Siła Równowagi

Pokłony

2011-02-13T12:23:00.000+01:00

Modlitwa schronienia

Palden Lama Dampa Namla Kyab Su Chio
W promieniujących świętych lamach przyjmuję schronienie.
Yidam Kjil Khor Gyi Lha Tsog Namla Kyab Su Chio
W bóstwach zgromadzonych w mandali jidama przyjmuję schronienie.
Sanggye Chom De Namla Kyab Su Chio
W zwycięskich buddach przyjmuję schronienie.
Dam Pei Cho Namla Kyab Su Chio
W świętej dharmie przyjmuję schronienie.
Phag Pe Gendyn Nam la Kyab Su Chio
W szlachetnej sandze przyjmuję schronienie.
Pawo Khadro Cho Kyong Sung Mei Tsog
Yeshe Kyi Chen Dang Den Pa Namla Kyab Su Chio
W dakach i dakiniach, opiekunach dharmy i strażnikach posiadających oko mądrości, przyjmuję schronienie.

Pokłony - należą one do 'nyndro' – oczyszczeń wstępnych; i dopiero po wykonaniu ich uczeń może skutecznie studiować dalej. A buddyzm to nie tylko książkowa wiedza do opanowania ale ma i nas samych zmieniać (ulepszać).

Analogicznie: i u nas najpierw dziecko uczy się alfabetu a potem literatury. Pokłony uczą nas jak się zachowywać przy spotkaniu z lamami. Dla naszej własnej korzyści – byśmy jak najlepiej ich nauki przyswoili.

Jak każde zalecane ćwiczenie - jest wielopoziomowe: zachodzi na poziomie ciała, mowy i umysłu (zewnętrznym, wewnętrznym i sekretnym) a być może nawet na poziomie absolutnym (dzogczen). I nawet wielki Namkhai Norbu 2 x w swoim życiu przerobił serię pokłonów.
Powtórzenie 100 000 razy każdego ćwiczenia – aby wbiło się w pamięć nawet najtępszemu.

Nyndro

2011-02-13T12:17:00.003+01:00

Praktyka nyndro ma ogromne znaczenie, pozwala oczyścić negatywną karmę oraz rozwinąć mądrość. Naprawdę naszą właściwą praktyką jest mahamudra. Nie możemy jej jednak praktykować bez oczyszczenia i błogosławieństwa. W tym kontekście praktyki podstawowe są niezbędne.

Teraz jesteście w samsarze i tak długo, jak w niej pozostaniecie, będziecie doświadczać przeszkadzajacych emocji. W przeciwnym wypadku bylibyście oświeceni. W przeszłych życiach, niezależnie od tego, gdzie się odradzaliście, w waszych umysłach było obecnych wiele splamień. Było tak niezależnie od tego, czy odradzaliście się w wyższych, czy niższych światach. Wasza obecna egzystencja jest na to dowodem. Gdyby było inaczej, nie doświadczalibyście teraz przeszkadzajacych emocji.

Tak długo, jak posiadacie przeszkadzajace emocje, gromadzicie negatywną karmę. Karmę – miliony różnych wrażeń – gromadzi się nie tylko w tym życiu, ale również w wielu poprzednich żywotach. Dodatkowo na co dzień nieustannie stwarzacie nową karmę poprzez myśli, słowa i działania. Czasami są one pozytywne, czasami nie. Niestety w większości przypadków są one negatywne. Jako ludzie jesteśmy bez przerwy zaangażowani w przeszkadzajace emocje, ktore nie mogą zaowocować niczym pozytywnym.

To nie oznacza, że powinniśmy pograżać się w depresji. Powinniśmy raczej zaakceptować naszą sytuację. To nasza karma przesłania w tej chwili madrość, ktorą posiadamy – naturę naszego umysłu. Przeszkadzajace emocje także ją przesłaniają, poza tym wciąż tworzymy nową karmę. Efekt jest taki, że jesteśmy bardziej i bardziej pograżeni w samsarze.

Nasza karma jest bardzo silna. Powinniśmy ją osłabić poprzez wykonywanie praktyk podstawowych aż do momentu, kiedy nie można nas będzie już więcej zranić. Poprzez ofiarowanie mandali, trzecią część nyndro, gromadzimy zasługę. To stwarza warunki niezbędne do osiagnięcia oświecenia. Kiedy jesteśmy wolni od karmicznych wpływów i uzyskaliśmy wszystkie pozytywne okoliczności, możemy z powodzeniem rozpocząć praktykę mahamudry. Jeżeli jednak po 111.111 powtorzeniach każdej z podstawowych praktyk zdamy sobie sprawę, że rozwój nie nastapił, musimy kontynuować naszą ciężką pracę z nyndro, aby osłabić negatywną karmę. Podczas praktyki może pojawić się wiele pozytywnych znaków. Są one wskazówkami, że pojawiają się efekty medytacji. Jednak nie powinniśmy mieć zbyt wielu oczekiwań odnośnie tych doświadczeń. Powinny pojawić się naturalnie, ponieważ nie można ich wyprodukować w sztuczny sposób. Po skończeniu nyndro otrzymuje się nauki mahamudry. Gdybyśmy mieli otrzymać je wcześniej, nie byłoby z tego zbyt wielkiego pożytku, ponieważ nie bylibyśmy w stanie ich właściwie zrozumieć. Aby mogło się to wydarzyć, umysł powinien być oczyszczony. Głębokich aspektów mahamudry nie powinno się nauczać za wcześnie, ponieważ uczniowie nie byliby w stanie ich docenić – kiedy ktoś czegoś właściwie nie zrozumie i już wiele na ten temat słyszał, może go to znudzić. Może wówczas doświadczyć przeszkód w urzeczywistnieniu celu praktyki. Z tego powodu wielcy mistrzowie, tacy jak Milarepa czy Gampopa, przekazywali nauki mahamudry w bardzo ograniczony sposób.

Mowi się, że nyndro jest głębsze i ważniejsze niż główna medytacja, następujaca po nich. Jest tak dlatego, że stwarza ono warunki do praktyki mahamudry. Wielka Pieczęć pozwala osiagnąć oświecenie w jednym momencie. Jednak, żeby być w stanie to osiagnąć, potrzebujemy odpowiednich warunków. Poprzez praktykę nyndro, zamieniamy się w „wykwalifikowanego praktykujacego”. Nie oznacza to jednak, że gdy je skończymy, jesteśmy całkowicie wykwalifikowani. Oprócz nyndro potrzebne nam jest również solidne zrozumie dharmy – powinniśmy na przykład znać nauki o właściwościach natury buddy. Ten temat wyjaśniony jest w Uttaratantrasiastrze (tyb. Dziu Lama). Inne ważne teksty to: „Różnica pomiędzy świadomością a madrością” (tyb. Namszie Jeszie) i „Ukazując esencję natury umysłu” (tyb. Ningpo Tenpa). „Ningpo Tenpa” jest krótką wersją „Dziu Lama”. Oba teksty zostały napisane przez XVI Karmapę Rangdziung Rigpi Dordże. Ważne jest również poznanie nauk madjamaki, Wielkiej Środkowej Ścieżki. Madjamaka wyjaśnia iluzoryczność samsary oraz to, że umysł buddy jest poza iluzją. Dzięki jej studiowaniu rozumiemy, że uwarunkowana egzystencja i obecny stan naszego umysłu są jedynie złudzeniami. Umysł buddy jest czymś zupełnie innym, poza iluzją. Ale nie jest też różny ani oddzielony od naszego umysłu. Oba są nieoddzielne, są jednością. Madjamaka wyjaśnia dokładnie, w jaki sposób natura umysłu jest dharmakają. Jednak za pomocą tego pogladu nie możemy określić stanu prawdy w jakiś szczególny sposób tak, jak ktoś mógłby wskazać na kwiat i powiedzieć: „To jest biała roża”. To, co możemy zrobić, to pokazać dokładnie naturę iluzji. Dla medytujacego na tej drodze bardzo ważne jest nauczenie się filozoficznego pogladu madjamaki. Poza tym jest coś, co musimy rozpoznać i zrozumieć sami. Tym czymś jest realizacja mahamudry.

Nauki Wielkiej Środkowej Ścieżki wyjaśniają również, że łańcuch przyczyn i skutków będzie kontynuowany tak długo, jak długo umysł pozostanie pod wpływem iluzji. Pozytywne i negatywne działania zawsze prowadzą do odpowiadajacych im rezultatów. Dlatego właśnie medytujacy, ktorzy znają pogląd madjamaki mają szacunek dla prawa karmy. Nawet bodhisattwowie na wysokich poziomach doświadczają rezultatów negatywnych działań podczas fazy pomedytacyjnej. Jednak dzięki wielkiej zasłudze zwykle osiagają dobre i pozytywne rezultaty. Choć czasami mogą się pojawić przeszkody. Madjamaka jest tak ważna, gdyż daje nam podstawowe zrozumienie dharmy. W dzisiejszych czasach niektorzy mistrzowie publikują książki z krótkimi, łatwymi do zrozumienia wyjaśnieniami o pewnych częściach abidharmy, na przykład wyjaśniają różne etapy medytacji szine. Istnieje wiele wyjaśnień dotyczacych tego, w jaki sposób filozoficzny pogląd na różnych poziomach wpływa na różne formy niewiedzy i przeszkadzajace uczucia w umyśle. Podczas praktyki medytacji szine bardzo ważne jest, aby dokładnie znać te instrukcje. Dlaczego? Ponieważ, gdy spoczywamy w głębokiej medytacji, jesteśmy zwykle prowadzeni przez naszą własną wiedzę, a nie przez osobę na zewnątrz. Jeśli mamy solidną wiedzę, nie napotkamy żadnych przeszkód. Bez informacji istnieje ryzyko, że w medytacji zostaniemy sprowadzeni na manowce. Czasami na przykład podażamy za własnymi błędnymi pogladami, ktore uważamy za prawdziwe. Innym razem, możemy nie wiedzieć, jak sobie poradzić z pewnymi intelektualnymi problemami lub nie znać potrzebnego antidotum. Możemy być również podekscytowani różnymi doświadczeniami, ale nie powinniśmy być do nich przywiazani. Potrzebny nam jest dobry nauczyciel medytacji – w przeciwnym razie istnieje niebezpieczeństwo popełnienia błędów. Kiedy praktykujemy nagromadzenie zasługi, potrzebujemy lamy, ktory dokładnie się na tym zna. Nauczyciel nie musi koniecznie znać innych aspektów dharmy, ale powinien być na tyle wykwalifikowany, aby dać nam wskazówki jak zgromadzić zasługę.

Gdy pojawiają się doświadczenia medytacyjne, praktykujacy także potrzebuje odpowiedniego nauczyciela. Jako przykład zawsze lubię opowiadać historię o Gampopie. Pewnego dnia miał problem w medytacji i przestał widzieć. Przyczołgał się do Milarepy i spytał go, co powinien zrobić. Milarepa odpowiedział: „Twój pas medytacyjny jest za ciasny, powinieneś go poluzować”. Jeżeli nauczyciel medytacji nie ma własnych doświadczeń, nie może nas niczego nauczyć. W jakiej książce moglibyśmy przeczytać, że pasek jest za ciasny i musimy go poluzować? Nie ma takich tekstów. Gesze czy khenpo mogą studiować wszystkie buddyjskie dyscypliny nawet przez 25 lat, ale w żadnej książce nie znajdą takiej informacji. Liczba istot jest nieograniczona, dlatego liczba problemów jest nieskończona. Kto mógłby opisać wszystkie osobiste problemy wszystkich istot z przeszłości, teraeniejszości i przyszłości? Dlatego, gdy napotykamy te doświadczenia w medytacji, nasz nauczyciel musi mieć odpowiednie przygotowanie. Innym ważnym punktem jest rozwinięcie oświeconej postawy. Jest ona przyczyną naszego rozwoju z życia na życie. Z tego powodu wszyscy nauczyciele mahajany i wadżrajany radzą nam, żeby skupić się na bodhiczicie, aspekcie współczucia umysłu bodhisattwy.

Obietnica bodhisattwy pomaga nam rozwinąć naszą pozytywną stronę, dzięki czemu możemy być pomocni dla czujacych istot. Powstrzymuje nas od odradzania się w niższych światach, co jest konsekwencją gniewu, zazdrości itd. Nawet gdy takie przeszkadzajace emocje powstają, obietnica bodhisattwy natychmiast je oczyszcza. Dlatego nigdy nie powinniśmy się poddawać w rozwoju bodhiczitty. Zarówno gniew, zazdrość, jak i „ego” zaburzają rozwój oświeconej postawy. To nasi wrogowie. Te trucizny są powodem, dla ktorego istoty są tak agresywne i wszędzie istnieje tak dużo gniewu. Jeżeli z tym gniewem połaczona jest energia, zaczynają one być niebezpieczne dla siebie i stwarzają sobie warunki do odradzania się w niższych światach. Obietnica bodhisattwy jest ochroną przed gorszym odrodzeniem. W praktykach podstawowych nagromadzenie zasługi (na przykład podczas podarowania mandali) jest wzmocnione przez wcześniejsze złożenie obietnicy bodhisattwy, a również przez siłę praktyk oczyszczajacych.

Sanga.

2011-02-13T12:13:00.000+01:00

Relacje i twoje ego.

2010-10-20T00:31:00.002+02:00

Relacje miedzy nami a innymi ludźmi dzielimy na dobre i złe, poprawne i nie poprawne. Kogoś lubimy, kogoś nie lubimy, kogoś nie tolerujemy a wręcz nawet nienawidzimy. Skąd biorą się zależności, że jedni nam pasują a innych unikamy?

Weźmy najpierw pod mikroskop twór jakim jest ego. Ego to to wszystko nad czym "pracujemy" przez całe życie od urodzenia. Jeśli coś nam odpowiada - ktoś nas chwali- czujemy się szczęśliwi. Gdy ktoś nas ocenia negatywnie, robi nam coś złego, nieprzyjemnego - reagujemy gniewem czy złością. Ego rozróżnia sytuacje tylko na dwa sposoby - coś jest dla nas przyjemne a coś nie przyjemne. Po czym sam dobudowuje sobie resztę problemów tworząc emocje, które niestety najczęściej są motywem naszych dalszych działań;. Niezależnie czy działania mają charakter pozytywny czy negatywny i tak wynikają z emocji. Jeśli coś jest dla nas niekorzystne reagujemy gniewem, złością, zazdrością, pychą itp. Takie emocje motywują nas do działań o takim samym zabarwieniu. My cierpimy więc "musimy" odreagować działając najczęściej na niekorzyść innych, co finalnie prowadzi również znów do naszego cierpienia Jeżeli doświadczamy emocji pozytywnych, przebywamy w sprzyjającym nam otoczeniu, spotykamy właściwe osoby czujemy się szczęśliwi i ego jest zaspokojone. Motywy naszych działań bywają pozytywne, bądź motywem naszych dalszych działań bywa duma i pycha bo "musimy" pokazać dookoła jak nam się powodzi i wszystko układa w należyty porządek. Do pozytywnych emocji bardzo szybko się przywiązujemy i chcemy by stan szczęścia nigdy się nie skończył. Wiemy jednak, że jedyną stałą rzeczą na świecie są zmiany. Jednak mimo to chcemy zatrzymać coś co może się skończyć w każdej chwili. Co wtedy? Znów cierpimy. I znów budzą się w nas emocjonalne reakcje, które znów powodują działania krzywdzące wszystkich dookoła i nas samych. I koło emocjonalnych pobudek ego zamyka się za każdym razem na cierpieniu.

Uniknięcie tego typu cierpienia jest domeną a w zasadzie podstawą buddyzmu. Jednak nie trzeba być buddystą by starać się w sposób świadomy ograniczać wpływy ego na nasze życie. By lgnięcie do ego było nieświadome i automatyczne.

Obserwacja własnych reakcji, znajdywanie korzeni własnych działań, rozpoznawanie pobudek i motywacji tych działań to pierwszy krok w rozpoznaniu naszego ego. Uświadomienie sobie jak wiele naszych poczynań, spowodowanych jest zaspokajaniem potrzeb egoistycznych pozwala nam w mniejszy sposób do nich lgnąć. Mniej egoistyczny umysł to umysł jaśniejszy.

Zachęcam do obserwacji swego ego. Spostrzeżenia okazują się być zaskakujące i ciekawe.

„Czy wiesz, że posługując się świadomością rozróżniającą, możesz być w stanie szybko wychwycić prawdę, jaka wyłania się z jakiegoś przekazu – nauk obecnie żyjących lub kiedyś nauczających mistrzów i przekazów duchowych?”

Ścieżka Buddy

2010-10-16T16:45:00.001+02:00

Gdy Budda Siakjamuni dzielił się z innymi swoją wiedzą, gdy podawał szlachetne i głębokie metody, mogące odmienić życie, to nie miał na celu zaimponowania ludziom swą mądrością czy umiejętnością wysławiania się. Odkrywał przed nimi ścieżkę wiodącą do uwolnienia się od wszelkiego cierpienia, a kierowało nim nieograniczone współczucie i troska o dobro i wyzwolenie wszystkich bez wyjątku czujących istot.
Ta miłująca życzliwość, z jaką nauczał Budda, jest niczym miłość matki do swego jedynego dziecka. Dzięki swej nieskończonej mądrości Budda Siakjamuni ujrzał, że chociaż istoty są całkiem zdezorientowane i stale borykają się ze skutkami swego zagubienia, to ich położenie nie jest beznadziejne.

Gdy tylko dostrzegł możliwość poprawienia warunków, w jakich ludzie się znajdują, przepełniło go ogromne współczucie. Byłoby zupełnie inaczej, gdyby się okazało, że sytuacja istot jest beznadziejna, że nie da się nic zrobić. Ale Budda dzięki swemu wglądowi był w stanie zobaczyć, że każda istota ma w sobie taki sam potencjał, by osiągnąć pełne urzeczywistnienie, by zostać oświeconym Buddą. Budda widział, że ten potencjał czujących istot, zwany też naturą Buddy, jest niczym klejnot ukryty przed ludzkim wzrokiem. Niestety nie widzimy go, choć kryje się w każdym z nas. Na skutek swych nawykowych skłonności i pomieszania stale jesteśmy pochłonięci szukaniem powierzchownych przyjemności, bawimy się pozorami szczęścia. Zabiegamy o popularność i sławę, gromadzimy dobra materialne i uważamy to wszystko za źródło szczęścia. Tymczasem Budda zwrócił uwagę na fakt, że aspekty relatywnego świata zjawisk nieustannie podlegają zmianom, są zwodnicze i przemijające. W efekcie, choć udaje nam się przez chwilę dobrze bawić czy trochę rozerwać, stale napotykamy jakieś przeszkody i ograniczenia w tym pościgu za krótkotrwałą przyjemnością. Płynie to stąd, że nie potrafimy ukierunkować wysiłków na rozwikłanie problemu własnego pomieszania i dezorientacji.

Nasze zagubienie w większości bierze się z założenia, że przyczyna wyzwolenia musi leżeć gdzieś lub w czymś na zewnątrz nas samych. Zakładamy, że tylko dzięki zdobyciu tego czy tamtego obiektu, dzięki przebywaniu z tą czy inną osobą, możemy osiągnąć przyczynę szczęścia. Zaabsorbowanie sprawami zewnętrznymi powoduje potężne uczucie zubożenia, jakbyśmy byli pozbawieni najmniejszego choćby przebłysku oświeconej inteligencji. Nasze pomieszanie płynie z niemożności zwrócenia się do wewnątrz i prawdziwego zbadania, jak funkcjonuje umysł. Tylko wtedy, gdy zaczynamy pracować z umysłem, stosując praktykę
medytacji, stajemy się rzeczywiście praktyczni - na tyle, na ile jesteśmy zainteresowani poszukiwaniem oświecenia. To bardzo istotne, byśmy mieli świadomość swego potencjału przebudzenia, byśmy rozumieli
możliwość pracy z sytuacją, w jakiej się znajdujemy, i docenili bogactwo naszych wewnętrznych zasobów. Ważne też, byśmy zrozumiawszy z tego co nieco, rozpoczęli praktykowanie ścieżki. Formalna praktyka medytacyjna ma ogromne znaczenie, bowiem nasz umysł jest nieustannie zajęty niezliczonymi pragnieniami, błędnymi przekonaniami i fiksacjami. Mamy poczucie, że nasza przestrzeń jest zbyt ograniczona. Dzięki medytacji zaczynamy doświadczać uczucia ugruntowania i prostoty. Zaczynamy mieć pewne pojęcie o tym, kim jesteśmy i co właściwie robimy. Podstawowe sprawy, które wcześniej były dla nas źródłem pomieszania, stają się bardziej klarowne i oczywiste. Kiedy praktykujemy, zaczynamy myśleć i analizować jaśniej i
efektywniej. Formalna medytacja staje się skuteczniejsza dzięki przestrzeganiu dyscypliny i należytego postępowania. Właściwa dyscyplina rozumiana jest w tym kontekście jako nieustanne bycie uważnym, natomiast właściwe postępowanie oznacza praktykę szczodrości, czystej motywacji itd. Te dwie rzeczy potrafią znacznie zwiększyć efektywność praktyki medytacyjnej.
Gdy rozważamy nietrwałość zjawisk, musimy spojrzeć prawdzie w oczy i powiedzieć sobie, że w każdej chwili możemy umrzeć. Jeśli miałoby się to zdarzyć właśnie teraz, czy moglibyśmy zabrać ze sobą swój dobytek, dobrą opinię czy przyjaciół? Jakie nie byłyby nasze plany na przyszłość, wszystkie tracą znaczenie w chwili śmierci. Jedyną rzeczą, która naprawdę się liczy, jest to, na ile znamy samych siebie i swe mentalne postawy i czy potrafimy wyplątać się z nawykowych skłonności. Tylko to ma znaczenie.

Niektórzy już praktykują jakieś medytacje. Inni dopiero zaczynają przejawiać otwarte zaciekawienie. To bardzo ekscytujące. To tak, jakby słońce właśnie powoli wyłaniało się spoza chmur. Dzięki szczeremu zainteresowaniu naukami, po raz pierwszy można docenić, jak bogate i zasobne jest życie. To niemal jak przełom historyczny.

na podstawie wykładów J.E. Goszira Gjaltsaba Rinpoczego

Umysł - sprawca wszystkiego.

2010-10-14T22:45:00.001+02:00

Działania umysłu nie mają granic, tworzą one otoczenie życia. Nieczysty umysł otacza się rzeczami nieczystymi, zaś umysł czysty - rzeczami czystymi. Wskutek tego otoczenie podlega jedynie ograniczeniom wynikającym z działań umysłu.

Umysł stwarza swe otoczenie, podobnie jak artysta maluje obraz. Otoczenie tworzone przez czysty umysł jest nieskalane, zaś tworzone przez ludzi splamionych emocjami i egoizmem z nich wynikającym, nie jest czyste.
Jeden obraz może zawierać nieskończoną różnorodność szczegółów. Podobnie umysły ludzi wypełniają środowisko ich życia. Nie ma na tym świecie niczego, co nie byłoby utworzone przez umysł.Tylko czysty i naturalny umysł rozumie doskonale, że wszystko jest wytworem umysłu. Ten więc, kto to pojął może dostrzec prawdziwy stan czystego umysłu.

Umysł, który tworzy swe otoczenie, nigdy nie jest wolny od wspomnień przeszłości, narzekań na teraźniejsze życie oraz lęku przed przyszłością, wynikają bowiem one z niewiedzy i pożądania. To właśnie z powodu ludzkiej niewiedzy i pożądliwości powstaje świat ułudy, zaś rozległy system współdziałających przyczyn i warunków istnieje w umyśle i nigdzie więcej.
Zarówno życie jak i śmierć mają swe źródło w umyśle i istnieją w umyśle. Zatem kiedy przemija umysł, świat życia i śmierci odchodzi razem z nim.
Nieświadome i pogmatwane życie jest skutkiem zagubienia się rozumu w jego świecie ułudy. Gdy dowiadujemy się, że poza umysłem nie ma tego złudnego świata, zdezorientowany rozum odzyskuje jasność a ponieważ przestajemy tworzyć nieczyste otoczenie - osiągamy jasność i naturalność umysłu.

W taki właśnie sposób umysł tworzy świat życia i śmierci, zależny od niego i przez niego kierowany. Umysł jest zawsze panem sytuacji. Ś‘wiat cierpienia powstaje z błądzenia umysłu. Zatem wszystkie rzeczy są przede wszystkim kontrolowane i kierowane przez rozum, są one stworzone przez rozum. Cierpienie towarzyszy człowiekowi, który mówi i działa, mając nieczysty umysł.

Jeśli umysł jest skalany, stopy potykają się na wyboistej i trudnej drodze; niejeden zdarza się upadek i wiele jest cierpienia. Gdy umysł jest czysty - ścieżka jest równa, a podróż spokojna. Ten, kto zaznaje czystości ciała i ducha, kroczy ścieżką, która prowadzi do stanu naturalnego umysłu, zrywa sieć egoizmu, odrzuca nieczyste myśli oraz złe pragnienia. Człowiek, którego umysł jest spokojny, żyje w pokoju i może coraz bardziej doskonalić swój umysł w dzień i w nocy.

Medytacja a rozwój duchowy.

2010-10-05T22:00:00.000+02:00

Praktykowanie medytacji w rozwoju duchowym polega na uzyskaniu większej wolności umysłu i kontroli nad własnym doświadczeniem. Proces ten zaczyna się od medytacji nad obiektem (przedmiotem lub oddechem),czyli zdolności umysłu do spoczywania bez rozproszenia. potrzebujemy czegoś, co zapewni umysłowi nie tylko zdolność do stabilizowania samego siebie, ale również do objęcia swoją wolnością każdego aspektu naszego doświadczenia. potrzebujemy techniki, która pozwoli zrealizować to bardzo szybko i skutecznie, ponieważ, choć być może mamy motywację do medytacji, nie mamy wiele czasu na nią.

Technika:

Medytacja świetlistej kuli, która usytuowana jest na wysokości naszego serca.

Przyjmujemy, ze jesteśmy zwróceni twarzą na wschód, bez względu na prawdziwe nasze położenie. Medytujemy, że jasna, przenikająca kula światła znajduje się w dużej odległości przed nami - setki, tysiące kilometrów na wschód od nas. Staramy się spocząć w doświadczeniu tej świetlistej kuli. gdyby umysł był stały nie mógłby pokonać tej odległości w wizualizacji, jednak tak nie jest. Może objąć wszystko, gdziekolwiek się znajduje.

Następnie koncentrujemy uwagę na zachodzie, czyli za nami i wizualizujemy, że kolejna świetlista kula znajduje się setki, tysiące kilometrów od nas. Pozwalamy umysłowi spocząć w jej doświadczeniu.

Potem skupiamy się na południu, czyli po naszej prawej stronie i znów medytujemy,że setki, tysiące kilometrów od nas znajduje się kula białego światła i spoczywamy w jej doświadczeniu.

Takie samo skupienie przenosimy na północ, czyli po naszej lewej stronie wyobrażając sobie świetlista kulę tysiące kilometrów od nas i spoczywamy bez rozproszenia w tym doświadczeniu.

Następnie wyobrażamy sobie wszystkie cztery kule we wszystkich czterech kierunkach równocześnie, razem z pierwsza świetlistą kulą w sercu i spoczywamy w tym doświadczeniu.

To, że umysł może spoczywać na wybranym doświadczeniu, podważa nasze naiwne założenie, że mieści się on w naszym ciele jako coś fizycznego, stałego i nieruchomego. W rzeczywistości odkrywamy, że natura umysłu nie ma nic wspólnego z ciałem. Pusty, świetlisty i nieograniczony stan świadomości, natura samego umysłu, może wyrażać się w jakikolwiek sposób, nie tylko w czterech kierunkach oraz centralnym punkcie zarazem. Moglibyśmy medytować, skupiając się nawet na setce czy milionie kierunków jednocześnie. Nasze przywiązanie do "ja" poważnie ogranicza zdolność umysłu do wyrażania siebie. Jest jak bardzo ciasna obręcz wokół niego. Postawa, którą staramy się przyjąć, nie stanowi żadnego zagrożenia i nie wyrządza krzywdy umysłowi, ale stopniowo rozluźnia tę obręcz, przez co umysł może się swobodnie wyrażać. Skupiając się na różnych punktach, pozwalamy sobie na pewna otwartość. Praktyka tej medytacji przynosi większą wolność i kontrolę umysłu, nieuchronnie prowadzi nas do znacznego wglądu w rzeczywistość taką jaką ona jest.

Skłonności

2010-10-02T01:59:00.001+02:00

Nasze skłonności do czegokolwiek... Skąd się biorą, po co są, dlaczego czasem tak trudno je zmienić?

Odpowiedzi w tym poście zahaczają o tradycje wierzeń buddyjskich. Coraz bardziej badane i potwierdzane przez naukowców dają większy wgląd w naturę ludzką.

Uderzają nas u dzieci różnice zarówno umysłowe, jak moralne. Nawet w jednej rodzinie, a niekiedy u bliźniąt; które rozwijały się wszak i przed urodzeniem w identycznych warunkach i podlegały jednakowym wpływom.

Jedno dziecko instynktownie zwraca się ku sztuce i spędza czas z największą przyjemnością, nad rysunkami i obrazkami i samo wciąż kreśli i maluje; inne natomiast lubuje się w narzędziach, majstruje koło jakichś wież i gmachów, a gdy trochę podrośnie przepada za wszelkiego rodzaju warsztatami, lubi maszyny, bada ich budowę itp. Inne wcześnie zdradza spryt kombinatorski, zaniedbuje naukę, jest złym uczniem w szkole, gdyż wciąż zaprzątają jego uwagę i zajmują czas różne wymiany, handle, sprzedawanie i nabywanie od kolegów rozmaitych przedmiotów. A jeszcze inne pochłania książki, marzy, żyje więcej w świecie wyobraźni niż w tym, który je otacza.

Obserwowanie tych różnorodnych, tak odmiennych, a wyraźnie zaznaczających się typów już we wczesnym dzieciństwie, może nieraz wprawić w głębokie zakłopotanie wyznawców dziedziczności; gdyż często można zauważyć u dzieci wiele cech nieobecnych zarówno u rodziców, jak i u dalszej rodziny. Przy tym te wrodzone skłonności zdradzają się wcześnie, nie rzadko wśród najmniej sprzyjających warunków i jakby na przekór otoczeniu.

Czy te wrodzone cechy dziecka nie wykazują jasno zasadniczych linii jego rozwoju w poprzednich wcieleniach i czy nie są same przez się syntetyczną pamięcią przeszłości?

Czy nie jest logicznym w takich razach przypuszczenie, że dusza o talencie muzycznym po paru poprzednich inkarnacjach, w których uprawiała muzykę, będzie jako dziecko zdradzała niezwykłe zdolności i zamiłowanie do muzyki? Że urodzi się w rodzinie muzykalnej, aby mogła otrzymać odpowiednie wykształcenie, odziedziczyć świetny słuch oraz subtelny i wrażliwy system nerwowy, rozwijany specjalnie w tym kierunku przez kilka pokoleń? Równie logiczne jest przypuszczenie, że jeśli muzyka nie pociągała danej indywidualności w poprzednich wcieleniach, najusilniejsza nauka i najcierpliwsze ćwiczenia nie zdołają obudzić do niej zamiłowania w obecnym życiu. Sądzę że nauczycielom muzyki przypuszczenie to trafi do przekonania, bo aż nazbyt często oczekuje się od nich cudownego przekształcenia przeciętnych i tępych uczniów w artystów.

Zdolność przyjmowania nowych idei.

Jakieś nowe pojęcie, nową prawdę, przedstawia się dwu słuchaczom o jednakowym wykształceniu i widnokręgu umysłowym. Jeden chwyta w lot jej znaczenie, a drugi pomimo wysiłku i dobrej woli nie może jej ogarnąć. A gdy po pewnym czasie poruszymy wobec tych ludzi jakieś inne pojęcie, zobaczymy, że role się odwróciły. Pierwszy przyjmuje to obojętnie, drugi jest porwany zapałem. Czy istnieje bardziej logiczne wytłumaczenie tego zjawiska aniżeli przypuszczenie, że natychmiastowe, żywe odczucie jakiejś prawdy jest skutkiem przypomnienia życia, gdy była nam znana, a może nawet bliska sercu? Wiele przemawia za tym, że prawdy, która by dla nas była zupełnie nową, nie moglibyśmy przyjąć zupełnie od razu. Musimy nieraz poświęcić wiele trudu i czasu, zanim nowe pojęcie utoruje sobie niejako drogę do naszego umysłu, zanim zdołamy je ogarnąć. Szybkość zrozumienia i oddźwięku polega na przypomnieniu sobie czegoś, co dobrze znaliśmy w poprzednich wcieleniach.

Zdolność uogólniania na podstawie jednej obserwacji.

Są ludzie o naturze wrażliwej i intuicyjnej, którzy umieją dojrzeć i sformułować jakieś prawo powszechne na podstawie jednej obserwacji, jednorazowego zapoznania się z pewnym zjawiskiem. Nieraz jedno spostrzeżenie, na które ogół nie reaguje, u wyjątkowych ludzi porusza jakby nagromadzone pokłady dawnych doświadczeń i prowadzi do syntetycznego wniosku, a nieraz dojrzałego sądu o całym zespole zjawisk, czyli do sformułowania powszechnego, acz dotychczas nieuchwytnego prawa.

Dlaczego niektórzy ludzie posiadają tak szczególny dar? Skąd np. młoda kobieta, wychowana z dala od brudu i nędzy życia, w wysokiej kulturze i czystym otoczeniu, potrafi do głębi rozumieć tragedie swych sióstr z nizin społecznych, prostytutek, tą całą mroczną i straszną stronę życia, z którą osobiście nigdy się nie zetknęła? Skąd się w niej jawi ta przenikliwa, rozumiejąca mądrość i żywe odczucie? Skąd ma tak wszechstronną i głęboką znajomość dobra i zła, niebezpieczeństw i słabości ludzkiej natury? Zwiemy to nieraz intuicją, lecz czymże jest intuicja, jeśli nie głosem przeszłych doświadczeń?

Głębokie, wszechogarniające współczucie i rozumienie, które budzą się w sercach pewnych ludzi pod wpływem jakiegoś nagłego ciosu czy osobistego bólu, tak, iż odtąd niczyje cierpienie czy poniewierka nie mogą im już być obojętne, nie jest również niczym innym, jak nagłym obudzeniem się dawno nagromadzonych wspomnień z własnej przeszłości.

Zdolność rozumienia przeżyć, niedoświadczonych osobiście.

Zastanawiającą jest również zdolność wielu mówców lub powieściopisarzy, którzy odczuwają i rozumieją przeżycia i stany psychiczne, którzy sami w tym życiu nigdy nie doznali. Wielu dramaturgów potrafiło odtworzyć z wielką siła i prawdą wielorakie, skrajnie różne charaktery. Czy nie wypada uznać za prawdopodobne, że niezwykła zdolność wnikania i rozumienia najbardziej złożonych tajników natury ludzkiej, została zdobyta niegdyś przez własne doświadczenia, że jest wyrazem wiedzy duszy, która budzi się w autorze i umożliwia mu najgłębsze wczucia się, dzięki tej sumarycznej pamięci.

Aspiracje przewyższające zdolności.

Nieraz widzimy ludzi, których pragnienia i dążności przewyższają znacznie ich umiejętności i zdolność realizacyjną. Pomimo największych wysiłków nie udaje się im osiągnąć celu i raz po raz ponoszą klęski; myśli ich i marzenia przewyższają zdolności mózgu, tęsknoty wznoszą się ponad możliwości wykonawcze. Gdybyśmy chcieli w tym wypadku tłumaczyć sprawę dziedzicznością, nie byłoby to przekonywujące, albowiem umysłowość w której rodzą się aspiracje, będąca wytworem mózgu, nie mogłaby przewyższać jego dziedzicznych kwalifikacji. Można to raczej rozumieć w świetle nauki o reinkarnacji, gdyż aspiracje i tęsknoty mogą być rezultatem przeszłych osiągnięć, to jest dorobku dawnych wcieleń, a spełnienie ich w tym życiu staje się trudne wskutek ograniczeń, które niegdyś sami stworzyli,śmy nie korzystając ze sposobności, zaniedbując lub przeoczając odpowiednią chwilę, dzięki np. niedbalstwu lub lenistwu. Trzeba więc zrozumieć, że wszelkie, uzdolnienia powinny być czynnie ćwiczone i wyrażane choćby z wysiłkiem, aby nie uległy atrofii.

Jeśli podczas jednego istnienia na ziemi opuszczamy i nie wykorzystujemy sposobności, by rozwijać swe uzdolniania, to w następnym napotykamy na przeszkody fizyczne, jeszcze bardziej utrudniające wyrażanie tych zdolności.

Nagła przyjaźń i miłość.

Ciekawym, dość często spotykanym przykładem pamięci dawnych istnień i przeżyć są nagłe, od pierwszego wejrzenia zapalające się uczucia. Dwoje ludzi spotyka się po raz pierwszy i w tej jednej chwili pociąga ich ku sobie nieprzeparta moc budzi się w nich uczucie miłości tak silne, że nie mogą mu się oprzeć, a trwa lata całe, nieraz do końca życia. Nie jest to kwestią powinowactwa czy też dopełniania się natur, mogą one być zupełnie odrębne i w niczym zewnętrznym do siebie nie podobne. Teoria reinkarnacji mówi: znali się oni przed wiekami, łączyła ich już wówczas więź wielkiego uczucia, a spotykając się w tym życiu „poznają się” od pierwszego wejrzenia. Wzajemne zaufanie, rozumienie się, miłość, gotowość poświęcenia wszystkiego, to jeno dalszy ciąg dawniejszego współżycia w rodzinie czy przyjaźni. Miłość rozwija się, rośnie, potężnieje, staje się coraz głębsza i bogatsza poprzez wiele żywotów.

Ludzi, których kiedykolwiek łączyła prawdziwa miłość nic nie może rozdzielić. Spotykają się oni wciąż w różnych wcieleniach, a związek ich ciągle się wzbogaca i urasta w wielkość. Za każdym nowym żywotem, gdy spotykają się po raz pierwszy, płomień miłości ukryty w duszach wybucha znów, tylko pozornie niespodziewanie, a właściwie w prostej i nieprzerwanej ciągłości. Spotkanie takiego prawdziwego związku miłości jest jednym z najpiękniejszych zjawisk życia, jest najgłębszym szczęściem, które jego zmaganie czyni lekkim i radosnym.

Możliwość badania przeszłych wcieleń.

Na pewnym wysokim stopniu rozwoju, po długim urabianiu i ćwiczeniu władz zarówno fizycznych, jak i moralnych i umysłowych, istnieje możliwość obudzenia w sobie specjalnych zdolności, które nam umożliwiają bezpośrednie badanie i to w najdrobniejszych szczegółach, minionych inkarnacji, czy to własnych, czy innych ludzi.

Uważność.

2010-09-28T08:30:00.000+02:00

Uważność jest właściwością umysłu, która pozwala zauważać to, co się wydarza dokładnie w taki sposób, w jaki się to wydarza bez nadawania znaczeń, oceniania i tworzenia poglądów. Jest to zdolność do obserwacji bez krytycyzmu bez osądzania czy potępiania, ale też bez wpadania w zachwyt. Uważność jest niczym czyste, idealne zwierciadło, które odbija rzeczywistość bez żadnych zniekształceń.
Uważność pozwala widzieć wszystko jasno i wyraźnie, nic nam nie umyka nic nie jest zafałszowane, widzimy i przeżywamy prawdziwy świat i prawdziwego siebie.

Dzięki tej zdolności możemy kontrolować swoje zachowanie i świadomie rozwijać moralność. Widzimy rzeczy, takie, jakie są, a iluzje ego przestają wpływać na naszą świadomość, umysł się oczyszcza i wreszcie zaczynamy zauważać tego, który wszystko przeżywa poza samymi przeżyciami. Zauważamy sam umysł - naszą prawdziwą naturę.
Trenować uważność możemy zawsze i wszędzie - w pracy, szkole, idąc, jadąc samochodem itd. Nie koliduje to z żadnymi czynnościami a co więcej wspomaga i zwiększa efektywność wszelkich działań.
Więcej zapamiętujemy z wykładów, nie tracimy nigdy czasu na poszukiwanie „złośliwych martwych przedmiotów”, nasza praca staje się dokładna i bezpieczna. To wszystko ułatwia życie tu i teraz, pokazuje że nauki buddyjskie służą nie tylko rozwojowi duchowemu, ale są praktyczne w codziennych zmaganiach z materią.
Oczywiście utrzymywanie uwagi zawsze i wszędzie jest bardzo trudne, dlatego następnym integralnym elementem drogi jest medytacja, która uspokaja i usuwa rozproszenie, dzięki czemu jesteśmy w stanie skoncentrować się na uważnym życiu.

Medytacja kiedyś i dziś

2010-09-22T10:54:00.000+02:00

więcej filmów

Taka karma? o prawie przyczyny i skutku...

2010-09-21T16:42:00.000+02:00

Każde działanie wytwarza wiązkę energii, która powraca do nas w podobnej formie... co posiejemy to zbierzemy. Swami Wiwekanada

Karma jest zarówno działaniem, jak i konsekwencją działania; to przyczyna i skutek jednoczenie. Każde działanie wytwarza wiązkę energii, która powraca do nas w podobnej formie. Prawo karmy jest proste. Jeżeli chcemy stworzyć szczęście w życiu, musimy nauczyć się zasiewać ziarna szczęścia. Dlatego karma zakłada świadome dokonywanie wyboru.

Wszyscy dokonujemy nieskończonej liczy wyborów. W każdym momencie naszego życia jesteśmy w polu wszelkich możliwości, gdzie mamy do nich nieograniczony dostęp. Niektóre z tych wyborów czynione są świadomie inne nieświadomie. Aby zrozumieć i optymalnie wykorzystać "prawo karmy", trzeba stać się jak najbardziej świadomym decyzji, których dokonujemy w każdej chwili.

Czy nam się to podoba, czy nie, wszystko, co dzieje się teraz, jest rezultatem decyzji, które podjęliśmy w przeszłości. Na nieszczęście wiele decyzji podejmujemy nieświadomie. Dlatego nie sądzimy nawet, że mamy wybór - a przecież tak jest.

Większość z nas daje się. powodować odruchom warunkowym, które są stale wywoływane przez ludzi i okoliczności i tworzą nasze przewidywalne zachowania. Przykład psa: jeżeli psu dajemy pożywienie a on za każdym razem pociąga za dzwonek to wkrótce pies zaczyna się ślinić na sam dźwięk dzwonka, ponieważ kojarzy jedno z drugim.

Warunki, w których obcujemy powodują, że reagujemy na bodźce środowiskowe (zdarzenia, okoliczności) w sposób automatyczny i zapominamy, że nasze reakcje w każdym momencie nadal należą do nas.

Jeżeli przyjrzysz się z boku swoim wyborom w chwili ich dokonania, to już w samym tym akcie przenosisz cały proces z nieświadomości w sferę świadomości. Podejmując świadome decyzje, zyskujesz wielką moc.

Zanim dokonasz wyboru przed jakąkolwiek decyzją zadaj sobie pytanie: jakie będą konsekwencje? czy wybór, którego teraz dokonuję przyniesie szczęście mnie i innym z mojego otoczenia? Jedyną słuszną decyzję natychmiast podsuwa Twoje serce. Kiedy dokonasz trafnego wyboru i posłuchasz serca rezultatem będzie taki sposób zachowania, który zwany jest spontanicznie właściwym działaniem.Spontaniczne właściwe działanie to działanie we właściwym momencie. To działanie korzystne dla Ciebie i dla wszystkich, którzy znajdą się pod jego wpływem.

Skąd masz wiedzieć, że postępujesz właściwie?

Istnieje prosty mechanizm związany z doznaniami organizmu. Ciało doświadcza uczuć dwojakiego rodzaju: komfortu lub dyskomfortu. Kiedy świadomie podejmujesz decyzję, zwróć uwagę na swoje ciało i zapytaj je: jeśli postanowię w ten sposób, co się wtedy stanie? Jeśli ciało zasygnalizuje Ci dobre samopoczucie to będzie to właściwy wybór. Jeżeli wyśle sygnał, że coś mu dolega, decyzja jest niewłaściwa.

Serce kieruje się intuicją. Jest całością i transferuje informacje z całej sytuacji i wszystkich powiązań. Nie przyjmuje postawy współzawodnictwa. czasami może wydawać się nieracjonalne, a jednak posiada umiejętność kalkulowania, znacznie dokładniejszego i bardziej precyzyjnego niż racjonalna myśl.

Im lepiej uzmysłowisz sobie uwarunkowania swoich decyzji, tym bardziej będą to decyzje spontanicznie właściwe - zarówno dla Ciebie, jak i dla osób z Twojego otoczenia.

Jak przeszła karma wpływa na Ciebie teraz i co możesz z tym zrobić?

W naszym świecie istnieje doskonały system rozliczeniowy i wszystko jest nieprzerwaną wymianą energii, wysyłanej i powracającej. Żaden dług we wszechświecie nie zostaje niespłacony.

Niektórzy próbują spłacić karmiczne długi - najczęściej nieświadomie, co związane jest niejednokrotnie z wielkim cierpieniem.

Innym sposobem jest przemiana karmy w bardziej pożądane doświadczenie. To bardzo ciekawy proces, w którym pytasz samego siebie: czego mogę nauczyć się z tego, co mnie spotkało? dlaczego to mi się przytrafia i co świat chce mi przez to przekazać? jak mogę spożytkować to doświadczenie dla dobra swojego i innych?

To pozwala zmienić karmę, nadając jej nowy wyraz. Dostajesz odpowiedzi które łączysz z celami Twojego życia.

Trzecim sposobem radzenia sobie z przeszłą karmą jest jej przekroczenie. Przekroczyć karmę tzn. uniezależnić się od niej. Metodą przekroczenia karmy jest ciągłe wchodzenie w lukę między myślami, doświadczenie Jaźni, Ducha. To coś jak pranie brudnej tkaniny w strumieniu czystej wody. Po każdym prani znika kilka plam i za każdym razem staje się czystsza. Wypłukujesz karmiczne zabrudzenia za każdym razem ilekroć doświadczasz Jaźni. Dokonujesz tego za pośrednictwem medytacji.

Wszystkie działania w życiu są zdarzeniami karmicznymi. Program naszej duszy zawiera karmę, pamięć i pragnienie ( pragnienie rodzi działanie, działanie rodzi pragnienie). Dusza jest ośrodkiem świadomości mieszczącym w sobie ziarna karmy, pamięć i działanie.

Uświadamiając sobie istnienie karmy, staniesz się twórca rzeczywistości. Dzięki podejmowaniu świadomych decyzji wspierasz rozwój ewolucji w sobie samym i w osobach z Twojego kręgu. Nic więcej nie musisz robić.

Potęga spokoju.

2010-09-19T21:22:00.001+02:00

Spokój umysłu to jeden z pięknych klejnotów mądrości. Stanowi wynik długiego i cierpliwego wysiłku panowania nad sobą. Jego obecność wskazuje na dojrzałe doświadczenie oraz na ponadprzeciętną wiedzę o prawach i działaniu procesu myślenia.

Człowiek uspokaja się do takiego stopnia, w jakim postrzega samego siebie jako istotę wyrosłą z myśli. Wiedza taka wymaga zrozumienia również natury innych istot jako wytworów oddziaływania myśli. Gdy ktoś zaczyna prawdziwie rozumieć i widzi coraz wyraźniej wewnętrzne relacje, jakie zachodzą między rzeczami poprzez działanie przyczyny i skutku, przestaje wpadać w panikę, wściekać się, martwić i smucić. Zachowuje opanowanie, zdecydowanie, spokój. Spokojny człowiek, nauczywszy się, jak sobą rządzić, wie, jak przystosować się do innych. A oni – w zamian - bardzo szanują jego duchową siłę. Czują, że mogą się od niego uczyć i na nim polegać. Im bardziej ktoś jest spokojny, tym większy odnosi sukces, wywiera poważniejszy wpływ i ma większą moc czynienia dobra. Nawet zwykły handlarz zauważy wzrost dochodów, gdy stanie się bardziej opanowany i spokojny, ponieważ ludzie zawsze wolą załatwiać sprawy z kimś, kto zachowuje się godziwie.
Silny, spokojny człowiek jest zawsze kochany i szanowany. Jest on jak drzewo, użyczające cienia na wyschniętym polu, lub skała, dająca schronienie przed burzą. Któż nie kocha spokojnego serca, łagodnego i zrównoważonego życia? Nie ma znaczenia, czy pada deszcz, czy świeci słońce ani jakie zmiany przydarzają się ludziom, którzy posiadają takie błogosławieństwa, ponieważ zawsze zachowują oni spokój i opanowanie. Owa piękna cecha charakteru nazywamy spokojem.. Jest ona rozkwitem życia, owocowaniem duszy. Jest tak cenna jak mądrość - bardziej pożądana od szczerego złota. Jakże niewiele znaczy pogoń za pieniądzem w porównaniu ze spokojnym życiem! Życiem zanurzonym w oceanie prawdy, płynącym poniżej wzburzonych fal, poza zasięgiem burz, w wiecznym spokoju!

Ilu znamy ludzi, którzy napełniają swoje życie goryczą, którzy wybuchami gniewu obracają w ruinę wszystko co dobre i piękne, zaburzają równowagę swojego charakteru i psują sobie krew! Można zapytać, czy nie dotyczy to większości osób, które rujnują swoje życie i psują własne szczęście brakiem samokontroli. Jakże niewielu spotykamy ludzi zrównoważonych, posiadających tę piękną cechę, typową dla w pełni ukształtowanego charakteru. Tak - ludzkość zalana jest niekontrolowanymi namiętnościami, burzy się nieokiełznanym smutkiem, szarpie nią niepokój i zwątpienie. Tylko człowiek mądry - taki, którego myśli są kontrolowane i czyste - ujarzmia porywy i burze duszy.

W rdzeniu waszej duszy spoczywa śpiący Pan i Władca. Obudź go. Samokontrola jest siłą. Właściwa myśl jest mistrzostwem. Opanowanie jest mocą. Powiedz sercu: „Spokój. Wycisz się".

Poznaj anatomię podświadomości, aby zacząć modyfikować to, JAK myślisz i O CZYM myślisz, bezpośrednio wpływając na to, KIM jesteś i co OSIĄGNIESZ...

Czy wiesz co teraz czujesz?

2010-09-17T15:21:00.000+02:00

Czy możesz nazwać to, co czujesz w tej chwili, gdy czytasz to pytanie? To nie musi być nic szczególnego, ale czy masz tego świadomość? Jeśli tak, to jesteś na dobrej drodze do szczęśliwego życia. Czemu? Czy to nie kolejne pocieszenie i utopijna obietnica .

Jeśli na poważnie bierzesz swoje życie i świadom jesteś jego przemijalności, to na pewno nie odmówisz sobie zrobienia tego, o czym piszę. Uczucia targają ludźmi z każdym dniem i rokiem coraz bardziej. Jak męczące bywają zmiany nastrojów, wiedzą chyba najlepiej kobiety, które wiele razy w roku przeżywają ich reakcję na zmiany w organizmie.

Czy możesz sobie powiedzieć: czuję się dobrze, czuję się bogaty, czuję się jak człowiek, który właśnie spłacił swojej wszystkie kredyty i długi? Możesz, tylko co to zmieni, skoro dalej to, co jest, będzie Twoją rzeczywistością. I można tak żyć z dnia na dzień, martwiąc się, narzekając na los, ludzi, państwo, na całe to niewdzięczne życie.

Możesz, tylko pytam: po co samemu wiązać sobie sznur i z każdym dniem coraz bardziej go zaciskać?

Bardzo podoba mi się "fizyczne" uświadomienie sobie, co robimy w chwili gdy poddajemy się zniechęceniu i zanurzamy w rzece narzekań. Za każdym razem, gdy zdarzy Ci się na coś narzekać, przejedź wskazującym palcem swojej dłoni po szyi w geście podcinania gardła. To gest bardzo konkretny i oddający ukytą rzeczywistość, którą stwarzają słowa narzekań. Kiedy narzekasz, podcinasz sobie gardło. Powoli uśmiercasz się, nie robiąc nic, by zmienić to, co Ci się w Twoim życiu nie podoba.

Przypomnij sobie, na co ostatnio narzekałeś i...przejedź palcem po swojej szyi. Jak się czujesz? Przyjemnie? Wątpię.

Do czego zmierzam? Chcę Ci pokazać, jak bardzo ważne jest to co mówimy, a jeszcze ważniejsze to, co myślimy i czujemy.

Wiem, że jest mnóstwo książek, filmów, prezentacji i szkoleń na ten temat, ale może nigdy ich nie obejrzysz ani nie będziesz w nich uczestniczyć.

Może nie znajdziesz czasu by przeczytać prawie 300 stron Boskiej Matrycy Gregga Bradena nauczyć się tak kierować swoimi uczuciami, by w końcu Twoje modlitwy i pragnienia zaczęły się spełniać?

Wszystko w życiu wymaga zaangażowania. Jesli budzisz się rano i dopadają Cię czarne, to jak myślisz, jaki będzie Twój dzień? Jak dużo dobrych pomysłów przyjdzie Ci do głowy, jeśli od rana skupisz się na problemach, narzekając, że snów ciężki dzień przed Tobą i tak jak wczoraj nic Ci się dobrego nie przytrafi, znów nie znajdziesz pracy, nie spotkasz nikogo, by z nim dzielić życie, znów nie znajdziesz lepszego mieszkania, bo przecież i tak już wszystkie są wynajęte.

Czuj to, co chcesz czuć. Choćby to miało wyglądać groteskowo. Ale najpierw pomyśl, czy nie bardziej groteskowo wyglądasz czując się źle, przybierając negatywne i depresyjne nastawienie. Czy nie strzelasz sobie samobója tuż po gwizdku na rozpoczęcie kolejnego meczu Twojego życia? Strzelasz i to nie jednego.

To, co piszę, to nie teoria. Robię porządek ze swoimi uczuciami każdego dnia od samego rana. Albo powtarzam to, co chce usłyszeć i jak się czuć, albo śpiewam kawałek piosenki, która ma dopingujący i motywujący tekst. Uśmiecham się przez chwilę jak głupi do sera, przypominam sobie miłe chwile, które pomogą mi rozbudzić w sobie dobre uczucia.

Po co to wszystko? By mieć więcej sił i pomysłów na wyjście z trudnej sytuacji w jakiej jestem. Z narzekania nigdy nic nie było dobrego. Otaczam się więc myślami, wyobrażeniami i odczuciami stanu, który chciałbym przeżywać, budząc się każdego dnia ze świadomością, że nic nikomu nie jestem już winien i móc przewrócić się na drugi bok, dając sobie jeszcze kilka minut nic nie robienia w łóżku.

Czego bardzo teraz pragniesz? Jakie marzenie wciąż jest niespełnione? Wejdź w to myślami, zobacz siebie, stań się tym człowiekiem i pomyśl, jak możesz się czuć? Poczuj się tak. Na tyle jak umiesz. Rób to każdego dnia w każdej chwili. Pokaż światu że tak właśnie chcesz żyć, pokaż sobie, że można i zabierz się za szukanie sposobu spełnienia się tego pragnienia.

To może będzie kolejny artykuł o możliwości zmiany życia. Możesz go przeczytać i... dalej podcinać sobie gardło.

Ale może też być zupełnie inaczej. To jednak zależy tylko i wyłącznie od Ciebie. Tylko od Ciebie.

Wymówki

2010-09-17T10:13:00.001+02:00

Jest kilka najbardziej na świecie znanych i stosowanych wymówek.

Mistrzowskie wymówki:

Nie mam czasu. Gdybym tylko miała pieniądze (może być – ale na to trzeba mieć pieniądze).

No tak, ale nie wszystko zależy od nas.

Każda z nich jest dobra i magiczna. Najlepsza jest jednak – No tak, ale nie wszystko zależy od nas.
Stosowana zawsze pozwoli skasować wszystko w naszym i cudzym życiu. Wielbiciele tej magicznej wymówki stosują ją w wyrafinowany sposób. Po tej wymówce padają natychmiast pytania mające udowodnić tezę, że wszystko z góry jest zaplanowane i niemożliwe do zmiany.

Rozmowa z taką osobą może wyglądać w ten sposób:

- Każdy z nas może zmienić swoje życie.
- No tak, ale nie wszystko zależy od nas. Co powiesz o ludziach cierpiących głód? Jak Oni mają to zmienić skoro są chorzy, często są inwalidami? Co powiesz o kimś kto stracił dzieci. Jaki wpływ na to co kogoś spotkało ma osoba, która rodzi się bardzo chora? Jak mogą zmienić swoje życie ludzie bez pracy i dachu nad głową?
- Tak to ciężka sytuacja jednak wiele osób podejmuje skuteczne działania poprawienia swojego życia, losu.
- No tak, ale nie wszystko zależy od nas. Wiesz ile kosztuje opieka nad nieuleczalnie chorymi? Wiesz ile osób umiera każdego dnia? ….

Wchodzenie w wymianę zdań z wielbicielami zaklęcia i wymówki “No tak, ale nie wszystko zależy od nas” jest stratą czasu.
Ludzie Ci są szczęśliwi ze swoim przekonaniem, że właściwie nic nie da się zrobić.
Wiadomo, że na przykłady udowadniające ich wiarę i przekonania przywołają tylko ekstremalne i drastyczne przypadki dotyczące: katastrof, dramatów życiowych, utraty zdrowia, przemocy w rodzinie, wyzysku i tragedii na świecie.

Wiem, że nie na wszystko mam wpływ. Niektórych rzeczy nie można zmienić chociażby dlatego, że już się zdarzyły. Można jednak mieć wpływ jak reagujemy na to co nas spotyka.

Z całą pewnością mam wpływ na to jak widzę i postrzegam świat. Mam wpływ na to kim jestem. Mam wpływ na podejmowane działania i decyzje w życiu. Ode mnie zależy wybór partnera życiowego, to gdzie i jak mieszkam. To ja decyduję gdzie i na jakim stanowisku pracuję. Ode mnie zależy z kim się przyjaźnię. Ja wybieram czy kupię książki czy butelkę alkoholu. To czy czuję się dobrze z życiem jakie mam czy też szukam złych rzeczy zależy ode mnie i tylko ode mnie.

Co można zrobić w życiu i jakie bariery zdrowotne, społeczne są do pokonania pokazują ludzie bardzo dotknięci przez życie, los, schorowani, biedni. Dają fantastyczne i niesamowite przykłady jak można zmienić życie pokonując ograniczenia fizyczne, finansowe. Wystarczy się wyczulić na pozytywne przykłady aby zrozumieć jak wiele zależy od człowieka i jego determinacji. Osoby, które odbudowują swoje domy, wygrywają walki z nieuleczalnymi chorobami, bez rąk, nóg. Matki odchodzące z dziećmi z domu gdzie była przemoc i nałogi. Ludzie zmieniający miejsce zamieszkania w poszukiwaniu pracy, wykształcenia, lepszych warunków dla siebie, rodziny. Kobiety zajmujące najwyższe stanowiska w krajach gdzie nawet przepisy prawa traktują kobiety jako mniej wartościowego obywatela. Osoby starsze uczące się języków, obsługi komputera. Biedacy zdobywający fortuny. Ach przykładów są miliony.

Narzekamy na nasze drogi, ile w nich dziur, kiepski asfalt. Co mogą powiedzieć osoby chodzące o kulach, poruszające się na wózkach? Mogą poddać się albo sprawdzić co zależy od nich, jak zmienić swój świat. Żyć normalnie i każdego dnia pokonywać niewidzialne dla zdrowych bariery.

No tak, ale nie wszystko zależy od nas. Tym zdaniem można udowodnić wszystko. Jeżeli nawet podam przykłady osób, które pokonały choroby, inwalidztwo, brak wykształcenia, upokorzenia to zawsze, ale to zawsze można powiedzieć, że to wyjątki. Przecież, nie wszystko zależy od nas.

Mój podziw dla bohaterów naszych czasów pokonujących bariery, jest tym większy. Bo skoro na starcie mieli trudniej to przecież jest to przykład na to, że prawie wszystko zależy od nas. Od nas zależy czy chcemy coś zrobić, podjąć działania czy mamy gotową odpowiedź: “No tak, ale nie wszystko zależy od nas”.

- Podziwiam każdą osobę, która nie uwierzyła, że nie wszystko zależy od niej.

- Jeżeli jako człowiek uważam, że WSZYSTKO zależy ode mnie to co mogę osiągnąć?

- Jeżeli jako człowiek uważam, że NIE (nic) WSZYSTKO zależy ode mnie to co mogę osiągnąć?

- Kiedy mam szansę na odniesienie osobistego sukcesu?

- Kiedy mówię sobie i innym, że chcę być odpowiedzialna za swoje życie?

- Kiedy mówię, że wiem dokąd zmierzam?

Co daje postawa: tak, ale …..?

Czy warto coś w życiu robić skoro nie wszystko zależy ode mnie?

Nie chcę nikomu udowadniać, że możemy w życiu na wszystko mieć 100 % wpływu. Jednak przyjęcie postawy, że właściwie niewiele zależy od nas jest zwykłą wymówką.

Zanim zaczniemy już wiemy, że nie warto szukać pracy, bo można ją dostać tylko po znajomości, a my ich nie mamy.
Z szefem nie ma o czym rozmawiać, bo i tak nie mamy wpływu na jego decyzje.
Za oknem jakaś tam pogoda i jaki niby na to mamy wpływ? W innym kraju to ludzie mają godne życie, ale przecież nie wyjedziemy bo i tak w naszym przypadku nic by to nie dało. Wiadomo, że nie zależy to od nas. Przecież tyle osób wyjechało i nie poprawiły swojego LOSU. To co można zrobić? Nic, przecież nie wszystko zależy od nas.
To, że komuś się udało to nic innego tylko wyjątek potwierdzający regułę. Miał szczęście. Co zrobił ten szczęściarz? Chodził na kilkadziesiąt rozmów o pracę, ćwiczył kilka godzin dziennie, uczył się, podjął walkę o swoje prawa, zmienił dietę, przestał pić …………. Tak, tak , ale przecież nie każdy tak może, nie każdemu się uda, nie każdy potrafi, nie każdy wie jak. Przecież nie wszystko zależy od nas, nie na wszystko mamy wpływ.

Mamy wpływ na to czy chcemy sobie dać szanse, uwierzyć w swoje możliwości. Na poczucie szczęścia mamy wpływ. No to jakimi ludźmi jesteśmy mamy wpływ. Jaką postawę przyjmujemy w życiu zależy tylko od nas. Co zrobimy a czego nie zrobimy zależy od nas. Od nas zależy co robimy z każdym dniem w swoim życiu. To ja podejmuję decyzję z kim się przyjaźnię, spotykam, co czytam, oglądam.

Tak to ja mam wpływ na swoje życie i swoje wybory. Moje życie jest moim życiem.

Może czasem trudniej bo trzeba brać odpowiedzialność i podejmować działania ale jaka przyjemność i radość kiedy okazuje się, że umiem , mogę i potrafię.

Zaufaj sobie. Uwierz, że tylko Ty masz wpływ na to ile zależy od Ciebie.

Jak pokonywać życiowe trudności i przezwyciężać nawet największe ograniczenia umysłu...

Medytacja to bardzo proste zjawisko

2010-09-14T18:39:00.000+02:00

Wypowiedź OSHO na temat medytacji... Czyż w jego spojrzeniu nie ma czegoś niezwykłego...?

Przez sex do oświecenia? Czym naprawdę jest tantra? II cz.

2010-09-09T21:51:00.000+02:00

Użytkując tradycyjne, sanskryckie określenia dla narządów płciowych, joni i lingam, wprowadzamy w tantrach uświęconą i misteryjną konotację rozległych oddziaływań systemu ośrodków subtelnej energii na ludzkie życie. Potoczne określenie męskich narządów płciowych w sanskrycie, naranga, przypomina, że jest to przymiot czy atrybut zarówno człowieczeństwa jak i najwyższego ducha, Ducha Świętego. Narah to bowiem, zarówno człowiek, mężczyzna, jak i osobowość Najwyższego Ducha. Narah to także termin określający mędrca w systemie pierwotnych kultur. Erotyzm i mądrość są w tym głęboko ze sobą powiązane. Stąd zapewne bogactwo zupełnie inteligentnych kultur pierwotnym, gdzie sztuka erotycznego obcowania nie była żadnym tabu, a kult płodności był raczej formą jej sakralizacji.

Piekła, które funkcjonują w oddzieleniu od boskości i anielstwa, także wywodzą swą nazwę od słowa narah. W terminach sanskrytu, piekło to naraka - dosłownie 'duch człowieczy w płomieniach pragnienia'. Głębsza analiza tych tantrycznych terminów ukazuje nam jasno, iż niewłaściwe podejście do własnej płciowości kieruje istotę ludzką albo do boskości albo do piekła. Termin naranga (penis) dosłownie oznacza to, co służy uczłowieczeniu i uduchowieniu tego co zgrubne i materialne. W taki właśnie sposób, zgodnie z ideałem tantrycznym, należy użytkować własne intymne organa i siłę biologiczną w nich drzemiącą. Pierwotna ścieżka czy pojazd uczłowieczania i uduchawiania zwie się tradycyjnie Narajana Tantra.

Tantra użytkuje frazy typu Om Narah w służbie rozwoju pełni człowieczeństwa. Fraza odpowiednia dla rodzaju żeńskiego, to Om Narm. Pełnia męskości i pełnia kobiecości, odpowiednio dla każdej z płci, to pierwszy krok ku boskości. Zanim staniemy się bóstwami na podobieństwo aniołów (dewa), musimy najpierw zostać w pełni ludzkimi istotami, bez grubiańsko-demonicznych skażeń, które charakteryzują się brutalnością i wulgarnością.

Tantryczny rozwój duchowy, to w pierwszym stopniu kontemplacje pozwalające nam na dogłębną identyfikację własnej płci, na utożsamienie siebie jako ucieleśnienia bieguna męskości, jeśli posiadamy męskie narządy płciowe lub bieguna kobiecości, jeśli z urodzenia, ze względów anatomicznych jesteśmy w kobiecym ciele. Nigdy nie wolno robić błędu odrzucania własnej biologicznej płci, gdyż prowadzi to do zafałszowania własnej natury człowieczeństwa i boskości. Odczuwając własne narządy płciowe, stapiamy się w tantrycznej kontemplacji z istotą swojej męskości, jeśli posiadamy męskie cechy biologiczne czy z istotą swej kobiecości, gdy posiadamy żeńskie cechy biologiczne.

Termin joni oznacza esencję kobiecości w swym głębokim, archetypicznym znaczeniu, a lingam to odpowiednio esencja męskości. Joni rozumiane jest często jako 'źródło' w sensie źródła z którego rodzi się życie, z którego wyłania się postać i kształt. Funkcją energii kobiecości jest więc nadawanie postaci, kształtu. Lingam to potencjał samego stwarzania, inicjalny początek zawarty w idei postaci czy kształtu. W tym sensie, jak esencja męskości zwana jest stwarzającą, tak biegun kobiecości jest w tym procesie energią kształtującą. Pełna harmonia i akceptacja w obrębie własnej energii płciowej potrzebna jest dla właściwego procesu rozwoju duchowego. Wszelkie potępianie własnej płci czy płciowości może uniemożliwić nam właściwy rozwój duchowy. Znana jest powszechnie skłonność do przemocy, fanatyzmu i brutalności u ludzi silących się na ascezę czy raczej deprywację seksualną w swoim codziennym życiu. Można to prześledzić chociażby w monastycznych zakonach mnichów rycerzy.

Śiwa i Parwati uczą tantrycznej drogi jako codziennego, delikatnego obcowania ze sobą wzajemnie w duchu czułości i tkliwości. Każdy z biegunów posiada swoje szczególne funkcje do spełnienia we współpracującej całości zwanej związkiem, acz żadna ze stron nie jest z tego powodu większa ani mniejsza. Obie płcie są równouprawnione, chociaż różnią się szczególnymi funkcjami i cechami, którymi zawsze starają się sobie wzajemnie służyć i pomagać najlepiej jak tylko potrafią. Wzajemne partnerstwo duchowe oznacza wzajemne sobie pomaganie i służenie. Potrzeba zatem aby wyeliminować tendencje do dominowania i kierowania drugą osobą. W pełni ludzki związek dwojga osób wymaga współpracowania i uzgadniania. Nigdy nie będzie tak, że jedna płeć dominuje nad drugą. Istota człowieczeństwa w tym wymiarze tkwi w równowadze i harmonii, co oznacza pewną pracę nad wyeliminowaniem konfliktu pomiędzy płciami i zastąpienie go zgodnością, zgadzaniem się ze sobą i wzajemną akceptacją. Szczególnie diabolicznym zjawiskiem niszczącym duchowy potencjał człowieka jest szowinizm ideologiczny głoszący wyższość jednej z płci nad drugą. W każdą stronę jest to zjawisko demoniczne niszczące potęgę naszego intymnego sakrum. Piekło na ziemi powstaje poprzez cierpienie, jakie partnerzy żyjący w związkach zadają faktem przejmowania kierowniczej i dominującej roli ponad drugą z płci.

Pozostaje nam w pracy nad sobą głęboko rozważać konfirmację, utwierdzania się w świadomości własnej płci. Poczucie stawania się uosobieniem kobiecości dla kobiet i uosobieniem męskości dla mężczyzn jest bardzo intymną i zasadniczą podstawą wszelkich praktyk tantrycznych. Z punktu widzenia nauk tantrycznych, wszelkie roszczenia do zmiany płci na przeciwną stanowią rodzaj ciężkiej choroby psychicznej rozwijającej się na podłożu niewłaściwego wychowania jakie uszkadza identyfikację płciową w społeczeństwie.

Nauki tantryczne w szerszym aspekcie stanowią rodzaj duchowej nauki społecznej przygotowującej do w pełni ludzkiego życia w społeczeństwie, poczynając od najprostszej społecznej więzi jaką w każdej społeczności jest intymny związek płciowy dwojga rozmiłowanych w sobie biegunów ludzkiego istnienia: żeńskiego i męskiego. Głębsze nauki wspominają o poszukiwaniu tak zwanego bliźniaczego płomienia, o którym można powiedzieć, że jest istotą jakby wspólnie z nami stworzoną. Można również powiedzieć, że w tym wypadku jest to aranżowanie takiego stanu świadomości, w którym harmonia, zgoda i wzajemne wsparcie będą całkowicie kompletne. Jednakże pozostawimy nasze rozważania nad najgłębszym ideałem duchowym pojazdu tantrycznego, aby móc spokojnie realizować najpierw mniej wysublimowane, a podstawowe i niezbędne kroki w procesie wynoszenia świadomości wzajemnego obcowania na coraz subtelniejsze poziomy, ku niebiosom oświeconych istot.

Przez sex do oświecenia? Czym naprawdę jest tantra? I cz.

2010-09-09T21:40:00.003+02:00

Słowo 'TANTRA' w pierwszym przybliżeniu oznacza 'wyzbycie się prymitywności'. Nauki tantryczne przypisywane są żeńskiej linii nauczania w tradycji jogi, a zatem mają swoje źródło w przekazie pochodzącym od małżonki Pana Śiwy, od Dewi Parwati. Jeśli zapytamy co jest w pracy tantrycznej wysubtelniane, jaka sfera zostaje odprymitywniona, to warto pamiętać iż jest to przede wszystkim sfera sakrum.

Czym jest sfera sakrum? Według nauk tantrycznych jest to sfera związana z ośrodkiem podstawy tułowia, z tak zwaną ćakrą korzeniową, muladharą. Siedziba Ognia Kundalini, mocy wężowej, potęgi natury (śakti) upatrywana jest właśnie u podstawy tułowia, w ośrodku zwanym także w kulturze chrześcijańskiej splotem sakralnym. Splot nerwowy i ćakra to oczywiście nie jest to samo, aczkolwiek można powiedzieć, że pierwszy w sferze cielesnej a drugi w duchowej - są to w jakiś sposób ośrodki współpracujące.

Sfera sakrum stanowi jedno z największych tabu w kulturach i religiach świata. Wiemy, że jest to sfera płci i płciowości. Cóż oznacza słowo sakrum? Oznacza świętość! Tak, właśnie świętość. Sfera wpływu splotu sakralnego, fizjologia płci - to właśnie świętość, sacrum. I dlatego, nawet chrześcijański język używa tutaj słowa sakralny - w odniesieniu do ośrodka zawiadującego sferą płciowości ludzkiej egzystencji. Może nie jesteśmy przyzwyczajeni do traktowania spraw płci jako esencjonalnie uświęcających i sakralnych, jednak studiując nauki tantryczne trzeba sobie to jasno uświadomić.

W oparciu o mistyczne nauki dotyczące ośrodka korzeniowego, wiemy coś niecoś zapewne o trzech i pół spiralach Kundalini, tajemnej mocy czy energii, drzemiącej niejako u dołu naszego kręgosłupa, a stanowiącej energię, która jest podstawą zdolności cudotwórczych wszystkich mędrców i świętych, zarówno Wschodu jak i Zachodu. Samo nawet wyobrażenie sobie takiego zwoju, powoduje zaraz uczucie ciepła i wzrost potencjału do oddziaływania przy pomocy myśli, sugestii, afirmacji czy też modlitwy.

Świętość, płodność czy płciowość to tematy nieodzownie ze sobą powiązane chyba we wszystkich tradycjach religijnych. Istnieje wiele rozmaitych instrukcji i rad dotyczących kultury płciowości we wszystkich tradycjach i szkołach duchowych. Jedynie chyba chrześcijańska doktryna, rodem ze średniowiecza, czyni temat płciowości tematem moralnie zakazanym i czymś w rodzaju zła, a wszystko przez kompletne niezrozumienie żydowskich wywodów o Raju, Adamie i Ewie.

Mała dygresja odnośnie tej pierwszej przyczyny błędów interpretacyjnych, pozwoli nam w imię Prawdy, odkłamać całokształt sfery siły biologicznej czy naturalnej, tak jak ona jest wykładana w Kręgach Wiedzy Duchowej przez Mędrców Wschodu. Raj, to perskie słowo oznaczające krainę doskonałości i szczęśliwości, którą zamieszkują aniołowie, inaczej mówiąc czyste dusze! Rajska historia nie odbywa się więc wcale na ziemi, jest to historia wzięta z dewaczanu, z niebios. Znana jest jako wielowątkowy mit w wielu religiach. Adam we współczesnej hebrajszczyźnie oznacza człowieka, zaś w dawnym aramejskim brzmieniu oznaczał raczej całą ludzkość! Adam to nie jeden, pojedynczy człowiek, tylko wszystkie dusze ludzkie razem wzięte, a mieszkające ówcześnie w niebiosach. Ewa (Chawa), oznacza zaś tyle co żyjąca, bądź matka żyjącego, a zwrot ten odnosił się do ducha życia materialnej płaszczyzny egzystencji.

Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę, a nie tylko jako mężczyznę jak się błędnie interpretuje, prawdopodobnie tylko dlatego, że wśród duchowieństwa zabrakło kobiet, aby utrzymać właściwego ducha interpretacji. Wąż, to nie żaden wąż jak również błędnie się powiada, lecz klasa istot zwanych asmodeuszami, wężopodobnymi, które zamieszkują materialny plan w sferze astralnej. Człowiek zostaje wciągnięty w pułapkę narodzin i wcieleń na materialnym planie egzystencji z powodu działania asmodeuszy na ducha życia (Chawa, Ewa), tak że dusze ludzi w niebiosach zaczynają pragnąć życia w materialnej sferze egzystencji. Staje się to przyczyną degradacji rodzaju ludzkiego, który był klasą znamienitych aniołów (dew) pośród niebieskich, rajskich sfer egzystencji doskonałego świata. Tak w skrócie i dużym uproszczeniu można by ująć całą historię. Zauważmy też przy tym, iż człowiek, jako i mężczyzna i kobieta zarazem, dostaje władzę panowania i zakaz zabijania stworzeń. Boskie Prawo wyklucza władzę poprzez zabijanie. Panowanie nad zwierzętami nie oznacza prawa do ich zabijania. Pokarmem są tylko rośliny, i to nie wszystkie, bo tylko ziarna zbóż i owoce drzew. Zauważ też, że jest to rajski styl odżywiania się ludzkości. Ta część ludzkiej egzystencji wymaga także odprymitywnienia i odkłamania.

Powracając do zagadnienia płciowości możemy zwrócić uwagę na związek drogi do świętości z traktowaniem całej sfery sakrum, którą jest dziedzina płci, kultury płci i właściwego czy niewłaściwego użytkowania sił biologicznych, potencjału rozrodczego. Uważa się powszechnie, czy coraz powszechniej, iż dziedzinę tę należy pozostawić własnemu sumieniu i zawsze iść za głosem wyboru sumienia we wszystkich decyzjach związanych z płciowością (seksualnością). Oponenci zaś usiłują narzucać specyficzne dla ich religijności poglądy i wymogi, a szczególnie zasady i reguły społeczne. Problem tkwi, według nauk tantrycznych jogi, także w czystości sumienia. Jogin powie, że jeżeli sumienie jest oczyszczone i wysublimowane, to można kierować się głosem sumienia, zaś jeśli sumienie jest skażone, to niestety jego podszepty nie wiodą nas w najlepszym kierunku.

Tantra akceptuje człowieka taki jakim on jest, w tym punkcie w którym on jest, ze wszystkimi jego nawykami i potrzebami, ale też pomaga w sublimowaniu i odprymitywnianiu we wszystkich jego sferach, z których dziedzina łona i berła są fundamentalne. Z punktu widzenia drogi duchowego, wewnętrznego rozwoju, mamy wiele aspektów tematu, które potrzeba rozważyć głęboko, przestudiować, zrozumieć i przepraktykować. Naczelną zasadą tantryczną jest doskonalenie się w czułości i delikatności wzajemnego obcowania, ze szczególnym uwzględnieniem obcowania płciowego. Dlatego skłonność do stosowania gwałtu i przemocy we wzajemnym obcowaniu należy wyeliminować w pierwszym rzędzie. W tym punkcie, jeśli chodzi o odprymitywnianie stosunków międzyludzkich, w tym płciowych, mamy niezmiernie dużo do zrobienia i zgadza się z tym nawet prawo karne.

Rozwijanie czułości i delikatności w dotyku, gestach, mimice, także w słowach i wzajemnych postawach czy zachowaniach, to cała sfera pracy nad sobą, oczywiście, z punktu widzenia tantr. Niestety, kiedy dziecko jest bite, dostaje lanie, a potem mama zapewnia je że bardzo je kocha, wtedy podświadomie kojarzy akt pobicia jako wyraz miłości i czułości macierzyńskiej. I biada, jeśli tak zostanie na stałe, bo wtedy, kiedy nie jest bite, nie czuje się kochane, a kiedy bije to ma wrażenie, że okazuje miłość. Wszak czyni tak jak nauczyli tego rodzice. Zakaz bicia dzieci w jakichkolwiek celach "wychowawczych" jest jednym z najzdrowszych lekarstw społecznych jakie można stosować wobec młodego pokolenia.

Poprzez bicie dzieci uszkadzamy ich splot sakralny, no szczególnie poprzez bicie w tak zwaną tylnią część ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. W ten sposób, bijąc wychowawczo, degenerujemy sferę sakralną młodego człowieka, wbijając podstawowe lęki na podłożu seksualnym. Pojawia się schemat w podświadomym myśleniu, który mówi: miłość to ból i cierpienie. Wyrastają z tego późniejsze ofiary miłości (czytaj biczowania), stanowiące gro pacjentów seksuologicznych, ofiar i przestępców. Co gorsza, uszkadzamy też, poprzez bicie, sferę sakrum. Ośrodek płciowości odpowiada też za skłonności do kultu i duchowości. Bicie powoduje zahamowanie duchowego rozwoju, a kult idzie w stronę przemocy i terroru opartych na strachu przemocy.

Cechą psychiczną, prawdopodobnie najbardziej godną wysublimowania i odprymitywnienia, jest zazdrość, szczególnie zaś zazdrość na podłożu seksualnym, płciowym. Dobrze zauważono w naszej Zachodniej akademickiej medycynie, że tego rodzaju zazdrość stoi u podstaw wielu poważnych chorób psychicznych. Postacie paranoi czy schizofrenii bardzo często miewają właśnie taką pierwotną przyczynę. Im bardziej chorobliwa zazdrość, tym większy to chwast pomiędzy naszymi uczuciami. Jeśli jesteśmy polem pełnym takiego chwastu, to jest całkiem źle, potrzebny wtedy specjalny lekarz, same nauki tantryczne mogą nie dać rady wyleczyć. Jednakże sama wola oczyszczenia się z zazdrości (zawistności i złowrogości) czy zaborczości stanowi dobre rokowanie w wielu ciężkich chorobach psychiki, do których może ona prowadzić.

Zazdrość jest przyczyną dla której złamana zostaje wierność małżeńska. Raz, zazdrośnik czy zazdrośnica będą mieć tendencję do tego, by czynić to, o co są zawistni i podejrzliwi. Dwa, podejrzewanie o zdradę wprowadza, przymusza niejako psychicznie drugą stronę na drogę niewierności. I tak zazdrość jest przyczyną rozbitego życia rodzin, a nie zdrada, bo ona jest tylko zewnętrznym skutkiem ukrytej często i dobrze zamaskowanej zazdrości.

Zaborczość wobec własnych dzieci to inna forma zazdrości. Jej skutkiem, to między innymi osobniki uzależnione, niedojrzałe psychicznie do życia. Skłonność młodzieży do uzależniających substancji to między innymi owoc zaborczej postawy rodziców wobec własnych dzieci. Zazdrość i posiadanie to emocje do wysublimowania i odprymitywnienia. Trzeba tutaj dodać, że polski system prawny szczególnie mocno zezwala na narzucanie rodzicom modelu zazdrosno-niewolniczego wobec własnych dzieci. Zapomina się prawdy nauczanej przez dawnych Mędrców, iż dziecko dane jest rodzicom jedynie jako depozyt na kilkanaście lat, a ich obowiązkiem jest pomóc jedynie drugiemu człowiekowi, stać się całkowicie dorosłym i samodzielnym tak, by mógł godnie kroczyć przez życie.

Zazdrość (zaborczość, podejrzliwość) to druga energia, która zanieczyszcza ośrodek sakrum naszej istoty, ośrodek będący źródłem całego twórczego potencjału naszego życia. Wykorzenianie chwastu (kąkolu) zazdrości z pola naszych uczuć jest jedną z podstawowych prac na drodze odprymitywniania ludzkiej egzystencji. Zasada Złotego Wieku Prawdy (Satja Juga) powiada, iż jeśli coś nabędziesz na własność, pomyśl o kimś, kto tego nie posiada i z całego swego serca życz mu aby też to posiadł. Takie proste ćwiczenie możemy zastosować dla rozwijania postawy zdrowej, wolnej od wszelakiej zazdrości. Dodatkowym atutem ku wykorzenieniu kąkolu zazdrości jest fakt iż uszkadza zarówno fizyczny organ serca jak wątrobę. Zdrowie serca zależy od tego jak dokładnie rozprawiliśmy się z energią zazdroszczenia i zawiszczenia.

Zazdrość w dziedzinie obcowania płciowego jest skazą nie tylko w obrębie kultury semicko-chrześcijańskiej, ale także nawet tak czystych postaci religii jak kult ramaicki czy zoroastryjski. Sam Rama i jego małżonka Sita mieli wiele nieporozumień i kłopotów w swoim związku właśnie z powodu zazdrości i podejrzliwości w sferze płciowej. Tantra dlatego ukazując te dzieje w historii Ramajany, uczy jednocześnie do jakich komplikacji mogą dojść dzieje ludzi prawych i skądinąd szlachetnych, właśnie z powodu wzajemnej zaborczości, a także podejrzliwości ze strony otoczenia, w tym wypadku poddanych Króla Ramy. Tantra prowadzi drogą ku wzajemnemu zaufaniu bez cienia podejrzliwości. Wtedy tylko możemy być pewni swojej niewinności wobec zdarzeń. Sita jest właśnie przykładem ufności bez cienia zazdrości czy podejrzliwości, zaś Rama jest przykładem Mędrca, którego kąkol zazdrości opanowywał i wyprowadzał na manowce.

Rozwijanie delikatności i czułości w kontaktach intymnych i w ogólności międzyludzkich stoi w sprzeczności z tak zwanym wojskowym i wojennym wychowaniem, w którym celują kultury basenu morza śródziemnego. Mężczyzna wychowany do czułości, nie będzie mieć tendencji do wojaczki i szermierki wojennej, a zabijanie przyjmie ze wstrętem. Czułość, boska wrażliwość głębi ludzkiej istoty, nie pozwala na zabijanie współbraci w ludzkim ciele. Dlatego tantrycy zawsze sprzeciwiali się tendencjom do wojny, rozboju militarnego i wszelkiego uciekania się do przemocy. Jeżeli czułość jest w naszym sumieniu dyskryminowana, nie ma należytego miejsca i dość przestrzeni aby się przejawiać, wtedy stajemy się neurotykami, wtedy osobowość staje się chora i znerwicowana. Tantra dlatego uczy czułości w obcowaniu rodziców pomiędzy sobą, tak aby dzieci miały należyty przykład jako wychowanie, bo tylko przykład wychowuje należycie.

Czułość w sferze języka i mowy to przede wszystkim sakralizacja, jakże często zwulgaryzowanego i uprymitywnionego języka dotyczącego funkcji płciowych i narządów płci. Gdyby człowiek wiedział jaką wielką szkodę wyrządza sobie samemu w sferze psychicznej i duchowej poprzez stosowanie wulgarnych określeń i nazw dla dziedziny płciowości, zapewne nigdy by nie użył żadnego z tych określeń nawet w swoich myślach. Najszybsza degradacja duchowa przychodzi poprzez używanie wulgarnego języka w stosunku do tego, co przez Boga uczynione zostało świętym i czystym. Subtelny, poetycki i czule brzmiący język określeń dla wszystkiego co intymne musi wejść na trwałe do naszej świadomości. Słusznie oburzają się co wrażliwsze dusze i chcą nawet systemu kar za wulgarne określanie narządów i czynności płciowych.

Przez sex do oświecenia? Czym naprawdę jest tantra? II cz.

Na podstawie "Ezoteryka Serca"

Jak wykorzystać siłę własnych myśli?

2010-09-09T09:05:00.001+02:00

Potęga myśli jest kluczem do tworzenia twojej rzeczywistości. Wszystko co postrzegasz w świecie fizycznym ma swój początek w niewidzialnym,wewnętrznym świecie twoich myśli i przekonań. Aby zostać panem swoje losu musisz nauczyć się kontrolować naturę swoich dominujących myśli. Czyniąc to będziesz potrafić przyciągnąć do swojego życia cokolwiek zechcesz z dużą dokładnością, gdyż poznałeś prawdę, że to Twoje Myśli Tworzą Twoją Rzeczywistość.

Potęga myśli jest kluczem do tworzenia twojej rzeczywistości. Wszystko co postrzegasz w świecie fizycznym ma swój początek w niewidzialnym,wewnętrznym świecie twoich myśli i przekonań. Aby zostać panem swoje losu musisz nauczyć się kontrolować naturę swoich dominujących myśli. Czyniąc to będziesz potrafić przyciągnąć do swojego życia cokolwiek zechcesz z dużą dokładnością, gdyż poznałeś Prawdę, że to Twoje Myśli Tworzą Twoją Rzeczywistość.

Każdy zewnętrzny skutek posiada swoją wewnętrzną przyczynę. Każdy efekt, który widzisz na zewnątrz, posiada swój określony powód istniejący w twoim wewnętrznym lub mentalnym świecie. To jest cała istota potęgi myśli. Oznacza to, że okoliczności i warunki twojego życia są rezultatem twoich myśli i przekonań. Warunki i okoliczności w jakich żyjesz nie określają twojego życia lecz ujawniają tylko prawdę o tym jakim jesteś człowiekiem. Każdy aspekt twojego życia od stanu konta po stan zdrowia i związków jest dokładnym odzwierciedleniem twoich myśli i przekonań.

Wewnętrzna praca. Większość ludzi uważa odwrotnie, że myślą i czują w określony sposób z powodu zewnętrznych okoliczności nie wiedząc, że to właśnie moc ich myśli i uczuć tworzy te warunki w jakich się znajdują. Przyswajając i stosując tą Prawdę, że twoje myśli tworzą rzeczywistość udzielasz sobie mocy do stworzenia zmian jakich pragniesz aby zamanifestowały się w twoim życiu. Tworzenie rzeczywistości jest wewnętrzną pracą.

Potęga twoich myśli jest nieograniczona. Istnieje pojedynczy, inteligentny Umysł, który przenika cały Wszechświat-wszechwiedzący, wszechmocny, niczym nieograniczony, obecny wszędzie w tym samym czasie. Twój umysł jest częścią tego Jedynego Uniwersalnego Umysłu, a ponieważ twoje myśli są wytworem twojego umysłu wynika z tego, że moc twoich myśli jest także nieograniczona. Jeśli naprawdę zrozumiesz, że twój umysł jest jednością z Jedynym Źródłem Wszelkiej Mocy i że ta moc jest w tobie, odkryjesz jedyne prawdziwe Źródło nieskończonej mocy dla której wszystko jest możliwe, dla której nie istnieje nic co jest niemożliwe. Dlatego uświadom sobie, że wszelka moc myśli pochodzi z wnętrza.

Twoje myśli są żywe. Najwięksi mistycy i nauczyciele żyjący na naszej planecie twierdzili, że wszystko jest energią. Ta fundamentalna Prawda została niezaprzeczalnie potwierdzona przez współczesną naukę. Twoje myśli są także energią.Twoje myśli żyją. Za każdym razem, gdy zajmujesz się konkretną myślą wysyłasz odpowiadającą tej myśli określoną częstotliwość lub inaczej energię o określonej częstotliwości.

Na jakiej częstotliwości jesteś Ty? Podstawowym założeniem Prawa Przyciągania jest, że podobna energia przyciąga do siebie podobną. Przyciągasz do siebie rzeczy i okoliczności będące w harmonii z dominującą wibracją, ta natomiast jest zdeterminowana przez dominującą postawę umysłu, twoje najczęstsze myśli i głębokie przekonania. Mike Dooley, jeden z mówców występujących w filmie “The Secret” sugeruje, że jeśli chcesz wiedzieć jak wyglądają myśli po prostu rozejrzyj się wokół i pamiętaj te trzy słowa “myśli stają się rzeczami”.

Użyj potęgi myśli do zmiany swojego życia. Twój podświadomy umysł jest magazynem, w którym przechowujesz swoje głęboko zakorzenione przekonania i programy sterujące twoim życiem. Zmiana twoich życiowych warunków i przyciągnięcie do siebie wszystkiego, czego pragniesz, może nastąpić poprzez przeprogramowanie twojej podświadomości. Musisz usunąć przestarzałe oprogramowanie i zastąpić je nowym systemem wartości i przekonań, który umożliwi ci realizację twoich pragnień. Najbardziej skutecznym i praktycznym sposobem na przeprogramowanie umysłu podświadomego na sukces we wszystkich obszarach twojego życia jest zastosowanie procesu, który nazywa się ”twórcza wizualizacja”. Jest to podstawowa technika tworzenia pożądanej rzeczywistości wykorzystująca siłę myśli do świadomego wyobrażania, tworzenia i przyciągania tego, czego pragniesz. Twoja wyobraźnia jest siłą napędową twoich myśli przekształcając je w mentalne obrazy.

Siła poszczególnych myśli jest określona tym, jak często je masz oraz jaka jest siła uczuć i emocji powiązanych z nimi. Czym więcej energii udzielasz konkretnej myśli, tym większą posiada ona siłę do przyciągnięcia odpowiadających jej okoliczności i warunków w twoim fizycznym świecie poprzez Prawo Przyciągania. Twoje jednorazowe, przypadkowe myśli nie mają tej samej twórczej mocy, co twoje najczęstsze myśli i głębokie przekonania. Dlatego małą korzyść daje chwilowe zajmowanie się pozytywnym myśleniem a następnie przez resztę dnia powracanie do starych, negatywnych myśli.

Twoja rzeczywistość jest całkowitą sumą twoich myśli i przekonań.Świadomość własnych zwyczajowych myśli jest ważna do nauki utrzymywania ogólnego, pozytywnego stanu mentalnego umysłu poprzez właściwe reagowanie na myśli negatywne. Jednakże obsesyjne kontrolowanie każdej negatywnej myśli przyniosłoby skutek odwrotny od zamierzonego. Skupianie się na negatywnych myślach daje im jeszcze większą siłę. Stwierdzono, że to, czemu się opierasz ma tendencję do utrzymywania się jeszcze bardziej. Dlatego zamiast opierać się negatywnym myślom naucz się jak bez wysiłku zastępować je innymi. Aby natychmiast zneutralizować negatywną myśl spokojnie i celowo zastąp ją pozytywnym zamiennikiem. Jeśli akurat myślisz sobie „Nie jestem wystarczająco dobry, nie uda mi się” zastąp tą myśl na „Jestem wystarczająco dobry, sukces przychodzi do mnie z łatwością”. Możesz także użyć słynnej Metody Silvy-„skreślam, skreślam”. Gdy zauważysz niechcianą, negatywną myśl natychmiast powiedz mentalnie sobie i wszechświatowi „skreślam, skreślam” a następnie zastąp ją pozytywnym stwierdzeniem.

Obliczono, że przeciętna osoba ma w ciągu dnia od 12.000 do 70.000 myśli. Jest to wystarczający dowód na to, że twoim celem nie jest kontrolowanie wszystkich myśli gdyż jest to i tak niemożliwe. Naucz się tylko jak przejąć świadomą kontrolę nad twoimi zwyczajowymi, notorycznymi myślami, gdyż to one określają twój ogólny mentalny stan umysłu. Jeśli tak zrobisz zauważysz, że reszta twoich przypadkowych myśli także zacznie podążać za głównym pozytywnym stanem, a one same staną się bardziej celowe. Słowa Buddy doskonale oddają istotę potęgi myśli: „Wszystko, czym jesteśmy jest rezultatem naszych myśli. Umysł jest wszystkim. O czym myślimy tym się stajemy.”

Odkryj moc swojego umysłu

Twórcza wizualizacja

2010-09-07T11:43:00.002+02:00

Twórcza wizualizacja jest podstawową techniką kreowania rzeczywistości. Proces ten polega na wykorzystaniu potęgi myśli do świadomego wyobrażania, tworzenia i przyciągnięcia do twojego życia tego, czego pragniesz. Stosowanie twórczej wizualizacji daje ci bezpośrednią kontrolę nad myślami na poziomie podświadomości. Mimo że istnieje wiele sposobów na programowanie podświadomości, wizualizacja jest najbardziej efektywna przynosząc szybkie rezultaty.

Przedstawione tutaj techniki wizualizacji umożliwią ci wykorzystanie twórczej siły twoich myśli do zmiany warunków twojego życia i stworzenia takich, jakich pragniesz. Wizualizacja składa się z pięciu podstawowych etapów: Relaksacja-Wyobrażanie-Uczucia-Wiara-Uwolnienie.

1. Relaksacja– Pierwszym etapem jest zrelaksowanie całego ciała i oczyszczenie umysłu. Znajdź wygodne miejsce, usiądź wyprostowany, oddychaj równo i głęboko. Odliczaj powoli od 30 do 1 w tym samym czasie rozluźniając wszystkie grupy mięśni od głowy zaczynając a kończąc na stopach. Oczyszczaj umysł skupiając się na oddechu.

2. Wyobrażanie – Drugim krokiem jest proces wyobrażania sobie pożądanego wyniku. Twoja wyobraźnia jest siłą napędową twoich myśli. Przekształca myśli w mentalne obrazy. Wyobrażaj sobie pożądaną rzeczywistość w czasie teraźniejszym, ożyw swoje obrazy tak jakbyś oglądał film, koncentruj swoje myśli z precyzją lasera, wykorzystaj wszystkie zmysły.

3. Uczucia – Trzeci etap to wytworzenie w sobie uczuć tak jak byś już posiadał to, co pragniesz w czasie teraźniejszym. Podczas gdy wyobraźnia jest motorem myśli, uczucia są paliwem. Twoje emocje to energia w ruchu – ożywiają twoje mentalne obrazy.

4. Wiara – Czwarty etapem jest wiara, że już teraz posiadasz to, czego pragniesz. Jasno oddają to słowa Jezusa: „Wszystko, o cokolwiek byście się modlili i prosili, tylko wierzcie, że otrzymacie a spełni się wam.” Ewangelia św. Marka11:24. Nie polega to na myśleniu życzeniowym lub okłamywaniu samego siebie, ale na posiadaniu naukowej wiedzy o tworzeniu własnej rzeczywistości.

5.Uwolnienie – Ostatnim bardzo ważnym krokiem, o którym wielu zapomina jest wewnętrzne uwolnienie się od pożądanej rzeczy i pozwolenie na zaistnienie w twojej rzeczywistości. Przywiązanie do czegoś pozbawia cię prawdziwej siły do tworzenia życia, jakiego pragniesz. Nie można być wdzięcznym, czuć bezwarunkową miłość, cieszyć się spokojem umysłu będąc jednocześnie przywiązanym do pojawienia się określonego rezultatu.

Praktyka. Codzienne ćwiczenia wizualizacji są kluczowe do opanowania powyższych technik.
Ustal sobie codziennie czas na wykonywanie wizualizacji. Najlepiej rano tuż po przebudzenie i wieczorem przed zaśnięciem. Obydwie te pory są idealne, gdyż twój umysł jest wtedy bardziej zrelaksowany i podatny na proces wizualizacji. Po opanowaniu tych pięciu kroków zobaczysz jak twoje życie zmienia się w cudowny sposób.

Po zakończeniu całego procesu wizualizacji oddychaj dalej głęboko i miarowo, jednocześnie powoli zacznij liczyć od 1 do 5 świadomie budząc się ze stanu relaksacji a następnie powoli otwórz oczy. Jeśli ćwiczysz wieczorem możesz pozwolić sobie na przejście w stan snu, oczywiście po zakończeniu całego procesu.

Jak? To i inne pytania pozostaw wszechświatowi. W całym procesie musisz się skupić na wyniku końcowym. Jeśli tylko zaakceptujesz Prawdę o potędze twoich myśli i jedności z Jedynym Uniwersalnym Umysłem będziesz potrafić uwolnić się z jakiejkolwiek potrzeby kontrolowania całego procesu. Przekazywanie Wszechświatowi instrukcji to tak jak mówienie wszechwiedzącej mądrości, że ty wiesz lepiej.

Podejmij inspirujące działania. Mimo że cały proces twórczej wizualizacji jest oparty na relaksacji wymagane są także działania. Ale jakie? Kluczem do sukcesu jest podejmowanie tylko inspirujących działań. Nie polega to na siedzenie i czekaniu aż coś spadnie z nieba ani też na szaleńczych wysiłkach robienia wszystkiego, co wpadnie ci do głowy z nadzieją, że jakoś to zadziała. Polega to raczej na byciu spokojnym i rozważnym w swoich działaniach, wiedząc, że doprowadzą cię do upragnionego rezultatu. Polega na wsłuchiwaniu się w swoja intuicję i podążaniu za twoim naturalnym instynktem.

Umysł działa na zasadzie sprzężenia zwrotnego-im więcej dostarczysz mu opinii i dowodów tym szybciej zaakceptuje nowe pojęcia. Jeśli idea, że twoje myśli tworzą rzeczywistość jest dla ciebie nowa, to jest oczywistym, że twój umysł będzie żądał jakiegoś dowodu. Przejście od przekonania, że „rzeczy dzieją się same” do „to ja je tworzę”, jest wielkim krokiem. Dlatego najlepiej zacząć z czymś prostym.

Bardzo dobrym dla początkujących ćwiczeniem twórczej wizualizacji jest manifestacja niebieskiego piórka niebieskie piórko. Następnie myśl o nim jak najczęściej przez okres jednego lub dwóch dni, ale nie obsesyjnie. Odkryjesz, że w krótkim okresie czasu w jakiś sposób to niebieskie piórko pojawi się w twoim fizycznym świecie w chwili, w której się najmniej spodziewasz. Zrób z tego zabawę. Bądź wytrwały, jednak, jeśli nie doświadczysz tego piórka pozwól mu raczej odejść i wrócić do tego później niż gdybyś miał doświadczać frustracji. (na podstawie książki Richarda Bacha – „Illusions”). Używając podstawowych kroków wizualizacji wyobraź sobie

Czym więcej będziesz eksperymentował i odnosił sukcesy w prostych manifestacjach, tym większe będzie twoje przekonanie, że to TY tworzysz własną rzeczywistość.

UMYSŁ Jak z niego wreszcie korzystać?

Ćwiczenie - analiza.

2010-09-03T21:46:00.000+02:00

Na zakończenie dnia człowiek przypomina sobie wszystkie czyny, których dziś dokonał, uczucia, których doznał i myśli, które kłębiły się w jego głowie.

Spróbuj wykonać ten rachunek od tyłu, czyli rozpoczynając od ostatniego doznanego uczucia, wykonanego czynu, zrodzonej myśli i stopniowo dotrzyj do pierwszej chwili po przebudzeniu. Przypomnij sobie najbardziej błahe fakty jak i te najważniejsze. Wszystko co uchwyciły Twoje zmysły, przeniknęło przez głowę niech nie odchodzi zapomniane i niezrozumiałe. To co zobaczone, usłyszane, w dowolny sposób postrzeżone choć tylko jednokrotnie i przez chwilę musi być zapisane w pamięci i nie wolno dopuścić by zniknęło.

Pośród niezliczonych doznań, jakie odbiera nasz organizm tylko niewielki procent zostaje świadomie ukazany i przesłany do pamięci świadomej. Inne pozostają bierne lub przejawiają się w postaci pewnych, niewielkich impulsów.

Początkowo spróbuj przeanalizować jeden dzień, następnie dwa dni, tydzień, miesiąc, rok aż dotrzesz do swoich pierwszych dni młodości.

W ten sposób wzbudzisz w pamięci doznania, których elementy składają się na Twoją teraźniejszą osobę.

Strategie prowadzące do sukcesu w medytacji. VIPASSANA

2010-09-03T08:34:00.000+02:00

W języku palijskim medytacja wglądu określana jest zwrotem 'Vipassana Bhavana'. Słowo 'Bhavana' pochodzi od rdzenia 'Bhu', który oznacza rosnąć lub stawać się. Tak więc 'Bhavana' oznacza doskonalenie, kultywowanie, a słowo to zawsze używane jest w odniesieniu do umysłu. 'Bhavana' oznacza więc doskonalenie umysłu. Słowo 'Vipassana' złożone jest z dwóch rdzeni. 'Passana' oznacza wzrok lub postrzeganie. 'Vi' to prefiks o złożonym zestawie znaczeń. Podstawowe znaczenie to „w szczególny sposób”. Lecz jest w tym konotacja ze słowami zarówno do, w, jak i przez. Znaczenie całego słowa to: spoglądanie na coś z precyzją i jasnością, dostrzeganie każdego komponentu jako wyraźnego i odrębnego oraz przeszywanie go na wylot tak, aby dotrzeć do najbardziej pierwotnej rzeczywistości tej rzeczy. Ten proces prowadzi do wglądu w zasadniczą, podstawową rzeczywistość tego, co akurat badamy. Jeśli wszystko złożymy razem, to 'Vipassana Bhavana' oznacza: doskonalenie umysłu, mające na celu spoglądanie na coś w szczególny sposób prowadzący do pełnego zrozumienia i wglądu.

Większość ludzi – przeważnie nieświadomie – powoduje uwikłanie umysłu w węzły mentalne – złe nawyki. Kształtują się one przez całe życie. Jest to powód, dlaczego tak trudno je rozplątać. Węzły powodują, że błądzimy. Na tę samą sytuację potrafimy zareagować w dwojaki sposób. Vipassana prowadzi do stanu, który jest przeciwieństwem tak zwanej normalności, prowadzi do pozbycia się węzłów. Nasz umysł można przyrównać do strumienia, a nasze dotychczasowe działania do próby znalezienia samorodków złota. Bez używania rozumu, brnęliśmy w ciemnościach, czasem zdarzało się walić głową w mur. Zdani byliśmy na przypadek.

Vipassana ma na celu dać nam pośrednio złoto. Daje nam sito – uważność. Siadając i praktykując zanurzamy sito w strumieniu, wchodząc w stan koncentracji – podnosimy je do góry, ale nie fantazjujemy, myślimy, wyobrażamy – nie wyciągamy z nurtu strumienia. Ostatecznie czas – nurt strumienia, oczyszcza nasz umysł z mułu, aż złoto rozbłyśnie – zrozumiemy istotę życia. Osiągnięcie tego nie jest sprawą łatwą, a czas potrzebny do zrealizowania tego ambitnego celu to często całe lata. Proces oddzielania złota od całej reszty podczas praktyki zachodzi automatycznie. Zęby klucza to uważność, zaś uchwyt to nasza praktyka. Podczas niej nie należy się chwytać pojawiających się zdarzeń, nie czyścimy złota używając świadomości, gdyż nie jest to przedmiotem tego rodzaju medytacji. Cały czas tylko obserwujemy. Ignorancja na tym polu sprawia, że np. zastąpimy rzeczywistość fantazjami, i może się to utrwalić. Doświadczenie przyjemności rozumienia detronizuje nocne niebo, nasze światło wzrasta aż do południa. Jedynym sposobem na to jest praca nad sobą, a Vipassana jest najprostszą drogą, i w dodatku samo wygładzającą się.

Energia wydatkowana na medytację pomnaża się poprzez praktykę. Odczujemy wyraźny jej przypływ, bo to jak się czujemy, czy jesteśmy zdrowi, czy nie, zależy od umysłu, np. ludzie wierzący, że istnieje jakaś siła, siła wyższa od nich, coś boskiego, sprawiają poprzez modlitwę (inna forma medytacji), że nieuleczalne leczy się. Ale trzeba wierzyć całym sercem. Historia uczy, że dzieje się to, istnieje mnóstwo udokumentowanych przypadków działania wiary, nawet tam, gdzie nowoczesna medycyna zawiodła. Proces oczyszczania umysłu jest bardzo skuteczny. Po całkowitym oczyszczaniu – oświeceniu – nie trzeba więcej praktyki, gdyż jest to ekstremalne zrozumienie i już nic nie jest w stanie temu zaszkodzić. Dzieje się tak dlatego, że czas poświęcony na osiągnięcie szczytu sprawi, że proces uważności będzie się sam z siebie utrzymywał, a widok będzie dalszy niż pozwalają na to zmysły. Przykładam potwierdzającym fakt, że umysłem można nadrabiać braki, jest ułomność konstrukcyjna oka, a przecież widzimy wyraźnie. Zaś przykładem ilustrującym fakt, że zwykłe życie nie nauczyło nas używać tego, co dała nam natura z racji jej istnienia, jest zjawisko polepszania się słuchu u ludzi, którzy stracili wzrok. Technika medytacyjna sprawi, że staniesz się jedną wielką uważnością, która posiada rozum do planowania swoich działań oraz analizy sytuacji, zaś serce posłuży Ci do podejmowania decyzji, decyzji płynących z miłości.

Odkryj w sobie dziecko...

2010-09-03T00:21:00.000+02:00

Czy rozważałeś kiedyś taką sytuację: Jak bardzo zmieniło się moje postrzeganie świata odkąd byłem dzieckiem? Z pewnością nie. Nie chodzi tu o to, że ewolucja świadomości wymaga od nas zmian sposobów postrzegania wszystkiego. Początkowo świat jest jak mały mechanizm, potem większa arena a następnie widzimy go każdy zupełnie inaczej, w zależności jak zostało ukształtowane nasze ego. Czasami niektórym udaje się wyjść poza ego i postrzeganie się zmienia ale to już temat na oddzielny artykuł. W większości przypadków dorastanie, świadomość naszych wielu ograniczeń i pójścia na kompromis powoduje, że tracimy i stopniowo rezygnujemy z naszych marzeń z dzieciństwa. Z czasem znikają one zupełnie z naszej świadomości a ich miejsce zajmuje tzw. rzeczywistość.Sposób w jaki patrzeliśmy na świat mając kilka czy kilkanaście lat staje się coraz bardziej odległy a my sami myślimy o sobie w tym wieku jako o naiwnym, niedoświadczonym człowieczku.

Nasza pamięć magazynuje wszystko od początku do końca, mimo że wiele rzeczy pozostaje w sferze nieświadomości.Dzieje się tak ponieważ jako dorośli wiemy, że marzenia z dzieciństwa są niedoścignione i nigdy się nie spełnią. Mamy swoją pozycję społeczną, wybujałe ego, obowiązki itp. Świat dziecinnych marzeń wydaje się być zupełnie obcy i niepotrzebny.

Niestety lub stety to co zostało w pamięci zapisane daje o sobie znać w różnej formie. Niespełnione marzenia z dzieciństwa, inne postrzeganie świata nie znikają w nas. Zepchnięte do nieświadomości są powodem wahań nastrojów, melancholii, odczuwania tęsknoty za czymś niekreślonym, dość dziwnych snów a w skrajnych przypadkach chorób.

Co z tym zrobić?

Spróbuj spojrzeć na siebie nie jako na poważnego dorosłego, który kiedyś był niepoważnym młodzieńcem, ale jako na osobę, której pełnia objawić się może tylko poprzez zintegrowanie wszystkich poziomów widzenia świata - począwszy od tych najwcześniejszych aż po chwilę obecną. Zapytajcie siebie, kim wtedy byłem, jak widziałem świat, co myślałem, jak odbierali mnie inni? Spróbujcie nawiązać kontakt ze sobą takim, jakim byliście kiedyś. Czy rozumiecie dziś lepiej pytania jakie zadawaliście wtedy sobie i światu, czy też nadal poszukujecie na nie odpowiedzi? Czy udało wam się udoskonalić te aspekty samego siebie, które wtedy pragnęliście rozwinąć, czy jedynie zaniechaliście kultywowania tych “nieprzynoszących zysku błędów młodości”? A może oddaliście się innym pasjom, odkładając tamte wcześniejsze? Zawsze jest czas, żeby do nich powrócić…

Spróbujcie wreszcie usiąść wygodnie w ciszy, zamknąć oczy i wejrzeć w siebie. Nie silcie się na jakieś wielkie doznania integrujące - wystarczy prosty rachunek sumienia. Spróbujcie nawiązać kontakt ze sobą takim, jakim byliście kiedyś - ze swoim młodzieńcem, ze swoim dzieckiem… Zapytajcie ich, czy akceptują w pełni to, kim dzisiaj się staliście, jesteście… Przypomnijcie sobie, w co wierzyliście wtedy, co myśleliście, co chcieliście robić w życiu, jaki mieliście stosunek do innych ludzi, o czym marzyliście… Czym najchętniej się paraliście? Co sprawiało wam największą radość? Spróbujcie dokonać podsumowania - być może okaże się, że wasza obecna postawa życiowa jest po prostu konformizmem odbywającym się kosztem waszej prawdziwej osobowości? A może wręcz przeciwnie - jesteście na jak najlepszej drodze do samorealizacji?

Tym zaś, którzy odkryją, że są w pełni zrealizowanymi osobami, te słowa może nie są potrzebne - w życiu chodzi przecież o to, by, gdy dobiega ono końca, nie żałować ani chwili. Aby stało się to możliwe wystarczy słuchać swojego wewnętrznego dziecka, trzeba się nim stać i umieć realizować jego marzenia - bez obaw, żaden z nas nie marzył jako dziecko o niszczeniu środowiska naturalnego, czy pracowaniu dla pieniędzy. Wszelka zmiana w kierunku pełniejszej integracji naszej osobowości może nam wyjść tylko na dobre.

Wykonaj ćwiczenie, które powinno pomóc Ci w odkryciu w Tobie dziecka: ĆWICZENIE

Mózg w medytacji. (Yoga Jurnal) czerwiec 2010.

2010-09-02T18:49:00.000+02:00

W czerwcowym numerze Yoga Journal Kelly McGonigal zamieściła pasjonujący artykuł, w którym opisuje wpływ różnych rodzajów medytacji na mózg ludzki, m.in. posiłkując się wynikami najnowszych badań klinicznych wykonanych w ostatnich latach w USA, potwierdzających znaną od tysiącleci na Wschodzie tezę, że medytacja faktycznie ma na nasz mózg wpływ potężny i że jest to wpływ nadzwyczaj korzystny.

Już we wstępie autorka pisze, iż nauka dowiodła, że medytacja jest w stanie faktycznie zupełnie odmienić strukturę ludzkiego mózgu i wyćwiczyć go w koncentracji, odczuwaniu większego współczucia czy radzeniu sobie ze stresem. W bardzo prosty sposób, pisze dalej autorka, medytacja może głęboko zmienić całość naszego życiowego doświadczenia. Budda i Patańdżali tysiące lat temu twierdzili, że dzięki medytacji możliwe jest wyeliminowanie cierpienia, jakie powoduje rozbiegany umysł. Uczyli oni swoich uczniów, jak koncentrować uwagę, jak odczuwać większe współczucie i radość. W dniu dzisiejszym zachodni naukowcy poddają badaniom wiedzę starożytnych mistrzów, stosując do tego najnowszą technologię, która umożliwia im wejrzenie w głąb ludzkiego mózgu i badanie tego, jaki jest wpływ medytacji na mózg. Nawet krótka medytacja może znacząco wpłynąć na nasz sposób odbierania świata, zmieniając zupełnie strukturę naszego mózgu.

Dalej autorka pisze, iż dawniej naukowcy sądzili, że mózg osiąga szczyt swoich możliwości, gdy dochodzimy do wieku dorosłego, i dalej już się nie zmienia - a w miarę starzenia się, zaczyna się degenerować. Dzisiaj, zdaniem Eileen Luders z Departament of Neurology na University of California Los Angeles, wiemy z całą pewnością, że wszystko, co robimy, i każde nasze doświadczenie faktycznie zmienia nasz mózg. Na podstawie badań rezonansu magnetycznego i obserwacji zmian w strukturze mózgu u osób medytujących Luders uważa, że zwiększona ilość szarej materii mózgowej u osób medytujących sprawia, że sa oni lepsi w kontrolowaniu uwagi, zarządzaniu swoimi emocjami i podejmowaniu świadomych decyzji.

Neurolodzy wiedzą dzisiaj, że mózg każdego człowieka jest odbiciem wyzwań, jakie musi podejmować. Medytacja, jak wszystko inne co robimy, stanowi program treningowy dla mózgu. Mózg muzyka lepiej radzi sobie z analizą i tworzeniem muzyki, mózg matematyka lepiej rozwiązuje problemy i posiada większą wyobraźnie przestrzenną, mózg żonglera z większa łatwością antycypuje ruch obiektów w przestrzeni. W czym lepszy jest mózg osoby medytującej? Co ciekawe, jak twierdzi autorka, to zależy od rodzaju medytacji, jaki wybierzemy. Jeśli praktykujemy medytację na oddechu lub mantrze mózg zmienia swoją strukturę w taki sposób, że łatwiej mu się koncentrować. Jeśli ćwiczymy w trakcie medytacji spokojną samoakceptację, nasz mózg będzie bardziej odporny na stres. Zaś kultywowanie podczas medytacji uczucia miłości i współczucia rozwinie zdolność spontanicznego otwierania się na innych.

Inny naukowiec, Antoine Lutz z Waisman Laboratory for Brain Imagine and Behavior na University of Wisconsin, twierdzi, opierając się na wynikach przeprowadzonych przez siebie badań, że człowiek może od razu wzmocnić swoją zdolność koncentracji uwagi, ucząc się prostych technik medytacyjnych, zaś w miarę pogłębiania praktyki, postęp w tej materii jest również proporcjonalnie większy.

Wyniki badań wskazują, że medytacja może pomóc osobom cierpiącym na stany lękowe. Praktyka ukierunkowana na terapię tego typu zaburzeń koncentruje się na świadomości chwili obecnej poprzez skupienie na dźwiękach otoczenia, oddechu, odczuciach napływających z wnętrza ciała lub też myślach i uczuciach, z jednoczesnym obiektywnym obserwowaniem ich bez osądzania czy próbowania w jakikolwiek sposób zmieniać ich treści. Medytacja skupiona na świadomości tu i teraz uczy osoby cierpiące z powodu lęków, w jaki sposób radzić sobie z przytłaczającymi myślami i emocjami, nie dając się im zdominować.

Celem medytacji nie jest pozbycie się myśli czy emocji. Jej celem jest zwiększenie świadomości myśli i emocji i nauka przechodzenia przez nie, bez wikłania się w którekolwiek z nich. Badania rezonansu magnetycznego dowiodły, że cierpiący z powodu lęków uczyli się dzięki medytacji doświadczać negatywnych myśli, nie reagując na nie wybuchami strachu. Wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają, że tego rodzaju medytacja może prowadzić do długotrwałych, pozytywnych zmian w strukturze mózgu.

Bdacze są zgodni co do tego, że wiele spośród korzyści osiąga się już we wstępnej fazie treningu. “Zmiany w mózgu zachodzą od samego początku nauki”, twierdzi Luders. Wiele spośród przeprowadzonych badań potwierdza istotne zmiany zachodzące u osób poczatkujących na przestrzeni kilku tygodni, a nawet kilku minut. Jednak inne badania dowodzą, że doświadczenie odgrywa znaczącą rolę w procesie. Dłuższa praktyka prowadzi do większych zmian, zarówno w samej strukturze mózgu, jak i w nastawieniu mentalnym praktykującego. Tak więc podczas gdy minimalne zaangażowanie w medytację opłaci się pod postacią lepszego samopoczucia i większej jasności umysłu, oddana praktyka jest najlepszym sposobem na osiągnięcie pełnych korzyści.

Jak twierdzi Luders, nigdy nie jest za późno, by rozpocząć praktykę. Sugeruje ona rozpocząć od krótkich, regularnych sesji, które pomogą wypracować regularną rutynę medytacyjną. W przeprowadzanych badaniach normą były codzienne sesje o długości od 10 do 90 minut. Można zacząć od 10 minut dziennie.

Na koniec autorka artykułu dodaje, że nawet tak zaangażowane badania medyczne jak te z zastosowaniem rezonansu magnetycznego, nie są w stanie wychwycić wszystkich subtelnych zmian i korzyści, jakie odnosi osoba regularnie medytująca, a których doświadczyć można jedynie poprzez osobiste doświadczenie. Na szczęście wszystkim, czego potrzeba, aby rozpocząć praktykę własną medytacji, jest po prostu wysiłek woli, by usiąść i trwać sam na sam z samym sobą, swoim ciałem, oddechem i umysłem.

artykuł dzięki uprzejmości Rafała Gadomskiego

Zobacz aurę.

2010-08-31T19:40:00.000+02:00

Widzenie aury nie jest jakąś magiczna umiejętnością. Przy odrobinie wysiłku każdy może zobaczyć fizycznie lub intuicyjnie swoją lub czyjąś aurę. Często mówi się, że efektem ubocznym medytacji jest właśnie widzenie aury. Nie koniecznie trzeba być osoba zaawansowaną w medytacji by nauczyć się widzieć aurę.

W internecie jest wiele ćwiczeń, filmików czy skutecznych porad jak tego dokonać. W istocie ważne jest by nasz umysł był otwarty, czysty i spokojny. Wtedy postrzegamy aurę taką jaką ona jest w rzeczywistości.

Zapisując się na darmowy artykuł Siły Równowagi otrzymasz w prezencie jako DARMOWY bonus e-booka pt. Trening widzenia aury. E-book zawiera garść najpotrzebniejszych informacji i skutecznych ćwiczeń by dość szybko przyswoić umiejętność postrzegania naszej energetycznej otoczki.

Znaczenie kolorów aury.

2010-08-31T19:28:00.000+02:00

Kolor czerwony, intensywny i emocje pozytywne (ciepło przyjemne na przykład) w przypadku odczuć empatycznych.

Dla emocji: pozytywne pobudzenie, także często seksualne pożądanie.
Dla obecnej sytuacji życiowej (odcinek 2-3 tygodni): poczucie spełnienia zawodowego, stałości, brak problemów ze znalezieniem pracy, stabilność finansowa.
Dla zdrowia: zdrowe narządy płciowe i kręgosłup w tym odcinku, brak problemów z hemoroidami.

Kolor czerwony, krwisty i emocje negatywne w ciele(np. zimno, ale niekoniecznie, np. kłucie, nieprzyjemne mrowienie, gorąco- zależy od osoby).

Dla emocji: zdenerwowanie, gniew, niepewność, agresja
Dla obecnej sytuacji życiowej: niepewność/niestałość finansowa, obawa o utrzymanie środków materialnych obecnych i przyszłych.
Dla zdrowia: problemy z narządami płciowymi i/lub kręgosłupem (u mężczyzn prostata, u kobiet jajniki i/lub macica, pochwa).

2.
Kolor pomarańczowy intensywny, emocje pozytywne w ciele

Dla emocji: właściwie układający się związek (zwłaszcza dla kobiet), spełnienie w związku i emocjonalne często i seksualne, uprawianie częstego, "zdrowego" seksu.
Dla obecnej sytuacji: stany kreatywne często, pobudzanie kreatywności, korzystanie z niej, żywiołowość.
Dla zdrowia: brak bólów brzucha, nieprzyjemnych wrażeń w okolicach, zdrowa macica i jajniki z reguły dla kobiet i zdrowa prostata dla mężczyzn.

Kolor ciemnopomarańczowy, emocje negatywne

Dla emocji: niespełnienie w związku, negatywny aspekt współżycia
seksualnego (brak spełnienia w łóżku z partnerem), niechęć do uprawiania seksu.
Dla obecnej sytuacji: niezdolność do kreatywnego myślenia, podchodzenie do problemów z niezdrowym dystansem, nieangażowanie się w szukanie rozwiązań.
Dla zdrowia: dokładnie odwrotnie, co przy pozytywnym aspekcie (jeden lub kilka objawów wymienionych wyżej), zachwianie aspektu seksualnego przez nieprzyjemną sytuację w łóżku

Kolor ciemnoróżowy lub różowy, emocje: motylki w brzuchu
Początkowy stan zakochania/zauroczenia w osobie, pożądanie (bardziej zwierzęce), stuprocentowy aspekt seksualny zwłaszcza dla mężczyzn, prawie bez uczucia miłości, albo inaczej: to uczucie jest tłumione przez pożądanie, które staje się najważniejsze. Kolor rzadko spotykany w związkach, które trwają dłużej niż 2-3 miesiące.

3.
Kolor żółty, złoty (świecący się) i emocje pozytywne

Dla emocji: przede wszystkim duża pewność siebie
Dla obecnej sytuacji: pełno powtarzających się momentów, gdzie nie brakuje komuś tej pewności, praca/znajomości, pobudzające do "bycia duszą towarzystwa"
Dla zdrowia: bycie pełnym energii, brak senności czy zmęczenia bez powodu i mniejsza potrzeba snu w ciągu dnia

Kolor ciemnożółty, złoty (ciemny) i emocje negatywne

Dla emocji: zachwiana pewność siebie w ostatnich sytuacjach życiowych
lub całkowity jej brak
Dla obecnej sytuacji: stresująca praca/szkoła/znajomości, w których ciągle jesteś poddawany "próbom", negatywnie oceniany lub wręcz poniżany (np. szef ciągle mówi, że coś zostało źle zrobione)
Dla zdrowia: senność, przygnębienie, depresja, czasem stany lękowe

4.
Kolor zielony intensywny, jak świeżo ścięta trawa i emocje pozytywne

Dla emocji: dobre kontakty z przyjaciółmi i bliskimi, altruizm, okazywanie miłości i uczuciowość względem innych.
Dla obecnej sytuacji: bycie wspieranym przez przyjaciół i dobre utrzymywanie kontaktów z nimi (dobre tzn. oni nie wykazują neg. cech, oczywiście nie muszą też wykazywać pozytywnych- dobre jako bardziej neutralne niż "super pozytywne")
Dla zdrowia: zdrowe serce, płuca, brak napięć w okolicach szyi/ramion, brak bólów pleców

Kolor ciemnozielony, jak stara trawa w dzikim trawniku i emocje negatywne

Dla emocji: złe kontakty lub bardzo złe z bliskimi, brak jakichkolwiek uczuć "wyższych" do najbliższych, brak altruizmu. Rzadko spotykane w praktyce.
Dla obecnej sytuacji: przyjaciele zawodzili w ostatnich dniach dość wyraźnie, krzywdzili słowem lub zachowaniem ogółem
Dla zdrowia: problemy możliwe zwłaszcza z depresją, napięciami mięśni w szyi/ramionach, czasem bóle pleców

5.
Kolor błękitny, intensywny i emocje pozytywne

Dla emocji: komunikatywność, umiejętność poznawania nowych osób, odnalezienia się w każdym środowisku i łatwego znajdowania wspólnych tematów, a także chęć do częstej rozmowy (ogólnie- dobra komunikacja czy
to w pracy, czy to na uczelni, czy to w życiu).
Dla sytuacji obecnej: kontakty utrzymywane są (werbalne) na dobrym poziomie, pod każdym względem
Dla zdrowia: zdrowe gardło przede wszystkim, brak problemów z chrypką itp.

Kolor ciemnoniebieski, jakby nieco "nocny" i emocje negatywne

Dla emocji: coś negatywnego usłyszeliśmy w czasie rozmowy, co nam się nie spodobało, na co nie odpowiedzieliśmy lub słyszymy to często i regularnie, a nic z tym zrobić nie możemy, kłótnie
Dla obecnej sytuacji: niemożność do wyrażania swojej opinii, zdania w środowisku, w którym często się przebywa.
Dla zdrowa: ból gardła lub całkowicie chore gardło, przeziębienie, chrypka, kłucie w gardle itp.

6.
Kolor granatowy, intensywny, ale ciemny granatowy też może być, oraz emocje pozytywne

Dla emocji: równowaga psychiczna, brak stresów większych itp. związanych z logicznym myśleniem, oraz rozwiązywaniem problemów (sfera logiczna, czy to w pracy, czy na co dzień w planowaniu między innymi pewnych
rzeczy- plany układają się właściwie i rozwiązania też)
Dla sytuacji obecnej: właściwe podchodzenie do kwestii decyzyjnych zwłaszcza
Dla zdrowia: brak bólów głowy, uszu itp.

Kolor głównie czarny i bardzo ciemny granatowy i emocje negatywne

Dla emocji: słyszenie nieprzyjemnych słów, których nie da się uniknąć, czy usłyszenie czegoś, czego by się nie chciało, problemy z
podejmowaniem racjonalnych decyzji.
Dla obecnej sytuacji: często bycie pogardzanym, słyszenie od rówieśników czegoś niemiłego, niezdolność do uniknięcia tego.
Dla zdrowia: ból uszu, głowy itp. zapalenia uszu też

7.
Kolor fioletowy, jasny i intensywny, niektórzy widzą jako biały kolor tej czakry, ale z założenia: czakry mają kolory tęczy przede wszystkim tzn pasmo kolorów tęczy.

Dla emocji: równowaga emocjonalna, ogółem bycie zrównoważonym emocjonalnie bardzo i nie poddawanie się chwilom
Dla obecnej sytuacji: utrzymanie harmonii we wszystkich aspektach swojego życia, znalezienie celu w życiu
Dla zdrowia: ogólnie dobre zdrowie jako takie

Kolor ciemnofioletowy, czasem szary i negatywne emocje

Dla emocji: niezrównoważenie emocjonalne, łatwość ulegania małym zmianom, których nie było się w stanie przewidzieć.
Dla obecnej sytuacji: brak celu w życiu, niezdolność do jego wyboru, często zmiany decyzji w tej kwestii i ciągłe rozważanie nad sensem własnego życia
Dla zdrowia: z problemami z tej czakry wiążą się ogólnie schorzenia psychosomatyczne jako takie- wpływać może negatywnie na całe ciało fizyczne.

DODATKOWO:
Brak energii i pozytywnych i negatywnych jest możliwy- oznacza to, że ta sfera w ogóle nie ma udziału praktycznie dla tej osoby, osoba o niej nie myśli, nie zajmuje się nią lub jeśli tej energii jest mało- uznawaj to za aspekt neutralny, przeciętny, a nie negatywny. Interpretuje się z reguły całościowo stan czakr tzn jeśli 2 i 4 są negatywne, to u kobiet jest to ewidentny problem w związku, 2 neg., 4 poz. to jest to niespełnienie w łóżku partnera, ale okazywanie mu mimo tego uczucia, 4 neg. a 2 poz. to bycie z kimś czy myślenie o nim tylko dla seksu. To przykład.