Gelezen in: Engels

Te lezen op: alle momenten

Rating: ★★★★½ 

Mijn zomer begint pas goed wanneer ik het het nieuwste Karin Slaughter boek in handen heb. DIt jaarlag ‘Verbroken’ begin juli in de winkels, de tweede thriller waarin zowel Sara Linton als Will Trent opdraven. Slaughter verrast in dit boek niet, maar bewijst wel waarom ze razend populair is. Het is weer spa-ha-nend!

Karin Slaughter werkt al lang aan de fundering van haar verhaallijnen. Eerst was er Sara Linton, de kinderarts en patholoog in het rurale Georgia, in een lange reeks ijzingwekkende thrillers. Later kwam er een nieuwe lijn boeken met de eigenaardige rechercheur Will Trent in Atlanta. Vorig jaar ontmoetten de twee verhaallijnen, en ook Will en Sara, elkaar in Genesis. Op de pagina’s van ‘Verbroken’ leren Will en Sare elkaar beter kennen.

Dat is geen spoiler, trouwens, en verwacht je in Verbroken niet aan een zomerse romance. Slaughter’s talent om je de stuipen op het lijf te jagen met beschrijvingen van agressie en moord neemt niet af. Toch is dit boek net iets zachter, minder schokkend, dan de gruwelen die we vorig jaar in Genesis voorgeschoteld kregen.

Maar dat is niet erg. Het is fijn om te zien dat Slaughter haar hoofdpersonages steeds dieper uitwerkt. Will, Lena, Sara,..worden zo vaste waarden in je belevingswereld. Als lezer ken je ze ondertussen echt en een nieuw Slaughter-boek lezen, voelt soms als een gesprek met een vriend die je al lang niet meer hebt gezien.

Als je enkel geïnteresseerd bent in gruwel en actie, dan is Verbroken ook een uitstekend boek. Je hebt alle andere boeken helemaal niet nodig om te genieten van deze nieuwe thriller. Wil je écht optimaal van dit boek genieten en heb je nog nooit van Sara of Will gehoord? Begin dan bij het allereerste boek: er liggen wéken spannende leesmomenten op je te wachten.

Gelezen in: Engels
Te lezen op: vakantie, het strand, een zomeravond

Rating: ★★★½☆ 

Korte inhoud (van de uitgever)
Als Luke McGavock op zekere ochtend rond tien uur opstaat en de gordijnen van zijn slaapkamerraam opentrekt, lijkt hem het oude vertrouwde beeld lichtelijk verstoord, en het duurt even voor het tot hem doordringt: tussen de vele torens van de skyline ontbreken plotseling de twee altijd allesoverheersende. In één klap wordt de hele wereld een kwartslag gekanteld. Luke had het bijeengaren van steeds meer rijkdom en welvaart toch al even opgeschort om zijn leven weer enigszins op orde te krijgen en bijvoorbeeld eens te gaan nadenken over de toekomst van zijn tienerdochter. Maar de verschrikkelijke gebeurtenissen aan de andere kant van zijn slaapkamerraam zetten zijn leven pas echt op de kop. Met een karrevracht aan herinneringen, spijt en teleurstellingen is het zaak zich te bezinnen op de vraag wat het goede leven in werkelijkheid moet inhouden… voordat het te laat is!

‘Het goede leven’ barst van de cliché’s, maar als je het boek leest alsof het  een chicklit-roman is, zal je dat niet storen. Opvallend is dat de strubbelingen van de moderne vrouw met jonge kinderen, een uitgebluste carrière en een passieloos huwelijk deze keer worden beschreven door een mannelijke auteur. In de eerste hoofdstukken valt dat nog niet zo op, maar als ervaren lezer van ‘vrouwenboekskes’ viel het gebrek aan lange innerlijke dialogen en uitvoerige omschrijvingen van winkelscènes à la Shopaholic me toch op.

De schrijver zou het waarschijnlijk ook niet leuk vinden moest dit  boek tussen de stapels roze vakantieboeken in de winkel belanden. Hij heeft duidelijk geprobeerd diepte aan het verhaal te geven. De personages zijn allemaal op zoek naar de betekenis van hun leven, een proces dat versterkt wordt door de dramatische gebeurtenissen van 9/11. Jammer genoeg zullen weinig mensen zich identificeren met die (nochtans universele) zoektocht, vooral door het ‘jet set’ kader waarin de personages leven. Het boek lijkt soms vooral op een aflevering van Gossip Girl, maar dan vanuit het perspectief van de vermoeide ouders.

Toch zal dit boek je niet teleurstellen als je van ‘chicklit’-boeken houdt. Er zit genoeg zeemzoete romantiek in om je tijdens een namiddag op het strand zuchtend te doen dromen. Ben je op zoek naar zwaarder literair vertier, dan sla je ‘Het goede leven’ beter over. Hoewel McInerney heel wat overtuigende emoties en sfeerbeelden weet op te roepen, miste ik toch altijd net die overtuigende klik met het verhaal. Personages en omgevingen worden vaak te uitvoerig omschreven en op andere momenten te beperkt.  Al bij al lijkt ‘Het goede leven’ vooral een boek voor mensen die al lang weten dat de uitdaging van het leven in de ‘happily ever after‘ van elke sprookje zit.

Rating: ★★★★½ 

Korte inhoud (van de uitgever)
Een man en zijn zoontje doorkruisen een verzengd Amerikaans landschap, bedekt met de as van een vergane wereld. De man kan zich de tijd ervoor nog herinneren, het jongetje kent alleen dit dode landschap. Het enige wat hun rest is te overleven, en zich vast te houden aan de kostbare brokstukken van hun eigen menselijkheid.

Ik weet niet hoe as smaakt , maar ik kon het me toch inbeelden tijdens het lezen van ‘De weg’. De grauwe resten van een gruwelijke, afgebrande wereld worden gemakkelijk je verbeelding ingeblazen door schrijver McCarthy. Hoewel de auteur zeker geen toonbeeld is van eenvoud in zijn schrijfstijl, zijn de dialogen in dit boek wel meesterlijk simpel. Toch zijn ze daardoor niet saai of onbelangrijk. De gesprekken van vader en zoon zijn de momenten waarop de mensheid in het boek toch nog leeft.

Het kader dat McCarthy creëert rondom de dialogen is ijzingwekkend sober. De meest gruwelijke beelden worden zonder veel toeters of bellen omschreven. De lezer moet zelf het etiket ‘afschuwelijk’ aanbrengen. Ook de verhaallijn is beperkt en zonder veel duiding. Er is niet veel meer dan de wereld in zijn huidige staat en de twee hoofdpersonages. Je moet zelf maar besluiten waarom de wereld veranderd is in een zwart-wit beeld.

Het boek wordt door zijn eenvoud niet eentonig, integendeel. Op sommige momenten las ik het alsof het een thriller van Karin Slaughter was. Maar ‘De weg’ is geen boek om op het strand te lezen. Wanneer ik opkeek van de pagina was mijn wereld ook nog heel even grauw en kil tot ik mezelf uit het landschap van McCarthy kon rukken. Dit boek is een must read als je klaar bent om een erg gruwelijke (fictieve) toekomst in de ogen te kijken. Het zal je de pracht, kleuren en uitbundigheid van je eigen leven laten zien.