şiiradamı-şiir dünyasına pencere aralıyor

noreply@blogger.com (siiradami) — Tue, 10 Oct 2023 15:04:00 +0000

ve
KADINLARIMIZ

Ayın altında kağnılar gidiyordu.
Kağnılar gidiyordu Akşehir üstünden Afyon'a doğru.
Toprak öyle bitip tükenmez,
dağlar öyle uzakta,
sanki gidenler hiçbir zaman
                 hiçbir menzile erişmiyecekti.
Kağnılar yürüyordu yekpare meşeden tekerlekleriyle.
Ve onlar
             ayın altında dönen ilk tekerlekti.
Ayın altında öküzler
başka ve çok küçük bir dünyadan gelmişler gibi
                                          ufacık, kısacıktılar,
ve pırıltılar vardı hasta, kırık boynuzlarında
ve ayakları altından akan
                       toprak,
                             toprak
                                   ve topraktı.
Gece aydınlık ve sıcak
ve kağnılarda tahta yataklarında
koyu mavi humbaralar çırılçıplaktı.
Ve kadınlar
birbirlerinden gizliyerek
bakıyorlardı ayın altında
geçmiş kafilelerden kalan öküz ve tekerlek ölülerine.
Ve kadınlar,
bizim kadınlarımız :
korkunç ve mübarek elleri,
              ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
                                        anamız, avradımız, yârimiz
ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri
                 öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki
ve karasabana koşulan
ve ağıllarda
ışıltısında yere saplı bıçakların
oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan
                                           kadınlar,
                                                 bizim kadınlarımız
şimdi ayın altında
kağnıların ve hartuçların peşinde
harman yerine kehribar başaklı sap çeker gibi
aynı yürek ferahlığı,
aynı yorgun alışkanlık içindeydiler.
Ve on beşlik şarapnelin çeliğinde
                             ince boyunlu çocuklar uyuyordu.
Ve ayın altında kağnılar
               yürüyordu Akşehir üstünden Afyon'a doğru.

Nazım Hikmet

Yayınlar hakkında görüş ve düşüncelerinizi yorum olarak yazabilir, bloğumu takibe alabilir, mail listemize kaydolabilirsiniz. Beğendiğiniz yazıları sosyal sitelerde paylaşarak dostlarınızı haberdar edebilirsiniz. Geldiğiniz için teşekkürler.

Biliyorum Sana Giden Yollar Kapalı – Cemal Süreya

noreply@blogger.com (siiradami) — Tue, 01 Aug 2023 13:00:00 +0000

Bütün Yönleriyle TENGRİ DİNİ Sesli Kitap

noreply@blogger.com (siiradami) — Fri, 08 Jul 2022 20:51:00 +0000

🔴Gece Boş Çatıda Şiddetli Yağmur, Gök Gürültüsü, Kuvvetli Rüzgar ve Sis ...

noreply@blogger.com (siiradami) — Fri, 08 Jul 2022 20:11:00 +0000

İntiharımı içiyorum Şiiradamı Mehmet Koç

noreply@blogger.com (siiradami) — Fri, 08 Jul 2022 20:04:00 +0000

susmasaydı şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sat, 28 May 2022 18:19:00 +0000

Yalnızlığımın Ağzı - şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sat, 28 May 2022 18:13:00 +0000

ölüyorum şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sat, 28 May 2022 18:00:00 +0000

kadınım şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Fri, 27 May 2022 16:33:00 +0000

düşümdeki ağrım şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Fri, 27 May 2022 15:57:00 +0000

Diyemediğim - Şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Fri, 27 May 2022 14:49:00 +0000

Can Yücel - Yaşasın Cazın Getirdiği Devrim

noreply@blogger.com (siiradami) — Sun, 22 May 2022 11:44:00 +0000

2 şiir - zamanın ölümü - kayıp şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sun, 22 May 2022 11:43:00 +0000

keş şiir - şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sun, 22 May 2022 11:42:00 +0000

işgal şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sun, 22 May 2022 11:41:00 +0000

uyanacaksınız şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sun, 22 May 2022 11:40:00 +0000

Ağıt - Mevlana - Şiiradamı

noreply@blogger.com (siiradami) — Sun, 22 May 2022 11:30:00 +0000

çağa bakış

noreply@blogger.com (siiradami) — Sat, 06 Feb 2021 17:50:00 +0000

sırma saçlı yalnızlıklarımız var
salgın gibi yayıldı kimsesizlik
alabildiğine bencillik
kime sorsan ben bilirim mezunu
diplomasız hipokratlar türedi
had bilmezlik geçer akçe
kuş kanatları hep mi yalandı

kusursuz romantizmler ertesi tecavüzler
kışkırtılmış hayvanlar gibi saldırdılar
ortalık kırık kalp parçalarından geçilmiyor
300 bin yıl öncesine döndük nedense
bir de zaman makinesi yok derler
sokaklarda süpürülen insancıklar
salyalar bulaşıyor lüks mekanlara
gökkuşağını kim boyamıştı?

küfürlü liderler yetişiyor petri kaplarında
tanrı bile lanet okuyor ektiği genlere
kimin diline baksam yalan nüksetmiş
bilmediğinin alimi olan sakallılarda
sus pus karabataklar boğaziçinde
kanatlarını yolacak yobaz biliyorlar
denizin kokusu bile bozuldu artık
ufkun başka anlamlarıda mı vardı?

kaç tren katarı geçer gönlümden bir bilsen
duman salan lomotifin peşinde vagonlar
vagonlara tıkılmış vahşi hayvanlar
bir tadı kalmadı bu yolculukların
zaman kendini yeme telaşında
mağaralara resim yapmayı öğrenmeli
dilimizin şanı şiirimizi kim sakladı? #şiiradamı

Aslında ironi Hepimizin çocuk olmasıydı

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:20:00 +0000

Çizgili Pijamalı Çocuk Üzerine

"Çocukluk, mantığın karanlık saatleri büyümeden önce, sesler, kokular ve görüntülerle ölçülür."
- John Betjeman

Hayatımda en çok etkilendiğim kitaplardan bir tanesi "Boyalı Kuş" idi ikincisi de "Çizgili Pijamalı Çocuk" Oldu.
Her ikisinde de dünyaya, düzene, insanlara ve savaşa çocuk gözlerinin arkasından bakılıyor. Almanya'nın, Hitlerin 2. dünya savaşında yarattığı vahşiliğin, çocuk gözüyle bugüne aktarılışı gibi.
Yetişkinlerin çıkardığı kirli bir savaş,
Engelleyebilir mi oyunlarını temiz yürekli çocukların?
Çekilen çitler ayırabilir mi dostlarından onları?
Ya siz “büyükler”? Hiç savaş ortasında gülebilir misiniz?
Oysa çocuklar ne de güzel gülerler silahlara inat savaş alanlarında oynadıkları oyunlarda…
diye yazmış Hatice Yurtseven Yılmaz ve katılmamak elde değil. Çizgili pijamalı çocuk kitabını okuyup filmini izlemek gerçekten çok etkili.
Gözleri ve beyinleri körelmiş yetişkinlerin, mutlu olabilmek için bir topa ihtiyaçları olduğunun farkına varamamaları. Ya da dikenli tellele bile olsa birbirine saf kalplerini uzatmalarının.
Bütün caniler aslında bir zamanlar çocuktu, en büyük hataları içlerindeki o çocuğu katletmekti. Ondan sonra vahşet doğurdular. Oysan renkli bilyelerin arkasından bakmak hayata ne doyulmazdı.
çizgili pijamalı çocuk okuyun ve isterseniz buradan https://yadi.sk/i/LH58ZaGLjTEpw e-kitabını indirebilirsiniz ya da şuradan http://ok.ru/video/31299209758 filmini izleyebilirsiniz.'
"Çocukluk, mantığın karanlık saatleri büyümeden önce, sesler, kokular ve görüntülerle ölçülür." - John Betjeman

Hayatımda en çok etkilendiğim kitaplardan bir tanesi "Boyalı Kuş" idi ikincisi de "Çizgili Pijamalı Çocuk" Oldu.
Her ikisinde de dünyaya, düzene, insanlara ve savaşa çocuk gözlerinin arkasından bakılıyor. Almanya'nın, Hitlerin 2. dünya savaşında yarattığı vahşiliğin, çocuk gözüyle bugüne aktarılışı gibi.
Yetişkinlerin çıkardığı kirli bir savaş,
Engelleyebilir mi oyunlarını temiz yürekli çocukların?
Çekilen çitler ayırabilir mi dostlarından onları?
Ya siz “büyükler”? Hiç savaş ortasında gülebilir misiniz?
Oysa çocuklar ne de güzel gülerler silahlara inat savaş alanlarında oynadıkları oyunlarda…
diye yazmış Hatice Yurtseven Yılmaz ve katılmamak elde değil. Çizgili pijamalı çocuk kitabını okuyup filmini izlemek gerçekten çok etkili.
Gözleri ve beyinleri körelmiş yetişkinlerin, mutlu olabilmek için bir topa ihtiyaçları olduğunun farkına varamamaları. Ya da dikenli tellele bile olsa birbirine saf kalplerini uzatmalarının.
Bütün caniler aslında bir zamanlar çocuktu, en büyük hataları içlerindeki o çocuğu katletmekti. Ondan sonra vahşet doğurdular. Oysan renkli bilyelerin arkasından bakmak hayata ne doyulmazdı.
çizgili pijamalı çocuk okuyun ve isterseniz buradan https://yadi.sk/i/LH58ZaGLjTEpw e-kitabını indirebilirsiniz

Hüzünlüydü Çok Güldüm

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:17:00 +0000

Tutulduğun kafes sarsılıp da açılmasın diye uçtuğumu söylediğimde inanmadılar. Önce şakayla karışık güldüler, sonra ciddiye almadılar ve en sonunda da duymamaya başladılar. Bir depremin kafesi sarsıp düşüreceği ve en sonunda serbest kalacağım için, sallantılara da inanmadılar. Kafesle birlikte dünya ters düz olduğunda, evrenin altına geçtiğimde belki serbest kalabilirdim ve kafesin bağlı olduğu mahkûmiyetten kurtulduğumda bu onların hiç hoşuna gitmezdi. Ama bunu saklayabildiğim için de bir süre sonra kendim de unuturdum. Dertlenip, tüm bunları düşündüm. Nevin Akbulut

Satranç Ustası Don Sandalio'nun Romanı

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:15:00 +0000

"Ve daha çok şey istiyorsan, başka şeyler istiyorsan? O zaman yaşadığın kentte, ücra bir yerde bir kahve bul -daha çok kenar mahallelerde- ama bu kahvede karşı karşıya konmuş, buğulu aynalar olsun, sen ortalık bir yere yerleş ve düş kurmaya başla. Ve kendi kendinle konuş. Ve sonunda mutlaka Don Sandalio'yu bulacaksın. Benimkini değil! Ne önemi olabilir bunun! Satranç ustası olmayan Don Sandalio. Bilardo oyuncusu, futbolcu ya da başka bir şey olabilir. Veya romancı. Ve sen böyle onu hayal ederken ve onunla konuşurken romancı olacaksın. Romancı ol o halde Felipe'm, böylece başkalarından roman istemezsin. Kesinlikle roman okunması gerektiğini söyleyen Blasco İbanez ne derse desin, bir romancı başkasının romanlarını okumaz."

Okumak ve İyi Okur Olma Meselesi

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:13:00 +0000

Okuma merakım ilkokul yıllarına dayanır. Benim okuduğum yıllar, bugünkü tabiriyle söylersek "organik" yıllardı. Zaman zaman düşünüyorum da; iyi ki, o yılları yaşamışım. Kuşak olarak tam bir anaforun ortasında kaldık. Bir yanda tadına doyum olmayan, insanlık değerinin, dürüstlüğün, ahlakın üst seviyelerde tutulduğu zamanları, diğer yanda bütün değerleri yerle bir eden sayısal (dijital) dönemi içiçe geçmiş şekilde yaşadık. Ben şanslıyım, doğaldan sayısala geçişte çok hızlı biçimde sayısala ayak uydurmam gerektiğini öngörüp ki; merakım da o yöndeydi, kendimi o yönde de geliştirdim.

Ne diyordum; okumak. Evet, o yıllarda ha deyince kitap alamıyordum. Fakir bir ailenin bireyi olarak, kitap ya da dergi çaldığımı bile hatırlıyorum. Okuma açlığım dindirilemez noktaya geldiğinde, çokta istediğim bir kitap, dergi varsa edinemiyorsam, yoldan çıkıyordum. Doğru bir şey mi; tabi ki hayır! Ama, o çocukluk yıllarımda bunun ayırdımını yapsam da, iç güdülerime yenik düşmüşlüğüm var.

Kütüphane ile tanışmam ortaokul sıralarında olmuştu. O andan itibaren de uzun yıllar kütüphaneden çıkmaz olmuştum. Öyle ki; taa o yıllarda Atatürk'ün Güneş Dil Teorisi hakkında oldukça detaylı bilgiye sahiptim. Mu adası, benim kafamı o zamanlarda karıştırmaya başlamıştı, (1970'li yıllar) Mu adası sayesinde kıtaların geçmişlerinden ve Pagia süper kıtasını öğrenmiştim. Miliyet Çocuk, Hürriyet Çocuk v.b. bir çok yayın vardı. Fasikül fasikül ansiklopediler dağıtırlardı, onları toplardık ve kitap haline getirirdi. Bu merakım da mücelledliği yani kitap ciltleme sanatını öğrenmeme yol açmıştı. O zamanlar, çizgi romanlar aşağılanırdı. Tommiks, Texas, Kızıl Maske v.b. kitapları okumak, okkalı bir dayak yeme sebebiydi. Hatta, hiç unutamadığım bir anım, sanırım orta sondaydım, sınıf ortasında, okula getirdiğim bu kitaplar yüzünden fena bir dayak yemiş olmamdı. Getirmek zorundaydım zira, o zamanlar, bu tür kitapları satarak okur giderleri için para kazanmak gibi bir derdim vardı. O günkü düşüncem de, okul çıkışı, her zaman kitap sergisi açtığım sinema önüne gidip, satış yapmaktı. Neyse, kitaplardan da oldum, müdürden de okkalı bir dayak yemişliğimle kalakaldım. Hangisine acısam acaba?

Lise, yıllarımda harika bir edebiyat öğretmenine sahip oldum. O adamın büyüleyici gülüşü hala gözlerimin önündedir. Müthiş babacan birisiydi. İlk yazdığım şiirleri gösterme cesareti kazanmama sebep olan kişi de oydu. Beni ilk eleştiren de oydu. Her ay sınıfta okuma yarışması düzenleyen, düzenli kitaplar okumayı salık veren, bizlere daha aydınlıkçı düşünmenin yollarını bulduran da oydu. Tıpkı, ölü ozanlar derneğindeki Robin Williams gibiydi. Ama biz kitap yırtmadık.

Yazma eylemim, ortaokul son sınıf sıralarında başlamıştı. Şiire karşı müthiş bir saygı ve haz duyuyordum. Orhan Veli yazdıklarıyla bambaşka ufuklar açmıştı. Halikarnas Balıkçısı her öyküsünde beni alıp götürüyordu. Ömer Seyfettin kendi öykülürindeki kahramanları bir kıspet gibi üzerime giydiriyordu. Sebahattin Ali ile tanışmışlığımda o yıllara dayanıyor, Lise bitmeden 100 Dünya Klasiğini okumuş bitirmiştim. Yüzbaşının Kızı, Batı Cephesinde yeni bir şey yok, Vadideki Zambak, Goriot Baba, Kanser Koğuşu (ki bunu pek kimse bilmez Soljenitsinin harika eseridir), çanlar kimin için çalıyor. Say sayabildiğini.

Okumayla birlikte, yazma eylemimde yavaş yavaş gelişmeye başlamıştı. Artık denemeler yazıyordum şiirin yanında. Öyküler. Şimdilerde adına Küçürek Öykü dedikleri tarzlar yazıyordum bilmeden. Hatta fıkra denemelerim olmuştu (sizin bildiğiniz Nasrettin hoca fıkraları değil, bunlar edebi hiciv yazıları) ama bana göre olmadığını anladım. O sıralarda komedi türevinin bende hiç iyi durmadığını da kanıksamıştım. Şimdi düşünüyorum da; okumalar, yazmalar, acaba benim gerçek hayattan firar edişlerim miydi?

Tam da o yıllarda, kitaplar üzerine bir şeyler çizmek, notlar almak, sonrasında bu kitapları kendimce eleştirmek gibi bir huy geliştirmiştim. Hala devam eder. Yine o yıllarda, artık beğeni geliştirmeye başlamıştım. Tercihlerimi geliştirmeye başlamıştım. Ama, o kadar çok yönlüydüm ki; 3 ya da 6 ay romanlara sarıyordum; sonrası felsefe, bir bakmışsın bir süre psikoloji. Ama, bu süreç, her dalda merak ettiğim belli konuları öğrenip, bilincimi doyuma ulaştırmak adına çıkılmış okuma serüvenleriydi. Bu çeşit döngü halen daha hayatımda varlığını sürdürür. Meraklı bir adamım ve bilincimi, kafama takılan sorunun cevabı hakkında doyurmadan rahat edemiyorum.

Hayatım boyunca, hemen her şeye muhalif bir görüntü sergiledim. Bunu biliyorum, zira sık sıkta suratıma vurulmuştur. Ama ne yapabilirim ki; herkes televizyonda oynayan filmdeki birine saçma sapan hayranlık besliyor. Ben ise bunun saçmalığını görüp fikrimi söylüyordum. Buyurun size uyumsuzluk. Ya da birilerinin okuduğu kitabı daha önce okumuş oluyorum, eleştirel bir iki fikir beyan ediyorum, sonrası ben kibirli, burnu büyük, uyumsuz oluyorum. Varsın olsun, Zaten, beni eleştirenleri çoğu, en sonunda benim olduğum yere geliyorlardı. Sadece ben onlardan çok hızlı ve farklı düşünüyordum. Bunun sebebini çok sonraları öğrendim; dislektik olmak böyle bir şeydi.

Uzun bir yazı oldu. Kimsenin oturup, kafa patlatarak okuyacağını sanmıyorum. O yüzden son söz olarak şunu söylemek istiyorum: bilinçli okur olmak, okuyorum diye sürekli birilerini hakir görüp, aşağılama çabası içinde olmak değildir. Bugün, bu sitede olanların çoğunun yaşadıkları zaman içinde okuduklarını katlayacak kadar okumuşluğum, mürekkep yalamışlığım, kamış cızıktırmışlığım var. Bu bağlamda bilinçli okur olma konusunda da naçizane fikirlerim var. Bu bağlamda kendi gözlemlerimle geliştirdiğim, okuyucu profillerini üç sınıfta topluyorum:
1-Popülist Okur: Bu tür okur, en çok satan (bestseller) kitapları takip eder, gider, alır. Okur ya da yarım bırakır ama o kitabın popülaritesi düşünceye kadar sürekli yanında, çantasında taşır. Herkesin gözüne soka soka, en kalabalık yerlerde çıkarıp, okuyormuş, havarına bürünür. Hiçbir kitap hakkında derinlemesine düşünmez, fikri de yoktur.
2-Normal okur: Bu okur türü ise, popülistlikle beraber, eh azından Dünya klasiklerini merak eder. Bir nebze araştırır. Yine de kendi seçimleri yoktur. Sık sık ortalıkta ne okusam, ne tavsiye edersiniz tarzı mide krampı geçirten boş beleş sorular sorup durur. Bilinç düzeyi 1'e göre daha gelişkin olsa da, kararsız duruşu, ne okusam noktasında çözülmez bir düğüm oluşturur.
3-Derin Okuyucu: Bu okuyucu türü, okuduğu kitaplar hakkında size detaylı, eleştirel ya da analizci bir bakış açısıyla açıklamalar yapabilir. Neyi okuyacağını çok iyi bilir. Kendi ilgi alanları hakkında bilgi sahibi olduğu için kimseye ne okusam acaba diye sorma gereği hissetmez. Bir kitap için gerekirse aylarca süren okuma macerası yaratabilir. Zira okuyup geçmez, kafasına takılan soruları derinlemesine araştırır, bazen aynı anda iki üç kitabı birden okuma gereği hisseder. Dipnotlar onun için önemlidir.

Şimdi, bana ukalalık yapmak isteyenler olursa eğer, yukarıdaki kategorilerden hangisine ait olduğuna öncelikle karar versin.

Dipnot:
1. Kitap okumak için ayrı bir zaman yaratmak yerine kitap okuyabildiğin bir hayat düzenle.
2. Sadece tek bir türe bağımlı kalmak sana düşündüğün kadar faydalı olmayacaktır.
3. Her kitaptan yoğun bir akıcılık bekleme, yeterince şans verirsen bazı sıkıcı kitapların o akıcı kitaplardan çok daha değerli olduğunu görebilirsin.
4. Okuduğun türün teorik bilgisini veren metinler okumak sana okuduğun kitapların kalitesi hakkında ihtiyacın olan o bakış açısını verecektir.
5. Siyaset ile alakalı farklı görüşleri kapsayan kitapları mutlaka oku. Okuduğun diğer her şeyin daha fazla anlam kazandığını göreceksin.
6. Felsefenin tarihi ve gelişimini asla ihmal etme, felsefesiz bir dünya içi boş bir dünyadır.
7. Bir kitabın sana fazla geldiğini düşünürsen onu beklet, zamanla diğer kitaplar seni o kitabın seviyesine yükseltecektir.
8. Okuduğun kitabın eleştirilerine göz atmanda fayda var. Bunu okuduktan sonra ya da okumadan önce yapabilirsin.
9. Okuduğun hiçbir metinden pişman olma. Okumak hiçbir zaman zararlı değildir.
10. Bir türü diğerlerinden daha çok sevsen de asla diğer türlerden uzaklaşma. Bir okuyucu asla taraftar gibi davranmamalıdır.
11. Bazen bir kitabı anlayabilmek için öncesinde onlarca kitap okumuş olman gerekiyor.
12. Kitap almak ile yemek almak arasında çok fark yoktur, çok açken genelde yanlış kararlar alırız.
13. Bitirdiğin kitabın üstüne en az bir yarım saat oturup kendinle bir kahve iç.
Dipnot için dipnot:
"Bazı kitapların tadına bakılmalıdır, diğerleri yutulmalıdır ve çok azı da çiğnenip hazmedilmelidir." Francis Bacon

En Şanslı Nesiliz

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:11:00 +0000

Biz öyle bir nesiliz ki; doğal bir hayatı, dijital bir hayata bağladık. Geçmişin güzel, samimi, iç içe dostluklarını, bugünün sığ, çıkarcı, absürt, ahlaksız, berbat, sözüm ona dostluklarına bağladık.

Biz, aslında bir asrın kapanıp, yeni asrın açılışına şahit olduk. Mis gibi kağıt, mürekkep kokan kitaplarından, buz gibi ekrandaki eciş bücüş kelimelerine geçtik.

Mahalle oyunlarının tek tek intihar edişine şahitlik ettik. En sağlam temelle, sağlam eğitimi aldık ki, bugünün ünv. mezunuyla yarışan liselilerdik.

Yeşilçam'ı birebir yaşadık; Cüneyt abiyle kahraman olduk, Sezercikle, Ayşecikle ağladık, Türkan Şoray'ı tanıdık, Fatma Girik'i tanıdık, Hülya Koçyiğit'i tanıdığımız güne lanet ettik, Orhan Gencebay'ın şarkılarıyla içip, sarhoş olduğumuz günleri inkar noktasına geldik. Dershane nedir bilmedik, ders sınıfta öğrenilir ilkesiyle büyüdük. Okullarımızda, sınıflarımızda okuma zevkini heyecanını yaşadık.

Kitap okuma yarışmalarıyla, şiir okuma yarışmalarıyla mücadelenin en insani yanını, neşenin aslında paha biçilmez olduğunu öğrendik.

Oyuncak alacak paramız olmayınca, oturup kendi oyuncağımızı icat etmenin hazzını yaşadık.

Mahalle bakkalımıza, anne-babamızdan gizli yazdırarak şeker, lokum, gavut, bisküvi aldık.

Saç uzatmak yasaktı, tepemizde tren yolu açıldı, okuldan kaçtık, tommiks teksas mandreke mister no okuduk.

BİZ ASLINDA 19-20. YÜZYILIN EN SAĞLAM NESLİYDİK

Özel Gün Mezbelesi

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:07:00 +0000

Özel diye yutturulan günlere inanmıyorum. O günleri kutladığını söyleyen kişilerin samimiyetine de inanmıyorum. Eğer ki, çok sevdiğini söylediğin arkadaşını, sadece doğum gününde hatırlayıp, kutluyorsan; anneni anneler gününde hatırlayıp, kutluyorsan; babanı babalar gününde, sevgilini sevgililer gününde; öğretmenini öğretmenler gününde kutluyorsan, bu senin iki yüzlü olduğunu gösterir. Neden mi? Tıpkı, sağlıkçılara yapıldığı gibi, bir gün alkış tutup, sonra yakasına yapışmak gibi bir şeydir bu. Sevgi, kalıba sığdırılacak, sınırlandırılacak bir şey değildir. O bir ağaç gibidir, filizlendiği yerde büyür ya da solar, kurur gider. Sevgiyi bonzai'ye çeviremezsin.

Sevdiğin insan için her gün özel gündür. Hiç umulmadık bir zamanda, umulmadık şekilde ona sevgini göstermenin milyon tane yolu vardır. Bir anda aklına düşüverir, alırsın telefonu eline, eski öğretmenini ararsın. Akşam iş çıkışı çiçekçinin önünden geçerken, annen düşüverir aklına, buket falan değil, bir tanecik karanfil dahi alsan kocamandır o koca yürekli anne için. Onu da boş ver, eve gelir gelmez, onun boynuna sarılıp, içten, sıcacık bir öpücükle, "başkasını boşver, bugün benim için anneler günü, yarın da öyle, öbür günde. Sana sahip olmanın mutluluğunu hiçbir şeye değişmem" deyiverdiniz mi; o annenin değmeyin keyfine.

Hele babalar; çok zor hatırlanırlar aslında. Onlar, hep denir ya "evin direğidir", her zamanda o şekilde muamele görürler. Erkeklere öğretilmez öyle sevgini göstermek falan. Sert olacaksın, dik duracaksın, disiplinli olacaksın, erkek adan öyle yapmaz, erkek adam şöyle yapmaz telkinleriyle büyümüştür. Yani, pembe patikler bebekliğinde bir geçirildi mi ayağa, ölünceye kadar çıkmaz. O yüzdendir ki, babaya en ufak bir sevgi gösterisi yapsanız, misliyle karşılığını görürsünüz. O baba ki, içinde biriken sevgi denizini boca edecek zaman ve durum arar. Benim babam, babaların en aslanıdır deyiverdiniz mi, dünyayı yıkar sizin için.

Sevgililik öyle yılda bir hatırlanacak bir şey midir tanrınızı severseniz ya? Her fırsatta görüştüğünüz, buluştuğunuz, konuştuğunuz, mesajlaştığınız, kalbinizin atışını, gülüşünüzün rengini, gözünüzün ışığını değiştiren o insan, yılda bir mi hatırlanır? Olmadık bir zamanda yapacağınız küçük bir süprizle, sevgisini katlar, daha çok mutlu etmiş olursunuz. Minicik bir hediye, çiçekte olabilir; ufacık bir şiir, söz, ya da bir akşam yemeği başbaşa. Bakın, nasıl her şey değişiyor. Sevgiler günü neymiş, benim her günüm senin için sevgililer günüdür deyiverseniz, ölür müsünüz?

Kapitalist sistemin, sizin cebinizdeki paranızı hortumlamak ve beyinlerinizi uyuşturup, başka şeylere akıl yormanızı engellemek adına uydurulmuş bu özel gün saçmalığına dur deyin. Samimiyeti seçin, içtenliği seçin, doğallığı seçin. Dokunuşunuza, gülüşünüze, gözlerinize yüzünüze sahteliğin çamurunu bulaştırmayın.

Bu tür şeylere her zaman karşı çıktığım için sürekli uyumsuz kişi olarak etiketlendim. Yine de her şeye rağmen, bu duruşumdan vazgeçmedim, vazgeçmeyeceğim. Gelin, bir güzellik yapın kendinize, neye, kime özel gün diye adlandırılan bir şeyler varsa, en azından kendiniz için değiştirin ve kendi kurallarınızı koyun. Bu sistem, bir gün gelip "nefret" günü diye bir şeyler uydurmadan.

Biliyorum gelmeyeceksin

noreply@blogger.com (siiradami) — Thu, 04 Feb 2021 13:05:00 +0000

Biliyorum gelmeyeceksin.
Çocuk ruhumun en güzel yansımasıydın sen; gülüşünde kaybolduğum, gözlerinin ışığına üşüştüğüm, kanatlarını soğuk vurmuş kelebektim. Şimdi, yolunu kaybetmiş bir serçeyim.

Biliyorum gelmeyeceksin,
bir yokluk ne kadar sürer, ne kadar dayanır böylesi bir yokluğa, ağır yaralı bir ben. Ne kadar sarhoş olsam, hep sana çarpılıyorum, çıkışı imkansız bir kuyunun dibindeyim; sesimi duyan yok ve daralmış bir gökyüzünden medet umuyorum.

Biliyorum gelmeyeceksin,
Kalemler kıracağım kendi idamım için, kendi darağacımı kurup, her gece kendimi asacağım. Ertesi gün yeniden yargılamaya başlayacağım kendimi. Sonu gelmez bir döngünün içinde, bedenim son nefesini verinceye kadar, her gün, her gün yeniden ölüp, yeniden dirileceğim. Ve sen bilmeyeceksin bütün bu yaşadıklarımı. Belki, en vahşi şekillerde öldüreceksin beyninde hayalinde beni. Sana göre, kimsenin aklına hayaline gelmeyecek şekillerde ölmeyi hakettim biliyorum, keşke bilseydin, sensizliğin en vahşi ölümden daha beter olduğunu benim için.

Biliyorum gelmeyeceksin.
Yaşadığım son baharımdın. Ölmeden kanatlarımı sana bırakıyorum.
#şiiradamı