ŞİMDİ GEZELİM

Yol - Para - Zaman

2012-05-25T09:05:00.000+03:00

Geçenlerde bir arkadaşla konuşuyorduk, uzun süreden beri yola çıkmak istediğini ama bir türlü gerekli parayı biriktiremediğini söyledi. Günlük ne kadar bütçe ayırdığını sordum: "Türkiye'deki günlük tatil bütçemin %50 fazlası gerekecek" dedi.

" Sadece çok lüks yerlerde kalıp, sadece hafta sonları uçağa bineceksen tamam. Ama hafta sonu seyahat etmek zorunda değilsen ve beş yıldızlı otel takıntın yoksa bütçeni beşe böl, yönünü de Asya'ya çevir" dedim.

Geziye çıktığınızda masraflarınızın çoğu iki büyük kalemden geliyor: 1) Uçak biletleri 2) Konaklama. Yemek masraflarını saymıyorum, çünkü nasılsa evde de yemek yiyeceksiniz yolda da üstelik Asya'da dışarıda yemek yemek çok ucuz. Yukarıdaki fotoğrafta hemen her Asya ülkesinde bulabileceğiniz şehriyeli tavuk suyu çorbası, sebzeli pilav ve yanında siz ne kadar "şeker koymayın kardeşim" deseniz de dinlenmeyip şekere boğulmuş kahve var. Yani "ben oralarda ne yerim?" diyen seçicileri bile korkutmayacak bir yemek. Yediniz doydunuz, borcunuz 70 kuruş ( 2011 fiyatları, TL olarak) . O kadar. Japonya, dünyanın en pahalı seyahat edilen ülkelerinden biri, buna karşın esnaf lokantalarında doyurucu bir yemek 350-500 yen ( 7-11 Lira arası). Bulunduğunuz ülkede çok tüketilen yemekleri yediğiniz sürece yemek ucuz. Sakın yerellerin uğramadığı yabancılar için açılmış pizza, hamburger vb. batı yemekleri yapan lokantalardan birine uğramaya kalkmayın, mideyi bozarsınız. Bu tür yerlerde çalışanlar alışık olmadıkları bir şeyi yaptıkları için hem iyi olmuyor hem de hata yapma olasılıkları yüksek oluyor.

Uçak biletlerini ve konaklamayı ucuza getirmeyi gelecek yazıya bırakıyorum.

Burma'da Temizlik Vakti

2012-05-09T07:23:00.002+03:00

Asya'nın geri kalmış bölgelerinde evlerde su pek olmuyor. Ev halkı su ihtiyacını genelde en yakındaki nehirden karşılıyor.

İçme, kullanma suyu eve taşınabildiği gibi bazen evi su kaynağına taşımak daha avantajlı oluyor.

Buradaki fotoğraflar Burma ( Myanmar)'nın İnle bölgesindeki kanallardan.

Güneş tam tepeye çıkıp hava iyice ısınınca kanal sakinleri için banyo vakti başlıyor.

Yanından geçtiğim hemen her evde günlük banyasonu alana birileri var.

Banay bitince bu kez giysileri yıkamanın sırası geliyor, malum 2-3 farklı giysiden fazlasına imkanları yetmiyor.

Dolayısıyla banyo sonrası giysiler de iyice temizleniyor.

Burma'da tembel bir öğle vakti böyle geçiyor.

Çin'de Aranılan Lezzet: İdrarda Kaynatılmış Yumurta

2012-04-24T08:15:00.001+03:00

Doğu Çin'de yaşayanlar bahar aylarında "özel pişirilmiş yumurta" yerlerse yazın daha az terleyeceklerine, eklemlerinin daha iyi çalışacağına ve genel olarak daha sağlıklı olacaklarına inanıyorlar.

"Özel pişirilmiş yumurta"'da ne diyorsunuz değil mi? Çin mutfağının çok geniş olduğu malum. Bazen Çin yemeği yerken içinde ne olduğunu bilmezseniz daha rahat edersiniz "özel pişirilmiş yumurta"'nın tam adı: "Bakir Erkek Çocuk İdrarında Kaynatılmış Yumurta".

Bahar aylarıyla birlikte Doğu Çin'deki halk ilkokullara kovalar koyuyor. Tercihen sadece 10 yaşından küçük erkek çocukların idrarları toplanıyor. Sonra toplanan idrarla yerel bir lezzet olan "Bakir Erkek Çocuk İdrarında Kaynatılmış Yumurta" yapılıyor. "Niye idrar? Niye illa bakir erkek?" Sorularına halkın cevabı " gelenek böyle". Bu yumurtaları kapışan halk gerçekten yararını gördüklerini söylüyor. Dünya küçük diyoruz ama halen şaşırtıcı şeyler her gün önümüze geliyor değil mi?

Bu yiyecekle ilgili daha fazla bilgi için:
http://www.reuters.com/article/2012/03/29/china-urine-eggs-idUSL3E8ET0FN20120329

Konuyla ilgili haber videosu ( İngilizce)
http://www.youtube.com/watch?v=rPIvDJG1etI&feature=player_embedded

700,000 kez okunmak ve yeni üyeler

2012-04-16T10:11:00.000+03:00

Herkese selamlar,

Şimdigezelim'de ufak tefek oynamalar yapmak için bilgisayarın karşısına geçtim. İstatistiklere bakayım dedim aaa toplam okunma sayısında neredeyse 700,000'e varmışız. Günde 8 sayfa okunma ile başlayan Şimdigezelim artık günde 1700 kez okunuyor. Başlangıçtan bu yana okunma sayımız 200 kattan fazla artmış, keyiflendim doğrusu. Demek ki bir şekilde yazılarım işinize yarıyor.

Şimdigezelim'i internetten bulup ziyaret edenlerin yanında bir de abone olanlar var: Email, Feedburner, Facebook, Twitter ve RSS reader üzerinden abone olanların sayısı neredeyse 1800 kişiye geldi. Yazılarımı kaçırmamak için sizin de abone olmanızı tavsiye ediyorum. Bloğa abone olabileceğiniz bir çok yol var, aşağıda özetledim. Çevrenizde Şimdigezelim'den yararlanacağını, keyif alacağını düşündüğünüz kimseler varsa bu yazıyı lütfen onlara da iletin.

Şimdigezelim'a abone olmanın yolları:

Email ile

http://feedburner.google.com/fb/a/mailverify?uri=SimdiGezelim

Feedburner ile ( Google + RSS reader ve daha bir sürü seçenek)
feeds.feedburner.com/SimdiGezelim

Facebook ile
http://www.facebook.com/simdigezelim.gezgin

Twitter ile
https://twitter.com/intent/user?screen_name=simdigezelim

Herkese bol keyifli, iyi seyahatler,

Başar

Bangladeş'in başkenti Dakka 2/2

2012-04-12T09:38:00.001+03:00

Bangladeş'in başkenti Dakka'da gezmeye devam ediyoruz ( önceki yazı http://www.simdigezelim.com/2012/04/bangladesin-baskenti-dakka.html ) . Şehrin nüfusu yaklaşık 18 milyon ve son zamanlarda hızla büyümüş. Ülke maddi sıkıntı içinde olduğu için altyapıya haliyle fazla yatırım yapamıyor, şehrin en bakımlı mahallelerinde bile ciddi altyapı sorunları hemen göze çarpıyor. Kaldığım pansiyon şehrin bakımlı mahallelerinden Gülşan'da buradan şehir merkezi yaklaşık 12 km. Sabah saat 10'da yola çıkmama rağmen yine de trafik var. Tabi şehir merkezine indikçe trafik daha da yoğunlaşıyor.

Nehir kıyısına doğru gelindiğinde ise araç trafiği yerini rickshaw yani "üç tekerli bisiklet taksi" tarfiğine bırakıyor. Dakka'da bu taksilerden 600 bin civarı olduğu tahmin ediliyor. Özallikle kırsal alandan göçenlerin ilk yaptıkları işlerden biri rickshaw sürücülüğü. Rickshaw'la yolculuğun kilometresi 8 kuruş.

Rickshawlar'dan biraz daha hızlı bir araç isterseniz üç tekerli motorsikletler ( Güneydoğu Asya'da tuk tuk adı verilen), sonra küçük Suzuki Maruti taksiler sonra da bildiğiniz taksiler geliyor. Yani her keseye uygun bir şey var.Taksimetreleri var ama kullanmaya niyetleri yok, gidilen yere göre pazarlık etmeniz gerekiyor.

Şehir merkezinde dolaşacak yerler Hindu mahallesi, bir önceki yazıda fotoğrafları görülen Ahsan Manzil ve Milli Müze var.

Bangladeş ülke olalı beri politik olarak karışık zamanlar yaşıyor, bunun sonucu olarak protesto gösterileri çok sık oluyor. Kaldığınız yerden bu konuda bilgi almanız sizin için iyi olur.

Dakka'da kaldığım kısa süre içinde iki ayrı gösteride 400'den fazla insan hastanelik olmuş: şehir büyük olduğu için farkına bile varmadım ama gösterilerden biri gezmeyi planlayıp pansiyon sahibinin "bugün gitme, orası karışır" dediği yeni şehir bölgesindeydi.

Dakka'da nereye giderseniz gidin trafik için ekstra zaman eklemeyi unutmayın. Şehir genel olarak güvenli olsa da gece ondan sonra sokağa çıkacakların taksileri dikkatli seçmesi öneriliyor.

Bangladeş'in başkenti Dakka 1/2

2012-04-02T17:15:00.002+03:00

Dünyada Türk pasaportunun gümrüklerde pek rağbet görmediği malum. Hatta yeni kurulan ve ekonomik olarak bayağı zor durumdaki Timor-Leste gibi ülkelere girişte bile ay yıldızı gören memurlar biraz daha seçici biraz daha suratsız oluyorlar. İşte bunun tam tersi bir yere gitmek isterseniz buyurun Bangladeş'e.

160 milyon nüfuslu Bangladeş iki nehrin deltasında kurulu, çok yoğun nüfuslu bir ülke: kilometrekareye Türkiye'nin 10 katında fazla insan düşüyor. Bu kalabalığın üzerine bir de Başkent Dakka'nın ülkenin en kalabalık yerlerinden biri olması özelliğini de ekleyeyim ki caddelerde neyle karşılaşacağınızı bilin: baktığınız her yönde kalabalık, şıkışıklık, insan toplulukları, trafik.

Dakka'nın Hazret Şah Celal havaalanı ülkenin ekonomisinin ve düzeninin bir göstergesi: biraz dağınık, eski ama insan dolu. Vizeyi havaalanında alabiliyorsunuz, kuyruğun en arkasına geçtiğimde gelenlerin pasaportlarını kuyrukta kontrol eden görevli Türk pasapotumu eline mennuniyetler alıp iki hoşbeş ettikten sonra beni en öne geçirdi, "Hoşgeldin, iyi gez" demeyi de ihmal etmedi.

Kalabalık ve oldukça karışık havaalanından çıkıp pansiyonumun olduğu Gülşan mahallesine vardım. Kaldığım yer başkentin kalburüstü bir yerinde lüks sayılabilecek Kemal Atatürk caddesi üzerindeydi.

Bangladeşlilerden daha sonra öğrendiğime göre Kemal Atatürk'ü okulda ders olarak görmüşler ve zamanında ülkede bir çok kimseye Kemal adı sırf bu yüzden verilmiş. Biraz daha detaya bakayım dedim, şunu buldum: "Bangladeş’e “Kemal’i tanıtan ve sevdiren ise büyük halk ozanı Nazrul İslam olmuştur. Türkiye’yi ve Türkleri hiç görmemiş Nazrul İslam, henüz 22 yaşında iken, Sakarya Savaşı haberlerinin Bengal’e ulaşmasını takiben 1921 Ekim’de “Kemal Paşa” şiirini yazmış ve Kalküta’da yayınlatmıştır. Ekim 1921 tarihinde Mustafa Kemal Paşa’ya ithafen yazılmış Vahdettin tasdikli idam fetva ve fermanından başka kayde değer bir yazı bulunmamaktadır, Nazrul İslam’ın Mustafa Kemal’e atfettiği şiiri bu anlamda belkide bir ilktir. “Kemal Paşa” kısa sürede halk arasında benimsenmiş ve destanlaşmıştır. Bir ezilen ulusun sömürgeci güçlere karşı bir top-yekün mücadele çağrısı, bir başkaldırı ve kahramanlık destanı olan “Kemal Paşa”, Bengal edebiyatında çığır açan bir eser olarak nitelendirilmektedir. " Kaynak http://hakimiyetimilliye.org/?p=1077772

Bangladeş son 10 senedir tekstil dünyasında önemli bir atılım yapmış ve üretimde iddialı bir konuma gelmiş. Fakat ülkede fakirlik ve altyapı halen büyük sorun.

Dakka'nın eski kısmına gitmek için sabah sekiz gibi hazırlandım, kahvaltı sonrası dışarı çıkacaktım ki, pansiyon sahibi " şimdi çıkarsan ancak 11 gibi merkeze varabilirsin, saat 10'da çıksan da 11'de varırsın. Trafikte beklemekten hoşlanmıyorsan mahallede dolaş biraz" dedi.

Saat 10'da çıkınca da trafik oldukça uzun sürdü. Yol üzerinde giderek daha fazla insan olmaya başladı. Üç tekerlekli bisiklet-taksilerin arasında sıkışıp daha fazla hareket edemeyince şehir merkezine yaya devam ettim.

Onu da bir dahaki yazıda anlatayım. Bu fotoğraftaki yer Ahsan Manjil. Dakka merkezdeki en iyi bakımlı eski bina-müze. Bina güzel ama sokaklar çok daha ilginç

Biz en iyisi kendimizi sokaklara atalım.

Singapur'da

2012-03-22T07:50:00.000+02:00

Singapur ( http://www.simdigezelim.com/2008/11/singapurda-tongali-asci-ile-lezzet-turu.html ), Güneydoğu Asya'nın en zengin ülkesi. Bölgede seyahat ediyorsanız eninde sonunda Singapur'dan geçiyorsunuz. Bu şehir-ülke son derece düzenli ve temiz bir yer. Herşey tıkır tıkır işliyor, çalışkan Singapur'lular kafalarını işlerinden kaldırmıyorlar. Singapur'da gezmek için 2-3 gün yeterli bir süre. Daha önce de buradan geçtiğim için bu kez ağırdan alıp haritasız vurdum kendimi sokaklara. Bir yerlere gittim ama "bir daha bulabilir misin?" derseniz kuşkuluyum. Sokaklarda bir yere gitme kaygısı olmaksızın ve acele etmeden dolaşınca diğer gelişlerimin tersine bu kez Singapur'a biraz ısındım sanki.

Singapur'a uğradığımda Çin yeni yılı bitmişti ama kutlamaları halen devam ediyordu. Çinliler kırmızı rengin şans getirdiğine inanıyorlar, yeni yıla girerken birbirlerine kırmızı zarf içinde para, hediye ya da kart veriyorlar. Çin yeni yılı için açılan hemen her tezgahın rengi doğal olarak en sevilen renk olan kırmızı.

Çinliler fala inanıyor ama kahve, el veya kart falları kesmemiş ki "ben" falı bakıyorlar. Yüzünüzdeki ben ve noktalara göre geleceğinizi okuyorlar, kötü bir şey görürlerse küçük bir ücret karşılığı hemen geleceğinizi onarıyorlar.

Asya'da dolaşmanın en iyi yanlarından biri envai çeşit meyva ve meyve suları. Hele 30 dereceyi geçen son derece nemli Singapur havasında buzz gibi taze sıkılmış mango, ananas, karpuz vb meyveler çok iyi gidiyor.

Singapur'da sadece bir gün kalıp bir sonraki duğaım olan Bangladeş'e geçiyorum.

Bali'den geçerken

2012-03-19T15:40:00.000+02:00

Endonezya'nın Bali adasının ünü malum, sadece isminin söylenmesi bile birçok turistin ve gezginin ağzının sulanmasına yetiyor. Ama derseniz ki eee adı var, ünlü ama gidilmeye değer mi? Cevabım "reklamını duyduğunuz yerlerden uzak durursanız Bali halen güzel, güney kıyılarında dolaşacaksınız boşuna yorulmayın" olur.

Bali'ye daha önce gitmiştim ( eski yazılarım şurada http://www.simdigezelim.com/2009/03/ubud-bali-endonezya.html ve http://www.simdigezelim.com/2009/03/kuta-bali-endonezya.html ) , bu kez adanın ünlü başka bir kumsalı olan Sanur'da kaldım, o da sadece bir gece. Hani derler ya "ateş almaya mı geldin, ne kaçıyorsun?" Geldim, gördüm, kalabalıktan ve turistlere yönelik işletmelerin çokluğundan bunaldım, kaçtım.

Eski gezi kitaplarını okursanız Kuta ve Sanur plajlarında in cinin top oynadığını ve sakin bir ortamda sörf yapıp dinlenmek isteyenlerin buralara geldiğini göreceksiniz.Artık öyle değil: her iki bölge de fazla gelişmenin kurbanı olmuş durumdalar. Bali'de halen cennet gibi yerler var ama Kuta ve Sanur'da değil: Ubud ve Kuzey kıyılarında. Buralardaki turizm altyapısı daha az gelişmiş ve doğa -çoğu yerde- bozulmaya direnmiş. Ama illaki ismi olan bir yerde kalmayı istiyorsanız, Sanur kıyılarını tercih edin. Kıyıda oteller denizin hemen yanında sıralanmış ve uzun bir yürüyüş yolu plajı boydan boya katederken onlarca kafe ve restoranın içinden geçiyorsunuz. Bali'den sonra Singapur'a geçip oradan da ateş alacağız.

Timor-Leste'nin Başkenti Dili (2 / 2)

2012-03-08T08:31:00.000+02:00

Önceki yazıdan devam ( http://www.simdigezelim.com/2012/03/timor-lestenin-baskenti-dili-1-2.html )

Christo Rei’den şehir merkezine gelirken deniz kıyısında önce balık pazarını geçiyoruz. Balık yakalandığı gibi pazara geliyor. Bu pazarda satılan ürünler dolapta ya da buzda soğutulmadığı için bozulmadan satılması için fazla vakit yok: bundan dolayı balıkçılar özellikle akşamüstü fiyatları aşağıya çekiyorlar. Balık pazarının hemen yanında üç dakika arayla iki ayrı sebze meyve pazarı var. İkisi de balık pazarı gibi akşamüstleri dolmaya başlıyor. Sahilden devam edersek biraz sonra solda Hz.Meryem heykeli ve sokak içinde Xanana Gusmao okuma odasını görüyoruz. Xanana Gusmao okuma odasında Timor-Leste tarihiyle ilgili kısa videolar seyredip elinizdeki İngilizce kitapları değiş tokuş edebilirsiniz.

Yeniden sahile dönüp genelde Avustralyalı çalışanları çeken One More Beer barının önünden yürümeye devam edelim. Biraz sonra solumuzda hükümet konağı sağımızdaysa Dili’nin Kordon boyu olacak. Kordon boyunda meşrubat satıcıları sıralanmış. Gündüzleri burada yürüyenden çok satıcı var. Akşamüstleri güneş etkisini biraz yitirince Dilililer sohbete Kordon boyu ve kumsal bölgesine akıyor. Sahilden batıya doğru biraz daha gidince Dili’nin küçük limanını geçiyoruz ve deniz fenerine varıyoruz. Deniz fenerinden sonra büyükelçilikler ve şehrin kalburüstü lokantalarıyla otelleri sıralanıyor. Caddenin solunda Dili’de görevli yabancıların iş çıkışı buluştuğu bir çok mekan var, deniz kenarında ise Timor-Leste’lilerin mangal keyfi yaptığı yerler. Tavuk, balık ve et mangal yapılan bu açık hava tezgahları hem lezzetli hem ucuz. Daha ileride sahildeki binalar azalıyor ve kalabalıklar geride kalıyor. Buradan yarım saatlik bir yürüyüşle sakin bir kumsala ve yine el değmemiş mercan kayalıklarına ulaşmak mümkün. Hava kararmak üzere olduğuna göre ilk önce mangal başına geri dönelim, daha sonra şehirdeki son haberleri almak üzere BM görevlilerinin kaynadığı barlardan birine dalarız.

Madem şehri kısaca dolaşmayı bitirdik bir de Timor-Leste’den geri getirebileceğiniz ürünlere bakalım. Lezzetli bir kahve türü olan Arabica cinsi kahve ülkenin iç kısımlarında yetişiyor ve organik olması sebebiyle yurt dışında da aranıyor. Marketlerde paketlenmiş olarak ya da semt pazarında istediğiniz kalınlıkta çektirerek satın alabilirsiniz. Bir diğer hediyelik ürün ise “tais” adı verilen yerel dokumalar. Bölgeye has bu dokumaları Arte Moris mağazasından ya da daha ucuza Colmero’daki Tais pazarından alabilirsiniz.

Timor-Leste, dünya sahnesine yeni çıkmış bir ülke. Ülkenin doğal güzellikleri ve iyi insanları sayesinde ileride daha çok ilgi çekeceğine eminim. Herkes burayı keşfetmeden bakir ve el değmemiş bu ülkeyi görmeye ne dersiniz?

Timor-Leste Yararlı Bilgiler

Çoğu kişi yerel bir dil olan Tetum konuşuyor. Dili dışında İngilizce konuşan az, ancak Portekizce bilenler var. Dili dışına çıkacak olanların Portekizce ya da daha iyisi Tetumca bir sözlük almalarında fayda var.

Ucuza konaklamak için East Timor Backpackers (+670 7239821), geceliği $12’den başlıyor .

Ortalama bütçe için Hotel California (+670 7250064), geceliği $50’den başlıyor . Evet o şarkıyı siz isteseniz de istemeseniz de çalıyorlar.

Bütçeniz yüksekse ve Birleşmiş Milletler personeli fakir ülkelerde nasıl geçiniyor yakından görmek isterseniz Hotel Esplanade (+670 3313 088 ), geceliği $120’den başlıyor.

Ülkeye Denpasar, Cakarta ( Endonezya) ve Singapur’dan uçuşlar var. Türkler havaalanında $30 karşılığında vize alabiliyor.

Ülkenin en eski ve en bilinen dalış operatörüne http://www.divetimor.com

adresinden ulaşabilirsiniz.

Ülkenin kendi para birimi yok, ABD doları geçiyor. Gerekirse ATM’lerden USD çekebilirsiniz.

Havaalanı-şehir taksi ücreti pazarlığa göre $5-$10. Şehir içinde hemen her yer taksiyle $1.

Timor-Leste'nin Başkenti Dili (1 / 2)

2012-03-05T08:48:00.001+02:00

Güneydoğu Asya’nın bilinmeyen ülkesi Timor-Leste turistlerin pek uğramadığı yerlerden. Fazla insan gitmediğine göre benim uğramam farz olmuştu. Bu Ocak ayında kendimi Timor-Leste’nin başkenti Dili’de havaalanında vize memuruna Türkiye’nin yerini defalarca tarif ederken buldum.

Timor-Leste ismi Endonezya’ca ve Portekizce dillerinden geliyor. Ülkenin sadece ismi bile buranın geçmişi hakkında bilgi edinmemizi sağlıyor. “Timor” adı Endonezya’ca “doğu” demek ve adanın Endonezya’nın doğusunda olmasına atfen konulmuş. “Leste” adı ise Portekizce “doğu” demek ve ülkenin Timor adasının doğusunda olmasına atfen konulmuş. Kısacası Timor-Leste doğunun da doğusu. Böylesi ücra bir yeri Portekizliler 16yy.da sömürgelerine katmışlar ama merkezde bir kaç Portekizli bırakmak ve vergi toplamak dışında ülkeyle ilgili pek bir şey yapmamışlar. 300 sene kadar süren Portekiz sömürgesi 1975 yılında sona erdiğinde ülke kişi başına gelir, sağlık hizmetleri ve okur yazar oranında dünyada en kötü ilk %10’u içindeymiş. Daha bağımsızlığın ne olduğunu anlayamadan Endonezya’nın işgaline uğrayan ülke ancak 1999 yılında Birleşmiş Milletler gözetiminde yapılan oylama sonucu Endonezya’dan bağımsızlığını kazanmış ve 2002 yılında resmen devlet olmuş. Okuma oranının çok düşük olduğu bu fakir ülkede Birleşmiş Milletler o zamandan beri devlet altyapısını oluşturmaya çalışıyor. Başkent Dili caddelerinde göreceğiniz araçların yarısı Birleşmiş Milletlere ait. Ülkede onlarca yardım kuruluşu da görev alıyor.

Dili şehrinde yaklaşık 200,000 kişi yaşıyor ama sokaklar öylesine sakin ki çok daha küçük bir yer izlenimi veriyor. Şehirde gezilmesi gereken yerler genelde deniz kıyısında, gelin beraber kıyı boyunca yürüyelim. Merkezin üç kilometre kadar doğusundan başlıyoruz. Burada bir tepe üzerinden şehre bakan Hz. İsa heykeli Endonezya günlerinde kalma. Christo Rei adı verilen 27 metre yüksekliğindeki bu heykel hem Dili’nin Hıristiyan kimliğini hem de o zamanlar Endonezya’nın 27 yönetim biriminden biri olmasını simgeliyormuş. Christo Rei’ye sabah saatlerinde varmışsanız Timor-Leste’de yaşayan 260 kuş cinsinden onlarcasını görme şansınız var. Öğle saatlerinde vardıysanız tepeden Dili’ye ve körfeze iyice bir baktıktan sonra hemen yakındaki Pasir Putih ( yani beyaz kumlar) plajına giderek serinleyebilirsiniz. Bu plajdan biraz daha doğuya giderek Dili’nin dalış mekanlarına varıyorsunuz. Hemen hiçbir altyapının olmadığı bu bölgede su çok berrak ve mercan kayalıkları kıyıya oldukça yakın, şnorkel ile dalacaksanız yanınızda getirmeniz gerekli. Dalış demişken biraz turizm konusuna girelim. Dili’deki yabancıların çoğunu oluşturan Avustralyalılara göre ülke “Bali’nin 30 sene önceki hali” . Avustralyalılar Timor-Leste’nin geleceğinde oldukça umutlular. Tabi onların bu umudu ülkede yeni bulunan gaz ve petrol kaynaklarının gelirinin çoğunun anlaşmalar gereği Avustralya’ya akacak olmasının etkisi de olabilir. Timor-Leste’nin gelişmemişliği ülkeyi eko turizm konusunda avantajlı kılıyor, endüstrinin hemen hiç olmaması doğanın kirlenmemesini sağlamış: ülkede nereye giderseniz gidin el değmemiş bir doğa ile karşılaşacaksınız. Özellikle dalış sevdalıları Timor-Leste’nin bakir kumsal ve mercan kayalıklarında iyi vakit geçirecekler. Başkent Dili’nin iki saat kuzeyindeki Atauro adası hem ülkeye dalış için gelenlerin hem de hafta sonunu Dili’den uzakta geçirmek isteyen Timor-Leste’de görevli yabancıların favori mekanlarından biri. Uzun zamandan beri eko turizmin geliştirilmesi için yatırım yapılan bu ada yeni yeni ilgi çekmeye başlamış.

Devamı ikinci yazıda ( http://www.simdigezelim.com/2012/03/timor-lestenin-baskenti-dili-2-2.html )...

Endonezya'da Tuvaletler- 2

2012-02-27T18:10:00.000+02:00

Endonezya ilginç ülke. Nerede ne zaman şaşırtıcı bir durumla karşılaşabileceğini insan tahmin edemiyor.Aşağıdaki fotoğrafı Şimdigezelim'e abone olan Hüseyin Yelgel bana gönderdi. Hüseyin'le hemen hemen aynı tarihlerde Endonezya'daydık, kendisi Jakarta'nın gece hayatıyla ünlü Blok M'inde bu işarete rastlamış. Hani sadece tuvalete nasıl gidileceğini anlatmıyor, ne yapmanız gerektiğini de. Hüseyin bu fotoğrafı gönderdiği için teşekkür ediyorum.

Aşağıdaki fotoğrafları da ben Makassar'da çektim. Daha önce Endonezya'da banyo ve tuvalet adabını yazmıştım ( http://www.simdigezelim.com/2009/04/mandi-endonezyada-banyo-ve-tuvalet.html ). Bunu da kesin eklemek lazım.

Girdiğim küçük lokantanın sahibi dişlerini temiz tutmaya kararlıymış. Ama, ama....Fırça ve diş macununun sakladığı yer nasıl desem? Biraz sıradışı değil mi?

Tam pisuvarın üzerine yerleştirilen diş fırçasını çekmeden edemedim.

Gazella ile 3 Kıta 1 Blogger: Hayalindeki tatili blogunda anlat, yol masraflarını Gazella karşılasın!

2012-02-16T10:00:00.000+02:00

Gezmek için takvimde boş yer aramaktan bitap düşenlerden misiniz? Arada gezdiğiniz yerleri internette paylaşıyor musunuz? Gitmeyi planladığınız ilginç bir rota var mı? O zaman size çok iyi haberlerim var: Gazella ilginç bir tatil planı olan ve en az üç gezi yazısı olan bir seyahatseverin hayalindeki gezinin masraflarını 2500 Avroya kadar karşılıyor.

"Gazella ile 3 kıta 1 blogger" yarışmasına Facebook üzerinden katılabilirsiniz: yarışmaya girmek için yapmanız gerekenleri aşağıya kopyaladım. Ben de yarışmanın jürisindeyim.

Yarışmaya katılmak için sadece 15 gününüz var, son başvuru tarihi 1 Mart 2012. Hayalinizdeki geziye çıkmak için başvuruda acele edin!

================================================

15 Şubat tarihinde başlayan olan “Gazella ile 3 Kıta Bir Blogger” yarışmasında katılımcı olarak yer almak isteyenlerin blogunda üç adet gezi yazısı olması yeterli oluyor. Gazella Facebook Fan Sayfası http://www.facebook.com/GazellaTurizm sayfasında yer alan “Yarışma” sekmesi üzerinden bloglarının kaydını yaptıran katılımcılar, halk oylamasında beğenilen bloglar arasında ilk ona girmeye hak kazanırlarsa ikinci aşamaya geçiyorlar. Oy vermek isteyenler, Facebook üzerinden Gazella sayfasını beğenerek halk oylamasına katılabiliyorlar. Bu sayede katılımcılar sahip oldukları toplam 3 adet oyu Gazella sayfasından en beğendikleri blog yazarlarına veriyorlar. Belirlenen süre içerisinde halk oylamasında en çok oyu alan ilk on blog yazarı, yarışmanın son adımı olarak gitmeyi en fazla hayal ettikleri yeri ve orada yapacaklarını konu olan bir yazıyı bu sefer jüri oylaması için yazıyor.

Gazella’nın farklı tatil anlayışı doğrultusunda, ilginç bir içerikle jüriyi etkileyerek birinci seçilen aday, Gazella tarafından bütün masrafları karşılanmak üzere yaklaşık 2500 avro değerinde bir tatil kazanıyor.

Şaşırmak İçin Görmeniz Gereken 55 Yer kitabının yazarı ile simdigezelim.com blogunun sahibi Başar Kurtbayram, ozlem-pansiyon.blogspot.com blogunun sahibi Özlem Yücel, Milliyet Cadde Haber Müdürü Menderes Özel, Letoonia Yönetim Kurulu Üyesi Velit Gazel, Gazella Outgoing Müdürü Kaan Şaf ve Marjinal Porter Novelli Genel Koordinatörü Leylan Yener’in jüri üyeleri olarak görev aldığı yarışmada ikinci ve üçüncü seçilen finalistler de Gazella’dan çok özel tatil hediyeleri kazanıyor.

“Gazella ile 3 Kıta Bir Blogger” yarışması, gezmekten ve yeni yerler keşfetmek sıkılmayan, deneyimlerini başkalarıyla paylaşmaktan zevk alan bütün blog yazarlarının yarışmaya katılımını hedefliyor. Yarışmamızda yer alarak değerli anılarınızı ve hayallerinizi bizlerle paylaşmanızı diliyoruz.

Toraja'lar Ölenleriyle Aynı Evde Yaşıyor, Çok Sonra Cenaze Eğlencesi Yapıyor

2012-02-13T07:39:00.000+02:00

Endonezya'nın Sulawesi adasında yaşayan 450,000 kişilik bir kabile olan Toraja'ların geleneklerine göre, kişi öldükten sonra hemen gömülmüyor. Merhum (ya da merhume) sanki ölmemiş gibi aynı evde aileyle beraber yaşamaya devam ediyor. Bu beraber yaşama süresi birkaç haftadan yirmi yıla kadar çıkabiliyor. Sonunda cenaze zamanı geldiğinde büyük bir şenlik yapılıyor.

Sizinle bugün üç ay önce ölen, düzeltiyorum “hasta olan” bir merhumenin cenaze eğlencesine katılacağız.

Önce biraz bilgiyle başlayalım. Önünüze Endonezya haritasını açın, ülkedeki 18,000 adaya çok hızlı bir göz gezdirin. Şaşkınlıkla “bu ne biçim ada?” dediğinizin ismi Sulawesi. Aslına bakarsanız dört yarımadalı bir "tamada" burası. Birbirinden denizle ayrılmış, sadece merkezde birbirine bağlanan dört yarımadanın oluşturduğu Sulawesi adası, aynı zamanda oldukça dağlık. Bu coğrafi sebepler adada yaşayan toplulukların uzun süre birbirinden izole olmasını ve apayrı kültürler geliştirmesine yol açmış. Toraja'lar adanın en dağlık yerlerinden birinde yaşıyorlar. 1950'lere kadar animist inançlara sahiplermiş. O tarihlerde Sulawesi'nin bazı Müslüman kabileleri Endonezya'dan ayrılmak istemişler ve silah zoru ile Toraja'ları ayrılıkçı yapıya sokmak istemişler. Bu hareket tam ters tepmiş ve Torajaların hemen hepsi Hıristiyanlığa geçmiş. Ama bir yandan da eski animist geleneklerini de korumuşlar.

Sulawesi'de Toraja kabilesine en yakın olan havaalanı Makassar şehrinde. Makassar'dan Toraja topraklarında geleneklerini en iyi koruyan yerleşimlerden olan Rantepao'ya otobüsle gitmek hava durumuna göre 8 ila 12 saat sürüyor. Adada iki mevsim var: Ekim-Mart ayları arası yağmur, diğer aylarda ise kuru. Cenaze törenlerinin ne zaman yapılacağı belli olmuyor, daha çok kuru mevsimde yapılıyorlar. Yağmur mevsiminde yollar iyice bozulduğu için otobüs yolculuğum uzuyor ve Rantepao'ya ancak akşam sekiz civarı ulaşıyorum. Gelme amacım Toraja cenaze törenine katılmak olduğu için hemen yerli bir rehber bulmam gerek. Kaldığım pansiyonu işleten aileye nereden rehber bulabileceğimi soruyorum.

“ Yarın sabah kasaba merkezinde yürü biraz, onlar seni bulur” diye cevaplıyorlar. Cevabı pek tatmin edici bulmuyorum, ama yanılmışım: sabah pansiyondan dışarı adımımı atar atmaz duyduğum ses “bugün cenaze töreni var, rehber lazım mı?” oluyor. John, 50 yaşlarında kır saçlı, ince bıyıklı, zayıf ve 155 boylarında bir Toraja. Kısa bir sohbetten sonra motorsikleti ile Toraja köylerinde beni tüm dolaştırması ve tercümanlık yapması konusunda anlaşıyoruz.

John'un küçük motoruna atlayıp mükemmel mavi bir göğün altında dik tepelerin ve yeni ekilmiş, hayat fışkıran, yemyeşil pirinç tarlalarının arasında epey bir ilerliyoruz. Sonra palmiye ve muz ağaçlarının fazlalığıyla dikkati çeken bir köye giriyoruz. Köyün hemen her tarafı iki ucu kalkık kayığa ya da çok büyük bir eğere benzeyen evlerle dolu. John, bir yerde motoru durduruyor ve anlatıyor. Bunlar “tongkonan”'lar yani Torajaların geleneksel evleri. Tongkonan, sadece ev olmakla kalmıyor: ailenin kökünü ve atalarıyla bağlarını simgeliyor. Tongkonanlar aileyi simgelediği için de satılmıyorlar, aile toplantılarının illaki tongkonanda yapılması şart.

Torajalar bizdeki gibi “hemşerim memleket neresi?” demek yerine “tongkonanın nerede?” diyor. Bir Toraja dünyanın neresinde yaşarsa yaşasın, tongkonanı neredeyse memleketi orası. John anlatmaya devam ediyor: “ Cenazeye katılan herkesin siyah ve koyu şeyler giymesi lazım. Bir de hediye olarak şeker ya da sigara götürmek lazım. Sen hediye olarak bir karton sigara al”. Sigara değil de şeker götürmek istediğimi söyleyince “ sigara daha makbul çünkü merhumeye sunuyoruz, içsin diye. Göreceksin” diyor. “İçiyor mu peki?” diye heyecanla atlıyorum. “ Ziyaretine gelenler onun yerine içer” diye sakin sakin cevaplıyor John.

Tekrar yola çıkıyoruz. Cenaze töreni, düzeltiyorum, cenaze eğlencesinin yapılacağı köye yaklaştığımızı birden artan trafikten anlıyorum. Eğlencesi yapılacak merhume üç ay kadar önce ölmüş. Merhumenin Rantepao'da yaşayanlardan başka Cakarta ve Avustralya'da da aile bireyleri varmış, hepsine uyacak cenaze zamanı olarak bu haftayı seçmişler. Bu tören hem aile hem de cemaat için çok önemli çünkü Toraja inanışına bu hayat geçici, kişi ölünce “güneydeki topraklara” yani “gerçek ve kalıcı” hayata geçiş yapıyor. Bu geçişin tam ve kolay olabilmesi için merhumenin ( ya da merhumun) aile tarafından büyük bir cenaze eğlencesi ile desteklenmesi şart. Ailenin tongkonanının bulunduğu meydana yaklaşık 500 kişi kapasiteli geçici oturma yerleri sadece bu tören için kurulmuş. Tören alanı oldukça kalabalık, gelen gidenin arkası kesilmiyor. Bu törenlere aileler benim gibi yabancı turistlerin de gelmesini istiyorlar çünkü tören ne kadar kalabalık olursa merhumun o kadar kolay gerçek dünyaya geçiş yapacağına inanıyorlar. Rehberim John beni merhumenin kırk yaşlarındaki çocuğunun yanına götürüyor. Kadın az da olsa İngilizce biliyor, biraz konuşuyoruz: bir cenaze töreni için son derece mutlu görünüyor. John'a göre bu çok normal çünkü hasta olan annesi artık esas dünyaya gönderiliyor ve güzelce kutlanması gereken bir an. Tören biraz ilerleyince kocaman bir manda kurban ediliyor, manda kesilirken arada akrabaların hediye gönderdiği domuzlar da kurban edilmeye başlanıyor. Kurban edilen her hayvanın büyüklüğü, rengi ve diğer özellikleri ailenin bir ferdi tarafından cenaze defterine kaydediliyor.

Çünkü daha sonra akrabalarının cenazesine aynı büyüklükte kurbanları onların da göndermesi gerekiyor. Ne kadar çok manda ve hayvan kurban edilirse Torajalara göre o kadar iyi çünkü, kefenin cebi var üstelik çok büyük: kurban edilen tüm hayvanlar merhume ile birlikte öteki tarafa göçüyor ve onun malı oluyorlar. Tören sonrası merhume gömülmeyecek, çünkü Torajalarda gömülme yok. Ailenin sosyal sınıfına ve maddi durumuna göre cenaze ya bir mağaraya bırakılıyor ya da kayalara oydurulan yerden yüksek bir mağaraya eşyalarıyla birlikte saklanıyor. Özel oydurulan mağaranın soyulmasını engellemek için de merhumenin ya da bir atasının resmine bakılarak yapılan ve ”tau tau” adı verilen tahta heykeller mağara ağzına konuyor.

Kurban etmeler tam gaz devam ederken birden bir örnek giyinmiş akrabalar dansa başlıyor. Dansta ölenin hayatı ayrıntıları ile anlatılıyor. Uzun ve yavaş bir dans. Sonra tempo hızlanıyor, dans edenlere yenileri ekleniyor. Ailenin tuttuğu bir kameraman sanki düğün çeker gibi dans edenlerin etrafında dönüp duruyor. John kalabalığı yarıp yanıma geliyor: “ Aile seni yemeğe davet etti, ama gelmeden önce şimdi başlayan dansı seyret biraz bu hızlı olacak. Öteki dünyaya yani 'puya'ya yolculuğun ne kadar zevkli olacağı anlatılıyor ve annesi hızlıca gitmesi için teşvik edilip eğlendiriliriyor”. Dans hızlanırken son bir saat içinde grileşmeye başlayan gökyüzünden ilk yağmur damlaları düşüyor. Yağmurla beraber kurban sayısı da artmaya başlıyor. Arada yeni gelen hediye manda ve domuzlar anons ediliyor. Zengin ve asil birisi öldüğünde törende 200-300 kadar manda kesildiği olurmuş.Bugün neredeyse yirmiye yakın hayvan kurban edildi, yarın bunun devamı da olacak çünkü cenaze töreni üç gün sürüyor. Kurban edilen mandaların bazıları benim anlayamadığım sebeplerden dolayı çok makbul.Anlatayım bakayım siz ne diyeceksiniz? Normal bir manda 4000 TL kadar, albino ( yani rengi pembeye kaçan ve dolayısıyla az bulunan) manda ise 60,000 TL ye alıcı buluyor. Ama albino mandaların boynuzlarının ortasındaki kıllar kesinlikle kıvırcık olmayacak, kıvırcık oldu mu fiyatı normale iniyor. Niye? Bu törende gördüğüm bir çok şey gibi buna da verecek bir cevabım yok. Her ne kadar ilerlemeler dünya küçültse ve küreselleşme insanları birbirine benzetmeye devam etse de Torajalar gibi bazı şeyler bize alışageldiğimizin dışında da hayatlar olduğunu ve arada kafamızı kaldırıp yola çıkmamız gerektiğini bizlere hatırlatıyor. İlginç bir gezi mi istiyorsunuz? Hadi Sulawesi'ye!

Bu kadar anlattım, biraz da seyredelim. Bu da törenden kısa bir video.

http://www.youtube.com/watch?v=6jYZQcIdEHQ&list=UUoZDyYVu_KxQB-A1zjSIIAg&index=1&feature=plcp

Toraja Evleri ( Rantepao, Sulawesi, Endonezya)

2012-02-06T14:54:00.000+02:00

Toraja kabilesinin önemli yerleşim birimlerinde bir olan Rantepao'da aslında görecek fazla bir şey yok. Asıl görülmesi gereken şeyler hemen kasabanın yakınlarında.

Bunun için günlüğü 8 dolardan bir motorsiklet kiralayıp vuruyoruz yollara.

Toraja evleri şekillerinden dolayı bir hayli ilginç. İki ucu kalkık bir kayığa ya da gayet büyük bir eğere benzeyen bu evlere Endonezya'da 3 kabilede daha rastlanıyor.

Üç sene önce hatırlarsanız bu üç kabileyi de sizinle ziyaret etmiştik. Buradaki fotolarla diğer kabileleri karşılaştırmak için şu linklere bakabilirsiniz: Minangkabau'lar, Batak'lar.

Toraja'lar evlerinin bu şeklinin eskiden denizci olmalarına bağlıyor. Atalarının güneyden geldiğine ve onları anmak için böyle evler inşa etmeleri gerektiğine inanıyorlar.

Toraja'lar animist inançlara sahip bir topluluk ve ölülerini bir kaç haftadan bir kaç sene sonraya uğurladıkları cenaze törenleri ile tanınıyorlar.

Toraja geleneklerine göre gördüğünüz evler çok önemli çünkü aile birliğini simgeliyor.

Ve Torajalı kişi köyünden ayrılsa bile aile toplantıları için aile evine dönmek zorunda.

Bugün biraz köylerde dolaşalım. Torajaların geleneklerine bir dahaki yazıda dalarız.

Rantepao, Sulawesi: Toraja Topraklarına Giriş

2012-02-02T18:47:00.002+02:00

Sulawesi adasında yaklaşık 16 milyon kişi yaşıyor. Bunların 450 bini Toraja kabilesinden ve çoğu Makassar'a 8 saatlik mesafede dağlık bir bölgede yaşıyorlar. Bölgenin adı yerel dilde Tana Toraja, ya da bizim anlayabileceğimiz haliyle "Toraja Ülkesi".

Toraja'lar adanın en dağlık yerlerinden birinde yaşıyorlar. 1950'lere kadar animist inançlara sahiplermiş. O tarihlerde Sulawesi'nin bazı Müslüman kabileleri Endonezya'dan ayrılmak istemişler ve silah zoru ile Toraja'ları ayrılıkçı yapıya sokmak istemişler. Bu hareket tam ters tepmiş ve Torajaların hemen hepsi Hıristiyanlığa geçmiş. Ama bir yandan da eski animist geleneklerini de korumuşlar.

Rantepao, Toraja ülkesinin tam ortasında küçük bir yerleşim birimi. Kasabanın içinde görülecek fazla bir şey yok ancak turistik bölge kasabanın hemen yakınında.

Rantepao hem turistler hem de bölgede uzun yürüyüşler yapacaklar içinde ikmal merkezi konumunda. Kasaba pazarında en rağbet gören ürünlerden biri de Toraja kahvesi. Bölgede yetişen arabica cinsi kahvenin ünü tüm Endonezya'ya yayılmış, pazardaki tezgahlardan istediğini kahve cinsini seçip çektirebiliyorsunuz.

Buraya esas gelme sebebim bölgenin ünlü cenaze törenlerinden birine katılabilmek, bunun için yerel bir rehbere ihtiyacım olacak. Rantepoa kırsalı ve cenaze töreni sonraki yazıya.

Sulawesi Adasının Önemli Şehri Makassar ( Ujung Pandang- Endonezya)

2012-01-26T17:16:00.000+02:00

Sulawesi Endonezya'nın büyük adalarından biri. Haritasına baktığınızda "böyle garip şekilli ada mı olur?" dedirtecek kadar ilginç bir şekli. Aslına bakarsanız dört yarımadalı bir "tamada" kendisi. Sulawesi hem dağlık hem de çoğu kara parçalarının arası denizle kaplı olduğu için bir yerden diğerine gitmek çok uzun sürüyor. Adanın iki önemli şehrinin biri Makassar diğeri Manado: tam da zıt kutuplardalar biri adanın batı aşağı ucunda diğeri doğu yukarı ucu. Birinden diğerine otobüsle gitmeye kalkarsanız ve eğer yollar yağmurdan kapanmadıysa + gecikme olmazsa + otobüsler vaktinde kalkarsa ve + saatleri uyarsa 50 saat sürüyor.

Sulawesi adasının önemli bir özelliği Avustralya ve Asya bitki ve hayvan türlerini ayıran sanal bir çizgi olan Wallace çizgisi üzerinde olması. 19.yy da Alfred Wallace bölgede inceleme yaparken şimdi Wallace çizgisi adı verilen hattın batısında ve doğusunda tamamen farklı hayvan ve bitki türleri olduğunu farketmiş.Son buzul çağında deniz çekildiğinde Endonezya'nın çoğu adası Asya'ya bağlantılı kalırken Bali adasında ötesi Avustralya'ya kara ile bağlanmış ve o bugün dahi o kıtaların bitki ve hayvan türleerini barındıryorlar. Sulawesi ise bu çizginin üzerinde sonuç olarak bitki ve hayvan çeşitliliği fazla.Adanın orta ve kuzey kısmında dalış mekanlarına gidenler öve öve bitiremiyorlar.

Makassar ya da diğer adıyla Ujung Pandang 1.3 milyon nufüslu fazla görecek bir şey olmayan bir şehir. Yakında göreceğimiz Toraja kabilesi topraklarına girmek için buradan geçmek gerekiyor, sadece buraya uçak seferi var.

Makassar'ın Rotterdam kalesi eski Hollanda sömürge günlerinden kalma. Kısaca göz atabilirsiniz, fazla ilginç değil. Makassar'ın ünlü gün batımına da yağmur mevsiminde geldiğim için denk gelemedim. E boş duracak değiliz ya buranın diğer ünlü iki şeyi balığı ve çorbası. Yüzyıllardan beri balıkçılık yapan Makasssarlılar çok lezzetli balık pişirmeyi beceriyorlar, buraya yolunuz düşerse kaçırmayın. Birde "coto makassar" çorbasının tadına bakın. Bu çorbayı ısmarladığınızda lokantada gözler size dönüyor çünkü pek yabancının yediğini görmemişler. Nedeni basit, coto makassar bildiğiniz kelle-paça çorbasının tropik esintilerle hazırlanmış hali: dil, işkembe, beyin, fıstık, limon ve bir sürü baharat. Afiye olsun.

Makassar'dan kuzeye esas hedefimiz olan Rantepoa'ya yola çıkıyoruz.

Endonezya'nın Başkenti Cakarta

2012-01-24T15:39:00.001+02:00

Uçağım Cakarta havaalanına akşam 6 gibi iniyor. Endonezya Türklere vizeyi artık kapıda veriyor, hızlı bir şekilde vize faslını tamamlayıp taksiyle kalacağım pansiyona doğru yola çıkıyorum. Normalde 40-50 dakika süren yolu 2 saat 40 dakikada ancak alabiliyoruz. Yağmur mevsiminde herhangi bir Asya şehrine gelenlerin sabırlı olması lazım kaldı ki trafiği ile ünlü Cakarta'dayız. Yapacak bir şey yok etrafı seyrediyorum. Trafik her ne kadar akmıyorsa da bizdeki gibi zırt pırt şerit değiştirenler sağa sola kızanlar yok. Sakin bir kabullenmişlikle tıngır mıngır gidiyorlar: lüks cipler, dökülen mikroletler ( bizdeki yolcu minibüslerinin Endonezyacası), kamyonlar, pencerelerinden insan fışkıran otobüsler. Hemzemin bir tren geçidinden biz geçtikten az sonra trafik ilerlemeyi kesiyor, hareketsiz duruyoruz. Birden trenin geldiğini haber veren alarm çalmaya başlıyor. Hani herkes sakin bağrış, çağrış yok, sağa sola kaçış yok diyordum ya. Geri alıyorum. Hiç ilerlemeyen trafikte ne ileri ne geri gidebilen ve tren raylarının üzerinde sıkışan araçların boşluklara sığmaları 2-3 dakika sürüyor. Sonra tren geçiyor. Ya o araçlar cidden trafikte boşluk bulamasaydı?

Bundan üç sene önce yine Cakarta'daydım. Endonezya'da yaşayan arkadaşım Barış ile buluşmuş ve şehri dolaşmıştık. Ayrılmadan önce Barış demişti ki” Dikkat et bu ülkeye bir gelen bir daha geliyor”. Bu üç sene içinde Barış Cakarta'dan ayrılıp İstanbul'a döndü. Ama dediği gibi Endonezya onu geri çağırdı ve Barış'la yine Cakarta'da buluştuk. Geçen seferki gibi şehrin kuzeyindeki Batavia kafede buluştuk. Son üç seneyi karşılıklı özetleyip uzunca laflıyoruz. Sonra uçak biletlerimi ayarlamak için bir seyahat acentası aramak üzere vedalaşıyoruz.Önceki Cakarta yazısı burada.

Şehrin Kota dönen bölgesinin hemen güneyinde Çin mahallesi Glodok başlıyor. Dün akşamki yağmur yol kenarlarında toplanmış. Bu durum kaldırımları işgal eden işportacıların işine geliyor olmalı çünkü kaçacak yer yok. İşportada en çok saat, numaralı gözlük, gümüş yüzükler var. Bir de ortodontik teller. Hani şu dişleri düzeltmek için kullanılanlar var ya. Ama işportada satılanların hepsi bir örnek: amaçları dişleri düzeltmek daha zengin gözükmek. Moda sen nelere kadirsin! Kalabalık, gürültü, lağım kokuları, kaldırımda kurulan lokantalar, çürüyen çöpler, kaldırıma park etmiş arabalar ve tabi satıcılar arasından yüüryerek herhangi bir seyahat acentası arıyorum ama bir saat fazla dolanmama karşın bir tane bile karşıma çıkmıyor. Üç sene önce bilet aldığım bir acentanın yerini hatırlıyorum. Başka bir gezegene gitmekten başka çare yok, ama gideceğiz mecburen: yarım saat sonra Cakarta'nın en havalı alışveriş merkezlerinden Plaza Indonesia'nın önündeyim.

Cakarta'nın en pahalı iki alışveriş merkezi yanyana birisi Plaza Indonesia diğeri ise Grand Indonesia. Bu AVM'lerin Endonezya içinde olduklarını gösteren fazla bir şey yok. Ne bir Endonezya markası var ne de alışveriş merkezinin planı Endonezya dilinde. AVM'lerin tuvaletler bile Endonezya usulü değil de batılı şekilde yapılmış. AVMlere sanki sadece yabancılar ya da kültürüne yabancılaşmış Endonezyalılar gelecek gibi planlanmışlar sanki. İstedikleri müşteri tipini de çekmişe benziyorlar. Yolculukta okumak için kitap almaya girdiğim büyük mağazada Endonezyalı bir anne taş çatlasa üç yaşında olan çocuğuyla ısrarla İngilizce konuşuyor, amaç çocuk İngilizce öğrensin. Annesiyle üç beş kelime İngilizce konuşan çocuk sıkılıp babasına koşuyor. Baba Endonezyaca konuşunca rahatlıyor. Anne baba aralarında biraz Endonezyaca konuşuyorlar, anne çocuğu babanın kucağından alıp yine İngilizce konuşmaya başlıyor. Bu sahnenin neredeyse birebir aynısını İstanbul İstinye Park'ta bir kitapçıda yaşamıştım. Türk anne çocuğula İnglizce konuşmaya çalışıyordu. Çocuğunun yaptıkları vasıtasıyla prestij elde etmeye çalışan bir annenin çocuğu olmak hiçbir yerde kolay değil. Fakir Endonezyalılar prestij için 2-3 dolara uyduruk tel alıp dişine takıyor, zengin Endonezyalılar ise üç yaşındaki çocuklarını zorluyor da zorluyor. Toplum içinde bir yer edinme çabası insanlara neler yaptırabiliyor değil mi?

Cakarta'dan sonraki durağımız değişik cenaze gelenekleri ile tanınan Toraja kabilesi. Sulawesi adasında yaşayan bu topluluk aileden biri ölünce onun cesediyle yaşamaya devam ediyor, onu “hasta” sayıyor ve bazen aylar bazen yıllar sonra gömüyor.

Endonezya'dan

2012-01-21T11:38:00.004+02:00

İstanbul karakışı yaşarken her daim sıcak Jakarta'dan selamlar. Sizinle daha önce buralara uğramıştık ama Endonezya bir iki üç beş kerede bitecek bir yer değil. Kıyısından köşesinden bu bölgede sizinle beraber biraz daha dolaşacağız.

İlk durağımız yine başkent Cakarta, hafızasınız tazelemek isteyenler için önceki Cakarta yazım burada. Hadi başlıyoruz.

Pes Artık: Tavuk Yumurtasının Sahtesini Üretiyorlar

2011-12-29T12:36:00.003+02:00

Çinlilerin gıda güvenliğinde pek iyi olmadığını ülkeden gelen sahte süt ve sahte portakal suyu haberlerinden biliyoruz. Yeni yaptıkları bir şey var ki görünce siz de pes diyeceksiniz: bildiğiniz yumurtanın sahtesini üretmişler. O kadar da başarılı olmuşlar ki yeseniz bile ayırdetmeniz kolay değil. Sahte yumurta üretimi Çin'den diğer ülkelere sıçramaya başlamış, en son Malezya'da üretim merkezleri bulunmuş.Sahte yumurta üretimi o kadar kolay ki hızla diğer ülkelere sıçrıyor: belki sırada Türkiye var, belki de çoktan geldi bile.

Sahte yumurta niye yapılıyor? Kar için elbette. Tavuk yumurtası için gerekli yem, veteriner, barınma ve tabi tavuğu aradan çıkardığınızda yumurta çok daha ucuza geliyor. Sahte yumurta yapımında tamamen kimyasal maddeler kullanılıyor. Kabuğu için kalsiyum, içindeki maddeler için alginik ait, potasyum alum, jelatin ve renklendirme maddeleri kullanılıyor.

Sahte yumurta üretimi ile ilgili kısa bir video aşağıda var ( İngilizce)

http://www.youtube.com/watch?v=0US7JEfhsrA

Yiyenler için bile ayırdetmesi zor demiştik öyle ki Malzeya'da insanları uyarmak için televizyonda sahtesi ile gerçeğini nasıl ayıredeceğinizi anlatmak zorunda kalmışlar. Sahtesiyle gerçeğini ayırdetmenin 5 yolu şöyle:
1) Yumurtanın şekli normal değilse
2) Yumurta yüzeyi pürüzlü ise
3) Kırıldığı zaman yumurta sarısını beyaza bağlayan beyaz zar yoksa ( gerçeğinde belli belirsiz gözükür zaten)
4) Kırıldığı zaman yumurta sarısı hızla beyaza karışıyorsa
5) Yumurta sarısı koyu renkte ise,

yumurtanız sahte. Penang Tüketici Derneği bakın bu konuda halkı nasıl uyarıyor ( İngilizce)
http://www.youtube.com/watch?v=R54EvuNXEbs&feature=related

Sahte yumurta karaciğer, beyin ve sinir sisteminde rahatsızlıklara sebep oluyor. Yapanlar da bu sorunları biliyor. Buna rağmen sahte yumurta yapımının püf noktalarını anlatan video ve kitapçıklar internet sitelerinden satın alınabiliyor. Sahte yumurtaların daha fazla sayıda ülkeye sıçraması son derece muhtemel.

Peki Türkiye'de sahte yumurta var mı? Umarım yoktur, olsa bile artık siz nasıl ayırdeceğinizi biliyorsunuz.

Japonların Tuvalet Tanrısı Ne Yapar?

2011-12-22T17:03:00.000+02:00

Japonya hakkında fazla bilinmeyen gerçekler yaz yaz bitmiyor. Bugün sıra Japon tuvalet tanrısı "Kawama Kami"'de.

Japonlar tuvaletlerde "Kawama Kami"' adlı tanrının yaşadığına bugünde inanıyor. İnanışlarına göre "Kawama Kami"' yaşlı ve kör bir adam. Tuvalette elinde bir mızrakla nöbet tutuyor. "Kawama Kami"' kötü bir tanrı değil, ona iyi davrananları hastalıklardan koruyor, hem çocuklarının hem de tarım ürünlerinin çok olmasını sağlıyor. Japon köylerinde her yıl tuvalet bayramında tuvaletlerin önünde pirinç yeme geleneği de bu inanışın bir devamı: köylüler yiyecek bolluğundan duyulan minnettarlıklarını onlara bunu sağlayan tuvalet tanrısına gösteriyorlar.

Peki tuvalet tanrısı nasıl memnun edilir?

Tuvaleti temiz tutarak elbette! Japon evlerinde -batılıların tersine- aynen bizde olduğu gibi terlikle dolaşıyorsunuz .Hatta bazı oteller ve lokantalarda içeri giren müşterilerinden terliklerini çıkarmalarını istiyor. Evde gezmekte kullandığınız terliği tuvalete girerken kullanmanız hoş karşılanmıyor, evde onun için bir terlik daha var.

Tipik bir Japon tuvaleti bizim alaturkalar gibi, ancak kullanımı için yüzünüz borulara dönük oturuyorsunuz ki sıvı sıçramasın. Teknolojiyi seven Japonlar elbette tuvalete de el atmışlar.

Yeni alafranga tip Japon tuvaletlerinde siz işinizi bitirdikten sonra cihaz suyla kirlenen bölgenizi yıkıyor. Sonra da kurutuyor. Tuvalet çok fonksiyonlu olduğu için yanında kumandası ile birlikte monte ediliyor. Tüm bu temizlik Japon Tuvalet Tanrısını memnun etmek için.

Türkiye'deki umumi tuvaletlere bakıyorum da, "Kawama Kami" bizi de ziyaret etse mi acaba?

İki Kişi İçin Bedava Uçak Bileti

2011-12-16T11:46:00.001+02:00

Şimdigezelim'de ucuza seyahat için sık sık tavsiyelerde bulunuyorum. Bloğa bakarsanız sağ ortada ucuz uçak bileti için linkler göreceksiniz. Daha önce 20+ ülkede faaliyet gösteren ama Türkiye pazarından uzak duran Edreams sitesi Türkçe versiyonunu açmış, onları da listeme ekliyorum. Türkçe gezi sitelerinin ve rekabetin artması gezmeyi sevenler güzel bir şey, umarım yeni siteler eklenmeye devam eder.

Edreams, Türkçe sitesini tanıtmak amacıyla 23 Aralık'a kadar THY'nin uçtuğu herhangi bir noktaya bedava iki bilet veriyor. Daha fazla bilgi www.edreams.com.tr de.

Seyahat ederken soyulmamak için 10 tavsiye

2011-12-14T20:17:00.001+02:00

Seyahate gideceksiniz aldı sizi bir düşünce “güvenli mi? soyulur muyum?”. Aşağıdaki tavsiyeler uyarsanız soyulmanız çok düşük olasılık. Bütün tavsiyelere her zaman %100 uyun demiyorum, gevşeyin biraz. Tehlikeli olduğu bilinen bir yere mi gidiyorsunuz? Tavsiyelere uyma dozunu arttırın. Güvenli ve sakin bir bölgede misiniz? Tavsiyeleri unutmayın ama paranoyakta olmayın.

1) Yerelleri dinleyin.

Bir yere gitmeyin derlerse genelde bir sebebi vardır. Bir kaç kişiye sorun hepsi de “aman oradan uzak durun”, “şunu yapma” derse ısrar etmeyin.

2) Şehri bilmediğinizi belli etmeyin.

Otelden çıktınız, biri yanınıza geldi, üç beş hoşbeşten sonra “şehre ilk defa mı geliyorsun?” dedi. Durumu tartın ama şehirde yeni olduğunuzu kimseye belli etmeyin, en azından ilk 2-3 gün. Sokakta durup uzun uzun haritaya bakmayın, illa bakmanız lazımsa bir kafeye dalın.

3) “Bitli turistler” işi biliyor. Taktiği kapın.

Sırt çantalı yabancı turistlerin bizdeki bir takma adı da “bitli turist”tir. Parasız görünürler, hırsızlar onlara bulaşmaz. Siz de aynı taktiği kullanın. Üzerinizde dikkati çekecek fotoğraf makinası, saat, telefon taşımayın.

4) Sarhoş olmayın.

Güvenli bir şekilde nasıl geri döneceğinizi bilmediğiniz mekanda içmeyin.

5) Etrafınıza dikkat edin, özellikle sizi izleyen birileri varsa.

6) Para ve değerli eşyalarınızı iyi gizleyin.

Mümkünse fazla değerli şeyleri taşımayın, güvenli bir yerde geceleyin ve orada bırakın. İlla üzerinizde taşımanız gerekenleri ( pasaport, kredi kartı vb) bir iç cebe koyun. Tek bir yerde koymayın bir kaç cebe dağıtın. O taktığınız bel cüzdanını bütün hırsızlar biliyor, ilk alacakları o olur tek yere bağlı kalmayın.

7) Turistlerin olduğu mekanların önünde bekleşen satıcı, taksici ve “yardım edeyim nolur”culara aksi kanıtlanana kadar kuşkuyla bakın. Niye illa turist mekanında bekleşşinler ki.

8) Güvenli olmadığı bilinen yerlerde karanlık ve tenha sokaklardan, sokakta takılan gruplardan uzak durun.

9) Bazı şehirlerde taksicilerin soygun tapması adettendir. Yerellere sorun. Yoldan taksi çevirmek yerine telefonla çağırın ya da bulunduğunuz yere rica edin sizin için çağırsınlar.

10) Şehre gitmeden önce haberleri izleyin, bölgeyle ilgili kitap okuyun. Ne kadar çok bilgili olursanız kandırılması o kadar zor bir turist olursunuz.

Saygon ( Ho Chi Minh- Vietnam)'dan trafik manzaraları

2011-12-08T11:41:00.003+02:00

Vietnam'ın eski başkenti Saygon ( Ho Chi Minh) 'da 8 milyon kişi yaşıyor. Vietnam'ın görülmeye en değer yerlerinin başında gelen bu şehirde tam 6 milyon motorsiklet var. Haliyle trafik İstanbul'dan gelenler için bile başdöndürücü. Aşağıdaki video Saygon trafiğini çok iyi anlatmış, bence bir bakın:

Traffic in Frenetic HCMC, Vietnam from Rob Whitworth on Vimeo.

Linki göremeyenler için doğrudan bağlantı:
http://vimeo.com/channels/worldhd#32958521

Japonya'da Pandik Eğitimi Erken Başlıyor

2011-11-30T15:35:00.001+02:00

Japonları nasıl biliriz? Saygılı, çekingen, çalışkan? Belki Japonya'da bir trene bindikten sonra fikriniz değişir: Japonya'da tren yolcusu kadınların %70'i pandiklenmekten şikayetçi. Japonya'da toplu taşımada pandikleme o kadar kötü bir hal almış ki bazı bölgelerde kadınlar için ayrı bir vagon ayırmak zorunda kalmışlar: mecburi haremlik-selamlık yani.

Bu Japon "geleneği" nereden geliyor derseniz, çocukluktan. "Kancho", iki başparmağını ve işaret parmağını birleştirip arkadaşının arkasına itmeye verilen ad. Japon çocuklarının sıkça yaptığı eşek şakalarından biri. Japonları trenlerde kadınlara ayrı vagon ayırmaya iten pandik eğitimi çok genç yaşta başlıyor anlayacağınız.

İlk video anaokulundan:

http://www.youtube.com/watch?v=BZzMh60Bdyw

İkincisi:

http://www.youtube.com/watch?v=o2FReiTzqEM&feature=related

Bilmediğimiz Japonya'dan küçük bir ayrıntı.

Likya Yolunda Beş Günlük Bir Yürüyüş

2011-11-17T18:02:00.006+02:00

Likya yolu Fethiye'den başlayıp Antalya'ya kadar uzanan toplam 509 kilometrelik bir yürüyüş parkuru. Yolun tarifini başka bir siteden alıntılayayım:

"Likya Yolu" 3 bin yıllık eski bir ticaret yolu.Garanti Bankasının 1996 yılında ülkemizin sahip olduğu değerleri ortaya çıkarabilmek için proje yarışması düzenlemesi ve İngiliz uyruklu, sonradan Kardelen Karlı adını alan İngiliz Kate Clow'un sunduğu "Likya Yolu" projesinin birinci seçilmesiyle yol tekrar günümüze kazandırılmıştır.Kate Clow tarafından işaretlenen "Likya Yolu", Fethiye Ölüdeniz'den başlayarak Faralya köyü,Kelebekler Vadisi,Kabak koyu,Yedi Burunlar.Sdyma,Pınara,Letoon,Xanthos antik kentleri,incecik kumlarıyla Patara'da birinci bölümünü tamamlar.Toplam uzunluğu 509 kilometre olan bu yolun ikinci bölümü ise Antiphellos,Apollonia,Simena,Kekova,Myra,Limyra ve yüzyıllardır sönmeyen ateşiyle Yanartaş,Olympos antik kentinden sonra Antalya'da son bulmaktadır.Bu yol uluslararası standartlarda işaretlenmiştir.Üst üste kırmızı beyaz işaretler doğru rotayı gösteriyor.
"Likya Yolu" olarak adlandırılan bu yol Avrupa'daki en uzun 4, dünyanında en güzel 10 yürüyüş rotasından biri olarak kabul ediliyor.Kimi zaman kıyı şeridinde kimi zamanda 1800 metre yükseklikte seyrediyor." Kaynak http://www.likyatatil.com/likya-yolu.htm

Likya yolunda parkurları burası kolay, burası çok zor diye ayırmak pek kolay değil çünkü hemen her parkur düz yürüyüşten birden tırmanışa sonra sakin ya da deli gibi dik inişlere geçiveriyor.

Deniz kenarı, orman içi, açık arazi, taşlık arazi, dere kenarı bir sürü değişik alandan geçiyor. Likya Yolununun ortak değeri bence manzaralı yürüyüş olması. Kafanızı çevirdiğiniz her an güzel bir şeyler görüyorsunuz.

Kasım ayında 25 dereceyi bulan sıcaklıkta yürüyünce neden yazın Likya yolunda pek yürüyen olmadığını hemen anlıyorsunuz. Bizim takip ettiğimiz parkurda dört günlük bir yürüyüş rotası vardı. Sadece birisinde yolda su kaynağı yoktu.

509 km'yi yürümek isterseniz günde 20-30 km ortalama gitseniz yaklaşık bir ayda bütün yolu yürümeniz mümkün. Yolu tek başlarına yürümek isteyipte çadır ve uyku tulumu taşımak istemeyenlere iyi bir haber: yolda geceleme imkanı bulamayacağınız yalnızca iki nokta kalmış.Onlarda pek popüler rotalar olmamalı ki rehberimiz bile adlarını çıkaramadı.

Bu bayram tatilinde Likya yolunun bir kısmını keyifli ve uyumlu bir grupla beraber yürüdüm. Göynük-Karaöz arasındaki yol ideal olarak 7 günde alınıyor. Bizim daha dar zamanımız olduğu için bir kısmını yürümeden araçla geçtik, Göynük, Çukuryayla, Tahtalı dağı, Beycik, Çıralı, Adrasan, Gelidonya ve Karaöz parkurunu beş günde tamamladık.

Bu seçmece parkurda sık sık etrafı seyretmek için durduk.

Sözkonusu parkur sonbaharda uzun ve güzel bir yürüyüş yapmak için ideal çünkü hem bitki örtüsü hem de çevre sık sık değişiyor sıkılmıyorsunuz.

Özetlemek gerekirse, Göynük'ten Çukuryayla'ya çıkmaya başladığınızda yavaş yavaş çamlar yerlerini sedir ağaçlarına bırakıyor ve 1800 metreye yükseliyorsunuz.Gece sıcaklık sıfıra kadar iniyor, ateş başında dumanaltı olmayan yer kapmak için fal açmaya başlıyor herkes. Ertesi sabah erken saatlerde yola düşüp tırmanmaya başladığımız Çukuryayla-Tahtalı dağı zirvesi arasının çoğu taşlık arazi.

2365 metrelik Tahtalı dağının zirvesine teleferik çalışıyor. Yürüyerek ter içinde ve bitkin bir şekilde zirveye vardığımızda şezlonglara uzanıp ellerinde kahve fincanları ile keyif yapanların sorgu dolu bakışları ile karşılanıyoruz. Biraz sonra masalarda bizde yerimizi alıyoruz ama fazla uzun değil iniş başlıyor.

Zirveden Beycik'e iniş ise güzel bir orman içinden. Çıralı'da zirve sonrası yavaş bir gün geçirmeyi umarken yürüyecek çok yer bulup yine yorgun argın yatağa giriyoruz.

Son gün Adrasan Karaöz parkuru ise yukarı-aşağı, yukarı-aşağı devam etmesiyle biraz zorlasa da manzarası harika. Yürüyüşü Korsanlar koyunda denize girerek ve orada pikniğe gelen bir ailenin ikram ettiği ızgara köfteleri götürerek sonlandırıyoruz.

Böylece Likya yolunun yaklaşık 80 kilometrelik bir bölümünü yürümüş oldum, kaldı 429 km. O da başka baharlara sonbaharlara. Likya yolu'yla ilgili çok daha ayrıntılı bilgi isteyenler bu yolu turizme kazandıran Kate Clow'un kitabını alabilirler:
http://kitap.antoloji.com/likya-yolu-nda-yurumek-turkiye-nin-ilk-uzun-mesafeli-yuruyus-r-kitabi/#

Likya yolunda yürümek isteyenler için ek bilgileri iki ayrı yazıda özetleyeceğim.