Sinemin Yoga Yolculuğu

Rishikesh'te Yoga Eğitimi

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 10 Apr 2017 17:55:00 +0300

Yoga eğitmeni olarak kayıtlı olduğum Yoga Alliance 200 hrs RYT ve 300hrs RYT adı altında iki sertifikasyon veriyor. Bunlardan 200 RYT çok yaygın olarak dünyanın her yerinde kurslarla veriliyor ancak ileri seviye eğitim çok fazla yerde yok. 4 yıllık eğitmenlik tecrubesi sonunda benim de yeni eğitim ihtiyacım doğduğu için uzun süre önceden araştırmalara başladım. Bu araştırmalar bana yine seneler önceki aynı adresi Hindistan'ı gösterdiğinde bu defa "Yoganın Başkenti"ni deneyimlemek istedim. 1 ayı aşan bir kamp süresince ileri seviye yoga eğitmenlik kursuna katıldım. Bunun için Rishikul Yogshala'yı çok sevdiğim bir yoga eğitmeni olan Alev Başak hocamın da tavsiyesiyle seçtim.

Bu yazıyı çok profesyoneller için hazırlamış olmak istemesem de önceliğim benim yolumdan yürüyen insanlara rehberlik etmek olduğundan önce Rishikesh'teki yoga hayatını anlatacağım. Hinduların hac yolu üzerinde bulunan kutsal şehir Rishikesh hem Ganj'a ev sahipliği yapması hem de bünyesinde Sivananda Ashram ve benzeri bir çok eski ashramı barındırması nedeniyle son 10 yılda yoga okullarının mantar gibi türediği bir şehir haline gelmiş. Yoga uygulaması binlerce yıl öncesine dayansa da, batıdaki bilinirliği maksimum 120 yıl, son yıllardaki popülaritesi de tavan yapmış durumda. Yoga'ya Hindistan devleti de ayrı önem veriyor ve destekliyor, bu nedenle son yıllarda çok daha fazla yoga okulu açılmış. Benim gittiğim Rishkul Yogshala gibi, Viniyoga, Rishikesh Yogpeeth köklü ve sevilen okullar arasında sayılıyor. Bu okulları genç ekipler yönetiyor. Batılılar için geleneksek dersler ve Hint kültürü veriliyor. Bazı okulların kendi ashramları var, bunlar modern ve konforlu ashramlar, bazıları ise otellerle anlaşıp 1 aylık kamp süresince otelleri kapatıyorlar.

Rishkul Yogshala'nın Ramjhula'da çok sevilen bir ashramı var. Ama yeni eğitmen öğrenci sayısı bu fotoğraftakinin aksine artık 80'i bulduğundan ileri seviyeler için otelle anlaşıyorlar.Bizler Lakshmanjula'nın biraz yukarısında bulunan Tapovan bölgesinde bir otelde kaldık ve bütün dersler orada yürütüldü.

Orjinal ashram ortamı yerine otel ortamı olması birçokları için biraz hayal kırıklığı olsa da benim için hijyen açısından daha iyi oldu diyebilirim. Bir de otel görevlileri inanılmaz nazikti, her istediğimizi yaptılar, bütün nazımız kaprisimiz geçti. Naz-kapris diyorum Hindistan'daki yoga öğrencisi için biraz saçma sayılabilir ama zaten bütün ay bir çok açıdan çok enteresandı. Kendim dahil günümüz insanlığının ne kadar bireyselleştiğini çok daha iyi gözlemleyebildim. Daha önce dünyanın her yerinden insanlar varken burada Amerika'dan gelen yoga eğitmen ve öğrencilerinin ağırlıkta olduğu bir kamp süreciydi. Anadili İngilizce olan kişilerle birlikte eğitim almak hem zorlayıcı hem de geliştirici oldu. Ama yanında bolca ego, entrika, bireysellik ve dedikodu da bonus olarak yer aldı. Bu da enteresan oldu, hiç böyle bir ay beklemiyordum. Biraz Hollywood biraz da Bollywood tadında bol dramaqueenli, bol gruplaşmalı, ırkçılık, ihanet, dedikodu, kimin derdi daha fazla konulu enteresan bir ay oldu.. Hindistan'da inzivada olmayı beklerken, içime dönmeyi bırakın sosyal ortam neticesinde blog yazmaya dahi fırsat bulamadım. Ama itiraf etmeliyim ki çok eğlendim, çok güldüm ve çok güzel arkadaşlıklarım oldu.

Bu resim daha yeni başladığımızda kutladığımız Holi bayramından. Her zaman yaşamak istediğim bu renkli Hint bayramına denk gelmem inanılmaz büyük bir şanstı. Okul da harika kutlamalar hazırlamıştı. Sadece Holi değil tüm ay boyunca eğitmenlerinin tamamının Hintli olması nedeniyle çok eğlenceli gelenekleri yaşama fırsatımız oldu. Bunlardan bir diğeri de Navratri festivali için yapılan Kali gecesi kutlamasıydı. Bu kutlamayı Rishikul'un orjinal ashramında tüm köy halkına açık olarak yaptılar. Tantrik tanrıçalara çok ilgi duyduğum için Kali gecesi bana tam bir hediye oldu.

Hintlilerin dini kutlamaları parti tadında. Korkutucu bir tanrıça gibi görünen Kali gecesi köy düğünü gibiydi. İnanılmaz eğleniyorlar müzikler de zaten şahane.Bu konuyu ayrı olarak yazmak istiyorum.

Bizim ekibin bir kısmısı. Her yerde bir aksiyon, Himalayalar'da Ganj kıyısında bulunan Baba Vashishta Mağarasından dönerken. Otobüsümüz gelmeyince otostop çekip arabanın tepesine çıktık. Amerikan aksiyonu başrolde :)

Rishkul Yogshala ile başlangıçtan sonuna kadar geleneksel bir çok deneyim yaşadık. Bu fotoğraf eğitimin başlangıcında yapılan açılış seremonisinden. Dualar, tütsüler, çiçekler ve yemek adamaları ile çok şahane bir tören düzenlendi. Beyaz gömlekli programın yöneticisi ve bizim nefes-pranayama eğitmenimiz Vipin Baloni. Rishikesh'in önde gelen eğitmenlerinden, oldukça genç yaşına rağmen çok tecrubeli ve iyi bir öğretmen. Kurslar otelin en üst katında bulunan alan içinde yürütüldü. Aşağıdaki resim hizalama dersimizden, yine çok genç bir eğitmen Sumit Thalwal. Karizması çok yüksek ve çok yetenekli olan Sumit'e herkes hayran oldu, hatta yazının sonunda yapacağım dedikoduda da anlayacaksınız çok kadın da aşık oldu; henüz 24 yaşında olmasına rağmen.

Eğitim programı geleneksel sistem üzerinden yürüdüğü için çok ciddi bir asana ve pranayama pratiği çalıştık. Daha önceki Hindistan eğitmime kıyasla çok daha derin olarak teknik öğrenme imkanım oldu. Asana pratği Ashtanga Yoga Başlangıç ve Orta Seviye olarak günde 3 saatlik çalışmalarla yaptıık. Bedenimin çok zorlandığı ve ciddi acı çektiğim bir süreç yaşadım. Fiziksel olarak çok katı bir çalışma temposuydu.

BKS Iyengar'ın öğrencisi 35 yıllık eğitmen Prakash, Guruji'yi hiç aratmayan inanılmaz katı bir tarzu olsa da çok sevilen bir eğitmen, Rishikesh'teki en önemli iyengar yoga eğitmeni.

Bu aşağıdaki şemada başrol pranayama eğitmenimiz ve kursumuzun direktörü Bipin Balonu tarafından hazırlanmış, Ashtanga Yoga stilini orta seviye olarak asana yani hareketleriyle gösteriyor. Ashtanga yoga kişisel çalışma için Krishnamacharyanın Pattabi Jois'e aktardığı bilgilerle, Pattabi Jois tarafından kurulan akışa dayalı bir yoga stili. Bugün batıda uygulanan ve sevilen vinyasa stilinin temelini oluşturuyor ve aşırı zor :)

Canımıza okuyan yine de pratiğini severek uyguladığımız ashtanga yoga serisi orta seviye hareketleri. Bir ayda tamamladık. Gerçekten kişisel yoga pratiğinde keyifle çalışılabilecek bir seri ama öncesinde mutlaka doğru hizalamayı bilmek gerekiyor. Ve tüm yoga türlerinde olduğu gibi ilk olarak eğitmenle çalışmak olası hasarları ve kazaları önlemek açısından iyi olacaktır.

Teknik çalışmalarımızın yoğunluğuna karşın spiritüel tarafta ilk Hindistan deneyimim, yani 2013'te Dharamsala'daki Trimurti Yoga'da aldığım eğitim süreci kesinlikle çok daha dönüştürücüydü. Burada belki bedensel ve teknik bir gelişim yakalamış olsam da ruhsal transformasyonu yakalayamadım. Belli ki deneyimler aynı olmuyor. Ayrıca çok yazık ki Trimurti Yoga eğitmenleri dağıldı, hatta son duyduğuma göre Hindistan defterini kapatıp bundan böyle Avrupa'da devam edeceklermiş. Yanlız orada çok beslendiğim Yogesh hala Hindistan'da devam ediyor. Rishkul Yogshala veya Rishikesh'te başka bir okulda çok profesyonel teknik alabilirsiniz. Ancak popularitenin yarattığı etki nedeniyle turistik olan ve ciddi para dönen bu şehirdeki eğitimden çok ruhsal bir dönüşüm beklemeyin, şehir o kadar sıkışık ki ruhunuzu özgürleştirecek bir alan yok maalesef. Ayrıca eğitmenler teknikte ne kadar iyi olursa olsunlar, gençler ve batıdan gelen kişilerle duygusallık yaşamaya da gayet açıklar. Bizim Amerikalı kızların aşık olduğu Sumit gibi . Çok ayrıntıya girmeyeceğim ama yoganın turistik olmasıyla alakalı bir durum olduğuna inandığımı söyleyebilirim. Fethiye'de Garson çocuk İngiliz kız muhabbeti :)

Bu da benim garson çocuğum. Evet herkes aşk yaşayacak da ben platonik bile takılamayacak mıydım. Son güne nihayet birbirimize açıldık ama maalesef bu aşkın önü yaradılış itibariyle kapanmıştı. Başka hayatlara niyet ederek yollarımızı ayırmak zorunda kaldık, sevgili Alfa'm ile.

Her türlü kaprisimizi çeken otel çalışanları ve otelimizin evcil hayvanları. İneğin üzerindeki köpek pardon prenses her gün itinayla yıkanıyor, kendisi Hindistan'daki en temiz canlı olabilir.

İşte artık ileri seviye eğitmenlik belgesine sahibim! Resimdekiler sırasıyla felsefe hocam, ben, pranayama hocam ve anatomi öğretmenimiz. 1 ayın sonunda diplomamı aldığımda gelişen tekniğime sevinirken, ruhsallıktan ve inzivadan uzak entrika, aşk ve dedikodu konulu bu ayı spiritüel olarak harcadığımı düşünerek üzüldüm önce. Ama sonra şunu da farkettim, böyle dönemler isteseniz de istemeseniz de bir farkındalık hali içinde oluyorsunuz, ve beni farkettiğim en önemli şeylerden biri ise enerjimin böyle bir ortamı çektiğiydi. Kursa katılan arkadaşlarım gibi belki de hepimizin spiritüel mucizeler yerine acısıyla tatlısıyla dostluğa, neşeye, kahkahaya, kahveye, çikolataya, aşka ve dedikoduya ihtiyacımız vardı. O yüzden ne yaşadığım anı ne de insanları yargılamamam gerektiğini bir kez daha anladım. Neye ihtiyacımız varsa, o dönem bizi ne besliyorsa onu yaşıyoruz, ona göre insanları çekiyor enerjimiz. İşte hepsi bu, çok sorgulamadan hem anı hem de o anın getirdiği insanları sevmek, belki de gerekli olan bu. Belki de spiritüel olan mucizelerde değil hayatın ve ilişkilerin en içindedir.

Bu fotoğrafa Sebla Kaplan " Kuncapuri Halay Ekibi" adını koyduğundan beri her baktığımda kopuyorum, esasen bu fotoğrafın çekildiği gün Rishikesh'te geçirdiğim koca ayın içinde 3 spiritüel hissettiğim günden bir tanesi. Sabah güneşi doğurmaya Himalaya tepelerindeki Shakti tapınağına gitmiştik, oradaki gruptan bir kare. Sonra mutluluktan halay çekmeye başladık :) Diğer iki günü ve o günü Rishikesh ve Spiritüel hayat konulu yazımda anlatacağım. Ama şundan artık çok eminim.. Spiritüelliği şu an yaşayan insanlarda bulmak mümkün değil. Ancak kalbinizi açarsanız saf doğada yakalayabilirsiniz. Einstein'in güzel sözü gibi "Doğa'ya derinden bakın, o zaman herşeyi daha iyi anlayacaksınız"

Back to the future: Hindistan

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Tue, 7 Mar 2017 16:49:00 +0300

Ve Sinem'in Yoga Yolculuğu bu kez Rishikesh'te yeniden başlar..

3,5 sene sonra tekrar ikinci yuvamdayım. Yaşam enerjisinin en yüksek tempoda aktığı renklerin, dinlerin, dillerin, insanların ve hayvanların bir arada tüm çılgınlıklarıyla yaşadığı Hindistan, "incredible" kelimesinin hakkını sonuna kadar veriyorsun. Bütün hızına rağmen iç dünyamda yarattığın dinginlik ve huzurla tam bir çelişkiler diyarı olan bu deli ülkeye sonunda yine geri döndüm.Toplam 4 uçak değiştirip Dehradun'a geldiğimde şöför eşliğinde gittiğim Rishikesh yolunda Himalayalar'ın kokusunu almamla yaşadığım duygusallık, işte bu nasıl bir bağ bilemiyorum ama ben bu ülkede kendimi buluyorum yeniden ve yeniden.

Ama Hindistan komiktir, her dakika şakalar yapar, şaşırtır sizi. Bu nedenle fazla duygusallığa kapılmama izin vermedi, daha gelir gelmez başıma iki tane bomba olay geldi, korku komedi tadında. Hatta kriminal diyebiliriz. Gerçi Rishikesh'ye asla kriminal vaka olmuıyormuş, sanırsam bu sadece insanlar için geçerli malum hayvanlar da burada özgürce yaşadığı için o tarafa karşı biraz dikkatli olmak gerekebilir.Yukarıdaki görüntü Rishkul Yogshala'nın ashramından, ilk gün burada misafir edildim. Kaldığım odanın kapısını kilitlememişim, derin bir uyku sırasında bu balkondaki maymun arkadaşlardan ikisi kapıyı açıp odama daldı. Neyse ki rüyama giren çok sevdiğim 3 arkadaşım tarafından uyandırıldım ve minik canavarları odadan bağıra çağıra kovdum. Bu arada o kadar korktum ki beden hareketlerim dev bir gorile benziyordu. İlk pek takmadılar ama sonrasında yüzlerinde ciddi bir şaşkınlıkla bir birlerine bakıp dışarı çıktı çılgınlar. Bu gasp girişimi ilk vaka. Rishkul Yogshala'nın Ram Jhula'daki ashramı hafif kırsal ve kirloş bir mahalle içinde, genelde hayvan dışkılarını hakim olduğu dar yollardan yürüyorsunuz. Tabii ki insandan çok maymun ve öküz var. İkinci vaka da hırsızlık, bu sefer başrolde bir inek :)

Burada cafe dedin mi German Bakery var, her yerde böyle nedendir bilmem. Neyse okula yakın bir yerdeki German Bakery'den browniemi aldım, bu sevimli arkadaş da tüm tabağımı götürdü. Ertesi güne çikolatalı süt verecek diye düşündüm.Ertesi gün ileri seviye eğitim alacağımız ve 1 ay kalacağımız Tapovan'a taşındık. Binbir çeşit hijyenik malzemeyle, nevresim takımı ve havlularda gelen beni yine bir süpriz bekliyordu.

Yok artık! O kadar hijyen takıntılarını yen, psikolojini hazırla, önlemlerini al gel buyrun lüks otel kıvamında bir oda. Haftada bir de temizliyorlarmış. Şakacı Hindistan! İnsanı nerede nasıl sınayacağı hiç belli olmaz. Ama belli ki bu sefer bir çok şey farklı. İnziva tarzı bir süreç beklerken, aşırı sosyal bir şehirle karşılaştım. Benim gibi yoga için burada olan onbinlerce insan var, ganj çevresi şahane cafeler restaurantlar, tıklım tıklım. Batılılar şehri tamamen sarmış durumda. Akşam live müzikler, her yerde etkinlik ilanları, workshoplar, satsanglar, babajiler. Kitapçılar,tütsücüler, çeşit çeşit mağazalar. Dükkanlar ilerleyen saatlere kadar açık. Bu sefer bambaşka bir Hindistan deneyimliyorum, akşamları rahatlıkla tek başıma çıkabiliyorum, gezebiliyorum, okul henüz başlamadı ama 10'a kadar izin verdi.

Rishikesh ciddi ciddi turistik anlayacağınız, belli ki dünyanın en büyük yoga turizmi burada dönüyor. Ne de olsa yoga capital, peki bu kadar ticarileşme sonrası spirituellik korunabiliyor mu? Şu anda bu konuda yorum yapmam için çok erken. Yaşadıkça göreceğim sanırım. Ama geldiğimden beri kendimi çok daha huzurlu ve sakin hissetmeye başladım, bu bir gerçek. Acaba tüm bu ticarileşme, popülarite ve karmaşaya rağmen tüm bilgeliği ve doğasıyla Himalayalar, bereketi ve mucizeleriyle Ganj, avatarlar, mantralar ve tütsüler aracılığıyla ruhlarımızı mı okşuyor? Kimbilir...

Ganj "Ganga"

Pek iyi başlamadık ama çok tatlı değiller mi esasen?

Farkında Abla Türkiye'de 1

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Thu, 7 Jul 2016 17:57:00 +0300

Bu blogta anlattığım yoga yolculuğumu benzer yoldan yürümek isteyenlerin tecrübelerimden faydalanarak kendilerine öneriler çıkarması yönünde başlamıştım. Hindistan'a gidişim blog yazılarıma başlamama en büyük nedendir ve benim için çok önemli bir dönüm noktası olduğunu bugün çok daha iyi anlıyorum. Orada bir çok yazı yazdım gördüğüm yaşadığım hissettiğim ne varsa anlattım ve çok olumlu geri bildirimler aldım. Sonra içerik aslında taslakta düşündüğüm gibi bir seyahat ve yoga konsepti olarak yerleşti, Avrupa'da bir çok farklı eğitmen ile yaptığım çalışmaları ve katıldığım eğitimleri anlattım, bir yandan da yoga eğitimleri alırken bulunduğum şehirlerden izlenimler aktardım. Ama Caddebostan Yoga başta olmak üzere Türkiye'de de devam eden ciddi bir yoga yolculuğum var. İstanbul'da farklı eğitimlere katıldım, Caddebostan Yoga'da enteresan konularda çeşitli etkinliklerde farkındalık üzerine çok değişik tecrübeler yaşadım. Türkiye'de farklı yerlerde yoga tatillerini ve atölye çalışmalarını deneyimledim. Kendimi bu yolda ömür boyu yürüyecek bir öğrenci gibi görüyorum, bu çok keyifli! Aynı seneler önce okuduğum Farkında Abla gibi hissediyorum. Bu isim çok tatlı bir kitaptan geliyor. Bana ilham veren Farkında ablayı daha önce Hindistan'daki bir yazımda kullanmıştım. Merak edenler Farkında Abla: Himalayalarda yazıma bir göz atsın, komik ve keyiflidir! Bu yazı da aynı isimli Farkında Abla kitabını anımsatmıştı, sadece yoga değil farkındalık yolunda orada deneyimlediğim değişik tecrübeleri- laboratuvar sistemini reddeden Tibet hastanesinden üstad Yogesh ile chakra seanslarına ve çok dönüştürücü meditasyon tecrübelerine kadar - paylaşmıştım.

Türkiye serisine başlamayı çok uzun zamandır düşünüyorum. Aslında bir çekindiğim konular vardı çünkü her zaman olumlu deneyimlerim olmadı ve çok da paylaşma tarafları değildim. Ama sonradan düşündüm ki objektif olma imkanım yok, sadece kendi deneyimlerimi ve hissettiklerimi yazıyorum. Her zaman olumlu hisler paylaşmaya gayret edersem samimiyetten uzaklaşır ve ruhun özünü kaybederim. Bu nedenle dürüst samimi paylaşımlarla yola devam :)

Bu yazıyı hazırlamaya Alanya'dan başlamış durumdayım. Burada Alanya Surf Team ile Sup Yoga Seansları düzenlemek için geldim, yarın dönüyorum. İnanılmaz keyifli bir deneyim oldu. Bu işi yaptıkça ne kadar doğru olduğunu çok daha iyi anlıyorum, hem çok güzel mekanlar görüyorum hem de harika insanlarla tanışıyorum! Bir de gerçekten keşfediyorum, ülkemizin nasıl cennet olduğunu görüp bu cennete gerçekten gönül bağıyla sahip çıkmamız gerektiğini tekrar tekrar anlıyorum.

Alanya ne kadar güzelmiş! Yerli turistin pek tercih etmediği bir yer, genelde İskandinavlar ve Ruslar geliyormuş. Bu sene malum durumlardan biraz yerli başlamış. Burada kaldığım otel, sahil bana Koh Samui'yi hatırlatıyor. İşletmeciler yaşanan durumdan ders alıp az biraz vizyon geliştirse hatta bence oradan çok daha eğlenceli ve keyifli olabilir. Sup Yoga yaptığımız Alanya Kalesi ise Lizbon'daki Castelo'yu. Şahane bir doğa, Toroslar, deniz, tarih. Alanya Surf Team'in becerikli ve yakışıklı Sup eğitmeni Barış ve burada bu deneyimi tatmak isteyen harika bir ekip ile her sabah 5:30-6:00 arası SUP Yoga için 2 saatlik turlara çıktık. Alanya'da iç içe geçmiş tarih, doğa ve masmavi Akdeniz ile gün doğumunda olağanüstü keyifli anlar yaşadık.

Yoga yolculuğumun en güzel senelerinden biri bu sene. Hem Caddebostan Yoga'da hem de dışarıda katıldığım etkinliklerde harika insanlarla bir araya geliyorum. Bunlardan biri de bundan 3 hafta önce Datça Kızılbük'te katıldığım "Juno ile Derin Tatil"di. Datça Kızılbük Ahşap Evleri'nin dünyalar tatlısı bir işletmecisi var Esra, kendisi benden Juno'nun etkinliğinde yoga dersi vermemi istedi. Bir cennet Kızılbük ve Juno! Bu teklife atlanmaz mı!

Yıllardır takip ettiğim "Kendi halinde bir yıldız gözlemcisi" Juno, entellektüel birikimi ve empati kapasitesi inanılmaz yüksek, kalplere dokunmayı çok iyi bir şekilde başaran gerçekten çok saygı duyduğum bir astroloji üstadı. Onun sıkı bir takipçisi olarak onunla birlikte bir organizasyon paylaşmak benim için çok keyifli olacaktı.
Juno ile dersler başlamadan çok özel bir seans yaptık ve astroloji haritamı yorumladı. Hem de ne yorumlama!Bence bu ifade az kalacak çünkü o kadar derin bir farkındalık katıyor ki hayatınıza astrolojik terapi desek belki daha yerinde olur. Her zaman inandığım konu olan zamanın ruhu kavramını harika ifade eden Juno ile seans kendisi gibi çok derin ve çok anlamlıydı. Ses kaydını hala zaman zaman dinliyor ve bir çok konuda özgürleşmeye yönelik bir dönüşüm evresinin önemli bir adımı olduğunu anlıyorum. Çok güzel, çok olumlu ve motive edici oldu benim için. Teşekkürler Juno!

Esra Kızılbük Ahşap Evlerinde muhteşem bir yoga alanı oluşturdu. Burası etkinlikler için inanılmaz güzel bir ortama dönüşmüş durumda.

Sabah ve akşam olmak üzere toplam 6 derslik bir program hazırladık. Konuyu 6 farklı çakra üzerinden yapılandırdım. Ve çok keyif aldığımız dersler ortaya çıktı. Zaten herşey o kadar keyifliydi ki. Bunun kesinlikle hem Juno hem de katılımcıların olağanüstü enerjilerine ve tabii ki mekandaki başta Esra olmak üzere tüm ekibin uyumuna bağlıyorum. Kızılbük'teki bütün varlıklar uyum içinde ve olağanüstü bir dişi enerji var. Tabiat ana bütün cömertliğiyle şifasını almak isteyenlere sunuyor. Muhteşem bir 4 gün geçirdik, doğanın göbeği,muhteşem denizi olan bir koy, harika katılımcılar, kocaman bir masada neşe içinde muhabbetlerle geçen lezzetli yemekler (bu yemekler biscolata yakışıklısı bir şef tarafından hazırlanıyor:) ve daha da güzeli, Juno ile akşam sohbetleri, hayat üzerine, değişim üzerine, inanç üzerine. Semineri Juno özenle hazırlamıştı, yine gönüllerimize yumuşacık dokundu, ruhlarımızı okşadı. Kızılbük'te hem tüm duyu organlarımız hem de ruhlarımızı doyurduk.

Yeşilin de mavinin de en güzel tonları Kızılbük'te kesinlikle!

Kızılbük Ahşap Evleri'nde köpekler bile dişi ağırlıklı. Bunlar Mira ve İrma. İrma çok fena kalbimi çalmış akıllı mı akıllı bir kız ! Görevi idari işler ve personel, tek başına bütün mekanı idare ediyor :)

Ben bu mekanı çok seviyorum gerçekten. Şimdi yazınca hatta ne kadar özlediğimi hissettim. Şimdi böyle ballandıra ballandıra anlatıyorsun resimler de koyup bizleri özendiriyorsun demeyin! Çünkü ben tekrar gidicem, hatta sizleri de davet edicem. Kızılbük'ün en şahane zamanı Ekim'miş dediler, o cam gibi muhteşem berrak deniz tam çarşaf oluyormuş, havası mis gibi ne çok sıcak ne üşüten oluyormuş, belli ki ortam kendini hain kışa hazırlamak isteyenler için tam bir enerji deposuna dönecek. Ben de dedim ki Sinem, kafayı son bir kaç yıldır dişi enerjilere falan taktın, böyle de bir mekan var, neden orada Ekim'de şöyle 4 günlük bir "Sinem ile Yoga Yolculuğu: İçimizdeki Tanrıça Enerjileriyle Temas " tatili yapsak, ben ekibimle gelsem, yoga var masaj var, mis gibi deniz var hava var, kocaman bir masa etrafında lezzetli yemekler, şirin mi şirin bir ekip, minnoş İrma'nın gözetimine sahilde şarap ve dans geceleri, bir de güzel bir tekne gezisi koysak, ah tatile geldik bir de meyhaneye gidip sohbetin dibine vurmayacak mıyız? Yani öyle bir tatil olsa ki oradan aldığımız enerjiler bize tüm kış için yakıt olsa, harcasak harcasak bitmese! Ne dersiniz 12-16 Ekim Datça Kızılbükte miyiz?

Bridget Woods Kramer ile YogaRaum Berlin Buluşması

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sat, 21 May 2016 19:11:00 +0300

2015 Ocak sonunda İngiltere'nın en iyi 5 eğitmeninden biri sayılan Bridget Woods Kramer tarafından gerçekleştirilen workshopa Berlin'deki Yogaraum'da katılma imkanım oldu. Almanya'nın Triyogası diyebileceğim Yogaraum bir çok şehirde şubesi olan bir okul, 3 günlük bu workshop Kreuzberg'e yakın olan merkezlerinde gerçekleşti.

Okul muhteşem bir konumda, karşıdan Berlin duvarını görmek mümkün. Şimdi iş yerleri olarak kullanılan eski ve şık bir bina kompleksinin en üst katında bulunuyor.

Bridget Woods Kramer ile ilk buluşmamız Cuma akşamıydı, bu güzel mekanın amatörce bazı resimlerini çekme imkanım oldu, diğer şubeleri de aynı stilde oldukça şık ve iç açıcı. Bu workshopa özellikle Almanya'da bir çok yoga eğitmeni katılmıştı. Sakin ve keyifli ortamda geçen bu 3 günlük haftasonu eğitimi toplam 12 saat olarak planlanmıştı.

Öncelikle dünyalar tatlısı eğitmenimiz Bridget Woods Kramer'den bahsedeyim. Kendisi normalde Triyoga'nın eğitmenlerinden ancak yılın büyük zamanını Bali'de geçiriyor ve halen yeni eğitmenler yetiştirmeye devam ediyor. 1988 yılından beri eğitim veren Bridget dünyanın yaşayan en önemli yoga fenomenlerinden biri ve 30 yıla yakın eğitmenlik tecrübesini hala ilk günkü şevkiyle devam ettiriyor. Bilgeliğini tamamen alçak gönüllülükle ve çok keyifli esprili anlatımıyla aktaran bu olağanüstü öğretmeni tanımak benim için çok büyük bir şanstı.

Neler yaptığımızdan biraz bahsedeyim. Cuma günü Anurasa yoga stilinde hizalamanın evrensel prensibleri ve akış deneyimledik. Anusara Yoga kesinlikle Iyengar'dan ilham alıyor ancak akışları da dahil ederek zor asanalarda uzun süre kalmayı hedefliyor. Hizalamaya çok önem veriyor ve estetik mükemmelliği hedefliyor. Eğitimin ilk günü çok zorlandığımı söylemem lazım, ayrıca inanılmaz terledim ve gece ders bittiğinde dışarısı eksi bilmem kaç derecedeydi, Berlin pek soğuk gelmiştin ve pek sevimli olduğunu söyleyemeyeceğim... Malum aylardan Ocak, Berlin'de Sibirya soğukları. Eğitim fiyatı bu kadar uygun olmasaydı Bridget ile çok daha hoş havası olan bir yerde workshop yapmak isterdim. Kimbilir belki bir gün Bali'de :)

İkinci gün 6 saatlik bir eğitim aldık, Cumartesi olduğu için sabahtan başladı. Öğleden önce omuzlara odaklandık, anusara yoga ile düzeltme ve hizalamalar yaptık. Öğleden sonra ise benim için skolyozumdan dolayı problemli bölgelerimin başında gelen ve inanılmaz önemli bir kas olan psoas major ile çalıştık. Bu önemli kasın pelviste nasıl denge yarattığını ve bedenin hayati önemdeki 3 enerji merkezini nasıl etkileyerek hayatımıza girdiğini öğrendik. Muhteşem bir konu olan psoas majora o gün bugündür özellikle terapi derslerimde çok yer veriyorum.

Son gün bir başka konu, Anusara Yoga'nın ilhamını aldığı Tantrik Tanrıçalar ile tanıştık ve keyifle geçen bir yeni yıl meditasyonu yaptık. Malum aylardan Ocak olması nedeni ile 2015 yılı için dileklerle noktaladık. Uzun zamandır ilgimi çeken dişi enerji hakkında derin bilgi aldığım ve önceki bilgilerimle bunu birleştirerek yeni anlayışlara bir pencere açtığım bu tantrik tanrıçaları anlatmak istiyorum:

Saraswati: Bilgeliğin, müziğin, sanatın, akış içeren herşeyin tanrıçası. Shiva dünyayı yıkmak için 3. gözünü açınca tüm yaratılanlar panikliyor, bir tek Saraswati değil, çünkü nehir formunu alarak ateşi denizin altına taşıyor. Bunu ister yıkıcı erkek enerjiye karşı düzeltici dişi enerjiyle eşleştirin, ister Atlantis-Lemurya ilişkisine bağlayın ama bir konu var ki bu dişi enerjinin yaratıcı yönünü gösteriyor. Biz bir yaratıcı yola girdiğimizde veya niyet ettiğimizde işte o an nehir akmaya başlıyor. Bilinç alanımızdan çıkan bir ilham doğduğunda içimizdeki yaratıcı iç güdü, Saraswati.

Bija mantrası Aim. "Aum Aim Hrim Saraswatyai" (Om, özü bilgelik ve açığa vurma gücü olan akışa selamlar olsun)

Lakshmi: Bereket ve iyi talih tanrıçası olan Lakshminin lütufları kendi altın niteliğini bahşeder, Lakshmi "Shri" yani talih anlamına geliyor. Dünyevi ve manevi başarının becerilerini bünyesinde tutuyor. Aşk, ahenk ve iyiliği veren Lakshmi berekete dair iç hisleri, kutsamaları, cömertliği, alma ve verme enerjisini ve iyi sağlığı temsil ediyor. Bija mantrası Shrim.

"Aum Shrim Maha Lakshmayai Namah" (Om, iyi talihin büyük tanrıçasına selam olsun)

Kali: Kali Galler'de de çok sevilen bir orman sakini. Gecelerin kadını Kali, dönüşümü simgeliyor, korunma amaçlı metafizik gücünü, sihri, büyüyü ve yıkıcılığı kullanan Kali, spiritüel büyüme için gerekli olan ne varsa yıkmaya meyilli bir vahşi güzel. Nitekim benim favorim oldu kendisi:)
Bija mantrası "Krim". "Aum Aim Hrim Klim Chamundaye Viche Swaha" (Yaratıcı değiştirici güç, şeytanın, cehaletin ve iki yüzlülüğün yıkıcısı Kali, cehaletin ve egonun bağlantısını kes)

Bu 3 tanrıçanın ötesinde mütevaziliği, esprileri, güzelliği, bilgeliği ve sevecenliği ile beni o haftasonu en çok etkileyen tanrıça tabii ki dünyalar tatlısı Bridget Woods Kramer'di. Kendisine ayırdığı bu güzel zaman ve paylaştığı harika bilgiler için sonsuz teşekkürler olsun.

Gökyüzünün en güzel olduğu şehir, Lizbon

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Fri, 28 Nov 2014 15:35:00 +0200

Lizbon'a gitmeyi planlayan bir arkadaşımın facebooktaki zaman tüneline yazdığı Lizbon hakkında fikir araştıran mesajı üzerine bu bir uyarı olmalı dedim. Haziran başı Cascais arkasından kaçamak yaptığım 3 günlük Lizbon gezimden sonra mutlaka bu şehri tek başına anlatmalıyım demiştim. O kadar güzel zaman geçirmiştim ki ve öyle çok sevmiştim ki burayı yaşadığım her anı keyifle paylaşacaktım. Araya SUP Yoga heyecanı, Çeşme ve sonrasında Caddebostan Yoga'da tekrar başlayan stüdyo derslerimizin telaşı olunca yine ihmal ettim sevgili blogumu. Ve nihayet Ekim ayında Lizbon gezimi yazmaya başladım, tamamlamak ise ancak bugüne nasip oldu. Nasıl gezdiysem öyle anlattım, çok tarihi bilgi içermediğini utanarak itiraf edeyim. Turistik bir şehir yazısından ziyade 3 günde Lizbon eğlence-yeme içme ve gezi rehberi olarak kendi yaşadıklarımı paylaşıyorum, keyifli okumalar :)

Lizbon 1. gün

Portekiz'e SUP Yoga ve Lizbon için gittim. Cascais'te kaldığım 4 gün boyunca bir yandan SUP Yoga öğrenirken biryandan da Iyengar Yoga'nın şahsıma spesifik terapilerinden faydalandığım Annette ile müthiş zaman geçirdim. Haziran ve Temmuz aylarında paylaşmıştım yazılarımda. Şimdi ise kaldığım yerden devam ederek Lizbon hikayemi ve Lizbon'u anlatmak sırası geldi.

Perşembe vardığım Cascais'ten Pazar öğleden sonra ayrıldım. Ama ne ayrılış. Cascais'in taksicileriyle yıldızım barışmadı ve 2 taksi de yolu kısa ve ucuz bulduğu için beni trene götürmeyi reddedince aldım bavulu, tabiri uygunsa resmen bayır aşağı bir elimde bavul bir elimde kaldığım B&B sahibi Ester'in elime son dakika yolluk hazırladığı kek ile yayan yollara düştüm. Arada yol bitip de ormanlık alanı andıran parktan geçişim zahmetli ve komik oldu. Neyse ki böyle konularda şansım hep yaver gider, yolda karşıma çıkan grup içindeki bir centilmen arkadaş perişan halime müdahale edip aşağıya kadar bavulumu taşıdı. Ve huzur içinde Lizbon'a gitmekte olan trene binerek yolculuğuma başladım.

Ama trene binmeden havası her kaldığım gün güzelleşen Cascais'te ve muhteşem plajlarında fena aklım kaldı. Sahile indiğimde son kez bir plaj turu atmayı da unutmadım.

Sahilde yer alan istasyonda sürekli Lizbon'a tren var, en fazla 5-10 bekledikten sonra trene binmiştim bile. Elimdeki 11 Euroluk gidiş-dönüş tren biletiyle yarım saatlik yolculuğum Ester'in keki ile pek bir lezzetliydi. Okyanus kıyısından Tejo'nun oluşturduğu haliçe doğru yolculuk çok hızlı geçti, Cascais benzeri bir çok sayfiye bölgesinde duran tren sonunda Cais do Sodre'ye vardı ve muhteşem Lizbon havası bana merhaba dedi.

Bu havayı anlatmam lazım. Ben böyle havaya ve gökyüzüne bakmayı, hayran olmayı daha önce pek bilmezdim. Ne olduysa biz Hindistan'da gökyüzü ile aşk yaşamaya başladık. Ve orada kendisinden bir söz aldım. Nereye gidersem yanımda götürecektim bu aşkı. Burada da karşıma öyle güzel çıktı ki aşkımızın başka bir dönemine girdiğimizi anladım. Okyanusun verdiği o serinlik var ya. Malum Portekiz kıta Avrupasının en batı bölümünde, bu nedenle Akdeniz ikliminin yarattığı o bulanıklıktan kurtulmuş. Bizler Türkiye'de yaşarken çok farketmesek de bizim bulunduğumuz kuşak belki de Akdeniz ikliminin de etkisiyle havanın netliğini engelliyor. Oysa fark o kadar belirgin ki. Haziran başı ılık bir hava bedeninizi öperken içinize muhteşem bir serinlik ve ferahlık çekiyorsunuz. Bir de bakıyorsunuz ki gökyüzü çok yükselmiş. O mavilik.. Muhteşem bir berraklık. Bulutların şekilleri çok net hava tam anlamıyla mis gibi. HD hava kalitesi moduna geçtiğimi anladığım andan itibaren kafam sürekli havada dolaştım. Böyle net bir gökyüzü daha önce hiçbir yerde görmedim. Atlas okyanusu ferah nefesini öyle bonkörce sunmuş ki Lizbon'a, kendisi de dünyanın en şanslı şehirlerinden biri olduğunu çok iyi biliyor mutlaka. Ve bu yüzden silüetini asla bozmamış güzeller güzeli Lizbon.

Güzeli de güzele övgüler düzmeyi de çok seven biri olarak güzel olan şehir olunca tahmin edin ki bu yazı ne övgüler ne hayranlıklarla dolu olacak. Çünkü Avrupa'da gördüğüm göreceğim en güzel şehirlerden biri Lizbon. Anlatmaya doyamayacağım nefis havası ve muhteşem mimarisi ile beni karşılayan Lizbon'da ilk iş fazlalıklardan kurtulmak amaçlı önceden ayırttığım oteli bulmaktı. Taksiye atladım. Önceden booking.com üzerinden yer ayırttığım Pensao Residencial Portuense'ye gittim. Otel Lizbon'un tarihi merkezi olan Baixa'nın yukarı tarafında bulunuyor. Şehir merkezindeki cadde Avenida da Liberdade'nin Restaudores metro durağına çok yakın şekilde yürüme mesafesinde. Lokasyonu çok merkezi olan bu yer hem çok ekonomik hem de çok sempatik. Ama lüks beklememek lazım, Kesinlikle bir ekonomi oteli,ancak son derece de temiz. Oteli işleten abi-kardeşten kardeş olan ne kadar samimi ve nazikse abi de bir o kadar mesafeli ve kabaydı. Ama yine de düzgün bir işletme olduğunu düşünüyorum, beğendim kesinlikle tavsiye ediyorum. Bir kere yeri otelin yeri gerçekten son derece merkezi, Tek başına tatil yapacak bir bayan için de olabilecek en emniyetli semtlerden birinde. Bir tek kahvaltı hayal kırıklığı yaratabilir ama her adım başında bir pastane -cafe olan Lizbon'da asla aç kalmazsınız, hele benim gibi kahve-tatlı ikilisiyle güne başlamayı sevenlerdensiniz. Bavulumu minik odama bırakıp güzelce süslenip hazırlandım. Neticede 4 günlük bir yoga kampından çıkmışım, enerjim çok yüksek ve bu güzel şehri keşfetmek için can atıyorum. Kardeşten aldığım restoran tavsiyesi neticesinde gece hayatının popüler merkezi Bairro Alto'ya doğru yürümeye başladım.

Otelden çıkar çıkmaz aşağı doğru yürüdüğünüzde kendinizi tiyatro ve restoranların yer aldığı ve tamamen turistik olan Rua das Portas de Santo Antao adındaki caddede buluyorsunuz. Hem fiyat hem de lezzet konusunda çok kereler hayal kırıklığına uğramış biri olarak turistik restoran caddelerinde hiç hoşlaşmam, bu nedenle yönümü değiştirmeden Lizbon'un ünlü buluşma merkezi Pombaline merkezindeki Rossio meydanı üzerinden yürümeye devam ettim.

Bu güzel bina Dona Maria II Ulusal Tiyatrosu'na ait. Büyük Lizbon depreminden kurtulmuş ancak yangından kaçamamış çok zarar görmüş. Meydan akşamüstü saatlerinde birsürü turist ve brezilyalı olduğunu tahmin ettiğim kişilerle doluydu. Meydanda sürekli uyuşturucu madde satmak isteyenler oluyor, ama hayır dediğiniz anda hemen gidiyorlar ve hiç rahatsız etmiyorlar.

Dom Pedro Anıtı

Şehirleri yürüyerek keşfetmeye bayılıyorum, Meydanın yanındaki Ruo do Ouro caddesinden karşıya geçip Bairro doğru çıkmaya başladım. Bairro Alto Lizbon'un birçok tepesinden biri. Lizbon'un İstanbul gibi 7 tepeli bir şehir olduğunu önceden çok duymuştum ve bir çok sokağın da merdivenlerden oluştuğunu biliyordum. Diğer seçenek olarak asansör var ama sokaklarda gezmek benim için çok daha keyifli olduğundan merdiven çıkmayı göze aldım.

Sokaklarda yürürken her yerde karşıma çıkan bu süsler Mayıs sonu Lizbon'da yapılan Rock in Rio festivali nedeniyle. Bir kaç gün süren bu festivalde muhteşem muzik grupları ve konserler yapılıyor. Lizbon'da devlet tarafından verilen son imkanlar ile Brezilyalı nüfusu bir hayli yüksek. Henüz Brezilya'ya gitmemiş ancak gitmeden de ruhunu göndermiş biri olarak benim için muhteşem bir imkan oldu, tüm kaldığım süre boyunca çok kaliteli müzik dinledim. Brezilyalı bir çok olağanüstü yetenek Avrupa kapısı olarak Portekizi ve muhteşem gece hayatında sonsuz seçenekler sunan Lizbon'u mesken edinmiş.

Otelden tavsiye edilen restoranın sokağını bulup da kendisini bulamadığım bir anda tam anlattığım gibi bir müzikle bu fotoğraftaki pencerenin önünde kalakaldım. İçerisi son derece tatlı bir şarap barı, iki Brezilyalı müzisyen müşterileri coştururken mekanın önü içeride yer bekleyen insanlarla doluydu. Bense mutlaka tavsiyeye uyacağım ya o yüzden buradan ayrılıp öbür restoranı aramaya koyuldum. Ama bulamadım ve geri dönüp adı "Grapes and Bites" olan bu sevimli mekanda pencere dışından sokakta müziği dinlemeye koyuldum.Kapının önündeki kuyruk da giderek yoğunlaşıyordu, belli ki içerde yer bulma şansım pek yoktu. Böyle durumlarda biraz girişken olmaktan zarar çıkmaz mantığıyla bu şarap içen gencin yanında oturmak için izin istedim. Centilmen arkadaş memnuniyetle teklifimi kabul etti ve ben de böylece müzik ve keyifli sohbet yanında nefis müziklerle dolu bir Lizbon akşamına giriş yaptım.

Bu mekan adı gibi sadece şarap ve yanında şarap mezesi olarak peynir, kuru et ve meyve çeşitleri sunuyor. Tarif edilemez harika lezzetlerin yanında bir de yanına oturduğum arkadaş da Lizbon'un önemli bar şeflerinden biri çıkınca tadılan şaraplar tabii ki son derece kalite ve hepsi ayrı leziz. Sonradan yan masamızda oturan Fransız çift de sohbete dahil oldu ve birlikte hem müzikle eğlendik hem de Lizbon odaklı güzel sohbetler yaptık. Belli ki yine şanslı gezilerimden birindeydim.

Ve oradan çıkıp yine Bairro Alto'da bulunan Rua do Norte'deki çok sempatik bir gay barına geçtik. Hayatımda duyduğum en kaliteli seslerden olacak bu gruptan gitar eşliğinde sevilen güncel şarkıları dinledik. Afrika kökenli Brezilya göçmenleri olan bu çocukları bir de canlı görmek lazım, nasıl da güzel insanlar. Verdikleri molada biraz sohbet etme imkanımız oldu ve tabii ki içten hayranlığımı ilettim. Lizbon, özellikle Brezilya göçmeni müzisyenler için Avrupa'ya giriş kapısı. Bu yüzden bir çok mekanda çok iyi müzik dinleme şansı var. İlk geceden böyle güzel müziklerle başlangıç yaptıktan sonra maalesef yavaş yavaş üstüme sinen yorgunluğuma yenildim, bir de gündüz erken kalkıp Lizbon'un o nefis gökyüzünü yeniden görme isteğiyle çok geç saate kalmadan otelime geri dönmeye ve kendimi uykuya teslim etmeye karar verdim.

Lizbon 2. gün

Sabah erken kalkıp otelin hafif ve garip kahvaltısı ama muhteşem kahvesiyle uyandıktan sonra - anladım ki Lizbon'da içtiğim tüm kahveler kesinlikle bir harikaydı- yine Rossio'dan aşağı ve bu sefer Castelo tarafına doğru gitmek için tarihi tramvaya binme amacıyla yollara düştüm.Tam Rossionun yan caddesinde bir bilet satış noktası var. 4 euroya günlük bilet alarak tüm toplu ulaşımdan faydalanabiliyorsunuz.

Rossionun hemen doğu tarafında kalan Praça da Figueara'dan geçerek Martim Moniz meydanına geldim, burada yoga eğitmenim Annette'in söylediği 28 numaralı tramvaya binip Castelo'ya çıkmadan önce açık havanın ve muhteşem tablomsu gökyüzü altında ikinci leziz kahve molamı verdım. Nasıl gökyüzü ama :)

Tramvay sırası ciddi anlamda kuyruk.Ama çok ekonomik olması ve antika bir trende yolculuk yapma merakı ile ben dahil hepimiz 10 dakka kadar beklemeyi göze aldık. Sonunda trene bindiğimde ortalama yaşın 70 olması nedeniyle gerektiği gibi ayakta olmayı tercih ettim. Hem de rahatça tren içinde gezinip bolca da fotoğraf çektim.

Ama bu fotoğraf sevdası ve tabii Lizbon'un tüm sokaklarındaki tarihi dokudan gelen sarhoşluk hissiyle Castelo'yu kaçırdığımı farkettim. Meğer tren tekrar aşağıya inmeye başlamış.

Anladım ki su beni bırakmayacak, Tejo nehrine yakın yürüme mesafesi olacak kadar trenin inmesini bekledim, Castelo ve Alfama turumu akşamüstüne almaya ve turu akşam Alfemo'nun ünlü fado mekanlarından birinde tamamlamaya karar verdim.

Burası Lizbon'un en güzel meydanı Praça do Commercio'ya inen Pombaline downtown bölgesi

Depremden sonra burada bulunan sarayın yıkılmasıyla bölge yenilenmiş aynı zamanda Terreiro do Paço olarak yani Saray Meydanı olarak da biliniyor. Meydanın karşısında Tejo nehri ve okyanus serinliği bana çok iyi bir zamanda buraya geldiğimi farkettirdi. Belki başka aylarda böyle net görüntüler ve hava ile karşılaşmayacaktım. Ama Lizbon'a gidecekseniz Mayıs ve Eylül kesin tavsiyem olacaktır.

Otelin cimri kahvaltısı ve içilen kahveler beni çoktan acıktırmıştı. İyisi mi dedim biraz mideyi şenlendirelim, meydandaki hoş bir italyan kafesinde rose şarap eşliğinde margarita pizza ve sonrasında tadına doyum olmaz Brezilya kahvesinden espresso ile yine gurme keyiflerime devam ettim. Yanlız gezmeyi sevmemin bir nedeni de böyle şeyler konusunda özgür olmak. Canım ne zaman nereye gitmek isterse oraya gitmek, yaptığım planları ters düz etmek, istediğim gibi yemek, içmek, etrafı gözlemleyecek bol vakit, yeni insanlar tanımaya açık olmak ve çoğunlukla hislerimle direk bir kontakta olduğumu bilmek bana yaşadığımı tekrar hissettiriyor, belki de en güzeli kişisel keşif yolculuğuma çok iyi bir ortam ayarlıyor.

Gezmeyi seviyorum!

Yediğim nefis pizzanın ve rose şarabımın etkisiyle Tejo nehri kenarında kendimce özgürlük ve sevinç naraları attıktan sonra biraz da romantizm dedim ve nehre karşı şehirle yaşadığım aşkı biraz daha derinleştirdim.

Bu arkada gördüğünüz köprü 25 Nisan köprüsü, önceden adı diktatör Salazar'ın ismiyken devrimden sonra 25 Nisan olmuş.

Karşı kıyıda köprünün bittiği yerde aynı Rio'daki gibi ve Rio'dan esinlenen İsa heykeli var "Christo Rei". Ama zaman kısıtlılığından ancak uzaktan bakabildim, zaten ben bir yolunu bulup direk orjinalini görmeyi planlıyorum. Ne de olsa aylardır ne varsa karşıma çıkan anlıyorum ve çok istiyorum ki

"Rio Calling!!".

Bu kadar nehir romantizmine rağmen hala şehri kendime aşık edemediğimi anlayınca kaleyi içten fethetmek lazım dedim ve bunun için gayretimi de son derece göstermeye karar vererek Sao Jorge Kalesine yürüyerek gitmeye karar verdim. Hem böylece yediğim pizzanın da günahını artık taşımak zorunda kalmayacaktım. Yine merdivenlerle dolu yollardan geçmeye başladım. Baktım şehir gösterdiğim gayrete göz kırpıyor, hemen gördüğüm en güzel grafittilerden birini karşıma çıkardı, ben de bayılarak kabul etim.

Yol o kadar gözümde korktuğum gibi uzun gelmedi, Anladım ki Lizbon'u yürüyerek rahat rahat gezebilirsiniz, hatta öyle de öyle gezmelisiniz. Bu kadar sanat, tarih, renkli insan profilleri, birbirinden güzel binalar, şehrin göbeğinde köy havası ve müthiş manzaralar başka yerde bulunur mu bilemiyorum.

Kaleye çıkan yol bildiğiniz şehrin içinde bir köy, en çok hoşuma gidense her evin dış duvarında asılı kuş kafesleri ve rengarenk kuşlar oldu. Lizbon geçirdiği depremlere, yangınlara rağmen tarihi örtüsü korunmuş ve yaşam tarzı da aynı şekilde muhafaza edilmiş bir şehir, böyle sevimli bir köy de gerçekten bu şehre çok yakışıyor.

Alfama kalenin Tejo tarafına bakan kısımda, kaleden inerken yavaş yavaş akşama dönen havayla beraber Alfama'nın ana caddesinde şehir manzarası eşliğinde gün batımı keyfi yaptım.

Bundan sonra ise kendimi Alfama'nın dar sokakları keşfetmeye adarken hedefim yerel bir fado mekanı bulmaktı, Tabii kararan havayla beraber yanlız başıma olmanın verdiği olağan bir ürkme ve tek başıma otele nasıl döneceğim şüphesini de taşıyordum. Ancak bir kaç kişiye sorduktan sonra mesafelerin tahmin ettiğim kadar uzun olmadığı ve gayet güvenli bir şehirde olduğumu anladıktan sonra ikinci gecemi de Alfama'da geçirmeye karar verdim.Ve ilk olarak meşhur Clube de Fado'ya girdim.

Burası Portekizli ünlü gitar virtüözü Mario Pacheco'nun sahibi olduğu mekan. Hafta arası olduğundan sanırım çok sakindi ve başka sanatçılar vardı. Burada biraz utandım çünkü inanılmaz pahalı rakamlar karşısında tek yapabileceğim kredi kartıyla ödemekti, ancak slip makinaları bozuk olduğundan öyle bir imkan olmayınca bir kaç şarkı dinleyip sipariş vermeden çıkmak durumunda kaldım. Sonunda Sao Miguel üzerinde kendimce daha çok eğlendiğim hem de kredi kartı geçen başka bir fado mekanında oturmaya karar verdim. Üstelik şeker gibi havanın da keyfine varacağım şekilde açık havada olması da çok hoşuma gitti. Yemekler ortalama sayılır, denemek için Lizbon'un popüler yemeklerinden olan morina balığı aldım, kesinlikle bana göre olmadığını anladım. Masalar birleştirilmiş olduğundan bu akşam da sohbet edecek insanlarla karşılaştım, eğlendiğim ve doya doya fado dinlediğim güzel bir Alfama deneyimi oldu.

Lizbon 3.gün

Lizbon'da geçireceğim son tam gün, Kaldığım günlerin arasında belki de en güzeliydi. Şehre tekrar aşık oldum ama olunmayacak gibi mi?

Bu harika renklerle otelden yukarıya Gülbenkyan Müzesi'ne doğru yürüdüğüm her sokakta karşılaştım en çok da şehrin olağanüstü parkı Parque Eduardo VII çevresinde.

Yine muhteşem bir gökyüzüne uyanıp sabah erkenden yollara düştüm. Bu sefer hedefim Lizbon'un meşhur parkını gezmek ve çok görmek istediğim Gülbenkyan Müzesine gitmekti. Sonrasında otele uğrayıp bir mola vererek şehrin havalı bölgesi Chiado'da günüme devam etmeye karar verdim.

Her iki yanı da yemyeşil ağaçlarla çevirili Avenida da Liberdade'den dümdüz devam ederek Parque Eduardo VII'e çok keyifli bir yürüyüş yapılıyor. Arada kahve içecek de çok tatlı büfeler var, yürümek için alan o kadar geniş ki bu kaldırım üzerinde de hem bahçeler hem cafeler kurulmuş. Tabii mevsim konusunda sanırım çok şanslıydım, Haziran başı Lizbon için en güzel zaman olmalı. Her tarafta canlı renkler ve taptaze bir hava insana verdiği enerjiler inanılmaz.

Parktan tüm Lizbon manzarasını görmek mümkün. Ben özellikle içinden geçerek yürümek istedim, çok tatlı bir kitap fuarı kurulmuştu. Ama resimde göründüğünden çok daha büyük bir park baştan aşağı bitirmem neredeyse 1 saatimi aldı. Yukarıya doğru artık şehrin biraz daha iş merkezlerine doğru çıkıyorsunuz, yine de güzel bahçeler ve eski binalar her yerde karşınıza çıkmaya devam ediyor.

Ve sonunda müzeye ulaştım. Parktan sonra bulmam çok zor olmadı, üniversite kampüsunden yürüyerek çıktığım alışveriş merkezine çok yakın bir bölgede yer alıyordu müze. Kapısında tanıdık bir görüntü olunca fotoğrafını çekmek istedim,çok hoşuma gitti.Bisiklet tutkunu olduğumu daha önce söylemiş miydim :)

Müzenin adı vakfın kurucusu ve koleksiyonun sahibi Kalust Gülbenkyan'dan geliyor. Müze hayali ancak ölümünden sonra gerçekleşen Kalust Gülbenkyan'ın Istanbullu bir Ermeni olarak Kadıköy'de büyümüş olması ve Kapadokya bağlantısı beni çok etkiledi. Girişte kendisiyle ilgili bilgileri merakla okudum, şu an Gulbenkian Vakfının Portekizde'ki tüm kültür sanat hayatını yönettiğini, Gülbenkyan'ın Portekiz'e gelişini, servetini elde ettiği petrol işindeki enteresan noktaları merakla inceledim. Anlatmak çok uzun süreceğinden ilginiz varsa, bugünkü Musul-Kerkük petrol boru hattının yaratıcılarından olan Kalust Gülbenkyan'ı ayrıca araştırmanızı tavsiye ederim.

6000'den fazla parçayı içeren bu paha biçilmez koleksiyonda antik Yunan eserlerinden Fransız mobilyalarına, cam eşyalara, Osmanlı çinilerine, Mısır heykellerine, halılara, el yazmalarına, mücevherlere kadar göz alıcı bir sürü parça var. Ayrıca olağanüstü bir resim koleksiyonu da var, bunların arasında Van der Welden, Turner, Romney, Lawrence, Fragonard, Corot, Renoir, Nattier, Boucher, Manet, Degas ve Monet tabloları da bulunuyor. Kesinlikle gördüğüm en zengin koleksiyon ve şimdiye kadar gezdiğim en güzel müzelerden biri oldu benim için. Müzenin bir de harika bir cafesi var ki mutlaka eserleri gördükten sonra uğranıp şarap eşliğinde çok lezzetli menülerinden birini aldığınız ilham eşliğinde keyifle denemeli derim.

Dönüşüm öğleden sonrayı buldu, odaya uğrayıp biraz dinlendikten sonra bu sefer Chiado'yu keşfetmeye hazırdım.

Lizbon'da muzik her yerde

Rossio'dan Baixa'ya doğru yürürken karşılaştığım bu asansör 1902 yılında tamamlanan Elevador de Santa Justa. Baixa ile Bairro Alto'yu birbirine bağlıyor. Chiado ise ikisinin tam arasında kalan şık bir bölge. Tabii ki ben yine yürüyerek etrafı keşfetmeyi tercih ettim. Yol boyu sokak müzisyenleri, harika şovlar, tanıdık markaların yer aldığı mağazaların ve çok tatlı cafeler gördüm. Bu bölge o kadar renkli ki hem alışveriş olarak merkez, hem birçok müzeyi barındırıyor hem de opera binası gibi çok güzel yapılara sahip sanat mekanlarını da görebiliyorsunuz.Lizbon güzel binaları bir birinden nefis müzik venüleriyle hem göze hem kulağa hitap ettiği gibi muhteşem kahvesi ve şarap çeşitleriyle kuşkusuz damağa da son derece hitap eden bir şehir. En keyiflisi de tüm bu güzellikleri açık havada eski pastane-cafelerden birinde oturup insanları izleyerek yaşamak.

Bunun için en güzel adreslerden biri işlek yaya caddelerden biri olan Rua Garrett üzerinde bulunan Cafe Pastelaria Bernard. Kahvemin yanına aldığım makaronlar ve Lizbon'da bence içilecek en güzel kokteyllerden Caipirinha eşliğinde kendimi öğleden sonra serinliğine bıraktım. Keyfim tam yerindeyken ise beklenmedik bir olayla şok oldum. Bir sokak serserisi yanıma gelip beni rahatsız etmeye sonra da bağırmaya başladı. Korktum ama adamın tipi de pek komikti doğrusu. Kıpkırmızı saçları ve üstünde sadece çamaşırı olması olayı resmen mekanda tescilledi ve akabinde polisler gelip müdahale etti. Ben de sanki bir şey olmamış gibi kaldığım yerden devam ettim. Üstelik arkamda oturan grupla sıkı bir güvenlik sohbetiyle başlayan samimiyetimiz neticesinde bundan sonra Lizbon'da geçireceğim en güzel akşam olacak harika mekan önerilerinde bulundular ve ben de çok gecikmeden elimde yeni keşif adreslerini bulmaya koyuldum.

Burası Porto ve Douro Şarapları enstitüsü, portekizce adı Solar do Vinho do Porto. Yemek öncesi porto şarapları kesinlikle çok iyi bir aperatif bence, çünkü içine katılan brandy ile şaraptan çok likore benzeyen farklı bir tadı var. Ancak alkol oranı %20 bu nedenle tatlı tadına kanıp çok hızlı gitmek tehlikeli olabilir. Burada bu şarapları küçük tadımlar halinde oldukça da uygun ücretlere deneyebilirsiniz.

Lizbon'a gelenlerin es geçmemesi gereken en önemli mekanlardan biri Chiado-Bairro Alto arasında yer alan Cervejaria Trindade. Porto şaraplarından sonra akşam yemeği için adresim burasıydı. 800 yıllık tarihi bir geçmişe sahip olan bu şahane mekan önceden manastırken 1800 lerde birahaneye dönüştürülmüş ve günümüze kadar gelmiş. Mekana girdiğimde uzun bir kuyrukla karşılaştım. Neyse ki beklerken uzun uzun buranın renkli tarihini, manastır dönemini, çıkan yangınları ve enteresan olayları anlatan güzel yazıları okuyarak hiç sıkılmıyorsunuz, müze gibi bir yer burası aynı zamanda. Cizvit rahiplerinin kostümleri içindeki Garsonlar, duvarlarda mevsimleri ve masonik amblemleri taşıyan olağanüstü mozaikleriyle çok büyüleyici bir atmosfer. 170 yıldır gelen konukların notlarını tuttukları da bir defterleri var. Bu yüzden ne kadar kuyruk da olsa mutlaka bu tarihi birahane için beklemeye değer, hele bir de sonunda kendinize kum midyesi ve bira eşliğinde bir ziyafet çekecekseniz, kalır tadı damağınızda :)

Burdan sonra Lizbon'un son akşamı için gideceğim yer tabii ki bir fado mekanı olmalıydı, ve bu sefer turistik değil mümkün olduğunca lokal bir adres vardı elimde, Bairro Alto'da bulunan Tasca do Chico, Lizbon'un en ünlü ve ucuz barlarından biri olan bu fado mekanında sahne alan sanatçıların cdleri de satılıyor aynı zamanda. Lizbon'da yaşanması gereken esas fado deneyiminin Alfama'dan ziyade böyle bir mekan olması gerektiğini düşünüyorum.
Ama benim gönlüm Brezilya müziğinde olduğundan son olarak kendime tekrar leziz bir Caipirinha eşliğinde Jobim'in Girl from Ipanemasının nefis bir yorumu dinlediğim bir brezilya barında buldum :) Sen de kız başına her gece barlarda eğlencelerdesin peki bu şehir güvenli mi diyeceksiniz? Bana göre eğer akıllı olursanız cinsiyetiniz ne olursa olsun kendi sınırlarınızı çizer güvenliğinizi gezdiğiniz her yerde sağlarsınız. Özellikle tek başına gezmek isteyen kadınlar için Lizbon ve bir çok Avrupa şehri zaten son derece güvenli. Yine de eğer yanlız dönecekseniz otelinize gece yarısından evvel dönmeye dikkat etmenizi tavsiye ederim.

Lizbon 4.gün

Lizbon'dan ayrılış günüm. Ama buradayken yapmam gereken önemli bir şey daha kalmıştı. Portekizin meşhur çöpçatanı Aziz Antonio'yu mutlaka ziyaret etmeliydim. Santo Antonio Kilisesi, zamanında insanların evliliklerine yardım eden gelinlerin koruyucusu ve çok sevilen rahip Antonio için yapılan ve hala aşk dualarının edildiği çok güzel bir kilise. Kiliseye Baixa'dan Alfama'ya yürüyerek geçebilirsiniz. Veya tarihi tramvayı denerseniz 28 numara önünden geçiyor.

Kilise ziyaretimden sonra son kez Baixa'da dolaşıp bu güzel şehrin doyum olmaz havasını uzun uzun içime çektim. Kafamda güzel aşk hayalleri, Lizbon ile vedalaşırken karşıma büyük insan Bob Marley'in en güzel sözlerinden biri çıktı " Love would never leave us alone" Aşk bizi asla yalnız bırakmaz!

Aziz Antonio dinledin mi acaba beni :)

SUP Yoga

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sun, 13 Jul 2014 21:49:00 +0300

Kısa bir aradan sonra yeniden,

Merhaba,

On parmağında on marifet diyeceğim dünyalar tatlısı bir arkadaşım var Sebla Kaplan, aynı zamanda yoga eğitmeni. Ben bu blogu Hindistan'da yazarken internet üzerinden tanıştık ve zamanla karşılıklı sempatimiz arkadaşlığa dönüştü. Bana bu yolculukta destek verenlerin başında gelir. Ve şimdi harika bir projeye imza atıyor, yarından itibaren Türkiye'nin ilk online yoga dergisi yayına giriyor.

www.yogadergisi.com adresinden takip etmenizi öneririm, yoga alanında birbirinden harika konular ve çok güzel yazılar, eğitmenlerin makaleleri, yogayla ilgili eğitim, workshop bilgileri, yoga alanında ne ararsanız hepsini bulabileceksiniz burada.

Bana da orada makale yazma fırsatı doğunca ilk yazı konumu benim için en güncel alan olan SUP Yoga'ya ayırdım. Ve yazdığım makaleyi de blogda paylaşmak ve en sonunda da güzel bir havadisle bitirmek istedim. Herkese keyifle okumalar.

--------------------------------------------------------------------

SUP Yoga

Yogayı özümseyen herkes aynı zamanda bir doğa aşığıdır. Doğayı sevmeyen ve kendisini doğanın parçası olarak görmeyen bir kişinin yogayı yapmış olma ihtimalini bile düşünemiyorum. Bu yüzden biz yogacılar sadece stüdyoda değil, açık havada da yoga pratiğimizi yapmaya bayılıyoruz. Mis gibi çimenlerin üzerinde gerçek anlamda topraklanma yaşama keyfini düşünün.

Ya da deniz kenarında, ne güzeldir huzur veren ve rahatlatan deniz kokusunu derin derin çekmek, karşınızda masmavi bir gökyüzü… İnsanın bütün çakraları uyanmaz mı hakikaten? Hele bir de benim gibi deniz aşığıysanız. Kim değildir ki? İstanbul’un en sıcak haftalarından birinde ofiste olunca tabii insan daha da bir özlem duyuyor, hasret çekiyor. Haliyle denize olan saplantılı aşkım kabarmışken ben de bu yazıda uzun uzun deniz anlatmak istiyorum, neyse ki çok bağlantılı ve çok keyifli bir konum var. Yeni tutkum SUP yogadan bahsedeceğim size ve sonra diyeceğim ki bu yaz yoga pratiğimizi sadece iç mekanda yapmayalım, açık havaya hatta deniz üstüne taşıyalım.

Stand-up paddle boarding (SUP) ayakta durduğun geniş ve hafif bir sörf board benzeri yüzey üzerinde kürek çekerek yapılan bir spor. İlk olarak 1960’larda Hawaii’nin kumsallarında ortaya çıktığı halde Amerika’da bir akım haline gelerek dünyaya duyurulması son 10 yılda olmuş. Şu anda dünyada en hızlı büyüyen ve popülerleşen sporlardan biri sayılan SUP, minimum ekipman ile tüm dünyada dalganın olmadığı her türlü deniz, okyanus ve gölde yapılabiliyor. Bu kadar popüler olmasındaki neden ise tüm bedeniniz için müthiş bir egzersiz olanağı sağlaması ve çok hızlı öğrenilebilmesi. Özellikle outdoor sporlarından hoşlananlar ile kayak, snowboard, kitesurf, ve windsurf gibi benzer çalışmalara yatkın olanlar tarafından çok seviliyor. Fit bir beden, güçlü kollar, bacaklar, kalça ve çok etkili karın kasları yaratarak kombine bir kardiyo ve idman sunan SUP’a yogayı da ekleyince çok farklı bir boyut kazanıyor.

Suyun durgun olduğu her ortamda SUP ve SUP Yoga yapabilirsiniz. Benim ilk deneyimim Portekiz Cascais’te bulunan SurfnPaddle Club’ta oldu.

(SurfnPaddle foto)

SUP öğrenmek oldukça kolay, özellikle sörf yapanların ders bile almasına gerek yok, ancak bilmeyenler için SUP Yoga’dan önce SUP eğitimi alınmasında fayda var. Sörf ile yıllardır severek ilgilendiğimden hem boarda hem de yoga vesilesiyle denge ve güç kontrolüne çok aşina olduğumdan öğrenmem 15-20 dakikamı aldı. Kumsalda yapılan kısa bir kürek tutma eğitiminden sonra denizde pratik yapmaya başladım.

Önce dizlerinizin üzerinde durarak başlayıp hakimiyet kazandığınızı hissettiğiniz anda ayağa kalkarak devam ediyorsunuz. Pozisyonda aynı sörf gibi karın kaslarını iyi kullanmak denge ve doğru postür açısından çok önemli. Kalçanın ve sırt bölgesinin de aynı şekilde postüre uygun kontrollü hizalanması gerekiyor. Sonraki günlerde aldığım eğitimlerle anladım ki SUP yoga için basit ama gerekli bazı noktalar var, bir nevi olmazsa olmaz gibi . Bir kere gireceğiniz denize göre bir deniz kıyafeti seçmenizde fayda var. Okyanus inanılmaz dondurucu olduğu için mini bir wetsuit ile başladım. Neyse ki hiçbir zaman düşmedim, çünkü sonra serinlemek için gireyim diye düşündüğümde hiç denizde kalamadım bile. Oysa berraklığı ve pırıl pırıl parlayan rengiyle çok davetkardı.

Sonraki çalışmalarımda Alaçatı Çark Plajının çok daha uygun sularında wet suite hiç gerek kalmadı ama her iki durumda da güneş altında çalıştığınızdan şapka ve güneş gözlüğü iyi fikir. Ancak adha mukha svanasana (aşağıya bakan köpek poziyonu) gibi pozisyonlarda sıkıntı yaratabiliyorlar. Boarda çıkmadan önce mutlaka güneş koruyucu kullanarak deriyi korumakta fayda var, hatta elzem bence. Cascais’te Mayıs ayının güneşine kanıp biraz da renklenme sevdasıyla biraz haşlandım desem yalan olmaz.

SUP Yoga dersi alabilmek için yüzme bilmenin en önemli şart olduğunu da unutmadan ders içeriğinden de bahsedeyim. Derslerde katılımcı ve eğitmen arasında iletişim çok önemli, bu nedenle derslere ortalamada en yüksek 5 kişi alınıyor. Denize inmeden biraz kumsalda ısınmak da bedeni hazırlamak için iyi oluyor. Sonra biraz kürekle “paddleboarding” yapıp sakin bir yere gidilebilir, kürekler board üzerine uzunlamasına çapraz olarak yerleştirilerek çok zorlayıcı olmayan bir güneşe selam stiliyle başlanabilir.

Deniz üzeri tabii ki karaya nispeten daha zorlayıcı, bu nedenle karada yapılan her hareket o kadar da kolay olmuyor. Bu nedenle pozdan poza yumuşak geçişlerle ve board üzerinde sizi riske sokabilecek duruşlara girmeden 1 saatlik hafif akış bir seans ve sonunda oturarak bir meditasyon veya Savasana pozisyonunda güzel bir derin gevşeme ile tamamlanabilir. SUP yoga boyunca boardunuzu bir budaya iple bağlayarak sabitleyebilir veya hafif akış yapılan bu güzel yogayı bir de su üzerinde boardunuzu hafifçe akışa bırakarak da deneyebilirsiniz.

Güneşin bedeninizi ısıtmış, bir yanda deniz tuzu kokusu, bir yanda hafif hafif esen meltem… Baktığınız yer dünyanın en güzel iki mavisi, birisi cam deniz, diğeri engin gökyüzü. Bundan daha mutlu bir ortam olur mu yoga için? Hayali bile rüya gibi.. Hadi o zaman bu yaz birlikte SUP yoga deneyimleyelim, ne dersiniz? Çeşme’de Sörf okullarının desteğiyle Ağustos ayından itibaren Alaçatı ve Altınkum’da SUP yoga dersleri vermeye başlıyorum. Gelin beraberce kendimizi serin sularda akışa ve huzura bırakalım.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Yogadergisi.com a ilk yazım böyle bitince devamını burada yazmak için can atarak hemen meraklısına ayrıntıları bilgileri paylaşayım. SUP yoga derslerim 11 Ağustos'tan Eylül başına kadar Çeşme'de iki ayrı merkezde olacak. Bunlardan biri Alaçatı Çark Plajı'nda bulunan Bubi Sörf Okulu, diğeri de Altınkum Fly Inn Beach Club'da yer alan Çağla Kubat Sörf okuluna ait SUP merkezi. Bu gelişmeyle beraber ikinci blogum olan supyogaturkey.blogspot.com sayfasını da açıyorum, bunu da havadislere ekleyerek herkese iyi bir Pazar akşamı diliyorum..Ayrıntılar çok yakında :) Herkese sevgiler

Portekiz-Cascais yolculuğu ve Iyengar Yoga Cascais (Annett Mottlau) ve bir farkında abla hikayesi

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sat, 5 Jul 2014 19:00:00 +0300

Yazının içeriğini bilmeyen biri olsaydım Portekiz ile ilgili bir başlığın altında Shirley Maclaine resmini görünce bu da ne alaka derdim yoksa kız Portekiz'de Shirley Maclaine ile mi karşılaştı?..

Ahh nasıl da isterdim ama diyelim ki giderken uçakta karşılaştık, ve ben bu yazının ilk bölümünü kendisine adayarak bakın neler anlayacağım.

Shirley ile sempatim çok eskilere 10-11 yaşlarıma dayanır. Okumaya erkenden meraklı bir çocuk olarak ilk hedefim annemin daha o zamanlar gözüme ulaşılmaz bir hazinesi gibi görünen kitaplığına bir an el ulaşabilmek ve kurcalamaya başlamaktı. Annemin o dönemler çok ciddi bir şekilde spiritüel tarafa eğilimli olması, kitap içeriklerinn de tabii ki o yönde ağırlıklı olmasını sağlamış ve ister istemez beni de çok etkilemişti, Ruh ve Madde dergisinin yayınlarından tutun da o zamanların ne kadar "enteresting" konuda kitabı varsa elime geçiyordu nitekim. Shirley Maclaine'in kişisel arayışını anlattığı kitapları da o zamanlardan gönlüme yer etmiştir. Seneler sonra, belki bundan 1,5-2 sene önce annemin evinden eski kitaplarını bulup yine okumaya başladım, her zaman yumuşacık, samimi ve eğlencili anlatımını çok dinlendirici ve keyifli bulmuşumdur. Bir yandan da yolculukları, sanat hayatı, dürüstçe anlattığı aşkları da pek ilgimi çekmiştir :)

En fazla 2 ay oldu, bir gece rüyamda Shirley'i rehberim olarak göreli, etkisi günlerce sürdü. Evde annemden aşırdığım 80 li yıllardan kalma kitaplarından birini okumaya karar verdim. Bu yolculuğa çıkmadan önce de yanıma aldım.

Hemen uçağa geçiyorum, kaldığım yerden anlatayım. Masam açık, bir tarafta mini seyahat not defterim- başlığında "Life is a Beautiful Journey" yazar :)- bir tarafta Shirley kitabı, dans ile ilgili anlattığı bir bölümü yeni bitirmiştim, birbirinden güzel sözleri etkilemiş gene, yoga eğitmenliğine de başladığımdan daha da bir ilgiyle okumuşum, en çok da dans aracılığıyla ruhunu nasıl da ifade ettiğini öyle güzel anlatmış ki çok okşamış içimi. Yemek ikramı yapıldı, ben de kitabı bırakıp filmlerde gezinmeye başladım. Bir türlü ayarım bir film bulamadım önce, sonra Ben Stiller'in komedi olarak düşündüğüm filmini izlemeye karar verdim.

Film, gündüz düşleri gören ve sevdiği kadına açılma cesareti olmayan "Life!" dergisi çalışanı Walter Mitty'nin hikayesini anlatıyor. Önce biraz sıkıldım, çok yavaş ilerliyordu, sonra film bambaşka bir yöne kaymaya başladı. Konu cesaret ve ötesinde macera ve seyahat olunca bir anda sarmaya başladı, ilk farkına varışım Walter Mitty'nin doğum gününde idolu ve Life Dergisi kahramanı gezgin Sean O'conolleyin (hem de Sean Penn :)) verdiği cüzdanda yazan LIFE dergisi mottosu oldu:

"To see the world, things dangerous to come to, to see behind walls, draw closer, to find each other, and to feel. That is the purpose of life. – LIFE Magazine"

Dünyayı tanımak için tehlikeli şeylerin üstesinden gelmek, duvarların arkasındakini görmek için yaklaşmak, birbirini bulmak ve hissetmek. İşte hayatın amacı budur.

Filmin beni bu sözle kalpten vurduğu an, tabii ki Sean Penn de olunca filmde dedim biraz daha dikkat kesilmenin zamanıdır...

Ve film Walter Mitty'nin sonunda zincirlerini kırmasına ve kendini aşarak bambaşka birine dönüşmesine az kala, annesi rolünde karşıma kim çıksın?

Farkında Abla Uçakta!

Bi ekrana bir kitaba bakıyorum. Tamam olağandışı bir film yakaladım, Life-Magazine Mottosu çok etkiledi, ardından film de pek heyecanlanmaya başladım üstüne Shirleyciğim anne rolünde, hatta belli etmemesine rağmen oldukça bilge bir kadın, bir nevi spiritüel rehber gibi :)

Uçakta böyle başlayan bu güzel gezi, her aşamasında beklentilerimin çok üzerinde geçti. Karşıma çıkan herkes melek gibiydi, kendimi gerçekten çok şanslı hissettim.

Toplam 7 gün olan gezimin 4 günü Cascais'te 3 günü de Lizbon'da geçirdim. Önceki yazımda da anlattığım gibi Cascais'te geçirdiğim 4 gün boyunca Annett Mottlau'dan hem özel hem de grup olarak iyengar yoga dersleri ve 3 gün boyunca SUP yoga eğitimine katıldım. Annett ile sadece derslerde karşılaşacağımızı düşünürken geldiğim ilk andan gidişime kadar çoğunlukla birlikteydik, hiç beklemediğim şekilde benimle inanılmaz derecede ilgili ve alakalı oldu, boş zamanlarda çevreyi keşfettik ve 2 akşam da yemeğe çıktık. Annett olağanüstü bir kadın, müthiş bir hoca, gerçek bir iyengar yoga uzmanı ve dünyalar tatlısı bir insan..O kadar rahat ki beni günlük rutinine hemen dahil etti, bilemiyorum tarzı da böyle olabilir, beni de çok sevmiş olabilir ama hakikaten çok etkilendim, çok da mutlu oldum.

Lizbon-Cascais Yolculuk..

Lizbon'dan Cascais' trenle gitmek çok kolay, havaalanından Aerobus'a binerek Lizbon içindeki tren istasyonlarından Cais do Sodre'ye gidiyorsunuz. Aerobus ücreti 3,65 EU kadar, yol da maksimum 20 dakika. Sonra Cais do Sodre'den 40 dakikalık bir tren yolculuğuyla Cascais'e varmak mümkün, hem de gidiş-dönüş 11 EU gibi uygun bir rakama. Portekiz hem çok güzel bir Avrupa ülkesi, hem de diğer ülkelere kıyasla rakamlar çok daha uygun, bu yüzden daha bir sevdim :)

Portekiz'e gitmeden 15-10 gün öncesinden accuweather tahminleri ve mevcut hava sıcaklığını kontrol etmeye başlamıştım, açıkçası hiç de iç açıcı değildi, neredeyse İstanbul'dan 10 derece daha düşük gösteriyordu ve trenden çıkınca da tahmin ettiğim gibi gayet serin, rüzgarlı bir hava ve gri bir gökyüzüyle karşılaştım.

-------------------------

House of Wonders B&B

Annett beni yarım saat sonra almaya geldi, açıkçası bunu da hiç beklemiyordum, taksiye atlayıp kalacağım yer olan B&B House of Wonders'a gitmeyi düşünüyordum.

Annett ile eve geldiğimizde dışardan son derece lüks görünen bir villa ile karşılaştım. İçeriye girince ise adı gibi bir harikalar evi buldum kendime. Yoga inzivası için bundan daha pozitif ve daha tatlı bir villa düşünemiyorum.

Hindistan'dan döndüğümden beri yaptığım tüm gezilerde kendime uygun yerlerde kalıyorum. Londra'da Kensington'daki ev gibi burada da tema spiritüel, duvalarda şahane yazılar, uzakdoğu, afrika objeleri, ikonalar ve en çok da huzur.. 6 odalı bu Bed&Breakfast evinin sahibi ve işletmecisi Ester ile tanıştım. Annett, Ester ve ben keyifli yemek odasında sohbet ettik. Şuna dikkat ettim, 2 kadın da 50 üzeri, inanılmaz derecede fit ve doğallar, doğaldan bahsim yüzlerine müdahale edilmemiş :) ve bu o kadar hoş ki. Sonradan tanıştığım diğer kadınlardan da anladım ki Cascais' yerleşen kesim oldukça elit, Avrupa'nın iyi ailelerinden gelen, kültürlü ve kariyerli insanlar, ancak güzel olanı ise kesinlikle yapaylıktan ve gösterişten uzak olmaları. Gezdiğim diğer ülkeleri düşündüm, sonra bizim ülkenin kendini elit sanan, elitliğin zenginlikten ve pahalı giyimden ibaret olduğunu düşünen, birbirine tıpatıp benzeyen yüzler geldi aklıma, hepsine aynı dolgu, aynı botoks, aynı burun estetiği yapılıp doğallığı güzelliği kaybedilen...Ve anladım ki bu aşırı güzellik ve genç görünme merakı insanı maskaraya çevirirken, bu maskaralığı da maalesef Türkiye ya da Ortadoğu ülkeleri gibi kadının toplumsal baskıya maruz kaldığı ülkelerde daha çok görüyoruz. Kadın'ın kendini sadece fiziksel beğenilmeyi arzu eden bir objeye dönüşürüldüğü ve bu arzu uğruna kendi olmaktan çıkarak bir prototip halini alması ise gerçekten trajikomik.

Tekrar eve dönersek, odam da çok hoştu. Kapının iki yanındaki gömme dolaplar, beyaza boyanmış ahşap paletler üzerine oturtulmuş yatak, ev sahibi Ester'in el yazısıyla hazırladığı şirin not, çiçek ve duvardaki Fernando Pessoa'nun ünlü bir sözüyle biraz portekiz, biraz Karayipler, ve tabii ki Uzakdoğuyu da karıştıran Ester stiliyle dekorasyonda eklektik stillere hayran biri olarak harikalar evinin harikalar odasında olduğumu hissettim. Fernando Pessoa Portekiz 20.yüzyıl döneminin en büyük edeyatçısı ve düşünürü. Yattığım yerin hemen çaprazında duran Türkçesiyle "bir hiçim,, asla bir şey olmayacağım ve hiç birşeye sahip olmasam da dünyanın bütün rüyaları benim" yazan söz, benim de en büyük zenginliğim olan rüyalarıma güzel bir hoşgeldin demiş oldu.

------------------------------

Annett Mottlau-iyengar yoga

Odaya yerleştikten sonra biraz dinlenip çok zaman kaybetmeden kaldığım villaya çok yakın olan Annett'in özel derslerini verdiği evine gittim.

Ve evde bu müthiş yaratıkla karşılaştım. Adı Slater, bir Welsh terrier. Çok uslu, çok akıllı ve de çok hassas. Karakterini benim 18 yıllık köpeğim Missi'ye çok benzettim, özellikle bakışlarını..İlk görüşte aşk bu olsa gerek :)

Annett bir odasını iyengar yoga için hazırlamış, ufacık bir oda ama tüm malzemeler var. Ayrıca duvarına benim çok sevdiğim ve seneye mutlaka stüdyoya yaptırmayı düşündüğüm "hanger"lardan asmış. Bunlar omuz balansı için çok faydalı. Gemici halatları oldukça kullanışlı oluyor, genelde seçilen malzeme. Annett ile 2 saatlik muhteşem bir iyengar yoga seansıyla bütün yol yorgunluğum geçti. Hatta kendimi uzun zamandır hissetmediğim kadar iyi hissetmeye başladım diyebilirim. Yoga eğitmenliği ne kadar mutlu etse de beni, bir eğitmenle hele Annett gibi son derece profesyonel ve kaliteli bir öğretmen kontrolünde yoga bambaşka bir zevk. Müthiş hizalama ve pozisyon düzeltme teknikleri gösterdi. Bireysel çalışmalarımda ve grup derslerimde kullanabileceğim bir çok sistem üzerinden geçtik. Harika bir seans oldu benim için. Ve ne kadar şanslı olduğumu düşündüm, çağımızın yaşayan en büyük iyengar yoga hocalarından birini tanıma imkanı bulduğum için..
Annett hem mükemmel bir hoca hem de ilk dakikadan itibaren ilgisi ve alakasıyla müthiş tatlı bir insan. Akşam beni kaldığım otelin adını aldığı House of Wonders Restaurant'a götürdü. Oraya gitmek için Cascais'in sahildeki mini köyünde bulunan pırıl pırıl dar sokaklardan ve tamamı renove edilmiş binaların arasından dolanarak geçtik.

Bunlar 2 katlı bitişik nizam köy evleri. Bundan bir kaç yıl önce yenilenme başlamış ve rengarenk renklere boyamışlar tüm evleri, yerler ise hiç değiştirilmemiş, çok kalite bir taş döşeme. Onlarca sokak var bu şekilde. Hayran kalıyorum ben buna. Avrupa'daki bu eskiyi muhafaza etme anlayışına. Ve yine ülkemizi düşündüm. Yıkmaya meraklı yöneticileri, müteahhitleri düşündüm. Ruhu, yaşanmışlığı, güzelliği ve tabii ki doğayı rant uğruna yok etmekte ve çok hızlı yok etmekte üstümüze yok. Suadiye'de oturduğum 3 katlı şirin bina ve şirin dairem geldi aklıma. Evimin bulunduğu sokak yeşil, ağaçlık, rengarenk çiçeklerle dolu bahçeleriyle 3 katlı evlerden oluşuyor, ve şimdi hepsi proje alanı. Hepsi 1 yıla kalmaz yıkılıp yerlerine kuleler dikilecek. Ya şunu biz niye yapamıyoruz, rant niye bu kadar önemli bir anlasam. Bir anlasam biz ruhumuzu ne zaman para karşılığı verdik. Mutlu olacak mıyız yüksek binalarda, beton bahçelerde. İçim yanıyor hakikaten bu konuya, bir de insanların en ufak tarihi bile güzelleştirip yaşattığını görünce. Bu da yine kültüre, sanata, doğaya gerekli saygıyı gösteremeyen ülkelerin acı bir kaderi olsa gerek..

Annett'in beni götürdüğü House of Wonders Cafe yine bu güzel sokaklardan birinde 3 katlı ve çok hoş bir terasa sahip bir mekan. Bu sene giriş katını Akdeniz mutfağı vejetaryen mutfağı sunan çok hoş bir restorana çevirmişler. İşletmecisi Anne inanılmaz çalışkan ve çok zevkli bir kadın. Kaldığımİçi sebzeli ve fıstıklarla süslü harika bir lazanya yedim, açık büfe olarak sunulan mezeler ise çok lezzetliydi. İlk portekiz şarabımı rose tercih ederek orada tatmış oldum ve çok beğendim. Et olmayınca mideniz yorulmadan tazelenmiş bir şekilde kalkıyorsunuz masadan, vejetaryenliğin en güzel özelliği bu bence. Yoga hayatınızda oldukça ister istemez bir uzaklaşma başlıyor etten, özellikle bende kırmızı ete karşı gelişti bu. Ama henüz tamamen bırakabildim diyemem, yine de çok azalttım ve farkı çok net hissedebiliyorum.
Bu güzel akşam yemeğinin ardından kaldığım villa olan House of Wonders B&B'ye geçtim. İki mekanın adının aynı olması sahiplerinin arkadaşlığından ve bundan önce Karayiplerde bir süre yaşamış olmalarından kaynaklanıyor. Müthiş dekorasyonları da oldukça benzer, gerçekten çok ilham vericiydi.

Burası Cafe nin mutfağı ve terasa çıkan merdivenleri

Ertesi gün aynı mekanın Terasında yediğim

çok lezzetli bir çikolatalı kek, espresso ve tabii ki favori kokteylim

Caipirinha!

Cascais 2. gün

Ertesi gün sabah kahvaltı etmeden Annett beni kaldığım yerden aldı ve toplam 4 kişiden oluşan iyengar grup sınıfına girdim.

Annett özel derste olduğu kadar grup dersine de olağanüstü hakim, ilgili alakalı bir hoca. Rüya gibi geçen bir grup seansının ardından deli gibi acıkan karnımı doyurmak ve öğleden sonra olacak ilk SUP ve SUP yoga dersine hazırlanmak için villaya döndüm. Yol boyu konumuz hava ve rüzgar oldu tabii, o ana kadar pek de açıcı görünmeyen gri hava ve rüzgarın bitmesi SUP yoga için elzem bir konuydu.

Ama şans her zamanki gibi bana güldü, ve hava daha kahvaltı ederken mükemmel bir şekilde açtı, masmavi bir gökyüzü ile o anda tanıştım, bundan sonra tüm Portekiz boyu bu güneşli ama çok net havaya hayran kalacaktım.

Ester bana şahane bir kahvaltı hazırlamıştı. Yogadan sonra yemek yemek kadar keyifli bir şey yoktur, tüm salgı bezleriniz muhteşem bir şekilde faaliyete girdiğinden acıkmamak imkansız :)

Biraz dinlendikten sonra Annett beni aldı ve sahile götürdü.

Keşke bu kadar güzel bir sahilin olmasaydı da sana tutulmasaydım Cascais...

Ne diyeyim? Tek kelimeyle bir rüya burası. Bembeyaz bir kum, başka hiç bir şey yok, ne çakıl ne yosun ne çer çöp. Evcil hayvanların dahi girmesi yasak bu kumsala, yani.

Bir yandan tarih, bir yandan cam gibi okyanus, bembeyaz kumlar, güneş açmış, masmavi gökyüzü hayran kaldım. İşte yazıda sık sık adı geçen saygı muhafaza, hem tarihe hem çevreye karşı. Böyle olunca zaten her yer güzel olmaz mı?

SUP ve SUP yoga öğreneceğim okul olan Surf n Paddle Club, adı "Praia do Duquesa" olan bu kumsalda yer alıyordu. Okulun sahibi Nick ve aşağıdaki yakışıklı Sup eğitmeni Alex ile tanıştıktan sonra karada kürek tutmayı öğrendim, ne de olsa önce Paddling yapmam gerekiyordu.

Sonra Annett, ben ve Alex suya açıldık ve Annett'in talimatlarıyla ilerlemeye başladım. SUP Yoga için mutlaka SUP bilmek gerekiyor, zaten 1 derste rahatlıkla öğrenilebilecek basit bir sistem. Sonra sakin bir yere geçip biraz yoga gösterdi Annett, ben de ilk acemi denemelerimi yaptım.

Bu arada okyanusun soğukluğunu tarif etmem mümkün değil, bu yüzden en büyük korkum denize düşmek oldu. Girdiğiniz andan itibaren çivi gibi bir su ile karşılaşıyorsunuz.

Alex dönüp de yanımıza diğer eğitmen Nick geldiğinde biraz daha talimatlar alıyordum ki, birden hava değişti. Gökyüzü yine gri bir renk aldı.
-------------------------------
Farkında Abla SUP üzerinde
Bundan sonrası macera başlıyor. Havanın kapanmasıyla bir anda rüzgar çıktı ve beni açığa almaya başladı. Nick peşimden gelerek beni durdurmaya çalıştı ama ne mümkün. Giderek açılıyoruz, Annett hızlı bir şekilde sahile döndü ve hemen diğer eğitmen olan Alex'i yanımıza yolladı. Rüzgar o kadar sertleşti ki kürekler hiç bir ile yaramamaya başladı, biz de boardlara hakim olmak için yüzüstü yatarak kolları kullanmaya başladık. Ama nafile. İyice açığa çıktığımızda aklımda bir tek uçaktaki film vardı. Hem çok korkuyor, hem de bir şekilde kurtulacağımızı biliyordum. Sınırlara yaklaştıkça çok daha fazla hayatta olduğumu hissetmeye ve korku içinde bile bundan keyif almaya başladım. Dışardan öyle görünmüyordu ama. Sadece çığlık atıyor ve neden bir cankurtaran bot gelip bizi çekmiyor diye soruyordum. Alex geldiğinde 3 SUP tahtasını birbirine bağladık. Alex ve Nick küreklere sarılarak beni ortaya aldı ve ben yüzüsyü yatmaya devam ederek kollarımla destek verdim. 1-2 saat debelendik sanıyorum, karaya çıktığımızda 3 saat geçmişti ve tüm korkuma ve yaşadığım riske rağmen kendimi acaip iyi hissediyordum ve tabii ki hayatta olduğuma ve yaşamın bana getirdiği herşeye çok teşekkkür ederken aklımda uçak izlediğim filmdeki sözler vardı:
"Dünyayı tanımak için tehlikeli şeylerin üstesinden gelmek, duvarların arkasındakini görmek için yaklaşmak, birbirini bulmak ve hissetmek. İşte hayatın amacı budur."

Karaya emin adımlarla çıktım :)

Nick ve Annett ile macera sonrası ohh dedik!!!

Sonrasında SUP yogayı tahmin ettiğim gibi çok sevdim, ertesi gün ve sonraki gün de dersler alarak bütün teknikleri öğrendim. Hatta bu yazıyı yazdığımın bir hafta öncesinde Alaçatı'da Bubi Surf okulunun desteğiyle SUP Yoga araştırması ve denemesi yaparak bu işe gönül vereceğimi gerçekten hissettim.

Deniz üzerinde yoga... Fikri bile çok huzurlu değil mi? Hem çok huzurlu, hem de müthiş keyifli..

Daha fazla SUP yoga görüntüsü için instagram üzerinden sinoyoga kullanıcı profilime bakabilirsiniz.

Yoga yolculuğumdan son haberler, SUP Yoga, Portekiz, Cascais giriş yazısı

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 16 Jun 2014 23:46:00 +0300

Yoga yolculuğumu anlatmaya başladığım yerdeyim, tam 10 ay sonra... Ailemin yanından Silivri Semizkumlardan yazıyorum. Neredeyse 30 yıldır yazlarımızı burada geçiriyoruz. Son dönem çocukluğum, ergenliğim, genç kızlığım ve şimdi yetişkin yıllarıma şahit bu evde karar verdim yolculuğumu paylaşmaya.. İyi ki de paylaşmaya başladım, çok keyif aldım, yazmaktan, anlatmaktan ve gördüm ki okuyanlar da mutlu oldu, çok güzel geri dönüşler, yorumlar aldım ve içeriğim olan yoga ile seyahati seven insanlara ulaşmaya, bağlantı kurmaya başladım. Ama herşeyden önemlisi bu blogla birlikte kişisel anlamda da mucizevi değişimler yaşamaya başladım, yoga yolculuğum profesyonel bir yola girdi ve hızlanarak devam etti.

Haftasonu için burada bulunmamın aslında bir çok nedeni var, Pazar günü babalar günü ve 1 aydan uzun süredir ailemi görememiştim, bir de shutterstock ve istock fotoğrafçılarından çok yetenekli ve güzel yürekli, güzel görüşlü arkadaşım Alp'in yoga çekimlerimi yapacak olmasıydı. Hobi olarak başladığı fotoğrafçılığı ciddi bir tutkuya dönüştüren ve kendi zevki için çok profesyonel çekimlere imza atan Alp, çok ciddi başarılara imza atmış, National Geographic ödüllü bir fotoğrafçı. Amerika'dan getirdiği müthiş ışık sistemi dahil çok değerli ekipmanını çekimler için kullandı. Alp'in profesyonel markası Ruzgar Photography; linkini ve muhteşem fotoğraflarını merak edenler www.ruzgarphotography.com adresinden bakabilirler.

Çekimler tatlı ve fedakar kanka, tam bir enerji bombası Duygu (dudimm), yukarıda Alp'in yanındaki yardımcı ışıkçımız babam olur, tabii ki annem ve Alp'in eşi yumuşacık kalpli eşi Demet'in de desteğiyle yani anlayacağınız tam bir aile ortamı içinde eğlenerek geçti, çekimin en çok kullanılan kelimesi " efsane " oldu, artık resimler yayınlanınca ne demek istediğimi anlarsınız diye umuyorum :) Alp tam bir "light hunter", gerçekten ışığı çok iyi yakalayan ve yansıtan bir insan, kendimi hem çok rahat hem de çok şanslı hissettim. Çekimlerden bahsetmişken bir de birbirinden harika kostumleri anlatayım. Bunları bana kendi koleksiyonundan yine çok sevdiğim bir arkadaşım ve dünyaları tatlısı insan Nurben Açıkay verdi. Nurben, Ten, Network gibi firmalara ve yurtdışına müthiş kalite plaj koleksiyonları hazırlıyor. Kumaş kalitesi ve dikimleri o kadar şahane ki her seferinde hayranlıkla giydim.

Bu sıralar yolculuk her anlamda pek hızlı bir süreçte. Anlatmak, paylaşmak istediğim o kadar çok şey var ki. En son yaptığım Londra seyahatinden 2 ay sonra rüya gibi bir Portekiz gezisi yaptım, yoga ve seyahati gerçekten çok tatlı bir şekilde birleştirdiğim, hem yeni şeyler deneyimlediğim hem eğitim olarak geliştiğim hem de çok dinlendiğim ve hatta eğlendiğim bir gezi oldu.

Lizbon İstanbul gibi 7 tepe üzerinde kurulmuş ama hiç bir şekilde bozulmamış,yemyeşil ve inanılmaz net bir mavilikte gökyüzüne sahip rüya gibi bir şehir....

Öncelikle Portekiz yolculuğuma çıkış fikrim nasıl oluştu, bahsedeyim. 1 senedir instagram ve facebook üzerinden takip ettiğim yeni bir yoga stili var. Dünyada son dönemde hızla popüler olan SUP (kürek sörfü) tahtaları üzerinde yapılan SUP yoga. SUP açılımı "Stand up paddle board" üzerinde ayakta kolaylıkla durabileceğiniz bir zemine sahip, bu zemin üzerinde yoga yapılıyor. Şartların sabit zemine göre biraz daha meydan okumaya yönlendirmesinden dolayı yoga sırasındaki zihinsel ve bedensel dengeniz daha önem kazanıyor. Bu nedenle denge anlamında biraz daha zorlayıcı olmasıyla dengeyi arttırıcı ve esnekliği güçlendirici bir etkisi var. Denizi sevenler için deniz üzerinde olmanın verdiği muhteşem duygu ise tarif edilemez.

SUP denge için gerçekten bir "challenge".. Bu keyifli meydan okumanın deniz üzerinde olması ise yüzmeyi biliyorsanız avantaja dönüşüyor, çünkü düştüğünüzde bir tarafınızı incitme riskiniz düşük..

Uzun zamandır sörf ile ilgilendiğimden ve sörf yaparken yoganın avantajlarını çok iyi hissettiğimden ikisini birleştiren bu keyifli stili aylardır denemek istiyordum. Henüz dünyada çok yeni olması, Amerika ve Avusturalya'da yaygınlaşması ve Avrupa'da sadece bir kaç okulda verilmesinden dolayı oldukça uzun bir araştırma yaptım. Sonunda Lizbon!a trenle 40 dakikalık mesafedeki çok cici bir sahil kasabası ve sörf cenneti olan Cascais'te bulunan Iyengar Yoga eğitmeni Annett Mottlau ile bağlantı kurdum. Aslen Danimarkalı ve BKS Iyengar'ın ilk öğrencilerinden olan annesi nedeniyle çocukluğundan itibaren yoga ile iç içe yaşamaya başlayan Annett 20 yıla yakın süredir Portekiz'de yaşıyor ve iyengar yoga eğitmenliği yapıyor. Ayrıca çok iyi bir sörfçü olan Annett son olarak geçen seneden beridir SUP yoga dersleri de vermeye başlamış.

Anett'i ve iyengar yogayı daha ayrıntılı anlatmam gerekir. Daha önce Hindistan'da bulunan Himalayan Iyengar Center'da aldığım iyengar eğitimden bahsetmiştim. Yaklaşık 2 hafta süren bu giriş ve ileri seviye eğitimler sırasında iyengar yogayı yakından tanıma ve deneyimleme imkanım olmuştu. Iyengar yoga ekipman desteğiyle sizi öncelikle düzgün hizaya sokmayı ve her duruşu mükemmel bir hizada yapmanızı hedefleyen,doğru hizalama sağlandıktan sonra asana olarak ifade ettiğimiz duruşlarda nefes ile uzun süre kalmanızı hedefleyen, bloklardan, kemer ve booster tipi minderlerden bolca faydanılan dünyanın yaşayan en iyi yoga eğitmeni olan BKS Iyengar'ın-kendisi 95 yaşında olup, burçdaşımdır, Annett gibi, denk geldiğim çoğu yoga hocasının ve özellikle iyi olanların yay burcu olması da pek hoştur- eğitim sistemine dayanıyor.

Yaşayan efsane Iyengar hoca yay gibi :)

BKS Iyengar'ın en güzel sözlerinden biri :Sağlık bedenin, zihnin ve ruhun tam bir uyum içinde olması durumudur.

Doğuştan skolyoz hastası olan biri olarak, Iyengar'ın fiziksel mücadelelerle dolu çocukluk ve gençlik dönemi sonunda yogayla sağladığı meydan okuyuş beni her zaman çok etkilemiştir. Ayrıca terapisel anlamda iyengar yoganın skolyoza yönelik çözümleri benim ihtiyaçlarıma çok cevap veriyor. Bu nedenle hem SUP deneyimlemek hem de Annett gibi bir profresyonelden iyengar yoga workshop çalışması benim için bulunmaz bir fırsat oldu.

Pırıl Pırıl Cascais sokakları ve Annett...

Önce biraz Cascais'i tanıtmak istiyorum. Cascais gördüğüm en temiz, en lüks ve buna karşın oldukça makul fiyatlarıyla rüya gibi bir tatil kasabası. Bu güzelliği keşfeden kuzey ve orta Avrupa'dan bir çok kişi burada yaşıyor ve çalışıyor. Zamanında aristokrasinin gözde bir mekanı olmasından dolayı şahane binalara ve yapılarak sahip olan Cascais, bugün sörfçülerin de gözdesi, hem dalga sörfü hem rüzgar sörfü hem de yukarıda bahsettiğim kürek sörfü SUP'nin bir arada yapılabildiği muhteşem koyları ile bulunmaz bir cennet. Biraz bu cenneti fotoğraflarıyla tanıyalım.

Rüya gibi Cascais mimarisi, bahçeleri..

Cascais'te tarih ve plajlar iç içe..

hayatımda gördüğüm en temiz kum ve deniz.. ne çakıltaşı, ne yosun, ne sigara izmariti var.kusursuz bir kum cam gibi okyanus.. hayvan sokmak kumsala yasak.bu denli titizler.

Bembeyaz kumsal, masmavi gök. Okyanus havasının netliği..

Portekiz'in geneli gibi Cascais'te de tarihe ve doğaya saygı yüksek, aynen muhafaza edilmiş.

Cascais'te ve Lizbon'da geçirdiğim her an beklediğimden çok daha harika geçti, anlatacak paylaşacak malzeme bol, şimdilik ara vereceğim. Sonraki yazımda Cascais, iyengar yoga eğitimim ve tabii ki SUP yogayı anlatacağım. Bir de Cascais'te harika bir evde kaldım "House of Wonders B&B".O ev dahi anlatılmaz yaşanır diyeceğim güzellikte. Şunu tekrar tekrar anladım ki, doğaya, sanata, çevreye, tarihe, kadına saygı varsa bir toplumda yaşadıkları yer de çok güzel oluyor. Bizler bu fırsatı kaçırmış olsak da dünyada hala bunun değerini bilen koruyan toplumların olması umut verici... Gelecek kuşaklara diyelim.

Londra, Triyoga ve bir müjdeli haber

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 5 May 2014 01:08:00 +0300

Merhaba!
Özledim, yazmayı..Demek yazdıkça alışkanlık mı yapıyor, bağımlılık mı yapıyor, ne derseniz işte ama şu kesin: pek tabii besliyor ruhumu. Ne yapıyorsan ruh beslensin, meydana çıksın, ifade bulsun. O zaman mutlusun, kendindesin.
Bugün Bağdat caddesi trafiğe kapalı ne güzel. Araba sesi yok. Senede bir cumhurbaşkanlığı bisiklet turu sağolsun. Bir de sabahtan yağmur yağmış, şimdi hava mis gibi açılmış. Yazıya başlamak bile insana keyif veriyor işte. Koydum türk kahvemi dedim anlatayım şimdiye kadar olan biteni, Londra'dan Triyoga'yı, buradan açılış partimizi ve bir de müjdeli haber vereyim ama merak edin, yazının sonuna saklayayım.
Açılış dedim ya, gerçi 3 ay oldu açalı ve derslere başlayalı, ama öyle güzel bir enerji yakaladık ve derslerimize giren herkes o kadar tatlı ki, hem onlara teşekkür etmek istedik, hem tanıştırmak, hem de bizleri sevenlerle bir arada olup bu güzel başlangıcı kutlamak istedik. Çok mutlu bir açılış partisi yaptık, resimdeki bu şirin pasta da açılış partimizden..

Ve Londra...Kendimi en rahat hissettiğim, belki de en ait hissettiğim, aşkı bulduğum ve aşık olduğum şehir. Yıllar önce eğitim için gitmiştim, sonra uzun zaman da gitme imkanım olmamıştı.Çok sevdiğim kuzenim Erdem 18 Mart'taki Galatarasay-Chelsea maçı nedeniyle planladığı Londra planını anlatınca tabiri caizse bu plana atladım. Sonrasında benim gibi gezmeye bayılan fıstık kuzenim Gamze ve onun çok tatlı arkadaşı Pelin de eklenince keyifli bir grup oluşturduk.

Erdem bizlere Kensington'da harika bir ev ayarladı, derhal benimsediğim ve çok rahat ettiğim bir evdi. Harika vakit geçirdiğimiz gibi evin dekorasyonu da sanki bana özel döşenmiş, enerji çekiyor herhalde.. Evin dört bir yanında Buddha heykelleri, mudralar, mistik bir bahçe tasarımı. Çok hoşuma gitti. Tam yogacılar için ideal olarak hazırlanmış. Ayrıca çok temiz, otel konforu da hissediyorsunuz, Londra'da kısa süreli kalacak yer arayanlar, özellikle yoga-doğu felsefelerine ilgi duyanlar, kesinlikle tavsiye ederim.

Tabii hem gezeceğim kuzenlerimle, hem de aklımda yoga var. Gitmeden buradan başladım araştırmalara. Londra'nın en büyük yoga okulu zinciri Triyoga'ya mutlaka gitmeli ve bu popüler merkezde batı stili yogayı yerinde görmeliydim. Ayrıca Hindistan'da tanıdığım, çok merak ettiğim, yakından deneyimlemek istediğim Sivananda Yoga da aklımdaydı, buradan kurduğum bağlantı ile Sivananda Yoga UK Londra merkezindeki workshoplarına katılmaya karar verdim. Londra ile ilgili 2 yazı yazacağım, çünkü bir yazımı özellikle Sivananda Yoga'ya ayırmak istiyorum, hem merkezi hem de felsefeyi biraz daha derinden anlatmak isterim. O nedenle şimdi Triyoga'dan bahsedeyim.
(Bu noktada Sinem yazıyı bırakır ve dışarıda gayet davetkar bir şekilde parıldayan güneşe tav olarak ve trafiksiz bir günü fırsat bilerek bisikletini aldığı gibi sokaklara akar)
...ve akşam tekrar yazı devam eder..

Triyoga..Sanırım Londra ve Yoga denildiğinde ilk akla gelen yer, kesinlikle Londra ile özdeşleşmiş ve Avrupa'nın en iyi yoga markası olmayı başararak 14 yılda Londra'nın 5 güzel noktasında stüdyo açmış. Triyoga'nın markalaşma hikayesinde tabii ki doğru insanlar var. 20 senedir devam ettiği avukatlığı bırakan ve ortağı olduğu şirketten ayrılan Jonathan Sattin, BBC Ceo'su Ford David Ennals ile 2000'de Microsoft başkanlığından emekli David Svendsen gibi arkadaşlarının desteğini alarak ciddi finansal yatırım ve üstün bir marketing planıyla markayı yaratmış ve ilk Triyoga stüdyosunu Primrose Hill'de kurmuş. "Herkes için Yoga" sloganını çıkaran Triyoga, Primrose Hill stüdyoyu keşfeden Jude Law, Gywneth Paltrow, Kate Moss ve bir çok tanınmış İngiliz şöhreti sayesinde duyularak zamanla ciddi bir fanatik kitle edinmiş ve çok popüler olmuş. Hatta Triyoga ve meşhur Triyogileri Primrose Hill semtini meşhur etmiş ve semtin ev fiyatları yükselerek değer kazanmış. Bir marketingçi gözüyle hikaye beni büyülüyor, dahiler ekibinden çıkan bu güçlü marka bugün Londonerların hayatına yogayı çok ciddi bir şekilde yerleştirmiş.

Pek tabii Londra'ya gidip bu meşhur stüdyoyu ziyaret etmek farzdı, ben de son dönemin popüler şubesi Soho'yu tercih ettim. Aslında bu tercihimin önemli bir nedeni ise Londra'nın en popüler yoga eğitmenlerinden Nadia Narain'in open yoga dersine katılmaktı. Londralıların iş çıkış saatlerine denk gelen "rush hour" saatte ders veren Nadia için şöyle diyebilirim: bizim süperstar Ajda'nin yogacı versiyonu. Çok havalı, çok seviliyor ve ders sonrası görüşüm: kesinlikle hak ediyor. Havası da pek yakışıyor, dedim ya aynı bizim Ajda gibi, çok benzer bir elektrik aldım. Ders başı stilini sorduğumda cevabı da pek hoştu: "Bebeğim ne diyebilirim ki, bu benim dersim yani böyle bir ders işte"

Peki şimdi baştan alayım. Soho'daki Triyoga mükemmel bir lokasyonda ve merkezi gittiğimde genişlettiklerine dair kocaman ilanlarıyla karşılaştım. Belli ki Kingly Court'ta 2. katta bulunan stüdyo artık yetmiyor ve tüm kata yayılmaya karar vermişler.Kingly Court, çok şirin bir alışveriş caddesi olan Carnaby Street arkasında, alt katında da çok cici bir Asya-füzyon restoranı var, mekanı görünce yoga çıkışı için derhal gideceğim adresi de belirlemiş oldum.

Renklerin gücüne enerjisine ve uyumla kullanılması gerektiğine her zaman inanırım. Yogaya da en çok yakışan rengin mor olduğunu düşünüyorum. Zaten çoğu yoga stüdyosu da matını, minderlerini seçerken genelde mor renk kullanır. Triyoga'da logosuyla, stüdyo tasarımıyla moru bol bol kullanmış ve de çok sevimli olmuş, yan renkler de pek yakışmış. Sade, sıcak ve davetkar bir imajı var, aynı kendi sloganları "Herkes için Yoga" gibi.

"Open Yoga" dersi "drop-in" yani herkese açık ve tek giriş ücretiyle girebiliyorsunuz. İçerisi hakkında önceden bir bilgim olmadığından önce resepsiyonla görüştüm. Nadia ile de orada karşılaştık, Ajda falan diyorum ama bakmayın çok ufak-tefek ve gayet sade stili, ama yine de bu kadar popüler olmanın verdiği bir enerji var muhakkak.

Dersin kalabalık olacağı resepsiyon önünden belliydi ama içeriye girene kadar tahminimin ne kadar üstünde olduğundan haberim yoktu. Bir tane soyunma ve duş odası var, tasarım ve döşemeler de çok sade, bu kadar büyük bir yoga zincirinden beklenmeyecek ölçüde.Ama heryerde kocaman posterler ve tanıtımlar var normal olarak, nitekim her gün başka etkinlikler düzenleniyor, dünyanın en iyi hocaları workshoplar ve eğitimler düzenliyor Triyoga'da. İçeride ayrıca kendi shopları ve ufak bir kitaplıkları var.

Giyinme odası çok kalabalıktı ama ortama her zamanki İngiliz nezaketi hakim olduğu için hiç rahatsız olmadan hazırlanıp merakla kendimi salona attım. Salon ilk etapta bana çok büyük gelmedi, matlar dizi dizi hazırlanmış direk kemerleri blokları alıp yerleştik ama ders başlamadan bir de saydım ki 60 kişiyiz.

Ben bu millete hayranım, 5 dakika mı bekliyoruz, baktım yanımdaki bayan hemen kitabı açmış. Metrodan alışığım bu hallerine de burada görmek biraz şaşırttı. bir anları boş geçirip de etrafa bakınıp durmuyorlar, güzel kültür, seviyorum ne diyebilirim. Böyle matlar boyuna sıralanarak 3 sıra yapılmıştı. Her sırada rahat 20 kişi vardı. Ve ufak-tefek Nadia gelip bu 60 kişiye 1 saat 15 dakika içinde resmen ameliyat yaptı. Artık yenilenme ameliyatı mı dersiniz, tazelenme mi dersiniz, kendine mi gelme dersiniz. 10 senelik yoga geçmişimde gördüğüm en operasyonel yoga hocası. Tıkır tıkır öyle güzel işletiyor ki sistemi. Gerçekten stilini ifade edemem, ne vinyasa derim, ne hatha derim, ne kundalini derim. Kendisinin de dediği gibi, bebeğim Nadia stili başka ne diyebilirim. Anlayacağınız üzere fena halde hayran kaldım ve bolca ilham da aldım.

Ders sonrası toparlanma, gördüğünüz gibi son derece sade ve son derece mor bir ortam .

Sanki biraz Caddebostan Yoga'yı mı andırıyor desem :)

Triyoga son derece batı stili ve profesyonel bir mekan. Çok ciddi kurumsal bir yapı yatıyor altında ve bunu derhal hissettiriyor. Nadia da dediğim gibi harika bir hoca, şimdiye kadar deneyimlediklerimin en iyilerinden, müthiş bir ders akışı var. Ama ...İşte bu amasını Londra'da ziyaret ettiğim diğer mekan olan Sivananda Yoga'dan sonra daha iyi anladım. Onu da sonraki yazıma saklayacağım, uzun uzun anlatmak için.

Evet geldik yazının sonuna. Blogumu takip edenler: şimdi sizlere güneşin doğduğu yerden, Hindistan'dan bir müjdem var. Önceki yazımı okuyan bir çok kişi bizi mutlaka durumdan haberdar et demişti. Chokyi'den bahsediyorum. Harika bir tesadüf neticesinde yazımı gören ve aldığım eğitimin aynısını almak üzere Hindistan'da bulunan yoga eğitmeni Dilek bana facebook üzerinden ulaştı. Chokyi'yi bulacağını ve bana mutlaka haber vereceğini söyledi. Sonrası mı, bu konuşmadan sonra bir kaç gün geçmeden :

Dilek bana bir mesajla bu resmi gönderir ve Chokyi'nin sağlığının düzelmeye başladığının müjdesini verir. Hatta Chokyi bana bir mektup bile yazmış. İyi olduğunu düzeldiğini ve planladığı seyahati yapacağını söylemiş.Ve şu anki durum: Benim tatlı rahibe arkadaşım iyileşti, önümüzdeki hafta Tibet'e gidiyor, 15 yıllık aile hasreti bitiyor.. sevgili Chokyi burada artık sadece ben değil seni merak eden başkaları da oldu, lütfen sağlıkla sıhhatle çok mutlu bir yolculuk yap olur mu:? Kim bilir belki de ailenle fotoğraflarını da buradan paylaşmak nasip olur.

Ve sonunda: Chokyi...

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Wed, 16 Apr 2014 19:17:00 +0300

"En zoru ne biliyor musun? Hasta olduğum zamanlar... Hastayken bazen kendimi çok halsiz hissettiğimde yanımda bir ailenin varlığını çok arıyorum. Ailem olsa yanımda da üzerimdeki battaniyeyi düzeltse diyorum...Yalnızlık insanı en çok hastayken, bakıma muhtaçken zorluyor işte."

Meğer o şimdilerde çok hastaymış. Yazdığı mesajda canım diyor, bedenim çok zayıf düştü. Her gün doktora görünmek zorundayım. O yüzden Tibet'e bu ay gidemeyeceğim. Önümüzdeki aya düzelirsem işte o zaman sonunda Tibet'e gidip ailemi görebileceğim.

Lhasa şehri, Tibet

Ah Chokyi...Benim gözleri gülen sevgi dolu arkadaşım, Tibetli rahibe kardeşim... En son Londra'daydım bana mesaj gönderdiğinde... Ne olur ara bir konuşalım sesini çok özledim demiştin... Arayamadım seni kardeşim, hep dedim ki döneyim de sakin sakin konuşuruz. Buraya geldim, arıyorum telefonu açan yok. Merak etmeye başladım, gidecekti, acaba gitti mi, ne oldu. Meğer hastaymışsın, telefonda bile konuşacak halin yokmuş. Acaba ne durumdasın Chokyi? Öyle merak ediyorum ki seni, şimdi odanda bir başına, bakan da yok. Acaba birbirlerinin odalarına girmeleri yasak mı? Ahh bir bilsem, hep aklımdasın Chokyi.

Chokyi benim Dharamsala'dan arkadaşım.... Tibetli, Lhasa şehrine yakın bir köyde doğmuş. 37 yaşında, orada ikamet eden diğer Tibetli budist rahibeler gibi o da bir melek. Kadın ama saçını uzatması, süslenmesi, rahibe kıyafeti dışında giyinmesi, koluna doladığı tesbihi harici takı takması yasak. O yüzden melek diyorum hepsine çünkü tek aktiviteleri dua etmek, ya da dua dinlemek. Daha sosyal bir aktiviteleri ise Dalai Lama'nın öğretilerine katılmak. Hatta kimi zaman Dalai Lama rahip ve rahibeleri toplayıp geziye götürüyor, Hindistan'da başka bir şehirdeki Budist manastırına kapanıyorlar. Rahip ve rahibelerin birbirleriyle de konuşması yasak tabii, aslında karşı cinsle her türlü arkadaşlık yasak desem daha doğru olur. Chokyi de Aralık'ta böyle bir geziye gitti, ah ne heyecanlıydı, daha Ekim ayında başlamıştı anlatmaya.

Chokyi'nin hikayesini aylardır geciktiriyorum. Hatta yazmamaya da karar vermiştim. Fakat bu hastalık illeti ortaya çıkınca yazmadığımdan da bu kararımdan da çok pişman oldum. Onun istediği hikayesinin bilinmesi, bense bunu kendime saklamak istedim belki de, ne de olsa özel bir dostluk, arkadaşımı afişe etmek bana pek doğru gelmemişti uzun süre...Bir de kendimi hazır hissetmedim, arkadaşımın hayatı ve sorguladıklarım kafamı uzun süre meşgul etti ve hala neyin doğru neyin yanlış olduğu konusunda bir cevap bulamamış olsam da artık yazmaktan kaçamayacağımı anladım.

İlk tanıştığımız günden..

Biz Chokyi ile Dharamsala'da tanıştık, sanıyorum benimle birlikte ilk defa başka bir milletten, başka bir inançtan gelen bir kişi ile arkadaşlık kurdu. Hatta bulunduğu bölgede manastır dışında arkadaşlıkları var mı ondan da emin değilim. Manastırdaki diğer rahibelerle olan arkadaşlıklarının da yakınlık derecesini bilemiyorum, neticede orada herkes öksüz veya ailesinden çok uzakta yıllardır, bir çok şeyi paylaşıyorlar. Herkesin kendi odasının olduğu -5 m2lik odalar, mutfak içinde, banyosuz- büyük bir manastırda yaşıyorlar, ancak bir çok şey kapalı kutu. Defalarca Chokyi'yi odasında ziyaret ettim. Hiç başka rahibe bir arkadaşının odasına girdiğini görmedim. Ama hepsinin cep telefonu var, herkes birbiriyle mesajlaşıyor, fotoğraf-video paylaşıyor, muhabbet ediyor, facebookta profil açabiliyorlar, bir sosyallik var ama bizim bildiğimiz gibi değil diye düşünüyorum.

Yaşadıkları Geden Choeling Manastırı

Chokyi ile bütün tanışma hikayemizi Dharamsala'dan ayrılmadan yazdığım son yazımda anlatmıştım, merak edenler için http://sineminyogayolculugu.blogspot.com.tr/2013/10/mcleod-ganj-son-chokyi.html yazımda okuyabilirsiniz.

Dharamsala'da bulunan Mcleod Ganj yerleşimi bir çok Tibetli rahip ve rahibeye ev sahipliği yapıyor.

Tanıştıktan sonra Chokyi ile her pazar görüşür olmuştuk, ben manastıra gidip onu alıyordum, birlikte tüm gün Mcleod Ganj'da geziniyorduk. Mcleod Ganj cidden çok orjinal bir yer, birbirinden cins dükkanlar, tütsücüsü, baharatçısı, Nepalden gelenlerin açtığı kıyafet mağazaları, kitapçılar, ikonacılar, dövmeciler, bunun yanında harika manzaralara sahip, Kangra vadisi, tepe yolu, dalai lama tapınağı,güzel geziyorduk Chokyi ile, hem de çok eğleniyorduk, İngilizce sıkıntımız olsa da espriler konusunda iyi anlaşıyorduk, bol kıkırdamalı keyifli gezmelerdi. Chokyi'nin en sevdiği yemek pizzaydı, tabii ki ben de asla hayır demem, beraber Dalai Lamanın eski korumasının meşhur mekanı Jimmy's Italian Kitchen'a gidiyorduk. Sadece pizza değil, çikolata ve pasta konusunda da çok uyuştuğumuzdan ve Dharamsala da ciddi bir pasta cenneti olduğundan mideler de bu gezilerden çok memnundu.

İkimizin ideal bir Pazar kahvaltı menüsünden, çikolatalı pancake ve bol sütlü bir latte..

Bazen sessiz anlar oluyordu, bazen kişisel hikayeler paylaşılıyordu çat pat. O anlattıkça ben etkileniyordum ve benim etkilenmemi görünce de pişman oluyordu anlattığına. Aslında sadece üzülmek değil, tabii ki üzücü şartlar, kolay değil yaşananlar, ama bazen de birbirinden değişik düşünceler, sorular geliyordu aklıma. İstanbul'daki yaşamım ve onun Mcleod Ganj'daki bambaşka hayatı. Aileden 15 yıldır uzakta, mutfağı dahil 5 m2 içinde, cinsiyetsiz, hedefsiz, süssüz, sevgilisiz, bordo bir elbise içinde bir yaşam... Ve asla şikayet ettiğini duymadım, asla ne bir sızlanma ne bir kıskançlık, sadece anlattığı ailesini ne kadar merak ettiği ve özlediği bir de yanlızlığın hastayken zor olduğu.. Bizlerin burada, bolluk içindeyken sürekli şikayet ettiğimiz şehir saçmalıklarının hiçbiri yoktu tabii ki sohbetlerimizde. Bu yüzden çok utanıyordum kendimden, onunla geçirdiğim her anın değeri daha da çoğalıyordu, onun bulunduğu yerde ve imkanlar içinde muhafaza ettiği huzuru, inancı, yaşama bağlılığı. Belki de başka bir versiyonu hiç görmediği ve yaşamadığı için mi böyleydi bilemiyordum ki.. Hep diyordum içimden, bir kendi hayatına bir de Chokyi' ninkine bak...Çok utanmıştım ailemin,evimin, arkadaşlarımın fotoğraflarını gösterdiğimde. Nasıl da ilgilenmişti yaşamımla. Chokyi ben o fotoğrafları sana gösterdiğime bazen çok pişmanım biliyor musun, nasıl canın çekmiştir, nasıl da özenmişsindir canım benim.

Manastır hayatından..Felsefe dersi, sorular ve cevaplar, oturanın mertebesi
yüksek, bilgili, gençlerin sorularını yanıtlıyor.

Chokyi'nin Mcleod Ganj'daki manastır yaşamında ev yok, aile yok, özgürlük yok, kadınlık yok belki.. Ama yine de sevgi var, dostluk var, espri var, duygular var, hem de en dürüstünden, en yoğunundan. Şimdi onu son görüşüm geldi de aklıma, son kez pizzalarımızı pastalarımızı yedik, son turumuzu attık birlikte ve beni rikşaya (tuk-tuk) bindirene kadar uğurladı. Hayatımın en duygusal anlarından biriydi o uğurlayış.. Hala çok etkileniyorum..Nasıl da takmıştı kafaya illa havaalanına gelecek beni uğurlamak için. Chokyi, gelicen de nasıl dönücen be arkadaşım, boş yere masraf. Ben bilmez miyim manastırın bağışlarıyla harçlık alırsın, ve o harçlıkları biriktirip bana bir sürü hediyeler alırsın. Paran kalmamıştı ki.. Bir de demez mi aileme hediye alamıyorum ama sen benim şimdi kızkardeşimsin bırak da bu zevki yaşayayım. Ama insan her hafta mı hediye alır.. Her seferinde büyük bir keyifle bana o hediyeleri vermen... En son iyice abartmış, kardeşime anneme babama da hediyeler almış. Tabii parası bitmiş, bir de dürüst ki biraz borç versen diyor kenara koyayım. Çok tatlısın Chokyi. Hem sen daha Tibet'e gideceksin, aileni ziyaret edeceksin. Para lazım olmaz mı..
Chokyi... beni ne kadar mahçup ediyordun kocaman kalbinle.. Çoğu zaman benim musluklar açılırdı, zaten kolay ağlayan bir tipim.. Ama son vedamıza kadar sen bir damla bile göz yaşı dökmedin Chokyi.,. Ne ailenden ayrılışını ve Hindistan'a kaçışını anlatırken, ne annenin vefatında yanında olamayışından bahsederken, ne de kardeşlerinin büyümesine tanık olamadığından söz ederken.. Ben ise her seferinde çok etkileniyordum, göz yaşlarıma hakim olamıyordum.. . Ah Chokyi nasıl bir teslimiyet nasıl bir hikaye seninki, arkadaşlarının ki...Ve Dharamsala'da yaşayan binlerce Tibetlininki... şiddetsizliği seçtiği için, savaşmayı reddettiği için tözgürlüğünü yaşayamayan halkının hikayesi... Hem de bu yaşanan zor mücadelen bir yana Dalai Lama gibi hepinizin de esprili olması ve mutlu görünmesi neden ki? Nasıl yüce bir kabulleniş ve teslimiyettir.. Neden bizlerde kırıntısı bile yok, bizler neden en ufak istemediğimiz olayda mutsuz olan, sahip olduğu en değerli şeylerin-en başında özgürlük gibi- farkında olamadan yaşayan insanlarız..

Chokyi ile geçirdiğimiz son gün, ikona dükkanlarında dolaştık, ev alışverişime yardım etti,
süs niyetiyle almak istediğim Hindu heykellerini aldırmadı, alacak Buda olur Tara olur, bizim taraflardan
al dedi, ben de kırmadım tabii ki arkadaşımı..

Sen bana melek gibi gelsen de hangimiz daha çok insanız, hangimizinki daha gerçek yaşam, hep bunları sorguluyordum seninleyken Chokyi... Kendi yaşamım bana o kadar uzak ve sahte geliyordu ki...Sanıyordum ki senden ibret alacağım ve hayata farklı gözlerle bakacağım. Her ne kadar halen hayatımla ilgili memnuniyetsizliklerime dair utancım devam etse de ve aklıma geldikçe sahip olduğum özgürlük ve imkanlar için sürekli şükretsem de, itiraf etmeliyim. Bizler maddi dünyanın yozlaşmış karakterleriyiz sadece, istemek ve elde etmek ve sonra da sıkılmak gibi basit duygularla yaşıyoruz. Bu yüzden huzurlu olamıyoruz, teslim olamıyoruz ve istemeye devam ediyoruz. İstediğimiz herşey olunca çok mutlu olacağımızı sanıyoruz. Ama buradaki duygular gerçek değil Chokyi. Mutluluk peşinde koşan bizler huzura sahip değiliz.Mutluluk için yoga yapıyoruz işte, hatta sizlerin yoga yaptığınızı sanarak..
.
Şimdi Chokyi'nin ayrılmadan bana verdiği mektuptan bahsedicem. Kız arkadaşı belli ki yardım etmiş,bizimkinin İngilizce malum. Ama bütün hayatını harika anlatıyor, ben de hiç bozmadan direk Türkçe çevirisini yazmak istedim.

Hikayem...
Adım Tsering Choekyi.13 yaşında Tibet'in çok küçük ve fakir bir manastırında rahibe oldum, burada manastır için dileniyorduk. Orada birkaç yıl kaldım, ancak aniden Çin bize kısıtlamalar uygulamaya başladı. Manastırda bir çok sorunlarla mücadele etmeye başladık. Aileme haber vermeden ve onlara bildirmeden, Tibet'ten kaçtım. Bir ay boyunca tepelerden, dağlardan yürüdük, yiyecek yemeğimiz yoktu. Bu yüzden yollarda yemek için dilendik. Gündüzleri uyuyor, geceleri yürümeye devam ediyorduk, çünkü gündüz belirgin olurduk ve onlar bizi yakalarsa hapse atarlardı. Bu yüzden planımız bu şekildeydi.Bir ay boyunca yürümekten ayaklarımız su topladı ve ayak tabanlarımızda iltihaplar oluşmaya başladı. Ayakkabılarımız yırtıldı. Yemekler tamamen bitti. Uyuyacak ve dinlenecek yer bulamadık. Ben artık yürüyemiyordum ama liderimiz yürümekten başka şansımız olmadığını söylüyordu. Tamamen fiziksel, zihinsel ve spiritüel bir baskı yaşamaya başlamıştım.
Sonunda Nepal sınırına geldik ve bizi çok iyi karşıladılar. Bize hint yemeği verdiler. Orada yaklaşık 1 ay kaldım.Ve sonra hepimizi Delhi'ye gönderdiler ve 1 gün orada kaldık. Sonra Dharamsala'ya getirildik, 20 gün Dharamsala burada bana okula gitmemi önerdiler ama ben rahibe olmak istediğimi ve manastıra gitmek istediğimi söyledim. 1 ay boyunca manastıra girebilmek için uğraştım. Sonrasında Dharamsala'da bulunan Geden Choeling Manastırına kabul edildim.
İngilizce, Tibet dili ve felsefe gibi farklı konularda dersler alıyoruz burada. En önemli dersimiz felsefe. Hindistan'da hayatımı normal bir insan gibi yaşayabiliyorum. Ama burada hiç akrabam yok.
Ailem hakkında 4 ablam, 1 benden küçük erkek kardeşim, 1 küçük kızkardeşim ve babam var. Annem vefat etti ve babam çok yaşlı.Çinlilerin kısıtlamaları yüzünden ailemle iletişim kuramıyorum. Bazen bir sıkıntı yaşadığımda ailemi çok özlüyorum. Ailemden biriyle buluşmayı çok isterdim.

Chokyi ailesini sanıryorum 15 yıldan fazla süredir görmedi. Beraber hayal kuruyorduk pasaport alınca ailesini ziyaret edebilecekti, beni de en yakın arkadaşı olarak götürecek ve ailesiyle tanıştıracaktı. Ailesini görmüyor, konuşamıyor ama o kadar düşkün ki sürekli fotoğraflarını gösterip anlatıyordu. Chokyi pasaportunu alabildi, yanılmıyorsam geçtiğimiz Ocak ayıydı. Nepal pasaportu verdiler, Delhi'ye gidip alacaktı. Ve hastalanmasaydı bu ay Tibet'te olacaktı... Ama çok hasta şu an, bedeni o kadar zayıf düşmüş ki yola çıkamaz.. Ne diyebilirim ki...Çok üzülüyorum...Ne olur iyileş ve toparlan Chokyi. Babacığını ölmeden son bir kez mutlaka görmek istiyorsun biliyorum, son bir kez ona sarılmak ve kokusunu içine çekmek... Chokyi, iyileşeceksin toparlanacaksın benim sevgili rahibe dostum... Sonra bana ailenle kavuşmanı anlatacaksın, kim bilir belki de tekrar yüz yüze...

Namaste! Son havadisler!

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 10 Mar 2014 23:07:00 +0200

Namaste!

Merhaba !

Merhaba güzel hayat ! Merhaba güzel insanlar!

Bu blogu okumaya zaman ayıran herkes mutlaka çok güzel olmalı , çünkü ya beni tanıyordur -ki ben tanıdığım herkesin ne kadar güzel olduğunu zaten biliyorum- ya da yogaya veya gezmeye meraklıdır oradan karşısına çıkmışımdır -ki o meraklı insan da zaten ne güzel insandır. ..

Böylece İstanbul'da olduğum sürece yazdığım yazılar göz önüne alındığında herhalde şimdiye kadarki sempatik en neşeli giriş kısmını da yazmış oldum. Tabii ki Caddebostan Yoga'yı açtığımızdan ve derslere başladığımızdan beri kanatlanan ve bu sıralar uçuşa geçen ruh halim kaynaklı...Haftada 5 gün yoga eğitmenliği hem de dolu dolu, hatta bazen günde 3 ders...Derste yaşadığımız her türlü tecrube, asanalar, geleneksel yoganın en güzel türleri, harika Hint ve Zen müzikleri, mumlar, tütsüler, birbirinden güzel çok tatlı bayıldığım yogilerim, yoginilerim, pranayama çalışmalarımız, derin gevşemeler, olumlamalar...Ne şanslıyım hayallerimdeki gibi dersler geçiyor, birbirinden harika gruplar oluşmaya başladı, ve hayallerimin ötesinde bir katılım ve memnuniyet... Faydayı, şifayı, sevinci paylaşmak... Paylaştıkça gerçekten çoğaldığına şahit olmak.. Mutlu mutlu yorulmak hem de, yorulmanın böylesi de hakikaten pek güzel.

Çok taze broşürüm,..1-2 hafta oldu basılalı, daha dağıtmaya zaman bulamadık :)

Yoga zaten tek başına çok güzel bir mutluluk kaynağı hakikaten. Yogayı en yoğun yaşadığım Hindistan'da da bizzat deneyimlediğim ve burada da bayıla bayıla anlattığım gibi, düzenli ve sık yapılan yoga ile meditasyon sonucu havanın kokusunu, gökyüzünün mavisini, ağacın yeşilini, denizin dinginliğini, yemeğin hatta suyun harika tadını ve hayatın her yönüyle ne kadar muhteşem olduğunu bol bol hissetmeye başlıyorsunuz... Zaten fiziksel anlamda tüm sistem düzgün işlemeye başlıyor, bir de beyinsel ve gayette bir açıklaması var ki bu ruh halinin hemen bahsedeyim:: Bizi daraltan "ben" "ben" ve "ben" diyen bu sol beyin illetini az olsun susturup çok sevdiğiniz bir uğraşı, sanat, korku içermeyen her türlü ibadet, bayıldığınız bir seyahat, bir kişi, aşk, nefis bir yemek gibi işte neyse sizi siz hissettiren-dikkat " ben" değil "biz" manasında"- bir etki yaratıyor, "ben" değil "biz" olduğumuzu hatırlatıyor. Sonu olacağını hissettiğiniz her muhteşem deneyim gibi dünya hayatının da böyle bir deneyim olduğunu söyleyen ve güzelliği görmenizi sağlayan "sağ beyni" aktive etmeye başlıyor. Bana her zaman bu konuda ilham veren ve anlatmaya çalıştığım sağ-sol beyin çalışma sistemini kendi yaşadığı deneyimle harika bir şekilde paylaşan Amerikalı bilim kadını ve konuşmacı Jill Bolte'nin meşhur videosunu buraya da eklemek istedim.

Bu yüzden ben yogadaki veya sevgiyle yerine getirilen bir eylemdeki odaklanmayı ve zihni durdurup konsantrasyon yaratmayı esas ait olduğumuz "biz" ailesini telefonla aramak gibi hissederim. Böylece hatırlarsınız bulunduğunuz yerin geçiciliğini, sonu olduğunu, başka bir yere ait olduğunuzu ve öyle hisseder hissetmez sonu olan her güzel şey gibi her anının değerini çıkarmak gerekir. Bana göre bunu bedende çok güzel ifade eden meşhur ağaç pozunu da ağaçların kendisi gibi pek ekzantrik bulurum.

Yoga ve hissettirdiği ruh halinden söz açılmışken, karşıma çok ilham verici bir kaynak çıktı mutlaka bahsetmem lazım.. Henüz yoga eğitmenliğine yeni başladığım ilk haftaydı... Stüdyomuz hazırdı, giyinme odamız, renkler, resimler, minik kitaplığımız, ben heyecanlı ama hazır gibiydim, yani görünürde her şey tamamdı ama bir şeyin eksikliğini çok hissediyordum.. Belki de derslerde anlatmak istediklerimi nasıl ifade etmeliydim onu tam kestiremiyordum. Eğitimlerimi İngilizce aldığımdan ve yogayla ilgili iyi kaynaklarım hep İngilizce olduğundan biraz sıkıntı yaşıyordum...Türkçe kitap sıkıntısı var, bu bir gerçek, özellikle de yoga konusunda... İşte bu içimdeki boşluğun sıkıntısını hafiften hissetmeye başladığımda harika bir kitap çıktı karşıma, yine çok şanslıyım :) Daha kapağından beni al diyen bu kitap, genç ama bilge ve tecrubeli bir yoga hocası tarafından yazılmış. İfadeler çok düzgün, anlatım kaliteli, konu zaten çok derin, bu derinliği de keyifle aktarıyor okuyucuya.... Bayıldım. Gerçekten ilham verici oldu. Bir de itirafım olsun kitabı yazan yoga hocası ile yakışıklı yoga hocaları listesinde bir de Türk yerini almış oldu, şahsen bu konunun da hassas bir takipçisi olduğumu ve her daim paylaşacağımı belirtmek isterim, meraklılarına :)

Bana ilham veren kaynakların en önemlilerinden biri de İstanbul'daki yoga arayışımın son ve düzenli durağı, Hakan Aktürk hocam...Eğitmenliğe başladım ama öğrenciliğin keyfini de sürmek taraftarıyım, aynı zamanda gelişmenin ve yeni şeyler öğrenebilmenin keyfi bu. Öğrencilik duygusu, öğrenmek hiç bitmesin. Kasım ayında üyesi olduğum Suadiye Shore club'da tanıdım Hakan Hoca'yı , aslında bir de Engin Hoca vardı bir kere dersine girme şansım olmıuştu, çok isterdim onun da derslerine düzenli katılabilmek, ama müsait saatlerim sadece Hakan Aktürk'ün hafta içi gündüz vinyasa-akış yogasına uydu. Vinyasa yoga şu anda batıda çok popüler, birbiriyle bağlantılı bir akış içerisinde seri hareketlerden oluşuyor. Kesinlikle en keyifli türlerden biri, bir de fiziksel güçlenmek isteyenler için birebir. Hakan Hoca akış yogasında çok uzman ve profesyonel bir eğitmen. Realist ve bilimsel yaklaşımı, bir yandan aktardığı derin mana da bana çok hitap etti, ben de yogada bunu seviyor ve aynı tarzda ilerlemeye çalışıyorum. Yoga yolculuğumda şekillenen bir yapı oldu bu kendiliğinden, kaliteden, kaliteli insandan asla ödün vermeden devam etmek istiyorum.

Caddebostan Yoga'da Şubat ayında başladığımızdan beri güzel bir etkinlik de düzenledik. Bu blog aracılığıyla tanıştığım Marmaris'te yaşayan tatlı yoga eğitmeni arkadaşım Sebla Kaplan Tayland'a gitmeden önce bizde Tay Masaj uygulamaları yaptı. Tam bir masaj sevdalısı olan ben de gayet nasiplendim bu durumdan.. Çok güzeldi ama kısa sürdü, Sebla şimdi Tayland'da uzun bir yoga yolculuğunda, umarım çok mutlu dönem olur onun için, keyifle takip ediyorum yaşadıklarını.

Mutluluğu, ilhamı anlatırken haftamın en özel günü olan Çarşamba günlerimi. anlatayım.. Merdivenköy Semiha Şakir Huzurevinde sevgililerim var benim, dünyalar tatlısı ileri yaş teyze ve amcalarım...Onlarla birlikte 2 ayı geçen süredir her hafta sandalye yogası yapıyoruz. Gönüllü yapılan işler de bambaşka bir haz, hele böyle melek gibi kişilerle birlikteyseniz... Öyle farklı, yoğun hisler ki.. Hele ders sonunda ilettikleri teşekkürleri, minettarlıkları, hayır duaları,sarılmalar, öpmeler, o sevgi dolu gözlerden akan hisler, ahh çok çok etkileniyorum, inanılmaz bir haz.. Başta biraz prosedür aşmak gerekti, neticede devlet kurumu, ama yöneticiler hakikaten çok desteklediler. Hatta bir süre yeterli sayıda kişi toplayamazsam moralimi bozmamam ve ümidimi kaybetmemem gerektiğini işe yaradığını gördükçe katılımın artacağını söylediler. Amai ilk aydan itibaren çok sevildi, yaradı da ağrılarına, sızılarına en çok da morallerine iyi geldi, 20 kişiyi buluyoruz artık derslerde. Beraber çok da eğleniyoruz, hatta bu eğlenceyi daim kılmak ve tabii ki faydasını diğer günlere yaymak için son 2 haftadır çekimler yapılıyor, böylece diğer günlerde de tvden izleyerek yapabilecekler. Yöneticilerin açık görüşlülüğü olmasa zor olurdu hakikaten, şimdi de diyorlar ki bir kez başladın, seneye de devam et.. Etmez miyim, imkanım oldukça her zaman. Herşeyden önce siz benim uğurumsunuz, ne güzel bir başlangıcım oldunuz.

İleri yaşlar benim göznurum en sevgilim.. Ama geçenlerde hiç aklımda olmayan bir etkinlikte bulundum. Psikolog bir arkadaşım müdürü olduğu anaokuluna davet etti beni, çocuk yogası organizasyonu için. Açıkçası başlangıçta çok sıcak baktığım bir konu değildi.. Oysa ki ilk maaşlı işim çocuklarla, üniversite döneminde 2 seneyi aşkın çocuklarla çalıştım, mini club animatörlüğü yaptım. Çok da eğlendiğim bir dönemdi benim için, çocuklarla da çok iyi anlaşıyorum. Anaokulunda düzenlediğimiz bu etkinlik benim için çok anlamlı oldu. ..Ve bu konuda farkına vardım ki ben çocukları da çok seviyorum ve beraber çok eğleniyoruz. Yoga ile iki yaş grubuyla da yakın olmaktan mutluluk duyuyorum. Beni böylesine mutlu ve tatmin eden ikinci bir mesleğe sahip olduğum için gerçekten çok şanslıyım.

İstanbul'daki yoga yolculuğumdan son havadisleri böylece aktarmış oldum. Ama bir de İstanbul dışı bir havadis var. Onun da haberini vereyim, Cuma gününden itibaren 10 gün burada olmayacağım. Aşkı bulduğum şehre gidiyorum, Londra'ya...Daha önce öğrenci olarak yaşadığım bu güzel kente bu sefer de gezmeye ve tabii ki yoga deneyimlemeye gidiyorum. Güzel bir ekibiz çok eğleneceğiz, müthiş programlar yapıldı :) Ancak ben biliyorum bol bol da özlem gidereceğim, hatırlayacağım, belki de hüzünleneceğim. Kalbimde çok özel yeri olan Londra'da aidiyet hissimi yeniden yaşayacağım. Yaşayacağım yeni yoga maceraları da beni çok heyecanlandırıyor. Londra'nın en kaliteli yoga okulu olan Triyoga ve Hindistan'da tanıdığım Sivananda Yoga Londra ile çeşitli workshoplara katılacağım. Sonra da burada meraklılarına keyifle anlatacağım.

Sivananda Yoga Vedanta Centre London ile 20 Mart'ta Headstand workshopuna katılıyorum. Bir de beni derin bir içsel keşif ve meditasyon ile öğreti olan Satsang'a davet ettiler, çok istiyorum katılmak ama vakit bulabilirsem tabii ki çünkü aklımda Triyoga da var. Harika workshoplar olacak gittiğim dönemde, Londra'da Soho, Covent Garden, Chelsea ve Primrose Hill 'de ayrı ayrı şubeleri var, programlar harika, ilk olarak 16 Mart'ta Soho'da 3 saatlik bir dolunay mind&body pratiğiyle başlayacağım, bir de 21 Mart'ta Chelsea'de alligment üzerine workshopları var onu da alacağım. Şimdilik planlar böyle, ekibim beni yolumdan saptırmazsa tabii üzerine de farklı maceralar olabilir :)

Bu yazıma aslında dün başladım ama bugün tamamlayabildim. Dün gece yazarken aniden ateşlendim, sabaha kadar devam etti. Bugün tabii iptal oldum, ne ofise gidebildim, ne de dersleri yapabildim..Yarın da programlar aynen iptal. Yazının başını okuyunca insanın kendi kendine nazar değdirmesi neymiş anlıyorum hakikaten :) Hastalandığımı duyunca derhal müdahale eden annemlere gelmiş ve yayılmış durumdayım, tabii ki bol naz içindeyim. Bu ortam da ayrı keyifli tabii, zaten aslında insanın sevdikleri yanında olsun, işte en önemli şey o değil mi?

Bir doğum hikayesi :Caddebostan Yoga

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sun, 26 Jan 2014 22:38:00 +0200

Hindistan.. Himalayalar'ın yer aldığı Himachal Pradesh bölgesindeki Dharamsala şehrine arabayla yarım saatlik bir uzaklıkta..Dalai Lama'nın ve sürgündeki Tibet halkının yaşadığı Mcleod Ganj'a 20-25 dakika yürüme mesafesinde.. Bir dağ köyü..Yükseklik yaklaşık 2000 mt..10 hane var-yok.. Bir şekilde "in the middle of no where" durumu yaşıyor hissindeyiz..Sanskritçe "shala" adı verilen yoga salonumuz-evimiz-klübemizde 20 öğrenci günlük 6 saatlik mat üzeri yoga antremanı yaparken bir de sabah ve akşam yarımşar saatlik meditasyon halindeyiz.

Toplam 1 ayda tamamlayacağımız eğitmenlik kampının ortalarındayız. Son 3-4 yıldır içine giremediğim meditasyon halini bu sefer daha derinden olarak yakalarken bir nevi transformasyona girmişim. Sadece ben değil diğerleri de benzer bir deneyim geçiriyor. Zaman zaman zihnimin gök mavisinin berraklığına eriştiğini hissetmeye başlarken, bazen geçirdiğim süre tamamen kayıp bazen de bir takım vizyonlar sanki kalbimden akıyor. Meditasyon dışında ise hislerin ve duyuların yoğunluğu ile sıklıkla yaşanan deja-vul lar devrede..

Öğle yemeğinden önceydi sanırım.. 2 saatlik günün ilk yogasını meditasyonla tamamlıyoruz. Bir anda gelen bir his sanki geleceğe ait bir vizyon gibi. Gözlerimi açtığımda tek bildiğim ve kesinlikle emin olduğum bir şey vardı, o da bugündü ve şu anki yazıma konu olandı.

Hayatı kendi akışına bırakınca hele bunu gerçekten uygulayabilmek için katı bir disiplini göz önüne bile alabildiğinizde nasıl da gelişiyor, gelişmesi gereken, nasıl oluyor olması gereken.. Ve nasıl bir eminliktir nasıl bir inançtır ki olacağına sizi güvendiren..

Bu güven ve inançla fikrimi hemen 8 yıllık ortağım ve beni bu yolda her zaman destekleyen canım dostum Ebru ile paylaştığımdan bugüne geliş hızıma ben de inanamıyorum. Hindistan'a tamamen 2 ay dolu dolu yoga yapmak ve ucuz masaj için tamamen yüzeysel mantıkla giden benin Farkında Abla:Himalayarda yazısını yazacak spiritüel havalara girmesine de çok şaşırdığım gibi, aldığım diplomayı hep hayal ettiğim gibi bir gün emekli olduğumda yapacağım iş için kullanacağımı tasarlarken, hatta eğitmenliği hayatımda öncelikli olarak düşünmezken belki part-time yaparım derken bu şekilde yönlenmeme hayret ediyorum.... Ve çok seviniyorum..Çünkü çok mutluyum.

Gelir gelmez kendimi hemen yoga terapi eğitmenliği kursunda buldum öncelikle.Bir yandan gönlümü kaptırdığım ileri yaş yogası ile eğitmenliğe başlamak, hem de bunu en ihtiyacı olan bakıma muhtaç yaşlıların ikame ettiği huzurevinde gönüllü olarak yapmak için defalarca Semiha Şakir Huzurevi'ne gittim geldim. Malum devlete ait bir yer olması, prosedürlerin uzunluğu ve onların da haklı olarak hakkında hiç bir şey bilmedikleri yoganın ileri yaşlardaki kişilerin üzerindeki olumlu etkileriyle ilgili ikna çalışmaları oldukça uzun sürdü. 1 aylık gidip gelmeler sonunda huzurevinin sosyal hizmet uzmanı ve fizyoterapistinin de onayıyla derslere başlayabildim. İlk gün sadece 6 kişinin katıldığı sandalye yogası geçen hafta 20 kişiyi buldu. Ders boyu gözlemliyorum, solunu hiç kullanmayan bir teyze bile biraz olsun kıpırtdatmaya gayret ettiğinde, ders boyu her kapının açılıp yeni teyze veya amcaya hoşgeldin dediğimde, ders süresinde ben onları olumladıkça tebrik ettikçe bana sıcacık gülümsemeleri, ders boyu hissedilen olağanüstü huzur, olağan üstü sevgi akışı, ders sonu sarılmalar, el öpmeler, gözlerim dolu dolu hayatımın ilk yoga eğitmenliğini yaşıyorum. Çok şükür ediyorum ki bana bu imkanı tanıdılar, onlara faydamın olduğunu hissedebilmek, en azından 1-1,5 saatlik bir mutluluk yaşamak hep birlikte benim için bunların değeri paha biçilemez.

Ve aynı süreçte bir de değişik dönem geçiriyorduk aslında. Yıkım nedeni ile mecburi olarak ofisimizi taşımak zorundaydık...Maalesef 8 yıllık iş çevremiz nedeniyle ayrılamadığımız Erenköy ve Caddebostan bölgesinde yaşanan ve burada başlamasına hala henüz anlam veremediğim "kentsel dönüşüm" yüzünden kiralık yerlerin ciddi olarak azalmasıyla hatta ofis için ancak bir avuç kiralık yerin kalması yüzünden astronomik kiralarla karşılaşınca sancılı bir arayış başladı ...Tam 2 ay boyunca neredeyse hemen hemen her gün yer aradık..Umutlarımızın tükenmeye çok yaklaştığı ama yine de inancımızı yitirmediğimiz bir anda bir mucize gibi çıktı karşımıza yeni mekan.. Ofisimiz için en uygun yer olan bu mekan hem de aynı zamanda Caddebostan Yoga nın da doğduğu yer oldu.

15 günde ofisi taşıdık, stüdyoyu kurduk ve hatta geçen hafta derslere başladık. Perşembe günü isimde karar kıldık, ertesi günü isim arayışında beni çok etkileyen spiral pagan sembolünü logoyu yaratacak olan çok yetenekli grafik tasarımcısı ve çok iyi bir yogi olacağına inandığım arkadaşım Can'a ilettim. Cuma muhteşem bir logo doğdu ve Caddebostan Yoga'nın web sitesinin açılmasıyla ilk olarak facebook üzerinden tanıtımlarımı yapmaya başladım.

10 yıllık yoga yolculuğumun artık yeni katılımcılarla renkleneceği Caddebostan Yoga'nın doğuşu böyle oldu. Beni her zaman destekleyen, hemen yanı başımdaki güç kaynaklarımdan başlayarak belki tanışmadığımız ama blog aracılığıyla yaşadıklarımı paylaşan, hisssettiklerimi hisseden herkese sonsuz teşekkür ederim. İyi ki varsınız, bana biz olduğumuzu hiçbir zaman unutturmayın, bu yolculukta en önemli dileğim bu...

Yoga Terapi Eğitmenliği-İstanbul

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 30 Dec 2013 02:36:00 +0200

Yeni yıla giriyoruz.Oysa ki yoga yolculuğum devam ediyor etmesine de, İstanbul ruhumu yediğinden dolayı elim bir türlü yazmaya gitmiyor. İnsanın ruhunda fazlalık olduğunu hissetmeden paylaşması zor tabii, ruhumu besleyecek tek bir metodum vardı, bir şekilde doğaya kaçmak...Ama besini ihmal ettim, bedeki utanmak şu anda, utanarak itiraf etmek ki, öncelikle Choekyi'nin hikayesi en baştan yarım kaldı, halen devam eden yoga yolculuğumu anlatamıyorum, hem de en komiği aşağıdaki kısım şu ana ait değil, 6 gün önce yazmıştım ve o gün benim için çok önemli bir gündü..Şimdi sizi karmaşık zaman döngüsünden oluşan bir yazıyla başbaşa bırakıyorum, bu da değişik bir deneme oldu, bakalım toparlayabilecek miyiz..

Başlamadan ve sizi 6 gün öncesine geri götürmeden önce Noel Baba'nın gençlik sırrını

da afişe edeyim artık hem belki tembelliğimden kaynaklanan mahcubiyeti de biraz atabilirim :)

Herkese şimdiden çok mutlu bir yeni yıl diliyorum, içinizdeki neşenin keyifle aktığı ve

yaşama sevincinizin hiç eksik olmadığı, eksikliğinde derhal çözümünü ister aşık olarak, ister yoga yaparak,

ister sevginizi paylaşarak, isterseniz hayal ederek, severek, sevilerek, doğayla bağınızı kaybetmeyerek ve en çok çok gezerek, öğrenerek, gelişerek, deneyimleyerek ve açık olarak geçireceğiniz harika bir 2014 yılı diliyorum.

Ve Sinem 24 Aralık Salı gününe geri döner...

Daha önce de bahsetmiştim, Hindistan'dan döndükten sonra vakit kaybetmeden Dr.Neslihan İskit tarafından verilen Yoga Terapi Eğitmenliği derslerine başladım. Ben hem bilgiler tazeyken ve eğitmenliğe başlamadan önce bu derslere katılmak istedim zaten çok önceden haberim olmuştu ve beklediğim gibi çok da faydasını gördüm. Özellikle beden anatomisini ve yoganın faydalı olduğu rahatsızlıkları daha iyi anlamama yardımcı oldu, bunları Neslihan Hoca gibi değerli bir doktor ve yoga terapisten öğrenmek de şansın en güzeli oldu.

Dr.Neslihan İskit dünyalar tatlısı biri, harika bir eğitmen ve kesinlikle yogada çok değerli bir kaynak. Memorial hastanesinde Prof.Dr. Bingür Sönmez ile kalp hastaları için hazırladıkları "kalp yogası programı" ve "kalp arıtma programı" büyük bir ilgi almış ve halen devam ediyor. Yoga ile çok uzun süredir ilgileniyor, ilgisini çok sağlam eğitimlerle pekiştirmiş, özellikle yurt dışında çok güçlü kurumlardan, kişilerden eğitimler alarak uzmanlaşmış, arasında Kripalu Merkezi ( Joy Devi'nin sahibi olduğu), Paul Grilley (ünlü Yin-Yoga ve Yoga Anatomisi eğitmeni), Life Force Yoga Healing Enstitüsü (Depresyon ve Anksiyete), Manju Jois, Richard Freeman, Sarah Powers ve Gary Kraftsow (ünlü viniyoga geliştiricisi ve eğitmeni) gibi adresler var. Bu kadar dolu bir insan bir de çok verici ve paylaşımcı olunca eğitimimiz de çok verimli ve keyifli geçti.

Aralarda da keyfi abarttığım zamanlar oldu, Hindistan alışkanlığı vazgeçemiyoruz :)
3 hafta süren eğitim boyunca yıllar boyu kullanabileceğim muhteşem bilgiler, görseller, videolar ve ders malzemelerim oldu. Bunun yanında yoga terapi dünyasına ait bir çok önemli ismi tanımamı sağladı, kütüphanemde mutlaka yer alması gereken çok iyi kitaplar edindim. Eğitimleri Merih Kenet Yoga Stüdyosunda 3 modül olarak aldık. Bu program toplam 40 saatlik aslında, 25 saati sınıfta eğitim olarak alıyorsunuz kalan 15 saat de hastanelerdeki uygulamalara katılıyorsunuz. Ben geçen hafta Memorial Hastanesi'ndeki Kalp Yogası'na katıldım. Uygulama konferans salonunda veriliyor, sandalye üzerinde gerçekleştiriliyor. Bu hafta huzurevinde eğitmenliğe başlayacağım ve benzer bir sistemi uygulayacağım için özellikle gidip görmek istedim. Memorial'daki kalp yogası tek kelimeyle muhteşemdi, belki 30-40 katılımcı vardı, çoğu belli bir yaşın üzerinde ve kalp rahatsızlığı olan kişiler olduğunu düşündüğüm katılımcıların eğitim sonundaki yüz ifadlerini gördüğümde Neslihan Hoca'nın ne kadar önemli bir şey başardığını çok daha iyi anladım.

Kalp Yogası, nefes farkındalığı, kalp-göğüs açma, omurga esnetme, uzatma ve döndürme, omuz, boyun ve eklemleri rahatlatma ve sonrasında derin gevşemeyle düşük tempolu ve oldukça rahatlatıcı bir yoga seansı. Benzer bir türünü bugün İstanbul'daki ilk eğitmenlik sınavımda vereceğim. Hatta istedim ki bu yazının devamını da akşama yazayım böylece aynı günde farklı duyguları ve deneyimleri bir yazıda vermiş olayım :)
Yoga Eğitmenliğinin sınıf içerisinde verilen ders modüllerine dönersek, ilk hafta genel yoga, faydaları ve felsefesi üzerine durduk, bunlar bende çok taze olduğu için biraz pekiştirme oldu. Sonrasında Kalp Yoga'sını gördük, bir tam gün boyunca.

Sonraki hafta Neslihan Hoca'nın kaynağından yani Gary Kraftsow'dan öğrendiği Viniyoga'yı öğrendik.Bu terimi Amerikan Viniyoga Enstitüsü her bireyin kendi ihtiyacı ve ilgilisine göre bireyselleştirilen ve bireyin kendini keşfetme ve kişisel transformasyon sürecini harekete geçiren bir yoga yaklaşımı olarak açıklıyor ve depresyon, anksiyete, bel-boyun-sırt hastalıkları, uyku problemleri tedavisi gibi terapiye yönelik bir yoga deneyimi sunuyor. Çok keyifli ve hayat boyu kullanabileceğim bilgiye hızlı bir şekilde sahip olduğum (kitap-cd gibi) bir haftasonu oldu.

Hindistan'daki YA eğitimim sırasında her gün aldığımız "adjustment" derslerimizi güçlendirecek çok iyi teknikler gösterdi Neslihan Hoca. Ben bu dokunarak düzeltme ve rahatlama konusuna bayılıyorum, hem yapmayı hem de yaptırmayı seviyorum ve sonradan İstanbul'da girdiğim bir çok yoga dersinde, eğitmenlerin sıklıkla uyguladığına şahit oldum ve çok hoşuma gitti. Boşa demiyorum balım yerindeydi diye, hatta eğitimin bi modulünde de tamamen bana hitap ediyordu, konu "skolyoz tedavisi"ydi. Günlük çalışmamın şu anda bir parçası olan harika alıştırmalar öğrendim.Nasıl zaman geçmiş ben bu eğitimi alalı 1,5 ay olmuş hem de inanamıyorum yaa.

Şimdi jump Sinem, gel bakalım bugüne, şu ana tarih gece yarısını geçtiğinden 30 Aralık... Hadi itiraf edeyim, son 2-3 paragrafı şimdi yazdım.Ama geçen hafta yazdığım bir konu vardı. O gün özel bir gündü evet.

İlk eğitmenlik denememi yaptım, hem de çok güzel bir yerde, güzel insanlarla birlikte...

Önünüze yeni bir yol açıldığında ve o yoldan yürümeye karar verdiğinizde sonunu asla bilemeyeceğiniz ama türlü şekillerde hayal edebileceğiniz bir yolculuğa çıkarsınız. Yolcululuk sürekli kendini yenileyen ve değiştiren bir deneyim, çoğu şey asla planlandığı gibi gitmiyor. Belki de zevkli olan yanı bu, ancak bu yolculuğun sürekliliğini sağlayacak ve size güç verecek gerçekten iyi bir niyete, özel bir isteğe ihtiyacınız var. Kimi buna misyon da diyebilir. İşte ben bu eğitmenlik yoluna girdim gireli niyetimi her yerde hissettim ve hep ifade ettim. Yoganın hem bedeni, hem zihni hem de ruhu iyileştirici bir yanı olduğuna yürekten inanıyorum. Bu yüzden yoganın en çok terapi yönünü kullanmak ve özellikle bende olduğu gibi yapısal bozuklukların terapisinde ve ileri yaşa yönelik olarak çeşitli rahatsızlıkların tedavisinde destek terapi olarak uygulamak istiyorum. Bu konuda uzmanlık için çok uzun yolum var biliyorum ama işte benim itici gücüm bu. Bu niyeti hep kalbimde taşıyarak ilk eğitmenliğimi de huzurevi sakinlerine vermeyi diledim,1 ayı aşan bir süredir Semiha Şakir Huzurevi'nde yoga dersinin konulması için görüşmeler ve ikna çalışmaları yaptım, sonunda sosyal faaliyet olarak kabul ettirdim.Ve bu yazıma başladığım geçen Salı günü ilk dersimi yaptım.Başta inanılmaz heyecanlıydım, kaç gün öncesinden kareografi çıkarttım, chair yoga-sandalye üzeri hatmettim, oradaki fizyoterapi uzmanına onaylattım. Organizasyon-yer konusunda-sıkıntılı olsa da yine de katılanların isteği, bana karşı sevgi dolu sıcacık yaklaşımları ve dersteki memnuniyetleri bana çok güç verdi, heyecanımı aldı ve çok rahatlattı. En önemlisi de işte bu yola çıktığım andaki isteğimin ne kadar doğru olduğunu hatırlattı. Benim yoga doğrum bu ve doğru bildiğim bu yolda güçlenmek gücümü paylaşmaktır benim dileğim....

Buraya kadar sabırla yazımı okuyan herkese çok teşekkürler, paylaşmayı özlemişim çok..

İyi geceler ve tekrar çok mutlu yıllar...

Hindistan'da yoga eğitmenliği - Trimurti Yoga

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Fri, 22 Nov 2013 17:20:00 +0200

2 aya yakın süre kaldığım Hindistan'la ilgili çok güzel şeyler paylaştığım bu blogta yarım kalan hikayelerim de oldu, söz verip anlatmadığım... Nedeni hem sonradan yoğunlaşan eğitim ki bugün anlatmayı planlıyorum. Hem de buraya döndükten sonra bir türlü yazmaya adam akıllı başlayamamış olmak... Üzülüyorum da çok seviyorum çünkü..Ama sanki yazmak için insanın her türlü zihinsel ve sosyal meşguliyetten uzak olması lazım. Dağdaki yoga eğitimim sırasında o kadar değişik bir yaşam düzeyinde hissediyordum ki zihnimi meşgul eden hiç bir şey yoktu, yaşadığım her şey, yoga, meditasyon, doğayla yaşam, arkadaşlıklar ve paylaşımlar hatta yemek, içmek, güneş, gökyüzü bile inanılmaz basit düzeyde sadece mutluluk ve sevinç kaynağıydı. Beni rahatsız eden ve özellikle benim için çok değerli olan "an içindeki farkındalığıma" yani kendimi tamamıyla tüm varlığımda an içine kanalize edebilmeme engel olacak hiç bir etkene izin vermemeye çalışıyordum ne de olsa ender yaşanılacak özel bir deneyimdi.

Zihin böyle berrak ve net, enerjiler devamlı yükselirken insan kendini daha çok ifade etmek ve yaşadıklarını paylaşmak istiyor.. Benimki de o hesap, sabahın köründe kalkacağımı bile bile geç saatlere kadar rahatlıkla yazıyordum.. Ama İstanbul'a döndüğümden beri önceden de tahmin ettiğim gibi enerjimin düşüşünü gün ve gün gözlemliyorum...Sizi tatmin eden ve mutlu eden her türlü eylem içinde zihninizin cam gibi berrak olması lazım ki, akış sağlansın.. Neticede insan bir şey ortaya çıkarmak istediğinde ruhunu koymak istiyor ortaya...Ama bunun için de sizi meşgul eden ve hatta üzen düşüncelerden, hayal kırıklıklarından, korkulardan sıyrılmak lazım...Günlük şehir hayatında ve sosyal ortam içerisinde bunlardan tamamen sıyrılmak tabii ki çok zor...Bence olay da tam bu.. Dağda doğa, her gün yoga, meditasyon akar da gel bakalım şehirde açık tut çakralarını.. İşte bu noktada bulutlardan yere doğru çekilen enerjiyi toplamak için ne yapmak lazım? Neyse ki bilgiler taze, neyse ki hayatımda yoga var ve neyse ki doğa, güneş, gök aşkımı kalbimde taşıyorum.. Bunlar benim destek kitim.. Destek kitimi ben desteklersem onlar da beni destekliyorlar hakikaten.. İşte oturdum yazıyorum..

Aslında önceden de söz verdiğim gibi "rahibe arkadaşım" Choekyi'nin ( özellikle belirtmek istedim yakın çevrem için, Choekyi rahibe :)) mektubunu ve hikayesini paylaşmak çok istiyordum. Duygusal seviye olarak da yukarıdaki malum düşüş nedeniyle hassasiyetim azaldı maalesef ama tabii daha rahat hissediyorum, algıların ve hislerin netliğinin azalmasının tek bir yararı bu olacak heralde... Ama öncesinde yoga anlatacağım, girdiğim bu yolculuğun en önemli durağı olan yoga eğitmenliği sertifika programı hakkında bilgi vermem gerekir diye düşünüyorum, benim gibi bir yoldan ilerlemek isteyenlere de yardımcı olacaktır, mutlaka. Bir de merak edenler de olabilir, nasıl çalıştım, nasıl bir sistem bu, bundan sonraki yolculuğumda ne gibi etkileri olacak... Böylece bu yazımı Hindistan'daki eğitmenlik kursuna ayırıyorum.

Bu resim şu anda bu blogun facebook kapak sayfasında da bulunuyor, soldaki kalp eğitimenlik kursunun diploma töreninden öğretmenler tarafından bizim için hazırlanan bir güzellik, her taşın üzerinde yaşamı güzelleştiren sıfatlar yazılmış, ortada da tesbihten bir kalp var, sağda bulunan resim ise Trimurti Garden'ın Hintli sakinlerinin günlük dua rituellerinden..

Yılın belli aylarında Himalayalar'da ve mesela bu dönemde Goa'da eğitimlerine devam eden Trimurti Yoga ile 1 aylık bir süre boyunca, dağda kaldığım köy içerisindeki tamamen rastlantısal olan aynı isme sahip yoga ve müzik okulu-misafirhane karışımı basit gibi görünen ama kesinlikle cennetten bir parça mı burası diye çok sorduğum Trimurti Garden denilen mekanda 200 saatlik yoga ve teori eğitimi aldık. Dünyanın bir çok farklı yerinden gelen 19 yoga öğrencisiydik, 4 hafta boyunca sabah 07:00'den itibaren 12 saatlik bir günlük bir yoga ve felsefe maratonuyaşadık. Genel olarak yorgunluktan canımız çıksa da ve havanın azizliğine uğrayarak özellikle sabah erken ve akşam saatleri sürekli üşüyor olsak da müthiş bir eğitimdi, bedenimiz ve zihnimiz sanki yeniden şekillendi.. Hepimiz için transformasyon kelimesini ağzımızdan düşürmediğimiz bir deneyim oldu, beraberinde büyük duygusal açılımları, nedensiz ağlamaları, katıla katıla gülme krizlerini ve sık yaşanmasıyla bizi şaşırtan dejavuları getirdi...Ve kesinlikle bundan sonraki yoga eğitmenliği hayatımızda ihtiyacımız olacak temel disiplini ve dengeyi oluşturmamızı sağladı..

Akşam geç saatlere kadar uzayan yoga çalışmalarımızdan.

Aşağıda ise sabah erken saat ısınma öncesi ne bulduysam üstümde :)

Pazartesi-Cuma tam gün 12 saat olarak düzenlenmiş program içinde 2 saatlik kahvaltı ve öğle yemeği molaları haricinde toplam 6 saate yakın yoga pratiği ve 4 saatlik teori dersleri aldık. Cumartesileri yarım gün olarak benzer program vardı, geri kalan süre ise serbest vakitti. Ancak serbest vakitlerde de kurs tarafından düzenlenen hamile yogası, ileri yaş yogası ve çocuk yogası gibi alternatif workshop programlara katılıyorduk.

Hamilelik workshop çalışmamız..

Her sabah 07:00'de toplandığımız yoga alanımızda pranayama-chanting ( temizlenme-nefes ve mantra çalışmaları) ardından 2 saatlik günlük asana (yoga hareketleri) çalışması ile güne başlıyorduk. Yogada özellikle asana pratiğini aç karna yapmanız çok etkili oluyor, hem hareket akışın rahat sağlarken nefes egzersizleri için de boş bir karın tercih ediliyor. Asana uygulamalarımızda haftada iki kere 2 hatha yoga ile başlarken, diğer günler vinyasa, ashtanga ve sivananda türleri olarak devam ediyordu. 9-9:30 arası kahvaltımızı yine Trimurti Garden'ın çok güzel balkonunda veya güneş varsa bahçesinde yayılmak suretiyle yapıyorduk.

Trimurti Garden'ın sahipleri Hintli baba-Alman anne ve güzel kızları.

Güneş altında kahvaltı keyfimiz.

Trimurti Garden.. yemek ve misafirhane bölümü

Kahvaltı sonrası misafirhanedeki odama doğru kısa bir kaçamak yaparken.

Kahvaltı sonrası öğlene kadar teori dersleri başlıyordu. Bu dersler kursun ana eğitmeni Karo'dan yoga eğitmenliği sanatı , Yogesh ve Bhaskar'dan da disiplin ve felsefeyi kapsıyordu. Özellikle felsefe ve yoga disiplini temel eğitimimi Sanskrit diline çok hakim Hintli iki değerli hocadan aldığım için Hindistan'ı seçmiş olmakta ne kadar doğru bir karar verdiğimi her seferinde anlıyorum. Yogesh (soyadı ve dediğine göre Yoganın Lordu anlamına geliyormuş 3 yaşında seçmiş) bize yogik yaşamın nasıl olması gerektiğine dair tüm disiplini (diet, temizlik, namalar, niyamalar..) ve chakralar, mudralar, ayurveda, pancha kosha (beden katmanları), yoga antomisi, psikoloji gibi çok değerli konuları mükemmel bir şekilde öğretiyordu. Her dersinde defalarca sanki yüzlerce dolarlık bir workshopta-seminerdeymişim hissine kapılıyordum.

Güneşli havalarda bu dersleri dışarda almak ise muhteşemdi, yeni bilgileri tamamen net meşguliyetsiz zihnime kabul ederken ben hoca tarafına bakmak yerine bulunduğum yerin muhteşem doğasına kitlenip kalbimdeki sevgi dalgalanmalarının keyfini çıkarıyordum.

Bir diğer felsefe hocamız Bhaskar da bize Patanjali'nin yoga sutralarını anlatıyordu, yıllarca mağarada yaşamış dünyalar tatlısı mistik bir insan. Bizler ona saygımızı göstermek için "Bhaskarji"diyorduk ama aslında çok da şirin geliyordu bana sanki türkçedeki "cik" uzantısı gibi. Bhaskarcik :) tam bir spiritüeldi ve bu dünyaya ait olup olmadığını ciddi bir şekilde düşünüyorduk, seni uzaydan mı gönderdiler Bhaskarji?

Yine güneşli bir gün Bhaskarji ile açık havada ders

Ben yine güneşten doğadan mest :)

Öğlen yemeğiyle tekrar bir kısa teori dersi ve sonra akşama kadar yine matlar üzerindeydik. Bu dersler artık tamamen eğitmenliğe yönelik ve geleneksel yoga türlerinin eğitimini kapsıyordu. Bunlardan biraz bahsetmek istiyorum kısa kısa..

Yoga'yı 9 yıla yakın süredir yapmama rağmen Hatha Yoga ve Kundalini Yoga haricinde diğer türler hakkında çok derinlemesine bilgim yoktu. Sadece hangileri daha hareketli hangileri daha meditasyona yönelik onu biliyordum. Yoga ile ilgili bir çok kitap okumuştum ancak pratikte uygulama eksik olunca asanalar hakkındaki teorik bilgiler biraz havada kalıyordu. Trimurti Yoga'daki eğitimim başlamadan önce Iyengar Stilini burada öğrenmiştim. Tamamen desteklerle yapılan özel bir türdü, iki yazımda uzun uzun bundan bahsetmiştim. Burada ise ağırlığımız Hatha Yoga, Ashtanga, Vinyasa, Gentle Flow (hafif akış)Sivananda, Yin Yoga ve Restoratif Yoga üzerindeydi.

Öncelikle en geleneksel yöntem olan Hatha Yoga'dan başlamam gerekir. Tantric Yoga geleneğinden gelen Hatha Yoga, asana uygulamalarını içeren tüm yoga stillerini kapsar. Hatha Yogayı hem teori hem uygulamada Yogesh bize anlattı. Hatha Yoga insan yaşamını doğumdan ölüme takip eden ve ölüm ötesini de pranayama ve meditasyon ile ifadeleyen asana diziliminden oluşuyor.. Güneşe Selam (Surya Namaskar) 6 kere olmak üzere yavaştan hızlıya doğru tekrarlanırken, arkasından ters duruşlar, prone (yüzükoyun yatay uzanma), oturuş, ayakta ve denge asanaları ile takip ediyor. Güneşe Selam'dan sonraki hiçbir asana için akış yok, yani tüm pozisyonlar birbirinden bağımsız. Hatha Yoga'da dünya üzerindeki türlerin sayısı kadar pozisyon olduğuna inanılıyor, çünkü bizler de bu dünya türlerinin genetik kodunu taşıdığımızdan tüm tür simgelemelerinin bedenimizde ifadesini bulabiliyoruz. Şimdi hazır olun : toplam asana sayısı 8,4milyon. Neyse ki Lord Shiva bu sayıyı 84 gruba indirmiş :) . Ben tamamen bana anlatılanı aktarıyorum, elbetteki bunu şüpheyle karşıladım. Ama yoganın güzelliği bu arada biraz uç rakamlar ve örneklerle karşılaşmak mümkün :)

Tabii yogayı da dışarıda yapmanın keyfi bambaşkaydı..

Ashtanga (Mysore Stili-babası Pattabhi Jois) benim kapasitemi zorlayan en zor stildi. Kurs formatında ashtanga eğitmenliği aslında yok ancak özellikle kişisel uygulama ve çalışmalar için en uygun stil de bu. Dünyada ciddi anlamda bağımlıları var ama en çok sakatlanmaların yaşandığı ve ciddi olarak bedeni zorlayan bir stil. 1 aylık yoga disiplinimizin temeli öncelikle kendi beden eğitimimiz olduğundan temel ashtanga pozisyonlarını içeriyordu. Chantal ve Karo hem günlük derslerinde hem de adjustment adı verilen düzeltici uygulamalar ve dokunuşlarda ashtanga temelini kullandılar.

Kurs başladığında bizlere de aynı yukarıdaki gibi self-practise çalışmalarımız için uygulama kartları verildi. Ashtanga Yoga'da 2 türde Güneşe Selamlar var, birbirine 3:1 veya 3:2 oranları ve katlarıyla başlıyor ve arkasından ayakta duruşlar, öne eğilişler, twistler, arkaya eğilişler, ters duruşlar ve sonrasında savasana adı verilen yatış pozisyonu ile bitiyor. Günlük ashtanga çalışması güçlenmek ve beden disiplini için tavsiye ediliyor. Burada, İstanbul'da da sabahları benim kişisel çalışmam bu şekilde başlıyor, ancak eğitimde ashtanga taraftarı olacağımı pek sanmıyorum.

Swami Vishnu-devananda tarafından kurulan ve Swami Sivananda öğretilerine dayanan

Sivananda Yoga stili ise öğrendiğimiz diğer bir stildi.

Swami Vishnu-devananda

Daha önce Osho görüntülerinde ve izlediğimiz diğer videolarda gördüğümüz Hint gurularıyla ilgili bir rahatsızlığım vardı, o zaman Karo'ya danışmak istemiştim. Karoda bana Swami Vishnu-devanandanın öğretilerini içeren Upadeşa kitabından çok güzel bir sözü bulmuştu.

" Eğer bir mum yakmak isterseniz çoktan yanmış olan bir muma değdirirsiniz. Ve sonra da bu mumla diğer yanmamış mumları aydınlatırsınız. Buna benzer şekilde bir öğretmen de sizdeki mumu aydınlatır. Size bir şey vermez. Her şey içinizdedir. Sizin ölümsüz özünüz, çalışma, disiplin, adayış ile aydınlandıkça bunlardan habersiz olan diğerlerini aydınlatmaya başlarsınız. Bu da onlara sahip olmadıkları bir şeyi vermek değildir. İşte guru, öğretmen veya ustanın anlamı budur. Siz kendinizin gurusu, kendinizin ustası ve kendinizin öğretmenisiniz."

Bu söz benim bir çok soruma cevaptı, ben de kitabın geri kalan öğretilerini büyük bir merakla okudum ve çok etkilendim. İşte Swami Vishnu devananda Sivananda Yoga'nın kurucusu. Sivananda Yoga güneşe selamdan sonra 12 asana temeline dayanıyor. Her duruş arasında yatış pozisyonu olan savasana var. Sivananda Yoga'yı ilk eğitim aldığım dönemde çok sevdiğim Ayzin Hoca'nın derslerindeki yoga türüne çok benzettim. Her ne kadar müzik, akış gibi keyifli aksesuarları olmasa da ben Sivananda Yogayı çok sevdim, bir kere konsantre bir şekilde başlayınca sürekli bir meditasyon içerisinde olduğunuzu hissediyorsunuz.

En çok eğitmenlik için üzerinde durduğumuz ve gerçekten oldukça sevdiğim Vinyasa ve Gentle Flow (hafif akış) serilerini yine Karo ve Chantel'den çok ayrıntılı öğrendik. Ashtanga ile kıyaslandığında akışlara dayanan ve yaratıcılığınızı da rahatlıkla katabileceğiniz bir kareografiye dayanan serbest stil geçişli asanalardan oluşan stiller. Vinyasa demek akış sequensi, yani geçişli asanalar, bir nevi dansı andırıyor. En basit vinyasa ve dünyada en çok kullanılan güneşe selamdan alınan plank, chaturanga ve aşağı bakan köpek pozisyonları. Oradaki tüm öğrencilerin bu kadar bu stilleri sevmesinin en büyük nedeni Karo ve Chantel'in harika hocalar olması ve kesinlikle yaratıcılıkları. Özellikle ilk haftalarda Karo'nun öğrettiği Gentle Flow (hafif akış) gerçekten yoga sevgimde çok özel bir yer yaptı, mutlaka eğitimlerimde kullanabileceğim ve Türkiye'de de herkesin severek uygulayacağına inandığım bir stil oldu.

Chantel mükemmel vinyasa stilleri gösterdi..

Oradaki final eğitmenlik performansımı da bu stile ayırmak istedim ve konsept olarak sonbaharı seçtim.

Öğrendiğimiz stillerden son olarak Yin Yoga 'dan bahsedeyim. Yin Yoga ve Restoratif yogayı dönüşümlü olarak Cecillia'dan aldık. Çok sevdiğim oldukça hafif, rahatlatıcı ve iyileştirici bir stil Yin Yoga. Zen teması ile Yin ve Yang duruşlarına dayanıyor. İstanbul'da da bir hayli popüler olmuş anladığım kadarıyla, tanıdığım bir çok eğitmenin Yin Yoga yaptırdığını öğrendim. Başlangıç seviyeleri için çok uygun bir stil olduğuna inanıyorum. Ayrıca Yin Yoga sırasındaki müzik ritüelleri de bir harikaydı, ben de çok heveslenerek küçük bir enstrüman aldım oradan.

Bahsettiğim tüm hocalarım bir arada-diploma günümden. Karo-Chantel-Cecillia-Meera-Yogesh-Bhaskar.

Eğitmenlik kursum sırasında öğrendiğim bir çok konuyu uzun uzun anlattım ama beni en çok etkileyen ve ciddi anlamda bir çok şeyin farkında olmamı sağlayan günlük meditasyonlarımızdan bahsetmedim. Ama blogumu daha önce okuyanlar Meera ile yaşadığım deneyimleri biliyor. Kendisi Osho komunünde büyümüş ve orada meditasyon uzmanı olmuş dünyalar tatlısı bir insan. Ayrıca rüyalar, geçmiş hayat ve bilinç durumlarıyla ilgili özel trans seansları da yapıyor. Meditasyonlarımızda bize katılan ve yönlendiren Meera gibi bir insanı tanımaktan gerçekten çok mutlu oldum.

Eğitim boyunca yaşadığımız transformasyon ve dinginliğin en önemli nedeni olduğunu düşündüğüm meditasyon beynimizdeki nöronları ciddi olarak etkiliyor, hayata bakışımızdan sinir sistemimize ve hücrelerimize kadar gerçek bir değişim ve dönüşüm sağlıyor. Burada da günlük rutinim içerisine almaya çalışsam da maalesef o kadar kolay konsantrasyonu yakalayamıyorum, tabii yine yazımın en başında belirttiğim gibi zihnin meşguliyeti ile çok alakası var. Yine de yapabildiğim günlerdeki farklılığı gözlemlemek beni çok mutlu ediyor, yoga ve meditasyon öyle hızlı etki ediyor ki hayatınıza, o gün ancak yarım saatlik bir vakit bile ayırsanız gününüz farklı geçiyor kesinlikle..

Bana bu kadar güzel deneyimler yaşatan yoga sevgimi hergün daha çok besliyorum, yakın zamanda bu sevgimi sadece yazı ile değil pratikte eğitmenlikle paylaşmaya başlayacağım. Umarım orada da buluşuruz, herkese sevgiler..

10 gün sonra : İstanbul'dan Hindistan...

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 4 Nov 2013 01:15:00 +0200

Yoga yolculuğumun ilk adresi Hindistan'dan döneli 10 günü geçmiş.. En son yazışım ise neredeyse 2 hafta önce...Döndüm ama anlatacağım hikayeler bitmedi Hindistan'la ilgili...Bir yandan da burada yeni hikayeler biriktirmeye başladım...Yoga yolculuğum devam ediyor.. ve hatta çok vakit geçirmeden hem de daha dumurluğumu üzerimden atamadan yeni bir eğitim alıyorum şu anda..

Bu ne hız diyorum, ben de kendime inanamıyorum. Merih Kenet Yoga Merkezi'nde Dr. Neslihan İskit'ten Yoga terapi eğitimine başladım. Bu eğitimi Hindistan'a gitmeden yaz döneminde keşfetmiştim ve gitmeyi kafaya koymuştum, iyi ki de gidiyorum şu anda dediğim bir eğitim oldu, çok memnunum. Ayrıntılar için özel bir yazı yazacağım, eğitimin içeriğini ve bana kattıklarını da anlatacağım.
Burayla ilgili adaptasyonum yukarı da da ifade ettiğim gibi henüz dumurluk aşamasında olduğundan Hindistan'ı sürekli düşünüyor, daha çok anlıyor, sürekli bir kaşılaştırmaya giriyor ve çoğu zaman tabii ki özlüyorum. Bu yüzden buradaki ilk yazımda Hindistan'da geçirdiğim süreyi tekrar değerlendirmek ve şu anda hissettiklerimi dile getirmek istedim.

Geldim geleli bir şeyin farkında olduğum en önemli şey sanırım farkındalık. Bu farkındalık zemininde kendime yer bulmam aslında sadece Hindistan'daki geçirdiğim süre içinde oluşmadı. Gitmeden 2 ay öncesinden enteresan bir döneme girdim, şehir ve sosyal hayattan koparak bir nevi inziva dönemi yaşadım. Bu dönemde alkolü ciddi bir biçimde azalttım, sigarayı tamamen bıraktım, beden-zihin birliğim ve gücüm için bol bol yoga yaptım ve nefsimi kontrol ve ruhsal tefekkür için de ibadet ettim. Şansıma ramazan ayına da denk gelmişti bu süre, bu nedenle benim için çok hayırlı olmuştu.
Ama ne kadar mental ve fiziki olarak hazır olduğumu düşünsem de Hindistan'daki ilk günümün bana bir tokat gibi çarpmasına engel olamadım. Yoga yolculuğumun ilk durağı birisi tarafından öyle güzel planlanmıştı ki en basit korku ve takıntılarımı ilk günde karşıma çıkardı. Uçak fobim, hijyen takıntım, leş gibi bir oda ve tuvalet, kayalardan oluşan bol uçurumlu patikalar, vahşi olduğunu düşündüğüm köpekler.

Bu yaz 3 kere merdivenden düşmüştüm. Biri Suadiye'deki evimin merdivenlerinde diğer ikisi de ailemin yazlığındaki mermer merdivenlerden kayarak. Hep aynı şekilde sol yanımı vurdum, kaburga kemiklerimi ciddi bir biçimde incittim. Ve merdivenden inmeye korkar oldum. Sadece ben değil, çevremdeki herkesi de ürküttüm tekrar düşerim diye. Ve karşıma çıkan alabildiğince dik kendiliğinden kayan taşlarla dolu patikalar, uçurumlar.

3 kere ağladım ilk gün. Birincisi uçağa bindiğimde, ikincisi işte bu yolları gördüğümde, üçüncüsü odaya girdiğimde. Bütün bunlardan sonra işte bu ilk gün beni yakından tanıyan bir çok insan gibi ben de kalabileceğimden şüphe ettim. Gece olduğunda yatağa yattım ve sadece basit bir karar verecektim. Tuvalete girecek veya girmeyecektim. Bu konu daha önce terapistlere kadar uzayan bir konu. Bu basit karar bilinçaltımın en derinliklerinde gizli.

İşte herşey bu kararla başladı. Ya tuvalete girmeyecek ve sabaha kadar bekleyerek geri dönecektim ya da girecek ve bir parça huzura sahip olacaktım. Eğer bu işi yapacaksam bu benim için 1. aşama olacaktı, ve eğer sabah üzerine bir de duşa girersem 2. aşamayı tamamlayacaktım. İşte hayatımızda karşımıza çıkan tüm seçim seçenekleri gibi ya öyle ya böyle, yani ikisinden birini seçecektim. Ya kalmak, ya da gitmek. Tuvalete girdim, beklediğimden daha büyük bir huzurla uyudum. Sabah kalktım ve hadi dedim duş al. Aldım, ve zihnimi işgal eden basit ama mühim bir problemi ilk günden atarak Hindistan deneyimime başladım.
Hindistan benden istediği bu küçük fedakarlık karşısında bana bütün gönlünü açtı. Gözlerime en güzel renklerini kulaklarıma en güzel şarkılarını damağıma en güzel lezzetlerini kalbime en güzel aşkını zihnime de en güzel berraklığını sundu.

Gitmeden evvel bana bir çok insanın söylediği bir şey vardı. Kimbilir nasıl bir deneyim yaşayacaksın. Bunun anlamının aydınlanma olduğunu biliyor ve bu fikirden nefret ediyordum. Çünkü benim spiritüel maceraya hiç niyetim yoktu. Duvarlarımı dini inancımla gayet güzel örmüş, yoga aşkımı beden-zihin ikilisine hapsetmiştim.
3 yıldır meditasyon kapıma uğramamış, haftada 3-4 kez yoga pratiği yaptığım halde sonundaki meditasyon sırasında ya kaçmış ya da hayaller kurarak uyumayı tercih etmiştim. İşte seneler sonra gerçek meditasyon deneyimim yine burada güneşli bir öğlen sırasında başladı.Zihnimde kristal berraklığını hissettim. Hala arada o anı düşünüyor ve aynı hissi hissediyorum. Gerçekten mükemmel.

Ağır fiziki disiplinin, meditasyonun, muhteşem doğanın, satvik diyetin sadece bendeki değil orada bulunan toplam 20 kişi üzerindeki transformatik değişimine şahit oldum. 2500 metre yükseklikteki bu ortamda yüzlerce kez dejavu yaşadım, yaşadık, gözlerimi zirvedeki bulutlardan ayıramadığım anların tepe çakramın sinyalleri olduğunu sonradan anladım.
Benden bağımsız olmayan bir parçamla alakasız hemen her zamanda şaşırtıcı biçimde zihnimi gözlemlediğimi hissettim, sürekli aynı mesajları alıyordum bu parçayla..şefkat, affediş, kabulleniş ve en çoğu da sevinç. Sürekli olarak zihnimin ürettiklerini sorguluyor, çoğunun yapay olduğunu ve bana ait olmadığını farketmeme neden oluyordu. Bana bu yolları açan herşeye, herkese ve tanrıma binlerce kez şükrettim, doğaya da büyük söz verdim, aşkıma sadık kalacak ve bana verdiği hisleri geri almaması için bağlantımı sürekli tazeleyecektim.

Tanrımı dinin içinde yıllarca hapis tuttuğum için çok utandım. Meğer bana bu hisleri veren her yerdeymiş. Dönene kadar bana kendini hatırlatmaya devam etti. Dönüş uçağındaki Hintli yolcunun bana yaptığı büyük yardımdan sonra her defasındaki teşekkürüm karşısında "Lütfen gerek yok" diyerek en sonunda " Anlamıyor musun bazen tanrı insan kılığında da yardım eder en çok ihtiyacın olduğu durumlarda" demesiyle uyanışımı tazelendirdim. Ahh meğer bazı şeyleri anlamam için muhteşem rüya transımı yaşamam gerekiyormuş. Onun da tam 1 aylık bu sıkı disiplinli eğitmenlik kursumun tam ortasına denk gelmesi çok yerinde oldu. Sonrasında çok hızlı bir şekilde duvarlarımı yıkma kararı verdim, chant etmeye başladım, daha çok sevmeye, sevilmeye, kabul etmeye ve kabullenilmeye başladım. Yargılarımı ve kararlarımı bir yana bırakıp içime doğan hisleri rehber edinmeyi seçtim. Sonunu öngörmeyi ya da planlamayı değil merak etmeyi seçtim. Algılarımın günden güne açıldığına şahit oldum, kendime de açıklığım ve şeffaflığım konusunda çok teşekkür ederim. Aksi halde bunları yaşamam pek de mümkün olmazdı.

Aslında anlattığım herşey bir bütünün parçası. Chokyi olmasaydı şu anda hissettiklerimi yaşar mıydım? Arkadaşlıkta sözlerin değil gözlerin konuştuğunu başka türlü nasıl öğrenecektim. Dağın zirvesi tepe çakramsa Chokyi de benim kalp çakram oldu. Biliyorum hikayesini bekleyen çok kişi var, ama çok özeniyorum, en güzel şekilde anlatmak istiyorum, değerli arkadaşıma yaraşır olsun. Bunlar biraz bahanesi, kalbim bana güç versin bugün telefondaki konuşmamız gibi katıla katıla ağlatmasın beni. Chokyi geldiğimden beri yaşadığım Türk usulü bir kaç münasebet neticesinde hissettiğim dumurluk nedenim. Herşeye sahip olduğu halde tatmin olamayanları, ucuz menfaatler için yapılan yalakalıkları, her türlü bolluk içinde gönül kıtlığı çekenleri, kendine tapanları, egosu tavan yapanları, çok konuşanları, boş konuşanları, hayatında mutsuzluk arayanları, negatif enerji yüklerini buldukları ilk kurbanın üzerine aktarmak isteyenleri, fesatları, hasetleri, kompleksleri, korkuları, egoları anlayamama nedenim... Biz zaten burada böyleydik Chokyi, niye senle tanıştım niye bana insaniyetin ne olduğunu gösterdin güzel dostum? Şimdi adapte olmakta o kadar zorlanıyorum ki...

Trimurti Yoga.. Bir aylık yoga eğitimim..Seçimleri ve zamanlamaları aynı olan bir grup insanın çok özel bir enerji seviyesinde buluşmasına şahit olduk. Hepimiz aynı anda geliştik, içsel yolculuklarımızı bir arada yaşadık. Hem aldığım eğitimin kalitesinden hem de beraber eğitim aldığım öğrencilerden sevinç duydum. Hayatımın en zor ve en güzel eğitimlerinden biri oldu benim için. Buradaki eğitimimi hafife alarak 2 saatlik vinyasaya dayanamayacağımı öngören sevimli bir bayanla tanıştım bugün, günün 10 saatin mat üzerinde ne hallerde geçirdiğimi pek dinlemek istemedi, aklı daha çok Amerika seyahatindeki yakışıklı yoga ve meditasyon hocalarında kalmıştı sanırım. Ona ithafen özel bir bölüm hazırlamak çok istiyorum. İşin şakası bir yana Trimurti Yoga'ya ve Yoga Alliance'a da hazırladıkları muhteşem müfredat ve sağladıkları muhteşem gelişim karşılığında, yoga eğitimi hakkında blog yazan biri olarak eğitimi anlatmamın ve açık söylemem gerekirse profesyonel yoga yoluna girmek isteyenler için zevkle özendirmemin ciddi bir borcum olduğunu düşünüyorum.

Bundan sonra Trimurti Yoga Eğitimi ile ilgili yazacağım. Yukarıdaki resimde muhteşem hocalarım bir arada. Karo, kurs müdürümüz ve baş eğitmenimiz bize Yoga Öğretmenlik Sanatını öğretti, Chantel Vinyasa-Ashtanga ve Adjustment derslerimize katıldı, Cecillia Yin Yoga Eğitmenim, Meera Meditasyon eğitmenim, Yogesh Yoga Disiplini, Anatomisi, ve Yoga Felsefesi ile Bashkar Patanljali Yoga Sutraları eğitmenim. İşte ekibim, ayrıntıları bir sonraki yazıma saklamak istiyorum. Herkese iyi geceler.

Mcleod Ganj Son: Chokyi

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 21 Oct 2013 23:46:00 +0300

Onunla nasıl tanıştım? Herşey Mcleod Ganj'a ilk gittiğim sefer gece orada kalmaya karar vermemle başladı. Dağın ortasındaki küçük köyümün sakinliğinden sonra Mcleod Ganj'daki kaos bana İstanbul'u hatırlatmış ve çok da hoşuma gitmişti. İlk günü tapınak ve müze gezisiyle geçirdikten sonra meydanda şık bir otel seçmek istedim. Ne de olsa önümde burada geçireceğim 1 aydan fazla süre vardı, biraz motivasyonun iyi olacağını düşündüm. Meydanda kalırsam ayrıca akşam da dışarı çıkabilecektim böylece haftalardır süren külkedisi sendromuma da bir ara vermiş olacaktım.
Şimdi kaldığım geceden itibaren anlatmaya başlayayım, sonra da ikimizin hikayesine geçeyim.

Akşam kaldığım otelin hemen karşısında olan Mc Llo'da yemek yedim, bu bölgenin en iyi restoranıymış.

Tamam :) aslında şansımı denemek istedim :) Ama Pierce ciğim buralara uğrayalı 7 sene olmuş bile çoktan..
Burada geçirdiğim toplam 1,5 aylık süre içerisindeki seyrek proteinlerimden birini (tavuk :)) yedim bir de üstüne buradaki ilk ve tek biramı da içtiğim gibi aşırı uykum gelmiş bir halde oteldeki lüks odama geçip kendimi televizyondaki Hint dizi ve filmlerine vermeye karar verdim. İzledikçe filmleri anlamam için Hintçe bilmeme hiç gerek olmadığını anladım. Bizim dizilerdeki göz ve kaş hareketlerine gülerdim de o bişey değilmiş, buradakiler hakikaten gözüyle kaşıyla konuşuyor ve göz kaş ifade görüntüleri ve fondaki süper damar müzik ortalama yarım saat sürüyor. Bir sahnede 10 kişi varsa-mesela yemek masası görüntüsü- herhalde söylenilen olağan dışı bir söz üzerine herkesin gözü kaşı ayrı oynuyor, sırayla tüm karakterlerin göz-kaşlarını adrenalin bağıran bir müzik eşliğinde izliyorsunuz. Aman Allahım..bu arada birşey diyeceğim, 1,5 ay sonunda alışkanlığın alasını kapmış durumdayım. Nasıl geçecek bilmiyorum. Evet-hayır sorularına bir kafa sallayışım var ki. Bunu farketmiyordum yaparken ama insanlar sık söylemeye başlayınca anladım ki bir Hintlilik gelmeye başlamış içten içten...
Mcleoda dönelim. Sabah erkenden kalkıp kendimi sokaklara attım. Önceki gün Temple Road'da gittiğim kafede kahvaltı yapmak istedim. Çok beğenmiştim orayı, Tibetli tatlı bir bayan işletiyordu, omletleri çok lezzetliydi. Bir de üzerine free wifi daha ne istiyim. Sonra bu bayanla muhabbete başladık. Buradaki rahipler çok ilgimi çektiğinden onlarla ilgili sorular sormak istedim. Kadın merakımı anlayınca bekle dedi, seni biriyle tanıştıracağım.

Ve böylece eski bir rahip olan Dawa ile tanıştık. Dawa başka alanlarda eğitim almaya karar verince Manastırı bırakmış, meslek okumuş ve üzerine de evlenip çocuk yapmış. Bana eski ve yeni adetlerden bahsetti. Eskiden bir ailede birden fazla erkek varsa mutlaka biri manastıra gönderilirmiş. Ve rahip olan bir insanın bu hayatı bırakması tüm budist Tibet toplumundan dışlanması anlamına gelirmiş. Ama artık sistem tamamen değişmiş. Her isteyen bir süre manastırda kalıp sonra eğitim veya aile kurmak amaçlı ayrılabiliyormuş. Ama manastırda yaşayan rahip ve rahibeler halen katı kurallar altındalar. Evlenemiyorlar, aile kuramıyorlar, cinsel her türlü iletişim ve ilişki yasak, et yasak tabii ki sigara ve içki yasak. Yapan yok mu? Varmış ama yakalandığın an şansın yokmuş sonrası için, yani manastırdan atıyorlar. Dawa anlattıklarıyla ilgilendiğimi görünce neden seni bir rahibeyle tanıştırmıyorum, kendisi memleketlim olur- ikisi de Lhasaya yakın bir köyden hemşerilermiş- hem de arkadaş olursunuz dedi. Ben de tabii ki çok memnun oldum. Böylece cafeden ayrılıp Jogiwara Road üzerindeki Gaden Choeling rahibe manastırına gittik.

Benim için bir ilk tabii ki, daha önce bırakın Budist manastırı gezmeyi, açıkçası herhangi bir manastıra dahi gitmişliğim yoktu. Odalardan, sınıflardan ve tabii ki dua bölümlerinden oluşan bir alandı burası.

Oldukça sade ama çok temiz bir yerdi. Adının manastır olması ürkünçlük katıyor mu, asla. Hatta şöyle demem lazım Tibetli rahibeler kazınmış saçları, bordo kostümleri ve sürekli gülen yüzleriyle öyle sevimli ki, o sırada duada olan Chokyi'yi beklerken bu şirin ve utangaç rahibelerin tatlılıklarına ben de devamlı gülümsemekten kendimi alamadım, hayatımda anne evinden sonra hissedebileceğim en sıcak hisleri veren bir duygu geldi içime, sanki ortam beni kucakladı, aniden içine aldı ve kabul etti.

Chokyi'nin komşusuyla biraz sohbet ettik beklerken. O da pek sevimli pek tatlıydı.

Sonra Chokyi geldi. Ayy nasıl utangaç nasıl heyecanlı bir de telaş yapmış, biz aramıştık önceden. Duaya girince beklettiği için huzursuz olmuş. Heyecandan zaten birşey diyemiyor, nitekim İngilizce de vahim durumda ama kocaman kalbini anlamak için söze gerek yok, gözleri gülüşü yeter arkadaşımın. İşte bizim dinler ve diller ötesi dostluğumuz Chokyi'nin manastırdaki küçücük odasında el ele dizdize gülüşerek başladı. Ve buradaki son güne kadar onun yoğun dua temposu benim yoga eğitmenliği kursu arasında haftada bir de olsa birbirimize zaman ayırabildik. Gözlerimizle anlaştık çoğu zaman, çoğu zaman da karşılıklı nedensiz kıkırdaştık. Ama bazen de..O hikayen, geçmişin işte Chokyi bana hayatınıı paylaştığın zamanlar yok mu..Bir tokat gibi kalbime çarptığın hayatın gerçekleri yok mu.. Ben hala kendime gelemedim biliyor musun?

Chokyi ile ilgili yazımı 1 aydır geciktiriyorum. Beni öğrendiklerim ve konuştuklarımız her seferinde o kadar sarstı ki bir türlü elim bu konuya gitmedi. Sanırım duygusal olarak şu an yaşadıklarımı yoga temposu içinde yaşama lüksüm olamayacağından beklettim ve ertelemek istedim. Bundan sonra Chokyi ile ilgili anlatacaklarım var. Son günümü sana adamak istedim Chokyi...Saf sevgine ve kocaman kalbine ve insanlığına....Hikayeni paylaşmamı istedin... Ben de yazacağım dostum..

Havadan sudan işte yine bir cumartesi: Duygular, aşk, doğa, güneş ve Mudralar

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sat, 12 Oct 2013 23:43:00 +0300

Siz mutluluğu nasıl algılarsınız? Biz burada çok basit nedenlere bağlı olarak algılamaya başladık.
Mesela hava güneşliyse çocuklar gibi seviniyoruz, o andan itibaren çok mutluyuz.
Trimurti Garden'da o gün çikolatalı kek yapıldıysa bizden mutlusu yok.
Çay yapacak sıcak su makinanız bozulursa karalar bağlayıp böğüre böğüre ağlayabilir, karanlık yağmurlu bir güne uyanıp dünyanın en depresif insanı gibi hissederken 1 saat sonra çıkan güneşin altında kendinizi kahkahalar atıyorken bulabilirsiniz. Bazen bir bakarsınız kahkahanıza bulutlar da eşlik ediyor.

Burada mutluluk ve mutsuzluk arasına o kadar keskin bir çizgi giriyor ki sanki çocukluğumuza dönmüşüz. Bir an çocuklar gibi şeniz, bir anda da bir çocuk gibi dünyamız yıkılabiliyor. Sanki ruh halimiz çok temel olaylara bağlandı, havadan yemekten ve içmekten başka bir şey bizim ruh halimizi etkilemiyor, çünkü aklımıza gelmiyor. Herşey basit ve çok net. Duygular basitleştikçe enteresan bir saflık hali yaşanıyor.

Bu saflık halinde dağın zirvesindeki bulutlara, veya yürürken hep aynı kayanın üzerinde gördüğünüz zümrüt rengi böceğe, köy yolunda giderken orman tarafında karşınıza çıkan toplu flört halindeki bir grup tavuğa, burada başta ön yargıyla yaklaştığınız sonra da fanatiği olduğunuz hatta kursuna gitmeyi düşündüğünüz her yerden tarif almaya çalıştığınız hint yemeklerine, en başta çapati ve naana, sabah uyandığınızda oda kapısını açar açmaz size günaydın diyen gökyüzüne veya akşamları hadi artık uyuma zamanı biz buradayız diyerek öpücükler yollayan ışıl ışıl yıldızlara, ağaçlara, koyunlara veya ineklere aşık olabilir, aşkınızdan gözleriniz dolabilir, kalbinizin beyninize ilettiği yoğun mesajlar yüzünden kendinizden geçebilirsiniz. İşte basit nedenlere bağlı mutluluğıumun ve mutsuzluğumun geçiciliğinin komedisi bir yana, yaşadığınız aşkın ne kadar kalıcı olduğuna şaşırabilirsiniz.

Bugün de yağmurlu depresif bir güne uyandım. Yıkandım, giyindim ve her zaman ki gibi sabah 07:00'de yoga şalamıza geçtim. Bugün partner yoga varmış. Gökyüzüne bozuk olduğumdan yüzüm gülmedi. Rutin 09:00 kahvaltımızı yapıp yağan yağmurun altında yürüyerek misafirhanemizdeki odama geçtim. Bir sonraki felsefe dersi için çıktığımda güneş bana gülümsüyordu.Ben de ona cevaben kahkahalar atarak Trimurti Garden'daki şalamıza gittim ve gördüm ki kapının hemen karşısında bulunan işte bu kayanın üzerinde hocamız Yogesh ve diğer öğrenciler fotoğraf çektiriyor. Hemen ben de atladım tabii bu güzel anı kaçırmak istemedim.

Profesyonel hayatıma ilk adımımı böyle mükemmel hocalarla birlikte attığım için ne kadar şanslıyım. Her zaman iyi ki Trimurti Yoga'yı seçtim diyorum. Tamam günde 10 saat mat üzerindeyiz, 6 saati garanti aktif olarak yoga yapıyoruz, ama bir yandan Yogesh gibi değerli hocalardan da her gün 2-4 saat arası çok enteresan konularda workshoplar alıyoruz. Yogesh aynı zamanda spiritüel danışman ve gerçekten içi dışı bir dünyalar tatlısı bir insan. Bu akşam hepimiz için kendi yaptığı şahane hint yemeklerinden bir ziyafet verdi. Ben de jest olarak bulaşıkları yıkamak istedim, bir kaç arkadaş paylaştık doğrusu, hepimizin ortak esprisi "annem şu anı görse mutluluktan ağlar" şeklindeydi.

Neyse Yogesh bize hatha yoga, yoga teorisi ve felsefesini öğretiyor, arada adjustment dediğimiz duruş düzenleyici dersler de veriyor. For example :)

Ama Yogesh'in özellikle teori dersleri inanılmaz kaliteli, her biri yüzlerce dolarlık workshoplara bedel bence.

Bugün dedim ya bir anda mutlu oluverdik, hadi dedi o zaman kurulun kayalara dersimizi bahçemizde yapalım. Bahçe dediğiniz bir tarafı yamaç, köy yolu-orman, bir tarafı dağların zirveleri, güneş dağda daha bir etkili hissediliyor tabii. Ayakkabılarımı çoraplarımı çıkarttım, üstümde atletim ve taytım kalana soyundum, taytımı dizlerime kadar kaldırdım, geçtim güneşim altına keyifli keyifli dersimizi dinlemeye başladım. Kulağım hocamda, yüzümü güneşe döndürüp gözlerimi kapatarak bu muhteşem dersin ve anımın keyfini çıkarttım.

Yogesh, dışarı çıkardığı beyaz tahtanın üzerine kocama harflerle MUDRA yazdı ama konuyu bambaşka bir şeyle açtı.

Bir anda "vermek" üzerine konuşmaya başladık. Vermek kaynaklarımızı paylaşmak.. En basiti maddi kaynaklardan, en değerlisi varlığımızı verebilmeye kadar giden bir yol. Varlığımızı vermek uğruna fena edilecek bir yaşam anlamında değil, mevcudiyetimiz anlamında. Çünkü mevcudiyet içindeki farkındalık paylaşıldığı zaman, varlık düzeyinizi eşitliyorsunuz. Bu düzeyi aynı coşku içinde yaşayarak birliğe kavuşuyorsunuz. İşte bunları anlatırken Yogesh, bir yandan güneş de bana mevcudiyetini sunmuştu. Coşkusunu benimle paylaşmayı lütfetmişti.

Ve o an güneş bedenimi okşayarak coşkusunu benimle paylaşırken, ben de kendisine hürmetlerimi sunmak için bu anı sembolik olarak bedenimde kalıcı hale getirmeye karar verdim.Yarın bir güneş ve bir de aya sahip olacağım, dişil yanıma bir güneş, eril yanıma da bir ay hediye edeceğim. Neden mi bahsediyorum, süpriz olsun fotoğraflarını çekip göstereyim.

Sonra konumuz olan Mudralar'a giriş yaptık. Mudra Hinduizm ve Budizm'de kullanılan sembolik jestler, Sanskritçe'de enerji mührü olarak geçiyor. Hint danslarında da, kung fu' da da mudaralar var, aynı şekilde Hatha Yoga da mudralardan faydalanıyor. Hatha Yoga Tantrik felsefeden geliyor ve Tantrik felsefe özünde 108 mudra var.

İlk mudra dersimizi çok temel olarak aldık. Her parmak bir elementi temsil ediyor. Ve jestler aracılığıyla bu elementler pranayama desteği ile yapılan meditasyonda beden içinde harekete geçiriliyor. Örnek vermem gerekirse zayıflamak isteyen biri bedenindeki toprak elementini düşürmeli. Toprak elementi yüzük parmağa denk geliyor. Baş parmağın yüzük parmağa değmesi bu elementi bedende arttırırken, bağ parmağın yüzük parmağa baskı yapması elementi düşürüyor. Böylece kilo kaybı yaşanıyor. Yalnız düzenli egzersiz çok önemli, metabolizmanızı bu şekilde hızlandırıp kilo vermek için en az 45 dakikalık düzenli mudra meditasyonları uygulamanız lazım.

İki elinizi birden kullanmayı unutmayın. Bundan başka örnek olarak beyin kapasitesini arttırmak isteyen hava elementi olan işaret parmağını ateş elementi olan baş parmağına değdirerek aktif hale getirebilir veya astımı-klostrofobisi olan biri orta parmağını baş parmağına değdirerek mudra meditasyonları yapabilir. Burada sistem baş parmağın ateş olarak diğer elementi aktif etmesi veya bastırarak aktivitelerini azaltması yönünde işliyor.

İşte benim cumartesi günüm böyle güzel öğretilerle başlarken, 12'den sonra sevgili hocamız Karo'nun bize cumartesi jesti ile tanıdığı serbest zaman sayesinde mutlulukla kendimizi Mcleod'a alışveriş yapmaya atmamızla devam etti. Sonra da akşam Yogesh'in güzel yemek ziyafetiyle devam etti. Odamda şu an saat 02:00 ve güneyden gelen fırtına hafiften kendini hissettirmeye başladı. Bir an camlar kırılacak zannettim. Öğrendiğimize göre gökkubbe bu hafta bizi zorlayacak. Bakalım neler yaşayacağız :)

Herkese sevgiler. Güneş-ay olayını çözen varsa haber beklerim, facebooktan yazabilirsiniz. Yoksa zaten bir kaç güne kalmaz ben ifşa ederim. İyi geceler.

Farkında Abla: Himalayalarda

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Tue, 8 Oct 2013 21:24:00 +0300

Siz Farkında Abla'yı tanır mısınız? Ben çok sevdiğim arkadaşım Bahadır vasıtasıyla tanıştım. Bahadır, aynı kendisi gibi benim de Secret tarzı veya Melekler Yanınızda ... bla bla - ha öyle mi bilmiyorduk iyi ki söylediniz diyesim geliyor kusura bakmayın- neyse işte bunlar gibi türlü kolayından aydınlığa kavuşturmayı vaadeden kitaplara karşı alerjim olduğunu bildiğinden benzeri bir kitap olarak algılamamam için bana bu kitabı aynen şöyle tarif etti: Bridget Jones düşün hatun depresyona giriyor ve bir anda birbirinden ilginç spirituel workshoplara, kurslara ve hatta seyahatlere gitmeye başlıyor, sonra da bunları yazıyor demişti. Spiritüelliğinden hemen gıcık kapma, çok komik kadının anlatımı ve gerçekten maceradan maceraya koşuyor, sen al sadece eğlenmek için oku dedi. Bir de yazarı Isabel Losada'nın İngiliz olduğunu söyleyince, peki o zaman dedim 5-6 yıldan fazla süredir uzak durduğum kişisel gelişim reyonundan aldım kitabı ve sonra da çok sevdim Farkında Ablayı ve tüm seriyi bir çırpıda zevkle bitirdim.
Ya işte ben bu kitabı ve serisini galiba geçen sene okudum, uzun zamandır aklımda değildi. Ama 20 gündür yaşadıklarım kendimi Farkında Abla gibi hissettirmeye başlayınca ben de bu kitaptan bahsederek yazımı açtım. İnanın çok keyifli bir kitap, canı bu aralar sıkılan herkese tavsiye ederim, bir şey beklemeyin sadece eğlenmek için okuyun, bu arada dünyadaki son moda tüm New Age yaklaşımlar da bir sıra veriliyor kitapta ilgisi olanlar için.

Buraya gelmeden önce çevremden çok kişi bana çok büyülü bir maceraya çıktığımı ve kim bilir manevi dünyamda ne kadar büyük gelişim ve değişim olacağımı söyleyip duruyordu. Ben de sürekli spiritüel bir arayışta olmadığımı tek derdimin yogada profesyonelliğe adım atmak ve mümkünse gideceğim yerde bulabilirsem masaj terapisi olacağını söylüyordum. Kalbim tamamen değişik ruhsal deneyimlere kapalıydı, inanın mantra bile söylemeyeceğime dair kurs yönetimiyle anlaşmıştık. Anlayacağınız o derece bu konular ilgi alanım dışındaydı. Çok küçük yaşlarda bu yollara merak sarıp hevesimi almış ve kendimi erken emekli etmiştim, artık o taraflarda işim yoktu.

Ama bu asla yıkılmayacağına inandığım duvarlarımı 15 gün sağlam tutabildim. Çünkü burası "incredible India" ve ben yoga yapıyorum. Ve burada dağın tepesinde ormanın içinde bir bilinmezde ne seçenekler var tahmin bile edemezsiniz. Ne oldu, tamamen istem dışı yavaş yavaş çiçek gibi açılmaya başladım. Bu zevkli süreç içinde artık Farkında Abla gibi hissetmeye başladım. Önüme çıkan her türlü çılgın mistik alternatife atlıyorum. Ve aynı Farkında Abla gibi ben de çok eğleniyorum.

Bu yakışıklı Tibetli alternatif tıp doktorum. Burada Medizinkha adında bir Tibet hastanesi var, kendisi de bu hastanenin tek doktoru. Doktorumuz iki konuda konsultasyon yapıyor: 1. genel sağlığınız 2. astrolojik haritanız. Ben genel sağlığım için kendisiyle görüştüm. Bana labaratuvar veya röntgen tarzı bir yaklaşımları olmadığını direk nabız yoluyla benim durumumu aydınlığa kavuşturacağını söyledi. Muayenesinden sonra anladık ki benim rüzgarımda bir dengesizlik varmış. Soğuk ve sıcak rüzgarımı bir dengeye kavuşturmamız gerekiyormuş. 4 tane ilaç yazdı, yine aynı hastaneden alıyorsunuz, çiğneme hapları ve bir de masaj yağı verdi. Alternatif tıp hastanesinin tabii ki alternatif tıp eczanesi var. İlaçları aldım, ama dürüst olucam kullanmaya cesaret edemedim. Tatları da biraz kötüymüş, çiğnemek de lazım. Bilmiyorum şu an kutularında duruyorlar ama yağ güzel banyo sonrası yogaya hazırlık amaçlı iyi geliyor.

Bu fıstık da Gita..Kişisel sayfamdan takip eden varsa Gita beni geçen gün Hint düğününe süslemişti. Mcleod'da kaldığım günün ertesi günü bir başka Hintli bayandan işkence gibi geçen bir masaj terapisi aldıktan sonra Gita ile Bhagsu'da tanıştım. Eşiyle beraber Hindistan'ı dolaşıyor ve masaj yaparak gezi masraflarını çıkarıyor. Gita aslında doktor ve uzun yıllar Delhi'de yaşamış, eşiyle tanışıp evlendikten sonra kafayı kırıp böyle bir hayata geçmeye karar vermişler. 3 yıldır Hindistan'ı dolaşıyorlarmış, beğendikleri yerde kalıp spa merkezi açıyorlar. Biz pek bir anlaştık kendisiyle her hafta ayurvedik masaja gidiyorum hem çok tatlı hem de çok yeteneklidir kendisi.

İşte okulumuzun karizmatik Yoga Teorisi ve Felsefesi hocalarından Yogesh. Adı Yoganın Lordu anlamına geliyormuş ve kendisi bu adı 3 yaşında seçmiş. İnanılmaz bilgili biri aynı zamanda spiritüel koçluk yapıyor. Farkında mısınız? Yavaş yavaş çıtayı yükseltiyorum. Geçen hafta Yogesh'ten çakra terapisi aldım. Çakralar bedendeki enerji merkezlerimiz, burada tekerlek olarak da geçiyor. Yogesh terapi boyunca çakralarımı dengeledi ve tıkalı kanallarımı açtı. Yanlız manipura çakramda yani göbek üzerindeki sarı renkli çakramda fazla enerji birikimi ve boğaz-tiroid çakramda tıkanıklık varmış. Mavi gökyüzüne bakmamı, gün doğumunu ve gün batımını izlememi tavsiye etti. Aksesuar olarak kullanabileceğim bazı taş isimlerini yazdı, yine çakraların dengelenmesinde yardımcı olacakmış.Yogada hangi çakralar için hangi pozisyonlar ve nasıl beslenmeli zaten kendisinden öğreniyoruz. Ey incredible India, çakralarımı da açtırttın ya bana. Hele bugün Yogesh'in göbek çakramla ilgili verdiği güzel tavsiyeye ne demeli.

Şimdi bundan sonra anlatacaklarıma hazır olun. Ama ilk biraz tanıtım yapayım. Bu aşağıdaki 3 güzel kadını anlatayım. Ortada Trimurti Yoga'nın kurucusu ve muhteşem eğitmenimiz Karo, yanındaki lokum Hintli bayan Meera, diğer fıstık da yoga eğitmenlerimizden Chantel . Chantel bana aroma terapi yaptı geçtiğimiz hafta. Kendisi Avusturalyalı, Amerika'dan dehşet bir aroma terapi seti almış. Aromalar 3 gün boyunca cildim tarafından emildi, bütün ağrılarımı aldı, sindirim sistemimi inanılmaz düzenledi, en güzeli de saçımda ve cildimde birbirinden harika kokular bıraktı.

Esas konuma yavaş yavaş bir geçiş yaparak size Meera'dan bahsedeceğim.

Meera Osho topluluğunda bildiğiniz ünlü Osho ile büyümüş. Şimdi Almanya'da yaşıyor, burada meditasyon derslerimize giriyor ve bize çok farklı deneyimler yaşatıyor. Ben 2 yıldır meditasyon yapamıyordum, zihnim maalesef bana hiç rahat vermiyordu düşünceler, planlar, hatta gülmem geliyordu. Resmen unutmuştum nasıl rahatlatıcı bir deneyim olduğunu. Nihayet burada meditasyon yapabilir günlerime geri döndüm. O kadar çok etken bir arada ki, dağ, orman, yogi diyeti, alkol yok, sigara yok, her daim yoga aktivitesi içinde olmak... Tabii bu kadar arındırıcı bir ortam ve koşul içinde beyin rahatlıyor. Ama Meera'nın geçen hafta aramıza katılışıyla ben deki son kaleler de yıkıldı. İki deneyim yaşadım. Beni o kadar etkiledi ki özellikle paylaşmak istedim.

Meera trans yolu ile bir takım özel çalışmalar yapıyor. Ben bir rüya manyağı olduğumdan- şöyle söyleyeyim 4 yıldır düzenli olmasa da sıklıkla rüyalarımı kaydediyorum- kendisi ile bir "dream-session" yapmak istedim. Burada çok sık gördüğüm tekrar eden rüyalarla ilgili sormak istediğim şeyler vardı. Cevabını aradığım sorularım vardı. Terapi çalışmamızda sadece bir rüyaya konsantre olmamı istedi ve beni yarı-trans haline sokarak 1 hafta önce gördüğüm rüyaya geri gönderdi. Tamamen birebir aynısı olmasa da parça parça görüntüler geldi ve bir anda bilincim ile bilinçaltım arasında muhteşem bir diyolog başladı. Bana başında yaşayacağım bu spiritüel deneyim karşısında inanılmaz derecede etkileneceğim konusunda uyarmıştı ama bu kadarını hiç beklemiyordum doğrusu. Şok oldum. Bir rüyanın içinde bu kadar mı muhteşem mesajlar saklı olur. Aradığım bir çok konuya cevap bulduğum gibi sevgiyi ve gücü de basit bir rüyanın içinde buldum. Beni çok etkileyen, dönüştüren ve bundan sonra vereceğim kararları yönlendiren bir çalışma oldu.

İlk kararımı buradaki chanting yani mantra okuyarak şarkı söyleme derslerine katılarak verdim. Çünkü şunu anladım, Tanrı her yerde olduğu gibi insanların yarattığı binlerce yıllık halk hikayelerinde de saklı olabilir. Bu hikayeleri gerçekten inanarak ve mutlulukla okuyan insanlara saygı duymak ve onlara eşlik etmek inancımızı zedelemez. Basit gibi görünen ama benim için bir tabu olan bu adım bile beni çok rahatlattı.
Meera ile gerçekleştirdiğim bu dönüştürücü seansın ertesinde dün bir de bize toplu meditasyon yaptı ki işte bu beni fena çarptı. Öğrendim ki solum kadın sağım erkek. Sadece benim değil hepimizin öyle.
Buraya kadar normal. Bir trans-dans eşliğinde bu kadınla erkeği uyandırdık. Sonra da sevmeye çalıştık. Solum sevgiye hasret, sağımsa pek bir yabani idi. Pek anlayamadım. Sonra kendisiyle tanıştım da hani kendimden utandım. Bildiğiniz, homo-erectus yani maymun-insan evriminde ilk dik duranlardan. Şok oldum. Yabani de bu kadarını beklemiyordum. Kadın derseniz o da başka bir uç Mucha kadınlarını bilir misiniz? Hani Art Nouveau stilinin narin ve süslü güzelleri.

Ben bu kadınları yıllardır pek severdim hatta ev dekorunda da çok kullanırım. Meğer içimdeki kadın da bu akımdanmış. Pek süslüydü, uzun inci kolyesi, şapkası, çiçekli elbisesi ve boyalı yüzüyle yanında homo erectus ile nasıl yaşadıklarını düşünmek dahi istemedim. Neyse ki Meera dedi ki bunlar sizin özünüz değil, sadece görüntü olan kısım, öyle sandığınız ve çevrenize de öyle gösterdiğiniz. Madem özümüzü arıyoruz biz de onları bir güzel gönderdik. Arkalarından yine farklı dünyalardan ama birbiriyle çok daha uyumlu olabilecek bir kadın ve erkek çıktı. Benim de içim rahatladı. Ben bu uygulamaya bayıldım, mutlaka meditasyonlarımda kullanacağım, ayrıntıları o yüzden bana sır kalsın :). Sadece şunu söyleyeceğim, kimi kimseyi göremedi, kimi içindeki kadın ve erkeğe çok sinirlendi, kimi annesini ve babasını gördü, kimi de birden fazla kadın ve erkekle karşılaştı. Hepsi normal hepsi bizlerin bilinçaltı.

Trimurti TTC eğitimimiz başladı başlayalı kitlenmiş durumdayım, 10 gündür ilk yazımı ancak yazabildim. Ama her gün o kadar hızlı bir yenilenme ve öğrenme süreci yaşıyorum ki. Bir yandan yogayı uygulamada ve teoride günde 10 saat ders alarak öğrenirken, bir yandan kendime ve ruhuma dair yeni şeyler öğreniyorum, öğrendikçe dönüşüyorum. İyi ki başlangıç yolum Hindistan oldu, burada bu spiritüel dünya içinde yer almaktan son derece mutluyum. Hem Hint hem Tibet kültürünün ortasında dağda orman içinde bir adı olmayan ama dünyalar tatlısı köylüleri olan bu yerde yaşadıklarımdan daha güzelini hayal bile edemezdim. Benim kafam basitti, dediğim gibi sadece yoga-masaj yeterdi. Ama plan öyle değilmiş. Meğer bana ne güzel süprizleri varmış. Ne şanslıyım, ne mutluyum. Hele ruhumun kapısını ilk aralayan dünyalar tatlısı rahibe arkadaşım Choekyi..Bundan sonra onun hikayesini anlatacağım.

Himalayan Iyengar Yoga Center - Iyengar Yoga ve Merkez ile ilgili görüşlerim

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sun, 29 Sep 2013 23:02:00 +0300

Merhaba herkese keyifli Pazar akşamları,
Ama burada gece yarısını geçti çoktan ..2,5 saatlik bir farkımız var, şu buçuk olayını da pek çözemedim henüz ya neyse..
Yazılarım seyrekleşmeye başladı, malum çok sıkı bir eğitime girdik ve hafta arası pek zihnim müsaade etmiyor. Bu hafta özellikle bir adanmışlığa girmek istediğimden bu akşamı yoga ile ilgili bir yazıyla geçirmek istedim. Ve eksik bıraktığım HIYC kursumun devam ve son yazısını hazırladım.

Daha önce temel seviye Iyengar eğitimim hakkında yazı yazmıştım. Sonra ileri seviye eğitimi de tamamladım. Hatta neredeyse 1 hafta oldu ve ben artık Trimurti Yoga'nın düzenlediği Yoga Alliance tarafından akredite olan 1 aylık toplam 200 saat (200 RYS) adı verilen multi-sytle yoga eğitmenliği kursuma başladım. Özellikle Iyengar ve eğitim merkezi ile ilgili görüşlerimi sonraya bıraktım istedim ki üzerinden biraz süre geçsin ve değerlendirmelerimi böylece iki kursla karşılaştırmalı olarak yapayım.

Bu resimdeki güzel Biata, temel seviye kursumuzun eğitmeniydi. Ayrıca Himalayan Iyengar'ın da Sharat'tan sonraki esas demirbaşlarından. Kızın nereli olduğunu öğrenene kadar uzaylı olduğunu düşünmeye başlamıştım, İspanyolca, Rusça ve tabii ki çok iyi İngilizce ve hatta çok akıcı bir şekilde Hintçe konuştuğunu duydum o yüzden iyice kafam karışmıştı. Polonya'dan geldiğini sonradan öğrendim. Kız resmen uçuyor, yüksek karizması ve yaydığı enerji ile meditasyon esnasında uçuruyor da. Ve sanki 100 yaşında öyle bir bilge tavırlar edinmiş ki karşısındakine çok güven veriyor, ve çok zor hareketlerde dahi kendinizi rahatlıkla teslim ediyorsunuz. Bu nedenle başlangıç seviye kursum oldukça iyi geçti. Tavsiyeleri üzerine her gün 15 dak-yarım saat arası asılarak sallandım baş aşağı ve inanılmaz faydasını gördüm.

Temel seviyenin hevesiyle ertesi hafta önceden de planladığım gibi ileri seviye kursa katıldım. Ama beni kötü bir süpriz bekliyordu.

Süprizin adı Ramona, temel seviyenin asistanı. Meğer o haftaya mahsus esas gelecek eğitmen olan ve merkezin kurucusu Sharat ile Biata Vipassana meditasyonuna girmişler.Ve şansıma kurs müstakbel eğitmenimize kalmıştı. Onun da heyecanından olsa gerek diye başta düşündüğüm stres-sinir harbi bir ileri seviye yoga eğitimi geçirdik. Hareketler konusunda daha sonra yorum yapayım, önce eğitmen modellerinden başladım. Ramona ve 4 kişilik çıtır asistan ekibinin devamlı herkesle dalga geçmesi ve dedikodu yapmaları beni çok rahatsız etti. Zaten Ramona'nın tarzı yoga eğitmeninden ziyade İngilizce öğretmeni gibiydi, kendisi Kanadalı ve aşırı batılı stilde eğitim veriyor. Her türlü ritüel, müzik, tütsü veya mum gibi aksesuardan mahrum olan Iyengar stili ile eğitmenin tarzı da birleşince yaptığınız şeyin yogayla pek alakası olmadığını düşünmeye başlıyorsunuz.

Biraz yazımı sevimli kılmak namına Iyengar merkezinin bu şirin sosini ekledim, çok tatlıydı hakikayen.

Neyse, işin aslı sonradan öğrendim. Gıcıklık Ramona'da değilmiş. Bu bir öğrenciye yaklaşım tarzıymış hem de en baştan başlayan. Iyengar yoganın kurucusu ve şu an dünyadaki en önemli yoga üstadı olan B.K.S. Iyengar mesela sertliğiyle ve askeri disiplin tarzıyla meşhurmuş. Bu Himalayan Iyengar Yoga Center merkezini kuran Sharat da öğrencinin yapamadığı hareketlerle dalga geçme konusunda ünlüymüş. Olay tamamen bir kurumsal alışkanlık halini almış anlayacağınız.

Ayrıca Iyengar stilinin, alışkın olduğumuz bizi büyülü bir spiritüel dünyanın içine sokarak, rahatlatan, huzur veren, zihnnimizi kalbimizi eklemlerimizi yumuşatan ve en önemlisi kendimizi ve çevremizi kabul etmemizi ve kabul ettiğimiz şekliyle sevmemizi sağlayan ve benim tüm bu nedenlerle aşık ve tutkunu olduğum Yoga ile pek bir alakası yokmuş. Iyengar'ın tek derdi sizi pozisyonlarında istediği düzgün duruşa sokmak. Limitli sayıda pozisyon çalışması yapıyor ve o her pozisyonu ellerindeki yardımcı aletler kullanılıyor. Faydalı mı? Olabilir, İlham verici mi? Sanmıyorum, Sevdim mi? Maalesef pek değil..

Ama bir şeyi itiraf etmeliyim ki özellikle asılmalar ve baş aşağı pozisyonlar bana çok yaradı. Ancak hiçbir rahatlama pozisyonunda rahatlayamadım, zorla verilen yastıklar, battaniyeler, minderler daha da rahatsız etti beni, asla meditasyon yapamadım. Tabii bir çoğumuz gibi ben de böyle sıkıntılı durumlarda önce kendimi suçlama eğiliminde olduğumdan ilk etapta yaklaşan menstruasyonuma yordum bu rahatsızlığımı. O yüzden bu kursla ilgili fikirlerimi bekletmek ve diğer kursu gördükten sonra yazımı yazmak istedim.

Iyengar ileri eğitimde belki içeride 4 ayrı asistan vardı. Devamlı başınızdalar, sizi istedikleri pozisyona sokmak için sürekli yardımcı alet kullanılıyor. Ama hepimizin beden yapısı farklı. Mesela ben skolyoz hastasıyım. Bir başkasının kifozu veya lordozu olabilir. Bu nedenle tekleştirilmiş mükemmel pozisyona inanmıyorum. Pozisyonlar kişiye adapte olabilmeli, kişinin rahatlığı ön plana alınmalı. Tabii ki restoratif olmalı ancak size de nefes aldırmalı. Yine de iyengarın kişinin yogadaki düzgün duruşu konusunda mutlaka disipline sokacağına inanıyorum. Ama yoganın vereceği ahengi ve yumuşaklığı iyengarda kazanmazsınız çünkü hareketler arasında akış zaten hiç yok. Iyengarın en büyük artısı disiplin ve düzgün duruşsa bence en büyük eksiği de ruh ve ahenk. Ruhumuz ancak ahenk ile dans edebiliyor elbette.

Yukarıdaki şirin köpek yetmedi, yazımı biraz daha sevimli hale getirmem gerekmeye başladı sanki yoga sistematiği hakkında bilimsel bir makale yazıyorum prof mu oldun Sinem hayırdır? ne bu ciddiyet dedim kendime. Hazır burada gece yarısını geçti, ruh-ahenk derken ruhunu bilmesem de ahengini çok beğendiğim yukarıdaki fotoğrafın yakışıklısı Konstantin'den bahsedeyim. Konstantin Tayland'ın Samui adasında yaşıyor, kendi icadı vikasa yogayı öğretiyor burada. Ayrıntılı bilgi ve fotoğraf için lütfen google.dan search ediniz efendim... Benden söylemesi bu kadar..

Samui'den geri gelelim ruhen... Ruhumuzu henüz keşfettiğimiz Himalaya'lara.. HIYC ileri seviyemdeki hayal kırıklığımdan sonra şu anki TTC kursum başlayınca, kocaman bir ohhh dedim.. . İşte benim yogam işte benim eğitmen modelim. Okulumuzun kurucusu ve baş eğitmeni dünyalar tatlısı Karo eşliğinde harika dersler birbirinden uzman harika eğitmenler. Ve hepsinde yoga ruhu, yoga sevgisi, her şeyden önce insan sevgisi. İşte bu sevgi olmadan kendini adamak imkansız. Kendini adamak olmadan yoga yapmak ve yoga yapmaktan mutlu olmak imkansız. Bir de sürekli aman tanrım nasıl yani diyorum ve dejavu yaşıyorum. Hem bedenimi hem ruhumu tedavi ediyorum. Filozofi, anatomi, beslenme, eğitmenlik bir çok yeni güzel şey öğreniyorum. Multi-style olduğundan yoganın en yaygın ve geleneksel türleri eğitim programında. Bazen günde 6 saat kendimi minderde buluyorum, bazen çok yoruluyorum, bedenimi çok zorluyorum zaman zaman. Sonra çakra terapileri masajlar yaptırıyorum. Adanmışlığımı ödüllendiriyorum. Kendimi ödüllendirmeyi çok seviyorum. İyi ki buradayım ve iyi ki bu deneyimleri yaşıyorum. Beni buraya yönlendiren çok sevdiğim bir arkadaşım oldu, ben de diyorum ki yolunuz yogadan geçecekse eğer başlangıç noktanız mutlaka Hindistan, hatta burası olsun...

Mcleod Ganj özel: Dalai Lama Tapınak Kompleksi ve Tibet Müzesi

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Thu, 26 Sep 2013 20:27:00 +0300

Bu hafta yoga eğitmenliği kursumun başlamasıyla önceden de tahmin ettiğim gibi zamansızlıktan ve akşamları bir pestile dönüşmüş olarak odama döndüğümden yazılarıma ara vermek zorunda kaldım. Halbuki gezip gördüklerimden ve burada yaşadıklarımdan anlatacağım o kadar çok şey var ki daha... Ben de artık bir zaman bulup bugün vereceğim güzel haberle başlamak ve sonrasında yarım kalan ve benim içim burada şimdiye kadar ki en güzel ve özel yolculuğum olduğunu düşündüğüm en önemli Mcleod Ganj gezimi anlatmaya devam etmek istedim.

Yukarıda gördüğünüz sürgündeki Tibet hükümetinin benim için düzenlediği Dalai Lama tapınağı giriş kimliği. Halbuki ben tapınağa daha önce girdim, hatta bu yazımda uzun uzun anlatacağım. Peki neden bu kimliği mi düzenlediler? Nedeni pek güzel : Dalai Lama burada, ve Pazartesi gününden itibaren öğretileri başlıyor.Ben bu kimlikle öğretilerini izleme ve kendisini görme şansına sahip olacağım, bağlı olduğum eğitmenlik okulu daz da bu özel durum için izin verdi. Çok mutlu ve heyecanlıyım, buraya gelip kendisini görmeden gitmek asla istemezdim.

Dharamsala'daki Mcleod Ganj gezimi anlatmaya devam ediyorum. Buraya aynı zamanda "Little Lhasa" deniyor. Sürgündeki Tibet halkının esas başkenti olan Lhasa'ya ithafen. Bir de Dhasa da diyen var, Lhasa ve Dharamsala karışımı olarak türetilmiş..

Mcleod Ganj gezimin en heyecanlı yeri ve asıl adı Tsuglagkhang Temple olan Dalai Lama tapınağının girişine gelmiştim sonunda. Büyük bir heyecanla kapıdan geçerek, bir çok binadan oluşan kompleks alanına girdim. Hemen ilk girişte bir manastır vardı, burası rahiplerin kaldığı yer. Duyduğuma göre 1000'den fazla rahip burada ikame ediyormuş.

Sonrasında müzeyi gördüm ve sonrasında öbür tarafta ne var diye bakarken, amanın o da ne? Şok şok şok.... Müzenin karşısında bir ofis, kapısında kocaman bir uyarı, tapınağa giren kişiler her türlü kayıt cihazlarını oraya teslim etmek zorundalarmış. Acaip bozuldum. Yolculuğumun en önemli durağı ve ben görüntü alamayacağım. Yanımda hem kameram hem de telefonum olduğundan sadece telefonumu verdim ve sandım ki kurtardım, en azından kamera çekimi yapabilirim. Nerdee, tapınak girişinde 2. güvenlik çantamın her tarafını ve üstümü didik didik aradılar, sadece kamera değil minik bir deodorant vardı yanımda onu da aldılar. Meğer tamamen benim şansıma Haziran 2013'te bağlı başka tapınaklarda meydana gelen seri bombalama olaylarından sonra her türlü kamera, telefon, radyo ve patlayıcı madde girişi yasaklanmış.

Ne yapalım maksat önce içeri girmekti, en azından girebildim. Burada size neler olduğunu göstermek için üzülerek kendi çekimlerimi değil yasaktan önce yapılabilen çekimlere ait resimleri koymak zorunda kaldım. İlk olarak Tibetli Budist Rahiplerin bahçedeki filozofi derslerine tanık oldum. Burada sonradan iyi bir şekilde öğrendiğim kadarıyla öğrenci öğretmene bir soru soruyor ve sorunun ardından ellerini birbirine vuruyor, arada tespihi kollarına geçirerek sallıyor.

İzlemesi oldukça keyifli bir görüntüydü ve izlendiklerini bildikleri halde asla tapınak ziyaretçilerine bakmadan tamamen bu ders rituellerine konsantre olmaları da oldukça doğal bir görüntü yaratıyordu.

Yukarı çıkınca mumlarla dolu 4 yanı cam ile kaplanmış çok güzel bir oda gördüm, herkesin dilek mumları yanıyordu.Bu odanın bulunduğu avlunun hemen ilerisinde çarklar vardı, ancak tapınağı saat yönünde dolaşmanız gerekiyormuş, her yerde görevliler var uyarıyorlar. Bu dolaşma sırasında da aynı şekilde saat yönünde üzerinde mantralar bulunan çarkları çeviriyorsunuz.

Avlunun ön tarafı bahçeyi gören bir teras gibi ve aynı zamanda ibadet yeri. Tibetli budist inancına sahip kişilerin ibadet şekli namaza çok benziyor ama burada beden tamamen yere uzanarak secde ediyor. Tabii uzanmak ve tekrar kalkmak biraz zor olduğu için özel bir ahşap üzerinde kayarak yapılıyor.

Avluyu saat yönünde dönerken içerideki iki duasını görüyorsunuz, girerken ayakkabılar çıkartılıyor. Buda'nın heykelinin önü paketlenmiş bisküviler, nutellalar ve çikolatalarla dolu. Tayland'da gördüğüm ve ciddi koku bırakan Buda'ya açık gıda sunumu yerine paketli gıda oldukça mantıklı geldi. Tapınak kapanınca rahipler toplayarak afiyetle yiyorlardır mutlaka diye düşündüm, hepsi de en kaliteli güzel markalardı.

Avluya geri çıkıp huzur dolu bu ortamın keyfini çıkarmak istedim ve çevreyi gözlemledim. İbadet edenlerin yanında minik bir dua kitabından dua edenler, tesbih çekenler vardı. Dinlerin ibadet şekilleri ne kadar çok benziyor, tapınağın girişinde musluk vardı, ellerin sabunlandığı. Benzerini Japonya Kyoto'da zen tapınağında görmüştüm, hatta orada yıkama usülü resmedilerek gösterilmişti. Bizdeki abdest ile benzerliğine şok olmuştum.

Sonra tapınaktan çıktım ve kompleks içinde dolaşmaya başladım. Yine aynı güvenlik nedenleriyle Dalai Lama'nın ikamet ettiği evi de görme imkanım ortadan kalkmıştı.İçeride gidecek bir tek müze kalmıştı, neyse ki çekim yapmak serbestti orada. Ben de önce kameramı ve telefonumu geri aldım ve müzeye girerek Tibet halkının hüzünlü hikayesinin ayrıntılarını öğrenmeye başladım.

Burası müzenin karşısında görülen anıt..

Müzede aynı dönemde sürgündeki Tibet halkının lideri Dalai Lama'nın yıllara yayılan barışçıl özgürlük mücadelesine ait bir fotoğraf sergisi vardı.

Girişte Tibet halkı tarihi ile ilgili bilgi veriliyor, aşağıda Tibet halkının yaşadığı platoya ait bir minyatür var, bu plato dünyanın en yüksek platosu. Tibetliler Lhasa şehri olan bu bölge ve çevresinde bin yıldan fazla süre kimseyle savaşmadan yaşamışlar. Tamamen kendi gelenekleri ve Tibet budizmi öğretileri ile varlıklarını şiddetsizlik mantalitesi üzeinre inşa ederek sürdürmüşler. Mücadeleleri halen aynı çerçevede devam etmekte, en fazla özgürlük isteklerini dünyaya duyurmak için kendilerine zarar veriyorlar ki birazdan anlatacağım, beni bu müzede en çok etkileyen olaylardan biri oldu.

Müze gerçeken çok iyi bilgiler veriyordu, ilk girdiğinizde ücretsiz olarak alabileceğiniz bir sürü kitap bulunuyor, kitaplar tamamen Tibet özgürlük mücadelesini anlatıyor.

Ayrıca müzede sürekli olarak video ve film gösterimi yapılmakta.

Tibet tarihinin anlatıldığı fotoğraf sergisi var,bilinen tarihinden günümüze kadar olan süreyi anlatıyor. Çin işgali sonrası Tibetlilerin yurtlarından kaçış hikayeleri de oldukça hüzünlü bir şekilde fotoğraf belge ve video kayıtlarıyla veriliyor.

Öğrendiğim her şey çok sarsıcıydı hakikaten.. Çinli askerlerin Tibet halkına yaptığı eziyeti gösteren görüntüler çok kötüydü... Ancak en etkileyen şey ise şimdiye kadar dünya medyasının da sıklıkla gözardı ettiği ama halen devam eden "self-immolation" adını verdikleri kendini yakarak öldüren Tibetliler..

Özgür Tibet için kendilerini yakarak sokaklarda can veren Tibetliler bu intiharları beni çok derinden üzdü, böyle bir şeyi insan nasıl göze alır anlamakta zorluk çektim. Özgürlüğüne sahip olamamanın verdiği acı bu kadar büyük müdür ki bir insan kendini yakarak öldürmeyi göze alır?

İşte kendini yakarak intihar eden Tibetlilerin fotoğrafları....

Bunların ardından üst katta Dalai Lama'nın verdiği siyasi mücadelenin fotoğraf sergisi ile çok ilgilenemedim açıkçası.. Ama yine de açıklayıcı bilgiler yer alıyordu, ve yıllara göre atılan tüm adımlar ve tüm barışçıl çözüm arayışları veriliyordu...Dalai Lama ilerlemiş yaşına rağmen halen dünyanın her yerinde özgür Tibet isteklerini anlatmaya çalışıyor ama maalesef şu anda Mcleod Ganj'da bulunan sürgündeki hükümetlerini tanıyan hiç bir ülke yok, tamamen kendi imkanları ile buradaki insanları kalkındırmaya ve eğitmeye çalışıyorlar.

Bu tur bana yine bir sürü sorular sordurdu. Daha önce de yazmıştım, bir toplumun barışçıl tutumda ısrarı neticesinde acımasız bir başka ülke tarafından işgal edilerek özgürlüğünün elinden alınması ne yaman bir çelişkidir... Ertesi gün yaptığım manastır ziyaretinde gördüm ki özgürlüğün olmaması insanın hayatını öyle bir etkiliyor ki... Aileler paramparça olmuş, her bireyi ayrı ülkede, kendi vatanları olan Lhasa'ya dönemeyenler.. Onlarca yıl insanların en yakınlarından uzakta yaşayışları...Tamamen parçalanmış ve dağılmış bir halk.. Bir yanda da dünyaya sevgiyi, merhameti, şiddetsizliği aşılayan büyük bir ruhani lider..Dünya tatlısı, halkı da kendisi gibi, hep güler yüzlü, hep sevgi dolu... İşte hepsi ayrı bir çelişki, açıkçası sorular bitmiyor, inançlarını bile sorgulamaya başlıyorum bir anda... Benim sorularım bitmez ama bu yazı şimdilik bitmeli çünkü yarın sabah yine erkenden eğitimim var..

Özellikle müze içeriğini merak edenler https://www.facebook.com/sineminyogayolculugu sayfasında

Mcleod Ganj albümünden resimlere bakabilirler.

Bu yazıdan sonra biraz yogaya dönmek istiyorum. Iyengar eğitimimi Pazartesi tamamladım ve genel olarak orada neler yaşadığımı, bana ne gibi şeyler öğrettiğini ve kişisel olarak bu yöntem ile ilgili bir değerlendirme yapmak istiyorum. Şimdilik herkese iyi akşamlar ve buradan sevgiler. Havalar yine bozdu, biraz güneş gönderseniz çok güzel olur :)

Ortaya karışık bir cumartesi günü -21.09.2013

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sat, 21 Sep 2013 18:32:00 +0300

Bugün günlerden Cumartesi. Buraya geleli 10 günü geçmiş. Pazartesi günü eğitmenlik kursum başlıyor, 1 aya yakın bir süre haftada 6 gün, sabah 06:00-akşam 06:00 yemekler hariç günde yaklaşık 10 saatten ciddi ciddi yoga kampına giriyorum. Bir yandan da Pazartesi dahil sabahları 07:00-10:00 arası iyengar ileri eğitime gidiyorum. Önümdeki program fiziken oldukça zorlayıcı olacak ben de bugünlerde mümkün olduğu kadar dinlenmeye ve bedenen enerji toplamaya çalışıyorum.

Şu an saat 15:00 burada, odaya gireli 1-2 saat oldu.Hava resimden de anladığınız üzere kapalı, günlerdir ilk defa yağmur yağıyor ama muson gibi değil. Ara ara hafifçe. Sabah kendimi yorgun hissettiğimden derse katılamadım 9:00 gibi uyandım, odamdan balkona çıkıp her sabah yaptığım gibi yastıklarımı, yorganımı ve battaniyemi havalandırdım. Aşağıya bahçeye baktığımda meyve satan bir dede ve meyve alan bir adam gördüm. Balkondan dedenin sepeti muhteşem görünüyordu. Günlerdir meyve yememenin verdiği açlıkla cüzdanımı kaptığım gibi aşağıya indim. Amcada elma, armut, nar, sarı hurma ve adını bilmediğim 1-2 egzotik meyve vardı. Bu arada diğer adamla muhabbete başladık. Rusmuş, buraya kadınlı erkekli mini bir yoga grubu olarak gelmişler. Eğitim alacağım Trimurti Garden'da 5 gündür intensive yani yoğun çalışma yapıyorlarmış. Yarından itibaren dağa yukarı doğru 5 günlük bir trekkinge çıkacaklarmış, hedefleri 4000 metre.

Burada geçirdiğim hergün öyle tatlı insanlarla tanışıyorum ki. İnsanlar maddiyatlarını, egolarını, vahşiliklerini, katılıklarını tamamen bırakıp gelmişler sanki buraya. Dün de Dharamkot'da yemek yerken Efrat adında çok tatlı bir İsrailli kızla tanıştım. Sonra akşamüstü Bhagsu'dan eve dönerken başka bir kafede karşılaştık yanındaki erkek arkadaşı bana aynı kursa gittiğimizi söyledi. Ama saatlerimiz farklıymış, temel kursunu bu hafta alıyormuş. İsrailde akro-yoga yapıyormuş ve bir sirkte çalışıyormuş. Çocuk su gibi bir çocuktu, beyazlar için de. Kız deseniz ayrı tatlı, tesadüf o da benim gibi koala hastası ve telefonunda resimlerini taşıyor. 10 gündür Dharamkottaki Tushita Meditasyon Merkezinde kurstaymış. Yeni tamamlamış şimdi de akupresür masaj kursu alıyormuş.

Buranın doğası gibi faaliyetleri de ayrı güzel. Böyle güzel faaliyetlere de güzel insanlar katılıyor hakikaten. Dharamkot'ta çok meşhur bir meditasyon merkezi var, daha önce bahsetmiştim adı Vipassana. Şu anda bizim kursun sahibi Sharat ve geçen haftaki karizmatik hocam Biyata orada ashramdalar. Bu yazımda bahsettiğim İsrailli kız arkadaşımın gittiği kurs ise daha çok Tibet budizmi öğretiyor.

Bu gün kursu ektim ama asılmak için yine gittim. Asılmak omurgama öyle iyi geliyor ki. Bir de bilmeyen arkadaşlara gösterdim çok hoşlarına gitti. Tabii gösterdiğimi gören öğretmenler biraz sinirlendi, ne de olsa onlar öğretecekler zamanı gelince zaten.

Himalayan Yoga Centre kafesinden bahsetmiştim, ilk gün yemekleri pek hitap etmemişti hani.Orada geldiğimden beri dikkat ettiğim bir kız vardı, uzun boylu hoş bir kız. Hintlidir herhalde diyordum ama bakışı, duruşu da biraz farklı gelmişti. Bugün merkeze geldiğimde herkes derste olduğundan meydanı boş bulup kendisinden burada bir fotoğrafımı çekmesini rica ettim.

Sonra da tanıştık, biraz sohbet ettik. Meğer İranlıymış, o da beni farklı bulmuş, merak etmiş nereli olduğumu. Komşu ülkelerden olunca kan mı çekiyor nedir, biz de uzaktan uzağa birbirimize bir sempati beslemişiz. Yoga öğrenmeye gelmiş buralara, geliş o geliş öyle sevmiş ki dönememiş. Burası Hindistan'ın diğer her yerinden farklıdır, doğası güzeldir, insanı ayrı güzeldir, yemekleri bambaşkadır dedi.

Bu düşüncelere katılmamak mümkün mü? 10 günde öyle bir sevgi başladı ki içimde kelimelerle anlatamam. Nereye baksanız yeşilin en güzel tonu, işçisinden köylüsüne çocuğundan yaşlısında sürekli gülen sempatik insanlar, tamamen hür hayvanlar, daha önce hiç görmediğim kuş çeşitleri, böcekler sürüngenler, her yerden çalan oynak Hint müzikleri. Hala inanamıyorum ilk gün o kadar hayal kırıklığı yaşadım, yol yok nasıl yürüyeceğim mutlaka düşerim, tuvalet pis nasıl gireceğim, yemekleri nasıl yiyeceğim, bu yağmurla nasıl başedeceğim, her yerde köpek var ya saldırırlarsa.... Ve ilk gecemde dedim ki kendime bir karar ver Sinem, ya alış ya dön. O gece alışmaya ve sevmeye karar verdim. Ve ertesi günden itibaren burada gözlerimi ve gönlümü açık tutmaya çalıştım ve buradaki güzellikleri kalbimle görmeye başladım.

Sanmayın ki sadece ben böyleyim. Mcleod Ganj'da kaldığım gece gittiğim restoranda bana bira ikram eden Milcha diye İsrailli bir kadınla tanışmıştım. Konuştuğumuzda ikimizin de burada geçirdiğimiz süre içinde aynı duygulardan geçtiğimizi anladık. Yukarıda bahsettiğim arkadaşım Efrat da farklı değil, benzer şekilde yaşadığı hayal kırıklığıyla ilk gün sınavından geçmiş. Geçen hafta samimi olduğumuz ve bu hafta çok bozuk bir halde ülkelerine dönen dost canlısı ikiz kardeşler de benzer şeyler anlatmışlardı.

İşte böyle, enteresan ve sonrasında bağımlılık yapan cennet gibi bir yerdeyim. Burası gerçekten alışkanlıklarınızdan, lüksünüzden veya korkularınızdan 1-2 fedakarlık yapmanız karşılığında onlarca güzellik vadediyor.

Benim son bir problemim kalmıştı burada, hani yazılarımda da bahsetmiştim. Trimurti Garden'ın azgın köpeği Coco. Perşembe'den beri sabah 06:30'da odamdan çıktığımdan büyük stres yaşıyorum, Coco ile karşılaşacağım diye. Çünkü Coco gece bir başlıyor havlamaya sabaha kadar susmuyor. Asabiyet sınırı yok hayvanın acaba sinir hastası mı diye çok düşündüm. Bir de burada köpekler bağlanmıyor, sokakta belki 10 tane köpek varsa hepsi melek gibi hiç sıkıntı yok, bir tek bu Coco ile yıldızım barışmadı. Trimurti Garden benim misafirhanenin hemen aşağısında yer alıyor, komşu yani. Himalayan Iyengar Centre'a gitmek için ya içinden dolaşmam lazım, ya da çevresinden. Korkudan çevresinden dolaşıyorum 2 haftadır. Neyse, ben bu gün kursa gitmeden bir adım atmak istedim ve korkuyu da artık aşmak. Trimurti Garden bahçesinde 2 kadın çalışıyordu, yağmurlar bittiğinden bahçelerin temizlenme zamanı da burada. Kadınlarla konuştum, içeri gel dediler. İçeride mekanın sahibi Hintli müzisyen ve çalışanları, kafesinde de 1-2 öğrenci ile Coco ve adını bilmediğim sarışın kankası vardı. Mekan sahibine "Siz Coco'nun babasısınız nolur bana yardım edin diye başladım ve derdimi anlattım. Dedim ki sen şimdi ona benim artık yabancı olmadığımı ve arkadaş olduğumu söyle biraz da beni koklasın artık alışalım birbirimize." O da dedi ki o iş kolay, sabah giderken eline bir kaç bisküvi al Coco'nun gönlünü çal. Eyvalllah tabii bu kadar kolaysa. Neyse bu muhabbete çalışanlardan sevimli Roi ve diğer kadınlar falan katılınca ortam Bollywood setini aratmadı. Herkesden espriler kopuyor. Kahkalarla Trimurti Garden'dan çıktım ve Coco'ya namaste diyerek kursa gittim.

Kurs çıkışı Dharamkot'da Trek&Dine'da yemek yedim.Buraya 3'tür geliyorum, hele dün İspanyol kahvaltısı muhteşemdi. Garsonlarla da hafiften senli benli olmaya başladık, her gittiğimde birileriyle tanışıyorum, haftaya artık kurstan burnumu çıkaramayacağım için bu hafta çok takıldım buraya. Sonra dönüşte hiç denemediğim yoldan kestirme yaparak geleyim dedim. Yağmur başladı, doğa muhteşemdi, arkamdan gelen çocuktan bu keyifli yürüyüşümün resmini çekmesini rica ettim.

Yolum buradaki Sinagog'dan geçti, çok güzel bir bina, buraya gelen İsrailli genç o kadar çok ki kendi ibadethaneleri ve din adamları bile var.

Sonra küçük bir Hindu tapınağından inip kıra çıktım. Oradan geçen ve sık sık kırlarda denk geldiğimiz bir kadın da çok tatlı bir poz verdi bana.

Ama yağmurdan kır çamur içindeydi ve yürüyecek taş yol çok dardı, bir ara kayıp düştüm. Kırda iş yapan Hintli bir teyze düştüğümü görünce bastı kahkahayı. Ben de gülmeye başladım. Buradaki Hintliler böyle işte, herşeye gülüyorlar sizi de güldürüyorlar. Hayat enerjileri muhteşem gerçekten hem çok güzel gülüşleri hem de çok candan bakan bakışları var. Teyze o kadar süslüydü ki alt tarafı kırda otları temizliyordu, bana da ilginç geldi bir resmini çeksem dedim, istemedi. Yaşlı teyzeler biraz çekiniyor bu konuda, özellikle evlilerse. Evli ve yaşlı olduklarını iki kaşların arasındaki kınanın büyüklüğünden de anlayabiliyorsunuz.

Odama geldim, ara ara yağmur devam etti. Hava kapalıyken bile öyle güzel ki etraf, dağlara ve ormanlara baktıkça içimde resmen bir ferahlama oluyor, sanki o doğanın içinde eriyorum ben de ve uzun süre gözlerimi ayıramıyorum. Sonrasında birden bire ya Fini'nin küçük oğlu Roni'den gelen bir çığlık ve beraberindeki ağlama faslı, ya bahçe işleriyle uğraşan Hintli işçilerin söyledikleri güzel şarkılar ya da sıklıkla Coco'nun havlama krizi ile uyanıveriyorum.

Bugün her telden çaldım, mazur görün. Öyle güzel bir deneyim ki burası böyle birden hisler düşünceler tavan yaptı, malum çok fotoğraflı blog yazıları hazırlıyordum günlerdir, bir yerden birikim yaptı, haliyle benim de bugün ortaya karışık paylaşasım geldi. Mcleod Ganj serimi bitirmedim tabii ki en güzel bölümleri yeni başlıyor, yarından itibaren devam edeceğim.

Herkese güzel bir cumartesi diliyorum, bugünlük benimki işte böyle anlattığım gibiydi.

Mcleod Ganj: 1.gün-Tapınak yolu (Temple Road)

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Fri, 20 Sep 2013 21:19:00 +0300

Mcleod Ganj sıra sıra dizilmiş dükkanlar ve sokak satıcılarıyla beni karşıladı. Aklımda hemen Dalai Lama tapınağına gitmek olduğundan hiçbirinde zaman geçirmedim, ne de olsa 1,5 aydan fazla süre buradayım ve tabii ki alışveriş yapmak için de çok zamanım olacak. Ama şimdi gezmek ve görmek vakti, ne zaman ilk defa bir yere gitsem enerjim tazeyken önce beni en çok etkileyecek yerlerden başlamak isterim.
Böylece Temple Road yani tapınak yoluna çıkan sokağa gitmek için hızlı hızlı yürümeye başladım.Burada özel bir kaldırım yok, insanlar, hayvanlar ve arabalar aynı yoldan gidiyor.Bazen kendimi böyle 3'ü bir arada durumlarda salak gibi hissediyorum, hayvanlarla aynı yolda yürümek beni biraz heyecanlandırıyor ve geriyor. Herhalde yıllarca köy hayatından uzak olmanın verdiği bir yabanilik olsa gerek, itiraf etmek gerekirse resmen utanıyorum.

İşte böyle cahil ben karşıma çıkan boğayı görünce korktum çünkü üzerimde kırmızı şal vardı. Tabii boğaların diğer hayvanlar gibi renk körü olduğunu unuttum, ayrıca durduk yere hayvan niye sinirlensin? Neyse tam onu geçtim bu seferde büyük bir keçi sürüsü ile karşılaştım. İki tane keçinin gözümün önünde inatlaşması da çok komikti doğrusu. Buranın hayvanları o kadar iri ve güzel ki, çok iyi bakılıyor olmalılar.
Boğanın ve keçilerin arasından geçerken yaşadığım stresi, tıpkı Şiva, Buda veya Ganesh gibi buranın bir tanrısı olduğunu artık ciddi ciddi düşünmeye başladığım tanıdık sima Bob Marley'i görünce içime ansızın doğan aydınlanma ile atabildim.

Ve tabii artık her yerde karizmatik duruşlarıyla Tibetli Budist rahip ve rahibeleri de daha çok görmeye başladım. Bordo-sarı kıyafetleri, yüz ifadeleri, kazıtılmış saçları ve gizemli bakışları ile hepsi çok etkileyici insanlar. Her yaştan rahip ve rahibe var burada, sadece Dalai Lama tapınağının bulunduğu "Tsuglagkhang" kompleksi içinde bulunan manastırda 1000 rahip kalıyormuş. Çevrede de bağımsız bir çok manastır var bunun dışında, rahibelerin de toplu kaldığı bir manastır var. Bir de bana ilginç gelen Avrupalı rahip ve rahibeler oldu, buraya gelip Budist manastıra kapanarak bambaşka bir hayata başlıyorlar.

Bu minik öğrenci rahip de rehberi ile yürüyordu. Burada konuştuğum Tibetli bir kitapçı eskiden ailede 1'den fazla erkek çocuk varsa, mutlaka birinin manastıra gönderildiğinden bahsetti. Budist bir rahip olmak hiç de kolay değil, hayata dair temel bir çok şeyden feragat etmek gerekiyor, ama eskiye göre kurallar oldukça hafiflemiş. Şimdilerde birçok katı kural ortadan kalkmış, kimse zorla manastıra gönderilmiyor ve belli yaştan sonra istendiği takdirde manastır hayatı sonlandırılıp normal hayata dönülebiliyor. Eskiden dönenler toplumdan dışlanırken artık böyle bir sıkıntı kalmamış, özellikle manastır eğitimini yeterli bulmayan ve başka işler yapmak isteyenler için, çünkü sadece din, tarih ve felsefe eğitimi veriliyor manastırda.

Rahipler kesinlikle günlük hayatın bir parçası, tüm gün manastırda kalıp insanlardan kopup yaşamıyorlar tabii ki :) Mesela yolum üzerindeki bir kuru temizleme dükkanında yakaladım. İlk zamanlar ilginç geldiğinden çok fotoğraflarını çekiyordum ama sonra anladım ki her yerdeler. Kafelerde turistlerle İngilizcelerini geliştiriyorlar, çarşıda esnafla muhabbette görebilirsiniz, ya da güzel bir restoranda afiyetle yemeklerini yerden. Tabii içki, sigara veya flört gibi alışkanlıklar yasak, yapan var mıymış? Evet ama yakalanınca hiç şansı yok, aynen manastırdan atılıyormuş.

Her yerde tapınak yönünü gösteren tabelalar olduğundan işim çok kolaylaştı. Meydana çıktım ve adı üzerinde Temple Road'dan devam ettim.

Böyle daracık bir çarşı yoluna çıktım, daracık olmasına bakmayın arabalar geçiyor tabii ki vız vız :)
Bu çarşı yolu, barlar, kafeler, dükkanlar, turizm büroları, hint-çin-tibet restoranları ile dolu. Sıkışıklık herşeyin biraz üstünüze geldiği hissini veriyor, ilk yürüyüşte. Sonra dolaştıkça buradaki kaosa alıştım :)

Bu yolda güzel bir Budist tapınağı var, oldukça süslü ve çarşı yoluna renk katan bir tapınak. Aklımda biran evvel Dalai Lama tapınağına varmak olduğundan girmedim ama dışından güzel görüntüler aldım.

Tapınağın dış duvarında Dalai Lama resmi yanında üzerinde mantra yazan çarklar var. Bunlara dua çarkları deniyor, onları çevirdiğinizde Tibet budizminin mantrası olan " Om Mani Peme Hum" duasını okumuş kadar oluyorsunuz. Aynı şekilde hemen içerde de kocaman bir çark var.

Bu cümleyi ve aşağıdaki paragrafı atlayabilirsiniz, sadece kız arkadaşlarıma yönelik bir süpriz olarak koymak istedim.

"Evet kızlar, teyzeler, anneler. Burası da bizim tapınağımız. Yürürken çarşı içinde rastladım, kardeşim vasıtasıyla biliyorum. 3 yıldır sürmesini kullanıyorum heralde bir ömür gider öyle birşey. Tahmin edeceğiniz üzere Hindistan'daki 1 numaralı sağlık ve güzellik markası ve yine tahmin edeceğiniz üzere fiyatlar inanılmaz uygun. Özellikle saç bakım ürünleri, cilt kremleri, kajal adlı sürmesi pek meşhur, bitkisel hapları da var, bu anlamda da Hindistan'ın GNC'si diyelim. Bilgisini vermesi benden olsun, ilgisini göstermesi sizden. Faceden mesajlarız, siz anladınız ne demek istediğimi :)"

Bu tapınağı da geçip doluma devam ettim, bir anda dağ yolu gibi bir yanı yamaç olan ve üzerinde bir sürü sokak satıcısının bulunduğu yola çıktım. Raflarda hediyelik eşyalar, Tibet el sanatları, buda heykelleri, aksesuarlar ve cdler vardı. Bhagsu'da dinlediğim müzik hala aklımda olduğundan cd satan satıcıdan Shiva ve Tibet müziği cdleri aldım, bir de Dalai Lama'nın hayatını anlatan Martin Scorsese'nin yönettiği meşhur "Kundun" filmini izlememiştim, raflarda görür görmez aldım. Burada cdler ve dvd.ler 3-4 TL gibi bir fiyata geliyor.

Tezgahların arkası Kangra vadisine bakan bir yamaç, bu güzel yolunun öğleden önce sabah erken saatlerde henüz tezgahlar kurulurken yürünmesini tavsiye ederim. Tibetli satıcıların günlük dua rituellerine, birbirleriyle şakalaşmalarına, dünya tatlısı gülümsemelerine ortam sakinken şahit olun, zaten daha bu yola girerken içinizi inanılmaz bir huzur kaplamaya başlıyor. 5-10 dakikalık bir yürüyüş, yolun solunda da keyifli kafelerde oturup güneşin keyfini çıkaranlar var. Ben bu keyfi Tapınak ve Müze ziyaretimin çıkışına bırakmayı tercih ettim. Ve nihayetinde Dalai Lama'nın da ikame ettiği tapınak ve manastır kompleksi bulunan Tsuglagkhang'ın giriş kapısına ulaştım.

İçeride gördüklerim öğrendiklerim beni oldukça etkiledi. Dışarıya çıktıktan sonra uzun bir süre kendime gelemedim. Buraya gelip böyle onurlu ve barışçıl bir halkın kültürünü tanıdığım için kendimi çok şanslı hissederken bir yandan da bu özel halkın yaşadıklarını içime sindiremedim. Mecburi sürgün hayatı yaşayan Tibet halkı, yaşam bölgeleri olan dünyanın en yüksek platosunda, kimseye zarar vermeden bin yılı aşkın süre şiddetten uzak durmuş ve lider olarak şefkatin Budasını seçmiş. Hala şiddetten uzak bir özgürlük mücadelesi sürdürmeye çalışıyorlar. Liderlerine olan sevgi ve bağlılıkları son derece yüksek, inançlarına saygı duymamak mümkün değil. Ama her zamanki gibi aklımdaki soruları durduramadım. Neden barışçıl bir mücadelede ısrarcı olmanın ve şiddetten uzak durmayı seçmenin bedeli olarak bir halk yerini yurdunu kaybetmeye mahkum kalır? Özgürlük için savaş şart mıdır? Peki ya bu halk binlerce yıl savaştan uzak kaldıysa, nasıl savaşabilir ki? Dalai Lama olduğunu çocuk yaşta gösterdiği mucizelerle türlü testlere tabi olarak kanıtlayan ve bu halkın lideri olan "Tenzin Gyatso" , aldığı şefkat ve sevgi tabanlı dini eğitim ve genç yaşında başına dert olan Çin sorunu karşısında, halkını bu güvenli yere taşımaktan başka ne yapabilirdi ki? Sonra kendi halkımı ve Atatürk'ü düşündüm. Özgür olduğumuz için ne kadar şanslı olduğumuzu ve bize bu özgürlüğümüzü yaşatabilmek için kendilerini feda eden dedelerimizi atalarımızı. Çanakkale destanını düşündüm..Savaş ne kadar kötüyse bir o kadar gerçek bir şey. Dünya ne karmaşık ne çelişkili yer...

Ben bu sorularla kafamı kurcalarken ve saat burada 23:30 iken bir de yarın sabah 05:30 da uyanmam şart iken içeride gördüklerimi ve sonrasını bir sonraki yazıma saklayayım. Dalai Lama'nın beğendiğim bir sözüyle yazımı bitiriyorum, herkese iyi geceler.

Mcleod Ganj: 1.gün Bhagsu'dan Mcleod Ganj'a keyifli yürüyüş

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Thu, 19 Sep 2013 18:15:00 +0300

Namaste!

Temel seviye Iyengar yoga eğitimimi başarıyla bitirince kendime bir hediye verdim ve 2 günlük tatilimi Mcleod Ganj'da geçirmeye karar verdim. Salı günü sabahın erken saatlerinde yollara düştüm. Önce Bhagsu'ya inip oradan Mcleod Ganj'a güzel bir yürüyüş yaparak gezime başladım.

Bhagsu'nun sabah erken saatleri Shiva Tapınağından çıkan ziyaretçiler ile doluydu. Burası Hindular için çok kutsal bir tapınak.

Sabah kahvaltımı burada yapıp enerjimi toplamak ve öyle yürüyüşüme başlamak istedim. Tam hayalimdeki gibi bir cafe buldum, günler sonra nihayet gerçek bir latte içebildim ve yanında da harika bir çikolatalı kruvasan yedim.

Ama burada en çok hoşuma giden şeylerden biri spiritiuel hint müziğiydi, hemen adını öğrendim ve Mcleod Ganj'da bu müziği bulduğumu sanıp cdsini aldım ama meğer aynı isimle yüzlerce şarkı varmış.Çünkü şarkı ismi tanrıları Şivanın mantrası "Om Namah Shivaya" .

Cafeden çıkıp aşağıya anayola doğru ilerlerken tapınaktan çıkan hintli kızlar bana eşlik etti.

Bu kızların yüzlerinde öyle bir sempati var ki, kelimelerle anlatmak mümkün değil. Bir de ben yerel kıyafetlerini çok beğeniyorum, her zaman gururla taşıyorlar birbirinden rengarenk elbiselerini.

Bhagsu'yu geride bırakırken buranın battaniye modellerini sunuma çıkaran otelin görüntüsü çok hoşuma gitti, hakikaten bizim misafirhanenin de battaniyeleri aynı, o yüzden çok güldüm...

..ve dağ yolundan yürümeye başladım. Yaklaşık yarım saat süren bu yolda çok güzel görüntüler aldım, kısa kısa yorumlarla beğendiklerimi buraya yüklüyorum, geri kalanlarını diğer tüm fotoğraflar gibi facebook sayfamda görebilirsiniz.

Üstteki Bhagsunun çıkışı, sonra aşağıdaki gibi bir dağ yoluna devam ediliyor. Çok tatlı bir Tibetli teyze de yollara düşmüş acaba çarşıya mı gidiyor?

Tibetli yaşlı bir rahip ve okula giden öğrenciler ile karşılaştım.

Bu şirin kızlar da okula gidiyordu, sanırım Bhagsu tarafında ortaokul-lise tarzı bir okulları var, gelen bir çok öğrenci 10-15 yaşlarındaydı

20 dakika kadar yürüdüm sonra karşıma çıkan bisikletli Sih bana geldiğimi müjdeledi..Sırıtışı biraz ürkütücü olsa da bisikletinin rengini çok beğendim.

Mcleod Ganj girişi önce sokak satıcıları sizi karşılıyor. Birbirinden güzel Tibet sanatları satılıyor buralarda, fiyatlar uygun, kolaylıkla da indirim yapıyorlar.

Buraya geldiğimden beri bir sürü maymun görüyorum, ama bir türlü resimlerini çekme şansı yakalayamamıştım. İnanın bizde nasıl kedi çoksa burada da maymun çok. Maalesef çok hızlılar bir de "elinde telefonla çok yaklaşma kapar" diye arkadaşlar uyardı, "hele elinizde yemekle kesinlikle dolaşmayın"diyorlar. Peki ben bunların fotoğraflarını nasıl çekerim diye düşünürken, çöp kenarını zaten bana söyleyenler olmuştu, nitekim aynen çöpün dibinde buldum, bir tanesini görüntüleyebildim.

Maymunları özgürken daha çok seviyorum. Tayland'da bu hayvanları zulüm içinde eğitip turistlere eğlence olsun diye sunuyorlar, bu eğlence anlayışı bana çok dokunmuştu. İnsanlar hayvanlara karşı neden bu kadar zalim bir anlasam..
Zalim insanları bir kenara bırakıp sihirli Tibetlilere dönelim. Dalai Lama ve sürgündeki halkı buraya öyle bir sihirle dokunmuş ki zamanında kimsenin yüzüne bakmadığı Dharamsala bugün Mcleod Ganj ve çevredeki yerleşim birimleriyle turistik bir cennete dönüşmüş. Nihayet dağ yolu yürüyüşüm sona erdi ve Mcleod Ganj'a girdim.

Bu yazım resimlerle dolu ve hikayeden biraz yoksundu. Ama Mcleod Ganj hem görsel güzelliklerle hem de hüzünlü ve gizemli hikayelerle beni büyüledi. Bu yüzden bu yerle ilk yazımı gidiş yolumdan başlatarak geçirdiğim her anı anlatmak istedim.
Ama yazıyı sona erdirmeden önce burayla ilgili bir efsane anlatayım:
"Dharamsala, çok vahşi hayvanların olduğu bir yermiş. Hayvanların tehlikesi ve sarp yolları insanların buraya gelmesine engelmiş, sadece kendi halkı ve burayı sömürgesi altında tutan İngiliz görevliler ikame eder, onlar da çevredeki tehlikeler yüzünden doğanın güzelliğinden hiç faydalanamazlarmış. Ama buraya Dalai Lama ve halkı yerleşince bu vahşi hayvanlar burayı terk ederek güzel doğayı yeni misafirlerine bırakmışlar, istemişler ki bu güzel sevgi dolu halk kendini evinde hissetsin ve özgürce doğada dolaşabilsin. İşte o gün bugündür bir tane bile vahşi hayvan kalmamış ve burası şefkat ve sevginin ışığıyla aydınlanmış." İşte bu güzel hikayeyi ben manastırdaki sevgili arkadaşım rahibe "Tserimg choekyi"'den dinledim. Burada yüreğime en dokunan anları onunla yaşadım, bir yazımı tamamen ona ve manastırdaki geçirdiğim zamana ayıracağım. Şimdilik burada noktalıyorum, tekrar görüşmek üzere...
Özgürlüğünüzün değerini bilmeniz dileğiyle... Sevgiler...

Çevreyi keşif 2: Bhagsu

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Mon, 16 Sep 2013 21:37:00 +0300

Sabah kursa giderken menekşe rengi bir kelebek uzunca bir süre bana eşlik etti, inanılmaz etkilendim. Resmini çekmek çok istedim ama her makinayı tutuşumda kanatlarını kapatınca anın zevkini yaşamayı tercih ettim. Meğer bugün buralarda bahar başlamış, bunu müjdelemiş tatlı kelebek....

Bu yazımda az laf bol resim olacak çünkü çok güzel görüntülerim var. Daha önce yazdığım bir şey vardı, ilk intibaların ne kadar yanılgıya neden olabileceği hakkında. Bhagsu'ya bugün kurstan arkadaşlarımla tekrar gittim, hani geçen gün de gitmiştim de beğenmemiştim, hatta kesmeyince oradan Mcleod Ganj'a ufak bir kaçamak yapmıştım. İşte bu gün tekrar gittim ben oraya, artık yanımdaki insanların tatlılığından mıdır, yoksa dün musonun bitişiyle bugünden itibaren güzel güneşli günlerin bize göz kırpmasından mıdır bilemiyorum, ama bu sefer ben Bhagsu'yu pek beğendim pek renkli buldum. Çok da renkli fotoğraflar çektim, bu yüzden çok çene çalmadan kısa kısa anlatayım.

Kurstan sempatik ikizler 'Dali' ve 'Dalgi' ile arkadaş canlısı Avusturalyalı Sufi 'Adam' ile kurs çıkışı yollara düştük. Tabii yürüyerek.

Yolda bu şirin katır yavrusu bize merhaba dedi.

Sonra da aile olduğunu sandığım öküzler "Welcome to Bhagsu" dediler, yani okuldan çıkış Bhagsu'ya varış yolu yürüyerek 10 dakika bile sürmedi. Buradaki hayvanları görünce niye bilmiyorum çok gülesim geliyor. Bir mağrur duruşları var ki sormayın. Çok şanslılar tabii, doğru ülkede dünyaya gelmişler.

Ve gerçekten "Welcome to Bhagsu". Adını şelalesinden alan Bhagsu'nun bir de ünlü bir tapınağı var. Bu gezimde oraları dolaşamadım, biliyorsunuz hava karardığı anda külkedisi olduğumdan odama dönmem lazım, ama kısa süre sonra mutlaka gezer ve ayrı bir sayfa arırım. Bhagsu'nun iki tane ana yolu var, ikisi de alışveriş yapılacak bir sürü renkli dükkan ve cafelerle dolu. Birinin sonu tapınağa ve şelaleye giden merdivenlere çıkarken, meğer diğer yolun sonu da benim misafirhanenin olduğu tepeye çıkıyormuş. Bugün oradan döndüm, çok ıssız kırlık bir arazi, aslında doğa harikası da insan ürküyor alışık olmadığı için. Ama şansa bana merhaba diyen şirin katır yavrusu ile tekrar karşılaştığımdan yine gülme geldi ve ürkmem geçti.

Bhagsu hikayeme dönersek, buraya geldiğimiz gibi kendimizi cafeye attık. Hepimiz çok açtık ve benim çok acil internet bulmam gerekiyordu. Neyseki yemek yiyeceğim bu yerin kapısında "internet cafe" yazıyordu.

Burada tanıştığım herkesin dediği bir şey var : Hindistan'da hep beklemediğin ve komik şeylere tanık olursun. İçeriye girdiğimde bir kere burada wifi olmadığını öğrendim. Az ilerisinde bir internet cafeleri varmış. Ondan öyle yazmışlar. Peki ben de siparişi vereyim hemen gidip işimi halledeyim dedim. Ama internet cafede internet gitmiş. Bir de bunu kafalarını sallaya sallaya bir tatlı söyleyişleri var ki güldüm haliyle. Bir de bugün ayakkabı dükkanında 38 numara bayan ayakkabı sorup, hiç olmaması ve üstüne 40 var almaz mısın demeleri de çok iyiydi.

Buranın olayı Bob Marley.. Tüm cafeler sokaklar resimleriyle dolu. Halk sevmiş bağrına basmış diyesim geldi, kötü bir espri. Ama şimdiye kadar marijuanasız, Bob Marleysiz, reggie müziksiz cafe görmedim burada , turistler sağolsun.

Sonunda Tibet'in meşhur momosunu yedim. Ama açlıktan gözüm döndüğünden öncesinde yediğim noodle beni doyurmuştu, fazla yiyemedim. Avusturalyalı Sufi arkadaş "Adam" tadına baktı bir ara da zaten o kadar iyi değilmiş bu momo, hakikisini yarın Mcleod Ganj'da sokaktan alıp yemeyi düşünüyorum. Orada Tibetli teyzelerin hazırladıkları en güzeliymiş.

Yemek yerken bir Baba gördük. Hindistan'da Baba kendini yaşamdan soyutlayan ve eşyayı reddeden mistik karakter olarak yaşayan kişilere deniyor.

Mistik Baba fotoğrafı ancak para karşılığı çektiriyor tabii ki, 5 rupiye bozuldu, 1 liranın 30 rupiden bile fazla ettiğini düşünürsek haklı bence. 10 daha verdim ama yine de bozuk ayrıldık, iyi olmadı.

Yemeğimizi yedikten sonra kendimizi birbirinden renkli dükkanların bulunduğu şirin sokağa attık. Tibetli, Hintli sokak satıcıları, ayakkabı, deri ve kıyafet üzerine bir sürü dükkan var burada.

İyi esnaf mesajı konuşmadan verir :

"Eyvallah ablam, her zaman beklerim. Bugün olmasa yarın gel mühim değil, biz buradayız"

Aksesuarlar çok uygundu ve hepsi ayrı güzel , 4 TL'ye yakın bir rakama çok güzel bir yüzük, 5 TL'ye de bakır ayna ve tarak takımı aldım.

Rengarenk poşetlerde çok değişik baharatlar var. Arkadaşlar siyah tuz aldılar, panchakarma terapisinde kullanılıyormuş, sağlık ve güç kaynağı falan dediler de, kokusu fena alıp oda harici saklayacak yerim olmadığından maalesef alamadım.

Yolun sonu tapınak kapısı, ve sonra 30 dakikalık bir merdiven çıkışı ile şelaleye gidiliyormuş. Saat geç olduğundan gündüz vakti bir zamana ayırmak istedik. Şimdi şu soldaki kıza dikkat.

Yanımıza gelip "One snap please" dedi, nasıl acaba ne diyor demeye kalmadan meğer fotoğraf çektirmek istiyormuş. Meğer burada kızların böyle adetleri de varmış, tabii ki çektirdik hiç kırar mıyız?

Bizi görmeyince şaşırdınız mı ? Biz çektirdik neyse de asıl hikaye tapınaktan çıkıp gelen bir grup adamın bizim sufi "Adam"la fotoğraf çektirmek istemesi sonra da bize "ondan güzel olsaydınız sizle de çektirirdik heralde" demeleriydi.

Ama sokağın asıl güzelleri ise hemen arkamızdaydı.

Dönüş yolunda güzel bir tapınak gördüm, daha erken bir saat olduğunda dolaşabilirim. Kadınlar gibi tapınaklar da pek süslü pek renkli.

Bir dilenci de tapınağın hemen karşısında güneşin keyfini çıkarıyor ve müşteri bekliyordu.

Ama artık dönmem gerekiyordu, külkedisine dönüşmeden arkadaşlardan Tibet restoranının önünde ayrılmak zorunda kaldım. Yokuş yukarı bir bilinmez yola koyuldum.

Meğer burada da yemek kursları, ayurvedik terapi merkezleri, masaj eğitimleri ve yoga kursları varmış. Yolun sonundaki merdivenlerden devam edip tepeye doğru artık birbirimize aşina olduğumuz meşhur dağ yoluna çıktım. Yolda tanıdık bir simayla karşılaştım.

İşte böyle güzel bir gün geçti. Alışmaya başladıkça sevmeye de başlıyorum buraları, hatta şu ıssız, düşme tehlikesi yüksek dağ yolu bile gözüme çok hoş geliyor artık. Gelmez mi ama nereye baksanız orman, yemyeşil bir yer burası. Galiba günde 3'er saatten 5 gün yoga da biraz huzur ayarı yaptı bende... İlk geldiğimdeki bir çok sıkıntı ettiğim durum değişmeyecek olsa da önemini yitirdi benim için. Çünkü bir cennetin içinde olduğumun farkına vardım ve bu deneyimi yaşadığım için ne kadar şanslı olduğumu anladım.

Yarın ve sonraki gün serbestim bu yüzden esas turistik turumu da bu günlere ayırdım. İki gün Mcleod Ganj'da geçireceğim. Tibet kültürüyle artık biraz haşır neşir olmanın zamanı geldi. Aramızda ciddi bir çekim var neticede.

Bugünkü Bhagsu gezimle ilgili tüm fotoğrafları facebook'taki blog sitesine yükleyeceğim, merak edenler için. https://www.facebook.com/sineminyogayolculugu.

Himalayan Iyengar Yoga Centre ve B.K.S Iyengar

noreply@blogger.com (sinoyoga) — Sun, 15 Sep 2013 23:03:00 +0300

Burası benim bu hafta eğitim aldığım ve önümüzdeki hafta da devam edeceğim yoga merkezi. Bu bölgenin en kaliteli okulu olduğu söyleniyor, Hindistan çevresinde de yüksek bir itibara sahip. Daha önceki yazılarımda sahibi olan Sharat Arora'nın B.K.S Iyengar'ın öğrencisi olduğunu ve bu merkezi 1985 yılında kurduğundan bahsetmiştim. Bu nedenle öncelikle B.K.S.Iyengar hakkında bir ön bilgi vermek istedim.

B.K.S.Iyengar

B. K. S. Iyengar, veya uzun adıyla Bellur Krishnamachar Sundararaja Iyengar (14 Aralık 1918 doğumlu), Iyengar Yoga'nın kurucusudur ve dünyanın en başta gelen yoga eğitmenlerinden biridir. Yoga pratiği ve felsefesiyle ilgili yazdığı Light on Yoga, Light on Pranayama, ve Light on the Yoga Sutras of Patanjali kitaplarıyla dünya çapında tanınırlığı artmıştır, şu anda dünyanın her yerinde Iyengar yoga eğitimleri verilmektedir. Kendisi Yoganın babası sayılan Tirumalai Krishnamacharya'nın erken dönem öğrencisidir. Iyengar dünyada yoganın tanınması ve popülerleşmesinde çok büyük bir rol oynamıştır.B.K.S. Iyengar "Time Magazine" tarafından 2004 yılında dünyanın en etkili 100 kişisi arasına girmiştir.

B.K.S.Iyengar'ın beni çok etkileyen sözlerinden:

"Yoga insanlığın evrimi ile ilgilenen eski ancak mükemmel bir bilim dalıdır. Bu evrim insanın beden sağlığından kendini farkındalığına kadar bütün yönlerini kapsar. Yoga ‘birlik’ demek. Bedenin bilinçle ve bilincin ruhla birleşmesi. Yoga günlük yaşantımızı dengeli sürdürebilmemiz için bizi besler ve hareketlerimizi belirli bir hünerle yapmamızı sağlar."

(Merkezin kapısından giriş)

Iyengar yöntemi şu ana kadar çalıştığım yoga tekniklerinden çok farklı. Birsürü materyal kullanılarak yapılıyor. Her asanada (poz) 5-10 dakika bekliyoruz. Ve en bana ilginç gelen tarafı nefes alıştırmalarının kesinlikle yapılmaması, düşüncelerine göre nefes doğal bir şekilde alınıp verilmeli akışına bırakılmalı.

Görüntü alınması konusunda çok katılar, kesinlikle yasakmış. Ben de su içme bahanesiyle arada gizli çekim yapıyorum. Ama yarın bu haftaki dersimizin ana eğitmeni karizmatik Biyata'dan izin isteyeceğim. İzin verirse önce kendisinin fotoğrafını çekmek istiyorum.

Derste 3 ayrı asistan 10 kadar öğrenciyle tek tek ilgilenerek duruşlarımızı düzeltmeye çalışıyor. Dersin tüm odak noktası düzgün postür ve tabii ki düzgün omurga, özellikle alacağım 1 aylık Yoga Alyans eğitiminde kendi durumumdan dolayı burada temel ve ileri seviye eğitim almak istedim. Çünkü skolyozuma çok faydalı olacağını ve omurgamı açacağını biliyordum.

İlk gün bu meydanda toplandık, herkesin fiziksel bir sorunu var. Onlar konuşuldu, hepimize ayrı ödevler verildi. Bana her gün kursa 15 dakika erken gelip baş aşağı asılmamın çok faydalı olacağını söylediler.

Hergün kütüphanenin yanında yer alan bu serbest alıştırma odasında asılıyorum, ilk zor geldi ama her seferinde daha çok zevk almaya başladım.

Tüm hareketler destekle yapılıyor, ve mükemmel duruş ve sabitlenme hedefleniyor. Peki nefes kontrolü olmadan duruşu nasıl düzeltiyoruz? Ayak parmaklarımızla. Beni çok zorladı bu, bazı ayak parmaklarımı hiç kullanmıyormuşum meğer. Sonradan açılmaya başladı, el parmakları ile ayak parmakları arasında müthiş bir iletişim varmış, buna da çok şaşırdım.

Bu merkez oldukça büyük bir arazi üzerinde, burası da cafesi. Ama yemekler bana pek hitap etmedi. O yüzden burada pek takılmıyorum.

Erken gelip bahçede güneş altında oturmak çok zevkli ama asılmam gerektiği için fazla duramıyorum. Buranın havası bir garip sabahları 25 derece öğlen hava dönüyor, kurstan çıktığımızda 15 dereceye düşüyor, gece ise dondurucu. İşte bu yüzden günün en güzel vakti sabah erken saatten öğlene kadar.

Himalayan Iyengar Yoga Centre ve aldığım Iyengar yoga eğitimi ile daha ayrıntılı yazmak istiyorum, eğitmenlerimi anlatmak istiyorum. Bu nedenle bir kaç yazımı daha bu kursa ayırmalıyım, burada gerçekten çok kaliteli ve çok farklı bir yoga eğitimi veriliyor.