero nagpaalam naman) at lumipat ng Macau. Naging mas maluwag ang buhay sa Macau. Hindi na sha stay-in at mas maraming oras sa pagraket gaya nga ng ginagawa nya ngayon. May grupo silang mga kabayan na naghahati-hati sa itotour nila. Marami din daw Pilipino sa Macau na ang mga trabaho e karamihang sa hotel at casino. Most of them are entertainers, performers at mga staff. And speaking of which, narating namin ang kasunod na destination, ang Galaxy Macau. Isa na namang casino and hotel. Mangha agad pagpasok sa malalaking crystals na highlight ng lugar (ayan sa picture). At habang aligaga kakapose e nagkagulo ang mga intsik. E kase naman dumating ang mga impersonators ng Hollywood characters gaya ni Marilyn Monroe, Dreamgirls, Cleopatra, etc. in fairness, gayang-gaya at ang gaganda! Pero ang catch – mga lalake sila. Yes, mga becky na best in impersonation. Ang isa pang catch – mga Pinoy sila! Nakakaproud ang mga beckyness! Pasok na pasok ang eksena. Pinagkakaguluhan at for sure kumikita ng limpak limpak na salapi (lotto? Sweepstakes? Jueteng? ). Gumagabi na kaya sakay na naman kami ng libreng shuttle for the last destination. We went to another hotel casino this time sa Venetian Macau. Another hotel casino na pangmayaman. Akala mo e nasa Venice ka talaga with matching “San Luca Canal” where you can ride a gondola with a singing gondolier (gamitin nyo ang google para malaman kung ano ito, pagod na si Wikipedia). Di kami sumakay, pangmayaman din kase pati ang presyo. The whole place was great considering the design na akala mo e nasa Italya ka. Marami ding shops sa loob where you can buy a lot of items na pwedeng pasalubong. Hindi na kami masyadong nagtagal at baka mapacasino pa ako at yan pa ang ikayaman ko e hindi ako handa. So sakay na naman kami ng shuttle going the port pabalik ng Hongkong. At doon na nga naganap ang abutan ng epektos, este ng bayad kina Ate para sa ilang oras na paggaguide sa amin. Nag enjoy naman kami and at the same time e nakatulong na rin sa kapwa OFW (uuwi na kaya si ate o maghahanap pa rin ng iguguide? Hmmmm…).

CHINA CHINA ANG SAYA-SAYA (para lang magrhyme ang title)

Tatalon (palaka? Tipaklong?) ang kwento papunta sa last destination ng aming trip. After 2 nights in Hong Kong, naghanda na ang lahat para sa Shenzhen, China tour. It will be the last leg (ano to concert?) of the tour where we will be staying for one night bago bumalik ng Hongkong airport going back to Pinas. Hinatid kami ng shuttle bus going to the train station na maghahatid sa amin sa Shenzhen. Yes, tren lang kase nasa border lang sha ng Hongkong. Wag nang mangarap ng another boat moment dahil sobrang nasuka ako pabalik ng Hongkong from Macau sa sobrang lakas ng alon (thank you Katinko). Umabot ng almost isang oras ang biyahe ng tren (tulog na naman ako. Di kaya may lahi akonng tarsier?). At finally ay narating namin ang Shenzhen na punong-puno ng kakaibang experience. Pero bago ko simulan ang kwento dagdag kaalaman muna para sa lahat. Hindi natin (mga Pinoy) kailangan ng visa pagpasok ng Hongkong at Macau for a certain number of days. Automatic na tatatakan ang inyong passport sa immigration pagpasok at paglabas ng mga bansang ito. Iba ang sitwasyon sa Shenzhen. Visa is needed for Filipino tourist. Pero hindi kami nag apply ng visa. Group visa ang inapply ng agency kaya hindi natatakan ang mga passport namin nang pumasok kami ng bansa nila. At ayan nagsimula na nga ang mga kaganapan pagpasok pa lang namin ng immigration.

Babala: ang mga susunod na kaganapan ay totoong nangyari at hindi isinulat para manakot (aswang? Multo?) o siraan (Anabele Rama? Nadia Montenegro? Amalia Fuentes?) ang lugar na aming pinuntahan. Layunin lamang nito na magsilbing babala sa lahat na nagbabalak ng magandang bakasyon.

Sinalubong kami ng nagsisigawang mga Intsik sa customs ng Shenzhen (sigaw talaga, sure na!). May mga epektos kaya na nakapasok? Dala kaya ng pasahero ang mga pekeng Viagra at “Pampa” o mga laruan na may melamine? Aba’y malay ko di ko naintindihan ang usapan. Nang makumpleto na ang grupo ay tumungo na kami sa mga shuttle buses namin but again, another incident. This time isang babaeng Intsik naman ang bitbit ng mga pulis. Nagnakaw kaya siya? Snatcher? O shooting lang ng pelikula? Di ko rin alam ang sagot di ko na naman naintindihan. At bago pa kami makasaksi ng marami pang eksenang China, sumakay na kami ng shuttle at nakilala ang mga bagong tour guide. Our group was divided into two at hindi ko na matandaan ang pangalan ng mga tour guide namin (#alzheimer). Simulan na natin ang tour. Maayos ang English ni ate na tour guide in fairness. At maraming bagay about China na nakakamangha, nakakagulat at nakakalungkot ang nalaman ko habang dumaldaldal siya on the way to our first destination. Married siya at may isang anak na di na pwedeng dagdagan because of China’s 1 child policy. Sabi nga nya nakakalungkot na walang makikilang Uncle at Auntie ang anak nya dahil sha mismo ay isang anak din lang. And since isang komunistang bansa ang China, kontrolado halos ang kanilang galaw.Ang mga TV channels at internet e alam lahat ng gobyerno. Kaya nga halos lahat ng mga palabas sa TV sa hotel e magagandang balita at bagay tungkol sa kanilang bansa. Kaya dapat pahalagahan ng mga Pilipino ang demokrasyang meron tayo kahit papaano (Happy 114^th Independence Day). At least naeenjoy natin ang facebook at ang blog na kagaya nito (free plugging).

Our first stop was at a museum/tindahan (ito na ang simula ng negosyo at raket). The exhibit about Jade stones was great. Nandun lahat ng klase ng jade na pinaniniwalaang makapangyarihang klase ng bato or charm (tingnan mo si Kris Aquino marami nyan lagi nyang suot. Ito din kaya ang bato ni Darna? Hmmmm…). Iba-ibang klase pala ito at kulay at napakamahal ng presyo depende sa klase. Matapos ang exhibit e ang bentahan portion again ng mga charms and accessories ang sumunod and this time e tsaa or tea na gawa sa lychee ang idinagdag. Pampabata daw ito at pampaganda pero parang di naman ako naniwala nang makita ko ang mga tindera. Hahahaha (tawang pang teleserye). Hindi natinag ang paniniwala kong wag gumastos so wala akong nabili (muntik na actually sa jade bracelet). So diretso na kami sa next destination – ang Splendid China. Isa itong park na may mga cultural ek-ek pero hindi na namin pinasok kase lunch daw namin yun. Libre ang lunch kaya naupo na kami kasama ang grupo while waiting for the food to be served. At habang hinihintay ang pagkain, another incident happened. Nagkagulo sa isang lamesa dahil may humablot ng bag ng isang tourist. May habulan at sigawang naganap pero di na ako nakialam gutom na ako (maimmune agad-agad sa krimen sa paligid?). Part ng package ang lunch so di pwedeng maging choosy. May soup (na di ko mawari kung ano), gulay (na very asado ang lasa), hipon, isda, karne, etc. Di ko na pahahabain, natapos na ang lunch at nilakad na lang namin papunta sa next destination. Isang seminar (Nego Syete ang eksena. Hinanap ko si Kuya Germs pero wala siya) ang pinuntahan namin about bamboo (korek kawayan hindi si Bamboo na singer). The seminar was about the uses of bamboo into different products na hindi mo maiisip na pwede pala gaya ng panty, brief, bulak, tela, toothpaste, etc. At siyempre matapos ang seminar katakot-takot na bentahan sa kanilang grocery. Nagpaloko ako this time by buying a massage item para sa leeg na umiinit (hanggang kelan kaya?). After the negosyo moment, we were given an option whether to join or not the tour and dinner at the Windows of the World. It is a park where you will see the replicas of different famous landmarks of different countries all over the world. Sa tagalog, Nayong Pilipino. At dahil kailangang magbayad na naman para makapasok e hindi na kami sumama. Mas pinili namin na magshopping kesa gumastos para magpapicture. So go na kamin sa hotel na maayos din naman for a one night stay to drop our things at dumiretso na kami sa shopping central ng Shenzhen. It is a bit of an adventure kase para kang nasa Divisoria pero Intsik lahat ng tao. Goodluck sa tawaran portion. Maraming items kase sobrang laki ng lugar. Panalo pa rin ako sa pagtawad gaya ng t-shirt na 100 ang preso na nakukuha ko ng 40 na lang (#ExpertSaTawaran). Hanggang gumabi na at bumalik na kami sa hotel. The breakfast was free the next day. May buffet sila ng pansit, gulay at siopao na walang laman. After eating, di namin sinayang ang oras, may medyo malapit na mall sa hotel so go kami agad to shop para sa sapatos na magaganda daw sa China. Alay-lakad na mabilisan kase pabalik na kami ng airport sa tanghali. Pero di ko napigilan mapansin ang mga restaurant na may live fish sa labas na pwedeng ipaluto. Ok naman ang isda pero ang pagong? Korek! Nakahanda si ninja turtles na mapili any moment para lutuin! Habang bawal ito sa Pinas e mukhang patok na patok sa China! Anong luto? Sinigang na pagong? Nilagang pagong? Inihaw na pagong? O kilawing pagong? Inalis ko sa isip ko yan para makatawd ng maayos sa shopping moment ko. Pasok na naman sa tawaran. Mabuti at maayos makipag usap ng English ang tindera ng sapatos. Hindi na kami nagtren pabalik ng HongKong. Shuttle bus again na kailangan lamang tumigil sa immigration ng China at Hongkong to exit and to enter properly. Maaga kaming inihatid sa airport kaya binalak namin na bumalik ng Hongkong para sumimba pero hindi na kami nakalabas. So best in ikot sa duty free shops at best in lamon hanggang maubos ang natitirang $HK.

Learn more about Shenzhen from my friend - http://en.wikipedia.org/wiki/Shenzhen.

May mga nakasabay kaming mga kasambahay na OFW pabalik sa Pinas. Nakakalungkot na hindi sila basta makauwi sa atin to think na ang lapit lang nito at halos balik-balikan na lang ng marami as a tourist destination. Excited silang umuwi dahil graduation daw ng mga anak nila (Dakilang Ina Award 2012). Nakakatuwa lang na hindi sila magkakakilala pero nag usap-usap na makisakay na lang sa may susundo papunta sa probinsya (#bayanihan). One thing I found out e mas malaki pala nang di hamak ang sahod ng mga kasambahay sa Hongkong compare sa mga nagtatrabahong kasambahay sa Dubai. Tatalakayin natin yan sa OFW Diaries. Abangan. At matapos ang pasyal, kain, shopping, negosyo, learnings, etc., e nakabalik kami ng matiwasay sa Manila matapos madelay ng halos 2 oras ang flight ng Cebu Pacific (Claudine Baretto, pasok!).

ANG AKING MGA BILIN AT PAALA-ALA:

Kung nagpaplanong magtour, siguraduhin muna kung saan at anong gustong gawin (baka naman Luneta lang e nakarating ka na ng Singapore). Totoo ang kasabihang mas marami mas masaya, at mas marami mas makakatipid ka (kase mas mura ang group package sa mga offer).
Look for options in booking for the tour. Gamitin ang pagtawad skills para mas makahanp ng mas murang package. Wag ura-urada at wag excited. Makakarating ka din sa patutunguhan. Tandaan that patience is a virtue.
From my experience, pwede din siguro na wala na lang land tour package kung makakakuha ng murang flight. Pero kung first timer ka, go na muna sa makakamura. Wag choosy at wag magmarunong, pag naligaw ka baka makita na lang namin sa FB ang mukha mo na pinaghahanap.
Wag gastos ng gastos. Isipin kung magagamit ang mga bibilhin sa tour or hindi. Tandaan, hindi ka mayaman at matatapos din ang pagpapanggap after ng tour.
Wag basta magpapadala sa mga sinasabi ng tour guide especially sa pagbebenta ng items. Malaki ka na, mag-isip ng tama.
Alamin ang kultura ng bansang pupuntahan para di patanga-tanga at walang masasagasaan.
Ugaliin na alamin ang kalagayan ng mga kabayan sa lugar na pupuntahan. Kung may makausap ka kahit isa sa kanila at makumusta ang kanilang kalagayan e malaking bagay na yun. Para na rin silang umuwi sa Pinas.

Ang pagbisita sa ibang bansa whether to work or just to tour is a privilege that is given not to everyone. Kaya siguruhin na meenjoy mo ito at may matututunan ka dito.

Nakakatuwang isipin na halos lahat ng lugar sa mundo ay may Pilipino. Kagaya nga ng isa sa aking bilin at paala-ala, try to check kung anong kalagayan nila sa bansang yun. Try to approach them when you see one at kumustahin ang kanilang kalagayan. Isa yung paraan to make them feel na may nagpapahalaga sa kanila. Sapagkat kaming mga manggagawang Pilipino sa ibang bansa ay naghahanap din ng kalinga. Napapagod man at nahihirapan sa kalagayan sa buhay at trabaho e patuloy na lumalaban para makaraos sa buhay. Hanggang sa susunod na paglalakbay kabayan.

Si Lance, Ang Pilipinas, ang Dubai, Ang Hong Kong, Ang Macau at ang China (ang haba!) Part 1

2012-06-08T09:33:00.001+04:00

Ni hao! Finally ay nasabi ko na nang walang pagpapanggap ang katagang ito. At tama nga kayo sa inyong hinala, ang kabanatang ito ng aking blog ay tungkol sa aking panandaliang paglalakbay sa mga lugar na namention sa title (basahin sa itaas). But the purpose of this article is not only to showcase the beauty (kung meron man) of the countries I visited but also the experiences, work at kalagayan sa buhay ng mga Pilipinong manggagawa na nakausap ko doon at ilang obserbasyon ukol sa takbo ng buhay sa kanilang lugar (best in tsismis 2012). At sa kadahilanang alam ng lahat kung gaano ako kadaldal e hahatiin natin sa dalawang bahagi ang paglalakbay na ito. Kung handa ka na, simulan na natin ang biyaheng Dubai to Pinas, Pinas to Hongkong to Macau to some part of China. Gora!

EKSENANG AIRPORT

Bago pa man ako makasakay ng Cathay Pacific (first time ko na mag connecting flight #MasabiLang), may nakasabay at nakakwentuhan akong kabayan habang naghihintay sa boarding gate (di ako mapakali na walang kausap #tsismis). Isang taon pa lamang siyang kasambahay sa Dubai but she decided not to continue anymore dahil sa hirap na dinanas sa kamay (hindi sa paa) ng kanyang mga amo (martial Law?). The story was a real Maala-ala mo Kaya masterpiece (Dear Ate Charo….). Totoo pala na nangyayari talaga ang di pinapakain, mali ang kontrata ng agency sa Pilipinas (makulong sana kayo) at higit sa lahat nakakabilib na sa kakarampot na sweldo ay nakakapagpadala pa rin sa pamilya sa probinsya (tunay na bayani). But I’m not going to give specific details yet about our encounter and her experiences, I realized na pwede kong gawan ng isang article ang mga karanasan na gaya nang kay Ate para mas marinig ang boses nila (pipi?). At iyan ay inyong matutunghayan sa mga darating pa na araw (mag-iipon muna ako ng kwento at tsismis from our kabayans here in Dubai).

At yun na nga, narating ko na ang Hongkong na may napakalaking airport na nagpakaba sa akin kung aabot ako sa flight ko to Manila (sobrang kaba at nadagdagan pa ng mas maraming kaba dahil di ko maintidihan ang accent ng mga Chinese attendants so best in sunod na lang ako sa mga tao). Cathay Pacific is fine except that halata mong luma na ang eroplano. Muntik na akong maglabas ng toothbrush para linisin ang upuan at foldable table pero ok na rin naman. The flight experience was over-all a good one (aarte pa ba ako e pauwi ako ng Pinas? #excited).

Walang pagbabago ang NAIA Terminal 1 (no further comment). Kaya naman didiretso na ako sa flight to Hongkong after a night of stay in Manila (ako na ang walang pahinga sa paglipad). Terminal 3 naman ang eksena kung saan naganap ang Tulfo-Barreto-Santiago Away Festival. Maayos ang airport pero napakamahal ng tinda sa loob (sobrang mahal. Sure na!). The airport was clean at mukhang bago pa except that wala itong CCTV camera (nabasa ko lang at napanood sa TV Patrol). First time ko sa Cebu Pacific (I’ve tried Zest Air, Air Philippines at Philippine Airlines sa domestic) at ito nga ang maghahatid sa amin sa Hongkong (aaminin ko na natakot ako kase parang di kakayanin ng eroplano #choosy). Pero ano bang magagawa ko e naka package tour kami kaya bawal mamili or else magbabus ako papuntang Hongkong (pwede ding RORO). Naging maayos ang paglipad (tulog ako sa tooto lang kaya di ko di sure #SinungalingLang). Basta ang di ko malilimutan may nagtitinda ng pagkain sa loob ng eroplano at may nagaganap na parlor games (party? bangketa?). And at last, narating na namin ang Hongkong (tinamad magkwento).

DOON PO SA HONGKONG

Ang Hongkong na halos 45 minutes away lang from Manila ay isa sa dalawang Special Administrative Regions ng China (Macau yung isa nasa Part 2. Wag mainip). To learn more about this country please read http://en.wikipedia.org/wiki/Hong_Kong (salamat Wikipedia). We arrived at Hongkong at around 9:00 in the morning (in fairness di nalate ang flight ng Cebu Pacific or else maaaring mabuhay sa katawang lupa ko si Claudine Baretto). Pagtapak ng Hongkong ay nagsimula na akong magpatanga-tanga dahil di ko makita ang tour guide na magdadala sa amin sa hotel (di nagbabasa ng itinerary). At matapos mawindang ng almost 30 minutes paghahanap e nakita ko na rin si Randy, ang tour guide na Chinese. Pinagsama-sama sa isang bus ang mga Pinoy at sa isang bus uli ang mga Pana (Korek! Hanggang Hongkong hindi na ako nilubayan ng mga Panadol!). Randy was very accommodating, entertaining and he speaks good English. Ang galing nyang mag entertain ng Pinoy audience mukhang pinag-aralan na ang mga uso sa atin at nagbiro pa na kamukha nya si Boy Abunda (kalbo kase sha) at hindi Santiago ang last name nya (pasok sha sa finalist ng best tour guide 2012. Saan ang contest?). Maganda ang Hongkong and we were lucky na kaiga-igaya ang weather when we arrived there. The temperature was between 16 – 22 degree celcius (buti na lang dala ko ang scarf at mufflers). The city was clean at panalo din naman ang mga insfracture. Halos lahat ng tao na naninirahan dito ay sa condo or flats nakatira para magkasya silang lahat (kulang sa lupa). Ang nakakawindang, right hand drive ang mga sasakyan! At dahil dito medyo malilito ka sa mga traffic signs kaya dapat mag-ingat sa pagtawid. And speaking of sasakyan, magkaiba ang mga hotel na tutuluyan naming mga nakasakay sa bus. Hinahati-hati na rin kami at isa-isang hinatid sa mga hotels namin. Dinala ang grupo naming sa Panda Hotel. 4 star daw ito (di ko na rin nacheck basta may matulugan) at nasa loob ng isang mall. The place was good at kahit papaano e malapit sa metro station. On our way to our respective hotels, ibinigay na ni Randy ang iteneray ng tour at ang mga breakfast stub namin (Mcdonalds ang nanalo) for our 2 nights of stay in Hongkong. The first day was a free day so pwedeng mamasyal agad at galugarin ang paligid ng lungsod and we opted to go to Macau by our own. Nagtanong-tanong at nilakasan ang loob at narating ang makasaysayang bansa ng Macau. Paano? Sa part 2 ko ito ikukuwento (#pasabik).

Our city tour started early the next day. Pero bago ko puntahan yan, ilan sa mga bagay na napansin ko sa lugar during our free time ay yung suporta ng gobyerno sa kanilang mamamayan. Lahat halos may trabaho, kahit matanda na kumakayod pa rin. Sinubukan naming maghanap ng mga kabayan sa paligid at sa mga tindahan pero wala! Halos lahat locals. Ang mga kabayan daw natin karamihan ay mga kasambahay (nakakalungkot man but the pride is there). E paano nga ba namang maglalagay ng non-Hongkong citizen sa tindahan e di hindi na kayo nagkaintindihan ng mga locals. Kami ngang turista e nahirapan pakikipag-usap (salamat sa mga picture ng pagkain na ituturo na lamang namin). Hindi ko alam kung wala bang balak mag-aral ng English ang mga ito (magtayo kaya ako ng tutorial center kahit sa isang kanto lang). Balik sa tour, we first visited the Avenue of the Stars. Ito ang Hongkong version ng Hollywood Walk of Fame at ng sariling version ng Pinas sa Quezon City. Dito rin ang Victoria Harbour na napakaganda sa gabi (pero di ko nakita ng gabi) where a lot of Hollywood films were shot. Best in picture taking moment dito pero make sure na kayo na lang ang magpicture at wag umasa sa “official photographer” ng tour group. Pwede din naman kung may pera ka. Bakit? Sa baba malalaman mo. Sige magbasa ka lang. Ayan ang mga picture ko:

Randy, the tour guide

Sumunod naming pinuntahan ang jewelry factory ni Jackie Chan na isinama sa itinerary para makabenta ng alahas (#negosyo). Super explain ang designer kuno nila na magaling magtagolog dahil sa Ongpin na nanirahan (at yumaman at sana e walang inaping mga Pinoy or else papatay ako). Pwede ka makabili sa loob ng mga lucky charms depende sa kung anong hayop ka este anong taon ng hayop ka ipinanganak (dinosaur?). Matutuwa na sana ako dahil natapos na ang bentahan pero mas lalo akong nairita nang ang kasunod na pinuntahan e another negosyo (di na natapos ang raket ng mga tour guide). Dito naman e pinagkasya sa maliit na room ang mga pasalubong daw na mura (buti na lang at may dugong Divisoria ako kaya di ako nagpaloko). At dahil halata ni Randy (yung tour guide po) na medyo irita na ang mga Pinoy kakagastos, sinubukan nya kaming pamanghain while going to the other side of Hongkong, sa kabilang island. We passed thru an underground tunnel na literally e nasa ilalim ng tubig (in fairness namangha naman ang lahat). And we finally arrived at the other side of Hongkong kung saan dinala nya kami sa sinaunang kabuhayan ng kanilang bansa, ang pangingisda.

Ang Hongkong Fishing Village ay ang lugar kung saan matatagpuan ang mga mangingisda ng bansa na patuloy sa gantiong klase ng kabuhayan. Sumakay kami ng isang bangka na may bayad (raket din?) habang ang matandang bangkera e hindi nakakaunawa ng kahit isang English word yata (hi, hello, how are you, no english? Bye.)to see how these people are surviving sa patuloy na nagbabagong kultura at sibilisasyon ng Hongkong. Doon pa rin sila nakatira sa mga bangka, doon nagluluto, kumakain, nanonood ng TV, natutulog, naglalaba, nagluluksong-baka, sungka, habulang gahasa at lahat na. According to Randy, the Hongkong government is planning to transfer all of them in one area at bigyan ng ibang mapagkakakitan (wag naman sana sa Pinas punong-puno na tayo). Nagiging polluted na rin kase ang tubig dahil doon nga sila naninirahan. Another attraction sa fishing village e ang floating restaurant. Ito daw ang pinakamalaki sa buong mundo sabi nila (di ko na sinukat dahil wala akong oras). And one more thing while cruising (sosyal?) sa village na yun e ang mga naglalakihan at naggagandahang mga yate. May Yacht Club daw ang Hongkong at ang mga nakapark na yate dito e sa mga miyembro ng samahan na mayayaman at ubod ng yaman isama pa ang word na maimpluwensya. Sila lang naman ang may-ari ng kilala nating mga Chinese brands gaya ng White Flower (nahihilo ka ba?), Tiger Balm (yung totoo, nahihilo ka ba?), Katinko (umamin ka na kase, nahihilo ka ba?) at iba pang kaintsikan na super support naman tayo (hinanap ko kung may yate ang may-ari ng Pei Pa Koa pero mukhang wala). Ano ang Pei Pak Koa? Research nyo bilis!

Entering the Underground Tunnel

Habang patungo sa kasunod naming destinasyon, (oo tapos na ang fishing village moment, move on na), nakwento ni Randy na maraming bagay ang iniimport nila from Pinas. Kasama na dito ang saging, mangga, pinya at marami pang prutas. Medyo may kamahalan ang mga items sa Hongkong (bakit kase convert ako ng convert di pa ako nasanay sa Dubai). At kung hindi ka masyadong lover ng Chinese food (gaya ko na feeling e lasang asado lahat ng pagkain nila) meron naman silang KFC, Pizza hut, etc. Sinubukan naming kumain sa parang karinderya kung saan nalaman ko na ang laki ng serving nila per order (matakaw kaya sila?). Masarap naman ang pagkain (tinake out ko di ko kaya ang lasa). At sa patuloy na pagkukuwento ni Randy ng iba pang bagay about Hongkong ay nagsimula na naman ang raket. This time mga souvenir key chains naman at yung mga kuha ng “official photographer” na ngayon e nasa plato na (sticker ito na ipinatong sa plato na may design na Hongkong). Since hindi ako madaling mauto (150 $HK para sa plato? Wag ako ang lokohin kaya ko mabili yan ng 5 piso sa Divisoria) , hindi ako bumili (sure ako na makakakita ako sa midnight market nito). Hanggang sa magsawa sila kakakumbinsi sa akin at narating na nga namin ang last stop ng tour na ito sa Hongkong. Ayan sa baba.

ANG HONGKONG DISNEYLAND NA SINAKOP NG MGA TALENTED NA KABAYAN

The happiest place on earth - ang very famous na tag line ng Disneyland. It was very windy and chilly when we arrived at the place. Sobrang excited na akong makapasok nang biglang umatake ang last raket ng mga tour guide! Juice ko hindi na natapos ang negosyo. Gusto ko nang ibigay ang Kabuhayang Swak na Swak Lifetime Achievement Award sa kanila. This time mineral water naman kase mahal daw sa loob. Ay sige para matapos na bumili ako ng isang drum (pangligo?). Best in picture taking ang naganap papasok pa lang sa loob ng park (ayan ang mga picture sa baba). Pero dahil sa sobrang gutom sa maghapong tour na napakasaya at makasaysayan (patawarin ako sa pagsisinungaling) e kumain na muna kami at hindi na nag isip ng presyo ng kakainin. Basta kanin at ulam, go na (hindi ko na muna pinansin si Mickey at Minnie at kumakaway sa akin para magpapicture). Habang sumisiksik para makakuha ng picture with Buzz Light Year, napansin ko ang grupo ng mga drummers na pinagkukumpulan ng mga turista. Ang galing! They were using stainless materials na parang pangkusina and they are making good music out of it. At sure na sure ako Pinoy sila. Nakakaproud! At nang matapos ang tugtugan, takbo kami sa gitna para sa inaabangang parade ang Flights of Fantasy. Salamat sa aking Masteral Degree sa pagsiksik sa Divisoria at nakakuha ako ng magandang puwesto. Aaminin ko, naiyak ako ng magsimula ang parade! Di ko rin alam kung bakit but I think the kid in me was touched by the very colorful event. Ang ganda ng parade! All the major characters of Disney were there. Si Ate Winnie the Pooh (ate talaga?), ang maligalig (aligaga din kaya?) na cast ng Toy Story (Part 1 to sawa), siyempre ang mga mukha ng Disney (at likod na rin) na sina Mickey at Minnie (may relasyon kaya talaga sila? Bakit wala pa rin silang anak? Anong klaseng daga nga ba sila? Dagang Costa? Dagang Bukid? O Dagang Kanal?), si Tinkerbelle na di naman ako nagandahan (bitter?) si Lilo at Stitch (anong relasyon kaya nila talaga?) at siymepre ang nagagandahan at nagkikirihan (bitter na naman?) na mga Disney Princess. Pasok sa banga si Ariel, Snow White, Sleeping Beauty, Belle at Cinderella. Nagpadagdag pa sa saya at ganda ng parade ang mga napakagagaling na dancers at ang marching band. And yes mga kabayan, mga Pinoy sila! Ang huhusay gumalaw, super smile and very graceful. At ang mga Disney Princess e halos Pinay din pala lahat. Akalain mo! Si Cinderellaat Snow White Pinoy?! Panalo ang Pinoy sa Disneyland!

Takbo na naman kami (marathon?), para sa Lion King show para lang mabigo nang malaman na sarado ang theater for renovation and improvement daw. Di ako papayag na di makakapanood ng live show so go kami sa “Golden Mickey”. Live stage play with different Disney characters. Galing ng production, with music, dance, stage decoration, etc. And again, pasok ang mga talentadong Pinoy! Singers and dancers mostly. Feeling ko si Tarzan at si Quasimodo (hunchback of Notre Dame) pinoy. Sino may alam? Taas ang kamay!

At muli kami ay tumakbo (42K Marathon), para naman sa mga rides. Pero bago yan napansin ko lang na walang masyadong extreme na rides ang Disneyland compare to Enchanted Kingdom. I also looked for a horror house pero nabigo ako (tapang-tapangan, walang takot. May lahing aswang). And since walang choice, sinubukan na namin whatever is available. We tried the train na iikot sa buong park. This is a good one kase you will have an idea which area to visit kase madadaanan ito ng tren na may dalawang stations. Naintriga kami sa mga nagaganap sa kagubatan so diretso kami sa pila para sa Jungle River Cruise. In all fairness, panalo din ito. Iikot ng manmade river seeing different animals (na hindi too pero hindi plastic) and different scenes in a forest gaya ng mga mangangasong hinabol ng mababangis na hayop, an erupting volcano at marami pang kahayupan na nakakagulat at nagpapasaya din naman (pinakamalakas tumili ang mga Pinoy #BestInTili2012). At habang naghihintay nang inaabangan na fireworks display (meaning magsasara na ang park), isa pang rides ang nakaya kong pilahan, ang Autopia. You just need to drive a car na parang automatic car lang hanggang matapos na ito nang di mo namamalayan (#bitin). Nag announce na sa ere na malapit na ang fireworks show, so takbo na naman kami (triathlon na ito) para makahanp ng magandang pwesto. I did not expect for something extravagant since halos araw-araw na ang fireworks sa Dubai (totoo po lalo na kapag may Shopping Festival which runs for a month). Pero namangha pa rin ako dahil ipinasok ang highlights ng ibat-ibang Disney movies na mapapanood mo pa sa napakalaking projector screen – ang castle ni Sleeping Beauty (buti di sha nagising sa ingay). The music, the lights and the fireworks of the so called Disney in the Stars mesmerized me and so the rest of the crowd. Ang dami mong maririning na “oooohhhhh” “wow” at mga Chinese words na hindi ko na naipatranslate. The over-all Disneyland experience was great. Pero aaminin ko mas namiss ko pa rin ang Enchanted Kingdom (no place like home. Tangkilikin ang sariling atin). We planned to buy some souvenirs inside the park, pero may kamahalan ang presyo (convert kase ako ng convert). And to see more and to know more about Hongkong Disneyland pakiclick ito - http://park.hongkongdisneyland.com/hkdl/en_US/home/home?name=HomePage

May pahabol pang kwentong Hongkong bago ko simulan ang Macau at China, pero sa part 2 na yan. Sandali nating ititigil ang biyahe (at ang kadaldalan ko na din). Much have learned from my trip to Hongkong. Kahit saan nga naman dalhin ang Pinoy at kahit anong larangan pa yan, sa pag-aalaga ng bata, paglilinis ng bahay, pag-awit, pagsayaw, at marami pang iba, makikita ang galling at husay ng Pilipino. At kahit ano pang itawag sa aming mga manggagawa sa ibang bansa, proud akong sabihin na isa akong Pilipino, nagtatrabaho ng marangal, maaaring napapagod at minsay’y gustong mamasyal, subalit buo ang tiwala at pananampalataya na kakayanin ang lahat ng pagsubok para sa sarili, para sa pamilya at para sa bansa (#TalumpatingHanda2012).

SAKAY NA!

2012-05-23T16:17:00.000+04:00

Paraaaaa!!!!!! Ang kataga na miss na miss na naming sambitin sa paraang wagas na wagas dito sa Dubai. E paano ba naman, kapag sumigaw kami ng para baka instead na itigil ang sasakyan e lalong dumiretso ang driver hanggang makarating kami ng disyerto at maganap ang Desert Massacre 2012.

Yes, sasakyan! Yan ang itatakbo ng usapan natin sa araw na ito kaya mga kabayan, kumapit na mabuti dahil aalis na! Dubai! Dubai! Dubai! 2 pa! Kasya pa!

Hindi ang magagarang kotse na pag-aari ng mga lokal at nag-aastang mayaman sa Dubai ang tema ng episode for today. Ito ay tungkol sa mga sasakyang nag eexist sa Dubai na naghahatid sa amin sa mga paroroonan (wag naman sa kabilang buhay o sa dako pa roon). Magiging bida sa usapan natin ngayon ang bus, train, taxi, water taxi (sosyalan) at ilan pang means of transpo naming mga kabayan pagpasok sa trabaho (siyempre pag-uwi din, maglalakad na lang?) at sa iba pang lugar na kailangang puntahan at gusto lang puntahan (#walang-magawa). Babanggit din ako ng ilang kalye, lugar at traffic rules (nakakamiss bigla ang pwede tumawid at pumara kung saan-saan lang) na dapat tandaan ng mga nais manirahan sa Dubai. Ihanda na ang pamasahe (barya lang po sa umaga) at tayo’y lalarga na.

RTA at MMDA

Simulan natin ang biyahe sa mga taong aligaga sa pagpapasunod ng batas trapiko at lahat ng usapin tungkol sa kalsada, violations, pagtawid, traffic signs at marami pang batas at alituntunin na dapat sundin sa pagmamaneho – ang RTA o Roads and Transport Authority na counterpart ng MMDA sa Pilipinas. Para mas makilala pa si RTA pakiclick ng link na ito - http://www.rta.ae/wpsv5/wps/portal (para malaman ang mga serbisyong hatid ng departamento). Siya ang masasabi kong kapatid ni MMDA na ang favorite color ay blue at pink (kumusta ang mga ihian sa kalye na nagmumurang pink? At ang sikat na sikat na sign na “Bawal Tumaeid. May Namatay Na Dito” E sinong tinakot mo?)

I’ll try to give more emphasis sa mga usual transportation na ginagamit araw-araw ng publiko (nakakapagod pag isasama ko pati motorsiklo, bisikleta, skateboard at iba pa maawa kayo). Others will be given some small but interesting info. Eto na sure na sure na, sakay na!

BUS

Since bus ang nangungunang sakayan according to survey, unahin nating pag-usapan ito. Kapag sinabing bus unang pumapasok sa isip ko ang mga nagtitinda ng kendi, itlog, chichirya (di ko alam ang spelling), mga barker sa terminal na sumisigaw ng location, konduktor ng bus, ticket na binubutas-butas (namiss ko ito bigla), mga dispatcher na nag uunahan makakuha ng pasahero, mga pasaway na kargador na bibitbitin ang bag mo at lahat ng dala mo paakyat ng bus na di nagtatanong kung saan ka pupunta habang ikaw naman na si tanga e susunod naman na akala mo’y nabudol budol hanggang nakarating ka ng Bicol e sa Ilocos dapat ang punta mo.

Panalo ang mga bus sa Dubai (contest?), pangmayaman (ilabas ang SALN!), pare-pareho ng itsura (kambal? Triplets? Quadruplets?), may maiksi at mahaba (o wag bastos ang isip) at may double decker (winner pag nasa second floor high na high ang feeling). Malinis, sosyalan, malawak, may TV pero hindi nagpapalabas ng teleserye o ng show ni Willie o mga pirated DVDs, makikita sa screen kung anong bus stop ang susunod para alam mo kung pipindot ka na ba ng button. Yes! Pipindot ng button, tama ang iyong nabasa. You don’t say “stop” or pasosyal na “please pull-over” o “para” o “sa kanto lang ma”. Just press the stop button at makikita mo sa screen kung nagtagumpay kang gawin ito (pagsubok?). Air-conditioned lahat ng bus (disyerto ang Dubai), bawal kumain sa loob (pero minsan di ko matiis), may sariling area ang babae at mga bata at sa bandang likod naman ang mga lalake (walang sariling area ang mga becky sa mga nagtatanong). Hindi kagaya sa Pinas na pwede kang pumara either sasakay o bababa kahit saan mo gusto. There are bus stops na kung saan ka pwede mag-abang o bumaba, doon lamang ang pwede (wag matigas ang ulo kahit sumigaw ka at magmakaawa di titigil ang bus). May oras ang dating ng mga bus di ura-urada. Pwedeng every 10 or 15 or 30 minutes depende kung aling bus ang sasakyan mo. And speaking of bus stop, wala ang namimiss kong “waiting shed” na may nakalagay na “Priority Project of Congressman So-so” o “Ipinagkaloob sa pamamahala ni Mayor Blah-blah”. Sosyal ang mga bus stop, air-conditioned din ang loob at maganda ang acoustic (kumakanta ako sa loob kapag naiinip kahihintay ng bus ganda ng tunog parang nasa banyo).

E magkano naman ang pamasahe? May konduktor ba na lalapit para kumuha ng bayad at mag abot ng ticket? O pipila ba sa terminal para kumuha ng chip na gamit sa poker na parang tiket din? Walang ganyang eksena. Centralized ang payment method ng public transportation ng Dubai (at least ng bus at tren). You have to buy a Nol Card na iloload mo lang lagi kapag naubos na ang laman. May machine sa loob ng bus kung saan itatap mo lang ang card to check-in and check-out (hotel?). Make sure na gawin ito dahil kapag sinipag ang RTA na magcheck sa loob ng bus at nakitang di ka nag tap (they have a gadget tocheck this), pugot ang ulo mo! Joke lang. May fine lang naman na babayaran. So you need to follow the rule. E magkano nga ang pamasahe? Ang hirap magkwenta but usually sa malayong biyahe ang maximum payment na mababawas sa card mo e AED 4.10 or sa short trip (motel?) e AED 2. Sa di nakakaalam ng AED basahin ang article na tungkol dito naisulat ko na yan dati.

Sa mga nahihirapang mag-imagine sa mga isinulat ko (o bastos na naman ang nasa isip), eto ang mga larawan (o ayan ha may bago tayo ngayon, mga larawan!):

A sample of a double decker bus

Air-conditioned bus stop

Busy buses

Dubai Metro at MRT/LRT

Tren. Ang pinakamabilis na means of transportation. Iwas traffic. Sure sa oras. Kakaibang experience. Ang lugar kung saan nadiscover si Aye Guy habang nagtitinda ng tubig. Kung ang Pinas ay may tatlong linya ng tren (LRT, MRT at ang baklang-baklang Purple Line), dalawa pa lang ang linya ng tren sa Dubai. Ito ang Red Line at Green Line na kabubukas lang last year. Walang driver na nagpapatakbo sa parehong line (multo? E sa Pinas meron ba? Sagot! Di ko sure). At dahil sa kaganapang ito, pinasok na naman ang Dubai ang Guiness Book of World Record as the longest driverless metro network in the world spanning 74.695 km (o laban kayo sige!). At ang tsismis, isusunod pa dito ang purple line (gaya-gaya?) at blue line (magkakarainbow line kaya?). E bahala na sila jan hihintayin ko na lang kung matutuloy nga. Kapag isasama ko pa naman yan sa dami ng isipin ko araw-araw e lituhan na ang buhay ko.

Kagaya ng bus, sosyalan din at puno ng disiplina sa loob ng Dubai Metro trains. Sa station pa lang, malinis ang mga CR (bawal maligo ha?), panalo ang design pati ang mga chandelier (mansion?), malamig sa loob (ref?), at informed ka kung anong oras ang mga susunod na biyahe. Malinis ang loob ng tren. May foam ang upuan (sofa?), bawal kumain sa loob at maririnig din ang kapatid ni “Ang susunod na Istasyon ay Betty Go Belmonte” “Paparating na sa Betty Go Belmonte station”. Yung nga lang Arabic ang kapatid nya at ang pinsan nya na Briton na nagtatranslate nito (salamat naman kase sa HongKong parang pareho ang rinig ko sa Chinese at English version, aminin nyo yan). Mahaba ang underground area na dadaanan (parang HongKong uli) pero mabilis ang biyahe. May dalawang bahagi ang tren. May gold class (sosyalan! Mas mahal ang bayad at mas pang mayaman ang upuan) at siyempre ang regular class. Separate pa rin ang babae at lalake pero kung puno na, nakikisama na rin ang mga babae sa mga lalake (wag mag arte bawal ang choosy). The downside of taking a train? Ang amoy ng mga makakasabay! Dapat matapang ang sikmura, kayang labanan ang anumang amoy at matatag ang paninindigan na kakayanin mo ang biyahe hanggang marating ang destinasyon. Tandaan, bawal kumain sa loob kahit candy at bubble gum kaya pagsakay pa lang humanap ng magandang pwesto. Same ang charge ng pasahe sa bus, bisitahin ang RTA website for more info. At kung gusto ng iba pang facts about Dubai Metro narito ang aking other best friend: http://en.wikipedia.org/wiki/Dubai_Metro

Para sa mga mahinang mag-imagine at tinatamad iclick ang wiki page, eto ang mga larawan:

The train

One of the train stations

Ang mga upuan sa loob ng tren

TAXI

Madalas tayong magreklamo sa Pinas ng ayaw magpasakay o namimiling taxi driver, may “katok” na metro na mahal ang bayad, holdaper na driver o antok na antok (dami kong ganitong experience nung nasa call center business pa ako na kailangang magkwento ako sa driver habang biyahe para di makatulog!), mga driver na pinapalayo ang daan at maraming pang kuwentong taxi na di maubos-ubos.

Iisa ang itsura ng taxi ng Dubai at Pinas (aba’y siyempre naman wala namang gawa sa kahoy). May kaunti lang na pagiging advance at disiplinado dito kumpara sa atin. Malinis ang loob ng taxi (pero may mabahong driver, kaya magdala ng cologne lagi o katinko), bawal uli kumain sa loob (pero pwedeng palihim kung di mapipigilan), dapat laging nakaseatbelt sa unahan (tutunog kapag hindi sumod at mahuhuli ng pulis), at infairness e hindi namimili ng pasahero malayo o malapit (sa mga magpoprotest, pakisulat ng bad experience sa comments section #pulis). Walang “katok” ang metro at kitang kita mo sa malaking touch screen nila (ayan sosyalan na naman). Pwedeng humingi ng resibo if kailangang magreimburse sa company. Kapag kailangan magpapick-up (call girl? call boy?) tawag lang sa toll free number (taray!). Ang pamasahe, flag down ang AED 3 at at patak lang ng patak hanggang makarating ng pupuntahan (ano to ulan?). But please take note na minimum ang AED 10. Meaning kung pumatak lang ang metro ng AED 8.50 or anything less than AED 10, AED 10 pa rin ang bayad (sana naman naintindihan mo ito pagod na ako magpaliwanag).

ATBP.

In addition to those 3 means of transport are Dubai water taxi and Abra. Para yung sa Pasig Ferry na maganda (infairness gusto ko yun at madalas kong sakyan, malinis, air-conditioned at kahit madumi ang Pasig marami pa ring magagandang scenery sa Manila). For more info about this, you may visit http://www.rta.ae/wpsv5/wps/portal?SwitchToLatestLocale=true

Sa araw-araw na buhay ng mga Pilipinong manggagawa sa ibang bansa, malaking tulong ang ibat-ibang klase ng transportasyon. Bus man yan o tren o taxi, ang importante e naihahatid kami nito sa mga trabaho at pauwi sa bahay ng maayos at ligtas. May sariling sasakyan man o wala, mahalaga na laging ligtas ang bawat paglalakbay. Ganyan din naman ang buhay in general di ba? We always wish for a smooth run para mairaos ng maayos ang mga buhay natin. At ano mang bagyo o delubyo ang maranasan natin sa paglalakbay na ito, impoprtante na may pamilya tayo at kaibigan na kaagapay sa paglalakbay. At siyempre ang piloto at nagpapatakbo ng sasakyan ng buhay, ang Poong Maykapal. So let’s all continue to ride and to explore more places and events, sa experience tayo matututo at patuloy na tatatag.

*credits to google for the photos

ANG PAKIKIPAGSAPALARAN NI VISIT VISA

2012-03-16T15:21:00.001+04:00

Sa survey na ginawa ko (hindi ng SWS, Kantar Media at AGB Nielsen, teka sino nga ba ang totoong number 1? Kapamilya? Kapuso? Kapatid? O Kabayan?), nagtanong ako kung anong topic ang gustong mabasa at matutunan ng mga tagasubaybay ng blog na ito (radio drama? Komiks? May tagasubaysabay?). Nakapasok sa top 3 ang (drum roll): Love and Relationship (naghahanap ba sila ng tunay na pag-ibig? Wala bang magkagusto sa kanila? Maghintay at manalig, dadating din yan balang araw), Lifestyle in Dubai (maglalabasan ang mga pasosyal sa mga eksena dito) at paano makahanap ng trabaho sa Dubai o paano makarating sa bansang ito (sasakay po sa eroplano). And since marami ang talagang gustong makipagsapalaran, ayan at pag-usapan na nga natin ang mga paraan ng pagpunta ng Dubai kung saan ang pinakapopular ay thru visit visa (bisita hindi bwisita kaya dapat marunong makisama).

Visit visa is issued to those who will be visiting a country for some period of time. And since we are talking about Dubai, e bakit ko naman ididiscuss ang visit visa ng Amerika, o ng Europa, o ng other countries in Asia, Dubai na lang (wag pahirap sa buhay, magresearch). But before we finally talk about it, I just want to mention that one good way to work here is of course by applying through an agency. Apply ka lang, process ng papeles at pag nakapasa sa lahat ng pagsubok (hindi kasama ang pagkain ng apoy, pagsayaw sa bubog at pagtulay sa alambreng may tinik na kasing lapad ng sinulid), e pasok ka sa grand finals at makakarating ka sa Dubai para makapagsimula ng bagong buhay (bagong-laya? Bilibid?). But make sure na ang agency na yan e listed sa POEA (please define in 30 seconds. Time stars now!). Wag magtiwala sa mga nagpapanggap, sa mga individual na nangangako, sa mga kunyaring opisina daw o agency dahil madali lang namang malaman kung tooo o peke, sa madaling salita, wag patang-tanga. Maaari ring makapagtrabaho dito kung directly hired ka. Gaya ng company na tatawag sa yo from Dubai, interview by phone or skype (sosyalan) at pag nakapasa ililipad ka nila (manananggal?) para makasigaw ka sa airport ng Dubai ng malakas na malakas na “Tagumpay!” (bilang practice, isigaw ito ngayon na punong-puno ng emosyon at buhay habang nakapikit ang mata at kunyaring tatalon pero di natuloy).

VISA THRU FAMILY MEMBER

At since napasobra na naman ang daldal ko at nawala na naman tayo sa topic, balik tayo sa visit visa. Some are asking if you need a relative to be your sponsor, well that is one option pero kung wala ka talagang kamag-anak (o ayaw ka nilang kilalaning kamag-anak #away-pamilya2012) you can go directly to an agency who can be your sponsor for your visit here in Dubai. Doon sa mga mapalad na kinilala ng kamag-anak (may kapalit kaya?), ganito ang usual process: make sure na nakahanda ang passport copy mo, birth certificate, valid ID, titulo ng lupa, raffle coupon na may lagda at suking tindahan, at slum book kung saan nakasulat ang mga paboritong artista, awitin, pagkain, laro at iba pa. Kung kumpleto na ang lahat, maaari nang tumungo sa Immigration office ang kapatid, tiya o magulang hindi para ihulog sa tambyolo (raffle machine) ang application mo for visa kundi para simulan na ang proseso. It is possible to get the approved visa within the day or kinabukasan kung walang gana ang gumagawa (magdala ng red bull at ipainom ito sa immigration employee o pwede din namang Enervon C for more energy). Para sa karagdagang impormasyon basahin ito: http://dubai.ae/en/Lists/HowToGuide/DispForm.aspx?ID=2 (Sinasabi nang basahin! Basahin mo muna!) Once the visa is ready, tumungo naman sa Philippine Consulate para sa red ribbon (walang ribbon cutiing na magaganap, red ribbon lang for authentication. Bakit nga ba red ribbon? Pwede namang green ribbon? O ang mas sikat na yellow ribbon? Backround music: Tie A Yellow Ribbon habang naka Cory sign). Within a week of two, or a year (depende sa sipag ni Kabayan na for sure e nakabusangol ang mukha habang nagpaprocess) e makukuha na ang visa with red ribbon (naiirita ako sa red ribbon sana yellow na lang). Maghanda ng at least 200DHS para sa proseso. Kung handa na ang mga legal na papeles, pwede nang ibook ang plane ticket na magdedepende ang presyo sa petsa ng pagpunta sa Dubai. Paala-ala: Walang biyaheng Dubai ang Zest Air.

VISA THRU AN AGENCY

At kagaya nga ng aking nabanggit para sa mga walang kumikilalang kamag-anak (pakitaas po ng kamay at sabay-sabay na umawit ng Kahit na Konting Awa ni Ate Guy para sa pelikulang Flor Contemplacion #chos), isinilang na ang pag-asa para sa sana’y mas maalwan na pamumuhay – ang mga agency. Pakiusapan na lang ang mga kaibigan o nagpapanggap na kamag-anak na dalhin ang mga dokumentong nabanggit sa itaas sa agency para sa processing ng visa at ticket. Sila na ang bahalang mag-ayos ng inyong visit visa under their name, at kung na issue na ito isusunod na nila ang ticket at ipapadala na rin sa inyo via courier ang visa copy (#SilaAngBahala). Madalas na may promo ang mga agencies dito sa Dubai para makakuha ng maraming customer. Starting from 2,800DHS at madalas e pinakamahal na ang 3,300DHS e kasama na ang lahat sa package na ito (free boy bawang at tubig na malamig habang naghihintay). May libreng sakay pa ng camel (kung gusto mo lang naman). Within a month (kung makulit ka at bubulabugin mo ang agency kahit madaling-araw at pagbabantaan na mapuputulan sila ng kuryente at tubig) marerelease na ang visa at ticket. Maximum of two months lang ang kayang ibigay ng agency unlike kung may kamag-anak ka (hanapin mo na kaya sila pati mga kapatid mo sa labas para matigil na ako kakadaldal;), hanggang 3 months ang visit visa mo. E ano bang mangyayari kung mag expire na ang visa? Yan ang dapat nyong basahin sa baba. Ayan oh.

EXPIRED VISA

Wag matatakot kung expired na ang visa (ano yan Aswang?). Ang unang dapat gawin ay basahin, alamin at bilangin ang tamang araw simula ng pumasok sa Dubai (kahit walang calculator mabibilang mo basta kumpleto ang daliri #IwasPaputokNgDOH). Please remember that you are given either 60 days or 90 days max (maximum po hindi Alvarado) to stay in Dubai kung naghahanap ka ng trabaho. You can automatically renew the visa kung 30 days lang ang original na kinuha mo. Kung talagang sagad na at di ka pa rin pinalad na makakuha ng trabaho (kasabihan: Nasa Diyos ang Awa Nasa Tao ang Gawa. Bow), e kailangan mo nang mag exit (hindi sa fire exit) sa ibang bansa and you are only entitled to come back to Dubai after a month. Pwedeng sa Pinas ka umuwi (pwede din hindi na bumalik kung di talaga kaya ang pagsubok at di na kaya ng bulsa #magdasal) o pwede din namang sa pinakasikat na isla at lugar ng mga nag eexit from Dubai, ang Kish Island. Oh sandali, di ako pwede magkwento about Kish kase kailangan ng isang buong episode about that. Isang buong Maalala-ala mo Kaya para lang sa Kish. Abangan po. At ngayong natapos mo na ang 30 days outside Dubai, muli ay Malaya ka nang bumalik at makipagsapalarang muli.

MGA KARAGDAGANG PAGSUBOK KAAKIBAT NG PAGPUNTA SA DUBAI UNDER VISIT VISA:

Philippine Immigration – katakot-takot na tanungan ang magaganap sa airport ng Pinas na akalA mo’y ikaw si Justice Corona sa impeachment trial bago ka makaalis ng bansa. The reason behind this according to them is to avoid and to prevent human trafficking (nagtatraffick din pala ang mga tao? Same color din kaya to stop and to go?). Marami daw kaseng napapariwa pagdating ng Dubai na nakavisit visa. Tama din nga naman sila. Pero kung gusto mo talagang makaligtas sa kamay na bakal ng immigration (Martial Law?), make sure you have your supporting documents gaya ng passport copy ng mga tatayong sponsor mo sa Dubai, titulo ng lupa nila (tenancy contract) at lahat ng magpapatahimik sa kanila except pera. Wag na wag magbibigay. At kapag itinanong na ang mahiwagang tanong na “Anong gagawin sa Dubai? (sa tonong gobyerno na akala mo’y pagod na pagod sa trabaho) isagot lamang ang katagang “Bakasyon po” (sa tonong magalang, very sweet at may halong pang-uuto). Pasok ka sa banga!

Finding a job – hindi ganon kadali humanap ng trabaho kagaya ng inaasahan. Tyaga, pagod, hirap, dasal at maraming Lucky Me Pancit Canton ang katapat nito (pwede ding Indo Me na bagong paborito ng mga pinsan ko). As an HR Recruiter at bilang isang taong nasanay na sa paghahanap ng trabaho (hindi po ako hopper, promise), use all the means in finding a good job. Send CVs thru job portals and emails daily. Ang goal ko dati 50 applications daily (#sugapa). Isama na din ang walk-in, pangungulit sa mga kaibigan at paghahanap sa diyaryo (sa nagtatanong wala pong TikTik at Abante). Kung makahanap ka agad, the sponsoring company will then change your visit visa to an employment visa. Hindi agad dadating ang trabaho minsan kase natatraffic sila kaya kailangang kumilos, makibaka, lumaban para sa katarungan. Palayain ang mga pesante at magsasaka! Katarungan para ka kay Lando! Katarungan!

Gastos – hindi na kailangan ng mahabang paliwanag. Bawat kilos at kibot pag wala sa sariling bayan may kaakibat talaga na halaga. Kaya matutong magtipid at humanap ng mga kaibigang may puso at awa (meron ba?). Magplano ng tamang pagkain araw-araw. Iwasan muna ang pansit canton at Indo Me kahit minsan. Wag uminom ng tubig kung di naman nauuhaw. Ulit-ulitin ang damit kung wala pang amoy. Ang huling tubig na pinang balaw ng labada ay subukang gamiting pangsipilyo.

Adjustment – tandaan na wala ka na sa Pinas at wala ka na sa bahay mo. Iba na ang schedule ng TV patrol at Showtime. Ang init ng araw sa labas ay pangkaraniwan lamang at walang nagaganap na El Niño. Wag lalabas sa tanghali para maghanap ng banana q at sa malamig sa kalye o sa gabi para kumain ng isaw, bbq at adidas. Wag umasang sa isang kanto ay patatagayin ka ng mga tambay at wag mataranta kung makarining ng “Pasaload. Pasaload” sa mga iskinita. Tandaan na wala ka sa India kapag lumabas ng bahay at nakakita ng maraming Pana. Nasa Dubai ka. Hala, mag –adjust at unti-unti’y namnamin ang paligid. Wag choosy, wag maarte, dayuhan ka lamang ate.

Homesick – madalas na marinig sa mga commercial at pelikula. Totoo pala ito. Para itong sakit na bigla na lang aatake kahit saan at kahit anong oras. Walang pinipili, walang sinasanto (kontrabida?). Kaya dapat buo ang loob kung aalis ng Pinas dahil pag inatake ng homesickness, patay kang bata ka! Ang reseta ko sa mga inaatake nito: ice cream o tsokolate. Effective din naman.

O ayan, alam nyo na di madali pumunta ng Dubai. Di basta-basta. Sa visa pa lang nakakataranta na at sure na magagastusan ka. Kaya kung ang rason ng pag-iibang bansa ay wala sa puso at dahil gusto lang lumigaya, aba mag-isip ka. Walang bagay na madali sa buhay. Hindi nakukuha ang pag-asenso dahil gusto mo lamang. Kaakibat nito’y hirap, sakripisyo, diskarte, inspirasyon, pagmamahal sa pamilya at pananalig sa Maykapal. Hindi masamang mangarap. Hindi rin masamang umalis ng Pinas para makatikim ng kaunti o malaking ginhawa. Pero dapat handa ka. Dapat sigurado ka. Dapat manalig ka.

Ang Piso Laban Sa Dirhamo (at paano nga ba gamitin ito)

2012-01-16T16:31:00.000+04:00

Piso. Peso. Salapi. Pera. Kwarta. Anda. Dolyares. Dollars. Ano mang itawag mo e pera nga yan wala nang iba pa. Yan ang madalas na bukang-bibig ng karamihan sa atin (na madalas e napapanaginipan pa). Madalas ding gamiting tema ng mga nausong kanta gaya ng Money Changes Everything, Money Money Money na pinasikat ng Abba, Price Tag ni Jessie J na super sikat ngayon at maraming iba pang kanta na tungkol sa kaperahan (takdang aralin: mag isip ng iba pang kanta na tungkol sa pera. Paramihan ito ng maiisip. Premyo: 10 pirasong piso na may drawing na kalabaw). Pati mga taong sikat at yumaman tunog pera din ang pangalan gaya ni Manny (you know)., Pero kanta man yan, barya, papel, bago, luma, ginto, pilak, plastic, nabubulok at di nabubulok, pula o puti, basta pera e yan ang pag uusapan natin today (finally! Nakapagsulat uli. #busy-busyhan).

PESO/PISO

Simulan natin ang usapan sa peso dangan din lamang na ito ang perang ating kinalakihan (kung lumaki nga tayo). Noong mga bata pa tayo (parang nagiging alamat ang blog ko today. May lalabas kaya na diwata o kapre?), kapag sinabing piso, ura urada e baryang may kalabaw ang maiisip natin (sa mga di naabutan ang baryang ito, subukang tingnan ang nakatagong baul ng pamilya makikita nyo yan pero make sure na ibalik ang titulo ng lupa baka di ikaw ang pamamanahan e yan pa ang pagsimulan ng teleserye ng pamilya – Itay! Di ko po kinamkam ang lupa! Wala sa akin ang sakahan at kalabaw! Wala Itay! Wala! – sa puntong ito ay maririning ang tunog ng baril. Voice Over: Sino ang tinamaan ng bala? Anong modelo ng baril ang ginamit? Gaano ba kalaki ang lupang pinag-aawayan? Ano ang kulay ng papel ng titulo? Abangan bukas dito sa: Isang Dakot na Lupa Kinamkam ni Kurdapya). Kung di naman kalabaw e si Jose Rizal at the other side of the coin. O pwede ding “tao o ibon?” na sikat na sikat sa paggawa ng desisyon kung sino ang mauuna o mahuhuli (ano kaya at subukan natin ang tao o ibon sa eleksyon para di na mahirapan sa pagboto?). Again, sa mga di nakaabot sa baryang ito, ang tao o ibon e para sa 50 cents na may agila at si Marcelo Del Pilar naman sa other side (bakit nga ba nawala na ang mga hayop sa barya? May nagnakaw kaya ng pattern sa paghuhulma nito? Hmmmm….) Noong mga bata pa tayo (paulit ulit na naman ako), malaking halaga na ang piso (hindi ko na babalikan ang moment na malaking halaga na ang isang sentimo di ko naabutan yan ayaw ko mag imbento ng kwento #honest). Pwede na tayo makabili ng maraming ice candy (tonsillitis), chichirya (sakit sa bato), banana q, camote q, lahat ng may q (diabetes), at marami pang murang bagay (babala: pwedeng makamatay. Ingat). But seriously speaking, noong simple pa ang buhay malaki ang halaga ng piso. May katumbas ang bawat sentimo. Hanggang naging kumplikado na ang lahat. Naging mahal. Hanggang nawala na ang kalabaw at ibon at unti-unti’y bihira ka nang makabili ng isang bagay sa halagang 1 peso (meron pa nga ba? Enumerate them please). At kung pag uusapan ang mga perang papel, masaya din dati. Kung may kalabaw at ibon sa barya, may contest naman nang paghahanap ng pusa sa sampung pisong papel (o again, sa mga di pa nakakita ng lumang sampung pisong papel na kulay brown, bilis maghanap na kayo at sabayan kami sa paghahanap ng pusa). The last time I had my vacation sa Pinas, nakita ko na may bagong pera na naman. Hihintayin ko na muna na madistibute yan bago ako maglabas ng comment. May hahanapin kaya uli tayong pusa? O baka baboy naman this time? O bibilangin kung ilan ang nunal ni dating pangulong Gloria? Excited na ako (kung excited ka din tumalon ng tatlong beses kasabay ng pagtawa).

Ang Dirhams.

Kapag sinabing foreign money, dollars agad ang papasok sa isip natin (sa puso din kaya?). Kase pag sinabing dollar, nasa ibang bansa, maraming pera, mayaman, makakabili ng bahay, lupa, magagandang gamit, damit, lotion, pabango, sapatos, etc (bakit di pa magtayo ng sariling department store?). Pero dito sa Dubai, hindi dollars ang bayaran ng sahod kundi Dirhams. Simulan muna natin sa rate para may idea kayo. The standard dollar rate of Dirhams is: 1DHS = $3.67. DHS means Dirhams or pwede ding gamitin ang sign na AED. Sa palitan sa peso, madalas na naglalaro ito (bata? Naglalaro? Taguan? Patintero? Habulang gahasa?) between 11.50 to 12 pesos per Dirham. Sabi nila dati daw umaabot pa sa 16 pesos per dirham (Background Music: Sana Maulit Muli). Susubukan kong isa-isahin ang mga pangunahing pangangailangan ng bawat Kabayan dito Dubai (pati na rin ang konting luho o maraming luho ng mga maluluho) gamit ang Dirham bilang panggastos.

Babala: Iwasang magconvert ng Dirham to Peso or else manghihinayang ka sa bawat gastos (ito ay payong madalas sabihin sa mga kaibigang bagong dating sa Dubai). Pero kung di mo maiwasang magconvert pakiready ng calculator or abacus.

AED1 – AED5

Since nabanggit ko na ang conversion rate nito versus peso, eto ang mga bagay na sa halagang 1 dirham pataas e pasok na pasok na sa budget (eto yung top 5 na madalas bilhin according to survey):

· Soda in Can (softdrinks yan pinasosyal ko lang ng konti) - Pasok sa category na ito ang coke,

sprite, pepsi, mountain dew, 7 up, Fanta – yes meron nito favorite ko na nga e, wala pong pop cola, ubos na. Nagkakahalaga ng 1.50 or 2 dirham o maaaring mas mahal depende sa tubong ipapatong ng sari-sari store (tubong lugaw?).

· A bar of chocolate - pasok sa grand finals ang kitkat, snickers, galaxy (chocolate hindi kalawakan), Cadbury at marami pang chocolate na madalas magpasakit ng ngipin ng mga Kabayan. Kase nga naman 2 – 3 DHS magsasawa ka na talaga.

· Mineral water - .50Fils (yan ang katapat ng centavo dito) – 1DHS pataas. Sa halagang yan e may isang bote ka na ng mineral water na may pangalang Masafi, Oasis, Al Shalal atbp. Wala pong Viva, Absolute at Sierra Madre mineral water dito o ang sikat na sikat na ice tubig (namiss ko ito).

· Pandesal – 1 dirham = 3 pieces. Korek! Mura ito na mabibili sa Pan De Manila sa Jaffiliya (hindi ito franchise ginamit lang nila ang pangalan kase di makaisip ng iba). Sa sobrang mura ng pandesal na ito, siguraduhin na mauubos the same day or else magiging bato ito the next day.

· Pasaload – alam nyo na ang kwento dito di ba? Sa mga hindi pa nakakaalam pakibasa po ng last episode. Sa halagang 5DHS pwede na sumagot ng “Yes my friend” kapag nakarining ng mahiwagang tinig sa iskinita na nagsasabing “Pasaload. Pasaload”.

Ang Mga Pangunahing Pangangailan ng Tao (kasama na rin ang mga nagpapanggap na tao)

Pag-usapan natin ngayon ang mga pangunahing pangangailangan ng bawat tao (inulit ko lang ang title #Paulit-ulitPaRin2012Na) sa mundo na pangangailangan din siyempre ng mga kabayan dito sa Dubai at magkano nga ba ang magagastos sa mga ito. Ayan para may idea kayo na hindi madaling mabuhay sa ibang bansa.

UWIAN NA!

Since lahat kami e OFW (proud man o hindi), don’t expect na bibili kami ng bahay dito kahit hulugan (wala ditong Camella Homes, Globe Asiatique or SM Residences at lalong wala ang Bahay ni Kuya). So wala kaming choice kundi ang mangupahan (#dayuhan). Either as a bed spacer o boarder, o pwede ding isang buong apartment ang kunin. May dalawang klase ng tirahan dito sa Dubai. Una ay ang villa. O wag agad magulat! Di dahil sa nakakinig ng salitang villa e iisipin agad na hacienda na may kuwadra ng kabayo, na may tanim na maraming prutas, na may malaking garden at mga magsasaka sa paligid, na may kawal at mga tauhan na pwedeng utusan bawat minuto kasabay ang pagsigaw ng “Simang! Putihin ang mga prutas, patayin ang mga tupa at paliguan ang mga kawal, gagamitin ko silang lahat!”. Ang villa (read as bila hindi bilya) ay parang isang compound na divided into different doors. Parang isang malaking pamilya na hinati-hati ni itay at inay para sa mga anak nila (mayaman si Papa). Usually 5-8 doors ito at may kanya-kanya nang eksena bawat pinto. Madalas na 8 katao pataas ang laman ng room na may sarili nang banyo at kusina at studio type na room. Ang presyo ng bed space ay nagsisimula sa 500DHS pataas (pero ngayon daw ay starting 700DHS na). Idadagdag siyempre dito ang hatian sa kuryente at tubig na naglalaro sa 50DHS pataas bawat isa (kinakain ba nila ang kuryente at natutulog sa tubig?), hatian sa internet na pwedeng simula 20DHS pataas (depende sa speed at service), TFC or Orbit (GMA) na bahala na sila sa hatian at kung ano-ano pang kagastusan na dapat paghatian (wag lang maghahati sa puso at kama or else giyera!). Ang isa pang uri ng tirahan e ang flat o apartment o condo na flat talaga ang tawag wag papalitan. Nasa building ito. Pwede itong studio, 1 bedroom, 2 bedroom o maraming room depende kung ano ang available. Almost the same ang bayad sa villa medyo mataas siguro ng kaunti pero usually mas maraming tao. Kung 2 bedroom, madalas 8 tao sa isang room tapos gagawan pa ng room or divider ang sala para pwede pa uli ang another 8 (sardinas?). Totoo ito depende sa magpapaupa at kung papayag ang uupa (mag-isip sana). Meron din namang partition ang kinukuha eto yung may hati ang kwarto na bahala na kayo sa hatian (hinahati ng kurtina or ref o cabinet o divider o kahit ano basta mahati wag lang itak ang ipanghahati or else dadanak ang dugo). Ang presyo ay mula 1,200DHS pataas. Pwede din namang isang buong room ang upahan na mula 2,500DHS pataas (galingan tumawad). Kung buong flat usually e yearly ang contract na pwedeng 35,000DHS a year pataas depende kung ilan ang kwarto at depende kung ilang payment terms (3 tseke, 4 na tseke, 5 or anim). Ang madalas lang na problema sa bahay e hindi ipis or daga – surot! Sakit makakagat kaya dapat malinis lagi (bawal ang taong grasa).

KAKAIN NA!

Kung napansin nyo na 4 out 5 sa top 5 na madalas bilhin ng mga Kabayan sa halagang 5DHS pababa e pagkain, e masasabi ko na indicator na nga ito na kahit papaano e mura ang pagkain sa Dubai. Ang halagang 500DHS sa isang buwan e maayos nang halaga para sa grocery depende kung ilan kayong maghahati hati at depende kung ilan ang patay-gutom sa grupo (aminin!). Let me enumerate some of the most common and most needed monthly para mabuhay:

· Bigas – 27DHS ang 5 kilo (Silver Swan, Golden Swan, lahat na yata ng swan basta bigas na jasmin or may nakasulat na “mabango” – pasok!)

· Tubig – 8DHS ang 5 liter (pwedeng yung may gripo, nilalagay sa water dispenser o bahala ka na basta makainom ka)

· Isda – ang tilapia ay usually 10DHS ang kilo pero ang nabibili kong Egyptian Tilapia (di ko rin alam kung galling ba ito sa pyramid o alaga ni Cleopatra) ay 18DHS per kilo. Ang bangus ay 10DHS pataas ang kilo. Isasama ko na ang hipon na kadalasang 20DHS pataas pero ang Indian Tiger Shrimp (na di ko mawari kong tigre ba talaga ito o Pana) ay 50DHS ang kilo pataas.

· Baboy – madalas na nanggagaling pa ng Brazil (sosyal) ay per piraso na o nakapack na frozen ang mabibili. Starting at 15DHS isang pack na parang almost 1 kilo na rin naman yata kung titimbangin. Magkakahiwalay na ang pata, kasim, tenga, dugo (yes meron dito nyan pwede magdinuguan any moment) at iba pang parte ng baboy. O ayan alam na alam nyo na, na merong baboy sa Dubai.

· Manok – ang isang buo e 11DHS at kapag nag sale e buy one take pa nga (mura ang manok, sure na!). Gaya sa Pinas, makakabili na din ng parte parte na mula sa pakpak, hita, breast, etc.

· Gulay – kinikilo din ito walang per tumpok at per tali (sana meron). Ang 3 pirasong malaking sibuyas siguro mga 1.50DHS, ganon din ang bawang, sitaw, repolyo, pechay at iba pang gulay (mura din ito).

· De lata at iba pa – ang sardinas na ligo at usually 2DHS, century tuna 3DHS pataas, toyong malaki pati suka – 3DHS pataas. Ang mantika ay usually 10DHS ang 1 or 2 liters. 2DHS ang magic sarap at knorr cubes at marami pang iba.

KASUOTAN

Magaling maghanap ng mura ang mga Pinoy and good thing e madalas ding mura ang mga damit sa Dubai. Makakabili ka ng t-shirt sa halagang 20DHS pataas depende sa klase at sa tatak. Kung ikaw ay isang kabayan na sosyal ang tingin sa sarili (pero di naman bagay) bibili ka ng tig 300 o pataas na presyo ng damit. May mabibiling pants sa halagang 60DHS. May sapatos na 50DHS hanggang sa pinakamahal. Madalas na may sale sa Dubai. At pinagsabi mong sale, totoong sale talaga hindi kunyari lang (pag sale ba sa SM, sale talaga? Aminin!).

ATBP.

Para lang maidagdag ang iba pang mura na madalas mabili dito sa bansang ito, aba’y banggitin ko na rin nga ang mga gadgets na kinababaliwan ng mga kabayan. E kase ba naman ang cellphone mura. Makakabili ka ng blackberry from 650DHS pataas. O ng laptop from 1,000DHS pataas. O ng TV from 900DHS pataas (flat screen yan ha). O ng digicam from 50DHS pataas. At marami pang iba. Lalo na ngayon that Dubai is celebrating its annual DSF or Dubai Shopping Festival! Sale kung sale talaga! Isusunod ko nga yang article na yan with matching photos para masaya (#mang-iinggit).

Pero peso, dollar or dirham man ang perang hawak mo, malaki man yan o maliit, daan man yan, libo o milyon, barya man yan o papel, mauubos at mauubos din yan kahit anong gawin mong tago at pagtitipid. Kaya laging tatandaan, more than the money and the earnings that you’re getting, itatak sa isip na mapapasaya ka ng mga yan panandalian lamang. Wag kalilimutan ang totoong kayamanan sa buhay. Yan ang kaibigan, pamilya at ang pananalig sa Maykapal. Mas masarap masabihan na mayaman sa kaibigan na masaya, kesa mayaman sa pera pero laging mag-isa.

* Credits to google for the photos

Diksyonaryong Dubai –Pilipino, Pilipino – Dubai (at Marami Pang Terminolohiyang either ginawa o madalas gamitin ng mga Pilipino sa Dubai)

2011-12-23T12:16:00.000+04:00

Yosi. Dabarkads. Haybol. Jejeje. At marami pang salitang bigla na lang naglabasan sa bibig ng mga kapwa natin Pinoy. May sariling lengwahe ang bawat grupo. Akala mo’y laging nag rorock and roll and mga repapeps nating rakista kung mag usap (heaven pare, heaven), di mo naman maintindihan kung may sapi ang mga kabataang jejemon kapag bumanat na ng “EoW pFuOh!” or ng mas mahabang “i LLyK tO knOw moR3 bOut u, PwfoH. crE 2 t3ll mE yur N@me? Jejejejeje.” (hindi kaya kulto talaga ang jejemon at sumasamba sila sa mga pokemon? #waley), nanjan din naman ang mga minsa’y nakakairitang mga pasosyal na hindi naman bagay na biglang magsasabi ng “That’s so pangit. Eeeeewwww.” (wag lang talaga akong maging congressman at siguradong ang unang batas na ipapasa ko e itali and dila ng mga mahuhuling kagaya nila at ipapahila sa MRT maghapon hanggang matuwid #Halalan2013), super happy naman ang grupo ng mga becky kapag nagsimula na ang chika sabay sigaw ng “Marseeee! Super pagoda cold wave lotion na aketch. Gora na muna ako sa kyohay para makarest in peace (ano daw?)”, at kung pag-uusapan naman natin ang daldalan ng mga kababayan nating pipi at bingi aba e wala siyempre akong masasabi, basta madaldal din sila (sign language moment. Yan po ang thesis namin noong college #BestThesis Hahaha).

Pero ang Pinoy kahit saan mo dalhin di mawawala ang creativity pagdating sa kadaldalan at pagbibigay ng alyas (pwedeng dahil sa takot na maintindihan sila ng kausap, dahil mas madali ang gumamit ng alyas o dahil sadyang ganito na tayo, malikot ang imahinasyon at punong-puno ng humor sa buhay). E sa Pilipinas nga lang may Superstar, Star for all seasons, Megastar, Diamond Star, Star Margarine, Pop Princess, Prince of Pop, Pop Cola, Pop Corn (na niluluto sa kaserolang sira na gamit ang gasera), Comedy King, Comedy Queen, Alas, tres na puso, dos na diamond, unggoy-ungguyan, tong-its, Darling of the Press, Dance Empress, Presto Ice Cream (tanda nyo pa to?), Queen of all media, Muti-media queen, Media Noche, Noche Buena (bukas na ito magaganap), Teleserye princess, grand slam queen, diamond record star, Pambansang Kamao, Pambanasang hayop, puno, at lahat na yata ng pambansa (Poll: Kung kayo ang papipiliin alin ang dapat ng itanghal na pambansang teleseye? A. Mara Clara B.Mula Sa Puso C.Amaya D.All of the above. Pakisulat po ang sagot sa malinis na papel, pirmahan, ilagay ang suking tindahan kalakip ang proof of purchase).

Hindi tayo nauubusan ng idea, ng salita, ng bansag, ng alyas kahit saang lupalop man tayo ng mundo. Kaya nga dito sa Dubai nagulat ako noong una na parang may sariling pauso na naman ang mga Pilipino. Some words are directly English or tagalog with different meaning. Minsan nakuha nila sa mga kausap din nila. Yung iba sadyang imbento lamang na di mo alam kung paano nakuha. But for the sake of learning some Arabic words as well (nasa Arab country nga naman ako), idadagdag ko din yung mga madalas na gamitin for everyone’s learning and information. Eto po yung mga madalas na gamitin sa araw-araw na buhay sa Dubai.

Paala-ala: Madaldal po ako alam nyo yan. Kaya ang bawat kahulugan ng salita ay maaaring maging kwento o alamat o pabula o nobela, depende sa uri ng salitang inyong mababasa. Game na? Eto na! (Not in alphabetical order hayaan nyo na).

Marhaba - hindi po mahaba may letter R po ito. Kung ang Pilipinas ay may Mabuhay! ang mga Arabo ay may Marhaba! o Welcome sa English (sabay sabay nating sabihin na puno ng saya at damdamin: Marhaba! Isa pa – Marhaba! Ulit uli – Marhaba! Very good!)

Salam Alaikum (pagbasa: Salamaykum) – this is a traditional Muslim greeting kagaya din ng pagsasabi natin ng Peace be with you. Madalas nila itong sabihin kapag may nakasalubong kahit anong oras kahit saan (sa atin namang mga pinoy kahit anong oras at kahit saan ang madalas nating sabihin ay “Hoy” or “Pssst” O wag tatanggi! Sure yan)

Pana – hindi po ito ang bow and arrow na alam natin kundi ang mga Indians sa Dubai. Imbento ito ng mga Pinoy mula sa makabagbag damdaming awiting “Indian Pana Kakana-kana, Tatlong Itlog Kakalog-kalog (awitin ng may tamang tono at puno ng emosyon). Kaya kapag nakarinig ka ng Pilipinong nagsabing “Anong lahi nyan? Pana ba?” Alam nyo na Indiano yan. (Juice ko ang mga Pinoy nga naman!)

Panadol – eto ang counterpart ng pinagsama-samang biogesic, medicol at neozep dito sa Dubai (opo gamot po ito). Pero dahil na naman sa mga Pilipinong malikot ang diwa, ang Panadol ay nangangahulugan na ding Indian (mula sa Pana na dinagdagan ng dol). Susmio!

Itik – alam kong hayop ito na mahilig magtampisaw sa tubig pero ang itik dito ay mga Indian na naman! Bakit? Kase sa dami nila madalas mo silang makikitang mamasyal na kumpol-kumpol at grupo-grupo na parang mga itik. So pag narinig mo uli ang isang Pinoy na nagsabing “Ang daming itik!”, alam mo na yan!

Indiano Gibbs – tama kayo! Mga Indian na naman. This time idinamay naman si Janno para di halata kase gasgas na daw ang word na Pana at halos alam na ng mga Indian na sila ang pinag uusapan so why not nga naman sabihing “Yung bago kong boss Indiano Gibbs”.

Patan – pinaiksing Pakistan. Eto naman ang mga kasing-dami din ng mga Pana sa Dubai, ang mga Pakistano. Paano makikilala? Pwede pong amuyin.

Lokal - siguro naman e nabasa nyo ang last blog ano? Sa hindi pa basahin mula sa simula (wag nyo nang ipacopy paste mahaba yun).

Kabayan – wala po si Noli de Castro dito at wala ding kulto na pinamumunuan nya. Yan ang tawag sa mga Pilipino sa Dubai. Hindi kababayan (kase parang tinapay daw) kabayan lang (o pwede ding kabayo depende sa itsura). Kaya kapag ibang lahi naman ang narinig mong nagtanong ng ganito “Are u Kabayan?”, alam mo na ikaw yan teh wala nang iba pa.

Filipini – tayo pa rin ito mga Kabayan. Madalas itong gamitin ng ibang lahi gaya ng mga Pana at Patan na hindi ko mawari kung pilipit ang dila o talagang bawal lang sa kanilang gumamit ng letter O (subukan ko kayang magtinda ng letter O dito baka ito ang maging simula ng aking tagumpay). Sila naman ang mariringgan mo ng “Are you Filipini? Filipini?” (sagutin ko kaya sila minsan ng “No I’m Indiani, Indiani).

Pare – ang mga kabayan nating lalake. Halos lahat na yata ng Pana, Patan, mga Arab nationals e pare ang tawag sa mga lalakeng kabayan natin dito. “Kumusta pare” “Where do you work pare” (bakit mag-aaply ka?)Where are you going pare” (bakit sasama ka?). At ang nakakatakot pa ang alam ng ibang lahi ang meaning ng Pare e Pilipino. Kaya ang kaibigan kong babae madalas masabihan na “You are beautiful pare” (totoo po ito).

Pasaload – yes! Kagaya ng iniisip nyo may pasaload ditto (pero wala pang Globe at Smart). And surprisingly, hindi mga Pilipino ang nagbebenta kundi mga Pana. Hindi nyo kailangang pumunta ng sari-sari store at magsulat sa notebook ng number nyo (o sa maliit na ginupit na papel o palara o ginupit-gupit na karton ng sigarilyo). Halos sa bawat kanto, sulok at iskinita ng Dubai basta may Pana at Pilipino ay naglaganap ang pasaload. Magugulat ka minsan na akala mo’y nagpapalitan ng epektos kapag napadaan ka at may bumulong ng “Pasaload. Pasaload”. Kaya kung may sumusunod sa inyo sa madilim na bahagi ng Dubai, wag matakot ihanda ang numero at ang 5DHS at presto may load ka na! (hindi ka gagahasain choosy sila).

I'm paining – madalas ko itong marinig sa mga Kabayan natin sa loob ng carlift kapag pagod na pagod after duty. Akala mo’y pasan nila ang daigdig at napagod sa maghapong pagsasaka habang namamahinga ang kalabaw. Ang pinagtataka ko lang ay hindi ba pwedeng ang sabihin na lang nila ay “Nakakapagod!” o kaya “Sakit ng katawan ko!” Baka sakaling inabutan ko pa sila ng Alaxan o Salonpas. Bakit naman kase I’m paining? Sosyal ba ito? (tandaan: may binabagayan yan).

Pinas – ang bayan nating minamahal. Hindi ko lang maintindihan kung dahil din ba sa katamaran ng mga kabayan na naging Pinas na lang o bawal din bang gamitin ang tingggal na letters na “lipi?”. Ironically (sosyal), lipi means lahi at yun pa yung nawala. Hmmmm. Interesting.

Ate – technically e ang mga nakakatandang kapatid na babae (o pwede ding si ate na nagtitinda ng gulay, tao sa sari-sari store, nakasabay mo lang sa jeep o babeng bigla mong napagtanungan ng direksyon dahil naliligaw ka na #windang). Basta maka Ate ka lang na wagas na wagas e ate na lahat ng babae sa paligid. At ganyan din dito. Ate ang madalas na tawag ng ibang lahi sa mga kabayang babae (kahit nga 2 years old ate na e). Kaya kapag nasabihan ka ng ate, wag na maooffend, ngiti na lang (choosy ka pa e kung sabihan kang kuya saka ka umeksena).

Kuya – siyempre counterpart ni Ate. Lahat din kuya, kahit sino kuya, kahit anong edad kuya, matanda man o bata, ano mang trabaho o estado sa buhay. One good thing I heard from an Arab guy as to why they are using Kuya to address someone is a sign of respect. Nakakatuwa din naman.

Same Same – ayan eto ang literal na paulit-ulit. Madalas gamitin ng mga Pana at Patan na tinolerate naman ng mga Kabayan. Ibig sabihin e pareho (obvious naman) pero di ko alam kung bakit kailangan pang ulitin (mahina kaya ang pandinig o may bonus points pag paulit-ulit?). Sample question (Kabayan asking): My friend, how are you today? Answer (let’s say Pana or Patan): “ Same same”. Translation: Ganon pa rin. Mabuti naman. Oh, wag kayong mawindang eto pa: Question: (Pana asking a Kabayan): “Are you from Nepal? (nasa 2^nd article kung bakit. Pakibasa po uli). Answer (sagot ni Kabayan): No my friend. Why? Face are same same? Translation: O kayo na bahala assignment nyo yan. Additional assignment: Use same same in a sentence. To be submitted tomorrow.

Same Same but different – eto ang mas pinahaba, mas pinawindang, mas pinagulo at mas nakakapagpaisip na version ng “Same same”. Kung nagtaka na ako (at siguro’y kayo rin e tulala pa) sa paggamit ng same same, aba’y meron palang kapatid ito. Ang ibig daw sabihin nito e pareho pero magkaiba (ano to pang-adik? Pang mataas na IQ kaya ito?). Ayan subukan natin ang sample na naresearch ko. Question (si Kabayan uli ang nagtanong. Alam nyo na ngayon na hindi lang ako ang madaldal dito): “My friend, India also Pakistan?” (ang gulo ng tanong! Nasan ang subject-verb agreement Kabayan!) Answer (eto mas magulo to): “No. It’s same same but different”. O kayo na bahala mag translate ha? Matatanda na kayo. Sayang ang ipinagpaaral ng mga magulang.

My friend – kanino nyo pa nababasa ito alam ko. Kaya eto na ang meaning. The phrase my friend according to my research originated from some Arab nationalities although some are claiming that they started it (magpaparaffle ako ngayong Pasko kung kanino talaga ito nagsimula). And surprisingly, tayo na namang mga Kabayan ang naging suki sa paggamit nito (sanay na sanay sa pakyawan). Everytime maririnig ko na ginagamit ito parang gusto kong iready ang sash, scepter at korona at ibigay ang Miss Friendship award. Pwede itong gamitin sa lahat ng sentence, sa lahat ng oras, sa lahat ng pagkakataon, malungkot ka man o masaya, inaantok o nalilito o kahit sinasapian.

Yeah, No, Ha – mga paningit na salita sa unahan, gitna o hulihan ng isang pangungusap upang bigyang diin ang nais ipahayag na diwa (#AngGalingKoNaMagtagalog). Diretso na tayo sa mga sample. Kabayan explaining a product to a buyer: “This is very effective, yeah?” (ba’t ganon? Di ko mainitidihan kung naeexplain ba, nagtatanong, nanglilito at nanggugulo ng buhay o gusto nyang magpalit na lang sila ng pwesto ng bumibili). Isa pa: (Kabayan uli na dumedepensa) “I know how to do it, no!” (ayan very Pinoy lang ang tono. Mas effective gamitin kung puno ng galit at nanggigil sa kausap). Oh, yung huli kayo naman ang gumamit sa sentence. Tip: gamitin habang naglalambing (kaya nyo yan).

Kandura – naexplain na po ito sa last blog. Pakibasa po uli.

Abaya – naexpalin na po ito sa last blog. Pakibasa po uli. #paulit-ulit #KapagodMagtype

Boots – kung bakya ang sinasabing Pambansang Kasuotang Pampaa ng mga dalagang pilipina (kasama na rin ang hindi na dalaga, nagdadalaga, pangarap maging dalaga, feeling dalaga, at lahat ng mukhang dalag #isda), aba’y may sosyal (daw) na counterpart dito yan sa Dubai – ang boots. Lahat na yata ng kulay at design makikita mo sa mga kabayan suot ito. Kaya pag dumating na ang winter, ayan na nakalabas na ang mga boots at akala mo’y may fashion show sa kahabaan ng mga kalye ng Dubai. Pero ang nakakagulat, nakaboots pa rin sila kahit summer at tirik na tirik ang araw (mga 48degress lang naman). Di kaya sila naiinitan? O talagang bahagi na ng buhay nila ang magsuot nito? (Wag naman sana akong maging Congressman ng Dubai or else sure na ipapasa ko ang batas ng pagbabawal magboots pag summer #NaiinitanKaseAko).

Satwa – eto ang tinatawag na Little Manila of Dubai (saan kaya ang Big Manila? Soon to open kaya?). This is an area where you will see a lot of Kabayans, groceries and restaurants for Kabayans, at dito maraming nakatirang mga paupahang villas (hindi yan pangmayaman you’ll know later), mga flats (hindi rin masyadong pangmayaman malalaman nyo rin later). At mas makikilala nyo pa ang Satwa sa darating na panahon (hindi naman matagal hintay lang kayo).

Karama – another place na maraming Kabayan. Nandito ang Karama Shopping Center at Al Attar na parang nasa Tutuban ka lang (yes! Maraming replicas ng kung ano-anong signature and designer items #peke). At marami pang kwento for Karama in the next article.

Deira – isa uling lugar na maraming flats na mostly Kabayan din ang nakatira. Nandito naman ang hanay ng mga bars at gimik places na purely Pinoy (Pinoy bands, food, music, comedy acts, etc). #WaitForTheArticle

What to do – expression ng lahat na yata ng lahi dito na akala mo’y nawalan na ng pag-asa sa buhay kung makasabi ng wagas na wagas na “What to do?” (#PasanKoAngDaigdigPart2). Ituturing nating kapatid ito ni “I’m paining”. Pero mas madalas itong gamitin sa lahat na yata ng situation. Sample: “We don’t have water anymore! What to do!” (pinagsamang emosyon ng galit at kawalang pag asa. Mahirap bang humanap ng tubig? #OA #tamad).

Marami pang salita na inyong maeecounter sa mga susunod na episodes which I promise to give the meaning for better understanding. Sa dami ng tao at pangyayari sa Dubai sa araw-araw, di maiiwasan na makabuo ng bagong salita o makabuo ng mga bagong parirala (phrase ang meaning nyan). Subalit, datapuwat magkaiba-iba man ng salita ang bawa’t lahi dito, Pana ka man Kabayan o Patan, taga Satwa ka man, Karama o Deira, madalas ka mang magsabi ng “I’m paining” o “What to do”, nakasuot ka man ng Abaya o Kandura o mas feel na laging nakaboots sa pagrampa, ang mahalaga e lahat nagkakaisa. If they are saying that English is the most commonly used language in the world, with my experience in Dubai, I’d like to agree to that but I’d like to agree more that love is still the universal language. Sapagkat sa pagkakaisa ay may pag-ibig, at sa pag-ibig ay may pagkakaunawaan at sa pagkakaunawan ay ang kaisahan ng lahat.

*Credits to google for the photos

Si P’Noy at si Maktoum. Ang Baro’t Saya at ang Abaya. Ang Barong Tagalog at ang Kandura.

2011-12-16T09:27:00.000+04:00

Sabi ng isang kaibigan ko dito sa Dubai, bakit ba araw-araw na lang e naka Abaya at naka Kandura ang mga lokal? Sobrang proud naman nila sa National costume. E tayo ngang mga Pinoy special occasion lang natin kung isuot ang Maria Clara dress o baro’t saya at ang barong. Grabe naman sila. (may galit kaya siya sa mga Arabo? Sinaktan kaya siya o hindi pinasahod ng 1 o 2 buwan? Pinaglakad kaya siya sa disyerto ng nakapaa? O pinagbawalan na manood ng Nasaan Ka Elisa?)Natawa na lang ako at napaisip sabay bara sa friend ko (na ayaw ko pangalanan o itago na lang natin sa pangalang “ang babaeng tampalasan” o “Taurus Girl”) “E sige pagsuotin mo ng Maria Clara at barong ang mga Pinoy habang nakatira sa Iskwater o habang nag aararo sa bukid. O habang nasa call center o nagdodoor to door sa pagtitinda ng promo ng Tide at Ariel. Ganda ano? Bagay na bagay”.

Emirati or Locals ang tawag sa mga taong ipinanganak sa Dubai or UAE ng mga magulang din na Emirati (nalabuan ako sa paliwanag ko pakiresearch nyo na nga lang). Kase kung ipinanganak ka sa Dubai ng nanay at tatay mong Pilipino o Pakistano o Indiano o Kahit Ano, hindi ka magiging Emirati kailanman (assignment: iresearch kung paano maging citizen ng UAE. To be submitted on Friday. Typewritten. Please use a scented paper. Thank you and Goodluck).

According to my other bestfriend (na sa aking palagay e kilala nyo na by now. Please review we have a test on Monday. Wrong spelling, wrong.), in around 1.4 Million population of Dubai (which I doubt), only 17% are Emirati. Ang konti di ba? Kayo na ang magcompute kung ilan yan mahina ako sa Math. So the rest of the percentage belongs to other nationalities. Pinakamarami ang Indians, next ang Pakistani, susunod na tayong mga Pinoy and so on and so forth. E, mayaman ba ang mga lokal? Kailangan ba nilang magtrabaho pa? Nag aral ba sila? Sila ba ay mabait o dapat katakutan (aswang na naman?). Well, locals are getting a good support from the government. Sa pagkakaalam ko at sa mga tsismis sa kanto ng Satwa at Jaffiliya e may monthly pera sila mula sa gobyerno, may health insurance, may libreng education, libreng shisha? at maraming libre pa (kaya nga pangarap ko na dumating sa point na ganito na din sa Pinas. Sandaling tumigil sa pagbabasa at sabay-sabay tayong manalangin). So kailangan pa nga ba nilang magtrabaho? Pakisagot! Aba’y easy lang! Sandali. Di makapaghintay? Oo!Nyeta! Kahit naman siyempre may sustento ng gobyerno you still have to work or to run a business to survive especially kung may pamilya kang binubuhay. Alam ko na itatanong mo kung nakapag-aral sila. Oo naman pero walang Dubai Elementary School or Mababang Paaralan ng Dubai o Mataas na Paaralan, pantay lang po, pantay na pantay. Most of them are educated. Karamihan nga ay sa US or UK (may ukay-ukay din dito pero eto yung bansa) pa nagpakadalubhasa. At kung tatanungin mo ako kung natatakot ako sa kanila? Sila ang matakot sa akin! They are kind and maybe not easy to deal with but they love Filipinos. Malalaman nyo ang maraming kwento sa susunod. They respect everyone and are proud to be an Emirati. Yung nose to nose na ipinauso ni Vice Ganda, they do that daily here as part of their custom. Other Arab males do the beso-beso thing as part of their culture to greet others (kung sa atin nagbulungan na ang nakakita at natsismis na ang mga boys na becky sila). Magagara ang kanilang mga sasakyan. Normal na ang naka BMW, Mercedes, Ferrari, Rolls Royce, Porsche, Limousine at kung ano ano pang pangmayaman na kotse. Nakakagulat at nakakamangha. Minsan nga ng mapadaan kami sa Jumeirah ng isang kaibigan, nakapark lang ang mamahaling kotse sa labas ng bahay na walang protection o kung ano pa man. Napaisip kami sabay sabing “kung sa Pilipinas ito either nawala na yan o kaya naman e habang nakapark sa labas e may sariling kulambo ang kotse (aminin nyo yan)”.

Para sa mas malalim na pagsusuri at paglimi sa aspetong kasuotan, eto na po ang Ang Baro’t Saya at ang Abaya. Ang Barong Tagalog at ang Kandura portion:

Now, let me try to define the national dress one by one (sariling sikap ito):

Barong Tagalog – Ang pambansang kasuotang panglalake ng mga Pinoy (pero marami na ring babaeng nagsusuot nito as part of Fashion daw o kaya e dahil trip lang nila). Materyal: Pinakamahal ang gawa sa hibla ng pinya o abaka hanggang sa mumurahing tela na mabibili sa divisoria. Design: Madalas na plain lang o walang design (tamad ang designer), maaaring lagyan ng mga makikinang na hibla (Christmas effect), marami ding may burda o kaya e pintura dahil nakakatamad nga namang magburda na ang design e Mayon Volcano o kaya e kawayan na di lang iisa kundi isang gubat na yata (kakapagod naman kase). Presyo: Naglalaro ang presyo mula sa 300pesos (kung marunong kang tumawad at di ka choosy sa tela at design) hanggang sa pinakamahal na mahal naman talaga (imagine Barong Tagalog by Versace or Prada). Madalas itong suotin sa mga kasalan, Santacruzan, cultural shows, fiesta (kung ikaw si Mayor or Congressman), national conferences (kung required lang naman. Pakicheck po before attending baka naka t-shit at pantalon lang pala e mapagkamalan kang speaker), session sa congress, SONA (alam nyo yan, pakedefine habang binabasa), oratorical contest (dagdag points ito at ito ang nagpapanalo sa akin sa Paligsahan sa Talumpating Handa ng isang AIDS Movement sa Quezon Province. Hmmm, buhay pa kaya yung trophy ko?). At ang pinakapopular na gamit ng Barong Tagalog – suot ng patay. Aminin nyo yan. Kapag nakita ka ng kakilala mo na nakabarong sasabihin agad nila “Wow, parang natutulog lang”.

Baro’t Saya o Mara Clara Dress – Ang pambansang kasuotang pambabae ng mga Pinay (may maga lalake ding nagsusuot, marami na sila di mabilang). Materyal – Kadalasang pinya, abaka o jusi para sa maria clara top hanggang sa simpleng tela lang para sa saya. Mas eleganteng tingnan ang Maria Clara, pang donya daw sabi ng mga echoserang kausap ko. Mas simple naman ang Baro’t Saya na pwedeng kumot or kukur (kukurtinahing tela) lang e makakabuo ka na ura-urada. Presyo: Kung Maria Clara, may kamahalan kaya gusto kong isuggest na magrenta na lang dahil di mo naman gagamitin araw- araw (unless gusto mong ipang araw-araw ito habang naglalaba, namamalantsa at nag-iigib ng tubig). Kung Baro’t Saya naman, wag nang gumastos. Kunin ang lumang palda ni Lola o ibalot sa katawan ang kumot at presto! may national costume ka na. Congratulations! Karamihan sa nagsusuot nito ay kagaya din sa mga okasyong nabanggit sa Barong Tagalog (balikan ang saknong sa itaas. Paragraph po ang saknong #Filipino101). Idadagdag ko lang na sinusuot din ito sa pakikibaka, pag-aaklas at pakikipaglaban sa mga Kastila (and the best War Dress goes to: Gabriela Silang and Melchora Aquino. It’s a tie!).

Abaya –Ang popular na kasuotan ng mga babaeng Muslim (saan man sa Mundo). Itim ang kulay (pero marami na ding lumabas na different versions because of fashion). But let me concentrate sa mga Abaya ng local ladies in Dubai. It is like a long gown to cover their bodies as part of their religious practice. There’s a veil that comes with the gown itself. Dito nagkakaiba-iba ang itsura. Merong veil na sa ulo lang to cover the hair (pero merong kalahati lang ang nakacover, merong wala talagang cover. Bahala sila kung ano gusto nila ayaw ko na idagdag ito sa isipin ko sa buhay. Hanggang ngayon nga e di ako makamove on sa Ramgem Case isasali ko pa ba ito? Aba’y tama na). Meron namang mata lang ang kita habang nakacover ang buhok at bibig. Paano sila kumakain? Aba e gamit din po ang bibig at kubyertos. It is actually a challenge kase kailangang itaas ang cover everytime na susubo. Pero kung akala nyo matindi na yung mata lang ang kita, may lalaban pa diyan. Sila naman yung parang may suot na maskara sa mukha (alangan namang sa likod kaya nga maskara). It is actually a mask like a gold sculpture na suot ng mga matatandang babaeng muslim. To answer what that is please read this http://www.expatwoman.com/forum/messages.aspx?TopicID=152225 (scroll down wala kayong mababasa sa taas nagoyo din ako nyan). At akalain nyo na may mas lalamang pa pala sa mga nakamaskara. May mga babaeng totally nakatakip ang mukha pero namamasyal pa rin sa mall (Yes parang nakabelo na ikakasal. Namaster na nila maglakad sa dilim. May training kaya ito?). Materyal – usually mamahaling tela gaya ng satin at malalambot na materyales. Presyo – mahal wag nyo nang itanong. May Abaya na umaabot sa milyon depende sa material at design. Kung mayaman ka, puno ng Swarovski ang Abaya mo o kung mas mayaman ka puno ito ng ginto o kung pinakamayaman ka at wala ng tatalo sa yo (sige ikaw na, sa yo na lahat ng yaman sa mundo. Go!) e brilyante at dyamante lang naman ang nakadikit sa Abaya mo. Yes, that’s true marami nyan dito. Kelan sinusuot?Araw-araw saan man magpunta (di kase sila nag-iigib ng tubig, naglalaba at namamalantsa mas madalas na namamasyal at nagsasaya habang ako nama’y pagod na pagod sa pagususulat tungkol sa kanila).

Kandura - Ang popular na kasuotan ng mga lalakeng Muslim (saan man sa Mundo #paulit-ulit).Eto yung puti ang kula na akala mo’y mga pari. Pero kagaya ng Abaya marami na ring version, kulay at design. Sabi nga ni other bestfriend ko “Shorter length represents modesty, while longer represents royalty, status and wealth (makapagpasukat na nga ako bukas yung ang haba e abot hanggang EDSA from Dubai para magkaalaman na kung sino ang mayaman at makapangyarihan! Bwahahaha! (tawang kontrabida, ulitin ng 3 beses. Mas effective kung may hawak na glass wine).Kung ang mga babae e nakaveil o tinatakpan ang buhok o mukha, ang mga lalake naman ay may sariling version din - ang Keffiyeh - http://en.wikipedia.org/wiki/Keffiyeh (nandiyan na lahat ng info ha? Nakakapagod din naman dumaldal). Sa mga tamad, yan po yung nasa ulo ng mga lalakeng muslim na mahabang tela na either pure white or checkered (na ginagamit namang scarf ng mga Pilipino. Design daw ito at maganda daw tingnan in na in ka daw sa uso kahit hindi alam ang meaning). Materyal – gaya ng Abaya, malambot at mamahaling tela. Would you believe na ilan sa mga kakilala kong lokal e nanggagaling pa sa Europa ang mga Kandura? At ang tatak, pangmayaman – Armani at kung sino-sino pa. Presyo – mahal din wala akong pangsukli. Isinusuot ito araw-araw, oras-oras, minu-minuto (di pwedeng hubarin?).

Pero ang isang bagay na gustong-gusto ko dito, kahit ano pang suot mo, Abaya man yan or Kandura, Barong Tagalog man yan o Baro’t Saya, o kahit nakapambahay ka pa (t-shirt or jersey at shorts at tsinelas na mga Pinoy lang ang may kayang magsuot) pwede kang lumabas at mamasyal na wala sa iyong pupuna (siyempre bawal naman ang sobrang daring ayusin din naman ang sarili at buhay para iwas gulo at away).

Usapang Gobyerno: Mangyari po’y tumayo ang lahat at magbigay Pugay kina P’noy at Maktoum! Palakpakan!

Sheikh Mohammed Ibn Rashid Al-Maktoum (Maktoum na lang para madali) is the ruler of Dubai and currently UAE’s Vice President and Prime Minister. Magkakilala kaya sila ni P’noy? Tanungin natin si Kris (please tweet her at @itsmekrisaquino. Opo, follower ako walang kokontra). So sure na na mayaman sila walang duda. Ruler ba naman ng Dubai, kung ruler yan ng Tondo saka ka mag-isip at matakot any moment may sisigaw ng “Lumabas ang matapang”! Sila lang naman ang may-ari ng pinakamalaking yate sa buong mundo na hindi pa tapos gawin (ayan na naman ang the best of the best contest parang gusto ko na tuloy lumaban sa category na best in daldal). You seldom see him in public except if there are special events like Opening of the Metro Transit, opening of an Etisalat Branch, special government events (wala po ditong pasayaw sa barangay, paraffle or pabingo ni Kapitan (saying!), amateur singing contest sa kanto na gusto ko sanang salihan at wala ding basag-palayok, palosebo at mga palarong pang fiesta). But over-all, he is a good guy and leading his people well (wala pa naman akong nakitang rally at mga taong may hawak na plakard na sumisigaw ng “Makibaka. Wag Matakot!”).And if not for him and the Dubai Government wala din kami dito. Salamat at tinanggap ng maluwag ang mga banyaga sa bansang ito lalo na ang mga Pinoy. Salamat at kami’y nakakapagtrabaho ng maayos, nakakakain ng sapat, nakakapagdala ng pera sa mga mahal sa buhay (pero di po mayaman ang mga OFW please take note. Ito po ay bunga ng pagmamahal at pagsusumikap), nakakapamasyal kami ng super enjoy, naipapahayag ng maayos at malaya ang mga damdamin, saloobin , relihiyon at mga pananaw sa buhay. Pasalamat kami na mula sa Pinas e nakarating kami dito para kumita at mangarap. Salamat kay P’noy (wag nang kumontra ang mga makakaliwa), salamat kay Maktoum, salamat sa mga kapwa namin Pilipino, salamat sa mga lokal, salamat sa Dubai at maraming salamat sa bansang Pilipinas. Wala na akong masabi pa kundi “Mabuhay tayong lahat”! (Background music: Ang Bayan Kong Pilipinas original version by Ka Freddie Aguilar).

*Credits to google for the photos

Ang Dubai. Bow.

2011-12-14T09:33:00.000+04:00

Burj Al Arab. Burj Khalifa. Emirates Airlines. Mga Arabo (na naman!). Dirhams. Dates (naexplain ko na to sa first blog wag makulit). Abaya (hindi Amaya ha?). Kandura (hindi kandungan). Arabic food. Disyerto. Camel. Marami pang iba. Hindi matatapos kung iisa-isahin ko ang mga bagay na tungkol sa Dubai at naging bahagi na ng buhay ng mga kalahi natin dito. And for everyone’s information to know kung ano, saan at anong mga bagay ang dapat malaman tungkol sa Dubai, aba e eto na mga kapanalig, let the show begin!

Paala-ala: Hindi kailangan ng patnubay ng magulang. Ang kwentong inyong matutunghayan ay base sa aking sariling karanasan mula sa Pilipinas hanggang sa Dubai, mula sa mga pananaliksik at mga nagpasalin-saling salita mula sa ibat-ibang tao at sa tulong ng aking best friend (si Bro? Super Best friend ko yun) but I’m talking about my other best friend, ang madaldal, tsismosa at walang kagatol-gatol sa talinong si Wikipedia.

FROM PINAS to DUBAI

Simula sa araw na ito ang Pilipinas ay tatawagin nating Pinas (wait for the article regarding Dubai terminologies created by Filipinos).

Gaano nga ba katagal ang biyahe mula sa Pinas papunta sa Dubai? Magkano ba ang pamasahe? Nakakainip ba? Nakakatakot bang sumakay ng eroplano? Sino ang totoong pumatay kay Lapu-lapu? Number 1 ba talaga sa market ang So-En na panty?

Naka Visit Visa ako papunta ng Dubai. Umabot siguro ng around 3000 Dirhams ang gastos kasama na ang visa for a month (which you can extend for another month), plane ticket, kaba, excitement, takot at ang malaking tanong na “Dubai, handa ka na ba?”. I took Emirates flight going here back in April 2010. The flight took more than 8 hours. Direct flight ito kaya walang naganap na stop over sa ibang terminal gaya ng Turbina Bus Terminal, Cubao Bus Terminal at di dumaan ang eroplano sa LRT Bus Terminal (sayang bibili pa naman sana ako ng Maxx na pula sa nagtitindang mama sa loob ng bus). If you will take a connecting flight which usually is by Hong Kong or Singapore (minsan Malaysia or Thailand pero wag naman sanang Afghanistan) dagdagan mo lang ng oras depende sa schedule ng plane going to Dubai from that terminal. Minsan 1 hour or 2 hours or 8 hours or 1 day hanggang maging 3 days isang buwan o isang taon hanggang di mo na namalayan na Hong Kong citizen ka na, nakapangasawa ng Intsik at nanganak ng batang chekwa at nang tanungin ka ng mga kamag-anak mo kung kumusta ang Dubai ang tanging naisagot mo na lamang ay “Ni Hao”.

8 hours inside Emirates Airlines is not bad. Nakakaaliw ang dami ng movies at ang pagkain. According to www.listverse.com, when it comes to Economy flight Emirates is number 1.

Dubai Terminal 1

So nakarating na nga ako nang Dubai. Di pa masyadong mainit kase April pa lang but my brothers warned me of the upcoming Summer (I’m calling it Super Summer). Ganda ng airport! Pangmayaman! According to online sources, again it is one of the best in the world (lagi bang may contest ng mga best in the world? Saan kaya ang best in traffic? O best in Tiangge? Sino kaya ang mga nakapasok sa top 10 ng Most Decorated Barangay for Christmas ng Meralco?). But one thing is for sure, marami pang best of the best na makikita sa Dubai.

SALA SA INIT SALA SA LAMIG

Palm Jumeirah

As mentioned na di pa masyadong mainit nang marating ko ang Dubai, ito ay dahil nagsisimula pa lang na magpalit ang klima mula sa malamig patungo sa sobrang init (paypay!). From research and experience, nagsisimulang magparamdan ng kanyang matinding kapangyarihan ang haring araw sa pagpasok ng buwan ng Mayo (tindi!). Pagpasok ng June, eto na ramdam mo na wag mo na hintayin ang July maghanda na mga ate at kuya. If you will ask what’s the temperature during these months? It ranges from 40 to 48 (in Celcius) or mas mataas pa. Not to mention the humidity na akala mo’y nasa loob ka ng oven at hirap makahinga. Naranasan ko nga na basang-basa ng pawis ang likod ko nakadikit na ang damit at natuyo na lang ng kusa na parang wala lang (inisip ko na lang nasa Boracay ako). Pag nagsampay ka ng damit, tuyo agad (pikit ka at kumanta ng isang happy Birthday, tuyo na)! Naisip ko nga minsan tumanggap ng labada para may extra income. 7:30 na ng gabi mataas pa ang araw. At ang eksena ng mga pinoy, di matatawaran. Nakapayong! Ke gaganda ng kutis na di pwedeng masayaran ng araw. Pinoy na pinoy sa Dubai. Could it be the reason kung bakit walang naheheat stroke sa tindi ng init ng araw? Super Payong! Bili na! It will continue until August up to September pero unti unti nang nababawasan ang init. Mild na pagdating ng October. And expect the rain pagdating ng November. Yes! Umuulan sa Dubai. Habang tuwang tuwa ang mga Pinoy , nagtatago naman ang mga Pana (wait for the Dubai terminologies episode to know the meaning of this). At the last week of November expect mo na ang malamig na hangin, masarap na klima, makulimlim na umaga at mga pinay na suot ang bota (opo, boots po para lang magrhyme). Mas malamig na ng January at February. Temperature can drop to 10 or even lower (Celcius uli bawal ang Fahrenheit mahirap magconvert ). Malamig pa rin ng March (birthday ko) pero paunti-unti nang nababago ang klima hanggang April na uli at May at paulit-ulit na naman ako. One indicator that the climate is changing: Sand Storm! Pag usapan natin yan sa susunod.

TAO PO!

From the plane, to the airport to our place, I noticed the diversity of people living in this country. Iba-ibang lahi at totoong kokonti ang Arabo (lokal man o hindi) compare to other nationalities. Ang daming Pinoy! Para ka lang nasa Pinas, parang nasa Megamall o Divisoria o Tutuban o Baclaran o Pasayaw sa Barangay ni Mayor. Ang dami ding Indiano, Pakistano, Intsik (na very mysterious. Abangan nyo yan!). Ang daming galling sa Kenya, iba-ibang lupalop ng Africa. Madaming puti. Sure na! British (mostly), Americans (buti na lang I can differentiate the accent. Thanks to my almost 6 years of call center experience), Russians (mysterious din. Abangan!), Spanish (tao hindi tinapay at Sardinas), at iba pang taong mapuputi (natural, without the help of gluta na raket ng mga Pinoy). Nandito din ang mga Nepali na kamukha ng mga Pilipino na kamukha din ng mga Malaysian na kamukha din ng konti ng ilang Singaporean na kamukha ko daw?! (Bakeeeet! Ang itim ko kaya!) Lahat ng tao from different Arab countries nandito din. Egyptians, Syrians, Palestenians, Jordanians, Lebanese at marami pa. Citizens from GCC (hindi from gift card card) nandito din. Makikilala nyo sila sa susunod. Saka ko na din ididiscuss ang mga lokal mahabang usapan na naman yan. At marami pang lahi at languages na naghalo halo na. Sabi nga ng isang advertisement sa bus stop – as of 2010 there are about 185 different languages in Dubai. Ang dami. At lahat na yata ng lahi dito binigyan ng bansag or alyas ng mga kapwa natin Pilipino. Very creative minds indeed! Pero sa susunod pa yan na kabanata.

KUMAIN KA NA? BUSOG AKO.

Ang paboritong usapan nating lahat. Pagkain! Since maraming maraming pwedeng gawing topic at discussion about food magbibigay lang ako ng pahapyaw na information regarding what we eat here. Hindi po buhangin hindi rin tapang camel. Yan din ang patanga-tanga kong tanong before coming here. Gulay kaya? O baka Arabic food (ayaw ko. Hindi nga ako kumakain ng shawarma e #fact). Aba’y akalain mong kung ano ang kinakain ko sa pinas ay saktong yun din. Araw araw ang kanin (thanks to Silver Swan rice. Yes kanin ang silver swan dito hindi toyo). Araw-araw ang adobo, menudo, afritada, nilaga, sinigang, hopia, mani, popcorn at kung ano-ano pa. Variety of food is all over since marami ngang iba-ibang tao dito. Madami ding pinoy supermarkets, pinoy restaurants, pinoy bars, pinoy sa puso’t diwa, nagpapanggap na pinoy, mukhang pinoy, astang pinoy, akala mo’y pinoy at marami pang pinoy. Yanong dami talaga! Bibisitahin natin yan lahat next time. And yes! May baboy po dito. Nasa West Zone, sa Al Maya, sa Sunrise, sa Spinneys etc. Ano ba yang mga yan? Katayan ng baboy? Kalaban ng Monterey? Abangan!

AMEN

St. Mary's Church

Jumeirah Mosque

It is a fact that the Middle East is a Muslim Region. Tama, ang Dubai ay nasa Middle East, isang city (there are 7 Emirates) sa United Arab Emirates na ang capital ay Abu Dhabi. Maliit lamang ito tingnan nyo sa mapa (tingnan muna sa mapa bago ituloy ang pagbabasa. Please follow directions). Posible ngang maikot ang 7 Emirates in a day na nagawa na ng marami nating kababayan na walang magawa. Dubai is a desert but a desert with buildings and big infrastructures. Sabi ko sa sarili ko dati “Isa itong malaking Boracay”! Nandito nga ang highest building in the world, biggest mall in the world considering the land area, the only 7 star hotel in the world at marami pang best in the world na araw araw yata e nadadagdag sa listahan (magkakaroon din kaya dito ng biggest loser in the world? #waley). Papasyalan natin lahat, malapit na. At malalaman nyo kung may camel nga ba sa paligid o wala. Pero dahil sa lumalayo tayo sa sub-topic ko, titigilan ko muna ang kadaldalan. As I was saying, mga Muslim ang naninirahan sa lugar na ito (I’m talking about the locals). But since Dubai has been a home of different nationalities, expect that the religion will be diverse as well. You are free to practice your belief. May 2 simbahan ng mga Romano Katoliko na kagaya ko - Ang St. Mary’s Church at ang St. Francis Church. Marami ding Christians at mga kapatid nating Iglesia ni Kristo. Nagkalat ang mga Hindu, Buddhist, etc. Hindi bawal ang religious articles. I even pray the rosary at the bus going home. At nakakatuwang isipin na whatever your religion is you are most welcome in this country.

Lahat naman ng bagay at sitwasyon nadadaan sa respeto at tamang pakikitungo. Kung hindi mo kayang igalang ang iba, aba e wag kang mangarap na makihalubilo sa kanila. Dubai is an open city. Hindi karinderyang bukas sa lahat ng gustong kumain kundi isang lugar na bukas para sa nangangarap at gustong matupad ang pangarap. But wherever you are, sa Dubai man o sa Pinas, laging isipin na may dahilan kung bakit ka nasa lugar na yan. Maaaring para tumulong sa iyong bansa o maging isang mabuting halimbawa sa kapwa. Haaaay, buhay sa Dubai, tuloy-tuloy pa rin habang kami’y nabubuhay.

*credits to google for the photos

Bakit Ako Nagsulat ng Blog?

2011-12-12T16:46:00.000+04:00

This is it! Sa paniniwalang sa pamamagitan ng pagsulat ay mapaparating ko ang mga pangyayari sa lugar na malayo sa aking lupang tinubuan at masasagot ang maraming tanong at haka haka ng maraming tao kaibigan ko man o hindi, ninais kong simulang magsulat (#makata101).

Hindi pala madali. I asked myself, should I write in English so other readers will understand my blog or should I stay writing in Filipino para mas may impact ang bawat sulat? But I think whatever the language or the medium is, mas importante ang laman at kung ang isinulat ay may patutunguhan (#balagtasan).

Pero bakit nga ba ako nagsusulat ngayon? Pwede namang manood na lang ng mga downloaded movies (uso yan dito and I will tackle that sa mga susunod na episode) or magtyaga sa TFC na 2 beses kung ulitin ang Showtime sa maghapon (pati TV Patrol). O kaya e matulog, magpahinga, matulog, magpahinga o kaya e matulog at magpahinga (oo paulit-ulit). Pero hindi. This is my chance to tell my friends and the world kung anong buhay ba meron sa ibang bansa, especially in Dubai. This is to correct some misconceptions, to answer some questions and to inform and somehow educate others about the country, its culture, ang mga tao, pagkain, paniniwala, kasuotan, awitin, sayaw, libangan at maraming iba pa which I will share to you sa mga susunod na araw at of course the lives of OFWs here in the UAE (yes, I am one of them, taas noong nagsasabi na OFW ako).

Among the misconceptions and common questions that I encountered from others are the following:

Napakainit sa Dubai - impyerno?

Mabaho ang mga Arabo - di naliligo? walang tubig? putol ang NAWASA?

Nakakatakot ang mga arabo - aswang? tik-tik? undin?

Lahat ng nasa Middle East ay Muslim - bakit nandito ako?

Bawal ang religious articles. Huhulihin at ikukulong - Mahal ng Ina ng Guadalupe, Ipanalangin nyo po kami.

Anong kinakain nyo sa Dubai - buhangin?

May baboy ba sa Dubai? - karne o tao?

E di araw-araw ka nakakakita ng camel? - kalaro ko sila. Ang saya-saya.

Hindi umuulan sa Dubai - maniniwala ka pag sinabi kong bumabaha dito?

Bawal mamasyal nang mag-isa - bawal kung wala kang pera

Hindi marunong mag English ang mga Arabo - paano ako ininterview? Arabic? Galing ko naman! Thank you!

Rapist ang mga Arabo - wag po koya! wag po!

Teka nga bakit Arabo na lang nasa isip ng lahat pag Dubai o Middle East? - misteryo? sino at ano nga ba ang nasa dako pa roon?

Nasaan ba ang Dubai - nasa Pilipinas sa may Kalentong lang katabi ng nagtitinda ng isaw

Paano ba pumunta ng Dubai? - higa ka lang at pikit te malapit ka na.

Ang dami pang misconceptions and for sure maraming marami pang tanong (may kwenta man o wala). At lahat yan pilit kong sasagutin at hahanapan ng solusyon. One thing I learned when I started living and working here is that the world is indeed a big place (tigilan muna ako ng It's A Small World After All). You'll meet different people, you'll experience different things. Bigla mo sasabihin, yun pala ang Islam, yun pala ang mga Hindu, marami palang Kristiyanong Indian, masarap pala ang dates (bunga ito ng puno hindi dalawang tao na kumain sa labas at naglampungan, umayos ka!), at marami pang "ganon pala yun!"

Kung may tanong ka please leave a comment at aayusin natin yan. Whatever you guys have in mind let me know and I'll create an article about that.

In the next episodes, makikilala nyo pa ang Dubai sa mata ng isang Pilipinong manggagawang kagaya ko. Maayos nga bang tumira dito? Mainit nga ba? Mahal ba ang renta ng bahay? E ang pagkain? May reno liver spread ba? May boy bawang? May pandesal ba? Mabilis din bang tumigas ang pandesal pag di nakain agad? May pancit canton ba? Anong flavor? May tilapia din ba at galunggong? Magkano ang kilo? Aba'y malay ko! Ang daming tanong! Ang dami ding sagot maghintay ka! Pero isa lang masasabi ko, Dubai has been our second home away from home. Masaya din naman dito, maniwala ka.

*credits to google for the photos