ดูเหมือนว่ากงล้อแห่งประวัติศาสตร์โลกในช่วงเวลาเดิมๆจะหมุนครอบรอบเวียนมาบรรจบอีกครั้งในห้วงปัจจุบันนี้ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันทั้งในทางเศรษฐกิจ การเมือง และความมั่นคงของโลกมีส่วนคล้ายคลึงกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในยุคทศวรรษที่ 1970 มาแล้ว ซึ่งในทางประวัติศาสตร์เศรษฐกิจก็มีชื่อเรียกยุคนี้ว่า “ทศวรรษแห่งการสูญเปล่า” หรือ The Lost Decade ของเศรษฐกิจโลก ประวัติศาสตร์ยุค 1970 ที่ย้อนรอยกลับมาเกิดซ้ำในปัจจุบันภายใต้ “บริบทใหม่” และพลวัตที่เปลี่ยนไปนั้นมีดังต่อไปนี้

1.การกลับมาอีกครั้งของ “วิกฤตเงินตราโลก” (The Return of Global Monetary Crisis)

ทศวรรษที่ 1970 ถือได้ว่าเป็นช่วงที่ระบบการเงินโลกมีความปั่นป่วนโดยแท้ โดยจุดเริ่มต้นของความปั่นป่วนทั้งหลายก็คือ การออกจากมาตรฐานปริวรรตทองคำ (Gold Exchange Standard) ของสหรัฐฯ ส่งผลให้สหรัฐฯสามารถผลิตเงินดอลลาร์ได้ไม่จำกัดโดยไม่ต้องอิงกับปริมาณทองคำอีกต่อไป และส่งผลให้โลกเข้าสู่ยุคของอัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวอย่างเป็นทางการในเวลาอีก 2 ปีต่อมาคือปี 1973 โลกเศรษฐกิจและการเงินยุคนั้นเกิดความปั่นป่วนอย่างหนัก เงินเฟ้อพุ่งทะยาน จากการอ่อนค่าของเงินดอลลาร์ และการพุ่งขึ้นของราคาสินค้าโภคภัณฑ์สำคัญๆอย่างทองคำ น้ำมัน และสินค้าเกษตร โลกทั้งโลกอยู่ในภาวะสับสนอลหม่านอย่างต่อเนื่อง ทุกคนเริ่มพูดถึงทางเลือกอื่นนอกเหนือจากเงินดอลลาร์อย่าเงินมาร์กและเยน

ปัจจุบันความสับสนอลหม่านครั้งใหญ่ของระบบการเงินโลกกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่เงินดอลลาร์เท่านั้นที่ถูกตั้งคำถาม แต่เป็นระบบเงินสกุลหลักทั้งระบบซึ่งเจ้าของเงินสกุลหลักทั้งหลายต่างจมปลักอยู่กับ “กับดักหนี้สิน” อย่างอีรุงตุงนังทั้งสหรัฐฯซึ่งเป็นเจ้าของดอลลาร์ เขตยูโรที่เป็นเจ้าของยูโร อังกฤษผู้เป็นเจ้าของเงินปอนด์ และประเทศญี่ปุ่นที่เป็นผู้ออกเงินเยน ขณะเดียวกันบริบทนี้ยังสะท้อนสภาพความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์การเงินที่โยกจากประเทศพัฒนาแล้วด้วยกันเองมาเป็น ประเทศพัฒนาแล้วผู้มาก่อนทางทุนนิยม และประเทศเกิดใหม่ทางเศรษฐกิจซึ่งมีแบบแผนการพัฒนาที่ต่างกับประเทศขั้วอำนาจเดิมทางเศรษฐกิจอย่างสิ้นเชิง เป็นการเคลื่อนออกของความขัดแย้งภายในประเทศกลุ่ม G7 เอง มาเป็นระหว่างประเทศกลุ่ม G7 กับกลุ่มพลังใหม่อย่าง BRICS อันประกอบไปด้วยบราซิล รัสเซีย อินเดีย จีน และแอฟริกาใต้ โดยเฉพาะจีนนั้นเป็นชาติที่มีความแข็งขันในการผลักดันสกุลเงินของตัวเองให้ทัดเทียมกับประเทศเจ้าของเงินสกุลหลักเดิมทั้ง 4 และมีการตั้งคำถามท้าทายความชอบธรรมของเงินดอลลาร์ตลอดเวลาด้วย

นอกจากนั้นแล้วสิ่งที่ดูจะเหมือนกับทศวรรษที่ 1970 อีกประการหนึ่งในบริบทด้านการเงินก็คือ การกลับมาของทองคำ ซึ่งมีการเพิ่มขึ้นทั้งในแง่ของราคาและการไล่ซื้อทั้งโดยนักลงทุนภาครัฐทั้งธนาคารกลางและกองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ และจากนักลงทุนเอกชนเอง โดยปี 2011 นับเป็นครั้งแรกที่ธนาคารกลางทั่วโลกกลับมาเป็น “ผู้ซื้อสุทธิ” ในตลาดทองคำอีกครั้ง และนับเป็นการซื้อครั้งมโหฬารนับแต่ปี 1971 ด้วย อันเป็นการสะท้อนถึงปัญหาที่มีความซับซ้อนซึ่งไม่ใช่แค่การเกิดวิกฤตกับ “เงินสกุลหลักกลุ่มเดิม” เท่านั้น แต่หากเป็นปัญหาในเชิงโครงสร้างที่ “เงินกระดาษ” (Fiat Currency) ก็ถูกตั้งคำถามด้วย สังเกตได้จากราคาทองคำที่เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับเงินทุกๆสกุล และยอดซื้อทองคำของประชาชนทั่วโลก แม้ในประเทศจีนเองก็มีการพุ่งขึ้นของอุปสงค์ทองคำจนมีแนวโน้มว่าจะแซงอินเดียกลายเป็นผู้บริโภคทองคำรายใหญ่ที่สุดของโลกในอนาคตอันใกล้นี้ เหล่านี้เองที่สะท้อนถึงการฉายหนังซ้ำในยุคปัจจุบันแต่มีความเข้มขันซับซ้อนกว่าเดิม

วิกฤตน้ำมันโลก 1979 (ภาพจาก Wikipedia)

2.การกลับมาอีกครั้งของวิกฤตภูมิภาคตะวันออกกลางและความสุ่มเสี่ยงต่อวิกฤตน้ำมันรอบใหม่ (The Return of Middle East Crisis and Threat of The New Round of Oil Crisis)

ภูมิภาคตะวันออกกลางถือเป็นจุดสำคัญทางยุทธศาสตร์จุดหนึ่งของโลกทั้งในด้านความมั่นคงและเศรษฐกิจ เนื่องด้วยปัจจัยที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และความสำคัญในฐานะแหล่งผลิตน้ำมันที่สำคัญที่สุดของโลกแหล่งหนึ่ง และขณะเดียวกันก็เป็นตัวแปรสำคัญในระบบการเงินโลกด้วยในฐานะที่เป็นเจ้าของความมั่งคั่งในรูปของเงิน “เปโตรดอลลาร์”

เป็นอีกครั้งที่เหตุการณ์ทุกอย่างกลับมายังพื้นที่เดิมๆและตัวเล่นเดิมๆไม่ว่าจะเป็นอิหร่าน สหรัฐฯ อิสราเอล ซีเรีย และอิยิปต์ซึ่งประเทศเหล่านี้ล้วนเป็นแกนหลักของความขัดแย้งในภูมิภาคมาแต่ไหนแต่ไร และบริบทของวิกฤตที่เกิดขึ้นในตะวันออกกลางตอนนี้ก็เป็นสิ่งที่ต่อเนื่องมาจาก “การเปลี่ยนระบอบรอบใหม่” ซึ่งคล้ายคลึงกับในช่วงทศวรรษที่ 1970 ที่มีการพลิกผันของผู้ปกครองในภูมิภาคตะวันออกกลางและทั่วโลกอาหรับเช่นกันไม่ว่าจะเป็นลิเบีย อิยิปต์ หรืออิหร่าน และถัดจากนั้นมาก็เกิดวิกฤตขึ้นในตะวันออกกลางจากปัญหาความขัดแย้งของอิหร่านกับทั้งชาติตะวันตกเองและเพื่อนบ้านอย่างอิรักจนลามเป็นสงครามอิรัก-อิหร่าน และความขัดแย้งที่คุกรุ่นในภูมิภาคตะวันออกกลางผนวกเข้ากับบริบทการเงินในช่วงนั้นเองที่ส่งผลให้เกิดวิกฤตน้ำมันถึง 2 รอบทั้งในช่วงกลางและปลายทศวรรษที่ 1970

มาในรอบนี้หลังจากผ่านมาร่วม 3-4 ทศวรรษ กระแสการปฏิวัติเปลี่ยนตัวผู้นำก็ไหลย้อนกลับมาอีกครั้ง ซึ่งหลายฝ่ายวิเคราะห์กันว่าวิกฤตอาหารแพงช่วงปี 2010 เป็นชนวนเริ่มต้นให้เกิดกระแสปฏิวัติใหญ่ที่เรียกว่า Arab Spring ขยายตัวไปทั่วโลกอาหรับและลุกลามมาจนถึงอิหร่านด้วย แต่รัฐบาลสาธารณรัฐอิสลามก็ยังสามารถรับมือได้ ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงผู้นำทั้งในตูนีเซีย อิยิปต์ ลิเบีย และเกิดวิกฤตขึ้นรุนแรงทั้งในเยเมน ซีเรีย บาห์เรน และพื้นที่ภาคตะวันออกของซาอุดิอาระเบียซึ่งก็มีการปราบปรามที่เด็ดขาดรุนแรงด้วย และประเด็นนิวเคลียร์อิหร่านเองก็จุดชนวนให้เกิดวิกฤตความขัดแย้งระหว่างอิหร่านกับอิสราเอลและชาติตะวันตก ขณะเดียวกันก็เกิดการสะสมอาวุธขึ้นในประเทศอาหรับในภูมิภาคอ่าวด้วยเพื่อคานอำนาจทางทหารของอิหร่าน

เหตุการณ์ต่อเนื่องตั้งแต่ช่วง Arab Spring จนมาถึงวิกฤตอิหร่านนั้นก็มาหยุดลงที่ตลาดน้ำมัน แต่คราวนี้ความต่างกับช่วงทศวรรษที่ 1970 นั้นอยู่ที่ว่า เสถียรภาพภายในประเทศผู้ส่งออกน้ำมันเอง โดยในช่วงนั้นการยึดอำนาจที่เกิดขึ้นกับประเทศอย่างลิเบียและอิหร่านนั้น ความเสี่ยงเกิดขึ้นจากการที่คณะผู้นำใหม่เป็นปฏิปักษ์กับรัฐบาลตะวันตก ไม่เป็นมิตรเหมือนกับคณะผู้นำที่ถูกโค่นล้มไปก่อนหน้า

มาในครั้งนี้ ผลจาก Arab Spring ส่งผลให้เกิดความเสี่ยงในรูปแบบของความไม่แน่นอนฝั่งอุปทานและอาจนำไปสู่ภาวะช็อคทางอุปทาน (Oil Supply Shock) ได้ตราบใดที่ประเทศต่างๆไม่ว่าจะเป็นลิเบีย เยเมน ซีเรีย รวมถึงซูดานใต้และไนจีเรียไม่สามารถเรียกคืนเสถียรภาพภายในและจัดการกับปัญหาด้านการผลิตให้ลุล่วงได้ ขณะเดียวกันการคว่ำบาตรอิหร่านเองก็ส่งผลให้เกิดความตึงเครียดในภูมิภาคและการเผชิญหน้าระหว่างอิหร่านลำพันธมิตรตะวันตกมากขึ้นด้วย และด้วยปัจจัยจากการเติบโตขึ้นของเศรษฐกิจประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลายและการใช้น้ำมันที่สูงขึ้นของประเทศผู้ผลิตน้ำมันเองย่อมส่งผลให้บริบทด้านน้ำมันมีความแตกต่างและซับซ้อนขึ้นกว่าในทศวรรษที่ 1970 ด้วย

และมองย้อนไปดูบทสรุปของวิกฤตในช่วงทศวรรษที่ 1970 จะพบว่า ในส่วนของภาคเศรษฐกิจนั้น โลกอยู่ในยุคแห่งความสูญเสียอย่างยาวนาน ยกเว้นก็แต่ประเทศในเอเชียในขณะนั้นนำโดยญี่ปุ่นที่ยังเติบโตได้ต่อเนื่อง ราคาน้ำมันที่แพงลิบลิ่วเมื่อผนวกกับวิกฤตอาหารหลังเกิดเหตุการณ์ “Great Grain Robbery” ที่สหภาพโซเวียตต้องนำเข้าธัญพืชมโหฬารจากสหรัฐฯหลังภาวะแล้งจัดส่งผลต่อผลผลิตทางการเกษตรในประเทศอย่างหนักหน่วง ภาวะที่สินค้าจำเป็นทั้งพลังงานและอาหารแพงขึ้นพร้อมๆกันก็ส่งผลให้โลกเผชิญกับภาวะเงินเฟ้อที่รุนแรงและต่อเนื่องยาวนานตลอดทศวรรษ แต่ท้ายที่สุดแล้วปัญหาทางเศรษฐกิจและเสถียรภาพของค่าเงินดอลลาร์ก็ได้รับการแก้ไขให้คลี่คลายลงในยุคของเรแกน

ขณะที่ในภาคการเมืองและความมั่นคงระหว่างประเทศเองนั้น ทศวรรษที่ 1970 จบลงด้วยสงครามระหว่าง 2 มหาอำนาจของภูมิภาคคือ อิรักและอิหร่าน ที่ต่างได้รับความเสียหายไปทั้งคู่ และภูมิภาคนี้ก็สงบราบคาบไปอีกระยะหนึ่งหลังปฏิบัติการถล่มอิรักภายใต้ชื่อ “พายุทะเลทราย” ที่ทำให้อิรักระบอบซัดดัมอ่อนแอลงไปแบบถาวรหลังสงครามจบลงด้วยมาตรการคว่ำบาตร ทั้งนี้เมื่อประมวลภาพทั้งหมดแล้วจะพบว่า ความปั่นป่วนวุ่นวายในด้านต่างๆนั้นประเทศที่เป็นต้นตอปัญหาเชิงโครงสร้างอย่างสหรัฐฯจะสามารถแก้ไขทุกอย่างไปได้

มาในวันนี้บริบทโลกเปลี่ยนแปลงไปมาก โลกเปลี่ยนผ่านจากยุคที่มีอภิมหาอำนาจเดี่ยวในทุกด้านอย่างสหรัฐฯมาเป็นโลกหลายขั้วแล้ว ระบบเศรษฐกิจและโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศมีความซับซ้อนมากขึ้นภายใต้สภาวะโลกาภิวัตน์ และแน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับระบบการเงินโลกในตอนนี้ย่อมก่อให้เกิดการตั้งคำถามและแสวงหาทางเลือกใหม่ๆอีกครั้งเช่นเดียวกับทศวรรษที่ 1970 แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป เศรษฐกิจสหรัฐฯและประเทศเจ้าของเงินสกุลหลักอื่นๆมีปัญหากับหนี้สินที่สูงมากโดยเฉพาะหนี้สินภาครัฐ ปัญหาด้านโครงสร้างประชากร และความสามารถในการแข่งขันที่จะถดถอยมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อต้องเผชิญการแข่งขันทั้งด้านราคาและนวัตกรรมจากประเทศเกิดใหม่ทั้งหลายนำโดย BRICS ด้วยศักยภาพด้านการเติบโตและพลวัตที่ช้าลงและมีแต่จะค่อยๆเสื่อมลงนั้น ย่อมทำให้สหรัฐฯและประเทศเจ้าของเงินสกุลหลักอีก 3 สกุลไม่อยู่ในฐานะที่จะเข้ามาแก้ไข ปรับเปลี่ยน และผูกขาดการกำหนดทิศทางโครงสร้างการเงินโลกในยุคใหม่เหมือนแต่ก่อนแน่นอน การที่จีนมีการรุกคืบด้านนโยบายดันเงินหยวนสู่เวทีโลกที่มากขึ้น การปรับโครงสร้างทุนสำรองของธนาคารกลางต่างๆที่หันมาถือทองคำและเงินสกุลอื่นๆมากขึ้น และการหันมาสนใจกับการค้าขายโดยใช้เงินสกุลท้องถิ่นของคู่ค้าที่มากขึ้นย่อมส่งผลให้ดุลในการกำหนดทิศทางระบบการเงินโลกยุคหน้ามาที่ฝั่งประเทศเกิดใหม่มากขึ้นแน่นอน

แต่เมื่อมองในฝั่งการเมืองแล้วดูเหมือนว่า การฉายหนังยุค 70 ซ้ำในปัจจุบันนี้อาจมีทีท่าว่าจะเป็นฝันร้ายกว่าเดิมได้ เพราะวิกฤตในอิหร่านและที่เกิดขึ้นทั่วโลกอาหรับในทุกวันนี้ต่างจากในทศวรรษที่ 1970 อย่างลิบลับ เพราะนอกจากคู่ขัดแย้งเดิมแล้ว ยังมีเรื่องของฝ่ายที่ 3 ที่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยนั่นก็คือ ประเทศที่มีผลประโยชน์อย่างสำคัญในภูมิภาคนี้ ไม่ว่าจะเป็นตุรกี รัสเซีย จีน อินเดีย ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ รวมถึงตัวแปรจากเทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่ว่าจะเป็นระบบการสื่อสารต่างๆและเครือข่ายสังคมออนไลน์ทั้งหลายที่จะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการต่อสู้ห้ำหั่นกันมากขึ้น วิกฤตในครั้งนี้จะส่งผลอย่างรุนแรงสะเทือนไปทั่วภูมิภาคตะวันออกกลาง และจะไม่มีลักษณะของสงครามจำกัดวงแบบช่วงสงครามอิรัก-อิหร่าน หรือปฏิบัติการทางทหารของชาติตะวันตกต่ออิรัก อัฟกานิสถานหรือลิเบียเท่านั้น ซึ่งภาพของเหตุระเบิดในจอร์เจีย อินเดีย ไทยหลังการลอบสังหารนักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ในอิหร่านนั้นสะท้อนสภาพของโลกาภิวัตน์ของความขัดแย้งที่รุนแรงและมีแต่จะขยายวงกว้างกว่าเดิมด้วย

แน่นอนว่าหากตะวันตกมีการดำเนินการกดดันอิหร่านที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่าอิหร่านเองคงไม่ยอมอยู่เฉยแต่จะงัดมาตรการต่างๆออกมาตอบโต้แบบทันท่วงทีเช่นกัน การเผชิญหน้าและการท้าทายทางทหารของอิหร่านกับตะวันตกย่อมทำให้เกิดความตึงเครียดในภูมิภาคมากขึ้น และท่าทีแต่ละครั้งของอิหร่านก็มักจะพุ่งเป้าไปกระทบกับตลาดน้ำมันอยู่เนืองๆ นั่นย่อมทำให้เกิดบรรยากาศที่เป็นลบและส่งผลต่อราคาน้ำมันค่อยๆพุ่งสูงขึ้นต่อเนื่อง และแน่นอนว่าหากมีการโจมตีอิหร่านเกิดขึ้นจริง ราคาน้ำมันย่อมพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาลและรวดเร็วแน่นอน

เมื่อมองภาพในปัจจุบัน แม้ว่าสถานการณ์จะยังไม่น่าถึงขั้นแตกหักเลยแต่ก็ย่อมอยู่ในลักษณะตั้งยันและเผชิญหน้ากันอย่างเข้มข้นแน่นอน ซึ่งจะส่งผลให้วิกฤตในรอบนี้มีผลให้ราคาน้ำมันค่อยๆทะยานขึ้น เป็นวิกฤตน้ำมันแบบกินลึกไปเรื่อยๆแน่นอน และหากสถานการณ์ถึงขั้นแตกหักเมื่อใดก็จะทำให้วิกฤตน้ำมันแบบเดียวกับทศวรรษที่ 1970 หวนกลับมาอีกครั้งและน่าจะรุนแรงกว่าเดิมด้วย เพราะนั่นจะกระทบระบบการผลิตไปทั่วภูมิภาคตะวันออกกลาง ขณะเดียวกันก็ต้องมีการจับตาถึงท่าทีของมหาอำนาจอย่างจีน รัสเซีย และตุรกีว่าจะตอบสนองต่อไปอย่างไร

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ประชาคมโลกในยุคปัจจุบันต้องตื่นตัวและพร้อมจะเผชิญกับฝันร้ายแห่งยุค 70 ที่จะกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง!!!

ภาพจาก ASTV Manager

“ตามที่คณะรัฐมนตรีของรัฐบาล น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้จัดทำร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 291 เพื่อนำไปสู่การคัดเลือกและเลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ (ส.ส.ร.) 99 คน และจะนำไปสู่การลงประชามติ โดยจะนำเสนอเข้าที่ประชุมรัฐสภาในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 นั้น แกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยได้มาประชุมกันและลงมติดังเห็นชอบใน การแสดงจุดยืนต่อไปนี้

เราเห็นว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งนี้เป็นเพียงนิติกรรมอำพรางกำหนด วางคุณสมบัติสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญเอาไว้เพื่อล้มล้างรัฐธรรมนูญฉบับ ปัจจุบันทั้งฉบับในขั้นแรก และเพื่อนำไปสู่การจัดทำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในขั้นต่อไป จึงเข้าข่ายลักษณะการรัฐประหารประเทศไทยและยึดอำนาจประเทศโดยใช้รัฐธรรมนูญ ให้ตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของเผด็จการรัฐสภาโดยกลุ่มทุนสามานย์ผูกขาดของพรรค การเมืองในที่สุด

ทั้งนี้ ที่มาของ ส.ส.ร.ทั้ง 99 คนนั้น ซึ่งจะประกอบไปด้วย ส.ส.ร.ที่มาจากการเลือกตั้งจังหวัดละ 1 คน รวม 77 คน และ ส.ส.ร ที่มาจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคัดเลือกจากผู้ทรงคุณวุฒิอีก 22 คนนั้น ถือได้ว่าเป็นเพียงแค่นิติกรรมอำพรางเพื่อให้ ส.ส.ร.ส่วนใหญ่นั้นมาจากเครือข่ายของนักการเมืองที่มีอำนาจอยู่ในปัจจุบัน เท่านั้น

เพราะการจัดให้ ส.ส.ร.ที่มาจากการเลือกตั้งจังหวัดละ 1 คนนั้น ก็เป็นวิธีการยึดโยงให้ ส.ส.ร.ที่มาจากการเลือกตั้งมีที่มาในลักษณะการเลือกตั้ง “แบ่งเขตตามพื้นที่” ซึ่งมีรูปแบบคล้ายคลึงกับสมาชิกวุฒิสภาในชุดปัจจุบัน จึงย่อมมีลักษณะความเชื่อมโยงกับระบบอุปถัมภ์ และยึดโยงกับเครือข่ายเดียวกันของนักการเมืองในแต่ละพรรคการเมือง ไม่ต่างจากสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งส่วนใหญ่นั้น ล้วนแล้วแต่อยู่ภายใต้อาณัติของนักการเมืองและพรรคการเมืองทั้งสิ้น ซึ่งปรากฏเห็นเด่นชัดเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า ไม่สามารถพึ่งพาในการตรวจสอบอำนาจฝ่ายบริหารได้เลยในทางปฏิบัติ ดังนั้น การเลือกตั้ง ส.ส.ร.ในลักษณะนี้ โดยที่พรรคเพื่อไทยซึ่งเป็นรัฐบาลในปัจจุบันมีเป้าหมายอย่างชัดเจนตั้งแต่ ก่อนการเลือกตั้งว่าจะทำการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อผลประโยชน์ของกลุ่มตัวเอง และพวกพ้องอยู่แล้ว ย่อมเล็งเห็นผลลัพธ์ได้อยู่แล้วว่า การเลือกตั้ง ส.ส.ร.77 คน ครั้งนี้เป็นนิติกรรมอำพราง เพื่อกำหนดวางคุณสมบัติ ส.ส.ร. ส่วนใหญ่เอาไว้ให้เป็นกลุ่มคนในเครือข่ายของรัฐบาลเอาไว้ล่วงหน้า อันจะนำไปสู่การแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็นไปตามเป้าหมายที่รัฐบาลกำหนดในที่สุด

เช่นเดียวกันกับการคัดเลือก ส.ส.ร.ที่เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ หรือผู้เชี่ยวชาญ 22 คน ก็จะมีการคัดเลือกโดยที่ประชุมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งโดยสัดส่วนแล้วย่อมเล็งเห็นได้อยู่แล้วว่า ส.ส.ร.ในส่วนนี้ย่อมตกอยู่ภายใต้อาณัติและการครอบงำของฝ่ายรัฐบาลซึ่งมี เสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรอีกเช่นกัน

การคัดเลือกบุคคลเหล่านี้แท้จริงแล้ว ก็เพื่อนำไปสู่เป้าหมายหลักของนักการเมืองในระบอบเผด็จการทุนสามานย์โดยเจ้า ของพรรคการเมือง 2 ประการ คือ

1. ล้างความผิดในอดีตของเจ้าของพรรคการเมืองและพวก

2. กระชับอำนาจให้กับตัวเองและพวกพ้องในอนาคตให้เบ็ดเสร็จขาดมากยิ่งขึ้น

ทั้งนี้ ความจริงแล้วการเมืองปัจจุบันหาใช่ระบอบประชาธิปไตยในทางปฏิบัติไม่ เพราะฝ่ายนิติบัญญัติเสียงข้างมากเป็นฝ่ายเดียวกับฝ่ายรัฐบาลจึงไม่สามารถ ตรวจสอบได้จริงในทางปฏิบัติ และเมื่อองค์กรตรวจสอบอิสระตามรัฐธรรมนูญอ่อนแอลงทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คณะกรรมการการเลือกตั้ง คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ และผู้ตรวจการแผ่นดิน ส่งผลทำให้กระบวนการตุลาการไม่สามารถเข้าไปตรวจสอบฝ่ายบริหารและฝ่าย นิติบัญญัติได้ เผด็จการรัฐสภาโดยทุนสามานย์และผูกขาดโดยเจ้าของพรรคการเมืองจึงมีความเข้ม แข็งและเติบโตขึ้น การเมืองของประเทศไทยจึงเข้าสู่ความล้มเหลวทางการเมืองครั้งใหญ่ที่ไม่ว่า ฝ่ายใดมาเป็นรัฐบาลต่างก็ฉ้อราษฎร์บังหลวงกันทั้งสิ้น และประเทศไทยได้ถูกฉ้อราษฎร์บังหลวงไปแล้วไม่ต่ำกว่า 1-2 ล้านล้านบาทตลอดระยะเวลา 10 ปีที่ผ่านมา

ดังนั้น ความพยายามในการแก้ไขรัฐธรรมนูญในครั้งนี้จึงเป็นความเหิมเกริม ลุแก่อำนาจของฝ่ายเผด็จการรัฐสภาโดยทุนสามานย์แห่งระบอบทักษิณ ที่คิดจะล้มล้างรัฐธรรมนูญทั้งฉบับ อันถือเป็นการเข้ายึดอำนาจแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด โดยมีเป้าหมายสุดท้ายคือเพื่อล้างความผิดในอดีตและกระชับอำนาจให้กับนักการ เมืองอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดจนไม่สามารถตรวจสอบได้ เพื่อประโยชน์สุขของนักการเมือง ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของประชาชนใดๆ ทั้งสิ้น อันเป็นการสร้างความแตกแยกให้กับคนในชาติ ทั้งๆ ที่ประชาชนกำลังเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส ทั้งจากปัญหาราคาสินค้าอุปโภคบริโภคมีราคาแพงสูงขึ้นมาก ราคาน้ำมันและพลังงานสูงขึ้นจากการผูกขาดและหาผลประโยชน์จาก ปตท. การเยียวยาจากผู้ประสบอุทกภัยที่ยังไม่ทั่วถึงและไม่เพียงพอ และยังไร้ประสิทธิภาพในการบริหารประเทศ ฯลฯ แต่นักการเมืองเหล่านี้ก็ยังสนใจแต่จะล้มล้างรัฐธรรมนูญเพื่อผลประโยชน์ของ นักการเมืองด้วยกันเอง วิกฤติปัญหาของประเทศครั้งนี้จึงไม่ได้อยู่ที่รัฐธรรมนูญ แต่อยู่ที่นักการเมืองที่พฤติกรรมฉ้อฉล

ทั้งนี้ ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 มาตรา 68 ได้บัญญัติเอาไว้ว่า บุคคลจะใช้สิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญเพื่อล้มล้างการปกครองระบอบ ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขตามรัฐธรรมนูญนี้ หรือเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจในการปกครองประเทศโดยวิธีการซึ่งมิได้เป็นไปตาม วิถีทางที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญนี้มิได้

อีกทั้งเมื่อปรากฏข้อความตามมาตรา 291/1 ถึง มาตรา 291/16 ตามร่างของรัฐบาลแล้ว ย่อมเป็นการยืนยันชัดเจนว่า กรณีนี้ไม่ใช่การแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 หากแต่เป็นบทบัญญัติให้มีคณะบุคคลซึ่งมีอำนาจพิเศษในการล้มล้างรัฐธรรมนูญ ฉบับปัจจุบันทั้งฉบับ โดยการจัดทำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ขึ้นใช้แทน คือ สภาร่างรัฐธรรมนูญ และให้อำนาจตนเอง คือ รัฐสภา มีอำนาจเลือกคณะบุคคลซึ่งเป็นสภาร่างรัฐธรรมนูญได้ด้วย อีกทั้งยังให้อำนาจพิเศษคณะกรรมการการเลือกตั้ง ที่นอกเหนืออำนาจหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ ให้เป็นผู้มีอำนาจให้ดำเนินการเลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ และมีอำนาจดำเนินการจัดให้มีการออกเสียงประชามติในรัฐธรรมนูญที่สภาร่างรัฐ ธรรมนูญได้จัดทำขึ้นได้ และให้เป็นผู้มีอำนาจรับรองการทำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของคณะบุคคลดังกล่าวได้ อีกด้วย ฯลฯ การแก้ไขครั้งนี้จึงเข้าข่ายเป็นการล้มล้างรัฐธรรมนูญทั้งฉบับอย่างชัดเจน

นอกจากนี้ยังเป็นร่างที่จัดทำแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ มาตรา 291 ครั้งนี้ ยังจัดทำขึ้นโดยคณะรัฐมนตรีโดยที่ไม่ได้มีมติของมหาชนเสียก่อนว่าให้แก้ไข รัฐธรรมนูญมาตรา 291 ได้หรือไม่ รัฐธรรมนูญจึงได้บัญญัติให้ “การแก้ไขรัฐธรรมนูญเพิ่มเติมมาตรา 291” ต้องเป็นการประชุมร่วมกันของรัฐสภาตามมาตรา 136 (16) โดยรัฐสภาต้องร่วมประชุมกันหากมีความคิดหรือมีปัญหาที่จะแก้ไขเพิ่มเติมรัฐ ธรรมนูญมาตรา 291 ให้ยุติเสียก่อน หาใช่จัดทำร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ มาตรา 291 โดยคณะรัฐมนตรีหรือสภาผู้แทนราษฎรแล้วเสนอให้รัฐสภาพิจารณาเลยนั้น ไม่อาจทำได้ เพราะไม่ใช่อำนาจของคณะรัฐมนตรีหรือสภาผู้แทนราษฎร

อีกทั้งตามร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญมาตรา 291 ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 มาตรา 136 ด้วยโดยเพิ่มข้อความว่า “(17) การให้ความเห็นชอบสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญมาตรา 291/1(2)” อันเป็นการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญมาตรา 136 พร้อมกับการขอแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 291 โดยที่ไม่มี “ญัตติ” ของการแก้ไขมาตรา 136 แต่อย่างใด

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 นั้นได้มาจากการลงประชามติเสียงส่วนใหญ่ของคนในประเทศจำนวน 14.7 ล้านเสียง การดำเนินการแก้ไขมาตรา 291 โดยไม่สนใจประชามติดังกล่าวจึงถือเป็นการล้มรัฐธรรมนูญโดยไม่ฟังเสียง ประชาชน แต่เป็นการยัดเยียดรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ให้ประชาชนลงประชามติแทน

วิธีการดังกล่าวจึงเป็นการกระทำเพื่อให้ได้อำนาจการปกครองประเทศโดย วิธีการซึ่งไม่ได้เป็นไปตามวิถีทางที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราช อาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 และเป็นการกระทำที่ส่อให้เห็นว่ากระทำการไปเพื่อล้มล้างการปกครองระบอบ ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันนี้ อันเป็นการกระทำที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญมาตรา 68, 122, 136 (16), 291, 270 และขัดต่อบริบทของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550

พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย จึงเห็นควรดำเนินการดังนี้

1. ให้ดำเนินคดีอาญาต่อผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง และ/หรือถอดถอน และ/หรือยุบพรรค ทั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา คณะรัฐมนตรี และพรรคการเมือง ที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดล้มล้างรัฐธรรมนูญครั้งนี้ โดยมอบหมายให้นายสุวัตร อภัยภักดิ์ ทนายพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยดำเนินการต่อไป

เราจึงขอเตือนไปยังท่านสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงเกียรติและหวังดีต่อประเทศ ชาติ อย่าได้ตกเป็นเหยื่อเข้าร่วมการล้มล้างรัฐธรรมนูญครั้งนี้ และได้โปรดเข้าร่วมคัดค้านการล้มล้างรัฐธรรมนูญอย่างเต็มกำลังในทุกวาระและ ทุกโอกาส และขอให้ยึดมั่นคำปฏิญญาณของตนที่สมาชิกรัฐสภาได้กล่าวเอาไว้ก่อนรับตำแหน่ง ตามรัฐธรรมนูญมาตรา 123 ความว่า :

“ข้าพเจ้า ขอปฏิญญาณว่า ข้าพเจ้าจะปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ สุจริต เพื่อประโยชน์ของประเทศและประชาชน ทั้งจะรักษาไว้และปฏิบัติตามซึ่งรัฐธรรมนูญแห่งราชาอาณาจักรไทยทุกประการ”

2. ขอเชิญแกนนำ ผู้ประสานงาน และตัวแทนพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยในแต่ละจังหวัดทั่วประเทศทุกกลุ่ม เพื่อประชุมเตรียมความพร้อมรับมือและลุกขึ้นต่อต้านการล้มล้างรัฐธรรมนูญ ฉบับนี้เพื่อยึดอำนาจประเทศไทยแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และเตรียมพร้อมเคลื่อนมวลชนชุมนุมทันทีหากพบการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อเปลี่ยน แปลงโครงสร้างหรือพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ หรือ มีการลบล้างความผิดให้กับนักการเมืองและพวกพ้องในอดีต และเตรียมการรณรงค์เพื่อเรียกร้องการเปลี่ยนแปลงเพื่อปฏิรูปการเมืองครั้ง ใหญ่ต่อไป โดยจะจัดให้มีการประชุมในวันเสาร์ที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2555 เวลา 10.00 น. และจะแจ้งสถานที่ให้ทราบอีกครั้งหนึ่ง

ด้วยจิตคารวะ
พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย
วันพุธที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555”

ที่มา ASTV Manager

วิธีคิดเกี่ยวกับ AEC 2015 ที่นำเสนอกันก็มักจะเป็นว่า เราจะนำสินค้าเข้าไปตีตลาดประเทศเพื่อนบ้านอย่างไร เราจะปกป้องไม่ให้สินค้าของเพื่อนบ้านเข้ามาแข่งขันกับสินค้าไทยอย่างไร ซึ่งมุมมองแบบนี้เป็นเพียงแค่ส่วนเดียวในการช่วงชิงความได้เปรียบและผลประโยชน์เท่านั้น หากยังมีกลยุทธ์แบบอื่นที่แนบเนียนและได้ผลกำไรมากกว่า

ประวัติศาสตร์ได้บ่งชี้ว่า “ประเทศไทย” มีความได้เปรียบทางชัยภูมิในการเป็นเมืองท่าค้าขาย (Entrepôt) ซึ่งมีชาวต่างชาติมากหน้าหลายตาแวะเวียนเข้ามาทำธุรกรรมไม่ขาดสาย ตั้งแต่พวกโปรตุเกส ฮอลันดา และญี่ปุ่นในสมัยอยุธยา จนกระทั่งถึงชาวจีนที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ยังไม่นับอังกฤษและฝรั่งเศสที่บังคับให้เราต้องเปิดประเทศไปสู่ระบบการค้าขายแบบเสรี

คนไทยจึงได้หล่อหลอมพัฒนาตัวเองให้รู้จักต้อนรับขับสู้คนต่างชาติที่หลากหลาย ทั้งเพื่อแสวงหาประโยชน์ร่วมกันหรือเจรจาต่อรองไม่ให้ถูกคุกคามผลประโยชน์มากเกินไป และเนื่องจากคนไทยได้พบปะกับคนต่างชาติเป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้ว จึงทำให้ไม่มีความกระหายที่จะเดินทางไปต่างแดนมากมายนัก เพียงคนต่างชาติที่เดินทางเข้ามาก็รับมือกันแทบไม่หวาดไม่ไหวแล้ว

ยุทธศาสตร์ของ AEC 2015 จึงอาจกระทำในมุมมองที่กลับทิศกันได้ นั่นคือ การวางตำแหน่ง (Positioning) ให้ประเทศไทยเป็น “เมืองท่า” ที่ชาติทั้งหลายในอาเซียนได้นำสินค้าหลากหลายมาวางขาย โดยอาศัยนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกซึ่งเดินทางเข้ามาอย่างแน่นขนัดทุกปีเป็นลูกค้าชั้นดี ซึ่งไม่ต้องหวาดกลัวว่าสินค้าจากอาเซียนจะมาแย่งชิงสินค้าจากผู้ผลิตคนไทย เพราะถึงที่สุดแล้วความหลากหลายของสินค้าที่วางขาย กลับจะช่วยส่งเสริมให้สินค้าไทยมีคนซื้อเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

ประเทศไทยจึงได้ผลประโยชน์ถึง 2 ทิศทาง ทั้งจากการเก็บค่าเช่าพื้นที่ ค่านายหน้า และค่าบริหารจัดการในการนำสินค้าจากอาเซียนเข้ามาวางขาย อีกทั้งการมีสินค้าที่หลากหลายเพิ่มพูนก็จะยิ่งทำให้นักท่องเที่ยวแห่เข้ามาเลือกซื้อหากันมากกว่าเดิม ลูกค้าที่เริ่มอิ่มตัวกับสินค้าไทยแล้วก็อาจยินดีเข้ามาชมสินค้าแปลกตาที่เพิ่มเข้ามา คนที่ยังไม่เคยเป็นลูกค้าก็อาจมีแรงจูงใจในการเข้ามาซื้อมากขึ้นเพราะมาครั้งเดียวได้มากกว่าเดิม ทั้งหมดนี้ก็จะยิ่งทำให้สินค้าที่ผลิตโดยคนไทยขายดีขึ้นตามไปด้วย

“ตลาดนัด ห้างสรรพสินค้า และร้านสะดวกซื้อ” ไม่ได้มีจุดเด่นที่ความแปลกใหม่ของสินค้า หากทว่ากลับเป็นการมีสินค้าที่หลากหลายให้เลือกซื้อ โดยต้องมีการสร้างแบรนด์และสื่อสารให้ผู้บริโภคจดจำได้ว่า ถ้าต้องการสินค้าประเภทนี้จะไปซื้อหาที่ตลาดนัดหรือห้างสรรพสินค้าแห่งใดจึงจะได้ตรงตามความต้องการ บางครั้งอาจปรารถนาซื้อเพียงเสื้อผ้า แต่เมื่อเดินจนเหน็ดเหนื่อยก็ต้องเลือกเฟ้นอาหารมารับประทาน สุดท้ายเมื่อท้องอิ่มมีแรงก็พึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าอยากได้กระเป๋าด้วย จึงทำให้สินค้าหลากหลายที่วางขายได้ประโยชน์ไปพร้อมหน้ากัน

ร้านสินค้าเฉพาะทางชั้นเลิศที่เปิดโดดเดี่ยวริมถนน แม้จะมีทำเลดีและสินค้าคุณภาพ แต่ก็อาจมีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาไม่มากนัก เนื่องจากเมื่อลูกค้าเดินทางมาถึงแล้วกลับพึ่งรู้ตัวว่ามีความต้องการที่หลากหลาย ก็ต้องเสียเวลาเดินทางไปรับประทานอาหารในอีกที่หนึ่ง เดินทางไปซื้อสินค้าที่พึ่งนึกได้ในอีกที่หนึ่ง หากทว่าเมื่อมาในห้างสรรพสินค้าแล้ว ย่อมสามารถตอบสนองโจทย์ความต้องการที่พลันอุบัติขึ้นมาในห้วงนาทีนั้นได้อย่างครบถ้วนกระบวนความ

“เมืองไทยมีธรรมชาติรื่นรมย์ โบราณวัตถุล้ำค่า คนไทยยิ้มง่ายบริการเก่ง” อาจไม่ได้เป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวอย่างที่เคยคิดกัน หากทว่ากลับเป็นห้างสรรพสินค้า ตลาดนัด และร้านสะดวกซื้อ ที่ทำให้คนต่างชาติติดอกติดใจ เพราะความสะดวกสบายในการจับจ่ายใช้สอย มีทั้งของแพงของถูก ทั้งยามกลางวันและห้วงราตรี บางทีกินอาหารชั้นเลิศในโรงแรมหรูแล้วเบื่อหน่าย ก็สามารถออกมาเปิดหูเปิดตาที่ร้านรถเข็นริมถนนได้ เรียกว่ามีสินค้าและบริการตอบสนองในทุกอิริยาบถของชีวิต ทุกห้วงอารมณ์และกาลเวลา โดยที่ไม่มีชาติใดเลียนแบบได้เลย

AEC 2015 จึงเป็นโอกาสที่ดียิ่งที่จะนำจุดเด่นของคนไทย (Thai Comparative Advantage) ออกมาใช้อย่างสุดฝีไม้ลายมือ โดยไม่ต้องวิ่งรอกส่งออกสินค้าไทยไปตีชิงตลาดของประเทศเพื่อนบ้าน ให้เกิดความเป็นอริศัตรูกัน หากทว่าไทยกลับสามารถเล่นบทบาทเป็น “พี่ใหญ่ใจกว้างขวาง” เปิดตลาดนัดให้กับเพื่อนบ้านอาเซียน ที่ผลิตเก่งแต่ค้าขายไม่เก่งเท่าเราได้เข้ามาอิงอาศัยความสามารถในการประดับตกแต่งสถานที่วางขายสินค้าที่เย้ายวนลูกค้าให้ปรารถนาเดินทอดน่องหยิบจับซื้อหา เทคนิคการจัดเรียงสินค้านานาชาติให้ส่งเสริมแทนที่จะแข่งขันกัน เมื่อซื้ออันนี้ก็น่าจะซื้ออันนั้นควบคู่กันไปด้วย ทั้งหมดนี้จึงเป็นฝีไม้ลายมือทางการตลาดที่คนไทยจะร่วมแบ่งปันประโยชน์กับเพื่อนบ้านในอาเซียนได้อย่างสนิทใจ

ศตวรรษที่ 21 ไม่ใช่ยุคเริ่มต้นปฏิวัติอุตสาหกรรมอีกต่อไปแล้ว สินค้าที่อุดมด้วยเทคโนโลยีและการออกแบบจึงล้นทะลักโลก ความท้าทายของคนไทยจึงไม่ใช่การผลิตสินค้าที่เหมือนคนอื่นออกมาขายอีก หากแต่เป็นการเลือกเฟ้น คัดกรอง และจัดแสดงสินค้าที่เต็มไปด้วยคุณภาพการใช้สอยและการออกแบบจากหลากหลายประเทศให้สามารถอยู่ร่วมกันได้

ยิ่งสินค้าในโลกมีมากเท่าไร ก็ยิ่งต้องใช้ความฉลาดในการบริหารจัดการ เพื่อให้สินค้าที่เรียงรายมีความสะดุดตา ไม่รกรุงรังล้นเกิน หากทว่าก็ต้องมีปริมาณ คุณภาพและความหลากหลายที่มากเพียงพอ เพื่อตอบสนองความต้องการที่ละเอียดอ่อนแตกต่างกันเพียงน้อยนิดของแต่ละคน (Niche and Nuance) ทำให้ผู้บริโภคเกิดความสะดวกสบายและสุขล้นที่จะเลือกซื้อหาอย่างจุใจ

ที่สำคัญสุดคือ ตลาดนัดและห้างสรรพสินค้า ยังต้องมีการเลือกสินค้าให้สอดคล้องกับกลุ่มลูกค้าของตน เพื่อจะทำให้ลูกค้าเป้าหมายสามารถพุ่งตรงมาซื้อได้เลย โดยไม่ลังเลว่าจะไปเดินเลือกซื้อที่ไหนดี ในขณะเดียวกัน ลูกค้าที่ไม่ตรงกลุ่มเป้าหมายก็ต้องปล่อยให้เขาไปซื้อที่อื่น ไม่หลงมาเดินพื้นที่เราแล้วไม่ได้สินค้ากลับไป ทำให้ลูกค้าโดยตรงของเราได้เดินทอดน่องอย่างสบายใจ ไม่ต้องเบียดแย่งชิงพื้นที่และอากาศหายใจกับคนที่ไม่ใช่ลูกค้าเรา

ไทยจึงสามารถวางตัวเองอยู่ใน 2 สถานะ นั่นคือ การนำเข้า (Import) สินค้าจากประเทศในอาเซียน โดยอาจไม่ต้องลงทุนในตัวสินค้าล่วงหน้า หากใช้วิธีแบ่งเปอร์เซนต์จากยอดขาย (Commission Fee) ซึ่งเป็นวิธีการเดียวกับร้านสะดวกซื้อและร้านหนังสือในห้างดัง หลังจากนั้นจึงนำสินค้าจากอาเซียนมาประกอบกับสินค้าไทย และจัดวางจำหน่ายในสถานที่ซึ่งแตกต่างหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นตลาดนัดหรือห้างสรรพสินค้า เพื่อดึงดูดใจให้ลูกค้าและนักท่องเที่ยวต่างชาติที่แวะเวียนมาไม่ขาดสายได้ซื้อหากลับไป ซึ่งอาจเรียกว่าเป็นการส่งออกแบบแนบเนียน (Indirect Export) ไม่กระโตกกระตากให้เป็นที่จับตา

ยุทธศาสตร์ AEC 2015 จึงต้องมีการใคร่ครวญกันอย่างลึกซึ้ง เต็มไปด้วยลูกเล่นลีลาในการร่วมมือและแข่งขัน ไม่ยึดติดในกรอบทฤษฎีใดให้ผูกมัดตัวเอง โดยเฉพาะการตระหนักในอัตลักษณ์และความถนัดจัดเจนของคนไทย (Comparative Advantage) เพื่อที่จะได้ไม่ต้องสู้รบเหนื่อยยากในการแย่งชิงพื้นที่ถนัดของคนอื่น ซึ่งแม้จะได้ส่วนแบ่งมาก็เพียงน้อยนิดไม่คุ้มค่าที่ลงทุน หากเมื่อเราชัดเจนในตำแหน่งที่เราได้เปรียบ (Positioning) ก็จะทำให้จิตใจเปิดกว้างและมองเห็นโอกาสมากมายในการดูดซับอัตลักษณ์และความถนัดของชาติอื่นในอาเซียนมาใช้เป็นประโยชน์ให้กับคนไทยร่วมชาติได้มากมาย

ขณะที่่พระราชกำหนดบริหารหนี้กองทุนฟื้นฟูฯ เพื่อความพยายามในการแก้ไขปัญหาหนี้สาธารณะของกองทุนฟื้นฟูเพื่อพัฒนาระบบสถาบันการเงินซึ่งจะทำการโอนหนี้จากกระทรวงการคลังกลับไปยังธนาคารแห่งประเทศไทยนั้นวงเงิน 1.14 ล้านล้านบาท ศาลรัฐธรรมนูญมีมติ 7-2 ว่าไม่ขัดรัฐธรรมนูญมาตรา  184 วรรค 1 และ 2  เพื่อประโยชน์ในการรักษาความมั่นคงทางเศรษฐกิจเป็นกรณีฉุกเฉินไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

รอมนีย์ถูกวางตัวว่าเป็นตัวเต็งของพรรครีพับลิกันมาตั้งแต่ต้น อย่างไรก็ตาม ในการหยั่งเสียงครั้งแรกที่รัฐไอโอวา เขาโดนผู้สมัครอีกคนคือ ริค ซาโตรัม (Rick Santorum) ปาดหน้าคว้าชัยไปด้วยคะแนนที่เหนือกว่าเพียง 0.1%

อย่างไรก็ตาม รอมนีย์สามารถพลิกกลับมาเอาชนะได้อย่างงดงามในการหยั่งเสียงครั้งที่สองที่นิวแฮมป์เชียร์ ก่อนจะเสียชัยชนะให้กับ นิวต์ กิงริช อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐในการหยั่งเสียงครั้งที่สามที่เซาธ์แคโรไลนา (อ่านรายละเอียดในบทความ เลือกตั้ง ปธน. สหรัฐ 2012 – เมื่อตัวแทนจากรีพับลิกันลดเหลือ 4)

แต่การหยั่งเสียงสองครั้งต่อมาที่ฟลอริดาและเนวาดา รอมนีย์ชนะแบบทิ้งห่าง และอนาคตในการก้าวเป็นตัวแทนพรรคชิงตำแหน่งประธานาธิบดีก็สดใสขึ้นมาก

รู้จักมิตต์ รอมนีย์

ว่ากันตามคุณสมบัติแล้ว มิตต์ รอมนีย์ ถือเป็นผู้สมัครที่มีคุณสมบัติเฉพาะตัวโดดเด่นมากคนหนึ่งในโลกการเมืองสหรัฐ เขาเกิดในตระกูลนักธุรกิจและนักการเมือง จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด ทำงานในบริษัทที่ปรึกษาชื่อดัง และมีประสบการณ์บริหารโครงการใหญ่ๆ อย่างโอลิมปิกฤดูหนาวปี 2002 ปิดท้ายด้วยการเข้าสู่โลกการเมืองกับตำแหน่งผู้ว่าการรัฐ

เรียกง่ายๆ ว่ามีความเพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล การศึกษา การทำงานทั้งภาคเอกชน ภาครัฐ โครงการระดับชาติ และมีประสบการณ์ด้านการเมือง

ในแง่มุมส่วนตัว เขายังถือว่าเป็นผู้สมัครที่มีหน้าตาค่อนข้างหล่อเหลา (ระดับที่นิตยสาร People เลือกเขาเป็นหนึ่งใน 50 บุคคลหน้าตาดีประจำปี 2002) มีครอบครัวที่อบอุ่น และมีฐานะการเงินระดับมหาเศรษฐี

อย่างไรก็ตาม รอมนีย์ใช่ว่าจะไร้ซึ่งจุดอ่อน เพราะเขานับถือศาสนาคริสต์นิกายมอร์มอน (หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints) ที่ไม่ได้รับการยอมรับในวงกว้างมากนัก ประเด็นด้านฐานะของเขาถูกโจมตีเรื่องการเสียภาษี และสไตล์การทำงานแบบซีอีโอจากภาคธุรกิจของเขา อาจขาดความโดดเด่นในด้านความเป็นผู้นำไปบ้าง

เส้นทางชีวิต มิตต์ รอมนีย์

มิตต์ รอมนีย์ เกิดในครอบครัวนักธุรกิจ-นักการเมือง โดยพ่อของเขา จอร์จ ดับเบิลยู รอมนีย์ (George W. Romney) สร้างตัวขึ้นมาจากอุตสาหกรรมรถยนต์ จนกระทั่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะซีอีโอของบริษัทรถยนต์ American Motors Corporation (ผู้ผลิตรถยนต์ Jeep ปัจจุบันกิจการถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของ Chrysler ไปแล้ว)

หลังจากเกษียณตัวเองในฐานะนักธุรกิจ จอร์จ รอมนีย์ก็เข้าสู่วงการการเมือง โดยลงสมัครเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐมิชิแกน (ฐานที่มั่นสำคัญของอุตสาหกรรมยานยนต์ในสหรัฐ ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ดีทรอยต์) ในปี 1962, 1964, 1966 ก่อนจะขึ้นท้าชิงเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐปี 1968 ซึ่งเขาแพ้ให้กับประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน แต่ก็ได้เข้าร่วมคณะรัฐมนตรีในฐานะรัฐมนตรีว่าการเคหะและผังเมือง

ส่วนแม่ของมิตต์ รอมนีย์ คือ เลนอร์ รอมนีย์ (Lenore Romney) ก็เคยพยายามเข้าสู่วงการการเมืองเช่นกัน โดยสมัครเป็นวุฒิสมาชิกของรัฐมิชิแกนในปี 1970 ที่แพ้ให้กับผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต

ทั้งสองคนเป็นคริสต์ศาสนิกชนนิกายมอร์มอนที่เคร่งศาสนามาก (ซึ่งเป็นปกติของชาวคริสต์ที่นับถือนิกายมอร์มอนอยู่แล้ว) ส่งผลให้ลูกๆ ของพวกเขาเป็นมอร์มอนที่เคร่งครัดด้วยเช่นกัน

มิตต์ รอมนีย์ เป็นลูกคนสุดท้องของจอร์จและเลนอร์ รอมนีย์ (เขาเกิดปี 1947 ปัจจุบันอายุ 64 ปี) เขาเติบโตขึ้นมาในฐานะลูกชายของซีอีโอและผู้ว่าการรัฐ แต่ก็ติดดินพอสมควร โดยทำงานนอกเวลาระหว่างปิดเทอมเป็นยามรักษาความปลอดภัยให้โรงงานรถยนต์

มิตต์ เข้าเรียนระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด แต่ก็เรียนได้แค่ 1 ปี จากนั้นเขาพักการเรียนเพื่อไปเผยแพร่ศาสนานิกายมอร์มอนที่ฝรั่งเศสเป็นเวลา 30 สัปดาห์ (ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของครอบครัว) หลังจากกลับมาสหรัฐ เขาเปลี่ยนไปเรียนที่ Brigham Young University ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยของผู้นับถือศาสนานิกายมอร์มอน (Brigham Young เป็นชื่อของผู้นำนิกายมอร์มอนในอดีต) จนจบปริญญาตรีด้านศิลปศาสตร์

จากนั้น มิตต์ รอมนีย์ เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยฮาวาร์ด ในโครงการปริญญาโทร่วม 2 หลักสูตรด้านกฎหมายและบริหารธุรกิจเป็นเวลาอีก 4 ปี ระหว่างเรียนเขามีผลการศึกษาที่โดดเด่น จนเป็นที่ต้องการตัวของบริษัทหลายแห่ง

ชีวิตการทำงาน

หลังจบการศึกษาในปี 1975 รอมนีย์เข้าทำงานในธุรกิจที่ปรึกษา ตามอย่างนักศึกษาด้านบริหารธุรกิจส่วนใหญ่ในขณะนั้น โดยเขาร่วมงานกับ Boston Consulting Group (BCG) บริษัทที่ปรึกษาชั้นนำของโลก ซึ่งมีฐานที่มั่นอยู่ในรัฐแมสซาชูเซตส์ (เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด) เขาทำงานอยู่ที่ BCG ไม่นาน ในปี 1977 เขาก็ถูกซื้อตัวไปอยู่กับบริษัทที่ปรึกษา Bain & Company ซึ่งเป็นบริษัทที่ก่อตั้งโดยกลุ่มอดีตพนักงานของ BCG นั่นเอง

รอมนีย์ไต่เต้าในตำแหน่งหน้าที่การงานที่ Bain อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งในปี 1983 เขาก็แยกตัวไปตั้งบริษัทลูกของ Bain ที่เน้นการลงทุนในบริษัทต่างๆ เพื่อทำกำไรจากหุ้นและปันผล (private equity) ในชื่อ Bain Capital

รอมนีย์เป็นซีอีโอของ Bain Capital และประสบความสำเร็จในการลงทุนเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามเขาก็ถูกวิจารณ์ในช่วงหลังว่า ในขณะที่ทำงานที่ Bain Capital เขามีส่วนอย่างมากในการปลดพนักงานของบริษัทที่ Bain ไปลงทุนออกเพื่อสร้างผลกำไร

ปี 1990 บริษัทแม่ Bain & Company มีปัญหาทางการเงินและความขัดแย้งทางการเมืองภายในบริษัท ทำให้รอมนีย์กลับเข้ามารักษาการณ์ในตำแหน่งซีอีโอชั่วคราวอยู่ระยะเวลาหนึ่ง เขาสามารถแก้ปัญหาภายใน ปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้น และฟื้นฟูกิจการของ Bain & Company กลับมาได้ในปี 1992 ซึ่งถือเป็นผลงานเด่นชิ้นหนึ่งของรอมนีย์

รอมนีย์กลับมาอยู่ที่ Bain Capital อีกพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันไปทำงานชิ้นใหม่คือเป็นซีอีโอให้การแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวปี 2002 ที่เมืองซอลต์เลคซิตี้ในปี 1999

การแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนั้นมีปัญหาในการจัดการมาก ทั้งเรื่องการก่อสร้างสนามแข่ง การหารายได้จากสปอนเซอร์ และการขายตั๋ว จนมีความเสี่ยงสูงที่จะถูกยกเลิกการแข่งขัน รอมนีย์เข้ามาเป็นซีอีโอคนใหม่เพื่อแก้ปัญหาต่างๆ ให้สำเร็จ ซึ่งเขาสามารถใช้ทักษะการบริหารเข้ามาแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้สำเร็จ ถึงแม้การแข่งขันจะต้องเผชิญกับภาวะไม่แน่นอนทางความมั่นคง (จัดหลังเหตุการณ์ 9/11) เพียงไม่กี่เดือน แต่สุดท้ายโอลิมปิกครั้งนี้ก็ประสบความสำเร็จ และถือเป็นโอลิมปิกที่ได้กำไรมากที่สุดครั้งหนึ่งที่สหรัฐเคยจัดมา

เข้าสู่โลกการเมือง

หลังจากอิ่มตัวกับโลกธุรกิจ เขาพยายามเข้าสู่โลกการเมืองครั้งหนึ่ง โดยลงสมัครชิงตำแหน่งวุฒิสมาชิกรัฐแมสซาชูเซตส์ในปี 1994 แต่พ่ายแพ้ให้กับ เท็ด เคเนดี้ วุฒิสมาชิกจากพรรคเดโมแครตที่ครองเก้าอี้มาอย่างยาวนาน จนรอมนีย์ต้องถอยจากโลกการเมืองไปชั่วระยะหนึ่ง

แต่เมื่อเขาประสบความสำเร็จกับการจัดการแข่งขันโอลิมปิก มีประสบการณ์ในการบริหารจัดการ การทำงานกับคนหมู่มาก และประสานงานกับพนักงานของรัฐมากขึ้น เขาจึงเข้าสู่โลกของการเมืองอีกครั้ง โดยลงชิงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์ในปี 2002 และเอาชนะคู่แข่งไปได้ด้วยคะแนน 50%:45%

รอมนีย์ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐระหว่างปี 2003-2007 ผลงานสำคัญของเขาคือการปฏิรูประบบประกันสุขภาพให้กับรัฐแมสซาชูเซตส์ และปรับปรุงงบประมาณของรัฐให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง เขาดำรงตำแหน่งเพียงวาระเดียว ก่อนจะก้าวไปสู่การเมืองระดับชาติ

ในปี 2007 มิตต์ เดินหน้าสู่การเลือกตั้งประธานาธิบดีทันที อย่างไรก็ตาม เขาพ่ายแพ้ให้กับวุฒิสมาชิก จอห์น แมคเคน ในการเลือกตัวแทนพรรครีพับลิกัน หลังความพ่ายแพ้ มิตต์ ยังเป็นตัวเต็งที่จะได้เป็นตัวแทนชิงตำแหน่งรองประธานาธิบดีคู่กับแมคเคน แต่สุดท้ายแล้ว แมคเคนที่มีคะแนนตามหลังบารัค โอบามาอยู่มาก ก็ตัดสินใจเลือกซาราห์ เพ-ลิน ผู้ว่าการรัฐอลาสก้าแทนเพื่อหวังให้คะแนนตีตื้นมากขึ้น

4 ปีผ่านไป มิตต์ ยังไม่เลิกล้มความพยายามกับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ เขาเริ่มต้นชิงชัยตำแหน่งตัวแทนพรรคอีกครั้งในปี 2011 ที่ผ่านมา และกำลังมีคะแนนนำอยู่ในขณะนี้

วิหารของนิกายมอร์มอนที่เมืองซอลต์เลคซิตี้ รัฐยูทาห์ (ภาพจากวิกิพีเดีย)

“ศาสนา” จุดอ่อนของรอมนีย์

ประเด็นเรื่อง “ศาสนา” ของรอมนีย์ถือเป็นประเด็นที่ซับซ้อน ถึงแม้เขาจะนับถือศาสนาคริสต์ ซึ่งเป็นศาสนาหลักของชาวอเมริกัน แต่ก็เป็นนิกายมอร์มอนที่ไม่ถูกยอมรับในวงกว้าง และมีความขัดแย้งในตัวสูง

ศาสนาคริสต์นิกายมอร์มอน หรือชื่ออย่างเป็นทางการ The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (ชื่อย่อ LDS Church) เป็นนิกายของศาสนาคริสต์ที่ถูกพัฒนาขึ้นบนแผ่นดินสหรัฐอเมริกา

นิกายมอร์มอนถูกก่อตั้งโดย โจเซฟ สมิธ จูเนียร์ (Joseph Smith, Jr.) ผู้นำศาสนาชาวนิวยอร์กในยุค 1800s เขาอ้างว่าพบกับเทวฑูตชื่อ Moroni ในปี 1823 และเริ่มเผยแผ่ศาสนาโดยเขียนคัมภีร์มอร์มอน (Book of Mormon) ในปี 1827 และมีผู้เข้าร่วมศรัทธาอย่างรวดเร็ว

แนวทางของนิกายมอร์มอนเน้นการตีความศาสนาคริสต์ใหม่ โดยอิงไปที่จุดเริ่มต้นในสมัยของพระเยซูคริสต์ วิถีปฏิบัติของนิกายมอร์มอนค่อนข้างเคร่ง ห้ามดื่มสุรา ยาสูบ กาแฟ ชา และสารเสพติดอื่นๆ อย่างไรก็ตาม ประเด็นที่เป็นปัญหาของนิกายมอร์มอนคือการแต่งงานแบบหลายผัวเมีย (ตัวโจเซฟ สมิธ มีภรรยาเกือบ 30 คน หลายคนเป็นแค่การแต่งในนาม) ซึ่งในภายหลังธรรมเนียมปฏิบัตินี้ถูกยกเลิกไป แต่มอร์มอนยังเน้นการเผยแผ่ศาสนาอย่างจริงจังในหลายประเทศทั่วโลก

ผู้นับถือคริสต์นิกายมอร์มอนมีปัญหากระทบกระทั่งกับคนในท้องถิ่นและรัฐบาลกลางสหรัฐอยู่หลายครั้ง จนสุดท้ายต้องอพยพไปสร้างเมืองบริเวณเทือกเขาร็อกกี้ที่ยังรกร้างว่างเปล่าอยู่ในขณะนั้น ซึ่งปัจจุบันคือรัฐยูทาห์นั่นเอง (58% ของประชากรในรัฐยูทาห์ นับถือนิกายมอร์มอน)

มิตต์ รอมนีย์ เป็นผู้นับถือนิกายมอร์มอนที่เคร่งมากคนหนึ่ง เขามีกิจกรรมกับโบสถ์อย่างต่อเนื่อง และบริจาคเงินให้นิกายเป็นจำนวนมาก แต่การที่นิกายมอร์มอนไม่ได้รับการยอมรับมากนักในสหรัฐอเมริกา (และคนจำนวนไม่น้อยไม่ชอบนิกายมอร์มอนอย่างชัดเจนด้วย) จึงเป็นความท้าทายว่า รอมนีย์จะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคนี้ไปได้อย่างไร

สถานการณ์ของรอมนีย์จะคล้ายๆ กับอดีตประธานาธิบดีจอห์น เอฟ เคเนดี้ ซึ่งนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาธอลิค ที่ไม่ได้เป็นนิกายหลักในสหรัฐอเมริกา เพียงแต่กรณีของรอมนีย์จะยากกว่าเคเนดี้มาก เพราะอย่างน้อยนิกายโรมันคาธอลิกก็มีประวัติความเป็นมายาวนาน และได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ ต่างจากนิกายมอร์มอนที่มีผู้นับถือในวงแคบกว่ามาก

รอมนีย์เองก็ทราบปัญหานี้ และในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2008 เขาก็เคยกล่าวสุนทรพจน์ชื่อ Faith in America มีใจความว่า การนับถือศาสนาของเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบริหารประเทศ ซึ่งก็สะท้อนคำพูดของอดีตประธานาธิบดีเคเนดี้ ที่เคยประสบปัญหาเรื่องศาสนามาก่อนแล้วเช่นกัน

นโยบายของรอมนีย์

ในการหาเสียงของมิตต์ รอมนีย์ เขาชูนโยบายเศรษฐกิจเป็นจุดเด่น โดยโจมตีประธานาธิบดีบารัค โอบามา ที่ไม่สามารถแก้ปัญหาเศรษฐกิจและการจ้างงานได้ และเขาพยายามใช้ประสบการณ์ของตัวเองในโลกธุรกิจมาสร้างความเชื่อมั่นว่าเขาสามารถทำงานนี้ได้ดีกว่าโอบามา

ในข้อเสนอเชิงนโยบายของรอมนีย์ เขาบอกว่าถ้าได้เป็นประธานาธิบดี วันแรกในการทำงานจะเสนอกฎหมาย 5 ฉบับทันที ได้แก่

• กฎหมายลดภาษีนิติบุคคลเหลือ 25%
• กฎหมายเขตการค้าเสรี (FTA) กับโคลอมเบีย ปานามา เกาหลีใต้
• กฎหมายสำรวจพลังงานสำรองภายในประเทศ เพื่อเตรียมขุดพลังงานมาใช้งาน
• กฎหมายฝึกอบรมพนักงานของรัฐบาล
• กฎหมายลดงบประมาณรัฐบาล (ไม่นับงบด้านความมั่นคง) ลง 5% หรือ 20,000 ล้านดอลลาร์

นอกจากนี้ รอมนีย์ยังบอกว่าจะเลิกระบบประกันสุขภาพของบารัค โอบามา (Obamacare) ที่สร้างความขัดแย้งสูง (รอมนีย์ก็เชี่ยวชาญด้านระบบประกันสุขภาพในช่วงที่เป็นผู้ว่าการรัฐ ซึ่งนักวิจารณ์การเมืองหลายคนบอกว่านโยบายด้านนี้ของรอมนีย์นั้นออกจะคล้ายกับโอบามาด้วยซ้ำ), ยกเลิกนโยบายด้านเศรษฐกิจของโอบามา, เริ่มนโยบายกีดกันการค้าต่อประเทศจีนด้วยเหตุผลด้านการค้าที่ไม่เป็นธรม และส่งเสริมสหภาพแรงงาน-ธุรกิจของชาวอเมริกัน

นโยบายของรอมนีย์มีส่วนที่เป็นแนวทางอนุรักษ์นิยมของพรรครีพับลิกัน ที่มองว่านโยบายผ่อนคลายของรัฐบาลโอบามานั้นทำลาย “ความเข้มแข็ง” ของสหรัฐอเมริกาในฐานะมหาอำนาจของโลก และต้องการฟื้นฟูสถานะที่ยิ่งใหญ่ของอเมริกากลับคืนมา

อย่างไรก็ตาม นโยบายของรอมนีย์ถูกมองว่าเป็นสายเสรีนิยมในพรรครีพับลิกัน ซึ่งทำให้เขาอาจเสียคะแนนเสียงจากทั้งฝ่ายเดโมแครต (ที่ไม่ชอบนโยบายอนุรักษ์นิยม) และฝ่ายรีพับลิกันปีกขวา (ที่มองว่านโยบายของรอมนีย์เป็นเสรีนิยมมากเกินไป)

จุดอ่อนจุดแข็งของมิตต์ รอมนีย์

นิตยสาร The Economist ให้คำวิจารณ์รอมนีย์ว่า เขาเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีที่ขี่กระแสความเปลี่ยนแปลง 3 ประการในสังคมอเมริกัน ได้แก่ (1) การบริหารธุรกิจที่เริ่มซับซ้อนและใช้หลักวิชามากขึ้นในทศวรรษ 1960/1970 ซึ่งรอมนีย์ประสบความสำเร็จกับธุรกิจที่ปรึกษา (2) การดำเนินธุรกิจเพื่อประโยชน์ของผู้ถือหุ้นเป็นสำคัญ แทนการตอบโจทย์ของผู้บริหารภายในบริษัท ซึ่งรอมนีย์ประสบความสำเร็จกับธุรกิจ private equity และ (3) การเปลี่ยนผ่านจากอุตสาหกรรมการผลิตไปสู่การบริการ ซึ่งธุรกิจทั้งสองส่วนของรอมนีย์มีบทบาทสำคัญในกระบวนการนี้

ข้อวิจารณ์อื่นๆ ของรอมนีย์ได้แก่ เขามีทักษะทางการบริหารงานเฉพาะหน้า แต่ไม่มีวิสัยทัศน์ระยะไกลในฐานะนักการเมืองว่าจะนำพาสหรัฐอเมริกาไปในทิศทางใด นอกจากนี้ยังมีประเด็นเรื่องการทุ่มเงินมหาศาลซื้อเวลาโฆษณาในรัฐต่างๆ เกินความจำเป็น และลงเงินส่วนตัวจำนวนมากเพื่อสนับสนุนแคมเปญหาเสียงของตัวเอง สุดท้ายแล้ว สไตล์การทำงานแบบซีอีโอของเขายังถูกมองว่าเลือดเย็น และไม่มีความเป็นนักการเมืองมากนัก (ตัวรอมนีย์เองก็พยายามบอกว่าเขาเป็น “คนนอก” แวดวงการเมืองของสหรัฐ ที่เข้ามาพร้อมกับวิถีมองโลกแบบใหม่ๆ เช่นกัน)

ส่วนจุดแข็งที่เป็นคุณลักษณะเฉพาะตัวของเขาก็มีข้อด้อยเรื่องมอร์มอนมาเป็นอุปสรรคอยู่ส่วนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีปัจจัยที่ทำให้คนเกลียดชังอย่างหนัก และไม่มีประวัติด่างพร้อย ซึ่งในภาพรวมแล้ว รอมนีย์น่าจะเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันได้สำเร็จ ด้วยเหตุผลว่า “ไม่มีตัวเลือกที่ดีไปกว่านี้”

แต่สุดท้ายแล้ว รอมนีย์ที่ถือว่าไม่โดดเด่น (แต่ก็ไม่มีอะไรเสียหาย) จะสามารถโค่นประธานาธิบดีโอบามาได้หรือไม่ เป็นเรื่องที่ต้องติดตามกันต่อไปในช่วงปลายปีนี้

บริษัทใหม่จะมีชื่อว่า Oriental DreamWorks โดย DreamWorks จะถือหุ้นจำนวน 45% ส่วนที่เหลือเป็นของเงินลงทุนของ บริษัท China Media Capital (CMC)  กับ Shanghai Media Group (SMG) ซึ่งเป็นบริษัทด้านบันเทิงของจีน และบริษัทลงทุนของจีนอีกรายคือ Shanghai Alliance Investment (SAIL)

Oriental DreamWorks จะพัฒนาแอนิเมชันและภาพยนตร์คนแสดง (live action) ที่เจาะตลาดจีนและตลาดประเทศอื่นๆ ทั่วโลก นอกจากนี้จะยังหาโอกาสทำธุรกิจด้านการแสดงโชว์ สวนสนุก ดิจิทัลคอนเทนต์ และวิดีโอเกมอีกด้วย

Jeffrey Katzenberg ซีอีโอของ DreamWorks ให้สัมภาษณ์ว่าการลงทุนในจีนถือเป็นยุทธศาสตร์สำคัญของบริษัทในการเจาะตลาดท้องถิ่น และมีแผนจะส่งออกแอนิเมชันที่ผลิตในจีนในอนาคตต่อไป

ภาพยนตร์ของ DreamWorks ได้รับเสียงตอบรับเป็นอย่างดีในประเทศจีน โดยเฉพาะชุด Kung Fu Panda ที่ตัวเอกเป็นแพนด้า และมีฉากในเรื่องอยู่ในประเทศจีน

Jeffrey Katzenberg ซีอีโอของ DreamWorks แถลงข่าวลุยตลาดจีน

ข้อมูลจาก DreamWorks

08.30 – 09.00 น. ลงทะเบียน

09.00 – 09.10 น. กล่าวรายงานวัตถุประสงค์ของการสัมมนา
โดย รศ.ดร. สุเนตร ชุตินธรานนท์ ผู้อำนวยการสถาบันเอเชียศึกษา จุฬาฯ

09.10 – 09.20 น. กล่าวเปิดการสัมมนา
โดย ศ.นพ. ภิรมย์ กมลรัตนกุล* อธิการบดี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

09.20 – 10.00 น. ปาฐกถาพิเศษ เรื่อง “Arab Spring : หลุมพรางเศรษฐกิจ การค้า การลงทุน และวัฒนธรรมธุรกิจ”
โดย คุณยรรยง พวงราช ปลัดกระทรวงพาณิชย์

10.00 – 10.15 น. —– พักรับประทานอาหารว่าง —–

10.15 – 10.45 น. “ประสบการณ์การทำธุรกิจในโลกอาหรับ”
นพ.ชาตรี ดวงเนตร* ประธานคณะผู้บริหารศูนย์การแพทย์ โรงพยาบาลกรุงเทพ

10.45 – 12.15 น. “บทบาทและการประยุกต์ใช้กฎหมายอิสลามในตะวันออกกลางกับวัฒนธรรมธุรกิจ”
ดร.อณัส อมาตยกุล คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ดร.ซาการียะ หะมะ คณบดี คณะอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ตัวแทนโครงการพัฒนาเครือข่ายผู้นำรุ่นใหม่เพื่อการเปลี่ยนแปลง
รศ.ดร.วินัย ดะห์ลัน ผู้อำนวยการศูนย์วิทยาศาสตร์ฮาลาล จุฬาฯ
แสดงความคิดเห็นและตอบข้อซัก-ถาม

ดำเนินรายการภาคเช้า โดย ดร.จักรินทร์ ศรีมูล ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาการค้าอาเซียนและลาตินอเมริกา มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

12.15 – 13.00 น. —— รับประทานอาหารกลางวันตามอัธยาศัย ——-

13.00 -16.00 น. “Arab Spring กับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ การค้า การลงทุนและวัฒนธรรมธุรกิจไทย – อาหรับ”

• มิติเชิงยุทธศาสตร์ด้านพลังงานโลกและไทย
• คุณมนูญ ศิริวรรณ อดีตรองกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด ( มหาชน) และนักวิชาการอิสระด้านพลังงาน
  —– พักรับประทานอาหารว่าง ——
• มิติเชิงยุทธศาสตร์ในการเตรียมการเพื่อรองรับแรงงานไทย
• คุณประวิทย์ เคียงผล อธิบดีกรมการจัดหางาน กระทรวงแรงงาน
• มิติเชิงยุทธศาสตร์การค้าและการลงทุนของไทยในตะวันออกกลาง
• คุณเมธัส หมอยา * ผู้จัดการทั่วไป บริษัท บี วาย เค อินเตอร์เทรด จำกัด

แสดงความคิดเห็นและตอบข้อซัก-ถาม

16.00 น. กล่าวปิดงาน
โดย รศ.ดร. สุเนตร ชุตินธรานนท์ ผู้อำนวยการสถาบันเอเชียศึกษา จุฬาฯ
ดำเนินรายการภาคบ่าย โดย คุณกานต์ ยืนยง ผู้อำนวยการ Siam Intelligence Unit

* อยู่ระหว่างรอการยืนยันตอบรับ

ทั้งนี้ท่านผู้ที่สนใจเข้าร่วมฟังสัมมนาสามารถลงทะเบียนมาได้ที่อีเมล์ของคุณศุภรัตน์ และ คุณชัยพร  suparat13th@gmail.com  และ chaismart@gmail.com ได้จนถึงวันที่ 27 กุมภาพันธ์นี้เท่านั้น

Voice TV

อ่านรายละเอียดของนโยบายกองทุนสตรีได้จากบทความ รู้จักกับ ‘กองทุนพัฒนาบทบาทสตรีแห่งชาติ’ ให้งบจังหวัดละ 100 ล้านบาท

นายกรัฐมนตรี ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร กับกองทุนสตรี (ภาพจากทำเนียบรัฐบาลไทย)

นายกเปิดประชุมแนวทางกองทุนสตรี

เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 เวลา 09.30 น. ณ ตึกสันติไมตรี ทำเนียบรัฐบาล นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี เป็นประธานเปิดการประชุมชี้แจงนโยบายและแนวทางการดำเนินงานของกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบหกนโยบายเร่งด่วนของรัฐบาล ที่จะดำเนินการภายในกรอบงบประมาณรายจ่ายประจำปี 2555

การประชุมชี้แจงนโยบายและแนวทางการดำเนินงานของกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี ซึ่งนายกรัฐมนตรี จะเป็นประธานเปิดงานในวันนี้นั้นมีเป้าหมาย เพื่อมอบนโยบายและแนวทางการดำเนินงานกองทุนพัฒนาบทบาทสตรีแก่ผู้เข้าร่วมประชุม ซึ่งประกอบไปด้วยคณะรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้อง จำนวน 7 กระทรวง ได้แก่สำนักนายกรัฐมนตรี กระทรวงมหาดไทย กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กระทรวงแรงงาน กระทรวงศึกษาธิการ และกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ นอกจากนี้ยังมีหัวหน้าส่วนราชการต่าง ๆ ได้แก่ ปลัดกระทรวงทุกกระทรวงทั้ง 20 กระทรวง และอธิบดีเฉพาะที่เกี่ยวข้อง จำนวน 18 หน่วยงาน ผู้ว่าราชการจังหวัดทุกจังหวัด รวมทั้งกรุงเทพมหานคร จำนวน 77 จังหวัด ตลอดจนคณะผู้บริหารของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน และผู้แทนสื่อมวลชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 600 คน

รัฐบาลชุดปัจจุบันโดยนายกรัฐมนตรี ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของประเทศไทย ได้ให้ความสำคัญและสนับสนุนบทบาทของสตรีไทยในการเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศอย่างเสมอภาคด้วยการปกป้องสิทธิของสตรี การปรับปรุงกฎหมายที่คุ้มครองสตรีที่ถูกกระทำทารุณในครอบครัว ตลอดจนการเปิดโอกาสในการเข้าถึงการศึกษาและสาธารณสุขให้แก่สตรี และดึงศักยภาพสตรีให้เข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศ ทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคมและการเมือง เพื่อให้สตรีมีบทบาทในการสร้างสรรค์สถาบันครอบครัวที่อบอุ่นและมั่นคงต่อไป

กองทุนพัฒนาบทบาทสตรี จัดตั้งเป็นกองทุนหนึ่งในสำนักนายกรัฐมนตรี โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นแหล่งเงินทุนหมุนเวียนดอกเบี้ยต่ำหรือปลอดดอกเบี้ยในการสร้างโอกาสให้สตรีได้พัฒนาอาชีพ สร้างงาน สร้างรายได้ การเสริมสร้างสวัสดิภาพหรือสวัสดิการที่ดียิ่งขึ้นให้แก่สตรี และการช่วยเหลือเยียวยา ตลอดจนพัฒนาศักยภาพและเครือข่ายสตรี

ทั้งนี้ การจัดสรรเงินกองทุนเพื่อพัฒนาบทบาทสตรี จะใช้หลักเกณฑ์การจัดสรรตามช่วงชั้นประชากรของจังหวัด เฉลี่ยจังหวัดละ 100 ล้านบาท ซึ่งจะมีการจัดเวทีเพื่อรับฟังความคิดเห็นจากสตรีและเครือข่ายองค์กรสตรีต่าง ๆ และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง รวมทั้งจัดลงทะเบียนเปิดรับสมาชิกและคัดเลือกคณะกรรมการกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี พร้อมทั้งกำหนดการลงพื้นที่รับฟังความคิดเห็นจากประชาชนทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ระหว่างวันที่ 19 ก.พ. – 2 มี.ค. ศกนี้ ประกอบด้วย กรุงเทพมหานคร และส่วนภูมิภาคทั้ง 4 ภาคเพื่อนำข้อมูลมากำหนดหาแนวทางการดำเนินการในการจัดสรรงบประมาณให้แล้วเสร็จโดยเร่งด่วนต่อไป

จาก ทำเนียบรัฐบาลไทย

หน้าเว็บไซต์ womenfund.thaigov.go.th

นลินี เดินสายรับฟังความเห็นนโยบายกองทุนพัฒนาสตรี ภาคเหนือ

(20 กุมภาพันธ์ 2555) เวลา 12.00 น. ณ โรงแรมอิมพีเรียลแม่ปิง จังหวัดเชียงใหม่ นางนลินี ทวีสิน รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในฐานะประธานคณะกรรมการกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี (ตั้ง ‘นลินี ทวีสิน’ ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี) กล่าวเปิดภายหลังการเป็นประธานเปิดการประชุมรับฟังความคิดเห็นจากตัวแทนภาคส่วนต่าง ๆ ในภาคเหนือว่า ในวันนี้ถือเป็นครั้งที่สองในการจัดทำประชาพิจารณ์รับฟังความคิดเห็นภายใต้กรอบการจัดตั้งกองทุนฯ ซึ่งมีผู้แทนจากทุกภาคส่วน 17 จังหวัดภาคเหนือเข้าร่วมการประชุม เช่น กรรมการพัฒนาสตรีจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้าน อาทิ ส.ส. ผุสดี ตามไท, ส.ส. รัชดาภรณ์ แก้วสนิท, ส.ส. อรุณี ชำนาญยา, ส.ส. ละออง ติยะไพรัช เข้าร่วมทำประชาพิจารณ์ในครั้งนี้ด้วย ซึ่ง ผลการดำเนินการเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ผู้เข้าร่วมการประชุมได้แสดงความคิดเห็นที่หลากหลายและเป็นประโยชน์ต่อการกำหนดแนวทางการจัดสรรกองทุนให้สอดรับกับความต้องการของสตรีให้ทั่วถึงและครอบคลุม

สำหรับความคิดเห็นจากการทำประชาคมจากตัวแทนภาคส่วนต่าง ๆ จะถูกนำมาพิจารณาเพื่อปรับปรุงให้กองทุนพัฒนาบทบาทสตรีสามารถตอบสนองความต้องการของสตรีไทยทั่วประเทศได้อย่างเต็มที่ ขณะนี้ได้มีการเชิญชวนผู้หญิงไทยอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป ให้มีส่วนร่วมพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้หญิงผ่านกลไกกองทุน ฯ โดยสตรีผู้สนใจสมัครเป็นคณะกรรมการ ฯ สามารถลงทะเบียนสมาชิกตั้งแต่วันที่ 18-29 กุมภาพันธ์ 2555 ผ่าน 3 ช่องทางหลัก คือ ที่ทำการหมู่บ้าน กศน.ตำบลและเขต และเว็บไซต์ www.womenfund.thaigov.go.th เพื่อทำประชาคมคัดเลือกคณะกรรมการ ฯ ในช่วงต้นเดือนมีนาคมต่อไป

ทั้งนี้ กองทุนพัฒนาบทบาทสตรี มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อเป็นทุนหมุนเวียนให้กับกลุ่มและเครือข่ายสตรีซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของสังคม ผู้หญิงไทย 18 ล้านคน จาก 33 ล้านคนที่อยู่ในวัยทำงานยังยากจนไม่มีรายได้พอเลี้ยงชีวิตและครอบครัว แต่ยังขาดโอกาสเข้าถึงแหล่งทุน ให้มีเงินทุน สร้างอาชีพ สร้างรายได้ นำเงินกลับไปเลี้ยงครอบครัว ทั้งนี้ กล่าวได้ว่ากองทุนสตรีเป็นกองทุนที่เล็งเห็นศักยภาพของเครือข่ายสตรีในระดับตำบล ที่จะสร้างรายได้ ลดปัญหา พัฒนาเครือข่าย ตามที่นายกรัฐมนตรีมีวิสัยทัศน์ว่า การยกระดับคุณภาพชีวิตของสตรี คือการยกระดับคุณภาพชีวิตของครอบครัว และที่สุดคือการยกระดับรายได้ของประเทศ

จาก ทำเนียบรัฐบาลไทย