SIRADAN BİR SÜPER KAHRAMAN'IN MACERALARI

Başka bir öğleden sonra.

2026-06-03T16:55:57.561+03:00

Nitat İnibat, bir öğleden sonra can sıkıntısıyla defterlerini kurcalıyordu. Evinde, çalışma masasında oturmuş; sanki önemli bir işi varmış gibi, sanki gelecek milyon dolarlardan gidecek milyon dolarları çıkartacakmış gibi, çok önemli bir şirketin her şeyi ona bağlıymış gibi haybeci bir ciddiyetle defterlerini kurcalıyordu. Evet, defterlerini kurcalarken aynen bunu düşünüyordu ve kendi kendine kıkırdıyordu. Oysa ne bir işi, ne de acelesi vardı, evinde odasında bir başınaydı, düpedüz yalnızdı, ama Nitat İnibat kendi içinde yine kalabalıktı.

Aradığını bulamıyormuş gibi aceleyle bakıyordu defterlerine. O defterlerin içinde arayacağı da bir şey yoktu; epi topu seyrek ve keyfi tutulan günceler, Allah bilir bazı hiç olmamış şiirler, dağınık bir zihinden arda kalan yarım yamalak öyküler vardı. Nitat İnibat’ın önemli bir işi vardı, kendini eğliyordu. Yeni asistanını arayıp sormayı düşündü. Öyle biri yoktu pek tabii, ama aklında hemen çizdi. Sarı saçları, kocaman gülüşüyle hafif saf görünüşlü, ama istediğinde insanları parmağında oynatabilecek bir kadındı, iş bilir biriydi. Onu arasaydı, hemen bulurdu artık ne arıyorsa, ama aksi gibi o gün izinliydi. Hayalinde yarattığı kadına, ilk günden izin vermişti bir de, hay Allah! Güldü.

Başka bir defteri açtı. Boş gibiydi defter, ama bir sayfasında atılmış bir tarihin altında kısa bir pasaj gördü, gözü kaydı.

“10 Ocak 2015

Dün adını bile bilmediğim bir kadın, bana veda etti. Gözleri kahverengiydi, yahut elâ dedikleri renkti. Herhalde o da benim adımı bile bilmiyordu, bir kaç defa karşılaşmış ve ayak üstü konuşmuştuk sadece. İşte dün, belki de son defa konuşuyormuşuz; o yüzden veda etmiş zaten, ben bunu bilmeden birkaç kelime, birkaç an önce gözlerine düşmüştüm. Sonra sarıldık. Ben hemen kimseye böyle veda edemedim.

Dün dedim, yıllar yüzler herşey birbirine karışıyor artık. Evet, dedi, bende de. Sonra yitirdim onu, hiç bilmiyordum.”

Nitat İnibat yazdığı bu günce parçasını okudu, sonra gözlüklerini çıkardı bir defa daha okudu. Kimdi bu yazdığı kişi? Neredeyse on bir buçuk sene olmuştu yazalı, o zaman bile “yıllar, yüzler, her şey birbirine karışıyormuş”, üstelik bu kadını neredeyse hiç tanımıyormuş. Zihnini eliyle açıp, labirentlerinde yüzse bile herhalde hatırlayamazdı. Peki neden sarılmışlardı? Kimdi bu kadın? Düşünürken, başına ağrı girdi.

Şimdi kendine bir iş bulmuştu işte, cevapsız bir soru bulmuştu. Bu tarihten önce yazdığı her şeyi okumalıydı, bir ipucu dahi olsa bulmalıydı. Ayağa kalktı, kutudaki defterleri masanın üstüne döktü.

Canı çay istedi. Mutfağa gitti. Çayın suyunu koydu, iki parmak suyla soğuk demlemesini yaptı, ateşi açtı.

Masasına döndü. Masasının üstünde bir sürü defter ve bir gözlük, öylece onu bekliyordu. Birden bire aklına geldi, sonra bir daha görmüş müydü acaba onu? Kim olduğunu bilmediği bir kimseyi, defterlerinde arayacaktı. Herhalde bu iş bütün gününü alacaktı.

Şemsiyeci üçlemesinin hikâyesi.

2025-02-25T15:15:00.013+03:00

Havada, Paris'te ve İzmir'de üç şiir yazdım ve bunları yayınladım. Şiir yazdım demek de lafın gelişi, şiir karaladım; pek tabii ki, eksik şiirler bunlar. Olmamış, ham! Çünkü evvela, aceleyle yazdım ve öylece yayınladım. Neredeyse çalakalem. Böyle şiir mi olur? Olmaz olsun.

Kendimi zaten, "yarım kalan öykülerin yazarı, olmamış şiirlerin şairi ve makina imalatçısı" olarak tanımlıyorum. Yazdığım ve yaşadığım bir çok öykü yarım kaldı hayatımda, şiirlerim daima olmamış ve olmasını da pek umursamıyorum açıkçası ve en nihayetinde makine imalatçısı bir sanayiciyim.

Bu yüzden şemsiyeci şiirleri diyorum bunlara. Hikâye meşhur; bir şemsiye tamircisi, yazmış olduğu şiirleri incelemesi için Shakespeare’e gönderdiğinde, ünlü yazarın cevabı şu olur: “Dostum siz şemsiye yapın, hep şemsiye yapın, sadece şemsiye yapın.” Ben de bu defa bir sanayici olarak şiir yazmaya giriştim ve o hevesli şemsiyeciden çok da farklı görmüyorum kendimi. Hem Aziz Nesin'in dehşetli isabetini de yazmalıyım burada: "Türkiye’de üç kişiden beşi şairdir!"

Ne var ki, Paris'e gidiyordum, yanımda Attilâ İlhan ve kendi kendime dedim ki, şiir yazacağım. Yazdım da.

Ben en azından, evvela kendimle dalga geçiyorum, bu şiirlere gerçekten emek harcayıp, bir editörden de geçirip bastırabilirdim de! Ne olacak ki, ünlü bir edebiyatçı bu şiirleri biraz şişiren bir yazı patlatsa; bugün ben de şair olurdum. Olmayacağım; bu eksik, bu yarım, bu olmama haliyle seviyorum ben yazdıklarımı. Olmak ya da olmamak, değil mi zaten bütün mesele.

Madem yazmış bulundum, içindeki bazı dizeleri, daha çok yaptığım atıfları açıklamak istiyorum, merak eden olursa. Attilâ İlhan şiir kitaplarının arkasındaki "meraklısı için notlar" kısmı gibi, öylece. Bu arada "yazmış bulundum" yazınca da aklıma Edip Cansever'in şu güzel dizeleri geldi hemen: "Şiirler yazdım, kitaplar okudum/ Elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum/ Derinlerde kaldım böyle bir zaman/ Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan/ Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları/ Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum."

Yolda

Şiir yazacağım, dedikten sonra kendime, hemen uçakta başladım. Bir yol şiiri, yolda olma hâli şiiri. Üç şiirde de baştaki alıntılar Attilâ İlhan şiirlerinden. O bayağı "saygı duruşu" ifadesini kullanmak istemiyorum, ben bu şiirleri herhalde o büyük şaire olan özencimden ve saygımdan yazdım.

Her dizeyi tek tek açıklamayacağım, bazı imgeler bana özel, bazıları da bir kaç kişinin anlayabileceği şeyler.

"elimde kuleden düşme korkum" ile Hezârfen imgemi canlandırıyorum, Hezârfen'in hikâyesi muhtemelen Evliya Çelebi'nin bir kurgusundan ibaret, ancak Galata kulesinden Üsküdar'a yaptığı rivayet o meşhur yolculuğu bu yaz kendi imgelemimde bolca kullandım. "her gözlüklüyü hamdi sanırdım" dizesinde, "gözlüklü Hamdi" Attilâ İlhan'ın kendine koyduğu bir isim.

"çelişkilerimde bir çocuk gülümsemesi/ gözlüğüm şairlerden kravatım babamdan kalma" dizelerimi çok sevdim Allah var, kendimi ve hikâyemi böylece duru anlattığıma inanıyorum.

"bir çocuk değilim adı hayri"; Turgut Uyar'ın oğlu Hayri Turgut Uyar'a yazdığı şiirden bir çağrışım. Sanmam ya, gün gelir de yolu düşerse, saygılarımla. "bir çocuk -adı Hayri'ydi onun/ bir çocuk için hayli büyük bir ad/ ama büyüyecekti nasılsa/ severdi adını ayrıca/ -görmediği dedesinin adıymış-" Ben de ilk adımı dedemden aldım ne de olsa.

"ben kendi elemini taşımaya tatyos"; Tatyos efendi, "gamzedeyim deva bulmam" eserinin bestekarı ve güftekarı. "Elem beni terk etmiyor/ hiç de fasıla vermiyor" yazmış ne de olsa, o da kendi elemini taşımakta bir Sisifos'tur ve yazdığım budur. Canımın içi ince keder, en sevdiğim çiçek; ben de daima yakamda taşırım melankolimi.

Orada

Bu bir Paris şiiridir. İşte, Attilâ İlhan şiir kitaplarının arkasındaki "meraklısı için notlar" kısmında, bazı notlar böyle başlar, işte ben de bu şiirleri bu yüzden yazdım. Madrid'de değil, Milano'da değil, Paris'te; düpedüz derin bir özenç ve sevgiyle.

"Voltaire dönerken yedinci uykusuna"; ünlü filozofun da ebedi istirahatgâhının bulunduğu Le Panthéon orada kaldığımız apartmanın arkasındaydı, aramızda bir buçuk kilometre vardı gerçi, ama tam arkamızdaydı, isminden bir melodi olarak yararlandım.

"şu caddeden bu sokağa giriyor Pia/ yüzünde muğlak bir gülümseme"; Pia, bildiğiniz üzere A. İlhan'ın meşhur şiiri ve gülümseme de Louvre müzesinde Mona Lisa'nın o meşhur gülümsemesine bir gönderme.

"ilişmeyin Voltaire uyuyor arkamda/ sağımda derince bir sürgün uykusu/ Pia kimin yanında yatıyor yalnızlığında"; ve yahut "bu yalnızlık benim ilişmeyin". Bir ebedi uyku daha, Ahmet Kaya, apartmanın sağ tarafında uzaklarda Père Lachaise kabristanında yatmaktaydı.

"bir taş yuvarlanınca Luxembourg bahçesinden/ Saint-Germain bulvarı yırtıldı ortasından/ bir kedinin acelesiyle aniden"; yine A. İlhan şiirlerinde geçen mekanlar ve bu defa ben geçtim oralardan ve yazdım.

"Sivastopol bulvarında var bir eczane/ Voltaire dediğin de uyanmaz böylece/ aman da cânım Kaptan izin ver bize/ ve aklımda son bir dize"; Sivastopol Marşından bir serbest uyarlama. "Sivastopol önünde yatan gemiler/ Atar nizam topunu yer gök iniler/ Yardımcıdır bize kırklar, yediler/ Aman kaptan paşa izin ver bize/ Sılada nişanlımız duacı size" diye dizeleri olan bir marş. Sivastopol bulvarı da A. İlhan şiirlerinde geçer ve biz de orada bir eczaneden ilaç almıştık. Ayrıca, "kaptan" da A. İlhan'ın lakaplarından ve Ahmet Kaya da bu marşı çok güzel okumuştur.

Burada

Bu şiiri cânım Two Cups'ta yazdım. Şiirin tamamının hikâyesi, aslında baştaki alıntısında gizli; "böyle bir sevmek" şiirinin bir yorumu, bencesi.

"yanaklarım bileytaşı"; Arkadaş Zekai Özger'in "Sakalsız Bir Oğlanın Tregedyası" şiirinden bir dizenin yarısı.

"İzmir şehrim/ işim resim yazmaktır/ .../ hakikat şarkısının eksik notası" bu bölüm Sohrab Sepehri'nin "Suyun Ayak Sesi" şiirinden bir serbest uyarlama, ne güzel bir şair ve şiir.

"akşamüstünün hoyrat kederi"; Ahmet Muhip Dıranas'ın "Olvido" şiirinin ilk dizesine bir atıf. "Hoyrattır bu akşamüstüler daima./ Gün saltanatıyla gitti mi bir defa/ Yalnızlığımızla doldurup her yeri/ Bir renk çığlığı içinde bahçemizden,/ Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan/ Lavanta çiçeği kokan kederleri;/ Hoyrattır bu akşamüstüler daima."

***

Velhasılıkelâm, yazdığım şiirlerin hikâyesi işte budur. Öyle güzel şairlere, şiirlere, dizelere değindim ki; herhalde bu yazı, yazdığım şiirlerden de güzel oldu. Her neyse ve nasılsa, şemsiyecinin şiirleri orada, belki okudukça güzelleşir. Hâlen bazı kelimeleri değiştirebiliyorum yayınlamış olsam da. Yarın bir gün, (neden isteyeseniz de) olur da bu şiirleri yeniden okumak isterseniz, belki farklı şiirler bulacaksınız. Belki de, bir gün Theseus’un gemisi gibi bir kelimesi bile aynı kalmayacak; kim bilir?

Herhalde bir on yıl daha başka şiir yazmam. Şimdi şemsiye yapmaya devam edebilirim.

Burada

2025-02-23T21:55:00.002+03:00

“eski bir şarkı belki bir şiir”

İzmir’in ayazında

evvelki yazgılardan ismimi sildim

seni tanıdım ama hatırlayamadım

senlerin içinde seni ayıramadım

İzmir’de ısıtmaz güneş

yanımda azalırken bir çınarın gölgesi

karşımda cumartesinin eksiği

karagöz oyunlarının gölgesi

çelebinin rüyası

hezârfenin düşüşü

hacıvatın kibirli sessizliği

birinci yalnızlığımdan arda kalan

yeni veliahtların masaya düşen gölgesi

şairlerin eski ahitleri

cümle hataların güncesi

benim yarınım benim dünüm

yanaklarım bileytaşı

temel temelsiz

direklararası böyle yıkılmaz

(yalnız bu şarkı kırmızıdır çabuk çarpar

şimdiden şehla bakıyor gözlerin)

İzmir şehrim

işim resim yazmaktır

Sen miydin belkahveden bir yazıyla indiğim

senin yüzünden seninle gözlerin sizli

tafsilatını bilmiyorum tanrım bilir

taksiratımı ve sakallarımı

ben hatıralara inanmıyorum

barikatlara ve dağlara da

amentüsü inkar olan o kadın

sen miydin belma sebil miydi

eski birşey maalesef aklımda hergün

hakikat şarkısının eksik notası

(Dün bir gün seni de gördüm bu sokakta

Pia mıydı pes bir nota mıydı sesin duyamadım)

İzmir’in ayazında senlerin gölgeleri

akşamüstünün hoyrat kederi

ve yanılışım her defasında

her defasında daha da

Orada

2025-02-23T15:00:00.003+03:00

“ben bir şehre geldiğim vakit

o başka bir şehre gitmese”

Voltaire dönerken yedinci uykusuna

sirenler uyanıyor şehir karışıyor şehvete

şu caddeden bu sokağa giriyor Pia

yüzünde muğlak bir gülümseme

ilişmeyin Voltaire uyuyor arkamda

sağımda derince bir sürgün uykusu

Pia kimin yanında yatıyor yalnızlığında

eksik bir uyku kapımda doğrusu

Voltaire uyuyor günlerden Aziz Valentine

seni gitmeden mutlaka görmeliyim

sana demeliyim ki bir yolculukta

hatıra değil midir zaten insan insana

Voltaire sessiz yerküre sakin

bir taş yuvarlanınca Luxembourg bahçesinden

Saint-Germain bulvarı yırtıldı ortasından

bir kedinin acelesiyle aniden

Sivastopol bulvarında var bir eczane

Voltaire dediğin de uyanmaz böylece

aman da cânım Kaptan izin ver bize

ve aklımda son bir dize

Yolda

2025-02-18T21:24:00.002+03:00

“yola bir düşüldü mü ömür boyunca gidilir”

yanlış kitaplar doğru sokaklarda

dilimde her dilde dil bilmediğim

yanılgısı doğru bir dünden yorgun

elimde bir düğümden kalma korkum

elimde değil bu kitaplar yanlış yollarda

geziyor aklım buz üzerinde bir gözlük

kim bilir bildiğimi her dilde yenilgiyi

elimde kuleden düşme korkum

yanlış öptüm doğru sarıldım

yokluğu yokluklara karıştırdım

her gözlüklüyü hamdi sanırdım

elimde korkum sadece korkum

bir bakışın yanlış anlamıydım

bir bakış yanılışı

bir gül yanılgısı

bir nakışta atlanmış

ben bir bakışın yanlış anlamıydım

ben yanlış bir bakışın doğrusuyum

doğrusu

bir adam duyuyorum aynanın taksirinde

bir çocuk büyüyor musanın teknesinde

artık babam radyoyu kulaklarımda dinliyor

parçalanıyor hem toplanıyor bir

çocuğun sokağına çıkıyor merdiven

çelişkilerimde bir çocuk gülümsemesi

gözlüğüm şairlerden kravatım babamdan kalma

bir çocuk değilim adı hayri

ne de değilim gözlüklü hamdi

yazdığım yalan mıdır nedir

ben kendi elemini taşımaya tatyos

sokağının yorgun yanan lambası sarı

bir kedinin nefesi

buğusuyum ters fırtınaların

yanlışım evvelinden yazılmış

tanrının alametifarikası

eski yazgımı söküyorum yumaktan haylazca

ve yanılışım her defasında

her defasında daha da

On beş.

2024-10-27T20:04:00.004+03:00

Bu bloga yazmaya, dile kolay, on beş sene önce bugün başlamışım. Demek ki bu bloga yazarak büyümüşüm. Zaten, kendi güncelerim gibi, öncelikle kendim için yazdım buraya; bu yüzden de okunup okunmadığını umursamadan, zaman zaman büyük aralıklarla da olsa, daima yazdım. Yaşadığım hikâyeler, yazdıklarımdan tuhaf olduğundan; yazdıklarım yaşadıklarıma, yaşadıklarım yazdıklarıma karıştı.

Okurlarım on beş yıl boyunca daima az oldu; ama en güzeli, buraya yazdıklarım, daima bu blogun okurları oldular.

Bu bloga yazarken büyüdüm. Pek çok şey umduğum gibi olmadı, pek çok şey öğrendim. Ne yazık ki, bazen kayıplardan öğrendim.

Düşe düşe yazdım, düşe kalka yaşadım; düştüğüm yerden daima kalktım. Hayır, tek başıma kalkmadım. Hep, rahmetli babamın, sevgili ailemin, değerli dostlarımın destekleriyle kalktım. Hezârfen inadıyla, daima Üsküdar’a varmayı umdum.

Hep tuhaf hikâyelere düştüm. Zaten Hezârfen’in hikâyesi de Çelebi’nin düşü değil miydi?

Zamanın azizliği, on beş yıl böylece geçti.

Bir cumartesinin umudu.

2024-07-09T20:30:00.005+03:00

Canbaz, gül ile diken arasında âli cengiz bir cesaretle dolanıyordu. Gözlerinde başka bir yarının ümidi dolanıyordu. Dili dolanıyordu, aklı dolanıyordu. Şehirler, şehirlere dolanıyordu. Şehir şehir dolaşırken, şarabın ateşiyle hoş iki başın, baş başa bir fotoğrafı aklında dolanıyordu.

Bir cumartesinin umudu dilinde dolanıyordu canbazın. Canbaza dikkatle bakanlar; onun gözlerinde çözülmeyi bekleyen bir yumak gördüler.

(9 Temmuz 2024, 20:30, Taksim Gezi Parkı)

Gam harmanını yakan ateş.

2024-07-01T20:31:00.000+03:00

Kadehdi, kederdi; amma ve lâkin, ne güzel bir yanılgıydı düştüğüm. Gazabından korkulası bir yangın dimağımızı yakarken, gündüz ile gecenin bulandığı yerde konuşuyordu bir adamla bir kadın. Kadının gülüşü değiyordu adamın aklına. Hem yan yana hem yüz bin arşın uzaktaydılar birbirlerine yazardı eğer görseydi onları Evliya Çelebi. Bağın başında kendini bilmez bir Fuzulî, dem ile gamlanıyordu.

Havalar.

2024-06-07T15:27:00.002+03:00

Ben bu hâl üzereyim yine, ben bu hâli iyi biliyorum, beni bu havalar var etti. Don Quijote yürüyor değirmene elinde mızrak, gül öylece gülümsüyor bülbüle, Don Quijote değiyor dikenine gülün, bir akşam bir kadeh bir keder. Kuleyi sırtında taşıyor her sözünü tutan bir Sisifos, aklı bulanıyor susmaktan ve konuşmaktan. Don Quijote, ne güzel gülüyorsun, diyor değirmene, Sisifos tırmanıyor taşıdığı kuleye. Kulenin ucunda uçmayı bilmez bir Hezârfen, her düşüşünde yeniden tırmanıyor yılmadan ve yorulmadan. Muallak bir muamma üzerinde süzülüyor, yüreği elinde.

Orhan Veli, elinde kalem, başında rüzgâr; gözlerin kelimesinin üzerini tek harekette çiziyor. Ben şiir yazmasını beceremiyorum, lâkin şiir yaşamanın en âlâsı gülüyor gözlerimin içinde.

(Adnan Menderes H.limanı, 7 haz. 2024, 15:28)

Nikbin bir öğlen vakti.

2024-05-22T11:56:00.001+03:00

Bazen bir yerde yalnız otururken, karşınıza birden bire biri oturuverir. Kimi zaman bir dünün yokluğudur, kimi zaman yeni bir yarının ümididir karşınızda oturan. Hangisiyse, ona göre, karşınızdaki boşluğa bakarak; ya bir hüzün oturur içinize, ya da o yarının ümidinin boşluğuna dahi gülümseyerek bakakalırsınız.

İşte, Nitat İnibat bu sabah başka bir şehirde, bir başına kahvesini içerken, o boşluğa bakıyor ve gülümsüyordu. Öylece gülümsüyordu, sadece gülümsüyordu. Kimse fark etmiyordu, kimse umursamıyordu, kimse tanımıyordu. Kahveciyle selamlaşmıştı, ama kahveci de tanımıyordu ki onu.

Mayısın bilmem kaçıydı. Nitat İnibat’ın sükunetinde bir nikbinlik vardı.

10 Mayıs 2024

2024-05-10T20:06:00.006+03:00

Bugün, Ramada Kemalpaşa Otelinde, İzmir Büyükşehir Belediyesi başkanı sayın Dr. Cemil Tugay ve Kemalpaşa Belediyesi başkanı sayın Mehmet Türkmen beyefendiler ile Kemalpaşa sanayisi ve yapılabilecekler üzerine bir toplantıdaydık. Cemil başkan konuşurken, bir anda iki yıl önce o anlarda babamı son defa gördüğümü hatırladım.

Sonra, 11 Mayıs 2022 günü saat 02:59'da çaldı telefonum; babam hasta değildi artık, ben de çocuk değildim.

Hemen ertesi günü, işyerine uğramak zorunda kaldım. Babamın kredi kartı ödemesi vardı; o olmasa da, kart ödemesi vardı ve ödemek için de buraya gelmeliydim. Buraya yazıyorum, çünkü bu satırları da yine işyerindeki odamda yazıyorum. Kapıdan ilk içeri girdiğimde, her şey çok büyük gözüktü bir anda gözüme. Sanki yeniden altı yaşımda fabrikaya gelmişim gibi, küçülmüştüm. O yalnızlığı öylece duydum, o anda anladım. Yine de "büyümem" lazımdı, hem de bir gün öncesinden, 10 mayıs 2022'den çok daha fazla büyümem lazımdı; çünkü artık "Yılmaz beyin oğlu" değildim burada.

"Yılmaz beyin oğlu" olmak çok güzeldi, imalatta büyüdüm ben; çocukken oyun alanlarımdan biri de burasıydı. Depoda, raflardaki cıvatalar, somunlar arasında süper marketçilik oynardım kendi kendime. Babamın odasında, rahmetli dedemin fotoğrafı asılıydı. Bir gün, çocuk aklımla, babama "sen öldüğünde ben de senin fotoğrafını asacağım" demiştim de, çok gülmüştü; öyle gülmüştü ki, bir anı olarak aklıma kazınmış. Şimdi odamda dedemin yanındaki fotoğrafına baktığımda pek çok zaman aklıma geliyor, bazen gülüyorum bazen gözlerim doluyor. Büyüdüm, üniversiteyi bitirdim, hemen ertesi gün işe başladım; ama yine de "Yılmaz beyin oğlu" olarak buradaydım. Bir de kendime üniversite yıllarında bir rumuz da bulmuştum: Adamolmazadam. Adam olmayacaktım ben, o ince alaycı, aylak üslubumla biraz öykü karalayacak, biraz da şiir yazamayacaktım. Evet, yazamayacaktım. Bir beceremedim, şiir yazmasını. Şiir yaşadığım oldu, dilim şiirlidir, yazdıklarım şiire de kaçar kimi zaman, ama şiir yazamadım işte.

Her neyse, o "adam olmazlığımı" sürdürme konforum vardı. Kör kütük aşık olup, kederden dipsiz kuyulara da düşebilirdim; banyoda ayağım da kayabilirdi. Babam vardı. Her durumda kaldırırdı beni. Aylaklığı azıttığımda biraz halıları izletirdi akşamları, düştüğümde kaldırırdı. İşte, o fotoğrafı, ne yazık ki erkenden duvara asmak zorunda kaldığımda, telefonun çaldığı o ilk andan beri, her şey değişti. Zaman zaman düşünürüm, "herhalde babam da böyle büyümüştü" diye.

O ilk büyük körlük, sonra yolunu el yordamıyla bulmaya çalışmak; kimi zaman babam ne yapardının yolundan gitmek, bazen kendi yolunu bulmak. İşte iki yıl, dile kolay, iki yıl geçti bile. Çok klişe gelecek olsa da, hem çok kısa, hem de çok uzun geçti bu iki yıl.

Geçen gün bir arkadaşımla konuşurken, çok güzel bir şey söyledi. Yanında kimse olmadan, kimseye güvenemeyeceğini bilerek, yalnız başına ilk defa arabayı park ettikten sonra, araba sürmeyi öğrendiğini anlamış. Çünkü yanında biri varken, nasıl olsa, o da bakıyor, bir hata yapsam uyarır, hatta gerekirse düzeltir rahatlığını hissediyormuş. Bunları söylediğinde, yukarıda yazdıklarım aklıma geldi ve kendi kendi kendime gülümsedim.

Yalnız kalmak, insanı büyütüyor. Atalarımız boşuna dememiş, gölgesi yeter, diye. Yokluğunda bile, hem işte, hem özel hayatımda, öğütleri ve kazınmış işaretleri yol göstericim olmaya devam ediyor.

Pek tabii yalnız değilim. İşyerinde, sevgili kardeşim ve ortağım Alperen; hayatımın her anında annem, ailem, kuzenlerim, iş arkadaşlarım ve tüm dostlarımın sevgisini ve desteğini daima duyuyorum; ama dolmayacak bir eksik var, hayat da zaten tam olarak bu. Böylece, bu kadar.

Bu iki yılda, Kemalpaşa Sanayici ve İş İnsanları Derneğinin benim hayatımda önemli bir yeri oldu. Babam benim böyle bir topluluğa katılmamı istiyordu. Yalan olmasın, o varken, adam olmazlık, iş adamlığından tatlı geliyordu. Sonra iş başa düşünce, Kenan abimin sayesinde Mutlu başkanımı tanıdım; onun sayesinde, geç olsun güç olmasın diyerek, bu değerli derneğe katıldım. Sevgili Yeşim başkanımın da teveccühleriyle, yönetim kuruluna da dahil olmuş oldum. Orada gerçekten çok sıcak karşılandım, değerli dostlar ve kardeşler kazandım. Her biri iyi ki varlar, var olsunlar. Bugün de, en başta yazdığım toplantıya, KESİAD yönetim kurulu üyesi olarak katıldım.

Toplantıda, Cemil başkanı dinlerken, geçen iki yılın kederi ve sonuçta bugün bu değerli mirası sürdürebiliyor olmanın kıvancını bir arada duydum. Bu bir arzı hal yazısı oldu, böylece. Bu akşamın ince kederini sizlerle paylaşmak, hem de uzun bir aradan sonra yazmak istedim.

Babam Azem Yılmaz İşbecer, güzel bir adamdı ve onun oğlu olmaktan gurur duyuyorum.

(10 mayıs 2024, saat 20:06, Demaksan)

Kederli bir öğleden önce.

2023-03-12T17:09:00.012+03:00

Adamın biri bir gün evden bakkala gitmek için sabah 7:47’de çıktı. Her şey yolunda gitse, ekmeğini alıp herhalde 8:05, bilemedin 8:15’te evde olacaktı. Olmadı. Eve döndüğünde saat gece on ikiyi çoktan geçmişti.

Bakkaldan eve niye böylece geç döndüğünü de konu komşudan kimse merak etmedi. Kimse farkına bile varmadı, ama yine de o gün Nitat İnibat bakkaldan evine üç dakikalık yolu on altı, on yedi saatte dönebildi.

Nitat bey, sabah kalktı, çayın suyunu koydu, üstüne dem attı, rahmetli babasından öğrendiği üzere iki parmak suyla soğuk demlemesini yaptı. Neyse ki daima temkinli bir adam olduğundan, evden çıkarken her ne olursa olsun ocağın altını kapatırdı. Yine kapattı. Pijamasının üstüne ceketini giydi. Cebine üç beş kuruş para aldı, bir de kimliğini aldı. Acaba fazla mı temkinliydi, ya da eve biraz geç ve zor döneceği içine mi doğmuştu? Yoksa Nitat beyin bu hazırlığının nedeni en başından ne yapacağını biliyor olması mıydı?

Nitat bey ne yaptı?

Kararlı adımlarla bakkala yürüdü. Kimsenin ne yaptığı pek de umrunda değildi, insanlara değil sadece önüne bakıyordu. Üzgündü. Yüzlere bakıyor olsa da, herkesi kendi gibi görecekti zaten. Herkes üzgündü. Bunu da biliyordu. Sadece yürüdü. Zihninde yüzlerce kelimenin içinde seçebildiği bir tek kelime vardı; yazık. Yazık, diye söyleniyordu kendi kendine içinden. Yazık, diye sessiz bir tesbih çekiyordu belki de yolda yürüyen herkes. 6 Şubat 2023'te, Kahramanmaraş merkezli iki depremde, on binlerce kişi henüz birkaç gün önce ölmüştü. İskendurun limanından kapkara bir duman, ülkeye ve insanlarına bir sessiz ağıt gibi hâlen yükseliyordu. Nitat bey gözyaşlarının kendiliğinden aktığını ayrımsadı, elleriyle sildi.

Yirmi küsur yıldır aynı yerde durmakta olan bakkala girdi. Bakkalın televizyonu açıktı. Pek doğal olarak depremden konuşmaya başladılar. Bakkal "felaket, mukadderat, şehadet" ve başka çeşitli kelimelerle televizyondaki kimselerden ezber ettiği bir konuşmayı, ödül bekleyen bir papağan gibi tekrar etti. İhaleyi Allaha yıkmaya kararlıydı. Bu değerli nutkun ardından Nitat beyin ağzından çıkan ilk kelime "ama" oldu. Bakkal "ama"yı duyar duymaz yüzü değişti, duruşu değişti, kafasını bir papağan gibi öne uzatarak dinlemeye başladı. İlk okuduğu nutuktan bu yana saydığı arabi kelimeler arasında bir kelime yoktu, o da liyakattı. Zaten o kelimenin adı bu mühim nutuklarda pek anılmadığı için, Nitat beyin kederinde bir öfke vardı.

Nitat bey, amasının ardından içinde "liyakat"ı da içeren bir kaç kelime daha söyledi. Artık ne dediyse, papağan beyin cevabının öfkeli cevabının özeti tek kelime oldu: "ihanet".

Nitat beyle, ihanet kelimesi öyle kolayca yan yana gelebilecek kelimler değildi. Nitat bey, normalde neredeyse etliye sütlüye karışmayan, kendi halinde öylesine yaşayan bir adamdı. Papağan bey bunu bilmiyor muydu? Pek âlâ biliyordu, bu adamı yirmi yıldan fazladır tanıyordu; ama kendisi düşünmeden konuşuyordu. Aslında ne düşünüyor, ne de konuşuyordu, ancak ezber ettiğini okuyordu. Nitat bey ise, acısından bir papağana dert anlatmaya çalıştığının farkında olmadan, bir halkın ortak acısını paylaşıyordu. Nitat bey üzüntüyle "keşke ilk gün.." diye yine cümleye başlayacaktı ki, bay papağan Nitat beyin lafını ağzına tıkıp, "yoksa sen de" diye başlayan bir soru sordu Nitat beye. Artık ne dediyse, Nitat beyde asfalyalar attı. Papağan beye şöyle bir baktı, kafasını ileri uzatmış bu papağanla konuştuğunu o anda anladı. Oldukça sakin bir sesle "ulan" dedi, durdu. Papağan beyin yüzü karmakarışık oldu. Nitat bey sakince konuşmaya başladı. "Ulan sen değil misin, bundan daha on yıl önce, bir gazete manşetinde onu suçluyorlar diye, gazeteleri tezgaha bile koymayan? Siz değil misiniz bu adama 'yavri yavri sen efendim, ben kapında kul olim' diye türkü çığıran?" diye sordu.

Haşmetli papağan, kanatlarını açtı. Muhabbetin gittiği yeri beğenmediğinden bağırarak tuhaf sesler çıkarmaya başladı. Bir çok kimsenin yüklü paralar aldığı ve yahut liyakatsız geldiği makamları yitirmekten korktuğu için okuduğu mavalları bedavaya, sadece inandığı için okuyordu. Bay papağan da, doğal olarak Nitat bey gibi, sokaktaki, ülkedeki herkes gibi üzgündü oysa. Yine de ezberinden şaşmaz bir öğrenci olarak, öğretilmiş korkularını kanadında taşıyordu.

Korkusunu saklamak için, kanatlarını çırptıkça öfkeleniyordu.

Nitat bey, bütün bunları sakince bakkala anlatmaya çalıştı. Bakkal bey, Nitat beyin sukunetini ve hitabetini beğenmiş olacak ki, dinlediklerini bir de polisler dinlesin istedi. Nitat bey, bakkal papağan beyin bu emrivakisine hiç şaşırmadı. Kendini bir anda bir otomobilde ve ardından da ilçe emniyette buldu. Nitat bey, ikram edilen çayı içerek dinlenirken; oradakiler "avukatını ister misin" diye sorduklarında istemsizce güldü. Nitat beyin bir avukatı yoktu, avukata da ihtiyacı yoktu. Bir tek kelime hakaret etmemişti, tartışmanın içinde bakkala karşı ağzından bir "ulan" çıkmıştı evet, ama bir ulandan da insan suçlanmazdı herhalde.

Bakkal papağan da o yüzden şikayetçi olmamıştı zaten. Ona kalırsa bay Nitat, devletin bölünmez bütünlüğüne karşıydı; şu an onun için Guy Fawkes'ten ayrımsız bir militandı ve "kararı ah bir ona bıraksalar" muhakkak akıbetı de o mendeburla aynı olmalıydı. Bakkal, Fawkes isimli devlet düşmanını tanımasa da, meşhur maskeli adamın hikâyesini anlatan, grafik romandan uyarlanan filme bir defa bir ulusal kanalda ortasından denk gelmiş ve biraz izledikten sonra sıkılıp kanalı değiştirmişti. Televizyonda bir şarkı programında sunucu, şarkıcı konuklarıyla sohbet ederken, kendisi de on dakika izlediği bu film üzerinden hanımına "ülkemizde muhalefet ve bu maskeli piç" hakkında değerli fikirlerini anlatmıştı. Hepsinin akıbeti aynı olmalıydı.

Bereket, Nitat beyin akıbetine henüz bu insaflı bakkal karar vermiyordu. Yaşananları dinleyen memurlar, ne olur ne olmaz diyerek Nitat beyin yaşadıklarını ve söylediklerini bir de savcı dinlesin istediler. Bir avukat buldular, bir de Nitat bey bir arkadaşından takım elbise istedi. Birkaç saat sonra, sayın savcı, başını masasından pek kaldırmadan Nitat beyi dinledi. Nitat beyin bu bir günlük turnesine nöbetçi mahkemede devam etmesi gerektiğini takdir etti. Nitat beyin boynu devletin karşısında kıldan inceydi, "peki efendim, iyi mesailer dilerim sayın savcım" dedi.

Adli kontrol istemiyle sevk edildiği mahkemede nöbetçi mahkeme, bu aslında suya sabuna dokunmaz, hoş sohbet ve sevimli adamın muhabbetinden karakoldakilerin daha fazla istifade edebilmesi için, belirtilen süreler içinde karakola düzenli olarak başvurmasına karar verdi. Nitat bey, saygıyla kararı dinledi.

Adliyeden gece yarısı çıktı ve bir taksiye bindi. Taksici de üzgündü. Radyoda haberlerde muhabirlerin yorgun ve kederli sesi duyuluyordu. Taksicide, kendi kendine bir kaç kelime söyleniyordu. Belli ki, acısını paylaşmak, deprem hakkında konuşmak istiyordu. Nitat bey yorgundu, taksicinin monologuna sadece "çok yazık, çok yazık" diyerek onay verdi.

Nitat İnibat, pijamayla çıktığı evine emanet takım elbisesiyle döndüğünde saat yeni günde bire geliyordu. Çayın altını açtı. Bir yorgunluk çayı çekmişti canı. Ekmeği alamamıştı. Sabah olduğunda herhalde başka bir bakkaldan alacaktı.

Tekerleme.

2023-03-03T22:17:00.000+03:00

Bir sabaha uyanamayan on binler hakkında yazıyorduk dünlerden bir gün, dün değilse evvelsi gün, her şey ne çabuk ölüyor burada. Oysa ölüm eskimez. Her şey ne çabuk eskiyor burada, oysa ölüm. Her şey olacağına varıyor. Bir yargıya vardık, yargı eskidi. Varlığımız da eskidi. Eksildik. Oysa ölüm eksilmez. Sonra askıya aldılar bildiğimiz sayıları. Yerine yeni sayılar verecekler sandık. Yeni bir yasayla, yeni yasaklar arasında bir ip gibi gerildik. İp üstünde bir canbaz, bazı yasaklar üzerine bir söylev söyledi. Siyahın aslında siyah olmadığını, sadece beyaz olmayan bir renk olduğunu iddia etti. Bizim memlekette siyaha siyah denir demeliydi Can Yücel, ne yazık ki ölmüştü. Siyaha yakın bir renk, diyebiliyordu ancak yaşayan bazı şairler çekinerek. Diğerleri ölmüştü. Oysa ölüm, doğumun bir sonucuydu sadece. Sürünmekten korkuyordu insan. Elsiz ayaksız bir yeşil yılan değildik ki biz. Yalan olmasın. Sürünmekten, sürülmekten ve yüzümüzü demirlere sürümekten de korkuyorduk. Biz. Hep bir hallı, Turhallı; her birimiz bir bütünün eksik parçalarıydık. Bir sabaha on binlerce insan uyanamadı ve eksik kaldık. Eksik bir sabaha uyandık. Sonrasında öyle şeyler duyduk ki, korktuğumuzdan utandık.

"Kanadında gümüş yok."

2023-02-13T11:18:00.007+03:00

Bu blogda, 30 ekim 2020 Ege denizi depremi sonrasında da acı ve öfkeyle karalamıştım. (114) "Otuzu cuma da, bir pazartesi kadar kırmızıydı oysa" diye yazmıştım Marquez'in "Kırmızı Pazartesi" romanına atıfla. Yazının adı 114 kalsa da, Bayraklı'ya 70 kusur kilometre uzaklıkta bir depremde İzmir'de 117 kişi vefat etti. Ne yazık ki, pek çoğu da Bayraklı'da hayatını kaybetti. Kader miydi? Hâşâ. Allahın Bayraklı'yla bir alıp veremediği mi vardı? Hâşâ! Sorun neydi?

"Yapılan ön incelemede bölgenin büyük bir kısmının jeolojik etütlerinin bulunmadığı, kalan kısmının da yapılaşma sonrası jeolojik etütlerinin yapılmış olduğu görülmüştür. Dolayısıyla bölgedeki planlama ve projelendirme süreçlerinde yer bilimsel analizlerin eksikliği söz konusudur. Dokuz Eylül Üniversitesi, Deprem Araştırma ve Uygulama Merkezi tarafından bölgede yıkılan 17 binada yapılan incelemede, seçilen yapıların ortak özelliğinin zemin etütlerinin olmaması olduğu görülmüştür (İzGazete, 2021). Ayrıca yıkılan ve hasarlı binalarda yapı ölçeğinde kusurlar olduğu görülmektedir." (Kaynak)

Ne oldu? Hiçbir şey! Çünkü iktidar ve muhalefet beraberce suçluydu, birlikte göz yummuşlardı. Biraz edebiyat paraladılar, herhalde sorumluluğu olan bir kaç kişiyi de tutukladılar. Türkiye'nin insanın aklını çiğneyen gündem çarklarının arasında, vefat sayısının da nispeten az olmasıyla, unutuldu gitti. Hesap vermediler.

3 kasım 2020'de, İzmir depreminden sonra, Kahramanmaraş'ta Şeyma aşağıdaki tweeti atmış.

Ne oldu? Bir pazartesi, geçtiğimiz pazartesi, Türkiye cumhuriyeti tarihinin en büyük acısına uyandık. Uzmanların yıllardır uyardığı Kahramanmaraş depremi, şehrin ortasında, hiçbir şans faktörüne yer bırakmayacak şekilde gerçekleşti. Tetiklenen depremin de, aynı gün içinde olmasıyla beraber, bütün rant planlarımızın, seçim hesaplarımızın, gündelik çıkarlarımızın enkaza dönüşmesini izledik.

O tweeti atan Şeyma'nın da bu depremde vefat ettiğini öğrendim Twitter'da; zaten bu tweet de bu yüzden, çaresiz bir acı ve öfkeyle oldukça paylaşıldı.

Aradan sadece iki yıl geçmişken, ben dün sosyal medyada aşağıdaki satırları yazmak zorunda kaldım.

"Halkına hesap vermesi gerekenler, halka racon kesiyor. Hayır, siz “devlet” değil “hükümet”siniz, siyasetçisiniz; ancak halkın verdiği yetkiyle devleti (olduğu kadar) yönetiyorsunuz.

Hedef şaşırtmalar, cambaza bak oyunları yetti artık. Halkın öfkesini üç beş garibana, iki yağmacıya, üç beş mülteciye yönlendirmek yerine; “delikanlı gibi” özeleştiri yapın diyeceğim de, nafile. En azından “delikanlı gibi” susun.

Hani dün bakanın biri, yer kapma yarışında başkanın gazabını üzerine çekince, başını önüne eğiyor ya; aslında başınız bu halkın karşısında öylece eğilmeli. Korkmanız ve utanmanız gereken bir kul değil; üç beş oy uğruna “imar affıyla”; inşaatın rant çarklarının arasında göz göre göre ölüme yolladığınız bu gariban halktır. Enkaz altında daha kaç kişi var bilmiyoruz bile herhalde.

Asrın felaketi, böylesi bir afetten sonra dahi, bu halkın kaynaklarını hiç bir işe yaramayan sözde iletişim çalışmalarına, rantının devamı uğruna, musluğu kestiğiniz anda sizi ilk başta satacak üç beş ne idüğü belirsiz adama harcamanızdır.

Öfkeliyiz, haklıyız. Dinleyeceksiniz."

Birkaç yıl sonra yine bu yazıları yine yazmayı, ya da benim arkamdan birilerinin yazmasını istemiyorum artık. Haklı öfkemizi bu defa diri tutabilmemiz ve Şeyma'yla beraber on binlerce vefat eden kişinin hakkını aramamız, ihmali olan herkesten sormamız gerekiyor.

Ölenlere rahmet, tüm Türkiye'ye başsağlığı diliyorum.

Bir yenilgi hikâyesi.

2022-08-15T14:10:00.005+03:00

"Kaybedince daha çok seveceksin."

Bu babalar gününde, babamı yitirdikten sonra ilk babalar günümde; sosyal medyada babamın bir fotoğrafıyla bereber, şu satırlarla başlayan kısacık bir yazı paylaşmıştım: "Bir kimsenin değerini, aslında ancak yokluğunda anlayabiliyoruz, demişti bir misafirim geçen gün. Öyleymiş. 11 mayıstan beri her gün, saat 02:59’dan itibaren her dakika, hemşire “gelin” diye çağırdığından beri her an bunu santim santim, milim milim anladım ve yine de bunu bir yerde idrak edemiyorum herhalde."

12 ağustos akşamı, uzunca bir aranın ardından yine tribündeydim. Aranın nedeni de babamdı zaten, onun grip bile olmaması lazımdı, biz de elimizden geldiğince dikkat etmiştik. Pek tabii, keşke babam burada olsaydı da tribünlere hiç dönemeseydim. Elden ne gelir, takdiri ilahi gerçekleşmişti işte. Babam vefat etmişti ve ben tribündeydim.

Altay hikâyemin tam içinde değildi babam, ben babadan oğula taraftar değilim, babam benim çocukluğumda futbolla tamamen ilgisizdi aslında. Son yıllarda ise, evde beraberce Altay'ın maçlarını ve diğer önemli maçları izlerdik. Bir İzmir Derbisi Hikâyesi'nde de yazmıştım, "atamayana, atarlar" deyişini çok severdi ve hep haklı çıkardı. "Ne dedim ben sana" derdi her defasında, "o gol" atıldığında. Şimdi onun koltuğunda bir başıma izliyorum maçları genelde ve hâlen "atamayana, atıyorlar."

Benim Altaylı oluşum, kuzenim Burak ve "eski bir dert" yüzünden oldu herhalde. İnsanın eski dertlerini bile özleyebileceğini biliyorum artık. İçine düşüp, bocaladığım dertlerime "kuyu" derdim ben eskiden, sonra kuyuya düşmemeyi öğrendim. Yahut öyle sanıyordum, "düşmesi kaçınılmaz bir kuyu"ya denk gelene kadar. Ölüm, hayatın değişmez tek gerçeği olduğu gibi; yas da "kaçınılmaz bir kuyu" ve o kuyudan eskisi gibi çıkamıyor insan, hele ki böylesi büyük yaslardan sonra. Üstüne üstlük, allah beterinden saklasın, iki ay sonra da aynı zamanda süt annem olan halamı yitirdim ve oldukça yaralandım iki ayda bu iki yası yaşayan tüm akrabalarım gibi. Öyle anlamsız geliyor ki şimdi bana "o eski kuyular", hele ki hiçbir anlamı olmadığını anladıktan sonra, zamanında oldukça çaresiz hissettiğim için kendime kızasım geliyor. Yine de, o günün gerçeği oydu, deyip geçmek gerekiyor herhalde.

Yerime oturdum, karşıda bir pankart vardı: "KAYBEDİNCE DAHA ÇOK SEVECEKSİN." Sanki benim için hazırlanmıştı, o misafirimin sözlerini yine kulaklarımda duydum. "Bir kimsenin değerini, aslında ancak yokluğunda anlayabiliyoruz" ve daima sevsek de, belki de yokluğunda daha çok seviyoruz. Sevgiden ve hatırlardan başka bir şey kalmıyor geride.

Pankart benim için hazırlanmamıştı pek tabii. Benim hikâyem, Altay'ın hikâyesine karışıyordu yine sadece. Altay, on sekiz yıl sonra çıktığı ve oldukça iyi başladığı sezonda; kendi evinde, Alsancak Mustafa Denizli Stadyumu'nda devam etmesine rağnen, tepetaklak bir düşüşle küme düştü. Evimizde ilk maçtan sonra da bir yazı yazacaktım aslında, ama bir türlü yazamadım. "İnsanın Evi Neresidir?" başlığıyla düşündüğüm yazı, ev mefhumu üzerine bir yazı olacaktı. Yazamadım. Yazık oldu mu, bilmiyorum. En azından başlığı ve konusu burada bir hatıra olarak dursun.

Düşenin dostu olmaz, amenna. Transfer yapması yasak olan Altay, ilk kampını sadece gençlerle yaptı. Sonra geçen seneden bazı futbolcularla yeniden anlaşıldı. İbrahim Öztürk, Björkander, Gencer, Özgür, Ceyhun, Zeki, Naderi ve geçen sene talihsiz bir şekilde ayrıldığımız Marco Paixao ile de "bu böyle yarım kalmadı" ve yeniden anlaşıldı. Pek tabii, "astığı kramponlarını" bu zor durumda dört yıl sonra yeniden giyen Murat Uluç'u da ayrıca yazmak istedim.

Tesadüf, en son Altay yazımın "süper kahramanı" Marco, son dakika golünde asisti yapan Naderi ve Özgür henüz hazır olmadıkları için tribündeydiler, üçüyle de ilk defa selamlaştım.

Ferdi Özbeğen'den "Gündüzüm Seninle" ilk defa, yine son yazımda çalmıştı. O günden sonra iç saha maçlarında hep çaldılar. İlk çaldığından bu yana, son yazımdan bu yana, çok şey değişmişti. Babam ilk tedavisinden sonra sağlıklıydı, keyfi yerindeydi, hele halamın hastalığı konusunda hiç bir bilgimiz bile yoktu. O şarkı bana, o gün için "sorulması zor bazı sorular"ı çağrıştırmıştı. Bu defa, o sorular oldukça anlamsızdı, ama artık, bu defa babama hiç sorulamayacak sorularım vardı. Haberlerde birşey görsem, Altay'la ilgili bir gelişme olsa ve işle ilgili her şeyde ilk söylediğim, ilk sorduğum, ilk danıştığım kişi yoktu artık. Sorular, gün geçtikçe birikiyordu, ama artık hiç sorulamayacaktı. "Gölgesi yeter" deyiminin anlamını idrak ettiğim yerdeyim artık, insan deyimlerin gerçek anlamını ancak yaşadıkça anlıyor.

O güzel şarkı yeniden çaldığında, sürekli o pankarta baktım ve gözlerime inen gölgeyle beraber sessizce mırıldandım bir başıma.

Sonra maç başladı. Gençlerin ağırlıklı olduğu bir kadroyla sahaya çıkan Altay, "umut sezonu" adını verdiği sezonun ilk maçında, deyim yerindeyse, terinin son damlasına kadar mücadele etti. "Olmasan da şampiyon, almasan da kupa; saldır Altay ıslansın o forma" tezahüratının tezahür ettiği bir maç oldu. Bence 2-0 yenilse de, mücadelesi alkışlanması gereken bir takım vardı ve öyle de oldu zaten, hep beraberce alkışladık takımı.

Hayat daima güzel zamanlardan ibaret değil, her zaman galip gelemiyorsun; güzel günler gibi zor günler de eşyanın tabiatı. Üçüncü Altay yazım, ilk ikisinden her anlamıyla farklı; bu bir yenilgi yazısı. Tam anlamıyla bir yenilgi yazısı. Küme düşen, küçülen, zor günlerden geçen bir takım ve onun iki ayda iki yas yaşamış; hikâyesi tamamen değişmiş, saçları doğal yollarla siyah beyaza doğru giden bir taraftarı hakkında tuhaf bir yazı oldu. Babamın ardından yazmak istiyor, ama bir türlü toparlayamıyordum. Bazen bazı yazılar, doğru zamanı, küçücük bir işareti, ilhamı bekliyorlar; bu yazı da öyle oldu. Kaybedenlerin yazısı, başladığı cümleyle bitecektir.

"Kaybedince daha çok seveceksin."

Sıradan bir pazar günü.

2022-02-13T22:32:00.000+03:00

Şubat ortasıydı, saat öğlen ikiydi. Yıl iki bin yirmi ikiydi, yahut pandeminin üçüncü yılıydı. Bir pazar günüydü. Yalancı bahar, hava güneşliydi. Hava insanı umutlandırıyordu. Evden çıktım. Kardeşimin evinden. Şehir dışına gittikleri için, kedilerine amcalık yapıyordum. Niyetim ufak bir yürüyüş yapmak ve eve dönmekti. Kapıdan çıkar çıkmaz bir taksi gördüm. Ara sokaktaki evin önünden taksi geçiyordu. Hiçbir anlamı ve nedeni yokken, öylesine el kaldırdım. Muhakkak yolcu almaya gidiyor olmalıydı. Durdu. Burada boş taksinin işi neydi ki? Demek ki yolcu bırakmış. Binmek zorundaydım. Maskemi taktım. Bindim. “Alsancak’a gidelim.” dedim.

Garın karşısında indim. 140 versen yeteli, dedim. 125 verdi. 75 al dedin ya, dedi. Üzerimde yalancı baharın naif iyimserliği vardı. Neyse önemli değil, hayırlı yolculuklar, dedim. Kavga etmeye niyetim yoktu. Belki üşeniyordum, belki de korkuyordum.

Gözlüklerimi düzelttim. Maskem ağzımdaydı. Ben Nitat İnibat, sabah dişimi fırçalarken, gördüğüm görüntünün rüyadan ayrımsız bir şekilde zihnimde oluştuğunu birden ve yeniden fark ettiğimden beridir, içimde bir tuhaflık vardı. Diş hastanesinin oradan girdim. Az yürüyünce, baro karşımdaydı. Kıbrıs Şehitlerinin sonuna çıktım.

Çelebi'deki "bomba" kuyruğuna anlamsızca baktım. Gittiğim yer belliydi; Two Cups. Misafirin önünden boş fincanları alan Seda’ya kapıyı açtım. "Nasılsın?" "E, iyidir. Senden?"

Tezgahın arkasında Cihan, bir dostumu görmenin mutluluğuyla gülümsedim. Aynı şekilde bakıyordu o da, her zaman ki gibi. "Uzun zamandır gözükmüyordun." dedi. Evet. Bir iki defa geldiysem de, bir türlü denk gelmemiştik. Neler yapıyorsun, dedim. Bugünün dünden farklı olması için uğraşıyorum, dedi. Ben uğraşamıyorum bile, her günün aynı olmasını kabullendim, dedim. Öğlen yemeği nâmına, bir hamburger söyledim. Yanında da soğuk birşey.

Yerime oturmaya hazırlanırken, Tolga abi merdivenlerden indi. "Vay!" dedi. "Nitatçığım, nasılsın?" Yumruk tokuşturduk ve yarım yamalak sırt sıvazladık. Ayak üstü lafladık.

Oturdum. Bugün dünden farklı mıydı? Farklıydı. Bir anda buradaydım. Tolga abi tekrar masama geldi. "Pizza yedin mi?" diye sordu. Hayır büyük gelir, hamburger söyledim, dedim.

Tolga abi, kapıyı açtı. İçeriye güzel bir serinlik doldu.

Burası bir evimdi. İnsanın evi neresiydi ki? Bence ve benim için insanın evi, adının bilindiği, ama yadırganmadığı yerdi. Burada herkes ismimi biliyor ve kimse yadırgamıyordu, yargılamıyordu.

Seda hamburgerimi getirdi. Bir kaç kelime daha konuştuk. Karşımdaki sandalye boştu. Aslında o sandalye pek çok zaman boş oluyordu, ama kafe sakin olduğu zamanlarda; Cihan, Seda, Tolga abi illa ki biri de oturuyordu, az biraz da olsa iki lafın belini kırıyorduk. Allah hayırlı iş versin, bugün kafe doluydu.

Elleri dolu şekilde kapıyı açmaya çalışan Berna’ya, ellerim ve ağzım dolu olduğundan bir göz selamı verdim. Gören zihnim olsa da , selamı veren gözlerimdi. Kapıyı açamadığım için, kendimi mahcup hissettim.

Tıkındıktan sonra, Tolga abinin eşi Aslı hanımı yeni kitabından dolayı tebrik ettim.

Bara yöneldim. Espresso makinesinin başında Seda, bayadır yoktun, dedi. Evet. Biraz daha konuştuk. Bir akşam ona, işte o iki lafın belini kırabildiğimiz bir anda, kurbağanın ölümü insana bıraktığına dair tuhaf bir mesel anlatmıştım. Bu defa, sadece double espresso rica ettim.

Kahveyi kokusunu burnuma çektim. Kokuyu alan yine zihnimdi. Yudumladım. Evet, tadı alan da zihnimdi.

Hesap ödedim. Selam kelâm. Kıbrıs Şehitlerinin sonuna yürüyüp, deniz havası almaya kordona çıktım. Kalabalıktı. Biriyle karşılaşmalıyım sanıyordum, yine zihnimde, hep zihnimde. Birden bire buraya gelmemin bir anlamı olmalıydı. Kulağımda müzikle, kalabalığın içinde öylece yürüdüm. Yoruldum ya da biriyle karşılaşmaya üşendim. Belki de korktum. Öyle ya insan bazı karşılaşmalardan korka da bilir, insanlık hâlidir.

Tavacı Recep Usta’nın sağından içeri daldım. Belki de içeride tanıdığım biri vardı. Belki de beni gördü. Hatta biri seslendi ve kulaklıklarım yüzünden duyamadım. Kim bilir? Kıbrıs Şehitlerini kararlı bir bıçak gibi delip geçtim. Bu defa park yerinde yolcusunu bekleyen taksiye bindim.

Taksici telsizden merkeze iptal anonsu verdi. Hiçbir şey olmadı. Ben Nitat İnibat, adım aslında Nihat; soyadım ise İnzibat olacaktı, olmadı. Hiç biri olmadı. Öyle olsaydı, yazar olabilirdim belki, ya da bir iş adamı. Hiç biri olamadım. Olmadım.

sürgününü yitiren bir şairin ardından.

2021-11-18T23:15:00.000+03:00

ey en eski kuytulara saklanan çocuk sevgilerinin aleniliği, en derin kuyuların karıncalanan karanlığı, ses uyumları, bıçaklar ve bütün balkonlar; bir şairin arkasından ne kalır?

ey en büyük adamların ayakkabıları, koca binaların camekanları, en derin korkulardan fışkıran öfke, kulak aşinalığı, kılıçlar ve bütün kadınlar; bir şairin arkasından kim kalır?

kendi makus talihini makaslarla kesen terzilerdir şairler ve hep büyük konuşur, her zaman büyük ölürler.

On iki.

2021-10-27T10:52:00.001+03:00

"Bundan sonra buradan geveliyeceğim." diye başlamışım on iki yıl önce bu bloga, on iki yıldır da kimi zaman az kimi zaman çok daima bir şeyler geveledim, karaladım. Şimdi dönüp baktığımda, yazdıklarımı okuduğumda, kendi serüvenimi, kendi gelişimimi, kendimin yirmi ikisinden otuz dördüne dek başkalaşmasını okuyorum.

Evet, bu bloga başlayan da bendim, ama on iki yılda herkes gibi, "Theseus'un gemisi" gibi, günbegün değiştim. Şimdi hayata bakışım başka, kendime bakışım başka, dolayısıyla yazdıklarım hatta üslubum bile başka; 27 ekim 2021'de başka bir ben olarak yazmaya devam ediyorum. Bu serüveni buradan izleyebilmek, beni mutlu ediyor. Bu kadar az okura yazmamın nedeni de, aslında daima kendim için yazıyor olmam.

Bu blogu on iki yıl okuyan herkese ve burada yazdığım herkese sevgi ve selam.

Bir İzmir derbisi hikâyesi.

2021-09-19T20:33:00.018+03:00

Size bir hikâye daha anlatayım mı? Bu anlatacağım hikâye, o akşam tribünde olan binlerce kişiden birinin hikâyesi, pek matah bir hikâye de değil aslında; ancak ben bir hikâye anlatıcısıyım ve yapabildiğim şey ancak yazmak.

Thaciano yirminci dakikada penaltıyı gole çevirebilseydi, kuvvetle muhtemel maç kopacak ve belki de farka gidecekti. Hikâye de başka bir hikâye olacaktı, daha az dramatik, daha az okunulası. "Ne olduysa, başka türlü olamayacağı için öyle olmuştur" demiş Karl Marx; pek tabii "tarihte" diye başlamış bu ünlü sözüne, ancak işte Altay-Göztepe maçında da olan oydu.

Ferdi Özbeğen, doksan artı üç, Marco Paixao ve pek tabii "kırık bir aşk hikâyesi"; bu da "bir başka" hikâye işte. Buyrun.

"Dünyada sevenler bahtiyâr olmaz."

https://www.youtube.com/watch?v=3hY0lxS-Nbw

Benim tribünlere girişim, "kırık bir aşk hikâyesi" yüzünden, bunu "bir deplasman hikâyesi"nde de yazmıştım. Yazmaktan gocunmuyorum, ama tekrar etmek niyetinde de değilim kendimi. Belki de hiç bahsetmezdim, maçtan hemen önce Büyük Altaylı Ferdi Özbeğen'den "gündüzüm seninle" çalınmasaydı, ama çalmasalardı herhalde bu yazıyı da yazmazdım. Maçtan beri, herhalde bütün taraftarlar gibi ağzımda ve aklımda; sürekli dinliyorum, söylüyorum, neredeyse sayıklıyorum. "Bu şarkıların gözü kör olsun" insanın aklına giriyorlar. "Unuturdum seni, ben seni çoktan" demişse de başka bir güftekâr, herkes bilir ki unutmak diye bir şey yoktur. "Seni unuttum" demekten daha güçlü bir şekilde nasıl hatırlar insan bir başkasını?

Doğrusunu "gündüzüm seninle"nin söz yazarı Suat Sayın yazmış, "dünyada sevenler bahtiyâr olmaz."

Ortak tanıdıklara sormak istiyorsun, dilinin ucuna geliyor da , “unutamadığını” anlamasınlar diye pek çok defasında sormaktan vazgeçiyorsun ya, bu hikâye de tam oradan geçiyor. Oysa unutmak diye bir şey yok ki. Sen de biliyorsun bunu; sormaya çekindiğin arkadaş da “hem unutamadığını, hem de unutmak diye bir şey olmadığını” biliyor oysa. Yine de soramıyorsun, her defasında sorulmaması gerektiğini bilecek kadar yaşadığın ve az biraz da yaşlandığın için. Neyi soramadığını da biliyorlar bazen, bir es verişinde dahi anlaşılıyor; ama hayat bu, böyle, bu kadar.

Hayat süregeliyor, hikâyeler değişiyor. Şehre kuşlar geliyor, sonra onlar da gidiyor ve insan durmadan bir başka mevsimi bekliyor. Aslında insan diye genellemeyeyim, kimseyi bilmiyorum, ama galiba ben en çok sevmenin kendisini seviyorum. Dünyaya, severek tutunuyorum ve aslında fena da bir tutunma şekli değil herhalde, onca tututma şeklinin içinde. "Aldığım her yudumda sen geliyorsun aklıma" diye başlayan tribün bestesinde "çok sevdik Altayım seni" diye bağırıyorsak eğer, elbette biliyoruz ki "dünyada sevenler bahtiyâr olmaz."

"Biz bu şehrin kedisiyiz."

Altay ile Göztepe'nin ilişkisi, Freudyen bir ödipüs karmaşası. Futbolu ve İzmir futbolunu bilmeyenler için yazmak gerekirse; Göztepe, Altay'dan trende bir söz hakkı kavgasından ayrılan bir kısım insan tarafında kurulmuştur. Pek doğal olarak, bu ilişki içinde kompleks taşır, öyle ki Göztepe taraftarı kendi rakibinin, bir trende yollarının ayrıldığı Altay değil de, Karşıyaka olduğunu düşünerek, Altay'a olan saplantısını inkarcılığa kadar götürür.

Bu hikâye iki binlerde yeni bir katman daha kazanır. İki takım da ikibinlerin başında düşüşe geçer. Düşüş Altay için son profesyonel küme olan üçüncü ligde son bulmuştur, ama o zamanki Göztepe amatör liglere düşmekten kurtulamamış; Dinç Bilgin, TMSF, Altınbaş ve Sepil'le süregelen bir şirketleşme hikâyesi sonucu, üçüncü ligde yer alan Aliağa Belediyespor'a logo ve isim değiştirilerek hızlı da bir yükseliş sürecine girerler. (Böyle yazarak, içlerinde dostlarım da olan rakip taraftarları kızdırmaya çalışıyorum pek tabii ki, çünkü futbolun güzel tarafı rakibi kızdırmak. Pek tabii, kendi şehrinin takımını tutan, tabiri caizse "cefasını çeken" herkese saygı duyuyorum ve bu derbiler olmadan futbolun bir anlamı olmadığını da biliyorum. O yüzden iyi ki Göztepe A.Ş. hâlen var ve iyi ki cuma akşamı karşılaştık.)

Altay ise, en fazla üçüncü lige düşmüştür ve orada son maçta da olsa tutunmuştur. Kendi vakıf yapısını değiştirmeden, sabırla, inatla, köy kasaba gide gide, genç başkan Özgür Ekmekçioğlu'yla beraber üçüncü ligde, ikinci ligde, üç sene de birinci ligde mücadele edip, nihayetinde birinci lig playoff finalinde, sahiden de "yürekten yüklenip", Marco "Paşa" Paixao'nun son dakika golüyle "bir kedinin evine dönmesi gibi er ya da geç" on sekiz yıl sonunda ait olduğu süper lige geri dönmüştür.

Ben ilk hikâyemi play-off final maçının hemen öncesinde yazmıştım ve sanki içime doğmuş gibi şöyle karalamıştım: "Futbol, tribünde televizyonlardan çok daha güzeldi. Tribünde tanımadığın binlerce insan, bilmediğin binlerce hikâyenin içinde boynunda atkıyla o binlerle beraber bir bütündün işte. "Ne Londra konferansı, ne atom bombası", ne de aşk acısı! Bir son dakika golünün sonrasında, tribünlerde altı yedi basamak inerken, başka hiçbir şey kalmıyordu geriye. Marco Paixao gole giderken başka hiçbir şeyi hatırlamıyordu insan."

Bu büyük maçın, süper ligde uzun yıllar sonra bir İzmir derbisinin öncesinde, armasında İzmir yazan Altay'ın motivasyon sloganı, "biz bu şehrin kendisiyiz"di ve cuma akşamı saatler akşam sekize gelip de takımlar sahaya çıkarken, stadda daha önceki maçlarda çalmayan bir şarkı çalmaya başladı.

Özbeğen'in o güzel sesi stadyumda yankılanırken, tüyler diken diken olmuştu bile.

"Gündüzüm seninle, gecem seninle. Beyhude geçti bu ömrüm derdinle."

Maç başladı. Göztepe taraftarlarının da kabul edeceği üzere, rakip takım bu sezona iyi başlayamadı ve bu maçta da durum pek farklı değildi. Baskı kuran, pozisyonlar kaçıran Altay, yirminci dakikada Thaciano penaltıyı auta atmasa herhalde farklı kazanırdı. Ancak futbol hata oyunu ve babamın da beraberce maç izlerken sürekli söylediği ve hep haklı çıktığı üzere, bir diyalektik yasası gibi, "atamayana, atıyorlar."

Dakika yirmi altıda penaltıyı Soner gole çevirince, Altay evinde 0-1 geriye düştü ve gerek ceza sahasında topa vurmak yerine çalım atmayı deneyen, gerekse karşı karşıya kalacakken topu ayağından açıp pozisyonu kaybeden bir rehavetle, motivasyonunu da yitirdi. İlk yarı böylece bitti.

Devre arasında, İstanbul'daki Büyük Altaylı dostum Erdi'ye "sanki Marco maçı gibi" yazdım. Çünkü aslında yenilmeye hazır olan bir rakip karşısında, Altay'ın tek eksiği onun bitiriciliğiydi. Nihayet atmış üçüncü dakikada oyuna girerken, stadın enerjisinin nasıl değiştiğini yazmalıyım. Altmış ikinci dakikada motivasyon kaybı tribünlere de sıçramıştı. Sessiz, sakin, bir beraberliğe razı, anlamsız bir kabulleniş vardı. Sonra anonsçu oyuncu değişikliğini duyurdu.

Bu maçın hikâyesi bir kurtarıcı, bir "süper kahraman" hikâyesi ve tribünlerin o kurtarıcıya olan ilgisini ve güvenini dördüncü hakem yeşil rakamlarda 19'u gösterip, Marco Paixao'nun oyuna girdiğini ilan ettiğinde orada gördüm. Bir anda tribünlerdeki binlerce insan hep bir ağızdan "Marco, Marco paşa!" diye tezahürat yapmaya başladı ve önce tribünlerin sonra da takımın enerjisi değişti.

Ondan sonra yenilmek isteyeni yenmek, sadece zaman meselesiydi.

Yetmiş birinci dakikada Cebrail'in ceza sahasına ortasına Kappel dokundu ve skor 1-1 oldu. Çok değil, on dakika önce hiç yoktan bu skora razı hâle gelen takım ve tribünler de artık galibiyetin zaman meselesi olduğunu biliyordu.

Kaçan gollerle o zaman doluyordu, doksan dakika dolduğunda, dördüncü dolduğunda hakem bu defa da Altay'ın son umudu olan yedi dakikalık süreyi kaldırdı. Tribünlerde de takımda da beraberliğe razı olmayan bir telaş vardı.

Marco Paixao, doksan artı üçüncü dakikada Naderi'nin ortasını kontrol edip, inanılmaz bir ters vuruşla topu üç direğin arasına yollayıp, tabelayı 2-1 olarak değiştirdi.

Sonrası, sonrası tüyleri diken diken eden bir mutluluk. Sokakta tanımadığın insanlardan oluşan bu ailenin içinde insanların duygularının hemhal oluşu, birbirine sarılanlar, yerlere yatanlar, zıplayanlar. Anonsuçun bağırması; sonra tribünlerin "Paixao!" diye bağırırken sesini bırakması.

19 eylülde, yazıyı yazdığım bugün doğum günü olan, otuz yedi yaşını dolduran Marco Paixao, kendi doğum gününden iki gün önce taraftara kendi hediyesini verdi.

Aşılanma süreciyle yeniden açılan tribünlere dönüp de bu güzel hikâyeyi yerinde izleyebildiğim için kendimi şanslı addediyorum ve işte böylece sizlere "benden hikâyesi."

ve mendil.

2021-08-31T11:16:00.000+03:00

akan giden gökyüzü arasında kuşlar, herkesin korkusu kendini keser.

Memleket, dünya ve mendil.

2021-08-14T18:19:00.001+03:00

Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir, yazmış şairin biri, bana öyle dediler. İnsan bunu yazınca şair oluyor, dedim kendi kendime. Sahiden yazmış mıdır şair bunu, bilmiyorum. O yazmasa da yazılmış artık, bunu biliyorum. Bunu yazan her kimse şairdir, yazıyorum kendi kendime.

Nâzım, “bu cennet bu cehennem bizim” yazmış memleketimiz için, ki son zamanlarda hep cehennem yaşıyoruz. Güneyi yanarken kuzeyi su altında, bir tuhaf zamandayız. Bir ağaç için için yanarken, bir şehir sular altından çıkarken, heykeltraş olmalıyız bu memlekette, bu dünyada yaşamak için. Memleket cehennem, dünya cehennem, ama biz içinden bir cennet oymalıyız kendimize. Cehennemden cennet oymak değil midir zaten şiir? Şair olmalıyız. Şair olamayız. Şiir yaşamalıyız. Bu dünyayı bir şiir gibi yaşamalıyız, yazıyorum. Zaten herkes yazmıştır. Bunu yazan her kimse delidir, yazıyorum kendime.

Sürekli kanıyor bir yanımız. Yalan, baskı, yangın, sel, ölüm; mendil bile kanıyor bu memlekette. Bu dünya bizim için değil. “Ben bu dünyayı tanımadım ve sevmedim” yazmıştı bir adam bir kaç yıl önce, sahi bunu yazan her kimse o bir şiir değil miydi?

Bir deplasman hikâyesi.

2021-05-26T13:55:00.023+03:00

Size bir hikâye anlatayım mı? Bu anlatacağım benim hikâyemdir ve istediğiniz yerinde gülebilirsiniz. 25 ağustos 2018'de İstanbulspor deplasmanına nasıl gittiğimin hikâyesini anlatacağım, ama evvela nedenini de bilmelisiniz. Tribünde olan hemen herkesin bir tribün hikâyesi vardır, pek çoğu tribünlere babasıyla beraber çocuklukta başlamış ve takımını deyim yerindeyse "ilk aşkı" olarak sevmiştir. Benim babam futbolu pek sevmez ve tribün hikâyem ise otuzlarımdan sonra başladı, o gün Sarıyer'de binip Esenyurt'ta stadyumda indiğim deplasman otobüsünde bir "ağabey"dim, "arka beşli"den çok uzakta ön taraflarda "ağabey"lerin arasında oturan bir misafirdim. Yalan olmasın, daha besteleri bile tam bilmiyordum; ama deplasman otobüsündeydim. Ne diyordum? Neden? Kırık bir aşk hikâyesi yüzünden.

"Seversin kavuşamazsın, aşk olur" dediğini sanıyorum Âşık Veysel'in, ama bazen de işte sevip de kavuşamayınca, deplasmanda buluyorsun kendini. O başka bir hikâye, güzel bir hikâye, tanrı taksiratımızı affetsin. Ben o hikâyenin içinde büyüdüm, kendimi anlamam ve tam anlamıyla tanımam o günlerde oldu. Son defa kuyuya düştüm ve o karanlık kuyuların kaderim olmadığını da ondan sonra anladım. Şimdi o günlere ve o günlerde güncelere yazdıklarıma baktığımda kendime gülüyorum, sadece üç yıl geçmesine rağmen.

Her neyse, benim yazacağım bir deplasman hikâyesidir. Kendime bir meşgale bulmalıydım ve artık kendi şehrimin takımını tutmalıydım. Sevgili kuzenim, namı diğer "başkanım" Burak, Altay'ı üçüncü ligden Buca İlçe Stadı günlerinden beri takip ediyordu. Beraberce İzmir Atatürk'te Sakaryaspor maçına gittik. Stadda rüzgâr ve aklımızda maç vardı. O gün tutuldum herhalde tribünde olmaya ve Altay'ın eski taraftarı arasında kafası olmasa da aklı daima dumanlı bir yeni taraftardım. Futbol, tribünde televizyonlardan çok daha güzeldi. Tribünde tanımadığın binlerce insan, bilmediğin binlerce hikâyenin içinde boynunda atkıyla o binlerle beraber bir bütündün işte. "Ne Londra konferansı, ne atom bombası", ne de aşk acısı! Bir son dakika golünün sonrasında, tribünlerde altı yedi basamak inerken, başka hiçbir şey kalmıyordu geriye. Marco Paixao gole giderken başka hiçbir şeyi hatırlamıyordu insan. Altay tarihinin ve belki de Türk futbol tarihinin en özel golcülerinden birinin gollerini en azından pandemiye kadar tribünde izledim belki de bu yüzden ve ileride yeğenlerime, torunlarıma anlatabileceğim bir futbol hikâyem oldu, "kırık bir aşk hikâyesi yüzünden."

Maç günü ben kendimden kaçışımın bir parçası olarak, Pendik-Kurtköy'de kalıyordum. İzmir'den deplasmana gelecek taraftarlarla bir şekilde iletişime geçtim ve Sarıyer'de onlara katılmamı söylediler.

Bilen bilir, Evliya Çelebi'nin yolculuğu gibi birşeydir, Kurtköy'den hele de toplu taşımayla "karşı"ya, Istanbul'a gitmek. "Seyahat ya rasulallah" deyip de 18K'ya bindim. "Kırk gün kırk gece yol aldıktan sonra" Kadıköy'e vardım. (Evet, mübalağada da Evliya Çelebi kadar iddialıyım.) Kadıköy'de Karaköy motoruna bindim, ama "cumartesi anneleri"nin eylemlerinin yasaklandığı gün olması nedeniyle aziz şehir kıvılcımlıydı. Motorda, propaganda yapan gençler ve ardından çıkan tartışma motorun geri dönmesine neden oldu. Biraz sonra yeniden yola çıktık ve bu defa Karaköy'e vardık.

Karaköy'den tünelle İstiklal Caddesi ve tünel yakınklarında Türk Alman Kitabevi Kafede bir kahve içerken deplasman otobüsünden kontağımla yeniden yazıştım. Kız kardeşime çektiğim "selfie"yi de yanlışlıkla adama attım orada, ama iyi oldu bir yandan da, beni görmüş oldu. "Sultanî"nin orada, "cumartesi anneleri"nin olması gerektiği yerde bir kaos vardı, çok uzaklardan biber gazından da az biraz nasiplenip, tünelle Karaköy'e inip tabanvayla Beşiktaşa; dolmuşla Sarıyer'e geçtim.

Sarıyer'deydim, iyi güzel de kontağımın telefonu kapanmıştı. Bir buluşma noktamız yoktu ve Sarıyer meydanın oralar kazan ben kepçe, "deli dana gibi" dolanıyordum. Yok, bulamıyordum. Dünyanın bir ucundan buraya kadar gelmiştim, otuz küsur yaşımdan sonra ilk deplasmanımı yapacaktım, lâkin işte kimseyi bulamamıştım. Oldukça moralim bozuldu, sahilde bir zincir dondurmacıda oturup çorba içmeye başladım. Çorbayı hüpletirken yanımdan rastalı saçlarıyla siyah tişörtlü bir genç geçiyordu ve tişörtünün arkasında kocaman harflerle "ALTAY" yazıyordu. Masadan fırlayıp yakaladım, herhalde yeni gelmişlerdi. Toplandıkları yeri öğrenip yürüdüm.

Taraftarların arasına girdim, kontağım beni tanıdı, "kusura bakma, telefon kapandı" dedi. Öylece muhabbet etmeye başladık taraftarlarla. Herhalde hemen hepsi, atadan babadan Altaylı, bu işleri bilen, deplasman yapan, tribüncü insanlardı. Ben ise bu yaşından sonra tribünlere girmeye çalışan, bıyıklı, siyah beyaz Cem Karaca tişörtlü kimsenin tanımadığı bir adamdım. Kalkış vakti geldiğinde, iki otobüsten ilkine bindim, işte deplasman otobüsündeydim. Peki ne oldu? Otobüsten indirildim.

Evet. Yüz hafızam iyi değildir, kimdi hatırlamıyorum, ama muhakkak otobüste ağırlığı olan biriydi, İzmir'den gelmediğim için, beni tanımadığı için, beni otobüse almak istemedi. Ajan provakatör müydüm, neydim? Neyin nesi, kimin fesiydim? Otobüsten indim, bir an düşündüm, bu uzun yolculuğu nihayete erdirmeye, vuslata niyetliydim. Kalkmak üzere olan ikinci otobüse atladım. Kontak kurduğum taraftar da o otobüsteydi ve önlerde bir yerde oturdum. Polis eskortu eşliğinde dünyanın öbür ucuna, Esenyurt Necmi Kadıoğlu Stadı'na gittik.

Ondan önceki sene "Gümüşhane gol yedikçe, saldırmış" ve son maçta Gümüşhanespor'u İzmir Atatürk Stadında on binlerin önünde 3-0 yenerek, Altay direkt birinci lige yeni yükselmişti ve ay kararmıştı. Ligde üçüncü haftaydı ve iç sahada cezamız nedeniyle yeni futbolcuları ilk defa izliyordum. Paixao'nun hat-trick'i, Kappel ve Aganoviç'in golleriyle 5-0 yendik.

O maçtan sonra Paixao'nun ve Altay'ın nice golünü, İzmir Atatürk Stadında, Doğanlar Stadında, Menemen Stadında izledim. Boynumda atkıyı ve armayı yüreğimde taşıdım. En başta yazdığım üzere tribünde olan hemen herkesin bir hikâyesi vardır ve benim hikâyem işte kısaca budur. Fotoğraf o maça aittir ve beni soldaki pankartı yukarıya doğru takip ederek, duvar kenarında bulabilirsiniz. Evet, o ufak tefek adam benim.

Geçen cumartesi, aynı stadta, pandemi yüzünden boş tribünler önünde, İstanbulspor'u Deniz Kadah'ın golüyle 1-0 yenip, TFF Birinci Lig Play-off finaline kaldık. Bu akşam Altınordu'yu yenip, 18 yıllık hasreti sonlandırmak, ait olduğumuz lige dönmek istiyoruz. Finallere aşina Büyük Mustafa'yla beraber, yıllardır "ne zaman geleceğini" sorduğumuz "o büyük gece"nin bu gece olmasını bütün yüreğimizle istiyoruz. Kulübün play-off için yaptırdığı güzel rap şarkısının başı, işte bugünü anlatıyor.

"Gün gelir çıkar kalbin yerinden. O gün geldi, yüklen yürekten!"

Bizim köyün delisi.

2021-04-04T14:09:00.004+03:00

Efendim sizden iyi olmasın, bizim köyün bir delisi vardı, camide, kahvehanede, köyün meydanında mendilini çıkarır, sallar, oynardı.

Ne var ki, köylüler bu deliyi çok sever, her yaptığını da hoş görürdü. Değil mi ya bizim köyün delisiydi, uyarmaya kalkana da engel olurlardı. Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar, diye boşuna dememişler. “Canım kardeşim, camide mendil sallanmaz” demeye görsün biri, cemaatten üç beş kişi üstüne çullanırdı. Kibar bir uyarıya dahi tahammülleri yoktu, deliyi korurken bizim köylüler deliden daha deli oluyordu. Deliye dur demeye korkar olmuştu aklı başında üç beş kişi de, "köyünüz de, deliniz de sizin olsun" deyip susuyorlar, ya da imkanları varsa köyü terk ediyorlardı.

Deli de dur denmeyince iyice azıtıyordu. Her yaptığını takdir eden köylülerin arasında, yarım aklını da kullanmaya gerek duymuyordu. Camide kürsüye çıkmaya, kahvede masalarda tepinmeye, köyün parkını sahiplenmeye başlamıştı. "Rahmetli paşa dedem imamdır" deyip de kılmaktan muaf olduğu namazı bir de kıldırmaya kalkıyordu. Cemaat ses etmiyordu, "delinin kıldırdığı namaz daha makbuldür" diye de rivayet çıkarmıştı üstelik köyün içinden bir hazretleri. Surelerden hatırladıklarıyla kıldırdığı yarım yamalak namazın sonunda bir de göbek atmaya başlayınca, delinin cezbeye geldiğini düşünen cemaat coşkuyla hüngür hüngür ağlıyordu.

Deli işte, çocukların oynadığı parka “burası rahmetli paşa dedemindir” diyerek kimseyi yanaştırmıyordu. "Aman deli, yapma deli" demeye kalkınca birileri, hemen susturuluyordu. Deli de elinde sopayla gençleri, çocukları parktan kovalıyordu.

"Bizim köyün delisi diğer delilere benzemez, dünyanın en akıllı delisidir" diyenler, deliyi veli sanıp da yaptıklarında gizli bir keramet arayanlar, "bu deli bize Allahın bir lütfudur" diye coşkuyla alkış tutanlar arasında, deli de kendini bir şey sanmaya başlamıştı, ama ne olduğunu bir türlü kestiremiyordu.

Bir gün deli, köylüleri meydanda toplayıp, caminin tepesinden üzerlerine işediğinde, delinin bu üstün kerametine şaşıran köylüler berekettir diye alkışlamışlardı.

Canım efendim, bu delinin marifetleri saymakla bitmez de, ben yazmaya yoruluyorum. Zaten mübarek bereketini köylülerle paylaştıktan sonra, bizim köyde deliye deli demek de yasaklandı. Kendisi, deli hazretleri kuddise sirruhu diye anılmaktadır.

Olağanüstü bir öğleden sonra.

2021-03-27T19:50:00.005+03:00

"Hay allah! Hay allah!" diye söyleniyordu içinden.

Oysa gün ne kadar da normal başlamıştı, güneş doğudan doğmuştu, yataktan "bismillah" diyerek sağdan kalkmıştı. Belki de sakalının üç günlük olması dışında her şey sıradandı. Gerçi bu da onun yeni normaliydi, günün büyük kısmında koca bir maskenin arkasında saklanan sakalını önemli bir toplantısı olmadıkça her gün kesmiyor ve yüzünü dinlendiriyordu. Aynaya baktığında kendine kirli sakalı da yakıştırıyordu hani. Yine de şimdi, işte o üç günlük sakalıyla, ama devcileyin bir sorunla bir banka dışındaki kuyrukta sıranın bir an önce kendisine gelmesini bekliyordu. Sıkıntısı arttıkça yüzündeki maske daha çok boğuyordu.

Arkasındaki tuhaf adam kıpır kıpır hareket ediyor, bir de mırıldanıyordu. Dönüp şöyle bir adama baktı, tuhaf adam zembereği boşalmış bir oyuncak gibi birden durdu. Deli miydi neydi? Yüzünün maskeden arda kalan kısmına, yani gözlerine baktığında muzip bir çocuğun gülümsemesini gördü, başını çevirdi.

Ne yapacağını bilmiyordu. Tam da zamanıydı yahu! Nasıl toparlayacaktı o kadar evrâkı şimdi. İçinde bir ses, sabahtan beridir "ne demek unutmak, ne demek unutmak" diye öfkesini tesbih ediyordu. Otuz üç defa, "ne demek unutmak", otuz üç defa "hay allah", otuz üç defa "fesuphanallah"tan oluşan tuhaf bir tesbih dönüp duruyordu aklında.

Üstüne üstelik arkasındaki adamın da zembereği yeniden kurulmuştu herhalde, kendi kendine mırıl mırıl mırıldanıyor, durduğu yerde kımıldanıyor, sürekli sağa sola bakıyor ve hatta bazen ayaklarıyla tempo bile tutuyordu. Dönüp baktı. Sidik zorlaması mı vardı, yoksa düpedüz deli miydi bu adam! Belki onun da canı bir şeye sıkkındı, diye düşünebilirdi, ama bu tuhaf adamın maskeli yüzünün tek görünen kısmı olan yuvarlak gözlüklerinin arkasında parlayan gözlerinde ancak bir deliliğin izlerini aramak mümkündü. Dudaklarını görmese de gülümsediğini anlıyordu. Tanıyor muydu yoksa? Hayır. Kıyafetiyle, hâliyle ve banka sırasında olmasıyla tam anlamıyla bir meczuba da benzemiyordu. Meczuplar bankaya gider miydi ki? Bir de tam anlamıyla meczuplar tam olarak neye benzemeliydi, ondan da emin değildi.

Güvenlik görevlisi bankanın camdan kapısını yeniden açtı ve bağırdı: "bin iki yüz altmış iki!"

Önündeki son kişi de kişi de bankaya girdi. Kapının önünde şimdi o duruyordu. İçindeki sıkıntı büyüyordu. Sıkıntısını kolay kolay göstermezdi, kendisini paylaşmayı da sıkıntısını paylaşmayı da pek sevmezdi. Çok öfkelense de kolay kolay bağırmazdı. Gerilimi yüksek anlarda, tartışmalarda, sakinliği ve sessizliği muhatabı karşısında onun silahı hâline gelirdi. Bugün de işyerinde, mevsim normallerinin üstünde bir sıcaklıkta, ama yine de oldukça sıradan geçen bir ocak gününü olağanüstü bir hâle getiren sabahki telefonda, banka memurunun mahcup özürleri karşısında sessizliğini korumuştu. "Kusura bakmayın" diyordu hattaki adam, bir aksilik olmuş. "Ne aksiliği? Unutulmuş desenize siz şuna!"

Arkasındaki adam birden kıkırdadı. Dönüp bakmadı bile, ama tuhaf tesbihatından bir "fesuphanallah"ı istemsizce dışından savurdu. Deliyle deli olma, dedi içinden kendi kendine. Neyse ki aksi birine denk gelmedi bu tuhaf adam, diye düşündü. Pandemi döneminde dükkanını açamayıp, ama yine de kredisini borcunu, harcını ödemek zorunda olup da burnundan soluyan birinin önüne arkasına düşseydi, bu zemberekli delinin ağzını yüzünü dümdüz de edebilirlerdi. Derdi neydi ki bu tuhaf adamın?

Cam kapıdan kafasını uzatan görevli numarasını bağırdı. Bankaya girdi, gişelerin üstündeki ışıklı panolara baktı, işte "1263" orada yanıyordu. Camdan bir kafesin arkasında, maskeden arda kalan gözleriyle kendisine gülümseyen genç kadının önünde durdu.

"Çenekler geldi mi? Aman işte, sekler, setler geldi mi?" diye sordu. Hay allah! Çekler, senetler; sıkıntıdan hepsini birbirine sokmuştu. Genç kadın güldü.

"Kusura bakmayın" dedi, "aceleden, aceleden dilim dolandı."

"Önemli değil" dedi kadın, "hangi çenekleri bekliyordunuz" diye espri yaptı.

Sizin Mehmet beyin unuttuğu çenekleri, diyesi geldi, herhalde konudan habersiz olan bu hanımefendinin güleç gözleri ve nazik tavrı karşısında söyleyemedi. "Bizim çekler gelecekti. Sabah aklıma gelince, Mehmet beyi aradım ve 'bir aksilik olduğunu' ve isteyeceğini söyledi. Öğleden sonra da yerinde olmayacakmış, gişeden alırsınız, demişti." diye kısaca meramını anlattı. Aksilik kısmında, "Mehmet beyin unutmasını" vurgulamaya çalışmıştı.

Pek tabii ki, Mehmet beyin bu hatası herhalde hanımefendinin umurunda değildi. Onun sıkıntısı da, doğal olarak hanımefendinin pek umurunda değildi.

Genç kadın karşısındaki adamın gülümsemeyen gözleri karşısında, toparlandı. Bu defa da genç kadın "kusura bakmayın" dedi. "Rica ederim" dedi, adam, kabalık etmemek adına biraz da gülümsedi.

"Öncelikle adınız neydi" diye sordu kadın.

En başta söyleceyeceği şeyi unutmuştu. "Hay allah!" dedi ve güldü.

"Tekrar kusura bakmayın." dedi genç kadına.

Sıradan bir öğleden sonra.

2021-01-21T14:33:00.006+03:00

Nitat İnibat için sıradan bir öğleden sonraydı. Adı Nitat ve soyadı İnibat olan biri için bir öğleden sonra ne kadar sıradan olabilirse öyle, yazmak gerekir belki de klişeyi bozmamak adına, ama sahiden de sıradan bir öğleden sonraydı işte. Böceğe dönüşmemişti, meteor düşmemişti, SARS-CoV-2 pandemisi dışında herhangi bir felaket ve yahut olağanüstülük yoktu. Pardon, bir de hava sıcaklıkları mevsim normallerinin üstünde seyrediyordu.

Nitat bey, bankanın dışında oluşan kuyrukta, tuhaf bir ocak sıcağında, 1264 numaralı biletinin banka gişelerinin birinde yanmasını bekliyordu. 1264'ün bölünebildiği sayıları düşünüyordu. İkiye bölünür. Üçe, eee, on üç bölünmez. Atmış dört, yani dörde bölünebilir. Beşe bölünmez.... Vaktini böylece öldürüyordu.

Yediye bölünür mü, yediye bölünme kuralı neydi? Önündeki adam dönüp bakınca, mırıldandığını anladı, sustu.

Numarasının Müzeyyen hanımın gişesinde yanmasını istiyordu, çünkü Müzeyyen hanım artık ismini biliyordu, anlamını ya da hikâyesini sormuyordu.

Bir başkası gelirse ne olurdu?

-Mithat mı?

-Hayır.

-Mitat?

-Hayır.

-Nihat?

-Hayır!

-Ne o zaman?

-Nitat, Niğde Ordu. Ne ordusu. Niğde İzmir Trabzon Adana Trabzon.

Her zaman buna benzer bir karmaşa. Hay allah!

"Ailen adını Nihat mı koymak istemiş, yoksa Mithat mı?" İşin yoksa anlat da anlat. "Hadi adını anladık, soyadın neyin nesi? Galiba 'imbat' olsa gerek, onu anlaması zor değil de, fakat nasıl olmuş da 'inibat' olmuş?" Bilmiyorum. "Hem niye ailen bunca yıldır soyadınızı düzeltmedi? Hadi soyadınızı düzeltmediler, bari adını niye düzeltmediler?" Sana ne canım kardeşim, sana ne!

Kim bilir kaç yüz defa konuştuğu şeyleri, bir defa da banka kuyruğunda kendi içinden konuşurken Nitat beyin içi sıkıldı. Hay bankasına da, sırasına da! Kaçıp gidesi geldi. Önündeki adam yine döndü, kendine benzetemediği, kendi normallerine uyduramadığı ve bu yüzden de kınadığı birine bakar gibi baktı. Nitat bey kendi kendine mırıl mırıl mırıldanıyor, durduğu yerde kımıldanıyor, sürekli sağa sola bakıyor ve hatta bazen ayaklarıyla tempo bile tutuyordu. Önündeki adam ise, durması gerekiyorsa sadece duruyordu.

Diyelim ki adı 'Mithat Nihat bey' olsun, madem Nitat beyin yanlış olan her şeyinin doğrusuydu adamcağız, adı da olsa olsa 'Mithat Nihat İmbat' falan olmalıydı. 'Mithat Nihat bey' herhalde memur olmalıydı, sabah dokuz akşam beş çalışmalıydı. Ayın on biriydi, bir pazartesiydi, demek ki 'Mithat Nihat bey' iş için buradaydı. O zaman muhasebe bölümünde çalışıyor olmalıydı. Tamam, 'Mithat Nihat bey' doğru adamdı, ama hayatında yanlış giden hiçbir şey mi yoktu? Belki biraz önce bir işini unuttuğundan dolayı amirinden, ne bileyim, müdüründen fırça yemişti ve apar topar bankaya gelmişti. Belki de bir senedi ödemeyi unutmuştu ve bugün de son günüydü. 'Mithat Nihat bey' hiç unutur muydu yahu! O yanlış olan her şeyin doğrusu değil miydi?

Nitat bey istemsizce kıkırdadı. Kımıldanmak ve mırıldanmak bir yere kadar, ama kıkırdamaya da başlayınca, 'Mithat Nihat İmbat beyefendi hazretleri' bir "fesuphanallah" çekti. Besbelli canı bir şeye sıkkındı. Hanımla mı kavga etti acaba? Nitat bey bekar olduğundan, 'Mithat Nihat bey' evli olmalıydı, hem de üç çocuğu vardı. Yaşı kaçtı ki bu adamın? Nitat bey, önündeki adamı iyice süzdü. Maskesinden dolayı yüzünü pek az görebilmişti, ama yaşı olsa olsa kırk beş, elliydi. Bilemedin elli beş. En yüksekten hesaplamaya başladı Nitat bey. Elli beş yaşında olsa, yirmi beşinde evlenmiş olsa, otuz yıl. Demek ki, üç çocuğunun en büyüğü olan kızı yirmi yedi yaşındaydı. Torunu da var mıydı acaba? Nitat beye göre olmalıydı. Her şey muntazam olmalıydı bu önündeki adamın hayatında. Canı neye sıkkındı peki bu herifin?

Bankanın güvenlik görevlisi kapıdan dışarıya kafasını uzatıp, "bin iki yüz atmış üüüüç" diye bağırdı. "Mithat Nihat bey" içeri girdi. Aksilik! Numarası Müzeyyen hanımın gişesinde yanmıştı. Görevli, "bin iki yüz atmış dööört" diye bağırdığında, bu defa Nitat beyin canı gerçekten biraz sıkıldı.

Arkasındaki adam Nitat beyi dürttü. "Hadi kardeşim numaran yandı girsene." Nitat bey numarasının yandığı gişeye baktı, tanımadığı bir genç kadın vardı. Konuşmaya, anlatmaya üşendi. İşi de zaten öyle acil değildi. Bankaya girmek yerine, sokakta yürümeye başladı.

Görevli arkasında, şimdiye dek bağırdığından başka bir tonda "bin iki yüz atmış beeeş" diye bağırırken, herhalde aslında Nitat beyin tuhaflığına sövüyordu. Nitat bey gülümsedi.

'Mithat Nihat bey' acaba neye sıkılıyordu?