นอกจากประยุกต์ใช้ในการสงครามโบราณแล้ว ผู้เข้าอกเข้าใจซาบซึ้ง ย่อมนำมาพลิกแพลงใช้ได้กับทุกเรื่องราวของชีวิต ตั้งแต่ละเอียดยิบย่อยไปจนถึงเรื่องชี้เป็นชี้ตาย

“จูงแพะติดมือ” เป็นกลยุทธ์ที่ 12 ซึ่งว่าด้วย การแสวงหาโอกาสจากความผิดพลาดเล็กน้อยของศัตรู ฉกฉวยเอาแม้ผลประโยชน์ที่เล็กที่สุด ซึ่งบางครั้งอาจสะสมต่อยอดเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ได้

นักลงทุนที่ฉลาด ก็สามารถหยิบฉวยกลยุทธ์นี้ไปใช้ได้ อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่เข้าใจถ่องแท้ก็อาจนำไปใช้แบบทื่อด้าน จนกระทั่งนำความเสียหายมาสู่ตนเองและคนรอบข้าง โดยเฉพาะการเล่นหุ้นรายวัน ที่อ่อนไหวไปตามกระแส และคิดว่าตนเองจะสามารถหยิบฉวยประโยชน์เล็กน้อยเพื่อสะสมเป็นก้อนใหญ่ได้ โดยที่คนอื่นในตลาดนั้นโง่เขลากว่าตน

1. เล่นรอบกับหุ้นโตเร็วที่แข็งแกร่ง แทนที่จะไปเสี่ยงกับหุ้นบลูชิพที่เคลื่อนไหวตามตลาด แต่ไม่สามารถทะยานไปได้ไกลกว่านั้น

การลงทุนในหุ้นเติบโต (Growth Stock) แล้วถือยาวไป 5-10 ปี อาจเป็นเรื่องที่ดีกว่าการเล่นหุ้นรายวัน หากกระนั้นนิสัยใจคอของมนุษย์ที่อ่อนไหวไปกับข้อมูลข่าวสารซึ่งล้นเกินของศตวรรษที่ 21 ก็ยากจะทนนิ่งเฉยได้เหมือนบรรพบุรุษที่มีวิถีชีวิตเชื่องช้า

การประนีประนอมจึงต้องเกิดขึ้น นั่นคือ เราจะมีการแบ่งพอร์ตการลงทุนในหุ้นเติบโตเป็น 2 ส่วน คือ แบบระยะยาวและระยะสั้น เพื่อให้ได้ประโยชน์จากทั้งในเวลาที่หุ้นเคลื่อนไหวช้า และในยามที่หุ้นสุกงอมและก้าวกระโดดไกล

ตัวอย่างเช่น

เงินลงทุนเริ่มต้น 1000000 บาท เราอาจแบ่งเงิน 20 เปอร์เซนต์ หรือ 200000 บาท เข้าซื้อหุ้น A ในราคาปัจจุบันที่ 100 บาท ซึ่งจะได้หุ้นมา 2000 หุ้น โดยต้องมั่นใจว่าเป็นหุ้นเติบโตแข็งแกร่งที่ผู้บริหารมีความสามารถสูง ทั้งในยามเผชิญวิกฤตก็ไม่ลนลาน แก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ และในยามที่มีโอกาสเข้ามา ก็ฉกฉวยประโยชน์ได้เต็มที่

หลังจากนั้นเมื่อตลาดปรับตัวลงมา แล้วทำให้หุ้น A ต้องล่วงลงมาเหลือ 90 บาท โดยที่เราตรวจสอบข้อมูลแล้วว่าพื้นฐานของบริษัทยังดีเยี่ยมไม่เปลี่ยนแปลง จึงแบ่งเงินอีก 27 เปอร์เซนต์ หรือ 270000 บาท เพื่อจะได้หุ้นมา 3000 หุ้น

หลังจากนั้นเมื่อตลาดปรับตัวลงมา แล้วทำให้หุ้น A ต้องล่วงลงมาเหลือ 80 บาท โดยที่เราตรวจสอบข้อมูลแล้วว่าพื้นฐานของบริษัทยังดีเยี่ยมไม่เปลี่ยนแปลง จึงแบ่งเงินอีก 40 เปอร์เซนต์ หรือ 400000 บาท เพื่อจะได้หุ้นมา 5000 หุ้น

เมื่อตลาดที่ผันผวนได้คืนสู่ภาวะปรกติภายใน 1 เดือน หุ้นที่เลวร้ายอาจปรับตัวลงต่อไป แต่หุ้น A ซึ่งเป็นหุ้นสุดยอด มีคนจ้องสะสมไว้ลงทุน ก็ได้พุ่งกลับมาที่ 95 บาท ถ้าใช้แนวคิดแบบ Peter Lynch หรือ Buffett ก็คงไม่ยอมขาย เพราะหุ้นอาจจะเติบโตไปไกลกว่านี้ แต่เนื่องจากเราต้องปรับให้เหมาะสมกับจิตวิทยาของนักลงทุนธรรมดา ที่ไม่ได้มีความอดทนขนาดนั้น เราจึงต้องแบ่งส่วนหุ้นที่ราคา 90 บาท ขายทิ้งไป 3000 หุ้น ก็จะได้กำไรเป็นเงิน 15000 บาท (ตัดค่าคอมมิชชั่นทิ้งไปเพื่อให้ง่ายต่อการคำนวณ) ซึ่งคิดเป็นผลตอบแทน 1.5 เปอร์เซนต์ต่อเดือน ถ้าคูณด้วย 12 ก็จะได้เป็น 18 เปอร์เซนต์ต่อปี นับว่าไม่ธรรมดาเหมือนกัน

โอกาสที่จะ “เล่นรอบ” แบบนี้ไม่ได้มีบ่อยนัก แต่ก็มักเกิดขึ้นเสมอ โดยเฉพาะเมื่อสังคมยุคนี้ยังคงเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง และจะยิ่งสุงขึ้นไปอีกในอนาคต

เป้าหมายสำคัญไม่ใช่อยู่ที่การสะสมกำไรเล็กน้อยแบบนี้ไปเรื่อย เพราะสิ่งสำคัญสุดคือ การได้กำไร 3-5 เท่า ภายในเวลา 3-5 ปี แต่ในเมื่อระยะสั้นหุ้นไม่ค่อยขยับ นักลงทุนในยุคใจร้อนแบบนี้ อาจจะไม่อดทนเพียงพอและจะขายทิ้งไปก่อน จึงต้องมีกลยุทธ์การหากำไรระยะสั้นแบบนี้ ไว้เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงใจให้อดทนถือต่อไป

อย่างไรก็ตาม กำไรเล็กน้อยของรอบสั้นแบบนี้ก็ไม่ควรดูถูก เพราะเมื่อสะสมกันก็อาจได้ผลตอบแทนถึง 10 เปอร์เซนต์ต่อปี ซึ่งมากกว่าฝากเงินในธนาคาร และอาจนำมาใช้ลงทุนเพิ่มเติมในหุ้นตัวเดิมที่เราเชื่อว่าสุดยอด หรือหุ้นตัวใหม่ที่เราเชื่อว่าสุดยอดไม่แพ้กัน แต่ที่ต้องลงทุนให้หลากหลายก็เพื่อกระจายความเสี่ยงออกไปบ้างเท่านั้น เพราะทุกสิ่งเป็นเรื่องไม่แน่นอน หากทว่าผลตอบแทน 3-5 เท่าก็คุ้มค่าที่จะลงทุน

2. เลือกเฟ้นหุ้นโตเร็วที่แข็งแกร่ง ซึ่งมีอยู่เพียง 1 เปอร์เซนต์ ออกจากหุ้นโตเร็วที่ยังเล็กเกินไป หรือหุ้นโตเร็วที่เริ่มใหญ่และอิ่มตัวแล้ว

การเลือกเฟ้นหุ้นโตเร็ว ผมได้เขียนถึงไว้ในหลายบทความแล้ว ในที่นี้จะไม่อธิบายซ้ำซ้อน หากสนใจสามารถไปหาอ่านเพิ่มเติมได้ ดังต่อไปนี้

“หุ้นโรงพยาบาล” : กลยุทธ์การลงทุนเพื่อต้อนรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) ในปี 2015

http://www.siamintelligence.com/aec-hospital/

“หุ้นค้าปลีก” ยุทธศาสตร์การลงทุนในยุคค่าแรง 300 บาท

http://www.siamintelligence.com/investment-in-300-baht-era/

“สงครามคราวเสียกรุงครั้งที่ 2” และการวิเคราะห์หุ้นไทยในปี 2555

สาเหตุที่ต้องเลือกหุ้นโตเร็วที่แข็งแกร่ง ก็เพราะว่า หากเลือกหุ้นโตเร็วที่ยังเล็กเกินไป ถึงแม้ว่าอาจได้ผลตอบแทนระยะยาวที่ดียิ่งกว่า แต่ก็มีความเสี่ยงสูงที่จะล้มเหลว ที่แย่ยิ่งกว่าก็คือ เมื่อมีข่าวร้าย หุ้นตัวนี้อาจลงลึกกว่ามาก ถึงขั้น 50 เปอร์เซนต์ก็เป็นไปได้ นักลงทุนธรรมดาที่มีข้อมูลน้อยกว่านักลงทุนสถาบัน ก็อาจเกิดความหวาดกลัวและตัดขาดทุนทิ้งไป ทำให้กลยุทธ์ “เล่นรอบ” หรือการซื้อเฉลี่ยขาลง แทนที่จะเป็นคุณ ก็กลับกลายเป็นโทษได้

สำหรับหุ้นโตเร็วในอดีต ที่เริ่มกลายเป็นหุ้นใหญ่ ถึงแม้พนักงานที่เก่งยังอยู่กับบริษัท กำไรยังถูกสูบเข้ามาบริษัทอย่างหิวกระหาย แต่เมื่อหารด้วยขนาดกิจการที่ขยายตัวขึ้นมากในหลายปีที่ผ่านมา ความเติบโตก็ย่อมช้าลง ที่น่าเศร้าก็คือ หุ้นเหล่านี้เริ่มเป็นที่สนใจของตลาดอย่างต่อเนื่อง จึงอาจทำให้ PE ขยับสูงขึ้นกว่าหุ้นโตเร็วที่ยังไม่ได้พิสูจน์ตัวเองมากนัก จึงทำให้เราได้หุ้นแพงกว่าที่ควรจะเป็น

ยิ่งกว่านั้น เมื่อกำไรไม่ได้เติบโตมากเหมือนเดิม แต่ค่า PE กลับสูงกว่าที่เคย ก็ย่อมมีความเสี่ยงสูงที่ราคาหุ้นจะปรับตัวลงมา เพื่อให้เข้าสู่สมดุล นักลงทุนที่ไม่เข้าใจความละเอียดอ่อนนี้ ก็จะคิดว่ากิจการยังดีอยู่ กำไรก็เพิ่มกว่าเดิม แต่ราคาหุ้นลดลง จึงเป็นโอกาสในการซื้อ จึงเท่ากับตกหลุมพรางโดยมิรู้ตัว

แน่นอนว่า หุ้นดีเหล่านี้ ยังสร้างผลตอบแทนให้นักลงทุนได้พอสมควร แม้ว่าราคาจะแพงกว่าปกติไปบ้างก็ตาม แต่กระนั้น ก็ทำให้นักลงทุนหุ้นโตเร็ว ได้รับผลตอบแทนน้อยลงกว่าไปลงทุนหุ้นโตเร็วที่เล็กกว่านี้ ซึ่งความแตกต่างเพียงเล็กน้อยนี้ เมื่อสะสมทบต้นไป ก็อาจเป็นจำนวนมหาศาลได้

3. กระจายความเสี่ยงไปยังหุ้นโตเร็วแข็งแกร่ง 3-5 ตัว

สรรพสิ่งล้วนเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน หุ้นโตเร็วแข็งแกร่งที่เราคัดเลือกมาอย่างดีแล้ว ก็ยังมีโอกาสผิดพลาดได้พอสมควร

นั่นไม่ได้หมายความว่า เราไม่ควรลงทุนในหุ้น เพราะแม้แต่การฝากเงินไว้ในธนาคารก็ยังเป็นความเสี่ยง โดยเฉพาะในยุคที่เงินเฟ้อกำลังพุ่งทะยานเช่นนี้

วิธีที่ดีกว่า คือ การกระจายความเสี่ยงไปยังหุ้นโตเร็วแข็งแกร่ง 3-5 ตัว ถ้ามากกว่านี้ ก็อาจทำให้เราต้องยอมลดมาตรฐานในการคัดเลือกลง เพราะหุ้นดีเลิศย่อมหาได้ยากและมีจำกัด แม้ว่าเราจะไม่ตั้งใจที่จะลดมาตรฐานลง แต่สัญชาตญาณอาจจะแอบทำเช่นนั้น เพื่อให้เราเกิดความสบายใจว่าหาหุ้นได้ครบแล้ว

ถ้าน้อยกว่านี้ คือ 2 ตัว ก็อาจทำให้เรายังเสี่ยงอยู่ เพราะโอกาสผิดพลาดทั้ง 2 ตัวก็ยังมีสูง

ถ้าเราถูก 1 ตัว โดยได้กำไร 5 เท่าในเวลา 3 ปี แล้วอีก 2 ตัวที่เหลือผิดพลาด ขาดทุนไปตัวละ 50 เปอร์เซนต์ เราก็ยังได้กำไรถึง 2 เท่า ซึ่งถ้าคิดเป็นผลตอบแทนทบต้น ก็จะอยู่ที่ประมาณ 27 เปอร์เซนต์ต่อปี

บางที สิ่งที่ดีที่สุดของกลยุทธ์ “จูงแพะติดมือ” อาจไม่ได้อยู่ที่การได้กำไรทั้งระยะสั้นและระยะยาวจากหุ้นเติบโต แต่เป็นการได้เลิกนิสัยเล่นหุ้นรายวัน หรือตื่นตกใจไปกับข่าวดีและร้าย ซึ่งทำให้เสียเวลาและพลังใจไปมากมาย แม้เมื่อหุ้นที่เราซื้อตกลงมา 10 เปอร์เซนต์ เราอาจต้องเสียเวลาไปตรวจสอบข่าวบ้าง แต่ก็ใช้เวลาไม่มากนักเพราะเราได้ทำการบ้านมาเป็นอย่างดีก่อนหน้านี้แล้ว

สำหรับเวลาที่ประหยัดได้ เราย่อมนำไปใช้พัฒนาความคิดสร้างสรรค์ในเชิงธุรกิจ ที่อาจเป็นแหล่งรายได้อีกทางหนึ่งนอกจากเงินเดือนประจำ หรือธุรกิจที่มีอยู่เดิม

สมมติว่าได้เงินเพิ่มขึ้นมาเดือนละ 10 เปอร์เซนต์ เราก็สามารถนำเงินส่วนนี้มาลงทุนช้อนซื้อหุ้นที่ดีเลิศที่เราถือไว้ 3-5 ตัวได้ โดยถ้าเดือนนี้หุ้นขึ้นไป ก็อาจขายทำกำไร แล้วนำเงินทั้งส่วนที่กำไรนี้ เงินพิเศษของเดือนที่แล้วที่ยังไม่ได้นำมาซื้อหุ้นในเดือนนี้ และเงินที่ได้มาเพิ่มอีกในเดือนนี้ เกือบไว้จ้องซื้อหุ้นในเดือนหน้า เมื่อราคาลดลงมา ทำให้เรายิ่งเพิ่มพูนโอกาสในการใช้เงินต่อเงินยิ่งขึ้นได้

ผู้เชี่ยวชาญด้านการเงินกล่าว “รัฐบาลต้องต่อต้านการสูญค่าของของสินทรัพย์ยูโรท่ามกลางสภาวะที่ไม่แน่นอนของยูโรโซน ซึ่งกรีซเองก็กำลังจัดการเลือกตั้งรอบ 2 ในวันที่ 17 มิถุนายนนี้”

ภาพจาก ABN Global Online

Liu Mingli นักวิจัยแห่ง Institute of European Studies t the China Institute of Contemporary International Relations ระบุ “วิกฤตกรีกทำให้เห็นถึงความเสื่อมค่าลงของยูโร”

“หากกรีซถูกบังคับให้ออกจากยูโรโซน มันจะเป็นโดมิโนตัวแรกที่ล้มลงและสร้างความหวาดกลัวที่แพร่กระจายไปยังประเทศอื่นๆ อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นโปรตุเกส ไอร์แลนด์ และสเปน”

จีนควรวางแผนล่วงหน้าเพื่อป้องกันสินทรัพย์ยูโรที่มีสัดส่วนถึง 10-20% ของเงินสำรองระหว่างประเทศที่มีมูลค่าสูงถึง 3.3 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ กรณีที่เงินยูโรโซนอาจจะล่มสลายได้

นาย Liu แสดงความคิดเห็น ขณะที่การหารือระหว่างผู้นำเยอรมนีนางแองเกลา มาเคิล และประธานาธิบดีฟรองซัวร์ ออลลองด์ แห่งฝรั่งเศสยังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัดนัก และไม่คิดว่าจะมีใครสนับสนุนให้กลับมาหารือถึงเรื่องมาตรการให้ความช่วยเหลือกรีซใหม่

เจ้าหน้าที่สหภาพยุโรปเกรงว่า การเลือกตั้งของกรีกครั้งนี้อาจจะนำมาสู่การต่อต้านพรรคที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ภาคธุรกิจ หรืออาจจะผลักดันให้รัฐบาลผสมขึ้นสู่อำนาจ ในทางกลับกัน หากว่ากรีกออกจากยูโร อาจเปิดโอกาสให้ผู้นำสหภาพยุโรปพูดคุยกันมากขึ้น

ผลสำรวจความคิดเห็นโดย Syriza ระบุว่า กลุ่มฝ่ายซ้ายต่อต้านที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ภาคธุรกิจ และชัยชนะจากการเลือกตั้งนั้นอาจจะทำให้เสียงส่วนใหญ่มีจำนวนลดลง

ประชาชนยังคงกังวลว่าการออกจากยุโรปและการนำเงินดราชมาซึ่งเป็นสกุลเงินเดิมของกรีซกลับมาใช้ใหม่ จะทำให้พวกเขาลดการออมได้ หากกรีกปฏิเสธที่จะรับความช่วยเหลืออย่างจริงจัง การระดมเงินทุนเพื่อให้ความช่วยเหลือจากสหภาพยุโรปก็จะยุติลง

คริสติน ลาการ์ด (Christine Lagard) ประธาน IMF เผยว่า เป็นไปได้ที่กรีซจะออกจากยูโรโซน เธอกล่าวว่า “เป็นการตัดสินใจที่มีราคาแพงมากและมีความเสี่ยงสูง แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวเลือกที่เราต้องพิจารณาทางเทคนิค”

ผู้นำยุโรปต่างก็เห็นว่า ควรจะให้กรีซอยู่ในยูโรโซนต่อไป และพวกเขาคิดว่าควรเร่งให้มีการดินเนอร์ร่วมกันอย่างไม่เป็นทางการในวันพุธหน้า ณ กรุงบรัสเซลส์ เพื่อหาทางประนีประนอมระหว่างมาตรการรัดเข็มขัดและความรุ่งเรืองสืบไป

ตลาดหุ้นร่วงกราว เพราะผู้คนต่างกลัวต่อเงินสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในยูโรโซน

ชาวยุโรปต่างกังวลเกี่ยวถึงแนวคิดระหว่างปารีสและเบอร์ลินที่มีความแตกต่างกัน เพราะถือเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของยุโรป นายออลลองด์ ปรารถนาที่จะรื้อฟื้นการเจรจาใหม่เกี่ยวกับความตกลงด้านการคลัง (Fiscal Pact) ที่มีมาตรการเข้มงวด ขณะที่ประชุมร่วมกับนางมาร์เคิลในกรุงเบอร์ลินหลังให้คำสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

ผู้นำทั้งสองเห็นว่า พวกเขายังต้องการให้กรีซอยู่ในยูโรโซนต่อไปละพวกเขาเคารพต่อการตัดสินใจของกรีซที่จะยื้อการเลือกตั้งทั่วไปใหม่

นักวิเคราะห์กล่าวว่า ยุโรปได้เข้าสู่ภาวะ “วิกฤตและความไม่มั่นคง” ประธานสภายุโรป Herman Van Rompuy กล่าวว่ามันก็คล้ายกับการสร้าง “เรือชูชีพในขณะที่กำลังอยู่ในทะเล”

แม้ว่า Brussels ไม่ได้ประกาศถึงเป้าหมายในการหารือ และเร่งให้มีการดินเนอร์ร่วมกันอย่างเป็นทางการในวันพุธหน้านั้น กรีซและยูโรก็จะยังอยู่ในวาระต้นๆ รวมทั้งประเด็นเรื่องการประชุมสุดยอดผู้นำ G8 และ NATO ก็จะถูกนำมาหารือด้วยเช่นกัน

Jonathan Holslag ผู้ประสานงานวิจัยแห่ง Brussels Institute of Contemporary Chinese Studiesกล่าวว่า การรับประทานอาหารค่ำในวันพุธเป็นโอกาสที่ผู้นำทั้งหลายจะได้แสดงความคิดเห็นทางการเมืองของพวกเขา

“นักการเมืองของกรีกดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกใดๆแต่ก็ยังจำเป็นต้องอยู่ในนั้น (อยู่ในยูโรโซนต่อไป)” “ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ผู้นำยุโรปยังมุ่งมั่นที่จะรักษากรีกไว้ในยูโรโซน”

Wolfgang Pape อดีตสมาชิกกรรมาธิการยุโรป มีความเห็นว่า นั่นเป็นห้วงเวลาที่ยากเข็ญยิ่งนัก แม้กระนั้นมันยังคงเร็วเกินไปที่จะบอกให้กรีซออกจากยูโร แม้ว่าถ้ามันเกิดขึ้นมันก็จะต้องใช้กระบวนการที่ยาวนานมาก

Pape กล่าวว่าเขายังมองในแง่ดีเกี่ยวกับการเลือกตั้ง และเชื่อว่าพรรคที่สนับสนุนให้ยอมรับความช่วยเหลือจะแข็งแกร่ง

ขณะที่ Cristos Vlachos ผู้อำนวยการ Athens-based China-Greece Business Council กล่าวว่า กรีซต้องเผชิญหน้ากับสภาวะกระอักกระอ่วนใจ ไม่มีใครต้องการการเข้มงวดกวดขันและไม่มีใครต้องการออกจากยูโร

ผลสำรวจล่าสุดแสดงให้เห็นอย่างต่อเนื่องว่า 80 เปอร์เซ็นของชาวกรีกต้องการอยู่ในยูโร

ภาพจาก indefence of Marxism

ผลกระทบต่อจีน

Wei Liang นักวิจัย Institute of World Economic Studies at the China Institute of Contemporary International Relations เสนอแนะให้แลกเปลี่ยนทรัพย์สินในสกุลเงินยูโรกับพันธบัตรเยอรมัน เสนอว่า ควรยักย้ายถ่ายเทสินทรัยพ์ของยูโรกับพันธบัตรเยอรมัน

จีนลงทุนในต่างประเทศและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ไม่ใช่ในยุโรป นาย Liu แห่ง Institute of European Studies กล่าว สถานการณ์ดังกล่าวสร้างความได้เปรียบต่อบริษัทของจีน “บริษัทของจีนจะเป็นมีค่ามากยิ่งขึ้นเพราะว่ายุโรปในตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับการขาดแคลนเงินทุน”

Chinadaily

สืบเนื่องจากผมได้เคยเขียนบทความ “ค่าจ้างขั้นต่ำ 300 บาท” คุณประโยชน์หรือโทษภัย? มาแล้วครั้งหนึ่งให้แก่ทาง Siam Intelligence Unit และภายหลังได้ถูกนำเสนอโดยเว็บไซต์ประชาไท เนื้อความของบทความข้างต้นนั้นชี้ชวนให้ผ่านเห็นว่า การตื่นตัวต่อต้านนโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ 300 บาท (หลังจากนี้จะเรียกว่านโยบาย 300 บาท) หลายครั้งเป็นวาทกรรมซึ่งไม่ใช่ข้อเท็จจริงเสมอไป นโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ ข้างต้นนั้นก่อผลกระทบต่อแต่ละบริษัทไม่เท่าเทียมกัน บางบริษัทรับภาระมากต้องปิดกิจการและบางบริษัทรับภาระน้อยก็สามารถเปิดกิจการต่อไปได้ แต่ก็ “ยังไม่ฟันธง” ลงไปเพราะยังขากข้อมูลงานวิจัยที่รัดกุมเพียงพอ เนื่องจากขณะนั้นนโยบายเพิ่งประกาศออกมาสู่สาธารณชน (แม้ว่าลีลาการเขียนจะค่อนไปในทาง สนับสนุนให้ค่าจ้างขั้นต่ำสูงเข้าไว้ก็ตาม)

บทความฉบับนี้จะนำผลจากการวิจัยที่หลายๆ หน่วยงานได้ทำไว้ และการสัมภาษณ์นักธุรกิจ มาผนวกกับแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์การเมืองว่า รัฐบาลมีแรงจูงใจในทางการเมือง (political incentive) อย่างไรต่อการทำนโยบาย 300 บาท โดยจะกล่าวเป็นลำดับดังนี้

ผลกระทบจากการทำนโยบาย 300 บาท

ภาพที่ 1 แสดงการเปลี่ยนแปลงของค่าจ้าง อำนาจซื้อ และค่าจ้างที่แท้จริง (real wage)

ที่มา: ข้อมูลจากคณะกรรมการค่าจ้าง ชุดที่ 17 อ้างถึงใน (หยุ่น, 2553) วิเคราะห์โดยผู้วิจัย (1)

อันที่จริงแล้วตลอด 15 ปีหลัง พ.ศ. 2539 มูลค่าที่แท้จริงของค่าจ้างขั้นต่ำมีค่าลดลงอย่างต่อเนื่อง (ภาพที่ 1 เส้นกราฟล่างสุด) ถ้าถามว่ามูลค่าที่แท้จริงของค่าจ้าง (real wage) วัดจากอะไรก็วัดจากการที่เอาเงินค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นมาหักออกด้วยเงินเฟ้อหรืออำนาจซื้อที่ลดลงของเงินแต่ละบาทนั่นเอง(2) ผลจากนโยบาย 300 บาทจะทำให้ค่าจ้างที่แท้จริงของประเทศไทยโดยเฉลี่ยแล้วจะกลับไปสูงเท่าๆ กับสมัยก่อนวิกฤติฟองสบู่ปี พ.ศ.2540 (ดู ภาพที่ 1) ผลการศึกษาของ ดร.ดิลกะ มูลนิธิจากสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) ชี้ว่าการที่ค่าจ้างแรงงานสูงขึ้นไปถึงระดับดังกล่าวอย่างฉับพลันจะทำให้ “มีโอกาสเกิดผลเสีย โดยเฉพาะผู้ประกอบการหรือภาคธุรกิจที่ไม่แข็งแรงพอซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเอสเอ็มอี จึงควรมีมาตรการรองรับเพื่อช่วยให้ผู้ประกอบการปรับตัว” (ลัทธพิพัฒน์, 2555)

ข้อมูลจากแหล่งอ้างอิงอื่นๆ กล่าวในทิศทางเดียวกัน เช่น ดร. โชติชัย สุวรรณาภรณ์ ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่นโยบายและเศรษฐกิจพลังงาน บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) ก็ได้กล่าวไว้ในคอลัมน์ ทันกระแสเศรษฐกิจและพลังงาน ประจำหนังสือพิมพ์ คม ชัด ลึก ว่า “ค่าแรงที่เพิ่มขึ้นดังกล่าว จะส่งผลให้ต้นทุนการผลิตรวมทั้งหมดของสถานประกอบการ (ในกรุงเทพ) เพิ่มขึ้นร้อยละ 3.58 โดยสถานประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลางมีสัดส่วนแรงงานต่อต้นทุนเพิ่มขึ้นมากกว่าสถานประกอบการขนาดใหญ่(3)” นั่นหมายความว่าหากผู้ประกอบการรายใดมีอัตรากำไรสุทธิต่ำกว่าร้อยละ 4 บริษัทดังกล่าวมีแนวโน้มต้องปิดกิจการอย่างแน่นอน และจากการสอบถามนักธุรกิจ SME บางรายก็ชี้ตรงกันว่า เขาคงต้องปิดกิจการในเร็ววันนี้ หรือไม่ก็อาจจะต้องย้ายฐานการผลิตไปประเทศอื่น ซึ่งมีความเสี่ยงและความไม่แน่นอนรออยู่มากมายและไม่ใช่ผู้ประกอบการ SME ทุกคนจะสามารถทำได้ ผลในทางเศรษฐศาสตร์ที่จะตามมาก็คือ

1. แรงงานมีความเสี่ยงที่จะถูกเลิกจ้าง หรือถูกทำให้ประสบกับเงื่อนไขการทำงานที่แย่ลงในด้านอื่นๆ

2. การตรวจสอบการจ่ายค่าจ้างขั้นต่ำตามจริงทำได้ยาก เพราะ ต้นทุนในการตรวจสอบเชิงรุกสูงมาก สิ่งที่ทำได้คือการตรวจสอบเชิงรับ ที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อแรงงานเป็นผู้ฟ้อง, การฟ้องร้องต่อเจ้าพนักงานตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 โทษของการบิดพลิ้วไม่จ่ายค่าจ้างขั้นต่ำนั้นสูงมาก คือ จำคุกไม่เกิน 6 เดือนหรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ แม้จะมีโทษค่อนข้างสูง แต่ก็สามารถหลีกเลี่ยงได้ง่ายเพราะ กระบวนการตัดสินใจอยู่ในดุลยพินิจของเจ้าพนักงานค่อนข้างมาก โดยนายจ้างสามารถที่จะกลับไปทำโทษแรงงานในด้านอื่นๆ ได้เช่น การงดเว้นโอที การไม่เลื่อนขั้นหรือขึ้นเงินเดือน และในกรณีที่นายจ้างไม่ทราบว่าลูกจ้างคนใดเป็นผู้ฟ้อง การลงโทษแบบกลุ่ม (collective sanction) ก็มีให้เห็นได้เช่นเดียวกัน

3. ในระดับมหภาคความสมารถในการแข่งขันทางเศรษฐกิจมีแนวโน้มลดลง “จากค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำ 300 บาทต่อวัน … ค่าใช้จ่ายจ้างแรงงานไทย 1 คน สามารถจ้างชาวจีนได้ 3 คน อินโดนีเซียได้ 4 คน เวียดนามและกัมพูชาได้ 5 คน พม่าได้ 9 คน ในขณะที่ค่าจ้างแรงงานไทยมีความใกล้เคียงกับมาเลเซีย แต่ผลิตภาพในการทำงานของแรงงานมาเลเซียมากกว่าไทยกว่า 2 เท่าตัว แม้ว่าค่าจ้างแรงงานสิงคโปร์แพงกว่าแรงงานไทยกว่า 2 เท่าตัวแต่ผลิตภาพมากกว่าเราถึง 5 เท่าตัว และเมื่อเทียบกับแรงงานเวียดนาม แม้ว่าเราจะแพงกว่าเขาถึง 5 เท่า แต่ผลิตภาพของไทยนั้นดีกว่าเพียง 2 เท่าเท่านั้น” (ASEAN Business Intelligence, 2555) (4)

4. ผลกระทบด้านอื่นๆ เช่น ธุรกิจ SME บางรายมีทักษะ การเรียนรู้ ประสบการณ์ ที่ไม่สามารถจะทดแทนได้ เกิดจากการสั่งสมมาเป็นระยะเวลานาน หากต้องผิดกิจการไปอย่างฉับพลันทันด่วน ทักษะเหล่านี้ก็จะสูญหายไป เป็นต้น

จากผลกระทบทั้งหลายข้างต้น ดังนั้นนโยบาย 300 บาทจึงไม่ใช่นโยบายที่สามารถจะทำได้อย่างโดดเดี่ยว (piece meal policy) โดยปราศจากนโยบายประกอบอื่นๆ ในด้านแรงงาน รัฐบาลอาจต้องทำนโยบายการดูแลสวัสดิภาพแรงงานที่ถูกเลิกจ้างจากบริษัทที่ปิดกิจการ (SME โดยส่วนใหญ่) นอกจากนี้การออกแบบระบบที่จะเข้ามาช่วยกำกับให้เกิดการจ่ายค่าจ้างตามจริง เพื่อให้กฎหมายหรือการประกาศค่าจ้างขั้นต่ำมีสภาพบังคับ (credible) เช่น การบังคับให้ผู้ประกอบการต้องจ่ายเงินเดือนผ่านระบบธนาคาร และรัฐบาลเชื่อมโยงฐานข้อมูลจากการโอนดังกล่าวเข้ามาสู่กระทรวงแรงงานเพื่อทำระบบตรวจสอบอัตโนมัติ(5) เป็นต้น

ในขณะเดียวกัน สำหรับนโยบายประกอบ 300 บาทสำหรับภาคเอกชน หากรัฐไม่ส่งเสริมเพื่อให้ SME อยู่รอด รัฐบาลก็ควรที่จะมีช่องทางต่างๆ ที่นำไปสู่การออกจากกิจการได้อย่างเหมาะสม (exit strategy) ไม่ว่าจะเป็นการช่วยเหลือในการควบรวมกิจการ (merge and acquisition) การส่งเสริมให้ย้ายฐานการผลิต การให้คำปรึกษาในการเปลี่ยนแปลงรูปแบบกิจการ (เปลี่ยนตลาด สินค้า หรือลักษณะการทำธุรกิจ) หรือท้ายสุดการปิดกิจการแบบมีทุนเพียงพอจะไปตั้งตัวได้ ทั้งนี้หากรัฐต้องการที่จะรักษา SME เอาไว้รัฐอาจทบทวนถึงระยะเวลาที่เหมาะสมในการปรับตัวสำหรับ SME และระบบเศรษฐกิจโดยรวม เพื่อที่จะไม่ปรับเพิ่มค่าจ้างเร็วมากจนเกินไป (แต่เป้าหมาย 300 บาทสามารถคงไว้ได้ และผู้เขียนเองก็ลุ้นให้สามารถจะไปถึงจุดนั้นได้หากไม่ก่อให้เกิดต้นทุนต่อสังคมที่มากจนเกินไปจากการดำเนินนโยบาย)

ดูเหมือนว่า นักธุรกิจคนหนึ่งที่ผมได้สัมภาษณ์จะกล่าวถึงประเด็นนโยบายที่ควรมีประกอบกับ นโยบาย 300 บาท นี้ได้อย่างสะเทือนอารมณ์ เขากล่าวดังนี้ครับ “ผมบอกกับแม่ผม (ผู้ก่อตั้งกิจการก่อนเขาจะมารับช่วงต่อ) ว่า… แม่เราไม่ได้ผิดอะไร แต่ธุรกิจของเรามันไม่ใช่สำหรับประเทศไทยวันนี้แล้ว ถ้าเราจะรอดเราคงต้องย้ายไปพม่า แต่ถ้าเราไม่อยากไป เราจะยังอยู่ประเทศนี้ เมื่อประเทศนี้เปลี่ยนไปแล้วเราก็มีทางเลือกไม่มาก เราอาจจะต้องเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น หรือไม่เราก็ต้องปิดตัวลง เราไม่ได้ผิดอะไร เราแค่ไม่ใช่สำหรับประเทศไทยวันนี้ก็เท่านั้นเอง (เขากล่าวย้ำ)” พร้อมกันนั้นก็ปิดท้ายด้วยว่า “ถ้ารัฐบาลจะ get rid off พวกผมออกไปก็เข้าใจได้ ประเทศไทยก็กำลังจะก้าวไปเป็นอะไรบางอย่างอีกระดับหนึ่ง (ไม่แน่ใจนักว่าจะเป็นอะไร?) แต่ก็ควรจะเหลือทางให้พวกผมมีทุนไว้สู้ต่อในรอบถัดไปบ้าง”

โดยสรุปผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงทางเศรษฐกิจ สำหรับนโยบาย 300 บาทก็คือผู้ประกอบการ SME และผู้ที่ได้รับผลโดยอ้อมก็คือแรงงานที่อยู่ใน SME เหล่านั้น โดยปัญหาเงินเฟ้อนั้นอาจจะมีบ้าง แต่ขึ้นอยู่กับความยืดหยุ่นของราคาสินค้า (price elasticity of demand) หรือความจำเป็นของสินค้าแต่ละประเภท

แรงจูงใจทางการเมืองในการทำนโยบาย

ในส่วนของมุมมองทางเศรษฐศาสตร์การเมือง แทนที่จะมุ่งตอบคำถามถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจที่จะเกิดขึ้น นักเศรษฐศาสตร์การเมืองมักสงสัยเพิ่มขึ้นไปว่า “อะไรคือแรงจูงใจให้พรรคการเมืองเลือกผลักดันนโยบาย 300 บาท” มากกว่า โดยใช้กรอบแนวคิดแบบ Richard Baldwind (2006) ซึ่งวิเคราะห์ปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองในการเปิดการข้าเสรีมาประยุกต์ใช้ครับ

Baldwind อธิบายว่า ในทางเศรษฐศาสตร์การเมืองแล้ว การทำนโยบายทางเศรษฐกิจมีด้านของการเมืองควบมาด้วยเสมอ การที่รัฐจะทำนโยบายเปิดการค้าเสรีก็ส่งผลให้

1. ผู้นำเข้าและผู้บริโภคจำนวนมากได้ประโยชน์จากราคาสินค้าที่ถูกลงและทางเลือกในการบริโภคที่มากขึ้น ในขณะที่ 2. ผู้ผลิตภายในประเทศและแรงงานเสียประโยชน์เพราะแข่งขันไม่ได้ สองกลุ่มนี้ก็จัดตั้งตัวเองเรียกว่ากลุ่มผลประโยชน์ (interest group) ขึ้นมาสนับสนุนและต่อต้านนโยบายรัฐ รัฐต้องตัดสินใจบนฐานคิดทางการเมืองที่จะเลือกทำนโยบายเป็นประโยชน์แก่พวกของตนเองและก่อให้เกิดต้นทุนกับตนเองน้อยที่สุด ในที่นี้ก็คือการประเมินว่า ฐานทางการเมืองของตนเองคือใครในสองกลุ่ม หากฐานทางการเมืองคือกลุ่มที่จะได้ประโยชน์จากการเปิดเสรีทางการค้า การเปิดเสรีก็จะเป็นประโยชน์แก่รัฐบาลด้วยรัฐบาลก็มีแรงจูงใจที่จะทำ และในทางกลับกันหากฐานการเมืองเสียประโยชน์จากนโยบายก็จะไม่ทำ

กรณีนโยบาย 300 บาทก็เช่นเดียวกัน การที่รัฐบาลพรรคเพื่อไทยมุ่งมั่นที่จะผลักดันนโยบายดังกล่าวนับเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลในทางการเมือง (ตัดเรื่องผลทางเศรษฐกิจและศีลธรรมในลักษณะต่างๆ ออกไปก่อน – status quo) เพราะส่งผลบวกต่อพรรคในสองระดับ ได้แก่

ระดับที่หนึ่ง การทำนโยบายดังกล่าวส่งเสริมให้เกิดประโยชน์แก่คนจำนวนมากนั่นคือ “แรงงาน” ซึ่งมีแรงงานราว 5.4 ล้านคนที่รับค่าจ้างขั้นต่ำอยู่ในปัจจุบัน (ข้อมูล ณ สินปี 2553) แรงงานเหล่านี้ได้รับค่าจ้างขั้นต่ำที่แท้จริงลดลงทุกปี นับว่าประเทศไทยมีการจ่ายค่าจ้างขั้นต่ำที่ถดถอย ลงมาตลอด 15 ปี (regressive rate) (ดู ภาพที่ 1 อีกที) ดังนั้น นโยบาย 300 บาทจะช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของแรงงานเหล่านี้เพิ่มขึ้นอย่างมาก และจะกลายเป็นนโยบายประชานิยมที่สร้างความนิยมให้แก่รัฐบาลอย่างค่อนข้างจะแน่นอน

ระดับที่สอง หากพิจารณาอุตสาหกรรมที่จะได้รับผลกระทบค่อนข้างมากจากนโยบายดังกล่าวก็จะพบว่าเป็นอุตสาหกรรมแรงงานเข้มข้น (labor intensive) รวมถึงเป็นธุรกิจขนาดเล็ก ในขณะที่พรรคเพื่อไทย เป็นพรรคที่ยืนอยู่บนธุรกิจทุนเข้มข้น (capital intensive) เป็นธุรกิจผูกขาดขนาดใหญ่โดยเฉพาะธุรกิจสัมปทาน และ ธุรกิจที่ใช้แรงงานผู้ชำนาญการเป็นหลัก เช่น ธุรกิจโทรคมนาคม ธุรกิจอุตสาหกรรมเกษตร(ทันสมัย) ธุรกิจยานยนตร์ ธุรกิจโรงพยาบาล เป็นต้น ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นในทางเศรษฐกิจจึงไม่ได้กระทบกับกลุ่มทุนที่เป็นแกนของพรรครัฐบาลมากนัก

กลับกัน การที่ธุรกิจระดับกลางและเล็กจำนวนมากอ่อนแอลงทำให้ 1. การผูกขาดตลาดทำได้ง่ายยิ่งขึ้น ผลกำไรจากส่วนแบ่งการตลาดที่สูงขึ้นจะช่วยยกระดับความมั่นคงของกลุ่มธุรกิจที่เหลืออยู่ 2. นอกจากนี้การทำข้อตกลงการค้าเสรีจะยิ่งง่ายยิ่งขึ้นเมื่อผู้ประกอบการท้องถิ่นจำนวนมากหายไป และ 3. แม้จะมีการตกงานจากการปิดกิจการของ SME บริษัทขนาดใหญ่ที่เหลืออยู่และได้ส่วนแบ่งการตลาดเพิ่มขึ้นก็ถูกคาดหวังว่าจะทำหน้าที่ดูดซับผู้ตกงานเหล่านั้นไประดับหนึ่งก่อนที่จะอยู่ในความดูแลของรัฐ

นับนี้ หากพิจารณาผลกระทบทั้งสองระดับก็จะพบว่า พรรคเพื่อไทยได้รับคะแนนความนิยมทางการเมืองมากยิ่งขึ้น ในขณะเดียวกันกลุ่มทุนทางการเมืองของพรรคก็ไม่ได้รับผลกระทบ (หรืออาจจะได้รับผลบวกมากขึ้นด้วย) ผลกระทบทั้งสองด้านจึงเป็นผลบวกต่อพรรคเพื่อไทย และกลายเป็นแรงจูงใจอย่างสำคัญเพิ่มเติมไปจากเจตนารมณ์ที่รัฐบาลต้องการจะยกระดับคุณภาพชีวิตของแรงงานจำนวนมากให้ดีขึ้น

โดยสรุป, ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ หากถามผู้เขียนว่ามองอย่างไรกับเรื่องนโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ 300 บาท ผู้เขียนเห็นด้วยกับหมุดหมายที่จะยกระดับคุณภาพชีวิตแรงงานให้ดียิ่งขึ้น และโดยส่วนตัวในฐานะนักเศรษฐศาสตร์ก็พยายามส่งเสริมเรื่องนี้อย่างอย่างยิ่ง ปัญหาอยู่ที่การจะบรรลุเป้าหมายทางนโยบายใดๆ ย่อมมีต้นทุนเสมอ และเราจะบริหารจัดการต้นทุนในการทำนโยบายดังกล่าวอย่างไรไม่ให้ส่งผลรุนแรงมากจนเกินไป หรือส่งผลรุนแรงลงไปที่กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งอย่างไม่เป็นธรรม เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ดังกล่าว การทยอยปรับค่าจ้างขั้นต่ำอย่างแน่นอนแต่ค่อยเป็นค่อยไปอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการเพิ่มขึ้นสูงในระยะเวลาอันสั้น

ในสถานการณ์ปัจจุบัน หากรัฐบาลยืนยันที่จะดำเนินนโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ 300 บาทอย่าง aggressive แบบที่เป็นอยู่ SME จำนวนมากคงได้รับผลกระทบ รูปแบบการผลิตจะถูกกดดันให้ขับเคลื่อนไปสู่ระบบเศรษฐกิจที่อิงทุน อันได้แก่ ทุนเทคโนโลยี ทุนกายภาย และทุนมนุษย์ (แรงงานมันสมอง) มากยิ่งขึ้น แต่คำถามคือหากเรามุ่งไปสู่เส้นทางดังกล่าวจริง นโยบายอื่นๆ ที่จะสนับสนุนให้มุ่งไปในทิศทางที่สอดคล้องกับธุรกิจทุนเข้มข้น เช่น นโยบายเพิ่มผลิตภาพแรงงาน แต่… เราเริ่มทำกันหรือยัง? ถ้ายัง ก็ต้องถามตัวเองว่า “จะถอย หรือ ทำให้ดีกว่านี้” ทำซักทาง! ไม่เช่นนั้นเราคงติดกับดักค่าจ้างสูง ผลิตภาพต่ำ คนตกงาน และผู้ประกอบการ(รายย่อย)เจ๊ง แบบสูญเปล่าเป็นแน่ Q.E.D.

(1)หลังปี พ.ศ. 2551 ใช้ตัวเลขเงินเฟ้อเฉลี่ยที่ 2% ต่อปีเป็นตัวประมาณการ และให้ปี พ.ศ. 2552-2554 ยังใช้ตัวเลขค่าจ้างขั้นต่ำเดียวกับปี พ.ศ. 2551 เป็นเบื้องต้นก่อน

(2) หากพิจารณาลงไปในรายละเอียดจะพบว่าการถดถอยที่เกิดขึ้นจริงจะรุนแรงหรือผันผวนมากกว่าข้อมูลที่ปรากฏ เพราะ อัตราเงินเฟ้อที่นำมาคิดคำนวณเป็นอัตราเงินเฟ้อทั่วไป แต่จริงๆแล้วแรงงานด้อยฝีมือที่รับค่าจ้างขั้นต่ำอาจบริโภคสินค้าในกลุ่มอาหารสด และใช้สินค้าในกลุ่มที่ไม่ใช่การลงทุนเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วราคาจะมีความผันผวนมากกว่าเงินเฟ้อทั่วไปที่รวมเอา อสังหาริมทรัพย์ ที่ดิน หรือสินค้าในกลุ่มที่ไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงของระดับราคาเข้าไปด้วย และ การเพิ่มค่าจ้างที่เป็นตัวเงินและการลดลงของอำนาจซื้อพร้อมๆกันนี้อาจก่อให้เกิดภาพลวงตาของเงิน (money illusion) ทำให้ผู้รับค่าจ้างขยายการบริโภคเพิ่มขึ้นทั้งๆที่ตนเองจนลงก็เป็นได้

(3) นอกจากนี้ บริษัทในต่างจังหวัดจะมีผลกระทบต่อต้นทุนการผลิตสูงมากกว่าบริษัทในกรุงเทพ และ บริษัทที่ใช้แรงงานต่อทุนมากก็จะได้รับผลกระทบมากกว่าบริษัทที่ใช้แรงงานต่อทุนต่ำ โดยกลุ่มอุตสาหกรรมที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดเพราะ มีลักษณะเข้าข่ายแรงงานเข้มข้น และหน่วยผลิตขนาดเล็กก็เช่น อุตสาหกรรมการผลิตเฟอร์นิเจอร์ เพชรพลอย และของเล่น อุตสาหกรรมเครื่องหนัง อุตสาหกรรมเครื่องนุ่งหม อุตสาหกรรมสิ่งทอ และอุตสาหกรรมการพิมพ์ (สุวรรณาภรณ์, 2555)

(4)ผู้เขียนคิดว่าข้อมูลดังกล่าวน่าจะคำนวณโดยไม่ได้ปรับค่าครองชีพให้เท่ากันก่อน

(5) การได้ข้อมูลเงินเดือนผ่านบัญชีธนาคารนี้ช่วยลดต้นทุนการตรวจสอบของรัฐลง ลดความขัดแย้งที่ลูกจ้างจะต้องร้องเรียนนายจ้างตนเอง และยังลดโอกาสที่เจ้าพนักงานจะอาศัยอำนาจดุลยพินิจของตนเองไปแสวงประโยชน์ได้บางส่วนด้วย แต่จะไม่สามารถแก้ไขได้ทั้งหมด เพราะ ท้ายสุดแล้วระบบนี้ก็ยังคงต้องพึ่งเจ้าพนักงานในการตรวจตราให้บริษัทต่างๆ จ่ายเงินเดือนพนักงานโดยบัญชีธนาคารให้ครบถ้วน ไม่มีการแอบจ่ายในรูปเงินสดอีก โดยการตรวจสอบเบื้องต้น (ก่อนส่งเจ้าพนักงานเข้าไปตรวจสอบ) อาจวินิจฉัยได้จากผลกำไรที่ยื่นกับกรมสรรพากร และยอดบัญชีลูกจ้างที่อยู่กับกระทรวงแรงงาน หากสัดส่วนดูมีความผิดปรกติ เช่นกำไรต่อหัวลูกจ้างสูงมากจนเกินไปก็อาจวินิจฉัยได้ว่ามีการจ้างลูกจ้างมากกว่าที่ปรากฏในบัญชีซึ่งยื่นกับทางการ หรือไม่ก็มีการหนีภาษีเกิดขึ้น

นายกรัฐมนตรีเหงียน เติ๋น สุง (Nguyen Tan Dung) ได้เยือนสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทโทรคมนาคมและไปรษณีย์เวียดนาม (Viet Nam Post and Telecommunications Group: VNPT) ในเมืองฮานอยวานนี้ เพื่อติดตามการปล่อยดาวเทียม

ดาวเทียมดังกล่าวถูกปล่อยพร้อมๆ กับดาวเทียมของญี่ปุ่น JCSAT-13 ด้วย

โดย VINASAT-2 นี้ได้รับทุนสนับสนุนและปฏิบัติการโดย VNPT และถูกยิงจากจรวด Ariane 5 ใช้เวลากว่า 36 นาทีหลังจากทะยานขึ้นในตำแหน่ง 131.8 องศาตะวันออก

ดาวเทียมดังกล่าวคาดว่าจะมีอายุการใช้งานยาวนาน 15 ปีตามแบบดาวเทียมดวงแรกของเวียดนาม VINASAT-1 ที่ปล่อยไปตั้งแต่เดือนเมษายน 2008

นายกรัฐมนตรีสุง กล่าวว่า ทางพรรคและประเทศนั้นให้ความสนใจกับดาวเทียมทั้ง 2 มากเป็นพิเศษ (VINASAT-1, VINASAT-2) เพราะพวกเขาคิดว่ามีนัยสำคัญทั้งทางการเมือง เศรษฐกิจและสังคม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงอำนาจอธิปไตยของชาติในห้วงอวกาศ  และเป็นการพัฒนาภาพลักษณ์ของเวียดนามในเวทีระหว่างประเทศด้วย

นายกฯ สุง กล่าวว่า VNPT และกระทรวงข่าวสารและการสื่อสารจะนำ VINASAT-2 มาปฏิบัติการในเร็วๆ นี้ และเห็นว่าแผนการปล่อยดาวเทียมทั้ง 2 นั้นมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง และคิดว่าน่าจะสามารถจัดเตรียมข้อมูลข่าวสารไปทั่วทุกภูมิภาคและในพื้นที่ที่ห่างไกลออกไปได้ เพื่อที่จะสามารถให้ความช่วยเหลือด้านความมั่นคง การป้องกันภัยจากน้ำท่วมและสามารถลดหายนะจากภัยพิบัติได้

นายกฯ สุง เห็นว่า ประเทศกำลังมีก้าวย่างที่สำคัญในการช่วยเหลือประเทศให้กลายเป็นประเทศที่มีความแข็งแกร่งในด้านเทคโนโลยีด้านข้อมูลข่าวสารมากยิ่งขึ้น

จากการประเมินของ VNPT ระบุว่า ดาวเทียมนั้นมีมูลค่า 260-280 ล้านเหรียญสหรัฐ และสัญญาณครอบคลุมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศเพื่อนบ้านใกล้เคียง

ประธานของ VNPT นาย Pham Long Tran กล่าวว่า “การปล่อยดาวเทียมครั้งนี้ประสบผลสำเร็จและปลอดภัย โดยดาวเทียมดวงที่ 2 ของเวียดนาม VINASAT-2 มีขนาดใหญ่กว่าดวงแรก  VINASAT-1 ราว 20%”

ขณะนี้ นักเทคนิคชาวเวียดนามได้ถูกส่งไปยังสหรัฐอเมริกา เพื่อดูกระบวนการผลิตของ VInASAT-2 ที่จะทำให้พวกเขาเข้าใจด้านดาวเทียมได้ดียิ่งขึ้น

VietNamNews

เพราะฉะนั้นจึงไม่ควรใช้อำนาจจากคนกลุ่มเดียวที่มุ่งไปอนุรักษ์ป่า แต่ควรทำตัวให้ดีโดยอยู่ร่วมกันบนพื้นฐานความรักความสามัคคีอย่างมีความสุข ไม่ว่าชีวิตเราจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ย่อมทำให้ป่าอยู่ได้อย่างยั่งยืน แทนที่จะมาสร้างความขัดแย้งระหว่างกัน อันจะนำไปสู่การแตกความสามัคคี ซึ่งเหตุการณ์ลักษณะนี้ย่อมทำให้ไม่อาจรักษาป่าให้อยู่ได้เช่นเดียวกับ พ่อแม่ที่มีลูกหลายคน ถ้าลูกเอาแต่ทะเลาะเบาะแว้งกันและคนโตถืออำนาจบาตรใหญ่เอาแต่กล่าวหาคนรุ่นน้องฝ่ายเดียว พ่อแม่ก็จะไม่มีความสุขและไม่อาจรักษาครอบครัวให้มั่นคงอยู่ได้
ทุกวันนี้ป่าถูกมนุษย์ทำลาย แม้แต่การรักษาป่าเราก็ใช้วิธีเผด็จการอย่างสุดๆ แล้วแต่ว่าใครจะมีโอกาสถืออำนาจ การนำปฏิบัติของกลุ่มผู้มีอำนาจที่ปรากฏออกมา มันก็คล้ายๆ กันกับการคิดว่า “กูคนเดียวเท่านั้นที่จะรักษาป่า” ส่วนคนอื่นไม่เกี่ยวข้อง หากใครคิดจะใช้ชีวิตอยู่ในป่า เพื่อโอกาสการเรียนรู้แล้ว แทนที่จะเกิดการยอมรับ กลับถูกข้อหาว่าบุคคลกลุ่มนั้นคิดทำลายป่า แล้วก็ใช้อำนาจจับกุมมาลงโทษเช่นนี้เป็นต้น

ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวมันเกิดมานานแล้ว จนกระทั่งมาถึงช่วงที่เรียกกันว่า “ประชาธิปไตยจ๋า” แต่มันก็เหมือนกับ “ปากว่าตาขยิบ” เพราะกรมงานซึ่งมีหน้าที่ดูแลป่าและตัวเองก็ดูอยู่แต่ข้างนอก หาได้มองให้ลึกซึ้งถึงสิ่งที่อยู่ในรากฐานจิตใจมนุษย์ วิธีการรักษาป่าของคนกลุ่มนี้ คงมีแต่ทำลายเพื่อนมนุษย์และคงอ่านได้ว่า “กูคนเดียวเท่านั้นที่จะรักษาป่า ส่วนคนอื่น ถ้าใครแหลมเข้ามาก็มักถูกอำนาจจับกุม ซึ่งเรื่องนี้เป็นที่น่าสงสารมากที่สุด เพราะคนประเภทนี้มีแต่การสร้างกรรม หาใช่หยั่งรู้ความจริงถึงบุญและกรรมเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่แผ่นดินไม่”

หลักธรรมท่านก็สอนเอาไว้ว่า “จงอยู่อย่างเอาใจเขาใส่ใจเรา” แต่คนกลุ่มนี้กลับอยู่อย่างเอาใจกูคนเดียว ที่พูดมานี้ไม่ใช่พูดเรื่อยเปื่อย แต่เพราะแลเห็นความจริงมานานแล้ว
ซึ่งครั้งหนึ่งเคยไปประชุมที่กระทรวงทรัพยากร แล้วตัวฉันเองก็ได้พูดติงเกี่ยวกับการอนุรักษ์ป่าไม้ในขณะที่มีพระสงฆ์เข้าไปตั้งสำนักสงฆ์ขึ้นในป่า แต่ผลที่ปรากฏมันไม่ได้ให้ความเป็นธรรมแก่กลุ่มบุคคลมือเปล่าที่ไม่มีอำนาจอะไรทั้งสิ้น

วิธีการดังได้กล่าวมาแล้ว ทำให้คนที่ตั้งใจดีรู้สึกเสียกำลังใจมาตลอดทีละคนสองคน เสมือนไล่คนดีออกจากสังคม
องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงมีกระแสพระราชดำรัสเตือนประชาชนโดยเฉพาะข้าราชการว่า “ที่ไหนที่ประชาชนเขาทำมาหากินกันอยู่แล้ว ขออย่าได้ไปรังแกเขา” กับอีกประการหนึ่งที่พระองค์ท่านได้ตรัสฝากเอาไว้ ด้วยความห่วงใยประชาชนคนที่ใช้ชีวิตยากไร้อยู่กับพื้นดิน ท่านได้รับสั่งฝากไว้ว่า “ข้าราชการ ถ้ามีอำนาจและต้องการทำงานส่วนตัวเพื่อหาประโยชน์ ขอให้ลาออกจากราชการเสียก่อน”

อนึ่ง ไม่ว่าคนสายเลือดไหนก็ตามที่เข้ามาฝากเนื้อฝากตัวและดำรงชีวิตอยู่ในเมืองไทย ขอให้ทุกคนคิดว่า “เขาก็เป็นคนไทยด้วยกันทั้งสิ้น” ถ้าใครได้อ่านบทความเรื่อง “ปกากะญอที่รัก” ซึ่งฉันได้เขียนเอาไว้ให้ทุกคนได้อ่าน ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนและทำอะไรก็ขอให้ถือว่า เขาเป็นคนไทย

สถาบันอาศรมศิลป์ได้เคยไปสร้างเครือข่ายการศึกษาทางเลือกอยู่ที่หมู่บ้าน “ปกากะญอ” ในบริเวณสะเมิงใต้ วันนั้นฉันได้เดินทางตามไปด้วย ปรากฏว่าตัวเองได้รับพฤติกรรมที่ให้ความเคารพรักอย่างยิ่งจากบุคคลกลุ่มนี้ หรืออาจสรุปได้ว่า ถ้าเราทำดีมันก็ดีแก่ตัวเราเอง รวมทั้งดีแก่ทุกคนด้วย แต่ถ้าเราเอาแต่ใช้อำนาจและเสพติดอยู่ตรงนี้ นับวันก็จะมีแต่คนเกลียดขี้หน้าจนพูดกันไม่รู้เรื่อง ที่พูดมานี้เป็นความจริงที่ได้ทำมากับมืออยู่แล้ว

แผ่นดินผืนนี้เป็นถิ่นเกิดของคนไทย ทุกคนจึงมีสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้าของร่วมกันและเป็นผู้มุ่งมั่นการอนุรักษ์ร่วมกับการพัฒนาให้อยู่รอดปลอดภัย หาใช่ใครมาครองอยู่เพียงคนกลุ่มเดียวเท่านั้นไม่ แม้จะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทำลายป่า ถ้าฉันจะถามว่า “เมื่อกล่าวหาเขาแล้วทำไมไม่พัฒนาเขาให้ดีขึ้น โดยเฉพาะในเรื่องการศึกษา อันควรถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุด” นอกจากนั้นแล้วยังคิดจะหาความผิดมาใส่ตัวพวกเขาอีกด้วย แล้วคนดีที่ไหนเขาจะอยากมาอยู่เมืองไทย ทั้งๆ ที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเขาแท้ๆ

เมื่อไม่นานมานี้ฉันได้ทราบข่าวว่า “คุณหมอนิรันดร์ พิทักษ์วัชระ ที่เข้าไปช่วยเหลือคนกระเหรี่ยงหรือปกากะญอ ทั้งเรื่องการดำเนินชีวิตและการศึกษากลับถูกภาครัฐทำร้าย กล่าวหาว่า ส่งเสริมให้ปกากะญอทำลายป่าไม้ ฉันฟังแล้วน่าเศร้าใจที่สุด เพราะการกล่าวหาแบบนี้นั้นมันเกิดจากคนกลุ่มเดียว แถมเป็นกลุ่มที่ถืออำนาจเสียด้วย ดังนั้นถ้าเราไม่เรียกว่า “คนมีอำนาจฉกฉวยโอกาสรังแกคนดีแล้ว จะเรียกว่าอะไร”

ตัวฉันเองก็เคยถูกกล่าวหามามากต่อมาก แม้ถูกกล่าวหาว่า ไม่มีความจงรักภักดีต่อองค์พระมหากระษัตริย์ก็เคยถูกกล่าวหามาแล้ว การถูกกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์ก็เคยถูกกล่าวหามาแล้ว ตัวฉันเองเคยถูกกล่าวหามาแล้วอย่างโชกโชน แต่ตัวฉันเองก็ต้องปล่อยไป เพราะคิดเสมอว่าคนเหล่านั้นคิดได้ไม่ถึงเราคงถือขันติธรรมเอาไว้ให้มั่นคง โดยไม่โต้ตอบอะไรทั้งสิ้น นอกจากใช้ศิลปะในการทำงานและปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติสักวันหนึ่งถ้าไม่เจ็บตัวก็คงคิดไม่ได้

การกล่าวหาคุณหมอนิรันดร์ พิทักษ์วัชระครั้งนี้ ยังมีการนำเอาเรื่องหมิ่นพระบรมเดชานุภาพมากล่าวหาด้วย ฉันเตือนให้ระวังเอาไว้ว่า “โทษฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ นั้น มันต้องเป็นโทษที่ร้ายแรงที่สุด แต่กรณีแค่นี้แล้วกล่าวหาว่าหมิ่นมันไม่สมควร ถ้าจะให้ลึกลงไปว่าคนที่กล่าวหานั่นแหละหมิ่นและโปรดระวังตัวเอาไว้ด้วย ทั้งนี้เพราะการกล่าวหาแบบนี้มันเกิดจากฝ่ายเดียว หรืออาจกล่าวได้ว่าเอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ ดังนั้นการคิดบนพื้นฐานทิศทางเดียว และคิดจากอำนาจเผด็จการหรือคิดแบบเห็นแก่ตัว อนาคตมันก็จะพลิกกลับทำให้พลาดได้ง่าย
แล้วการกระทำที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่นั้น คงไม่มีใครเขาสงสาร คงมีแต่คนเขาสมน้ำหน้าเท่านั้น

กรณีแบบนี้ได้มีการนำปฏิบัติกันมานานแล้ว ดังนั้นการที่รู้ว่าป่าถูกทำลาย แทนที่จะมุ่งไปที่ชาวบ้านแล้วจับตัวมาลงโทษ เรียกว่าคนที่คิดแบบเห็นแก่ตัวหรือคิดแบบทิศทางเดียว ฉันเคยนำปฏิบัติบนพื้นฐานการคิดสองทางไว้ให้ดูกัน

ดังเช่นการพัฒนาที่อำเภอภูเรือ ที่ชาวบ้านตัดไม้ทำลายป่า ส่วนเจ้าหน้าที่ก็ไล่จับกุมพวกเขา ฉันรู้สึกไม่พอใจที่ได้เห็นคนไทยด้วยกันเองคิดทำร้ายกัน โดยเฉพาะผู้มีอำนาจมักใช้โอกาสมีอำนาจตัดสินรังแกชาวบ้าน

การที่ฉันทำงานที่ภูเรือก็เพื่อจะสอนให้คนไทยรู้ว่า การแก้ปัญหาแบบนี้เราไม่ต้องไปรังแกกันก็ได้ แถมยังมีแต่ผลในทางบวก ซึ่งตัวฉันเองจะต้องลงไปคลุกคลีอยู่ที่นั่นตลอดระยะเวลาถึง 4 – 5 ปี นอกจากเกษตรกรที่เคยมีรายได้ ชาวบ้านเคยมีรายได้ในแต่ละปีหัวละ 3,000บาท แถมยังต้องหลบเลี่ยงการจับกุม หลังจากไปพัฒนาครั้งนั้นชาวบ้านมีรายได้เพิ่มขึ้นถึงหัวละ 7 หมื่นกว่าบาทต่อปี และไม่เพียงเกษตรกรเท่านั้น แม้แต่คนขับรถสองแถวก็ได้ประโยชน์อย่างทั่วถึง ทั้งนี้เพราะตัวฉันเองคิดแบบบูรณาการในการพัฒนาซึ่งจับอย่างหนึ่งมันก็ถึงหมดทุกอย่าง

ฉันไปทำที่ภูเรือก็เพื่อให้ทุกคนได้คิดกัน แต่เหตุการณ์มันสอนให้รู้ว่า เรามีปัญหาเกี่ยวกับการศึกษา เพราะคนเหล่านั้นไม่ได้เห็นลึกซึ้งถึงแก่นของความคิด นอกจากรู้สึกว่า ฉันไปพักอยู่ที่ภูเรือเป็นการถาวร แท้ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ไปอาศัยเป็นที่ทำงานอยู่ที่นั่นเท่านั้นเอง

นี่แหละที่ฉันต้องหันมาจับการศึกษาทางเลือก และทำงานในเรื่องนี้อยู่ทุกวันนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไร แม้แต่เรื่องการศึกษาก็เช่นกัน ถ้าคนยึดติดอยู่กับสถาบันการศึกษา เมื่อกล่าวถึงศาสนาก็ย่อมยึดติดอยู่กับวัดและพระสงฆ์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นเพียงประเพณีที่ใช้เป็นเครื่องมือเท่านั้น หาใช่ของจริงไม่ แต่ของจริงมันอยู่ที่ใจเราเองนี่แหละ

เราถูกปรามาสว่าเป็นคนลืมง่าย ทำไมจะไม่ลืมง่าย เพราะเราเป็นคนลืมตัว ทำอะไรก็มักลืมตัวโดยมุ่งไปที่เครื่องมือเครื่องใช้ แทนที่จะมุ่งกลับมาศึกษาจากของจริงเป็นสำคัญที่สุด

16 พฤษภาคม 2555

หนังสือเล่มนี้เป็นประวัติส่วนตัวของ พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) หัวหน้าคณะราษฎร ผู้เปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 และนายกรัฐมนตรีคนที่สองของประเทศไทย ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2476-2481 จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน

พระยาพหลพลพยุหเสนา เป็นบุคคลที่ดำรงตำแหน่งสำคัญในประวัติศาสตร์ไทยยุคใหม่ เพราะเป็นหัวหน้าคณะเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตย และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหลังประเทศเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงได้ แต่กลับเป็นบุคคลที่ได้รับการจดจำน้อยกว่าสมาชิกคณะราษฎรคนอื่นๆ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับจอมพล ป. พิบูลสงคราม และหลวงประดิษฐ์มนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์) ซึ่งประเด็นสำคัญก็เกิดจากนิสัยใจคอของตัวพระยาพหลฯ เองด้วย และหนังสือเล่มนี้ก็ได้แนะนำข้อมูลส่วนตัวของพระยาพหลฯ ไว้ค่อนข้างละเอียด

โดยส่วนตัวแล้ว นายพจน์ พหลโยธิน เป็นคนที่ใช้ชีวิตสมถะและเรียบง่าย ไม่ฟุ่มเฟือยฟุ้งเฟ้อ จนเป็นที่เลื่องลือ เพราะเคยมีคดีกล่าวหาว่าหน่วยงานทหารของพระยาพหลฯ ที่ราชบุรี (บรรดาศักดิ์ในตอนนั้นคือ หลวงสรายุทธสรสิทธิ์) ไม่จ่ายเบี้ยเลี้ยงทหาร พอความไปถึงเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาท กรมหลวงพิษณุโลกประชานาท เสนาธิการทหารบก ก็ทรงเรียกตัวพระยาพหลฯ กลับมาประจำการที่กรุงเทพฯ ด้วยความมั่นใจว่าพระยาพหลฯ ไม่โกงแน่

แม้จะเป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด พระยาพหลฯ กลับมักได้รับมอบหมายไปคุมกำลังในต่างจังหวัด นิสัยใจคอของพระยาพหลฯ ไม่ได้เป็นคนทะเยอทะยาน แต่ก็มีความเป็นห่วงประเทศ ดังนั้นการเข้าร่วมกับคณะราษฎรในฐานะนายทหารชั้นผู้ใช้ (เป็นกลุ่ม 4 ทหารเสือคณะราษฎร) พระยาพหลฯ จึงไม่ได้ทำหน้าที่เป็นคนต้นคิดแผนการต่างๆ แต่ยอมรับเป็นหัวหน้าคณะราษฎรเพราะมีอาวุโสสูงที่สุดนั่นเอง

ในเหตุการณ์สำคัญต่างๆ ของการปฏิวัติสยาม 2475 ผู้สั่งการหลักจึงเป็นพระยาทรงสุรเดช มันสมองของคณะราษฎรแทน พระยาพหลทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะในเชิงสัญลักษณ์ รับหน้าที่อ่านแถลงการณ์ฉบับแรกของคณะราษฎร์ และดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะผู้รักษาพระนครฝ่ายทหาร หลังการปฏิวัติสำเร็จแล้ว (เปรียบได้กับหัวหน้าคณะปฏิวัติในปัจจุบัน)

หลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองเสร็จสิ้น คณะราษฎรได้ตั้งสภาผู้แทนราษฎร และเสนอชื่อคณะกรรมการราษฎร (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นคณะรัฐมนตรี) ชุดแรก โดยมีพระยาพหลเป็นหนึ่งในคณะกรรมการราษฎรด้วย

เมื่อเกิดความขัดแย้งในสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2476 จนนายกรัฐมนตรีพระยามโนปกรณ์นิติธาดาต้องลาออกจากตำแหน่ง สภาจึงเสนอชื่อพระยาพหลฯ ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองแทน ซึ่งตัวพระยาพหลก็ตั้งใจรับตำแหน่งเพียง 10-15 วันเพื่อช่วยแก้ปัญหาความขัดแย้งในระยะสั้นเท่านั้น ไม่ได้มีประสงค์จะปกครองประเทศแต่อย่างใด และเมื่อครบกำหนดก็เขียนหนังสือลาออกถวายแก่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยให้เหตุผลว่ามีความสามารถไม่พอ ไม่ใช่งานที่ตัวเองถนัด แต่รัชกาลที่ 7 ก็มีพระราชหัตถเลขาตอบว่าพระยาพหลเป็นผู้ที่ได้รับความไว้วางใจจากพลเมือง สามารถยึดเหนี่ยวน้ำใจคนทั้งหลายได้ จึงไม่อนุญาตให้ลาออก

พระยาพหลดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีถึง พ.ศ. 2481 มีคณะรัฐมนตรีรวมทั้งสิ้น 7 คณะ แล้วขอหยุดไม่รับตำแหน่งอีกโดยอ้างเหตุผลเรื่องสุขภาพ หลังจากนั้นยังดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรต่ออีกช่วงหนึ่ง รวมถึงรับเป็นทูตพิเศษเยือนประเทศญี่ปุ่นในปี 2485 ก่อนจะถึงอสัญกรรมใน พ.ศ. 2490 รวมอายุ 58 ปี

พระยาพหลเปรียบเสมือนเป็นพี่ใหญ่ของคณะราษฎรที่มีแหล่งที่มาแตกต่างกัน (โดยหลักคือสายพลเรือนของปรีดี สายทหารเรือ สายทหารบกชั้นผู้น้อยของจอมพล ป. และสายทหารบกชั้นผู้ใหญ่ที่มีพระยาพหลเป็นแกนนำ) และด้วยบุคคลิกส่วนตัวที่เป็นคนประนีประนอม ไม่ต้องการอำนาจ ซื่อสัตย์มัธยัสถ์ และเป็นที่เชื่อใจของฝ่ายเจ้า ทำให้พระยาพหลมีบทบาทสำคัญคือ “สร้างดุลยอำนาจ” ระหว่างคณะราษฎรปีกต่างๆ รวมถึงดุลยอำนาจระหว่างคณะราษฎรกับฝ่ายเจ้าด้วย ซึ่งในช่วงเวลาที่การเมืองยังขาดเสถียรภาพหลังการปฏิวัติ บทบาทของพระยาพหลในฐานะผู้สร้างดุลย์อำนาจจึง

หลังจากพระยาพหลลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี การแตกแยกภายในคณะราษฎรระหว่างฝ่ายทหารบกของจอมพล ป. และฝ่ายทหารเรือ+พลเรือนจึงปะทุขึ้นตามมา

ประวัติส่วนตัวของพระยาพหลฯ  (พจน์ พหลโยธิน) เป็นบุตรคนที่ห้าของพระยาพหลพลพยุหเสนา (กิ่ม) ในครอบครัวมีคนที่ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระยาพหล 3 คนคือ บิดา พี่ชายคนโต (พระยาพหลโยธินรามินทรภักดี หรือ นพ พหลโยธิน) และตัวนายพจน์เอง ภายหลังพระยาพหลฯ จึงวาดตราประจำตระกูลเป็นรูปเสือ 3 ตัวในกงจักร แสดงถึงตระกูลทหารเสือ 3 รุ่นนั่นเอง

พระยาพหลฯ เข้าเรียนโรงเรียนนายร้อย และสอบได้เป็นที่หนึ่งของรุ่น จึงได้รับทุนการศึกษาไปเรียนวิชาทหารที่ประเทศเยอรมนี เมื่อ พ.ศ. 2447 เคยประจำการอยู่ในกองทัพเยอรมัน มีเพื่อนร่วมรุ่นเป็นนายทหารชื่อดังอย่างจอมพลแฮร์มัน เกอริง (Hermann Wilhelm Göring) ซึ่งภายหลังเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิไรซ์ที่สามของพรรคนาซีเยอรมนี มือขวาและผู้สืบทอดอำนาจของฮิตเลอร์ รวมถึงนายพลฮิเดกิ โตโจ นายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ภายหลังเมื่อพระยาพหลฯ เดินทางไปรับราชการที่ญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2462 ก็ได้ใช้สายสัมพันธ์เดิมกับโตโจ เข้าพบและสนทนากันอีกครั้งด้วย

หนังสือเล่มนี้ให้รายละเอียดของชีวิตพระยาพหลฯ ได้อย่างยอดเยี่ยม มีการค้นหลักฐานเอกสารประกอบจำนวนมาก เหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่สนใจประวัติศาสตร์ของประเทศไทยในยุคหลัง โดยเฉพาะเรื่องราวของตัวพระยาพหลฯ ที่คนยังไม่ค่อยพูดถึงกันมากนัก

การซื้อกิจการขนาดใหญ่ที่มีมูลค่ามาก และมีผลกระทบต่อการแข่งขันในตลาด ย่อมต้องผ่านการตรวจสอบจากหน่วยงานด้านต่อต้านการผูกขาดของประเทศต่างๆ ตามที่บริษัทนั้นๆ ดำเนินกิจการอยู่ การซื้อกิจการของกูเกิลก็ไม่ต่างกัน โดยต้องผ่านการอนุมัติจากหน่วยงานของสหรัฐ ยุโรป แคนาดา อิสราเอล รัสเซีย ตุรกี เป็นต้น ซึ่งต้องใช้เวลาสำหรับกระบวนการพอสมควร

บัดนี้เวลาผ่านมาได้ 10 เดือนแล้ว การซื้อกิจการโมโตโรลายังไม่เสร็จสิ้นสักที แต่ “ตอ” ที่กูเกิลเผชิญกลับไม่ใช่หน่วยงานของสหรัฐและยุโรป ที่อนุมัติเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา

อุปสรรคของกูเกิลกลับกลายเป็น “กระทรวงพาณิชย์จีน” ที่ทำหน้าที่ตรวจสอบการควบกิจการของบริษัทในประเทศจีน

หน้าเว็บไซต์ของกระทรวงพาณิชย์จีน

กูเกิลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรอต่อไปอย่างอดทน เพราะการถอนตัวออกจากประเทศจีน (ซึ่งโมโตโรลามีส่วนแบ่งตลาด 7.5% ในปี 2011) นั้นหมายถึงการพลาดโอกาสทำธุรกิจในตลาดสมาร์ทโฟนที่ใหญ่ที่สุดและเติบโตเร็วที่สุดของโลก!

กระทรวงพาณิชย์จีนไม่ได้มีผลกระทบแค่ดีลของกูเกิลเพียงรายเดียว แต่บริษัทข้ามชาติจำนวนไม่น้อยก็ต้องประสบความล่าช้าในการควบกิจการระดับนานาชาติ (ที่ดันมีสาขาในเมืองจีน) หลายต่อหลายครั้ง และกลายเป็นผลกระทบต่อแผนธุรกิจในภาพรวมได้

ตัวอย่างความล่าช้าของกระทรวงพาณิชย์จีน ตามที่เว็บไซต์ The New York Times รวบรวมไว้ ได้แก่

• บริษัท Caterpillar ซื้อกิจการ Bucyrus International มูลค่า 8.8 ล้านดอลลาร์
• บริษัท Nokia Siemens Networks ซื้อกิจการสื่อสาร Motorola Solutions
• บริษัท Novartis ซื้อกิจการ Alcon
• บริษัทยา Pfizer ซื้อ Wyeth ถูกสั่งให้ปรับเงื่อนไขของการซื้อกิจการ
• บริษัท Coca-Cola ถูกสกัดไม่ให้ซื้อบริษัทน้ำผลไม้จีน China Huiyuan Juice Group

ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้ว่าความล่าช้าของทางการจีนเป็นความตั้งใจหรือเป็นความด้อยประสิทธิภาพของระบบราชการจีนเสียเอง แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้กระทรวงพาณิชย์จีนกลายเป็นมหาอำนาจอีกรายที่บริษัทข้ามชาติต้องนำมาพิจารณาในสมการ นอกเหนือไปจากหน่วยงานต่อต้านการผูกขาดในสหรัฐและยุโรปที่รู้จักดีอยู่แล้ว

ที่มา – The New Tork Times

“ความเห็น…เสรีภาพ เหตุผล อารมณ์ ความรับผิดชอบ”เมื่อโลกสังคมออนไลน์ในปัจจุบันที่ผู้คนต่างอ้างสิทธิและเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น…แท้จริงแล้วมันคือการแสดงบทบาทบนเวทีแห่งเสรีภาพที่ไร้การปิดกั้น หรือเสรีภาพที่ไร้ความรับผิดชอบกันแน่??

โครงการสหรัฐอเมริกาศึกษา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ขอเชิญชวนเหล่านิสิต – นักศึกษา และนักรบหลังแป้นพิมพ์ทุกท่านส่งผลงานเข้าร่วมในโครงการประกวดเขียนเรียงความระดับอุดมศึกษาชิงเงินรางวัลกว่า 20,000 บาท!!!

ภายใต้หัวข้อเรื่อง “เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นในยุคสื่อสังคมออนไลน์” (Freedom of Expression in the Social Media Era) ซึ่งจัดขึ้นเพื่อกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับการแสดงความคิดเห็นอย่างสร้างสรรค์ในยุคที่สื่อสังคมออนไลน์ (Social Media) เป็นช่องทางสำคัญในการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารและความคิดเห็นอย่างเสรี อีกทั้งยังเป็นการเปิดโอกาสให้เยาวชนได้สะท้อนมุมมองแนวคิดของตนต่อหัวข้อดังกล่าวควบคู่ไปกับการพัฒนาทักษะการเขียน

ร่วมแชร์ความคิดเห็นมาได้ความยาวไม่เกิน 6 หน้ากระดาษ A4 ตั้งแต่วันนี้ถึง 13 กรกฎาคม’55 อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่
http://www.facebook.com/ASPthailand

โครงการสหรัฐอเมริกาศึกษา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

โดยมีผู้ถูกเสนอชื่อเข้ามาในการคัดเลือกครั้งนี้ 3 รายได้แก่ ม.ร.ว.จัตุมงคล โสณกุล รักษาการและอดีตประธานกรรมการธปท.,  ดร.วีรพงษ์ รามางกูร ประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้างอนาคตประเทศ (กยอ.) และ ดร.เทียนฉาย กีระนันทน์  อดีตอธิการบดี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในการประชุมครั้งนี้ใช้เวลา 3 ชั่วโมงก่อนให้กรรมการลงคะแนนเสียงเพื่อหาบุคคลที่มาดำรงตำแหน่งประธาน ธปท. โดยให้กรรมการคัดเลือกแต่ละท่านเขียนชื่อบุคคลที่เหมาะสมที่สุดแล้วส่งให้ประธานการคัดเลือก

ผลของการลงคะแนนปรากฎว่า ดร.วีรพงษ์ รามางกูร เป็นผู้ที่คะแนนสูงสุดโดยได้ 6 ต่อ 1 ทั้งนี้ดร.วีรพงษ์ รามางกูรจะต้องลาออกจากการเป็นกรรมการบริษัทต่างๆที่ดำรงตำแหน่งอยู่โดยให้เวลา 1 สัปดาห์ โดยก่อนหน้านี้มีข้อสงสัยถึงการดำรงตำแหน่งประธานกยอ. จะทำให้ขาดคุณสมบัติหรือไม่ในเรื่องการดำรงตำแหน่งทางการเมือง ต่อมาได้มีการชี้แจงว่าประธานกยอ.ไม่ได้รับเงินเดือนจากรัฐบาลจึงไม่นับว่าเป็นผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง หลังจากนี้ไปชื่อจะถูกเสนอขึ้นไปยังนายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกรัฐมนตรีและรมว.คลัง เพื่อเสนอให้ครม.พิจารณา ก่อนที่จะเสนอทูลเกล้าฯเพื่อทรงแต่งตั้งต่อไป

การได้รับคัดเลือกเป็นประธานกรรมการธนาคารแห่งประเทศไทยของดร.โกร่งในห้วงเวลานี้จะเป็นส่วนสำคัญของการปรับเปลี่ยนกระบวนการของการบริหารเงินทุนสำรองของธนาคารแห่งประเทศไทยอย่างมีนัยสำคัญ รวมไปถึงการจัดตั้งกองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ (Sovereign Wealth Fund:SWF) หรือ การก่อตั้งกองทุนเพื่อลงทุนสาธารณูปโภคครั้งใหญ่ของประเทศ จะกลายเป็นวาระสำคัญของดร.โกร่ง และรวมไปถึงการบริหารอัตราแลกเปลี่ยน และเป้าหมายเงินเฟ้อที่เป็นนโยบายหลักของธนาคารแห่งประเทศเช่นกัน

ที่ผ่านมาดร.โกร่งได้ออกบทความโจมตีแบงค์ชาติมาหลายครั้งทั้งเรื่องการบริหารเงินเฟ้อ อัตราแลกเปลี่ยน การนำเอาเงินทุนสำรองบางส่วนมาตั้งเป็นกองทุน ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดความขัดแย้งกับนายประสาร ไตรรัตร์วรกุล ผู้ว่าการแบงค์ชาติคนปัจจุบันอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก และรวมไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงของธนาคารแห่งประเทศไทย

ประวัติโดยคร่าวๆของดร.วีรพงษ์ รามางกูร ประธานกรรมการธนาคารแห่งประเทศไทย คนใหม่

ดร.วีรพงษ์ รามางกูรหรือดร.โกร่งประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้างอนาคตประเทศ (กยอ.) ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ผ่านการทำงานทางด้านการเมืองมาแล้วหลายตำแหน่งตั้งแต่ที่ปรึกษาเศรษฐกิจในรัฐบาลยุคพลเอกเปรม ติณสูลนนท์ อดีตนายกรัฐมนตรี และประะานองคมนตรี เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังสมัยพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณณ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายอานันท์ ปันยารชุน รองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ที่ปรึกษาของทีมเศรษฐกิจรัฐบาล พันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร และประธานที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจในรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช

ในภาคเอกชน ดร.วีรพงษ์ มีตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่งโดยดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ 8 บริษัท และ กรรมการหรือที่ปรึกษาอีก 20 บริษัท

สามารถเข้าไปดูประวัติชีวิตและการทำงานของดร.วีรพงษ์ รามางกูรได้ที่ ศูนย์ข้อมูลการเมืองไทย

สงครามก็เหมือนการลงทุน เพราะต้องวางยุทธศาสตร์ระยะยาว การพ่ายแพ้ของอยุธยาช่วงปี ๒๐๑๐ นั้น ไม่ได้อ่อนแอ แต่เป็นเพราะยุทธศาสตร์ต่างหาก อาจารย์สุเนตร ชุตินธรานนท์ ได้วิเคราะห์ไว้ว่า อยุธยาใช้แต่ยุทธศาสตร์จากกำแพงเมืองเท่านั้น ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์เดิมที่เคยมีมาก่อนหน้า เมื่อฤดูน้ำหลากพม่าก็จะถอนกำลังไป แต่ครั้งนี้พม่าเปลี่ยนแผน จึงทำให้อยุธยาพ่ายแพ้ได้

ในการลงทุนด้านหุ้นนั้น เช่นธุรกิจถ่านหินระดับพรีเมียมของไทย เขาบอกว่า มีการบริหารที่ดีแต่ไม่เชียร์ให้ซื้อ คือถ้าราคาลงมากๆ อาจจะพ่ายแพ้ได้ คือถ้ายังทรงๆ อยู่ได้ ก็ยังมีหุ้นอีกหลายกลุ่มที่ยังดีอยู่ เช่น หุ้นในกลุ่ม AEC ที่สามารถลงทุนได้ ถ้าสภาพแว้ดล้อมเปลี่ยนแปลงยุทธศาสตร์ก็ต้องเปลี่ยนแปลงด้วย

ภาพจาก cableforum

ขณะเดียวกัน ในรอบอาทิตย์ที่ผ่านมา สเปนคือภาพจำลองของไทยในปี ๒๕๔๐ แต่ในยุโรปตอนนี้ถูกกลบไปด้วยเรื่องข่าวของกรีซ ฝรั่งเศส ในระยะยาว 2-3 ปีข้างหน้า เศรษฐกิจไทยไม่น่าจะมีอะไร แต่ถ้าคนที่เล่นสั้นๆ น้อยกว่า 2-3 ปีนี้

รัฐบาลสเปนเข้าไปเทคโอเวอร์ธนาคาร ตอนปี 2540 เอกธนกิจจะควบรวมกับไทยธนุ แต่ไม่ผ่าน สถานการณ์ตอนนั้นเหมือนกับสเปนในตอนนี้ แต่เศรษฐกิจไทยมีขนาดเล็กมากของตลาดโลก ต่อให้เราล้มทั้งประเทศในปี 2540 โลกก็ไม่กระเทือน แต่สเปน ปัญหาเหมือนไทยคล้ายๆ กัน แต่รุนแรงกว่า และขนาดของสินทรัพย์นั้นมีขนาดใหญ่มาก เมื่อรัฐบาลเข้าไปเทคโอเวอร์ธนาคารระดับ 3 ในสเปน ผลก็คือ  ทำให้ตลาดเริ่มกลับมาเชื่อมั่นนิดหนึ่ง

แต่มันเปลี่ยนแปลงฐานของสเปนได้หรือไม่? ตอนนี้คนเห็นการเลือกตั้งฝรั่งเศสนั้น มีแนวโน้มจะละเมิดกฎ Fiscal Pact คือไม่ขอทำตาม ซึ่งทำให้นักลงทุนไม่อยากปล่อยกู้ให้กับรัฐบาลต่างๆ ในประเทศยุโรป ซึ่งก่อนหน้านั้นอดีตประธานาธิบดีฝรั้่งเศส ซาร์โกซีส์และนายกรัฐมนตรีเยอรมันก็ได้กดดันประเทศอื่นให้ทำตาม ซึ่งเนเธอร์แลนด์ก็เห็นด้วย แต่หลังจากผู้นำฝรั่งเศสใหม่ขึ้นมาก็จะไม่ปฏิบัติตาม

ผลก็คือว่า มองไปด้านไหนก็มีแต่ความเสี่ยงไปหมด ระดับโลก หากว่ากรีซไม่แสดงท่าทีว่าจะเบี้ยว และฝรั่งเศสไม่แสดงท่าทีเช่นนี้ทางการคลัง นักลงทุนทั่วโลกก็น่าจะปล่อยกู้ให้สเปนต่อไป แต่เมื่อฝรั่งเศสส่งสัญญาณเบี้ยวแล้ว ไม่ต้องขาดดุลการคลัง ต้องกลับมาช่วยฝรั่งเศสก่อน ซึ่งประชาชนโหวตเลือกคนใหม่เข้ามา ก็หมายความว่าเลือกที่จะออกจากยูโร

ซึ่งเงินส่วนใหญ่ในโลกนี้อยู่ในมือกองทุนบำเหน็จบำนาญ กองทุนประกัน และคนที่ไม่ชอบความเสี่ยง เงินส่วนน้อยประมาณ 20% ไปลงทุนในหุ้น ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวของราคา เพราะฉะนั้นจะสร้างผลกระเทือนไปทุกๆ สินทรัพย์ คือคนส่วนใหญ่เริ่มที่จะหลบความเสี่ยง เพราะเห็นว่ามีความไม่ชัดเจนหลายอย่างมาก

การลงทุนของไทย ถ้าอยากลงทุนเพิ่ม ควรรอดูสถานการณ์ ควรหลบอยู่ในกองทุน money market fund เพราะกองทุนเหล่านี้ของไทยส่วนใหญ่ มีความมั่นคงทางการคลังกว่าทุกประเทศในยุโรป ข้อมูลขณะนี้ ออกมาในเชิงลบเสียเป็นส่วนใหญ่ สเปนน่าจะเป็นปัญหาใหญ่ ขณะที่เศรษฐกิจจีนก็ชะลอลงแรงมากกว่าที่คาดไว้ และการขาดทุนของธนาคาร JP Morgan อาจทำให้พอร์ตการลงทุนของธนาคารใหญ่ๆ ของโลกอาจจะขาดทุนมากบ้างน้อยบ้างตามนโยบายความเสี่ยงของนโยบายนั้น

หลักคิดคือ เมื่อสถานการณ์ต่างๆ ยังไม่ชัดเจน ต้องคิดถึงเรื่องการบริหารความเสี่ยง การลงทุนไม่ได้หมายความว่าจะมีโอกาสให้ได้ตลอดเวลา ซึ่งนักลงทุนตามหลักนักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบลทางจิตวิทยา “นักลงทุนจะมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง กำไรน้อยมีความเจ็บปวดมากกว่าขาดทุนนะ” ถ้าตกรถไฟจะเจ็บปวดมากกว่าการขาดทุน ทำให้การลงทุนต่างๆ ถึงได้ผิดพลาด (เพื่อเพิ่มสุนทรียรสแห่งการฟังท่านสามารถคลิกฟังโดยละเอียดจากลิงก์ด้านล่าง)

คลื่นความคิด 96.5