SILLY ONE LINERS

Episode CCCXCII: Pinkian

2012-02-07T02:17:00.000+08:00

Sabi ko na eh. Hindi talaga ako malayong maging bayani. Tingnan niyo yung larawan ni Emilio Jacinto sa baba. Siya ang tinaguriang "Utak ng Katipunan" noong panahon na nag-aalsa ang ating mga kababayan laban sa mga Kastila. Take note, Utak ng Katipunan. Si Mabini, Utak ng Himagsikan. Makinig ha, o magbasa. Wag tatanga-tanga. O kaya magbalik-tanaw sa mga pinagsasasabi nung titser mo sa Sibika nung kumakain ka pa ng kulangot... ng katabi mo. Ewan ko kung paano mo ginagawa yun. Pero yuck.

Pinkian at Dimas-Ilaw ang mga sikat na gamit ni Emilio Jacinto na nom de plume. Bakit ko 'to alam? Kasi maliban kay Rizal, isa sa mga tinitingala ko (di kasama dito ang mga chicks na mas matatangkad sakin na bumubuo ng 93.4% ng female population edad 18-25) si Emilio Jacinto. Mas bata pa siya sa akin noong sumali siya ng Katipunan. At sa edad na gagraduate palang ata ako ng kolehiyo, nakapagsulat na siya ng isang gabay sa pamumuhay ng mga Katipunero: Ang Kartilya.

Samantalang ako, isang hamak na kwentutero lang na bulok pa ang Photoshop skills.

Namatay si Emilio Jacinto sa sakit na malaria noong April 16, 1899. Hindi ko makakalimutan ang petsa dahil ito ang kaarawan ng aking mahal na erpats. Nagtitiwala naman ako na may sentido komun ang karamihan sa inyo at hindi niyo maiisip na noong 1899 pa ipinanganak ang tatay ko.

Episode CCCXCI: Badtrip Siguro

2012-02-06T23:08:00.002+08:00

Badtrip. Bakit? Kasi kahit hind yun ang unang beses kong matikman yang kinginang Badtrip na yan ay natatandaan ko parin ang sarili kong tumatawag ng uwak sa gilid ng sasakyan ng aking butihing kaibigan sa kung saang tabi ng kalsada. Siguro kasi mas marami pa yung nainom kong alak kaysa sa nakain ko buong maghapon (FYI: dalawang takal ng kanin, isang short order ng beef steak).

Siguro kasi kahit sarap na sarap na kami dun sa chocolate churvang mix ng Tides (sorry, di ko alam tawag) ay tuloy parin ang pag-order ko ng Red Horse -- sa simpleng kadahilanang mababa ang EQ ko at hindi ko maatim na kailangan ko pang maghintay sa susunod na alok ng "O, cheers para sa birthday boy!" para makalagok ng pagkasarap-sarap na ice-cold, mouth-watering liquor. How sophisticated. How bratty.

O siguro naman gusto ko lang maihatid sa bahay (o sa condo) na hindi na kinakailangang magcommute o magtaxi pa.

Siguro gusto ko lang mawala sa sarili kasama ang mga kaibigang alam ko namang di rin ako pababayaang nakahandusay sa kung saang gutter.

Siguro gusto ko lang maalagaan.

Siyempre, di ko na matandaan kung bakit nga ba talaga ako inabot ng ganun. O kung may kontrol man laang ba ako sa malupit na pagikot na ating mga kapalaran tuwing nag-iinom. O kung nasa akin man lang ba ang desisyon na mabangenge like crazayyy.

Nalasing ako eh. Tapos kulay green pa jebs ko.

Badtrip talaga.

P.S.: Salamat sa mga kasabay ko sa kotse sa walang-sawang pag-abot ng tissue, paghimas sa likod, at at at... pagbabala sa akin na baka ma-rape ako ni Noel. Hindi naman siya nagtangka, awa ng Diyos. Joke lang. Salamat din sa pagtatanong every payb minutes ng "Uy, okay ka lang?" -- na agad ko naman (sa aking pagkakatanda ha) nasasagot. Mapa-ungol man ito ng salitang "oo" o tangong hindi naman nakikita sa dilim. Mga sira, mukha ba akong okay? Kulay green nga yung suka ko o.

Haha! Sa uulitin.

----------------
Listening to: Be On You (featuring Ne-Yo)- Flo Rida

Episode CCCXC: Work Hard, House Party Harder

2012-01-28T12:08:00.000+08:00

It took my colleagues (yes naman, colleagues) until past 3AM, a case of Tanduay Ice, plus-minus 70 cans of Coors and Coors Light, and a malfunctioning videoke remote control to finally call it a wrap. I apologize for the inaccurate figures. I lost my count when they brought out the fried chicken wings for pulutan.

What's pulutan in English anyway?

I have no idea. Last night, however, it meant a long night of munching on sisig, several rounds of crunchy fried chicken wings, lumpiang Shanghai, squidballs, adobong palaka, and crab sticks. It even meant taking a sip of that bulalo soup. If you have a knack for multithreading (sorry, inside joke), you can probably do the previous sentence while belting out a couple of tunes from that full mouth of yours.

Photos courtesy of:
Norman
Glen

----------------
Listening to: Kaba - Tootsie Guevarra

Episode CCCLXXXIX: Si Armi At Ang Tadhana

2012-01-23T13:29:00.000+08:00

Bagamat may kahiligan akong makinig sa mga tugtuging hip-hop na hindi lilipas ang sampung segundo na hindi ka makakarinig ng mga salitang "fuck", "ass", "bitch", "hoes", at "nigga", hindi naman nangangahulugang wala akong hilig sa pakikinig sa mga awiting lokal. Gaya na lamang ngayon na magbebente-kwartro oras nang tumutugtog sa kokote ko ang "Tadhana" ng Up Dharma Down. Na kahit hindi na nakabukas ang YouTube, andun parin ang tinig ni Armi. Na kahit nakapatay na ang laptop ay andun parin ang tono -- humuhuni't bumubulong sa akin, bahagyang dumadampi sa aking kuntil sa kaliwang tenga.

May katagalan ang paghihintay naming magkakapatid kagabi sa McDo. Hindi pa kasi nakakasimba ang aming magulang kaya naman minabuti muna nila makimisa sa EDSA Shrine. Ipagdiriwang dapat namin ang kaarawan ng aking kapatid sa isang Mandarin Oriental buffet pero nang pumatak ang alas-7 ng gabi at nabasa ko ang text ni erpats na magsisimba palang sila, mukhang malabong umabot pa kami dun. Hindi rin naman sawi ang lahat dahil humantong din kami sa Burgoo -- at nakuha ko ang katakam-takam kong steak na napapaligiran ng bacon. Hindi ako food blogger kaya paumanhin kung walang litrato. Kung jejemon lang ako ng konti, kinuhanan ko nalang din ng sandamakmak na litrato yun -- kasama yung mukha ko. May maipost lang.

Sa mahigit isang oras namin na pag-aantay, ilang beses narin akong nahuli ng mga humahabol sa akin sa Temple Run. Pero mas maraming beses ata tumugtog sa utak ko yung intro ng "Tadhana" at kahit hindi ko pa saulo ang kabuuan ng lyrics nito (ano ba ang lyrics sa Filipino?), hindi naman ito pumipigil sa akin para awitin ito kapag umaabot na ito sa bahagi ng chorus. Sabi nga ng isang nag-comment sa Facebook noong mga linggong halos kada-log-in mo ay may makikita kang nagpopost ng YouTube clip na nasa dulo ng kabanatang ito: EARGASMIC.

Nakakatuwa. Sila nga pala yung nagperform nung 20th anniversary party nung kumpanyang pinagtatrabahuhan ko. Hindi ko nga lang matandaan kung kinanta nila yung kantang yun dun. Tatanungin ko nalang ang matalik kong kaibigang si Jeico.

Jeico with Up Dharma Down's Armi
Photo: Facebook

Mukhang close naman sila o.

TADHANA
Up Dharma Down

Sa hindi inaaasahang
Pagtatagpo ng mga mundo
May minsan lang na nagdugtong,
Damang dama na ang ugong nito.
Di pa ba sapat ang sakit at lahat
Na hinding hindi ko ipararanas saýo
Ibinubunyag ka ng iyong mata
Sumisigaw ng pag-sinta.

Bakit di papatulan
Ang pagsuyong nagkulang
Tayong umaasang
Hilaga't kanluran
Ikaw ang hantungan
At bilang kanlungan mo
Ako ang sasagip saýo.

Saan nga ba patungo,
Nakayapak at nahihiwagaan na
Ang bagyo ng tadhana ay
Dinadala ako sa init ng bisig mo
Bakit di pa sabihin
Ang hindi mo maamin
Ipauubaya na lang ba 'to sa hangin
'Wag mong ikatakot
Ang bulong ng damdamin mo
Naririto ako't nakikinig sayo

Interlude: Metabolismo

2012-01-21T09:28:00.000+08:00

Wala naman kayong pakialam, alam ko. Pero may nakapagsabi sa akin na may nakapansin daw na pumapayat ako. At bagamat natutuwa ako sa biglaang atensyon dahil isa akong ADHD na bata sandamukal ang kakulangan sa pansin (KKSP), posibleng walang katotohanan ang mga punang ito sa aking munting "physical stature" sa simpleng kadahilanan na wala siyang basis of comparison. Kasi hindi ako tumataba. Lumolobo ang pisngi, oo. Lumalaki ang tiyan, oo at maari. Ikaw ba naman ang mag-inom sa halos lahat ng araw ng bakasyon nung Pasko eh, tingnan natin. Pero hindi ata nangyari na nadagdagan ng laman yung mga parte ng katawan kong gusto ko sana madagdagan. Sayang.

Hindi, wag kang bastos. Hindi kasali yung parte ng katawan kong yun.

Kunsabagay, mukha nga talaga akong mataba dito:

----------------
Listening to: Walking On Sunshine - Katarina & The Waves

Interlude: Defiance

2012-01-10T22:06:00.001+08:00

"There’s forever going to be defiance in his words, because without it there’s no greatness..."

-- Adrian Wojnarowski, Yahoo! Sports columnist on Kobe

From his article in Yahoo! Sports.

Photo of Kobe's swelling shooting hand: GoGetEmCoach

You might as well click on the link and read. Another testament as to why I admire this guy so much. I am not so much a fan of Kobe as much as his work ethic and his commitment to be great. With it comes everything else.

Maybe that's why I'm getting a pair of his sneakers soon. Nyahaha.

Episode CCCLXXXI: Privileges

2012-01-07T18:19:00.000+08:00

Kadalasan sa ating buhay dito sa mundong ibabaw, hindi natin maiwasan na ang mga bagay-bagay o pangyayari ay tumutugma sa ating mga kagustuhan at mga nais mangyari. Sa ganitong paraan tayo nagkakandalito-lito at nawawala sa pag-iisip kung ano ang tama sa mali, o ano ang dapat sa hindi dapat, at ang makatao sa hindi makatarungan. Masyado natin pinapairal ang emosyon, hormones, libog, pagnanasa, at wishful thinking.

"Somewhere along the way we all have to know the line between what is a right and what is a privilege."

Kunwari na lamang sa inyo ng mga magulang mo. May karapatan ka sa isang tirahan at tahanan, at kung ano-ano pang echos sa basic civil liberties yang ihahain mo sa kanila. Karapatan mo yan. Pero pag binigyan ka ng isang bachelor's pad bilang isang regalo, halimbawa, para sa iyong kaarawan sa taon na ika'y magpatuli -- pribilehiyo ito. Higit pa ito sa karapatan. At kung sa simpleng karapatan nga lang ng "expression" ay may katumbas na itong responsibilidad, lalo pa naman sa pribilehiyong ipinatatamasa sa iyo.

May karapatan tayong lahat ipagdiwang ang sariling buhay, at ilunsad ang ating mga sariling "sarili" sa kung paano natin gusto. Ngunit bagamat karapatan ito, hindi lahat ng tao ay nakakakuha ng ganitong pagkakataon.

Ngayon, alamin mo kung saang bahagi ka pinalad at sinuwerte -- yung tipong hindi mo 'to hinihingi pero binigyan ka ng paraan ng buhay para matamasa ang mga 'to -- at ituring mong benepisyo. Kasi hindi lahat nabibigyan. Kahit lahat gusto.

Hindi sa lahat nag-aapply ang "Pag gusto, bigyan".

Naiintindihan mo ba?

----------------
Listening to: Reminder - Jay-Z

Interlude: Horrible Bosses

2012-01-05T00:27:00.001+08:00

Is your boss a slave-driving psycho?

Now that we're back to work, don't you think it might be a good time to think about this?

Just asking.

Episode CCCLXXX: Radio Silence

2012-01-04T23:29:00.000+08:00

Exclusivity. Ito ang mayroon ang blog kong ito sa mga sandaling ito. Sa kasalukuyan, hindi niyo na kailangang maghanap sa kung saang profile ko naipopost ang mga katarantaduhan ko. Dito, at dito lang muna. Yun ay kung sinusubaybayan niyo nga talaga ako. Gaya nga ng sinasabi ko sa aking sarili, radio silence muna diyan sa mga ibang sites. Mamimiss din naman nila ako.

Tapos na ang pagsalubong ng Bagong Taon. At dahil diyan, medyo tone down muna ako sa mga David Guetta na ma-ughz-ughz at ma-BOOM-BOOM-POW. Ang mga tipong nakakalibog naman sa tenga ko (o "eargasmic", kung tawagin) ay yung mga tugtuging para akong hinehele sa pagtulog. Hindi naman ibig sabihin nito na mga tipong mala-Adele 'tong mga 'to na mapapa-udyok kang maging emoterang frog. Hindi. [Pero may isang Adele nga sa listahan na 'yan] Sa totoo lang, hindi ko alam. Basta ito yung playlist ko sa mga panahong kailangan ko ng hinahon at mga diwang pangmuni-muni. Hindi moni moni. Break muna tayo diyan sa inom. Nung 28 lang ata walang dumaloy na alkohol sa katawan ko eh. O, wag masyadong judgmental.

Wag niyo na tanungin kung bakit ganyan yang flaylist na yan. Right click + "Add to Playlist" lang yan.

Untitled Playlist

1. Hanging By A Moment (acoustic) - Lifehouse
2. She - Elvis Costello
3. Dragonfly - Sponge Cola
4. Your Love - The Outfield
5. Sweet Disposition - The Temper Trap
6. Meet Me At The Equinox - Death Cab For Cutie
7. Fix You - Coldplay
8. Huwag Mo Nang Itanong - MYMP
9. Ironic - Alanis Morissette
10. Partisan - Sponge Cola
11. Through The Trees - Low Shoulder
12. Dahilan - Barbie Almalbis
13. Crave - Marc Dorsey
14. Take Me Away - Lifehouse
15. Another Heart Calls - The All-American Rejects
16. Here Comes Your Man - The Pixies
17. Everything - Lifehouse
18. Someone Like You - Adele
19. Cigarette - Sponge Cola
20. Pare Ko - Eraserheads
21. Whatever It Takes - Lifehouse
22. Warning Sign - Coldplay
23. The One That Got Away - Katy Perry
24. Akap - Imago
25. Boston - Augustana

"-- Twitter ka ba? Ang RT mo kasi."

Pagpasensiyahan niyo na. Walang hastag #nowflaying pansamantala eh.

----------------
Listening to: Untitled Playlist

Episode CCCLXXIX: EQKF

2012-01-04T00:07:00.000+08:00

So tumagal ako ng isang araw ng katahimikan sa Twitter at Facebook. Ang kaisa-isa kong tweet ngayong araw ay nang tinanong ko ang order ng kaibigan kong si Dennis kasi nasa Wham na kami't inaantay siya. Wala rin naman akong naipost sa aking Facebook wall. Maliban sa pagcomment ko sa status message ng kapatid ko, pagpromote sa National Movement Para Maging Matinee Idol Muli Si Eric Fructuoso, at pag-upload ng ilang mga larawan ng aking mga kaibigan gamit ang Facebook for Blackberry (oo, say the phone brand -- coz I'm mayabang and a social climber like duht), naging mapayapa naman ang aking online persona.

O diba? Tingnan natin kung paano ang mangyayari dito. May balak din kasi akong i-improve rin ang aking EQ ko. Less online posts, less chance to rant. Less rants, more self-discipline. Kasama din sa mga ilalagay sa not-to-do list ang impulsive buying, skipping meals because of the computer, at ang patuloy na pagtangkilik sa mga bagay na alam mo namang stressors. Tall order ba? Wala naman kasing medium sa Starbucks eh. Sabi ko sa inyo I make tambay za Starbucks off-ten eh.

I take a picture everytime I make tambay and upload in my FB acct, u wnt?

[switching to English...]

Pakmehn. How would I sound if I was really one of those people? Haha!

Anyway, here's something I did last night out of boredom and in between one-on-one shots of FUNdador with my roommate, Jeico. It's the kind of stuff you often see being reposted all over Tumblr. Haha! This is just a try at something new. If you like it, I may have to search through the rubble for funnier lines.

This one's toooo... cutie-patootsie. I'd go for something quite-known, friends.

----------------
Listening to: Money For Food - Barbie's Cradle

Interlude: An Attempt At Sensibility

2012-01-02T19:24:00.001+08:00

Gusto ko maghiatus sa pagpopost ng kung ano-ano sa Facebook at Twitter. Nitong mga nakaraang araw kasi parang saturated na saturated na ako sa online social networking na hindi ko na alam talaga para saan 'to ginagamit ng aking "friends".

Bukas ang simula. Para sa makabuluhan at masayang Bagong Taon!

Interlude: Love Actually Is All Around Us

2012-01-02T12:55:00.000+08:00

Pagbigyan niyo na ako. Isa ito sa mga paborito kong eksena sa kasaysayan ng mga napanood kong pelikula. Nasa tuktok sana ito ng aking listahan kasama ng pangangabayo ni Sharon Stone sa "Basic Instinct", at ang pakikipag-galit-galitan ni Diane Lane sa may hagdan sa "Unfaithful". Magkakasama sana sila.

Pero sa pamagat palang ng pelikulang 'to, nailipat na ang eksenang 'to sa isang higit na angat na listahan.

Dahil ang eksenang ito ay transcendent.

Naipost ko na ba 'to dati?

----------------
Listening to: Ironic - Alanis Morissette

Episode CCCLXXVIII: End Of The World

2012-01-02T09:51:00.002+08:00

Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan," wika nga ng ating pambansang bayaning si Dr. Jose Rizal -- na kamakailan lang ay ipinagdiwang natin ang kanyang "birthday" (ayon sa karamihan ng ating mga mamamayan). Putangina. Ibalik talaga dapat sa elementarya yang mga yan.

Bago pa ako makapaglabas ng sama ng loob tungkol sa mga "Happy birthday, Rizal" boys and girls na yan, ito ang ilang mga larawan ng taong pinanggalingan. Kailangan nga daw ito lingunin... para narin makarating sa paroroonan na, kung hindi nagkakamali ang Mayan calendar, ang end of the world.

Happy New Year!

Photos from:
Facebook
Twitter

----------------
Listening to: 2012 - Jay Sean

Episode CCCLXXVII: A/An X Me Where X Is

2012-01-01T22:52:00.000+08:00

Kung paniniwalaan ang popular na tsismis, magwawakas na raw ang mundo bago matapos itong kakadating lamang na bagong taon. Ayon daw ito sa mga Mayans, na noong unang panahon palang yata ay atat na ata na masaksihan ang katapusan ng mundo. Baka naman nakapanood lang yung mga yun ng Segunda Mano -- isang pelikula na ayon sa MGA kapatid ko (oo, mga) ay mas nakakatawa pa sa sadya nitong maging nakakatakot. Hindi pa naman kasi buhay si Asiong nun eh.

Sa kada pagsalubong ng bagong taon, lahat ay halos itinatakda ang kanilang mga sarili na ang bagong taon na ito ang kanilang magiging panahon. Babaha na nga ang Facebook ko at Twitter ko sa mga feed na "this is going to be my year" at mga kung ano-ano pang kagaya nun. Pero gaya nga ng nabasa ko sa isang status message, ang isang magandang taon ay nagsisimula sa paggawa ng "smarter choices". Kahit ilang post pa yan at pagtadtad sa sarili mong wall ng music video ng "2012" ni Jay Sean, para mo lang tinataga sa buhangin ang mithiin mong maging makabuluhan at katanda-tanda ang bagong taon na ito kung wala namang nadagag na bago sa iyong perspektibo sa buhay.

Mangilan-ilang taon narin ako nagtatangkang magpahayag ng mga saloobin ko tuwing Bagong Taon. Kadalasan, nauuwi lang naman ito sa isang montage ng mga larawan mula sa taong nakalipas. Ipagpapaliban ko muna yun sa ngayon. Siguro sa susunod na kabanata na. Ngayong kabanata, gusto ko lang mag-sit back, relax, and enjoy the show. Hindi muna ako titingin sa likod at nanamnamin ang nakalipas na taon. Kung tutuusin, nagawa ko na siya kagabi -- habang naglalakad ako pabalik ng bahay matapos akong magtanong sa mga gwardya na nasa village gate kung anong oras ang misa. At aking napagtanto sa aking 2011? Kagulo. Sa parehong mabuti, at nakakaasar na mga aspeto. Yun na yun.

Sa puno't dulo din naman nun, masaya parin naman ako eh. Ginawa ko parin yung mga bagay na alam kong makapagpapasaya sakin. At pag matutulog ako sa gabi, yun lang talaga ang kailangan ko. Ikaw? Ano bang nakakapagpatulog sa'yo sa gabi?

Nilaktawan ko narin ang masusing paglalahad ng aking mga New Year's resolution. Para saan pa? Sa isang punto ng 366 na araw mayroon ang 2012, ang pang-uring "New" na yan ay mawawala din. Sa pagsapit ng 2013 (kung hindi pa nabiyak ang lupa at binaha tayo ng mga natunaw na polar ice caps), magiging "old" na din naman. Kaya naman ang aking mantra-slash-resolution? A/an X ME this 2012 where X is an adjective to the comparative degree. Isang MAS na version ng aking sarili.

A healthier me.
A smarter me.
A wiser me.

Basta, madami yan eh. Naughtier. Kinkier. Sexier. Harder. Better. Faster. Stronger.

----------------
Listening to: Rack City - Tyga

Interlude: KD For The Win

2011-12-31T01:54:00.001+08:00

Oklahoma City Thunder's Kevin Durant once scored 66 points at streetball-mecca Rucker Park this off-season. While the NBA was on lockout, the Durantula was busy bombing the New York ballers with three-point shots from every conceivable angle in the Jimmer Fredette-range. In his team's recent match with the defending champions (who are currently winless), Durant saves the day by unloading one. At the buzzer.

That was a good one.

I wouldn't want Vince Carter sleeping that night, thinking he's to be actually credited with the Mavs' first win of the season.

----------------
Listening to: They Know - Drake

Interlude: Digital Photography 101, Lesson #1

2011-12-29T09:03:00.000+08:00

Below is a sample of a picture taking without FLASH, and some pictures taken with FLASH.

If you've noticed, there's a picture not only taken with FLASH, but with SUPERMAN too.

Sorry, but this kind of thing cracks me up. And I was bored yesterday.

Episode CCCLXXVI: Where Un-Mambalike Happens

2011-12-29T03:25:00.001+08:00

Everyone's almost thankful that the NBA lockout is over. The basketball gods have not forsaken its millions and millions of fans, and have continued to bestow on us the finest brand of hoop entertainment there is.

Just last December 26 (Christmas Day in the U.S.), the NBA played its first set of games in the lockout-shortened 2011-'12 season. The Lakers have been a regular fixture when in comes to Christmas Day appointments in the NBA, and this year was no different. They went against the Chicago Bulls, also one of my current favorite teams, this time.

For those who are up-to-date with the scores and standings, you already know that it was a close game, the Lakers lost on a Derrick Rose floater, and Kobe got blocked when he drove against three guys for a potential game-winning layup. I doubt, however, that that shot had any potential to be a game-winner. It was so... how do you put it? Un-Mambalike.

Taking from this game only, Derrick Rose really is improving and trying to become a complete player. He finished with 22 points, on a way better-than-your-average 9 of 13 FG attempts. This is aside from the fact that most of those attempts were jumpers from the outside. His confidence seems to be growing every year, as is his game. He also had five assists, and had the same number of turnovers though.

There are a lot of teams to watch out for this season. Here are some that have piqued my interest.

Minnesota Timberwolves
After the opener against OKC, the T'wolves have proven to us that Spanish PG Ricky Rubio was worth the wait and the hype. Six assists, no turnovers? On-point passes on the break? I mean, I know it's too early to tell but I can help but do wishful thinking. If he plays like that the whole season-long, who knows where they'd end up in the standings. Pair that point guard to big man Kevin Love? Dang.

Los Angeles Clippers
Well, this one's self-explanatory. Chris Paul x Blake Griffin x Chauncey Billups? Everyone's glued as to whether they can give the Lakers a run for their money as the new team in Tinseltown. They did beat the Lakers in their preseason matchup so the idea's not too far-fetched.

Golden State Warriors
A young team with one of the most explosive guard tandems in the league right now. Curry and Ellis might have already developed a certain chemistry and bond that could spell doom to their opponents. Their games are complementary. As is David Lee's to theirs. I also read somewhere that they have the most offensive starting five, stat-wise. Kewl.

Oklahoma City Thunder
Considering that this team reached the Western Conference Finals last year, they're definitely one team on the other teams' radars. And while they were beaten by the Mavs, they did show the world that Durant is an ultimate scoring machine that can rack up points at will -- or when Westbrook isn't playing like he's the #1 player on the team. Proof? You might want to search KD's YouTube clip of scoring 66 points at Rucker Park. INSANE.

Of course, I have my usual line-up of favorites. Lakers and Bulls, primarily because their star players are more than just stars. They can actually lead the team and be held accountable for wins and losses. They do not shy away from things like those.

Oh well. Let the games begin!

Episode CCCLXXV: YOLO

2011-12-28T19:30:00.000+08:00

Sabi ng kaibigan ko, kapag daw nagtatrabaho ka na at tumatanda, nawawalan ka na ng pakialam sa sarili mong alcohol tolerance. Hindi nagtagal ay sumangayon narin ako sa kanyang mga binitawang salita.

Nasabi ko ito dahil mangilan-ilan lang ang inumang super-wasakan ko nitong taong 2011. May mga inumang inaabot ng alas-6 na umaga, oo. Pero di na ito yung inumang mababasag ka dahil dagdag pa sa dami ng alak na itinutungga mo eh nakikipagyugyugan ka pa dun sa chikababe sa kabilang table. Kwentuhan nalang kadalasan ang habol mo. Hindi kwentutan. Maiisip mo na ang "Pag Alak, May Balak" na tagline ay para lamang sa mga ubod ng ungas na kailangan pa nilang makalasing para maka-order ng sizzling laman. Jackpot. Siguro nga, ganito talaga ang pagtanda. Ang kaalaman at karunungan na kaya mong aminin sa sarili mo na nagbabago ang mga bagay-bagay.

Kamakailan lang ay sangkot ako sa isang inumang walang tulugan kasama ang mga matatalik kong kaibigan noong kolehiyo. Sa ilang bote ng beer, ilang shot ng Jack Daniels, at ilang tagay sa mix na Jimenez, tumagal ang kwentuhan ng ilang mga pasadong engineers, software engineers, at aspiring doctors na sakop ata lahat ng bagay. College, subjects, grades, sports, negosyo, bisyo, gobyerno, kakonyohan, fag-ebeg, pagkakaibigan, at kung mayroon nga bang pagkakaibigan pagkatapos ng pag-ibig.

Andun at nakaupo kami sa hapag-kainan ng aming kaibigan na para bang may isang pagpupulong tungkol sa nalalapit na pag-aalsa. Sa samo't saring pagngata ng mani, spaghetti, at kaldereta, nailabas ang ilang mga diwang karapat-dapat naman bigyang diin. Napagkasunduan namin na talagang may mga tao dadaan sa buhay natin na para tayo'y biguin. Dahil -- ayon kay Berto -- ano ulit yung quotable quote niya? Basta, quote daw yun galing sa How I Met Your Mother -- ang series na kanyang mina-marathon sa kanyang kasalukuyang pagkabum. Anyway, yun nga. Yun ay isang kabiguang nakatadhana para sa'yo. Para mabuo ang pagkatao mo ka sa kung sino ka man ngayon.

Naibahagi ko rin ang YOLO principle. You Only Live Once. Kita mo na, may mapupulot ka rin sa kakapakinig ng kung ano-anong uri ng kanta. Dun ko lang yun napulot eh. Minsan ka lang mabubuhay sa mundong ito kaya gawin mong karapat-dapat ikwento sa sususnod na henerasyon ang buhay mo. Gawin mo kung ano ang nakapagpapasaya sa'yo basta't wala kang nasasagasaan at nasasaktan. Kung may masaktan man, magkaroon ka ng bayag para harapin ito ng tapat. Kung ikaw naman ang nasaktan, magkaroon ka ng bayag para umusad at ngiti para tawanan ang mga bagay-bagay. Charge it to experience, then try again. Y.O.L.O.

Masyadong naging matagal ang inuman. Nauna na sa pagtulog ang may-ari ng bahay dahil may kailangan pa niyang gumising ng maaga para sa pagpasok sa opisina. Nasa Batangas pa kami, at nangangahulugan ito ng paggising alas-5:30 ng madaling araw. Nagpasiya ang mga naiwang nag-iinom sa mesa na hindi na matutulog. Sa biyahe pauwi at sa bahay nalang daw pagkauwi.

Ang hindi namin nakinita sa pagluwas namin pa-Maynila ng 5:30 ng umaga, standing ovation pa pala sa bus nung bumiyahe kami.

Charge it to experience. Kunsabagay, YOLO.

----------------
Listening to: The Motto - Drake featuring Lil' Wayne

Episode CCCLXXIV: Maverick And The Justice League

2011-12-28T02:56:00.000+08:00

The company's year-end party a couple of weeks ago had the 80's and 90's for its theme. My take for that theme was a Top Gun-ish get-up, complete with almost-literally tight-ass faded Levi's from dear erpats' closet, and AF1 Lows from way back in '82. The white shirt, however, is actually the first ever "National Movement Para Maging Matinee Idol Muli Si Eric Fructuoso" shirt. And the AF1s... Well, let's just say, I had those marked checked and removed from my wishlist. Thank God for sale prices.

Justice League members (Flash 2.0 and S*perman)

Ze Girl

"presidential beer" boys

Photos from:
Jonas Pailma
Nadine Andalahaw

These are pretty much my tagged pictures from the event. Maggie hasn't uploaded her set yet. And Ze Girl too. And it's making me pretty lazy to narrate how the raffle prizes were awesomest (most of it), how True Faith completed the night, how I ransacked the bar of everything it had (Coors, Coors Light, SML, Manila Beer, Tand-Ice, and its screwdrivers), and how we capped the night off at Harbor Square. Yes, it's made me lazy. Especially with a limited set of pictures to photo-flood an entry. Maybe when everyone's done uploading everything.

Wanna hear something funneh? I noticed just now that almost all of my pictures from that event show me holding a bottle of something. I'll be posting pictures, if there are any, that show me otherwise. Gee, I hope they upload soon.

Kuya Mark is just sooo funny as Flash. And Ricky Martin. LOLROFLMAO

Merry Christmas everyone!

----------------
Listening to: Highway To The Danger Zone - Kenny Loggins (Top Gun OST)

Interlude: Babala Na Hindi Asawa Ni Babalu

2011-12-23T03:10:00.001+08:00

Wag na wag mang-abuso ng kabutihan ng isang tao.

Baka ikaw mismo ang maabuso ng kalupitan niya.

-- test post gamit ang bagong install na Blogger app sa kanyang iPod Touch.

Episode CCCLXXIII: Cock Block

2011-12-19T00:43:00.000+08:00

Gusto ko ang paglalakad. Nagbibigyan ako ng sapat na panahon para sa pagmuni-muni at pagnilay-nilay tuwing mag-isa akong naglalakad. Kung sa isang date naman ito, mayroon kayong oras na maaring makipagkwentuhan ng hindi nag-aalala sa trapik, gas at, oo, available parking slots. Sa aking sandamukal na karanasan sa pagwo-"walking alone", ang aking alone-walking moments ay nailalaan ko sa pagbe-brainstorm ng iba't-ibang mga kabulastugan na may bahid ng kaunting kalupitan. O pawang walang kakwenta-kwenta, kung inyong mamarapatin.

Isang halimbawa nito ay ilang buwan na ang nakalipas. Naisip ko nalang nang may makita akong ipis na pagapang-gapang sa gilid ng imburnal na kung sino man ang may gawa ng lahat ng bagay (para sa akin, ang Diyos) ay matinding trip. Nilikha niya ang ipis -- isang insekto sa itinuturing na di kanais-nais ng sangkatauhan. Ang ipis ang madalas na pahiwatig na ang isang bagay o lugar ay marumi. Madalas, ang mga ito'y pinapatay natin para di na mangitlog at makapagparami pa. Tinatapakan lang sila ng mga tao. Sa mga sosy, bina-Baygon.

Ang mismong makapangyarihang nilalang na lumikha ng mga ipis ang siya ring lumikha sa tao. Ang mga mokong na magdadala sa mundong ito ng baril, bala, at diskriminasyon. At atomic/nuclear/hydrogen bomb -- ang katakot-takot na sandatang kayang umubos ng higit sa sandaanlibong katao sa isang iglap. Hindi ba nakakatawang isipin na mas tatagal pa daw sa isang nuclear explosion ang ipis kaysa sa tao?

Hindi nga nagkamali si Morpheus. Fate, it seems, is not without a sense of irony.

----------

Sa aking paglalakad kanina, iniisip ko naihanda ko na ba ang aking sarili para sa darating na Kapaskuhan. Nagsimula na nga ba ako sa pag-aayos para sa pagdating Niya?

Masyado ang media sa pagpapaulan ng mga imaheng ang Kapaskuhan ay tungkol sa mga gamit (o GC o planner) na maibibigay at matatanggap na kadalasan nawawala ang tunay na kahulugan ng Pasko. Oo, cliche nga siguro ang bahagi ito ng kabanata ngunit may dahilan kung bakit nagiging cliche ang mga mensahe't kataga. At isa na dito ay dahil hindi sila naluluma. Kung paano natin nakakalimutan o sinasadyang limutin ang tunay na diwa ng Pasko dati ay ganun parin ngayon. Baka nga mas malala pa ngayon.

Lahat siguro tayo'y sa isang punto ng pagdiriwang ng Kapaskuhan ay nagkasala na ng ganito. Dumadaan ang sandaling mas inaabangan natin ang mga Santa Claus ng buhay natin sa anyo ng mga sobre, tseke, GC, at fruitcake... kaysa sa pagdating Niya.

Hindi ko 'to balak gawing sermon para sa inyo. Balak ko 'tong gawing paalala sa akin.

Andiyan kasi yung maiisip mong Kapaskuhan na at bigayan na naman ng regalo. Tapos maiisip mong andami mong gustong bigyan ng regalo. Hindi pa dun kasama yung mga "kailangang bigyan" tulad ng mga masusungit na boss sa opisina, tamad at tsismoso/tsismosa na mga katrabaho, at mga kamag-anak na nagteteleport ng isang taon matapos maabutan ng munting handog. See you next year nalang daw ulit. Tapos maiisip mong di kakasya yung pera mo sa pambili ng lahat ng iyon. Tapos maasar ka. Tapos maiinis. Tapos magbubudget. Tapos maghahanap na ng angkop na mga regalo't mamimili na. Pero bago ka makabili, matatraffic ka muna. Tapos madudukutuan. O kaya mahoholdap at makukuha lahat ng pinagpaguran mong pera pambili ng hamon at keso de bola. Yada, yada. Yada.

Nakikita mo? Madali mawala sa gitna ng Christmas rush at ng ating kulturang konsumerismo. Kung di ka maingat, nasa gitna ka pa ng alinman sa mga pangungusap sa nakalipas na talata sa bisperas ng Pasko. Stuck in reverse, 'ika nga ng Coldplay.

Ako? Tutal ubos ko naman na yung bonus ko, gusto ko nalang maging makabuluhan ang Pasko ko. ~~Without relying on the gifts I'm either giving or receiving~~ Na hindi bumabatay sa mga handog na aking ipinamahagi at sa mga handog na naipamgahagi rin sa akin.

Naisip ko sa aking paglalakad na iba pala talaga ang mga bagay-bagay pag nagtatrabaho na kumpara sa noong nag-aaral ka pa. Pati Pasko.

----------

Buti nalang kahit hindi pa ako nakakakumpleto ng Simbang Gabi, sa darating na Mishmash, meron akong ♥ (para sa hindi nakakakita, puso po ang special character na yan).

She's with her special boyfriend, BuRoy

Jade-Budoy Loveteam

Photos: Maggie Maguirang, Mariane Manalo

----------------
Listening to: Last Christmas - Ashley Tisdale

Interlude: Zoom For 2012

2011-12-18T15:12:00.001+08:00

What if I got a custom-made Zoom Kobe VI? It'd probably look like these. To be honest, I'm really thinking hard about getting a pair of these. With several positive reviews on this hoop shoes' performance, it's kinda really hard to ignore. Especially now that my Huarache Trainers gave me several instances to be dismayed with it.

Well, maybe I'll get it early next year. When the new Kobe pair hits the stores -- so I get to save some pesoses.

Thanks, NikeID.

Interlude: Celebritweet Moment

2011-12-17T10:28:00.001+08:00

Sponge Cola's vocalist Yael Yuzon tweets me back

I swear, I am a boy of cheap thrills and daily wonders.

Now, now. If I can only get that @itsmeleighton Meester retweet.

Interlude: Three Whom It May Concern

2011-12-15T04:08:00.000+08:00

How hard is it to teach an old dog new tricks?

Utang na loob naman, chumorva na ako ng ganito dati eh. Hanggang ngayon, gan'to parin moda ko? Hanggang kailan ganyan moda natin?

Episode CCCLXXII: Too Much, Too Soon

2011-12-11T20:09:00.001+08:00

He has game.

Too much of it, perhaps.

I know that.
They know that.
Everybody knows that.

A sports announcer called him "The Natural" -- a testament to the way he plays. With truth often having a hard time of going away, the nickname stuck. All the moves he has - the shake-and-bake, the pull-up, the crossover, the step-back, the textbook shooting poise, the left-handed dipsy-doo layup, the in-your-face slam dunk - all look too natural when it's him that's doing them. Basketball was just too natural for him. Taking over games, too natural for him.

While I bask in the mere fact that my given name is his family name, I dream of possessing his skill set. I bet you couldn't name a basketball move without finding a Brandon Roy YouTube clip of it. Trust me on that one. He even has this clip of a hand-switching layup against the Raptors, much like Jordan's layup in the '91 NBA Finals. Now, that shit's cray.

This past NBA season, Roy was often sidelined by his knee injury and as an unfortunate consequence, took on a role of a reserve player for the Portland Trailblazers. Despite the condition of his knee, he would not fail to supply us with one of the most memorable performances the 2011 NBA Playoffs.

Towards the end of the 3rd quarter of Game 4 in their first-round series against the Dallas Mavericks, the Blazers found themselves in a seemingly insurmountable 23-point deficit. That was until Roy's takeover in the fourth where he scored 18 of his 24 points that all seem to come... naturally. He tied the game with a 4-point play with a little over a minute remaining. With less than 40 seconds left, he hits the shot that puts his team up for good. The Blazers win Game 4. Dallas went on to win the series, however. And the title.

Roy does not shy away from clutch situations. Maybe that could be a reason Kobe named him as one of his favorite players in an interview, even going as far as saying that "he[Roy] is ahead of his time". He has hit a number of shots with the game on the line, and has even a few other clutch performances under his name. A fact that this guy they call "The King" has yet to establish for himself.

I have seen Brandon Roy's games. I have witnessed his clutch performances. Some do not necessarily have a win to show for. But it was there. The killer instinct was there. The will was there. The drive to win was there. And the game was there. And that's what I look for when I look for a player to idolize and admire. I want someone who's not afraid to be held accountable. Someone who can at will and by will steer the outcome of the game to the other direction -- and makes the opponents pee their pants. Someone who wants to. And knows when to want to.

My favorite memory of Brandon Roy (prior to the Mavs-Blazers Game 4) was the regular season game in '08 between the Blazers and the Rockets. Why? Watch the clip to know why.

While most NBA fans remember this game as the game where Roy made the buzzer-beating three with 0.8 seconds to go, I remember this as the game where he dropped Ron Artest and another Rocket on the break and finished with a clutch jumper.

This guy has just about as many moves as the basketball keyword highlights you can type on YouTube. Coz he's good like that.

With only words, YouTube clips and mixtapes to show for, one cannot imagine how sad I am that he's announcing his retirement.

He's just has too much game in him. And all of this is too soon.

I need a drink.

Photo: Google

----------------
Listening to: Hard White (Up In The Club) - Yelawolf feat. Lil Jon