☆ SissiLand ☆

s02e02 - Porn for women.

2012-10-21T14:24:00.001-07:00

It's so unfair that only men are "entitled" to watch porn. Such a discrimination!

Women deserve to watch porn also.After all porn is a weird fantasy that is most likely to never happen because, come on guys, i suppose it must be great to watch two busty blondes with long legs kissing, but sorry to break it through, lesbians don't look like that in real life. They are fat, have short hair and walk like men! Sorry again.
So why can't we have some never happening fantasies of our own?
Ladies, I start the revolution and provide you some real hardcore porn for women. Enjoy ;)

Aw, and something more, now that you saw the porn for women - Mr.Perfect- version, don't forget that Mr. Perfect doesn't exist. Get over it quickly if you want to find your own version of happily ever after. The above scenarios don't exist and i would hate to deceive you! I think Bob Marley said it best

“He’s not perfect. You aren’t either, and the two of you will never be perfect. But if he can make you laugh at least once, causes you to think twice, and if he admits to being human and making mistakes, hold onto him and give him the most you can. He isn’t going to quote poetry, he’s not thinking about you every moment, but he will give you a part of him that he knows you could break. His heart. Don’t hurt him, don’t change him, and don’t expect for more than he can give. Don’t analyze. Smile when he makes you happy, yell when he makes you mad, and miss him when he’s not there. Love hard when there is love to be had. Because perfect guys don’t exist, but there’s always one guy that is perfect for you.”

So bare in mind that there is a "Mr. Perfect-for-you" that can make you happy happy happy and you two can be perfect together. Stop looking for perfection Cause afterall are you perfect to look for someone perfect?

If you want my opinion perfect is so boring and i find nothing more sexy in a man than a good heart <3>

xxx

PS: this title is a trap, i wanted to check on my own if because of the word "porn" more people would visit my blog and if sex indeed makes the world go round. If you are reading this sentence right now, it kind of does ;)

s02e01 - Εκεί σε θέλω.

2012-09-26T18:30:00.000-07:00

Πεταλούδες.

Είχαν πεθάνει. Είμαι σίγουρη σου λέω πως είχαν πεθάνει για πάντα.

Θυμάμαι να τις νιώθω όταν ανυπομονώ για κάτι.

Θυμάμαι να τις νιώθω όταν το countdown είχε φτάσει το μηδέν.

Με είχαν προειδοποιήσει, το θυμάμαι. Μου είχαν πει πως είναι επικίνδυνες αλλά κατάφερε ποτέ κανείς να τους ξεφύγει, νομίζεις?

Oύτε κατάλαβα πως μπήκαν εκεί μέσα, και αλήθεια σου το λέω, δεν είχα καταπιεί κάμπιες ποτέ.

Για μένα είχαν πεθάνει. Είμαι σίγουρη, σου λέω, πως είχαν πεθάνει για πάντα. Και όμως να τα πάλι αυτά τα φτερωτά , τρομακτικά συμμετρικά , τέρατα. Το μεγεθός τους είναι πάντα ανάλογο του διαστήματος που μεσολάβησε από την τελευταία φορά. Μικρές ή μεγάλες, Χορεύουν στο χτύπο της καρδιάς μου. Την ακούω πολύ. Την ακούω τόσο πολύ που πολλές φορές φοβάμαι ότι θα την ακούσεις και εσύ και θα σε πιάσουν τα γέλια. Επιμένουν. Χορεύουν στο στομάχι μου απειλόντας όλες τις ισορροπίες της ζωής μου. Όλα αυτά που σχεδίαζα προσεκτικά όντας νηφάλια. Είναι εδώ για να μου αποδείξουν πως όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου πως θα συμβούν έιναι ένα τίποτα μπροστά σε αυτά που κάποιες φορές το σύμπαν μου χαρίζει. Είναι εδώ για τους τολμηρούς που δεν τις σκοτώνουν, τις αφήνει να φτερουγίζουν .

Για όποιον είναι έτοιμος για εναν ***** να γίνει κομμάτια.

Εκεί σε θέλω.

Αλλά αλήθεια, όταν ερωτεύονται οι πεταλούδες τι να γίνεται?

Έχουν, λες, ανθρώπους στο στομάχι τους?

xxx

PS: Ι may not remember how they got there but i love you for planting them in my tummy.

s01e20- τα ανείπωτα -

2012-06-18T20:03:00.001-07:00

Γεννήθηκα σε μια εποχή που όταν σου τρυπάει το μπλουζάκι το πετάς και αγοράζεις καινούριο, όταν τρακάρεις το αμάξι σου περισσότερο κοστίζει το να το φτιάξεις παρά να πάρεις ένα άλλο και όταν κάτι δε σου αρέσει πάνω σου πας σε πλαστικό χειρουργό και στο εξαφανίζει. Έτσι, απλά γιατί συμφέρει. Όταν πρόκειται όμως για τους ανθρώπους που αγαπάμε τι γίνεται? Μας παρασέρνει η χιονοστοιβάδα της εποχής μας? Τους εξαφανίζουμε και αυτούς, έτσι απλά επειδή συμφέρει?

Όσοι με ξέρουν δε θα με έχουν ακούσει λίγες φορές να λέω ότι πιστεύω πως γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Θα μου πεις από την άλλη, ποιον ακούς να λέει "τι τέλεια εποχή που ζούμε!". Aληθεύει, δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν φίλο μου να εξυμνεί τον τρόπο διασκέδασης μας ή τις ηθικές αξίες της γενιάς μας και προσωπικά δεν βλέπω η εποχή μας να έχει τίποτα το ιδιαίτερο και αξιοσημείωτο να προσφέρει. 'Ισα ίσα , κάθε πέρσυ και καλύτερα!

Η μόδα μας? Συνοθύλευμα των περασμένων δεκαετιών.

Η μουσική μας? Εγώ τα περισσότερα τα βρίσκω απλά φασαρία για τα αυτιά.

Ο χορός? Σε παρακαλώ, ποιος χορός? Έξω χορεύουν μόνο μισοντυμμένες χορεύτριες. Οι άντρες τις λιγουρεύονται και οι γυναίκες τις μιμούνται για να τις λιγουρεύονται οι άντρες.

'Ηθος? Πατάμε πανηγυρικά επί πτωμάτων.

και…

Οι άνθρωποι? οι άνθρωποι μου μοιάζουν απλά μπερδεμένοι. Χαμμένοι όλοι στη φασαρία που προανέφερα, ελάχιστοι έχουν όνειρα και οι περισσότεροι διαγωνίζονται σε ένα μαραθώνιο rat race για το ποιος θα κερδίσει τον τίτλο του πιο επιφανειακού και επιδειξία. Μπράβο!

Όσο για τις σχέσεις? …………………………………..

Όλα αυτά που διαβάζεις ξεκίνησαν να βασανίζουν το ξανθό μυαλουδάκι μου μια μέρα που γυρνούσα με την παρέα μου από μέρα στη θάλασσα. Στην επιστροφή προέκυψε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον φίλο μου σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις στις μέρες μας και το κατά πόσο η γενιά μας αντέχει να ξεπερνάει τις δυσκολίες. Εννούσαμε όλων των ειδών τις σχέσεις αλλά ξέρεις πως τα περισσότερα θέματα εν τέλει καταλήγουν στις ερωτικές ιστορίες. Εγώ με το προπολεμικό μυαλό μου επέμενα ότι οι άντρες σήμερα είναι βολεψάκηδες και κακομαθημένοι και θεωρούν τη γυναίκα τρόπαιο-απόδειξη του πόσο τέλειοι είναι. Ο Zygmunt από την άλλη να επιμένει ότι κάθε εποχή τα έχει αυτά και να ισχυρίζεται πως όταν υπάρχει πραγματική θέληση και κοινά σχέδια όλα γίνονται. Για να μην μακρυγορώ, συμφωνήσαμε στο ότι βασική προυπόθεση για να λειτουργήσει μία σχέση είναι το να βρίσκονται δύο άνθρωποι στην ίδια φάση και φάσεις υπάρχουν πάμπολλες. Η φάση «δε με νοιάζει τίποτα εκτός από το να βγαίνω με την παρέα μου και να περνάω καλά» , η φάση «θέλω να πετύχω τα όνειρα ζωής» , η φάση «θέλω να κάνω οικογένεια» , η φάση «ψάχνομαι» και η γνωστή φάση «αφασία». Το παν είναι αυτές οι φάσεις να συγχρονιστούν και να είσαι αρκετά τυχερός ώστε να βρεις έναν άνθρωπο που να είναι στην ίδια φάση με σένα. Sheer luck my dear!

Όσο για τις δυσκολίες που προκύπτουν? Ο Zygmunt με έπεισε, όταν υπάρχει αγάπη όλα γίνονται. Παλιό και αγαπημένο.

Μου αρέσει και αγαπώ το παλιό. Το παλίο βιβλίο που σε κάνει να απορείς ποια μπορεί να είναι η ιστορία αυτού που το είχε πριν από σένα στα χέρια του. Η παλιά κασέτα που ηχογραφούσα ψευτικες ραδιοφωνικές εκπομπές με την κολλητή μου και τώρα με κάνει να πρέπει να κατεβάσω το κασετόφωνο από το πατάρι για να την ακούσω. Το παλιό ρούχο, που όσα και να μου λένε εγώ θα το φοράω. Έχω χαρακτηριστικά μια «μαύρη» nike φόρμα που αγόρασα πριν 10 χρόνια που μόνο μαύρη δεν είναι πια και έχουν περάσει και 10 «μόδες» από τότε. Όλοι τη σιχαίνονται. Εγώ όμως τη φοράω ακόμα. Γιατί για μένα αυτή η φόρμα είναι πολυτιμότερη από όλα τα επώνυμα ρούχα που μπορεί να έχεις μαζί. Η παλιά, ξεθωριασμένη, αγαπημένη φόρμα μου που καμιά καινούρια δεν παίρνει τη θέση της. Ήταν το ρούχο που φορούσα περισσότερα στο σχολείο. Το ρούχο που έβαζα πρώτο όταν έπρεπε να φύγω γρήγορα από το σπίτι για να συναντήσω κάποια φίλη μου που δεν ήταν καλά. Αυτό που φορούσα σε κάτι κρυφά μεταμεσονύχτια ραντεβού κάτω από το σπίτι μου. Αυτό που φορούσα για να είμαι άνετα όταν κάναμε gathering στο σπίτι μου όλη η παρέα στην κουζίνα, για τσάι. Τo φορούσα τόσο γιατί δε με ένοιαζε αν θα χαλάσει, αν θα λερωθεί και δες τι περίεργο, είναι το μόνο ρούχο που άντεξε τόσα χρόνια! Κάτι σαν το παλιό μου παλτό που λέει και ένα τραγούδι.

Ο λόγος που προηγούμενως ανέφερα ότι είμαι σε λάθος εποχή είναι το γεγονός ότι νιώθω πολλές φορές να με παρα-πληγώνουν συμπεριφορές ανθρώπων που έχω γύρω μου. Δεν μπορώ να κατανοήσω πως το «ζω τη ζωή μου» το ερμηνεύουν οι περισσότεροι ως κάθε μέρα ξυπνάω δίπλα σε άλλον άνθρωπο. Πόσο χαλασμένοι είμαστε για να ικανοποιούμαστε με ανθρώπους της μιας βραδιάς? Και ποιο ακριβώς το νόημα αυτού? Τι σου μένει μετά? Ένα τρελό hangover, πολλά κενά μνήμης και ίσως το πρώτο γράμμα από ένα όνομα. Πόσα γράμματα όμως αντέχεις να συλλέγεις και εν τέλει αυτά γράμματα όταν τα βάλεις κάτω, βγάζουν νόημα, ή είναι όλα φωνήεντα? Το ξέρεις και από το scrabble, με φωνήεντα δε βγάζεις ούτε λεξη!

Μαζί με τα παλιά πράγματα έχω αδυναμία και στους "παλιούς" ανθρώπους. Τους αποκαλώ παππούδια και αγαπώ να συζητώ μαζί τους για ώρες. Γι'αυτό πρότυπο ζευγαριού δεν έχω τους γονείς μου (είναι ακόμα μικροί) αλλά τους παππούδες μου.

Λίγο μας λυπάμαι (τη γενιά μας, εννοώ) που δε θα ζήσουμε ποτέ αυτό που θα ζήσουν σε λίγους μήνες ο παππούς και η γιαγιά μου. Θα κλείσουν 60(!) χρόνια μαζί. Μαζί στην ξενιτιά, στον πόλεμο, μαζί στη φτώχεια και στις αλλαγές. Μαζί κάνανε οικογένεια και μαζί την έιδανε να κάνει και αυτή με τη σειρά της δική της οικογένεια. Όχι εύκολα... πολύ, πολύ πάρα πολυ δύσκολα. Αλλά μαζί. Η γιαγιά μου μαλώνει τον παππού μου που ζαλίζει τον κόσμο με την φλυαρία του (είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σου διηγείται μέρες μια και μόνο ιστορία) και ο παππούς μου να κοροιδεύει τη γιαγιά μου που κλαίει κάθε 5 λεπτά είτε από λύπη είτε από χαρά. Αλλά είναι μαζί.

Και μπορεί να μην έζησαν τη ζωή τους όπως ζούμε υποτίθεται εμείς τώρα τη δική μας, και πείτε με αθεράπευτα ρομαντική και ονειροπαρμένη, αλλά πρέπει να δείτε το βλέμμα της γιαγιάς μου όταν κοντοστέκονται στην πόρτα , Κυριακή καλοντυμμένοι για να βγούν και τον πλησιάζει για να του διορθώσει τη γραβάτα του. Πρέπει να τους δεις πως κοιτάζονται. Σαν να κρύβουν κάτι που εμείς ποτέ δε θα μάθουμε. Είναι ο κόσμος της και είναι ο κόσμος του.

Είναι γνωστή η αδυναμία μου στα ζευγάρια της τρίτης ηλικίας, με λιώνουν, και επιδιώκω πολύ συχνά συζήτήσεις με γνωστά η άγνωστα ζευγάρια που συναντώ, μήπως και καταφέρω να ξεκλέψω λίγο από τη σοφία τους. Διάβασα κάτι πρόσφατα που υποψιαζόμουν εδώ και καιρό αλλά ποτέ δεν είδα μαρτυρίες. Σε μια έρευνα που έγινε σε ανθρώπους τρίτης ηλικίας , λίγο πριν πεθάνουν, ρωτήθηκαν για ποιο πράγμα μετανιώνουν πιο πολύ στη ζωή τους. Οι περισσότεροι μετάνιωσαν για τα unsaid – τα ανείπωτα- . Τα ανείπωτα σ’αγαπώ, μου λείπεις και συγγνώμη. Τα ανείπωτα που αν ζωντάνευαν είχαν τη δύναμη να φέρουν τα πάνω κάτω στις ζωές τους αλλά ποτέ δεν τόλμησαν να πουν. Κανείς δεν μετάνιωνε γι’αυτά που είχε πει. Μόνο για τα ανείπωτα.
Και είναι μεγάλο το βάρος τους για να το αντέξεις τόσα χρόνια, λένε...

Έτσι, θέλω να κλείσω με ένα απόσπασμα από την αγαπημένη μου σειρά, τις Desperate Housewives, και την αγαπημένη μου σκηνή. Ο Tom και η Lynette ήταν το αγαπημένο μου ζευγάρι και τις 8 season αλλά για κάποιο λόγο στο τέλος δεν άντεξαν τα πολλά λάθη μαζεμένα και χώρισαν για πάρα πολύ καιρό. Σε μια βόλτα στην παλιά του γειτονιά, ο Tom βρίσκεται να συζητάει με τον παλιό του γείτονα, τον Roy, ο οποίος είναι γέρος και ζει τις τελευταίες του ώρες με τη γυναίκα του η οποία πάσχει από καρκίνο. O Roy του λέει πως δε μετανιώνει για τίποτα, πως όλα όσα είχε να πει στην Κaren της τα έχει πει. "I told her that she is the love of my life" και πως τώρα είναι δίπλα της και της κρατάει το χέρι μέχρι να κλείσει τα μάτια της. Τον συμβουλεύει λοιπόν , όχι να γυρίσει στη γυναίκα του, αλλά τουλάχιστον να της πει αυτά που θέλει να της πει.. Τα ανείπωτα.

"Τom it's so important to say these things, when you can. Because when it's over, it's OVER! "

"I hear you…."

"Do you?!"

Τι κάνει ο Τοm? See yourself…

Προς τι, λοιπόν, αυτή η εμμονή, να αλλάζουμε τους ανθρώπους σαν τα πουκάμισα θεωρώντας ότι κάπως έτσι «ζούμε τη ζωή μας»?

Γιατί δεν προσπαθούμε πια με τα ανείπωτα να μπαλώσουμε το παλιό αγαπημένο μας άνθρωπο?

Αυτά τα πολλά χέρια. Αχ ναι, αυτά τα πολλά χέρια φταίνε, που , όπως τόσο σοφά είπε και ο καλός μας άνθρωπος, μας κατσιάζουν.

Γιατί, άνθρωπε μου , η αγάπη δεν βρίσκεται ανοίγοντας φερμουάρ…

&

πραγματικά, όλα είναι ίδια αν δεν τ'αγαπας.

Καλημέρα σας,

s01e19 - Date a girl who reads.

2012-04-23T18:09:00.002-07:00

"Αγάπησε μία κοπέλα που περνάει το βράδυ της διαβάζοντας ένα βιβλίο από τη λίστα της, και μην κυνηγάς αυτές που αναλώνονται μισοντυμένες στα bar με ένα τσιγάρο στο χέρι, αστείες femme fatale. Δεν το κάνει επειδή δεν έχει παρέα να βγει, το κάνει από επιλογή!". Aυτή ήταν η καλύτερη συμβουλή που μπορούσα να του δώσω όταν με ρώτησε πως μπλέκει συνεχώς με λάθος γυναίκες. Οι άντρες, βλέπω έχουν μια τάση να λυπούνται τις γυναίκες που κάθονται σπίτι τους τα βράδια με ένα βιβλίο. Εγώ θα σου πω ότι αυτή η γυναίκα περνάει το βράδυ της πολύ πιο όμορφα και από σένα που στριμώχνεσαι στο μπαρ για να πλησιάσεις την κοπελίτσα που μόλις σου γυάλισε και από σένα που πίνεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Αλλά γούστα είναι αυτά, ο καθένας όπως τη βρίσκει άλλωστε ;)

Μy advise? Date a girl who reads!

Afterall, sexy is in the mind not in the body and we all know that very well!

“Date a girl who reads. Date a girl who spends her money on books instead of clothes. She has problems with closet space because she has too many books. Date a girl who has a list of books she wants to read, who has had a library card since she was twelve.
Find a girl who reads. You’ll know that she does because she will always have an unread book in her bag.She’s the one lovingly looking over the shelves in the bookstore, the one who quietly cries out when she finds the book she wants. You see the weird chick sniffing the pages of an old book in a second hand book shop? That’s the reader. They can never resist smelling the pages, especially when they are yellow.

She’s the girl reading while waiting in that coffee shop down the street. If you take a peek at her mug, the non-dairy creamer is floating on top because she’s kind of engrossed already. Lost in a world of the author’s making. Sit down. She might give you a glare, as most girls who read do not like to be interrupted. Ask her if she likes the book.Buy her another cup of coffee.

Let her know what you really think of Murakami. See if she got through the first chapter of Fellowship. Understand that if she says she understood James Joyce’s Ulysses she’s just saying that to sound intelligent. Ask her if she loves Alice or she would like to be Alice.

It’s easy to date a girl who reads. Give her books for her birthday, for Christmas and for anniversaries. Give her the gift of words, in poetry, in song. Give her Neruda, Pound, Sexton, Cummings. Let her know that you understand that words are love. Understand that she knows the difference between books and reality but by god, she’s going to try to make her life a little like her favorite book. It will never be your fault if she does.

She has to give it a shot somehow.

Lie to her. If she understands syntax, she will understand your need to lie. Behind words are other things: motivation, value, nuance, dialogue. It will not be the end of the world.

Fail her. Because a girl who reads knows that failure always leads up to the climax. Because girls who understand that all things will come to end. That you can always write a sequel. That you can begin again and again and still be the hero. That life is meant to have a villain or two.

Why be frightened of everything that you are not? Girls who read understand that people, like characters, develop. Except in the Twilightseries.

If you find a girl who reads, keep her close. When you find her up at 2 AM clutching a book to her chest and weeping, make her a cup of tea and hold her. You may lose her for a couple of hours but she will always come back to you. She’ll talk as if the characters in the book are real, because for a while, they always are.

You will propose on a hot air balloon. Or during a rock concert. Or very casually next time she’s sick. Over Skype.

You will smile so hard you will wonder why your heart hasn’t burst and bled out all over your chest yet. You will write the story of your lives, have kids with strange names and even stranger tastes. She will introduce your children to the Cat in the Hat and Aslan, maybe in the same day. You will walk the winters of your old age together and she will recite Keats under her breath while you shake the snow off your boots.

Date a girl who reads because you deserve it. You deserve a girl who can give you the most colorful life imaginable. If you can only give her monotony, and stale hours and half-baked proposals, then you’re better off alone. If you want the world and the worlds beyond it, date a girl who reads.

Or better yet, date a girl who writes."

xxx
S.

s01e18 - Magic happens out of your comfort zone.

2012-04-16T18:32:00.003-07:00

<<Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο

Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι>>

Aλλαγές. Μικρές, μεγάλες και τεράστιες. Άλλες φλερτάρουν μαζί σου από καιρό και άλλες πέφτουν σαν τούβλο στο κεφάλι σου. Πάντα απρόσκλητες και αγενείς εισβάλλουν στη ζωή σου χωρίς να χτυπήσουν την πόρτα.

Το wikipedia ορίζει την αλλαγή ώς τη διαδικασία κατά την οποία γίνεσαι διαφορετικός.
Εγώ την ορίζω ως τη διαδικασία κατά την οποία γίνεσαι ο ευατός σου!

Παράξενο όμως που κανείς δεν την επιζητεί…
Σαν να έχω την υποψία ότι ο άνθρωπος έχει μια έμφυτη τάση να αποφεύγει τις αλλαγές από φόβο. Μας φοβίσει το αβέβαιο και το ασταθές και επιζητούμε μανιακά το "σιγουράκι", το δεδομένο, το σταθερό για να μας κάνει να νιώσουμε ασφάλεια. Η ζεστασιά της σιγουριάς μας ανακουφίζει και μας επιτρέπει να αφεθούμε χωρίς δισταγμούς. Τι απ'όσα έχουμε όμως είναι στ'αλήθεια μόνιμα? Οι φίλοι? Οι γνωστοί? Η δουλειά ή μήπως τα χρήματα. Sorry to break it to you, αλλά ούτε καν η οικογένεια δεν μένει πάντα ίδια. Μόνο ο εαυτός μας είναι πάντα εκεί. Η μεγαλύτερη ασφάλεια που μπορείς να καλλιεργήσεις λοιπόν είναι η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις τη ζωή όπως και αν έρθει. Μόνο έτσι η ανάγκη σου να ελέγχεις τα πράγματα θα μειωθεί και θα νιώσεις ασφαλής.

Άλλωστε πόσες ενδιαφέρουσες ιστορίες που θα διηγηθείς σε κάποιον ξεκινάνε με το "πήγαμε εκεί που πάμε πάντα, με αυτούς που πάμε πάντα και κάναμε αυτό που κάνουμε πάντα"?
Καμία.

Οι πιο ενδιαφέρουσες, αστείες και συγκινητικές ιστορίες που έχω ακούσει είναι οι ιστορίες αλλαγών. Και οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες που έχω να πω εγώ, επίσης. Το λέω εγώ, το απόλυτο control freak, που έχω μάθει να διαλέγω την αλλαγή πριν με διαλέξει αυτή ( Εγώ και ο Chuck Norris ) But seriously now, όταν έρχεται μια αλλαγή στη ζωή μου που δεν την έχω προβλέψει νομίζω ότι μου έχει πέσει ένας πλανήτης στο κεφάλι. Λάθος, όχι ένας.. και οι 9! Αρνούμαι πεισματικά τις αλλαγές και στρουθοκαμηλίζω δίχως τέλος. Αντιδράω, κλαίω και χτυπιέμαι και στο τέλος? Πάντα μου βγαίνει σε καλό. (cliche coming) Everything will be ok in the end and if not , it's not the end.

Άλλαξα φίλους, έκανα καλύτερους. Άλλαξα δουλειά, βρήκα καλύτερη. Όταν άλλαξα κατεύθυνση σπουδών ήμουν πιο ευτυχισμένη. Όταν άλλαξα πόλη ένιωσα καινούρια. Όσες φορές άλλαξα τον εαυτό μου, τον έκανα καλύτερο. Αλλά φυσικά αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνω μόνο εκ των υστέρων. Και τις ελάχιστες φορές που μια αλλαγή μου βγήκε σε "κακό", έγινα πιο πλούσια.. σε εμπειρία.

Είναι αυτό που λένε ότι πρέπει να εγκαταλείψεις τη θέα της στεριάς για να ανακαλύψεις νέες θάλασσες. Δε γίνεται και να μένεις ίδιος και να αλλάζεις. You have to go all the way through! Δε θα αντισταθείς στην αλλαγή, θα σε νικήσει. Εγγυημένα. Στο πανεπιστήμιο αν ένα πράγμα έμαθα πάρα πολύ καλά είναι το οτι οι πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις είναι αυτές που προσάρμόζονται το γρηγορότερο δυνατό στις αλλαγές του περιβάλλοντος. Έτσι είμαστε και εμείς τα μικρά ανθρωπάκια, καθένας μας μια επιχείρηση με μέγιστο κέρδος την ευτυχισμένη και γεμάτη ζωή. Όσο πιο σύντομα δεχτούμε την αλλαγή τόσο πιο σύντομα θα αποδειχθεί ωφέλιμη γιατί , δε μου το βγάζεις από το μυαλό, όλα σ'αυτό το σύμπαν συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Όλα τα κομμάτια του puzzle καταλήγουν να ενώνονται στο μυαλό μου στο τέλος κάθε επεισοδίου που ζω.

Ζω μια ζωή με συνεχείς αλλαγές. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι αλλιώς. Σε λίγες μέρες θα αλλάξω σπίτι πάλι, σε ένα μήνα θα αλλάξω περιβάλλον και σε 4 μήνες θα ζω κάπου εντελώς καινούρια. Κάθε αλλαγή είναι και μια εμπειρία και κάθε εμπειρία είναι άλλη μια ευκαιρία να γνωρίσεις τον εαυτό σου λίγο ακόμα.

Α, και κάτι ακόμα, εμπιστέψου με σε ένα πράγμα. Μην προσπαθήσεις ποτέ να αλλάξεις κάποιον άνθρωπο. Η αλλαγή πρέπει έρχεται από μόνη της. Είναι κάτι μαγικό. Δε την έφερε ποτέ κανείς. Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά κανείς ποτέ δε θέλει να αλλάξει τον εαυτό του. Σκέψου μόνο πόσο δύσκολο είναι ν'αλλάξεις τον εαυτό σου για να καταλάβεις πόσο μηδαμινές είναι οι πιθανότητες ν'αλλάξεις τους άλλους.

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να αρπαχτώ από κάτι για να το έχω για πάντα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γραπώθηκα από ανθρώπους. 'Ομως ποτέ δε μου έμεινε κανείς για πάντα. Η αλλαγή είναι ότι πιο μόνιμο και σταθερό έχω γνωρίσει στη ζωή μου. οξύμωρο ε? και όμως τόσο ρεαλιστικό. Γι'αυτό αφού δε μπορείς να το αποφύγεις τουλάχιστον απόλαυσε το. Trust me in one thing, the most interesting things in your life happen out of your comfort zone! Enjoy ;)

xxx
S.

s01e17 - 'Oσο μπορείς.

2012-03-21T15:32:00.005-07:00

παγκόσμια ημέρα μπριζόλας.παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS.

παγκόσμια ημέρα ερωτευμένων.
παγκόσμια ημέρα κατά των πειραμάτων σε ζώα.
παγκόσμια ημέρα μητέρας, πατέρα, παιδιού.
Eίναι τόσες πολλές που κάθε μέρα είναι μια παγκόσμια ημέρα.

Πολλοί τις κοροιδεύουν, άλλοι τις γιορτάζουν. Ανήκω πανηγυρικά στους δεύτερους!

Με ενοχλούν πάρα πολλοί οι εξυπνάκηδες που ισχυρίζονται ότι γιορτάζουν τον έρωτα τους κάθε μέρα. Α, ναι? ε τότε γιατί δε γιορτάζεις και σήμερα?

Στο θέμα μου όμως… σήμερα, λοιπόν, είναι πάρα πολλές παγκόσμιες μέρες μαζί. Παγκόσμια ημέρα Γης, παγκόσμια ημέρα δασοπονίας, ημέρα κουκλοθέατρου, παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο down, κατά του ρατσισμού, παγκοσμια ημέρα ύπνου αλλά και ποίησης. Αν ήμουν σε καλύτερη ψυχολογική κατάσταση μάλλον θα έγραφα ένα μακρόσυρτο κείμενο για το πόσο σημαντικό είναι κάθε ένα από αυτά. Δεν είναι όμως αυτή η μέρα. Είναι από τις ελάχιστες μέρες στη ζωή μου, που θα πω… τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. (ενώ τα πολλά λόγια είναι η αδυναμία μου).

Έτσι αφιερώνω στη σημερινή μέρα ένα από τα αγαπημένα ποίηματα για όλους τους παραπάνω σκοπούς.
Στους ανθρώπους που έχουν χαθεί στα bar και στα ξενύχτια.
Στους ανθρώπους που αναλώνονται σε λυκοφιλίες και σχέσεις συμφερόντων.

Στους ανθρώπους που έχουν σταματήσει να σκέφτονται και να προβληματίζονται.

Στους ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν χάσει τίποτα, αλλά έχουν χαθεί.

Στους ανθρώπους που ορίζονται από τα social events και οχι από τις προσωπικές στιγμές τους.

Στους ανθρώπους που αφήνουν το καλό για το τέλος όταν το τέλος δε φτάνει ποτέ.

Σε αυτούς που έχουν σταματήσει να ζουν!

Ένα τους συμβουλεύω, control damage! Και άμα έχεις βρει αυτό που φέρνει το χαμόγελο στο πρόσωπο σου, μη συνεχίσεις να το ψάχνεις, θα στεναχωρεθεί.

Όσο Mπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου

όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

xxx

PS: Τhere is nothing wrong if you stay home alone one night and just hang out with yourself...and think! Ι, personally, have a lot of such nights lately ;)

s01e16 - Το Καλό να λέγεται.

2012-02-23T17:48:00.003-08:00

Ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι..

ΑΦΟΡΜΗ Νο1

- 'Eλα μανουλα, στο παρατσακ το προλαβα το τηλεφωνο. Μόλις γυρίσαμε σπίτι,πήγαμε στο σύνταγμα στη διαδήλωση.

-Τι?!?! @@#$#%!*&^#%)(*#!$)(*!@$()*%#!)(*#)%*#)@.

Τυπικό τηλεφώνημα ελληνίδας μάνας και καμαριού της. Να που όμως η δικιά μου δεν είναι ελληνίδα και ποτέ ποτέ ποτέ δεν υστερίαζε με αυτά. Η προσωποποίηση της ψυχραιμίας, πάντα με ήρεμο τρόπο ζύγιζε τα πράγματα και έβρισκε την ιδανική λογική λύση που εσύ δε μπορείς. Με την υπάρχουσα κατάσταση στην χώρα που ζεί το παιδί της όμως η ψυχραιμία πέθανε και οι ιδανικές λύσεις φαντάζουν πλεον ουτοπικές. Όταν το σύνταγμα το βλέπει μόνο από την τηλεόραση και σε κάθε δελτίο ειδήσεων η χώρα μας "πρωταγωνιστεί", τη δικιά μου βόλτα στο κέντρο της Αθήνας την φαντάζεται μόνο με συνοδεία ΜΑΤ και πάρτυ δακρυγόνων. Την αδικείς?

Η απάντηση μου?

Δε θα αφήσω κανέναν να με κλείσει μέσα στο σπίτι μου μια ηλιόλουστη Κυριακή.

ΑΦΟΡΜΗ Νο2 (και γι'αυτό γράφεται αυτή τη στιγμή το blog)

To Σίσσυ περπατεί ήρεμο και ανέμελο μετά τα ισπανικά του στο σύνταγμα. Επιστρέφει στο αμάξι ( ναι! βρίσκω να παρκάρω ΚΑΙ στο σύνταγμα, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα αναλύσω άλλη φορά. Μέχρι τότε μπορείς να ζηλεύεις ελεύθερα!) και κάθομαι μέσα στο αμάξι μέχρι να τελειώσω το τηλεφώνημα μου. Ξαφνικά βλέπω στα αριστερά μου έναν μελαμψό νεαρό άντρα να προσπαθεί να μου πει κάτι. Κατεβάζω φυσικά το παράθυρο και μεταφράζοντας τα αγγλοελληνικά που μου μιλούσε καταλαβαίνω ότι μου δείχνει πως έχω μια γάτα κάτω από τη ρόδα μου. Γνωρίζοντας πως τα ζεστά αυτοκίνητα αποτελούν πολύ συχνά καταφύγιο για γάτες δεν εντυπωσιάστηκα. Άλλωστε μόλις καταλάβουν ότι ξεκινάει το αυτοκίνητο φεύγουν. Ο άντρας όμως επιμένει και δείχνει με επιμονή τη ρόδα του αμαξιού μου βάζοντας με σε σκέψεις μήπως έχω καταλάβει κάτι λάθος. Έτσι εγώ, η αφελής, βγαίνω από το αμάξι να δω τη θέλει να μου δείξει. Να μη σας τα πολυλογώ, όχι επειδή δε θέλω αλλά κυρίως επειδή δε μπορώ,δε θυμάμαι, εκείνα τα κλάσματα δευτερολέπτων δεν πρόλαβα να σκεφτώ. Απλά αντέδρασα ενστικτωδώς. Τη στιγμή που αντιλήφθηκα ότι ο άντρας που μου μιλούσε κοιτούσε προς την άλλη πλευρά του αμαξιού και μιλούσε με κάποιον σαν να διακτινίστηκα ξαφνικά και βρέθηκα στην πόρτα του συνοδηγού face to face με έναν άλλον άντρα που κρατούσε την τσάντα ΜΟΥ και εκείνη τη στιγμή έκλεινε την πόρτα του αυτοκινήτου μου. Με γουρλωμένα μάτια γεμάτα απορία, όχι τρόμο, με ύφος αφέλειας, όχι φόβου, φωνάζω "ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ?! Άστην κάτω!" και ξέρεις τι? Το έκανε!

Αυτά τα δύο συμβάντα αποτέλεσαν αφορμή για πολλές σκέψεις που στη συνέχεια βασάνισαν το μυαλό μου. Εδώ και πολύ καιρό το λέω στους φίλους μου, αλλά νομίζω τώρα το συνειδητοποίησα και εγώ. Έχουμε πόλεμο! Όχι από αυτόν με τα στρατιωτάκια, τα τανκς και τις βόμβες αλλά πολύ χειρότερο. Έχουμε πόλεμο αξιών και ήθους. Δεν πεθαίνουν πλέον μόνο άνθρωποι. Πεθαίνει μία χώρα, πεθαίνει ένα έθνος και αυτό γιατί προ πολλού έχει πεθάνει η δημοκρατία. Γιατί, τι δημοκρατία έχουμε όταν η Frida Kahlo περνάει δίπλα από αστυνομικούς και φοβάται? Όταν βλέπει άνδρες των ΜΑΤ και θέλει να αλλάξει πεζοδρόμιο? Έχουμε καταλήξει να φοβόμαστε τους προστάτες μας? τους "Ρομπέν των δασών" μας? Τι δημοκρατία έχουμε όταν μαντρωνόμαστε σπίτια μας σε κάθε συγκέντωση, πορεία ή διαδήλωση, κατεβάζουμε τα παντζούρια για να μη σκάσει καμια μολότωφ στο μπαλκόνι μας και μετακινούμε τα αμάξια εκτός κέντρου για να μην τα βρούμε καμμένα το επόμενο πρωί? Tι δημοκρατία έχουμε όταν δεν μας επιτρέπεται ουτε καν να διαδηλώσουμε? Να αντιδράσουμε?

Ποιος βλέπει δημοκρατία σε όλο αυτό που ζω κάθε εβδομάδα

γιατί εγώ τόση δημοκρατία έχω να δω από τη χούντα!

Δε συνηθίζω να γράφω για πολιτικά θέματα, πάνω απ'όλα γιατί ανέκαθεν είχα μια αποστροφή. Το θέμα όμως έχει ξεπεράσει τα πλαίσια του πολιτικού προ πολλού. Αφορά πλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα και αυτό είναι κάτι που θα υπερασπίζομαι μέχρι να… μέχρι να μη χρειάζεται πια μαλλον ;)

Πιστεύω βαθύτατα ότι πρέπει να πάμε κόντρα σε αυτό που γίνεται.

Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι μια συνομωσία εναντίον της χώρας μας, την οποία όμως και βοήθησαμε βεβαίως βεβαίως. Βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας.

Πιστεύω ότι η καταστροφή όχι της Ελλάδας αλλά των Ελλήνων είναι προς όφελος ξένων συμφερόντων που θέλουν να κοιμήσουν το επαναστατικό μας DNA.

Με ρίσκο να ακουστώ σαν Μπουμπουλίνα του 21 αιώνα θέλω να παρακινήσω τον έναν, δύο, πέντε, δέκα αναγνώστες του blog μου να παρακινήσουν τους δύο, πέντε, δέκα φίλους τους να αντισταθούμε. ΄Οπως κάναμε πάντα. Με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας αρκεί να κάνει κάτι. Φτάνει πια να περιμένουμε τον απο μηχανής Θεό. Ξύπνα! Σε ψεκάζουν? Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει την ελευθερία σου και…

κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου στερεί τα δικαιώματα σου!

Γνώρισα πριν λίγο καιρό σε ενα τραίνο εναν άνθρωπο που έχει ταξιδεψει πιο πολύ από μένα. Έχει κάνει ταξίδια με ουσία. Δε μπορώ να ξεχάσω τα λογια του "φτώχεια εχω δει παντου, μιζέρια όμως μόνο στην Ελλάδα". Αναρωτιέμαι, είναι άραγε και η μιζέρια στο DNA μας η είναι κολλητική και αυτή σαν τη γρίπη? Ξέρεις που κατέληξα? Δεν έχει σημασία. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ψάχνουμε απαντήσεις στα γιατί μας. Είναι καιρός για πράξεις και όχι θεωρίες. Τόσο καιρό χαιδεύαμε ο ένας τα αυτιά του άλλου αγνόωντας το ότι παρέα βαλτώναμε στη μιζέρια μας. Είμαστε Έλληνες, έχουμε πάρα πολλά στραβά αλλά και πάρα πολλά καλά επίσης και είναι καιρός να τα προβάλλουμε. Όχι άλλος αρνητισμός!

Με κακό μόνο κακό προκαλούμε στο ζωή μας!

Κάνε μια καλή πράξη, μια θετική σκέψη ή απλά χαμογέλα. Είσαι ούτως ή άλλως στον πάτο, δεν έχεις τίποτα να χάσεις πια. Αποτελείς πλέον επικίνδυνο αντίπαλο γιατί πολύ απλά δεν έχεις τίποτα να χάσεις πια. Και αν πάλι δε μπορείς κάνε μόνο αυτό, σε παρακαλώ,

σταμάτα να κράζεις!

Έχω βαρεθεί τον Έλληνα που βγάζει την ουρά του απ'έξω, είναι ειδικός σε όλα και αν αυτός ήταν στη θέση σου θα τα έκανε όλα καλύτερα. Βλέπε τον φανατικό οπαδό μια αθλητικής ομάδας που σε όλη την διάρκεια του αγώνα κάθεται πίσω σου και κράζει τον προπονητή της ομάδας του για το ότι δεν ξέρει τι του γίνεται. HALLO, φίλε!!! Για κάποιο λόγο εσύ είσαι ένας από τους 1000 που πληρώνουν εισητήριο για να δει τον αγώνα και ο "άχρηστος" είναι μέσα στο γήπεδο και τον ακούνε έντεκα νταγλάρια. Κοινή λογική. Αν μπορείς καλύτερα, prove it!

O φανατικός οπαδός του παραπάνω παραδείγματος είναι ο κλασικός νεοέλληνας που έχει να πετάξει την κακία του είτε κάτι κάνεις σωστά είτε όχι. Δεν παραιτούνταν οι βουλευτές από το μισθό τους? Κράζει. Παραιτούνται? Πάλι κράζει. Άσχημο είναι δηλαδή να επιλέξει κάποιος να αλαφρύνει τη χώρα μας κατά 300.000 ευρώ? Το ποσό είναι μεγαλύτερο από τις ετήσιες απολαβές του Ομπάμα, όπως κάποιοι πρόλαβαν να διατυμπανίσουν. Ασχολούμαστε με όοοοολα εκτός από την ουσία της πράξης. Ότι το έκανε δηλαδή και έσκασε σαν βόμβα στη βουλή γιατί τώρα οι υπόλοιποι νιώθουν "άβολα" που δεν το κάνουν. Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας δεν πρέπει να αναζητούμε κίνητρα, αλλά λύσεις. Μπορεί να βρεις δεκάδες τρόπους να τον κατηγορήσεις αλλά η πράξη αυτή καθεαυτή πρέπει να αναγνωρίζεται και όχι να εκμηδενίζεται. Ίσως το παράδειγμα του να ακολουθήσουν και άλλοι , μπορεί και όχι. Γιατί όμως με την προκατειλημμένη συμπεριφορά μας να αποθαρρύνουμε κάποιον από μία τέτοια πράξη? Δεν αρνούμαι ότι μπορεί όντως τόσα χρόνια να έχει φάει τα πολλάπλασια απ'ότι θα "στερηθεί" τώρα από μια απαλλαγή μισθού. Δεν αρνούμαι ούτε το γεγονός ότι μπορεί αυτό να αποτελεί μια τελευταία κίνηση απελπισίας για να απαλλαγεί κάποιος από τη ρετσινιά του προδότη. Λεω απλά οτι καλύτερα που το έκανε από το να μην το έκανε.

Το καλό να λέγεται.

Την ίδια εβδομάδα το ίδρυμα Σταύρου Νιάρχου αποφασίζει να κάνει δωρέες σε ΜΚΟ ποσό του 1.000.000 ευρώ. Έπεσαν τα κοράκια να τους φάνε φυσικά! Βούηξε το twitter, χόρτασαν τα κακά στόματα πάλι. Είναι δυνατόν? Μας χαρίζουν γαιδαρο και τον κοιτάμε και στα δόντια? Δεκάδες σχόλια του τύπου ότι η συγκεκριμένη οικογένεια δεν ξέρει τι έχει επομένως δεν της κάνει και διαφορά. ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ? Θα μπορούσαν να τα κάνουν μονόευρα, να γεμίσουν με αυτά την πισίνα τους και να κάνουν βουτιές από τον χρυσό βατήρα τους σαν τον Scrooge McDuck! Δικά τους είναι. Δεν αρνούμαι ότι ίσως αυτά τα χρήματα να αποκτήθηκαν πατώντας επί πτωμάτων. Δεν αρνούμαι τίποτα από όσα μπορεί να έχεις ακούσει ή φαντάζεσαι ή επινοείς. Δεν αρνούμαι γιατί απλά δεν ξέρω. Όμως λέω…. ότι καλύτερα που το έκαναν από το να μην το έκαναν.

Το καλό να λέγεται.

We are all Greeks! άλλο ένα κίνημα που αποτέλεσε στόχο κακοπροαίρετων σχολίων που βούιζαν στα αυτιά μου. Η δε διαφήμιση του Johnie Walker γρήγορα βαφτίστηκε γραφική. Άνθρωποι, επιχειρήσεις και ολόκληρες πόλεις μας στηρίζουν και εμείς ΠΑΛΙ βρίσκουμε να πούμε κάτι αρνητικό. Εμείς,οk, βγαίνουμε στο δρόμο να διαμαρτυρηθούμε για τα δικά μας συμφέροντα. Πόσοι από εμάς όμως θα έβγαιναν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των άλλων? Αναλογίσθηκες ποτέ? Το άκουγα στο ραδιόφωνο, το διάβαζα στο twitter και μου το πόσταραν στο facebook αλλά το μέγεθος της συμπαράστασης το αντιλήφθηκα όταν είδα ρεπορτάζ στην τηλεόραση. Πως σε μια ημέρα άνθρωποι από όλο τον κόσμο ήταν ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Όταν είδα στο Παρίσι να χορεύουν συρτάκι, δάκρυσα, δεν το κρύβω. Ένιωσα την αλληλεγγύη και ήταν υπέροχο. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι… και τους ευχαριστώ πολύ.

Γιατί πολύ απλά….. εσύ θα το έκανες? Σκέψου διπλά πριν απαντήσεις.

Λίγο πολύ, αυτή την εβδομάδα η χώρα μας είναι κατα 1.300.000 πλουσιότερη ή μάλλον κατά 1.300.000 λιγότερο φτωχή και έχει 10 καινούριους "φίλους". Not bad at all! Και εύχομαι αυτή να είναι μόνο η αρχή. Όσο για μένα, μπορεί να μην κατάφεραν να μου κλέψουνε την τσάντα αλλά σίγουρα μου έχουν κλέψει την ελευθερία. Και άντε την τσάντα μου θα την έκλεβε κάποιος που δεν έχει να φάει (τον δικαιολογώ), την ελευθερία μου όμως την έκλεψε κάποιος που ακόμα τρώει belluga για πρωινό.

Η δικιά μου επανάσταση ξεκίνησε με το να μην κάθομαι μια ηλιόλουστη Κυριακή στη φυλακή του σπιτιού μου. Η δικιά σου?

xxx

PS: Σκέψου διπλά πριν κράξεις.

PS2: 'Oχι άλλη μιζέρια!

S01E15 - Amsterdam is holding hands.

2012-02-06T16:02:00.000-08:00

Βάλε αυτό να παίζει και διάβασε όσο θες…

http://www.youtube.com/watch?v=c68eDqkh2r0 - "Take my hand and never let me go.."

Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τότε που "κατάφερα" να γυρίσω. Δε θα σου πω πως πέρασα γιατί δε νομίζω οτι σε νοιάζει αλλά δε νομίζω ότι θα'πρεπε κιόλας να σε νοιάζει. Don't get me wrong of course.
Με δύο λέξεις, πέρασα Amsterdam-ικά!

Το Αmsterdam το αγάπησα γιατί μου φάνηκε ότι συνδυάζει την παλιά ρεμπέλικη ζωή ζωγράφων και συγγραφέων με τους γρήγορους και απαιτητικούς ρυθμούς μιας Ευρωπαϊκής πόλης. Οι άνθρωποι ναι μεν περιμένουν να ανάψει πράσινο για να περάσουν τον δρόμο αλλά δεν είναι τόσο στρατιωτάκια ώστε όταν σε δουν να παλεύεις με τον τεράστιο χάρτη σου κάνοντας στροφές 360 μοιρών γύρω από τον εαυτό σου να σε αφήσουν αβοήθητο (όπως κάνουμε εμείς, γκουχου γκούχου, που βλέπουμε τουρίστες και αλλάζουμε πεζοδρόμιο). Στο Amsterdam ένιωθα οικεία. Όχι μόνο επειδή σε κάθε coffee shop "τύχαινε" να κάτσω στο ίδιο τραπέζι με όχι μια αλλα δύο ξεχωριστές παρέες Ελλήνων και κάθε παρέα που θα άκουγες να φωνάζει ή να γελάει δυνατά σε ένα μουσείο ήταν σίγουρα παρέα από την πατρίδα. Ένιωθα οικεία γιατί οι άνθρωποι ήταν Άνθρωποι με άλφα κεφαλαίο, και το ένιωσα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί. Τι να πω, ίσως σου φανώ υπερβολική και χαζορομαντική για άλλη μια φορά αλλά πουθενά δεν είχα ξαναδεί (ή ποτέ απλά δεν παρατηρούσα προσεκτικά) τόσα holding hands.
Holding hands από ερωτευμένα ζευγαράκια έιναι το all time classic. Το να κρατάει ο μπαμπάς τη μαμά από το χέρι είναι 50%-50% ενώ τα ζευγάρια τρίτης ηλικίας που κρατιούνται από το χέρι είναι πλέον είδος προς εξαφάνιση. Δεν εννοώ την γιαγία που κρατάει τον παππού από φόβο μην πέσει και γλιστρήσει για χιλιοστή φορά σήμερα. Εννοώ τα παππούδια που κρατιούνται από το χέρι γιατί έτσι κρατιόντουσαν και όλη την κοινή ζώη που πέρασαν. Ενωμένοι.

Είδα τον νεαρό άντρα να κρατάει το χέρι της εμφανώς υπέρβαρης κοπέλας του. Χωρίς ντροπή. Εδώ το να κυκλοφορείς στην παραλία με κοπέλα που έχει κυτταρίτιδα είναι συνέργεια σε έγκλημα.

Είδα παιδάκι να κρατάει παιδάκι από το φόβο του. Χάχα.

Είδα τον 50άρη άντρα να κρατάει τρυφερά τη γυναίκα του ενώ χαζεύανε τις βιτρίνες στον πιο ακριβό δρόμο της πόλης. Στο άλλο χέρι κρατούσε τα ψώνια της φυσικά. Η κρίση της μέσης ηλικίας δεν τους είχε αγγίξει. Όλα αυτά τα θεωρώ άλλωστε απλές δικαιολογίες. Εμένα μου φάνηκαν να το διασκεδάζουν και χωρίς να το καταλάβω χαμογέλασα και εγώ όταν είδα πως έπλεξαν τα χέρια τους και τα είχαν χώσει και οι δύο στην ίδια τσέπη.

Είδα πολύχρωμα holding hands. Aυτά είναι πραγματικά άξια φωτογραφίας γιατί συνήθως είναι αποτέλεσμα ανθρώπων με πολύ θάρρος που υπερασπίστηκαν και εναντιώθηκαν για χάρη της αγάπης.

Τέλος, είδα κάτι που με συγκίνησε. Τώρα θα μου πεις, εσύ συγκινείσαι με όλα. Ναι, σίγουρα, δεν αντιλέγω. Αλλά αυτό ήταν αντικειμενικά τόσο τρυφερό που δεν μπόρεσα να μην το απαθανατίσω και πόσο μάλλον να μην το μοιραστώ. Στο σπίτι της Anna Frank ( που μπορεί να πέρασα και μισή μερα, μάρτυρας μου η Frida Kahlo), λίγο πριν την έξοδο είχαν μια συλλόγή από φωτογραφίες της οικογένειας Frank και δίπλα στην καθεμία περιγραφή του τόπου, της ημερομηνίας και των προσώπων που μπορούσες να δεις. Εκεί, μαζί με αρκετούς ακόμα διάβαζα τις λεζάντες των φωτογραφιών μέσα στην απόλυτη σιωπή, όταν άκουσα έναν άντρα να διαβάζει δυνατά τις λεζάντες. Και σαν να μην αρκούσε αυτό, τις σχολίαζε και περιέγραφε με εκπληκτική λεπτομέρεια την ΚΑΘΕ φωτογραφία. Φανερά ενοχλημένοι γυρίσαμε όλοι ταυτόχρονα τα κεφάλια μας για να επιπλήξουμε τον κάφρο που δε σέβεται τους γύρω του. Προς μεγάλη μας έκπληξη ο κύριος όχι μονο δεν ήταν κάφρος αλλά ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος που ζωντάνευε τις εικόνες που έβλεπε για την τυφλή γυναίκα του. Και αυτή με σκυμμένο το κεφάλι και κλειστά τα μάτια (σαν να της κάνει διαφορά) κρεμόταν από κάθε του κουβέντα, ρωτούσε να μάθει και άλλα. Για μένα αυτοί οι άνθρωποι ήταν λιγότερο τυφλοί από όλους μας. Η επίσκεψη σε ένα μουσείο για έναν άνθρωπο που δε βλέπει είναι κάπως ειρωνική αν όχι εντελώς ανούσια. Και όμως είχαν βρει τον τρόπο τους. Το ελάττωμα του ενός δεν εμπόδιζε την ευτυχία του άλλου και είχαν παρακάμψει τις δυσκολίες. Η ιστορία είναι απλή, σχεδόν παιδική αλλά, πιστεψέ με, καθόλου αυτονόητη. Κάποιοι ξεπερνούν αληθινές ασχολίες και εσύ ακόμα αναλώνεσαι σε πράγματα μικρά.

Από κάθε μου ταξίδι, αιχμαλωτίζω μια στιγμή. Στιγμές που μια μέρα θα με κάνουν τον άνθρωπο που θέλω να γίνω. Από το συγκεκριμένο ταξίδι αυτή είναι η στιγμή που θα κρατήσω για να μην ξεχάσω πως όταν αγαπάς όλα είναι δυνατά και να θυμηθώ κάτι που έλεγα παλιά.

"Αγάπη είναι να μαλώνεις αλλά να μην αφήνεις το χέρι που κρατάς".

Και έρχομαι να προσθέσω. Αν μπορείς κράτα τον και από τα δυο χέρια, έτσι μωρέ, για να είσαι σίγουρος!

xxx

S01E14 - Something to wait for..

2012-01-26T17:01:00.000-08:00

Σε 15' πρέπει να φύγω από το σπίτι,
Σε 3 ώρες θα είμαι στο αεροπλάνο,
Σε 7 θα είμαι εγώ, η βαλίτσα μου και η Frida Kahlo στην πλατεία Dam στο Amsterdam,
Αλλά μόλις πριν από λίγο συνειδητοποίησα ότι όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από το να περιμένω κάτι. Μόλις πριν λίγο κατάλαβα ότι αυτό είναι το αλατοπίπερο που κάνει τη δικιά μου ζώη μια ζωή ευτυχισμένη και worth living. Όταν είσαι μέσα πολλά πράγματα δε τα συνειδητοποιείς και έχοντας μεγαλώσει έτσι νόμιζα ότι για όλους έτσι είναι.
Ότι όλοι ζουν σε μια βαλίτσα, όπως εγώ.

Φυσικά το post μου δεν αναφέρεται στο να περιμένεις απαραίτητα ένα ταξίδι. Απλά στην δική μου περίπτωση είναι πάντα έτσι. Εννοώ να περιμένεις γενικά. Τι ωραίο που είναι. Όσο ανυπόμονη και αν είμαι , εκ των υστέρων αγαπώ τη φάση που περίμενα. Αυτό μου δίνει δύναμη να περνάω τις καθημερινές μου με χαμόγελο. Αυτό το deadline. H αντίστροφη μέτρηση μέχρι την εκάστοτε μέρα. Που θα πάω ταξίδι. Που θα κανονίσω να βρεθώ με έναν παλιό αγαπημένο φίλο. Τη μέρα που θα ξαναδώ την οικογένεια μου. Την ημέρα που ξεκινάνε οι διακοπές. Το countdown μέχρι τα Χριστούγεννα… Άσε, ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το γεγονός οτι πέρασαν τόσο γρήγορα και δεν το κρύβω οτι μάλλον γι'αυτό έχω να γράψω από τοτε.

i have to go. but don't forget.
"something worth having, is probably something worth waiting for."

xxx
S.

s01e13 - 2 days to Christmas & HELP

2011-12-22T16:45:00.000-08:00

act if as what you do makes a difference.
because IT DOES!

Είμαι τόσο κουρασμένη από το στόλισμα του πιο όμορφου δέντρου της πόλης,του δικού μας δηλαδή, που μισοκοιμάμαι πάνω στο πληκτρολόγιο.
Promises being kept though..
H τρίτη αγαπημένη λέξη Χριστουγέννων...

HELP!

'Ολο και περισσότερο συνειδητοποιώ τον τελευταίο καιρό ότι τελικά αυτοί που έχουν τα λιγότερα δίνουν τα περισσότερα. Είναι οι αληθινοί givers, οι αυθεντικοί, όχι οι άλλοι που δίνουν επειδή περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα ή έχουν συμφέρον. Είναι τόσο ωραίο να δέχεισαι αγάπη αλλά πόσο ακόμα πιο όμορφο να την μοιράζεις γύρω σου. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ, όλοι ξέρουμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε. Μέ ένα πλαστικό κουπάκι νερό ή ότι περισσεύει από το φαγητό μας, για το αδέσποτο της γειτονιάς. Με μια στοίβα παλία ρούχα ( που το ξέρεις ότι θα κατέληγε στον τεράστιο πράσινο κάδο σκουπιδιών) για τα ορφανά παιδάκια. Να αγοράσεις ένα sandwich σε κάποιον άστεγο που ζητιανεύοντας σου λέει ότι πεινάει. Είναι τόσοι πολλοί οι τρόποι και ακόμα περισσότεροι που μπορώ να σου βρω. Αν έχεις ξεμείνει από ιδέες θα βρεις εδώ πολλές
http://zenhabits.net/25-ways-to-help-a-fellow-human-being-today/

if you can't feed a hundred people then feed just ONE
-Mother Teresa

Μη θεωρείς ότι η δικιά σου κίνηση δεν κάνει τη διαφορά στον κόσμο μας. Η ατομική προσπάθεια του καθενός μας έχει τρομακτική δύναμη αν το αναλογιστείς.
Και πάλι θα σου πω ότι το ξέρω…
The less you have the more you give.
Αλλά αν ανήκεις σε αυτή την άλλη σπάνια κατηγορία που μένει στον 7ο ουρανό πρώτο σύννεφο δεξιά, σε ένα χρυσό παλάτι, κάνεις περιουσία με το να κάθεσαι, τρέφεσαι με διαμάντια και παρ'ολ'αυτά μια εσωτερική δύναμη μέσα σου σε κάνει να θέλεις να βοηθήσεις όσους στάθηκαν λιγότερο τυχεροί από σένα, τότε σου βγάζω το καπέλο. Τώρα που είναι Χριστούγεννα και δε μπορούμε να κοιμηθούμε από το πολύ φαγητό, δε χωράνε τα δώρα μας στην ντουλάπα και δε γυρνάμε σπίτια μας από την διασκέδαση στα bar σκεφτείτε διπλά το να προσπεράσετε κάποιον άστεγο που πεινάει. Γιατί με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας, άστεγοι δεν είναι μόνο οι ναρκομανείς, τα ρεμάλια που έπιναν όλη μερα ή αυτοί που τα έχασαν στον τζόγο. Άστεγοι αυτά τα Χριστούγεννα είναι άνθρωποι όπως εγώ και εσύ.

I am helping in my own way.. Are you?

xxx

PS: παρακάτω έχω κάποιες φωτογραφίες που έχω βγάλει κατά καιρούς στους Δρόμους Ζωής. Είναι φοβερό πως νιώθω, ότι αντι να τα βάλω εγώ σε ένα δρόμο τελικά με έβαλαν αυτά. Τα πλασματάκια μου!

s01e12 - 4 days to go & REUNiTE

2011-12-21T17:13:00.000-08:00

Πριν ξεκινήσεις να διαβάσεις τις χριστουγεννιάτικες ασυναρτησίες μου, πάτα play στο παρακάτω video. Είναι απαραίτητο να μπεις στο κατάλληλο mood για να συνεννοηθούμε.

Τώρα μάλιστα! Συντονιστήκαμε…

Ανάμεσα στις αγαπημένες μου λέξεις, λοιπόν, βρίσκεται και η λέξη reunion. Εκτός από το κουτί με τις αγαπημένες μου λέξεις όμως, βρίσκεται και στην ετήσια παράδοση της οικογένειας μου κάθε Χριστούγεννα. Πως άλλες οικογένεις ξεκινάνε τους εορτασμούς με την αγορά του δέντρου, τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες… Ε, εμείς πρώτα πρέπει να ενωθούμε! Και αυτό γιατί είμαστε σκορπισμένοι πάντα σε διάφορες γωνιές της γης. Όπου και να είμαστε όμως τις γιορτές, είναι παράδοση, τις περνάμε πάντα μαζί. Με τραίνο, αεροπλάνο ή αμάξι εκμηδενίζουμε τις αποστάσεις για να κάνουμε το Χριστουγεννιάτικο τελετουργικό μας. Οικογενειακά. Εμείς οι τέσσερις και ο Τhe Jack.

Σήμερα, λοιπόν, ήταν μία από τις reunion μέρες μας. Εγώ ταξίδευα 5 ώρες με το αυτοκίνητο για να φτάσω στη Θεσσαλονικούλα μου και να προλάβω να παραλάβω τους υπόλοιπους από το αεροδρόμιο. Στη διαδρομή παρόλο που ήμουν μόνη, δηλαδή όχι μονή, με τον The Jack, περασα τέλεια. Άκουσα το audiobook Wethering Heights απο το κινητό μου και έκανα επανάληψη με το Learn Spanish While Υοu Drive που κατέβασα χθες βράδυ από το iTunes. Έκανα και μερικά video clip ενώ οδηγούσα (αν είσαι αστυνομικός κάνε τα στραβά μάτια) γιατί η χαζομάρα πάει σύννεφο. Όταν έβαλε όμως το Driving Home For Christmas….

Το ένιωσα!

Ένιωσα ότι γυρνάω σπίτι, και δεν εννοώ το 9ο διαμέρισμα στην πολυκατοικία μου. Γυρνούσα στο σπιτάκι μου. Στην οικογένεια μου… Ι was not driving to the house.. I was driving HOME! And i just coulnd't wait!!

Like branches on a tree, our lives may grow in a different
direction, yet our roots remain as one.

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο βρήκα δεκάδες διπλό/τριπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα με alarm. O οδηγός μπροστά μου εκνευριζόταν και φώναζε ότι βιαζόταν κάπου και κουνούσε τα χέρια του πέρα δόθε κάνοντες διάφορες ευγενικές χειρονομίες που συνοδεύονταν από τον αντίστοιχο λεκτικό στολισμό. Οι κυρίες που περνούσαν δίπλα μου παραπονιόντουσαν ότι τις τυφλώνουν τα φώτα των αυτοκινήτων που τρεμόσβηναν και εγώ...χαμογελούσα σαν χαπακωμένη. Χαιρόμουν που έβλεπα γύρω μου τόσες οικογένεις να σμίγουν. Τόσους ανθρώπους να περιμένουν τους δικούς τους. Απο όλες τις φορές που έχω περιμένει στα αεροδρόμια (και πίστεψε με δεν είναι λίγες) αυτή των Χριστουγέννων είναι η πιο χαρούμενη απ'όλες. Ένιωθα σαν τον φίλο της Phoebe από τα φιλαράκια που τα πιο απαισιόδοξα πράγματα τα έβλεπε από τη δική του αισιόδοξη ματιά και την κίνηση στο δρόμο το βράδυ την έβλεπε σαν ένα χαρούμενο χορό από φώτα. Όποιος δεν καταλαβαίνει τι λέω είναι απλά freak που δε βλεπει friends. i'm shocked. I'M SHOCKED! , όπως λέει και η Phoebe. Πάλι δεν καταλαβαίνεις?! you are a freak of nature.

"Κλείνοντας" εύχομαι να ήσουν ανάμεσα σε αυτούς που γυρνούσαν ή ανάμεσα σε αυτούς που υποδέχονταν σήμερα στο αεροδρόμιο. Και αν δεν ήσουν σήμερα έυχομαι να είσαι μία από τις επόμενες μέρες σε σταθμούς, αεροδρόμιο, λιμάνια και όπου αλλού.

Αν από την άλλη είσαι από τους τυχερούς, που έχουν ένα reunion όλο το χρόνο, μην το θεωρείς δεδομένο και απόλαυσε τις γιορτές σου αφιερώνοντας χρόνο σε όσους αγαπάς.

Σαν να έχεις να τους δεις καιρό.

Are you still reading my crap? Go out and reunite!

xxx

s01e11 - 5 days to Christmas & SUPPORT

2011-12-20T18:17:00.000-08:00

as you grow older, you will discover that you have
two hands, one for helping yourself, the other
for helping others.
-Audrey Hepburn

Την αγαπώ αυτή τη λέξη. Όλες τις λέξεις τις αγαπώ. Είμαι γενικά και παρανοϊκά ερωτευμένη με διάφορες λέξεις. τη λέξη άνθρωπος, νύχτα, πίστη, φροντίδα, προστασία, potential. family, childhood. είμαι ερωτευμένη με τη λέξω έρωτας.

μια από τις λέξεις είναι και η λέξη support!
Μάλλον την αγαπώ τόσο πολύ για τις στιγμές που θυμάμαι να με στηρίζουν αλλά ακόμα περισσότερο για τις στιγμές που εγώ στήριξα άλλους.
Το αγαπώ αυτό το συναίσθημα.
Να πηγαίνω στο γήπεδο να δώ τον φίλο μου να παίζει, παρόλο που ασχετότερο(!) άνθρωπο με το άθλημα από μένα στις κερκίδες δε θα βρείτε. Να κάθομαι πρώτη πρώτη στην ακόμα άδεια αίθουσα στο θέατρο στην πρεμιέρα της καλύτερης μου φίλης. Για να μη χάσω λεπτό. Να περνάω βράδια που ο ύπνος πέρασε και δεν ακούμπησε να λιώνω στη συζήτηση ένα θέμα που έχω ξαναλιώσει στη συζητήση λιγό αφού είχε ήδη λιώσει στη συζήτηση. Επειδή πονάει κάποιον που αγαπώ. Σε μια κουζίνα. Με ζεστό τσάι. Να κλαίω από τα πρώτα 5' της αποφοίτησης του αδερφού μου. Από που? από τα νήπια!

Χορευτικές παραστάσεις, επιδείξεις μόδας, συναυλίες, ορκομωσίες, γάμοι, χωρισμοί και κηδείες. Καινούριο σπίτι, καινούρια δεσμός, νέα οικογένεια, καινούρια αρχή, νέο τέλος.
Στιγμές χωρίς χρήματα, χωρίς ανθρώπους, μακριά από το σπίτι.
Μακρία από δυνατά γέλια.
Μακριά από αγκαλιές.
Χωρίς στήριξη από κανέναν.

Είμαι τυχερή.
Τόσες φορές στήριξα και στηρίχτηκα.

Γι'αυτό, τώρα που είναι Χριστούγεννα, η πιο τέλεια περίοδος όλου του χρόνου (και οποιος διαφωνεί να του καεί το δέντρο!) στηρίξε!
Στήριξε το φίλο που έχεις ακόμα αλλά και το φίλο που έχασες. Τόσες όμορφες στιγμές περάσατε μαζί, μην τις ξεχνάς. Στήριξε φιλανθρωπικές οργανώσεις βοηθώντας να κάνουν και άλλοι Χριστούγεννα σαν τα δικά σου. Στήριξε τα μαγαζιά της γειτονιάς σου. Αγόρασε τα δώρα σου από εκεί αντί από το μεγάλο πολυκατάστημα. Μην αφήσεις το μεγάλο ψάρι να φάει το μικρό. Τουλάχιστον όχι σε περίοδο χριστουγέννων.
Στήριξε τη χώρα σου. Εντάξει το ξέρω, έχει πολλά στραβά αλλά θύματα αυτών πολλές φορές είναι αθώοι άνθρωποι. Πολύ απλά μπορείς να στηρίξεις ελληνικές εταιρίες. Αντί για barilla, αγόρασε μακαρόνια misko ή melissa. Δεν κάνω διαφήμιση απλά… είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε?
Γιατί τα χρήματα ενισχύουν τους ιδιοκτήτες και τους μετόχους σίγουρα, αλλά μην ξεχνάς και τους χιλιάδες εργαζόμενους σε αυτές.

Όσο για μένα? Αυτές τις μέρες στήριξα φίλους, μακαρόνια και ανθρώπους που δε θα κάνανε Χριστούγεννα.
Το κάνω όλο το χρόνο αλλά τα Χριστούγεννα,δεν ξέρω, κάτι με πιάνει. Κάτι διαφορετικό, αλαφροϊσκιωτο…

dedicated to my one & only Audrey Hepburn

xxx
S.

s01e10 - Christmas Countdown!

2011-12-18T17:59:00.000-08:00

Νόμιζα ότι μόνο εγώ για κάποιο περίεργο λόγο δε νιώθω ότι έρχονται Χριστούγεννα αλλά τελικά το ακούω παντού τριγύρω μου να ψιθυρίζεται. Λίγο η οικονομική κρίση που δε μας αφήνει να απολαύσουμε τα περιττά έξοδα που πάνε πακέτο με τις γιορτές. Λίγο ο σχεδόν ανοιξιάτικος καιρός σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ίσως ο ελάχιστος χρόνος που μπορεί να έχεις λογώ βεβαρυμένου προγράμματος και σίγουρα το να μένεις μακριά από την οικογενειά σου.. Κάπως έτσι, δε θέλει και πολύ για να αφήσεις το πνεύμα των Χριστουγέννων να περάσει από δίπλα σου και να μην ακουμπήσει.

Παρόλο που πριν καν μπει ο Δεκέμβριος είχα ήδη στολισμένο σπίτι και έκανα δειλά δειλά τα πρώτα μου σχέδια για τις διακοπές… κάπου στη διαδρομή χάθηκε αυτή η διάθεση. Όταν γίνονται αυτά τα πράγματα στη χώρα σου, που όρεξη για κουραμπιέδες και μελομακάρονα? Ευτυχώς όλα άλλαξαν σε μια απλή βόλτα με τη Frida Kahlo. Στο δρόμο για τα συνηθισμένα ψώνια του super market περάσαμε απο το Kolonaki Alive Street Event. Δυνατή μουσική, στολισμένοι δρόμοι, υπέροχες βιτρίνες, γλυκά και κεράσματα παντού. Παιδάκια να βγαίνουν φωτογραφίες με τον Αγιο Βασίλη και να προσπαθούν να χωρέσουν όλες τους τις ευχές σε ένα κομμάτι χαρτί. Δεν ήθελα πολύ. Λύγισα. And i was back in the game. Afterall, all you have to do is GET OUT OF YOUR HOUSE!

Και κάπως έτσι το πήρα απόφαση. Δε θα αφήσω κανέναν και τίποτα να μου χαλάσει την αγαπημένη περίοδο του χρόνου. Όταν άλλοι μετράνε αντίστροφα για να έρθει το καλοκαίρι εγώ μετράω αντίστροφα για τα Χριστούγεννα. Είναι η αγαπημένη μου παιδική ανάμνηση και δε θα την προδώσω με την πρώτη δυσκολία. And that's a promise!

Γι'αυτό…

Θα φοράω δύο πλεκτά, θα φοράω γάντια και θα είμαι πιστή στις UGG παρόλο που έξω ο ήλιος γλεντάει. Θα δω χριστουγεννιάτικη ταινία, θα πάω για πατινάζ, θα στολίσω δέντρο, θα ανταλλάξω δώρα και θα μοιραστώ μαζί σου τις επόμενες μέρες 5 πράγματα που αγαπώ να κάνω τα Χριστούγεννα.

Let the christmas countdown begin!!

xxx
S.

PS: μόλις άρχισε να βρέχει. wishful thinking or what? :P

s01e09 - The Queen that takes lives.

2011-12-16T15:33:00.000-08:00

Με την φωτογραφία σοκαρίστηκα. Όχι περισσότερο απ' όσο σοκάρομαι κάθε φορά που περπατάω στην πλατεία Ομόνοιας. Γιατί εδώ στην Αθήνα η γειτονιά σαλόνι από τη γειτονιά αλώνι διαχωρίζεται μόνο στο χάρτη.
Στην πραγματικότητα λίγα βήματα από τις χλιδάτες βιτρίνες βρίσκω καθημερινά συνομήλικους μου να ζητιανεύουν για τη δόση τους. Ανθρώπους να τρυπιούνται στο δρόμο μέρα μεσημέρι. Ζωντανούς νεκρούς να αναστενάζουν κουλουριασμένοι σε κάποιο χαντάκι. Και σοκάρομαι.
Εν μέρει χαίρομαι γι'αυτό. Όχι για την άθλια κατάσταση που αντικρύζω αλλά για την ικανότητα μου να αντιστέκομαι ακόμα. Να μην συμβιβάζομαι και να μη συνηθίζω την εικόνα αυτή. Όσες φορές και να τη βλέπω, να μου φαντάζει πάντα ξένη και σκοτεινή.

Το μεγαλύτερο σοκ όμως το έζησα όταν αυτό το είδα να συμβαίνει στο πολύ κοντινό μου περιβάλλον. Φήμες ακούγονται πάντα. Αυτό όμως για τον φίλο μου δεν ήταν φήμη γιατί μου το εξομολογήθηκε ο ίδιος. "΄Ελα μωρέ που και που, δεν είμαι εθισμένος. Αντί να πιω, κάνω αυτό. Και άλλωστε το ελέγχω. Όποτε θέλω να το σταματήσω το σταματάω." Αυτά τα λόγια με άδειασαν. Θα προτιμούσα να μου πει "Ξέρεις, έμπλεξα. Εθίστηκα και δεν μπορώ να ξεκόψω" Ήταν αυτή η κοινότυπη δήλωση κάθε εθισμένου, όμως, που με τρόμαξε περισσότερο. Γιατί κατάλαβα ότι δεν έχει ΚΑΜΙΑ συναίσθηση . Είναι σαν να οδηγεί ένα αμάξι με σβηστά φώτα στο αντίθετο ρεύμα. 'Εχει πλάκα στην αρχή αλλά στο τέλος σου έρχεται η νταλίκα στο κεφάλι.
Έσπαγα πολλές μέρες το κεφάλι μου για να βρω τρόπους να βοηθήσω μιας και δεν φημίζομαι για "i mind my own bussiness" attitude μου. Έχω αυτό το κακό σύνδρομο του superman που νομίζω ότι εγω θα σώσω τον κόσμο αυτό.
Δοκίμασα με ήρεμη συζήτηση, με λογικά επιχειρήματα, με τις φωνές, με κλάματα, με παρόμοιες ιστορίες γνωστών μας ακόμα και υλικό μάζεψα για να δείξω πως γίνονται οι άνθρωποι πριν και μετά το οποίο είχα κάνει μια δραματική παρουσίαση στο power point με καταθλιπτική μουσική από πίσω.
Δεν κρατάει πολύ η ιστορία μου γιατί δεν ξέρω τι απο όλα αυτά έπιασε . Δεν έχει σημασία τι. Σημασία έχει ότι κάτι από όλα αυτά τον άγγιξε. Ίσως απλά το οτι κάποιος ασχολήθηκε και νοιάστηκε τόσο πολύ γι'αυτόν.

Έτσι άμα συναντήσεις και συ κάτι αντίστοιχο μη βιαστείς να τον στείλεις σε κλινική απεξάρτησης. Αν ο εθισμός βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο μην τον αφήσεις να μπολίασει και ας χρειαστεί να κάνεις λίγο το superman. Σε ποιον δεν αρέσει να σώζει ανθρώπους που πέφτουν απο φλεγόμενα κτίρια? :P

xxx
S.

PS: παρακάτω παραθέτω ένα κείμενο που έγραψε η Βασίλισσα των ναρκώτικων, η ηρωίνη. Αξίζει να το διαβάσει όποιος σκέφτεται οτι "ε, η μια φορά δεν πειράζει να δοκιμάσω" χωρίς να καταλαβαίνει οτι δεν δοκιμάζει αυτός το ναρκωτικό αλλά το ναρκωτικό ΑΥΤΟΝ!

Με λένε ΗPωίνη, κάποιοι με φωνάζουν” Πρέζα” ή ” Άσπρη” ή ” Ζουζού” ή κάποιοι άλλοι ” παραμύθα” , ακόμα και ” Βασίλισσα” με έχουν πει !! Έχω πολλά παρατσούκλια άλλα δεν έχει κάμια σημασία έτσι και αλλιώς το αποτέλεσμα μου είναι πάντα το ίδιο, είμαι...πολύ διάσημο ναρκωτικό σε όλο τον κόσμο.
Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να προφέρουν το όνομα μου, με γνωρίζουν όλοι, όλο και κάποιο φίλο τους ή συγγενή τους ή γνωστό τους έχω πάρει μαζί μου στο θάνατο.

Έχω σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους και δεν υπολογίζω τίποτα και κανέναν, ούτε άντρες , ούτε γυναίκες , ούτε νέους , ούτε γέρους , ούτε φτωχούς ή πλούσιους .

Όποιος με πλησίαση τον ” παίρνω” μαζί μου σε ένα ταξίδι με έναν και μόνο προορισμό τον ” θάνατο”. Αυτός είναι εξάλλου ο σκοπός μου, να σκοτώσω όσο πιο πολλούς μπορώ και μέχρι τώρα τα καταφέρνω μια χαρά, άλλωστε έχω βοήθεια, έχω σύμμαχο τον φόβο να μάθουν πια είμαι , την άγνοια που έχει ο κόσμος για εμένα.

Βλέπεις συνήθως ο κόσμος αναγκάζεται να με γνωρίσει τις περισσότερες φορές αφού έχω κάνει ήδη την δουλειά μου και όχι πρίν, κάνεις δεν πιστεύει ότι θα του χτυπήσω την πόρτα και θα αρρωστήσω τα παιδιά του και εκεί ακριβώς εγώ ύπουλα πατάω και όσο ο κόσμος δεν μαθαίνει για έμενα τόσο πιο εύκολα πηγαίνω κοντά τους !

Μου αρέσει να σε παίρνω από το χέρι σε μικρή ηλικία και να σε γνωρίζω στους φίλους και συνεργάτες μου , στα άλλα τα ναρκωτικά και εσύ αργά ή γρήγορα να έρχεσαι στην αγκαλιά μου, αφού σε ετοιμάσουν για έμενα.

Μόλις με δοκιμάσεις γινόμαστε οι καλύτεροι φίλοι, σου παίρνω όλο τον πόνο που σου προκαλούν τα συναισθήματα και η πραγματικότητα της ζωής , που είναι τόσο σκληρή, έρχομαι σαν βάλσαμο στην ψυχή σου , σε κάνω να αισθάνεσαι ανίκανος -η όταν είσαι μακριά μου και βασιλιά όταν είσαι κοντά μου.

Σε παρασέρνω μαζί μου και δεν φοβάσαι τίποτα , σου κάνω παρέα συνέχεια και είναι πολύ εύκολο να σε κάνω να πιστέψεις ότι φταίει το σύστημα , το κράτος , η οικογένεια σου. Έτσι δεν είναι ?

Μέχρι να καταλάβεις τι γίνεται και που έχεις μπλέξει, μέχρι τα πρώτα ίχνη στέρησης εμφανιστούν , όλα είναι μαγικά. Ζεις σε ένα κόσμο ονειρικά πλασμένο και σιγά σιγά έχεις γίνει ολοκληρωτικά δικός μου, τώρα μου ανήκεις, τώρα θα με γνωρίσεις πραγματικά , τώρα χωρίς εμένα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Δεν μπορείς ούτε να φας, ούτε να κοιμηθείς , ούτε να δουλέψεις. Δεν μπορείς να κάνεις έρωτα, να ονειρευτείς, ούτε να κουνηθείς, τώρα καταλαβαίνεις ότι με έχεις παντρευτεί και είναι πολύ δύσκολο να με χωρίσεις .

Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, έχουμε πορεία μαζί, τώρα θα κάνεις ότι σου πω για να με βάλεις στο σώμα, στις φλέβες, στη μύτη σου.

Βλέπεις είμαι παρα πολύ ακριβή, δεν ζητάω μόνο τα χρήματα σου, αυτά που θέλω από εσένα είναι και η ψυχή σου , το πνεύμα σου και το σώμα σου. Θέλω το μυαλό σου να περιστρέφεται μόνο γύρω από έμενα, θέλω οι γύρω σου να σε κοιτάνε με αηδία και να κουνάνε το κεφάλι, να χάσεις κάθε ίχνος αξιοπρέπειας , ελευθέριας και ειλικρίνειας .

Τώρα θέλω να πληγώνεις όποιον σε πλησιάζει, να φέρεις την οικογένεια σου σε απόγνωση μέχρι να την διαλύσεις τελείως, να χάσουν κάθε ελπίδα σωτήριας για εσένα και να μείνεις μόνος-η και πάλι να βρίσκεις παρηγοριά μόνο σε εμένα.

Επίσης θέλω να γεμίσεις δικαστήρια και καταδίκες, αν γίνεται να σαπίσεις σε κάποιο βρώμικο κελί φυλακής ή να ουρλιάζεις για βοήθεια δεμένος σε κάποιο ψυχιατρείο.

Θέλω τα χέρια σου, τις φλέβες σου, το συκώτι σου και το αίμα σου , θέλω τα πάντα από εσένα και τα παίρνω μέχρι να πεθάνεις σε κάποιο ατύχημα ή να ξεζουμίσω ότι έχει απομείνει απο εσένα και να σε βρούνε “μπλε” σε κάποια τουαλέτα ή κάτω απο καμιά γέφυρα, μόνο και πεταμένο.

Όλα αυτά θέλω από εσένα για να σε αφήσω και να πάω σε κάποιον άλλων, είμαι τόσο άπληστη που δεν μου φτάνει τίποτα .

Το μόνο που μισώ και μπορεί να σε πάρει απο έμενα είναι τα “προγράμματα” είναι αυτοί που μένουν ” καθαροί” απο εμένα και αναρρώνουν ενωμένοι , δουλεύουν με τον εαυτό τους και βλέπουν τι τους έχω κοστίσει .

Τους μισώ άλλα έχω μεγάλη υπομονή , αν μείνει κάποιος μόνος θα τον βρώ και θα τον κάνω πάλι δικό μου, μισώ την διαδικασία της αναρρώσης , μισώ τα προγράμματα πλήρης αποχή και αυτούς που ξέφυγαν απο έμενα.

Είμαι η ΗΡΩΙΝΗ και σκοτώνω κάθε μέρα αφού σπείρω μιζέρια και πόνο σε όποιον με γνωρίσει. Χάρηκα.

s01e08 - Be brave.

2011-12-15T13:47:00.000-08:00

Είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί δεν έχω χρόνο να γράψω πολλά σήμερα.

Θέλω να μοιραστώ όμως μαζί σου ένα βίντεο που αγαπώ.

Για όλους όσους είναι προκατειλημμένοι.

Για όσους βρίσκουν κάποιες κινήσεις ασήμαντες, ανόητες και αγνοούν το γεγονός ότι το ισχυρότερο φάρμακο είναι η καλή διάθεση.

Enjoy!

xxx

s01e07 - This is your Life.

2011-12-14T15:12:00.000-08:00

Είναι πολύ cliche,το ξέρω, αλλά ακόμα περισσότερο αληθινό!

Γι'αυτό..
Επειδή είναι η ζώη ΣΟΥ...
Κάνε ό,τι αγαπάς και κάντο συχνά.
Αν δε σου αρέσει κάτι, αλλαξέ το.
Αν δε σου αρέσει η δουλειά σου, παραιτήσου.
Αν δεν έχεις αρκετό χρόνο, σταμάτα να βλέπεις τόση τηλεόραση.
Αν ψάχνεις τον έρωτα της ζωής σου,σταμάτα.
Θα σε βρει αυτός όταν αρχίσεις να κάνεις πράγματα που αγαπάς.
Μην υπεραναλύεις, η ζωή είναι απλή.
Όλα τα συναισθήματα είναι όμορφα.
Και…
Όταν τρως, απολάμβανε κάθε τελευταία μπουκιά.

Enjoy!

xxx
S.

PS: thanks mom :-*

s01e06 - Just Get It Out Of You..

2011-12-04T18:22:00.000-08:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα. Λίγο η έλλειψη έμπνευσης, λίγο η τεμπέλικη Κυριακή που μου αρέσει να απολαμβάνω. Είδα όμως στo newsfeed μου ένα video που μου κίνησε την περιέργεια. Αν ήξερα περι τίνος πρόκειται δε θα το άνοιγα φυσικά γιατί έχω ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα που αφορούν παιδική βία και όσο μπορώ αποφεύγω τις εικόνες που τη συμπεριλαμβάνουν γιατί με στοιχειώνουν. Το να σε στοιχειώνει κάτι που δεν μπορείς να λύσεις είναι τόσο απογοητευτικό που δεν αντέχεται. Το έκανα όμως και πίεσα τον εαυτό μου να το δει μέχρι τέλους αφού ήδη μετά τα πρώτα δευτερόλπετα άρχισα να βουρκώνω. Βάζω τον αδερφό μου στη θέση αυτού του παιδιού και εξοργίζομαι.

Εξοργίζομαι με τα λάθος πρότυπα που δίνουμε στα παιδιά.
Εξοργίζομαι με τους γονείς που θεωρούν ότι τα παιδιά παίρνουν μόρφωση μόνο απο το σχολείο αρνούμενοι το σημαντικότατο ρόλο που έχουν ως δάσκαλοι ήθους!
Εξοργίζομαι που μαθαίνουμε στα παιδιά από τόσο νωρίς να βάζουν ταμπέλες.
Εξοργίζομαι που δεν παίρνουμε τα παιδιά στα σοβάρα.

και…
Εξοργίζομαι με όλους μας που δεν αποδεχόμαστε το διαφορετικό.

Ο σχολικός εκφοβισμός, το γνωστό bullying, υπήρχε ανέκαθεν απλά εμείς το μάθαμε τώρα. Θυμήσου για παράδειγμα τον Oliver Twist. Όμως μερικοί ακόμα υποστηρίζουν ότι η σχολική επιθετικότητα αποτελεί μια φυσική διαδικασία στην ανάπτυξη του παιδιού και ότι ιδιαίτερα τα αγόρια σκληραίνουν και προετοιμάζονται για τη ζωή. But who said boys don't cry?

Κοίτα τα ονόματα!

Στατιστικές λένε ότι 1/10 παιδιά έχει ύπαρξει θύμα bullying. Το φαινόμενο παρατηρείται κυρίως μεταξύ αγοριών και το σύνηθες μέρος είναι η αυλή του σχολείου. Τα 15 από τα 25 θύματα συνεχόμενου και έντονου bullying κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας. Και σε ποιον το εκμυστηρεύονται συνήθως? Σε κάνεναν! Οι λόγοι του bullying? Συνήθως ανύπαρκτοι και πλασματικοί. Θα το θυμάστε άλλωστε. Όλοι μας ήμασταν παιδιά και είχαμε ένα συμμαθητή που ήταν λίγο στρουμπουλός, ένα κοριτσάκι που ήταν τρομακτικά ψηλό και άχαρο, κάποιον που φορούσε πολύ χοντρά γυαλιά ή που δε χαμογελούσε ποτέ για να μη φανούν τα σιδεράκια του. Οι διαστάσεις του bullying είναι τρομακτικές, οι μέθοδοι ποικίλες και οι συνέπειες τις περισσότερες φορές ανεπανόρθωτες. Πότε όμως το πείραγμα ξεπερνάει τα όρια και γίνεται επικίνδυνο?

Και πάλι έχω τη μικρή μου εμπειρία στο θέμα αυτό. Ως θύμα φυσικά!

Ήμουν πρώτη δημοτικού, πάαααρα πολυ ντροπαλό κοριτσάκι (όσα δεν έκανα όμως στο σχολείο τα έκανα εκτός, μην ανησυχείς!) και πηγαινοερχόμασταν στο σχολείο με το σχολικό. Κάθε μεσημέρι λοιπόν με γυρνούσε το λεωφορείο 5 στην Καλαμαριά και καθόμουν με δύο αδερφές. (όχι gay χαχα, τις κυριολεκτικές αδερφές!). Η μεγαλύτερη από τις δύο αδερφές λοιπόν με περνούσε από απίστευτα βασανιστήρια κατ'εμέ γιατί μου απαγόρευε να μιλάω στη μικρότερη. Μου μιλούσε άσχημα, με έβριζε, μου έπαιρνε τα πράγματα και με εκβίαζε ότι άμα το πω σε οποιονδήποτε η ζωή μου θα γίνει κόλαση! Δεν θυμάμαι ονόματα, ούτε για πόσο καιρό γινόταν αυτό και φυσικά δεν έμαθα ποτέ το λόγο. Θυμάμαι όμως πολύ καλά το μεσημέρι που με παρέλαβε η μαμά από το λεωφορείο σε χρώμα μπλε απο το κλάμα. Τώρα που σκέφτομαι όλο το σκηνικό και κάθε φορά που τυχαίνει να το περιγράψω σε κάποιον που φαντάζει απίστευτα χαζό και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως άφησα κάτι τόσο ασήμαντο να με πληγώνει τόσο πολύ. Η μεγάλη Σίσσυ θα την έβαζε στη θέση της αυτή τη μικρή ***** αλλά η μικρή Σίσσυ δεν ήξερε τι κάνουν σε αυτές τις περιπτώσεις και προτιμούσε να το κρατήσει κρυφό από το να υποστεί τις συνέπεις αν μαθευόταν. Τα παιδιά τείνουν να τα μεγαλοποιούν όλα. Θυμάμαι, από μικρή κοιμόμουν με ένα λούτρινο πάντα στην αγκαλιά μου το οποίο το οποίο μου φαινόταν τεράστιο και πάντα έτσι το είχα στο μυαλό μου. Μέχρι που το είδα ξανά πριν λίγα χρόνια και είδα πως είχε το μέγεθος της παλάμης μου. Έτσι έκανα και με το πρόβλημα μου. Το έκανα υπερμεγέθες στο μικρό παιδικό μου μυαλό.

Ευτυχώς δεν εξελίχθηκα σε μία από αυτές τις περιπτώσεις που όταν βιώνουν κάτι άσχημο μετά βγάζουν τα απωθημένα τους σε άλλα παιδάκια. Από μικρή αγαπούσα πολύ το διαφορετικό. Έτσι, ο διπλανός μου ήταν χοντρούλης, το αγόρι που αγαπούσα φορούσε γυαλάκια, η κολλητή μου ήταν από τη Νιγηρία και εγώ φυσικά φορούσα σιδεράκια!

Γι'αυτό σου λέω, οι διαστάσεις του bullying είναι τρομακτικές, οι μέθοδοι ποικίλες και οι συνέπειες τις περισσότερες φορές ανεπανόρθωτες.

Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα, ειδικά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους που πλάθεται η ψυχή τους, αλλά είναι και τόσο ειλικρινή που μπορούν να γίνουν αφάνταστα σκληρά. Όταν λοιπόν πρόκειται για σχέση μεταξύ παιδιών η πρώτη κατηγορία μπορεί να πληγωθεί ανεπανόρθωτα από τη δεύτερη.

Κάθε μέρα 160.000 παιδιά αποφεύγουν το σχολείο για να μην πέσουν ξανά θύματα. Και αν δε μπορείς να σώσεις όλα τα παιδιά, σώσε τουλάχιστον αυτό που έχεις δίπλα σου!

xxx

PS: Όσο για τον Jonah? Έχω να του πω ένα μεγάλο μπράβο που κατάφερε να το βγάλει από μέσα του και ελπίζω να συνειδητοποίησε ότι τόσα χρόνια μπορεί να τον κορόιδευαν 20 ή 30 παιδιά αλλά μόλις μέσα σε λίγες εβδομάδες απέκτησε 133.711 υποστηρικτές!!!

s01e05 - Just a disabled body. Not a disabled mind.

2011-12-03T11:44:00.000-08:00

3η Δεκεμβρίου! Παγκόσμια ημέρα για Άτομα ΜΕ ειδικές Ανάγκες.

Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο γιατί θα γίνω γραφική και σε συνδυασμό με τα προήγουμενα blog θα νομίζετε ότι συναγωνίζομαι τη Μητέρα Τερέζα. Πραγματικά όμως αξίζει να δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες. Τις βρίσκω πολύ inspiring!

Kαι σας παρακαλω!

*ΜΗΝ ΠΑΡΚΑΡΕΤΕ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΠΗΡΩΝ. Τα δύο τρία βήματα που θα κάνετε παραπάνω για κάποιους ανθρώπους φαντάζουν μαραθώνιος.

*ΜΗΝ ΠΑΡΚΑΡΕΤΕ πάνω στο πεζοδρόμιο και σε διαβάσεις. Μπορεί να αφήσετε έναν άνρθωπο εγκλωβισμένο πάνω στο αναπηρικό του καροτσάκι ανάμεσα στα πεζοδρόμια Θα προλάβετε να πιείτε τον καφέ σας και αν παρκάρετε δυο στενά πιο κάτω.

*ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΟΙ. απλά δεν περπατάνε. ποιος σας είπε ότι δε σκέφτονται?

Μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν πάνω απο 1.000.000 ΑΜΕΑ.

Μην τους κάνετε τη ζωή πιο δύσκολη απ'ότι ήδη είναι..

Enjoy!

Και για να μην ξεχνάμε και τους τετράποδους φίλους μας, σας πληροφορώ ότι μεταξύ μας υπάρχουν πάρα πολλοί υπέροχοι άνθρωποι που δεν παράτησαν το κατοικίδιο τους στα σκουπίδια λόγω αναπηρίας. Και η ευγνωμοσύνη τους είμαι σίγουρη ότι δεν περιγράφεται!

xxx

s01e04 - Travel is my middle name.

2011-12-02T08:28:00.000-08:00

Ταξιδεύω από τότε που με θυμάμαι. Ή μάλλον με ταξίδευαν, για την ακρίβεια. Είχα την τύχη να έχω δύο υπέροχους γονείς που με ταξίδευαν αντί να με αφήνουν στον παππού και τη γιαγιά. Μου έχουν κάνει το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να κάνουν γονείς στο παιδί τους. Έχω πατήσει το πόδι μου σε μέρη που κάποιοι δε φαντάζονται ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα. Έχω φωτογραφίες με φίλους που έκανα στα ταξίδια μου και είναι παιδάκια από όλες τις φυλές. Ήταν όλοι φίλοι μου.

Επιστρέφουμε πάντα με souvenir. Το κάνω αλλά το βρίσκω λίγο χαζό. Άλλωστε είτε γυρνάς με μικρογραφία του πύργου του Eiffel, είτε με ένα μικρό άγαλμα της ελευθερίας ή μια mini πυραμίδα… όλα αν τα αναποδογυρίσεις γράφουν made in china! (ironic,huh?)

Γι'αυτό έχω καταλήξει ότι οι φωτογραφίες είναι ο πολυτιμότερος θησαυρός που έχεις μετά από ένα ταξίδι και το καλύτερο souvenir. Made by you this time! Kαι δεν έχει κανένας άλλος ίδιο!

Το να έχεις στα χέρια σου όμως ένα video από το ταξίδι σου είναι μαγικό. Ξαναζείς τη στιγμή με όλες σου τις αισθήσεις! Ποιος είπε οτι δεν μπορείς να ταξιδέψεις στο χρόνο?

Το παρακάτω είναι ένα από τα πιο όμορφα video που έχω δει τον τελευταίο καιρό και ελπίζω να το απολαύσετε όσο και γω. Τολμήσε και κάνε πράξη μια τρελή ιδέα που σου ήρθε για να έχεις ένα πρωτοτυπο αναμνηστικό από τα ταξίδια σου και πίστεψε με θα είσαι πολύ περήφανος γι'αυτό όταν μια μέρα θα το δείχνεις στα παιδιά σου.

And remember… “The world is a book and those who do not travel read only one page.”

PS: Και επειδή δεν είμαι μόνο λόγια.. η δικιά μου ιδέα είναι μία συλλογή από φωτογραφίες του The Jack από όλα τα ταξίδια που έχουμε πάει μαζί. Όπως βλέπετε η οικογενειακή παράδοση συνεχίζεται!

The Jack of Mykonos!

xxx

s01e03 - Don't show your back to AIDS - Show your heart!

2011-12-01T16:01:00.000-08:00

Η παρακάτω εικόνα έχει στοιχείωσει τη ζωή μου και εύχομαι να στοιχειώσει και τη δική σου!

An abandoned child ravaged by Aids. Over a quarter of the children in Romanian orphanages are infected with Aids. The cause is a lack of clean needles and the practice of giving under-nourished children transfusions of blood untested for Aids contamination.
-Romania 1990

Κάνε μου μια χάρη και πριν ξεκινήσεις να διαβάζεις κάνε μεγέθυνση την παραπάνω φωτογραφία και κοίταξε την προσεκτικά για λίγα δευτερόλεπτα! Είναι απαραίτητο για να μπορέσεις να καταλάβεις αυτά που γράφω στη συνέχεια.

Ποιος έχει τόση δύναμη στον κόσμο μας ώστε όταν είσαι 4 χρονών να σε κάνει να μοιάζεις 84?!?

1η Δεκεμβρίου. Από τότε που με θυμάμαι η μέρα αυτή για μένα σηματοδοτούσε την αντίστροφη μέτρηση μέχρι τα Χριστούγεννα. Με απίστευτη χαρά κρεμούσα πάνω από το θρανίο μου τη χριστουγεννιάτικη καρτέλα με τις ημερομηνίες σε κουτάκια και κάθε μέρα που περνούσε άνοιγα ένα κουτάκι και καταβρόχθιζα το σοκολατάκι που έκρυβε μέσα λες και αμα το έτρωγα πιο γρήγορα θα ερχόντουσαν και πιο γρήγορα τα Χριστούγεννα. Ναι, ήμουν αστείο παιδάκι αλλά μεγαλώνοντας έγινα και πολύ συνειδητοποιημένο παιδάκι. Έτσι έμαθα ότι αυτή η μέρα είναι πολύ πολύ σημαντική και αφιερωμένη σε ένα πολύ μεγάλο σκοπό. Την καταπολέμηση του AIDS.

Η φετινή 1η Δεκεμβρίου όμως ήταν πολύ διαφορετική από όλες τις προηγούμενες. Ούτε κρέμασα το σοκολατοημερολόγιο μου, ούτε έραψα την κόκκινη κορδελίτσα στη μπλούζα μου. Επίσης δεν αντικατέστησα την profile picture μoυ ώστε να δείξω πόσο καλός και ευαισθητοποιημένος άνθρωπος είμαι. Τη φετινή 1η Δεκεμβρίου και κάθε 1η Δεκεμβρίου από εδώ και πέρα θα θυμάμαι το φετινό ταξίδι που δεν κατάφερα να κάνω στην Ουγκάντα. Μέχρι να το κάνω!

Και για όσους δε γνωρίζουν, εξηγώ!

Με μία από τις καλύτερες μου φίλες, τη Marie Curie*, οι καφέδες και οι συζητήσεις που κάνουμε είναι διαφορετικές. Δεν κουτσομπολεύουμε, δεν αναλύουμε τα πάντα για ώρες (εντάξει, όχι καθόλου, αλλά λίγο). Μοιράζομαστε ένα μεγάλο πάθος. Το πως θα κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο. Και αυτές οι συζητήσεις είναι για μένα θησαυρός. Είναι η φίλη με την οποία μοιράζομαι την τρέλα στη ζωή, μαζί θα κάνουμε bungee jumping, skydiving και ότι άλλο εφευρεθεί μέχρι τότε που να δοκιμάζει τα οριά μας.

Σε ένα από τα πολύωρα βράδια που περνάμε στο σπίτι μου κάνοντας ατελείωτες συζητήσεις, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να κάνουμε πολύ εναλλακτικές διακοπές το καλοκαίρι. Κάπου πολύ διαφορετικά. Αν θυμάμαι καλά, η πρώτη ιδέα για προορισμό ήταν η Χαβάη ή η Τζαμάικα. Σκοπός μας ήταν να πάμε για ένα μήνα περίπου, να δουλέψουμε και ότι βγάλουμε να το φάμε εκεί σε κάποιο εξωτικό νησί που θα χορεύαμε και θα πίναμε cocktails όλη μερα κάνοντας καινούριους φίλους. Καθώς όμως η ιδέα έπαιρνε σάρκα και οστά (αυτό είναι το μαγικό με αυτές τις ιδέες) σκεφτήκαμε ότι αφού θα αφιερώναμε που θα αφιέρωναμε τόσο μεγάλο μέρος του καλοκαιριού μας ας το κάναμε τουλάχιστον για καλό σκόπο. Κάπου ανάμεσα στα δεκάδες ανοιχτά παράθυρα του internet explorer, που ανοίγω καθώς κάνω οποιαδήποτε από τις έρευνες μου, βρέθηκαμε να συζητάμε να πάμε για εθελοντική εργασία στην Ουγκάντα σε ένα πρόγραμμα στήριξης των ορφάνων που έχασαν τους γονέις τους από Aids. Ο σκοπός ήταν ιερός και αποφασίσαμε να βοηθήσουμε στη ρίζα του προβλήματος. Οι χώρες της Αφρικής εχούν την πρωτία(!) στο AIDS.

An HIV-positive child at an orphanage near Chennai, India.

India estimates it has approximately 5.25 million people with HIV/AIDS, by far the largest number in the Asia Pacific region and only second largest in the world after South Africa. More concerning, up to 95 per cent of those infected do not even know they have the disease, allowing the disease to spread at exponential rates.

Οι αντιδράσεις του περιβάλλοντος μας ήταν ποικίλες! Οι γνωστοί δε μπορούσαν να κατανοήσουν πως κάποιος διανοείται να χαλάσει το καλοκαίρι του για κάτι τέτοιο. Ο μπαμπάς μου μας "καθησύχασε" ενημερώνοντας μας ότι κυκλοφορεί φήμη ότι πριν 10 χρόνια στην Ουγκάντα τρώγανε ανθρώπους (με ιδιαίτερη προτίμηση στα λευκά κοριτσάκια). Η θείος της Marie Curie* μας προειδοποίησε ότι άμα πάμε εκεί οι πιθανότητες να γυρίσουμε είναι ελάχιστες. Και οι λίγοι που μας ήξεραν μας καταλάβαιναν απόλυτα! Ότι και να ακούγαμε, ήμασταν αποφασισμένες. Θέλαμε να φύγουμε απο το comfort zone μας και να δούμε την αλήθεια με τα ίδια μας τα μάτια και όχι όπως μας παρουσιάζεται από τα media. Αντί να δείξουμε για άλλη μια φορά την πλάτη μας στη μάστιγα της εποχής μας, εμείς αποφασίσαμε να δείξουμε την καρδιά μας!

Οι διακοπές μας κάθε άλλο παρά διακοπές προμηνύονταν.

3 εβδομάδες.

Σέ ένα ορφανοτροφέιο στη λίμνη Luwero.

Ύπνος στο πάτωμα.

Κύρια τροφή μας οι γλυκοπατάτες και κάτι ντόπια λαχανικά. (η ιδέα του να αποχωρηστώ τα Mc Donald's ήταν κάπως σοκαριστική, ομολογώ)

Ελάχιστο νερό και αυτό μόνο με το απαραίτητο χάπι.

Για ντουζ ούτε συζήτηση.

Όταν όλοι οι γνωστοί μας θα αντιμετώπιζαν hangover από τα απανωτά mojito τους στα beach bar εμείς θα αντιμετωπίζαμε το βλέμμα ενός ορφανού που έμαθε πολύ νωρίτερα απ'ότι έπρεπε πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η ζωή.

Όλα ήταν έτοιμα, τα εισητήρια αγορασμένα, εμείς ένα βήμα πριν τα απαραίτητα εμβόλια και με μια χαρά απερίγραπτη. Έτοιμες να ζήσουμε την πιο συναρπαστική εμπειρία της ζωής μας. Έτοιμες να αλλάξουμε τον κόσμο. Γιατί κάπως έτσι πιστεύουμε ότι αλλάζει, βήμα-βήμα.

'Ολα αυτά φυσικά τα γράφω με αφορμή την ημέρα που μόλις μας πέρασε γιατί μετά την έρευνα και την προετοιμασία που κάναμε για το συγκεκριμένο ταξίδι για μας αυτή η μέρα δεν είναι αλλή μια παγκόσμια μέρα στο ημερολόγιο. Για μας είναι μια γιορτή ότι βάλαμε το λιθαράκι μας, και θα βάλουμε ολόκληρη πέτρα στο μέλλον για να αλλάξει τουλάχιστον αυτό στον κόσμο. Να εξαλειφθεί ο ιυός του AIDS, μέσα από τη σωστή ενημέρωση και την άμεση θεραπεία.

τα νούμερα είναι τρομακτικά!

Και αν εσύ δεν έχεις το θάρρος ή τη διάθεση να αλλάξεις τον κόσμο μας με ένα τέτοιο ταξίδι τότε κάντο απλά με ένα click! Μπες στο http://one.org/c/us/actnow/3878/ και πρόσθεσε το όνομα σου στη λίστα ενισχύοντας τον οργανισμό που έχει σκοπό μέχρι το 2015 να μην γεννιέται πλέον κανένα παιδί με AIDS. Θα σου πάρει 1' από τη ζωή σου και θα χαρίσει εκατομμύρια λεπτά ζώης σε άλλους.

Το να νοσείς ή να είσαι φορέας ως ενήλικας είναι κατά ένα τρόπο επιλογή σου αν αμέλησες να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Το να γεννηθείς με ημερομηνία λήξης όμως λόγω AIDS δεν είναι επιλογή κανενός παιδιού!

Όσο για την Ουγκάντα? …. Όλα μας τα σχέδια με τη Maria Curie δυστυχώς ματαιώθηκαν λόγω ανωτέρας βίας. Και για τις δύο χάλασε το πιο συναρπαστικό μέρος του καλοκαιριού και ίσως ολόκληρης της ζωής μας! Εγώ όμως ξέρω ότι αυτό το ταξίδι μια μέρα θα το κάνουμε, και θα πάμε στο συγκεκριμένο χωριό και για τον ίδιο σκοπό. Θα πάμε μαζί! Εγώ και η Marie Curie*.

xxx

*τα ονόματα προφανώς(!) δεν είναι αληθινά. Σίγουρα όμως δεν είναι και τυχαία!

s01e02 - Don't forget to love yourself, please.

2011-11-30T11:47:00.000-08:00

Σχέσεις…

Find out who you are and do it on purpose.
Dolly Parton

Υπάρχουν τοοόσες πολλές στη ζωή μας! Υπάρχουν αυτές που έρχονται ξαφνικά στη ζωή σου και σε φέρνουν αντιμέτωπο με κάτι πρωτόγνωρο και διαφορετικό αλλά και αυτές οι οικίες και διαχρονικές που γίνονται όλοένα και πιο ισχυρές με το πέρασμα του χρόνου. Αυτές που δυναμώνουν μέσα από τις δυσκολίες αλλά και αυτές που στην πρώτη δυσκολία ξεφτίζουν και διαλύονται. Αυτές που επιλέγεις να έχεις στη ζωή σου γιατί ξέρεις οτι σου την κάνουν ακόμα πιο όμορφη αλλά και αυτές που επιλέγεις να αφήσεις γιατί κρατούσες μόνο από συνήθεια. Σχέσεις Οικογενειακές, Φιλικές, Ερωτικές, Επαγγελματικές. Εξωσυζυγικές, Προδοσίας, Εμπιστοσύνης, Μίσους, Πάθους, Συμφέροντος και πάει λέγοντας μέχρι να με σταματήσεις.

Παλεύουμε καθημερινά να τις προλάβουμε όλες και να τους ικανοποιήσουμε όλους. Όλοι ζητάνε ένα κομμάτι από εμάς και στο τέλος για εμάς δε μένει τίποτα. Ξεχνάμε να συντηρήσουμε την πιο σημαντική σχέση που έχουμε στη ζωή μας. Την πιο συναρπαστική και μοναδική σχέση που έχουμε.. αυτή που έχουμε με τον εαυτό μας!

Οι άνθρωποι έρχονται και φέυγουν από τη ζωή μας. Aυτός με τον οποιον μένουμε στο τέλος είναι ο εαυτός μας και αυτή είναι η μόνη σχέση που θα έχουμε εγγυημένα για όσο ζούμε. Η πιο πιστή και μονογαμική σχέση που μπορούμε να δημιουργήσουμε. Γιατί λοιπόν να μην επενδύσουμε σε αυτήν?

First things come first! Mην βιαστείς να κρίνεις τον εαυτό σου ως εγωκεντρικό τέρας επειδή βάζεις σε προτεραιότητα τη σχέση που έχεις με τον εαυτό σου. Με μια βαθύτερη διερεύνηση (και κατα πολύ επηρεασμένη απο την τελευταία μου εμμονή με βιβλία που έχουν θέμα την ψυχοθεραπεία) συνειδητοποίησα ότι μόνο μια καλή και υγιής σχέση με τον εαυτό μας μπορεί να τροφοδοτήσει και τις υπόλοιπες σχέσεις στη ζωή μας. Αντιθέτως, μια διαταραγμένη σχέση με τον εαυτό μας υπονομεύει το αυθεντικό και αλτρουιστικό ενδιαφέρον για τους γύρω μας αφήνοντας αρνητικά συναισθήματα να δηλητηριάζουν και να σαμποτάρουν τις σχέσεις με το περιβάλλον μας. Aυτό φυσικά είναι κάτι που ξέρεις να παπαγαλίζεις πολύ εύκολα αλλά πόσοι από εμάς το κατανοούμε σε βάθος?!

To love oneself is the beginning of a life-long romance.
Oscar Wilde

Η ιδέα για όλα αυτά άρχισε να στροβιλίζει επικίνδυνα στο μυαλό μου όταν κατάλαβα στις πολύωρες συζητήσεις με τις φίλες μου πόσο συχνά κατατάσσουμε κάποιες συμπεριφορές ανθρώπων γύρω μας στην κατηγορία "δεν τα έχει καλά με τον εαυτό του". Το λέμε για το αγόρι που απατά σε μόνιμη βάση την κοπέλα του γιατί αναζητεί την επιβεβαίωση. Για τη φίλη που σου πετάει κακίες τυλιγμένες με δόσεις χιούμορ ή ψευτοχαίρεται όταν της ανακοινώνεις κάτι χαρμόσυνο. Τους συγγενείς που σε ανταγωνίζονται χωρίς να υπάρχει κανένα απολύτως σημείο σύγκρισης. Τον συνεργάτη που σου βάζει τρικυκλοποδιές στην πρώτη ευκαιρία και αρνείται να δει out of the picture το γενικότερο καλό αφού αν αυτός δεν πετυχαίνει δεν πρέπει να πετύχεις ούτε και συ. Να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα δηλαδή. Πόσες φορές σχολιάζουμε επίσης για γνωστούς μας που κάνουν παρέα με ανθρώπους μόνο και μόνο λόγω status μήπως αρπάξουν λίγο από το μυστικό της επιτυχίας. Πλάι στο βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα, σωστά? Μόνο που δε συνειδητοποιείς ότι είσαι απλά η γλάστρα!

Και να΄ταν μόνο αυτές οι περιπτώσεις...

Εγώ (το ταλέντο!) τους καταλαβαίνω από το "εγώ γιατί όχι?" ύφος. Αυτή τη σαστισμένη, παγωμένη χαρακτηριστική, για όσους το έχουν ζήσει, έκφραση στο πρόσωπο τους που μαρτυρά πως ότι και να του λες τόση ώρα που είστε για καφέ, όλα περνάνε από το πρίσμα του "εμένα ποιος με καταράστηκε και δε μπορώ?"

Γιατί όμως?

με έτρωγε πολύ καιρό αυτό το ερώτημα.

Του φταίει η εμφάνισή του? Του φταίει ο χαρακτήρας του? Μήπως και τα δύο? Τον έχω ακούσει να ρίχνει το φταίξιμο στην κακή του τύχη, στο κακό το μάτι, στη μαύρη γάτα που πέρασε το πρωί από μπροστά του, την οικογένεια και τα τραυματικά παιδικά του χρόνια, τους πλανήτες που ήταν σε λάθος τροχία όταν γεννήθηκε, τη μαύρη του μοίρα και το κακό το ριζικό του και τελοςπάντων όποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του φυσικά. Τον ενοχλούν τα καλά των άλλων γιατί η ψυχή του είναι άρρωστη και δε βλέπει πόσα καλά έχει ο ίδιος.

Say "I LOVE YOU" but always love yourself more!

Κάπως έτσι κατάλαβα, ότι η απάντηση ήταν ηλίου φαεινότερη μπροστά μου! είδα ότι αυτός ο άνθρωπος δε ζηλεύει ούτε τις κατακτήσεις σου, ούτε το ύψος σου, ούτε τα λαμπερά σου μαλλιά. Αυτός ο άνθρωπος ζηλεύει το γεγονός ότι ΕΣΥ τα βρήκες με τον εαυτό σου. Θαυμάζει τον "αέρα" σου.

Μην του κρατάς κακία. Είναι χαμμένος. Δεν αφήνεται να ζήσει γιατί φοβάται. Γιατί, αλήθεια, υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από το να αντιμετωπίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό? Μας κρίνουμε υπερβολικά αυστηρά για να μπορέσουμε να συνυπαρξουμε ειρηνικά με τον ευατό μας, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό.

Έτσι, αν καθώς διαβάσεις αυτές τις γραμμές, κάποιες συμπεριφορές σου πλησιάζουν τις παραπάνω, μπορεί να συνειδητοποιείς οτι και συ είσαι ένας από αυτούς.

Κάπου εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω πως δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω και δε φιλοσοφώ εκ του ασφαλούς! Βeen there done that! Έχω περάσει χρόνια ολόκληρα που δεν με έβρισκες ποτέ χωρίς παρέα. Τα βράδια χωρίς παρέα ήταν χαμμένα βράδια για μένα και το να μείνω από επιλογή μόνη στο σπίτι, μου ήταν αδιανόητο. Είναι οι σκέψεις που κάνουμε όταν είμαστε μόνοι μας που μας κάνουν να μην μπορούμε να αντέξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ενώ όταν υπάρχει παρέα γύρω όλοι οι φόβοι και οι ανασφάλειες καλύπτονται από θορύβους. Έτσι και γω είχα συνέχεια γεμάτο πρόγραμμα την ημέρα και γεμάτο σπίτι τα βράδια. Κάπως έτσι φρόντιζα να έχω το λιγότερο δυνατό χρόνο με τον εαυτό μου. Έκανα πράγματα για να με συμπαθούν οι γύρω μου και όλο και λιγότερο συμπαθούσα τον ίδιο μου τον εαυτό. Στρουθοκαμήλιζα, κοινώς. Η ιστοριούλα όμως έχει αίσιο τέλος αφού γρήγορα κατάλαβα ότι η μονή λύση για να ξεπεράσεις του φόβους σου,για άλλη μια φορά, είναι το να τους κοιτάξεις κατάματα (πόσο cliche!). Αυτό προσπάθησα να κάνω και γω με το πέρασμα των χρόνων και τώρα μπορώ να το συνοψίσω λίγες προτάσεις μόνο!

1.παραδέχθηκα στον εαυτό μου τι με ενοχλεί στον εαυτό μου. (πολυ δύσκολο)

2.τι ζηλέυω στους άλλους. (λιγότερο δύσκολο)

3. Ξεκαθάρισα ότι δε μπορούμε να είμαστε όλοι τέλειοι γιατί έτσι θα ήμασταν όλοι ίδιοι και αυτό θα ήταν βαρετό, χαχα. (ευκολάκι, γέλασα κιόλας)

4.αγάπησα τα στραβά μου. (πααααρα πολύ δύσκολο!)

5.προσπάθησα να δουλέψω με τον εαυτό μου να διορθώσω όσα από αυτά διορθώνονταν. (βλ. δε ζητούσα ΠΟΤΕ συγγνώμη, όμως ποτέ των ποτών.)

6.αγάπησα το quote "δεν καθορίζουν οι περιστάσεις την ζωή σου, αλλά η στάση που έχεις απεναντί τους". (ευκολάκι και λίγο επίκληση στην αυθεντία αυτού που το πρωτοείπε)

και μετά...

6.REPEAT!

Έτσι αν δεις και συ κάποιον χαμμένο,

σε συμβουλεύω (αν και δε μου αρέσει να το κάνω, γιατί ποια είμαι εγώ που μπορει να τα ξέρω όλα?) να..

αποδεχθείς το ότι τον ενοχλεί ο "τα έχω καλά με τον εαυτό μου" αέρας που έχεις και αυτό είναι κάτι το οποίο δε θα σου παραδεχθεί ποτέ. Αν το παραδεχόταν σε σένα θα έπρεπε να το παραδεχθεί και στον ίδιο του τον εαυτό. Ούτε εσύ είσαι ο superman που θα έρθει να τον σώσει. Οπότε σε απαλλάσω από την ευθύνη του να του πείς τι νομίζεις ότι του φταίει. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει ο καθένας να καταλάβει μόνος του. Αλλιώς θα περπατάει πάντα με πατερίτσες. Μη του στερήσεις αυτη τη χαρά, αυτή την ιερή στιγμή που θα γνωρίσει τον εαυτό του!

Και μετά, πίστεψε με, αναπόφευκτα μόνο καλά συμβαίνουν.
Αγαπάει και τον αγαπάνε αληθινά.
Γι'αυτο... don't forget to love yourself, please!

You need guts to grow up and finally become who you really are. Do you dare?

xxx
S.

s01e01 - η αρχή μου είναι η Coco.

2009-11-30T06:23:00.000-08:00

Σπάω το κεφάλι μου τόση ώρα τι να πρωτογράψω σ'αυτο το blog που είχα παραμελήσει για τόσο καιρό. Τόσες ιδέες και τόσες σκέψεις που είμαι έτοιμη να μη γράψω τίποτα. Έτσι είμαι εγώ. Περίεργη. Κυκλοθυμική. Δίδυμος.

......και τελειομανής. Γι'αυτό λοιπόν ξεκινάω απο την αρχή ΜΟΥ - και η αρχή μου είναι η Coco.

(το παρακάτω είναι το πρώτο ever ολοκληρωμένο άρθρο μου επομένως,προειδοποιώ, δεν είναι επίκαιρο)

enjoy!

Για να γράψω αυτές τις λέξεις που θα διαβάσετε παρακάτω χρειάστηκε να οπλιστώ με πολύ θάρρος. Είναι το δέος που σου προκαλεί η Coco Chanel, το έργο και κυρίως η προσωπικότητά της, που με έκανε να ξεκινήσω με τα δικά της λόγια. "Για να γίνεις αναντικατάστατος πρέπει να είσαι πάντα διαφορετικός", λέει και αποδεικνύει η Coco Chanel με την πολύτιμη και πάνω απ' όλα διαχρονική συμβολή της στο χώρο της μόδας. Γεννημένη το 1883, στη Saumur της Γαλλίας, από πάμφτωχους γονείς, η μικρή Gabrielle Bonheur Chanel πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια που διαμόρφωσαν την αργότερα αγέρωχη προσωπικότητά της. Έχοντας μείνει ορφανή από μητέρα στην ηλικία των 12, η ανατροφή της Gabrielle ανατέθηκε σ' ένα αυστηρό καθολικό μοναστήρι, όπου και λέγεται ότι έμαθε να ράβει. Μετά την ενηλικίωση της και αφού έφυγε από το μοναστήρι δούλεψε για κάποια χρόνια ως τραγουδίστρια σε διάφορα νυχτερινά κέντρα του Παρισιού, υιοθετώντας το ψευδώνυμο "Coco". Εκεί της δόθηκε η ευκαιρία να ενταχθεί στον κύκλο των αριστοκρατών της εποχής και να αποκτήσει τις κατάλληλες αντρικές γνωριμίες, αφού εκτός των άλλων είναι και γνωστή για την πολυτάραχη ερωτική της ζωή η οποία της άνοιξε πολλές, μέχρι τότε κλειστές, πόρτες. Αποφασισμένη να ξαναγράψει το σενάριο της ζωής της μπήκε στο χώρο της μόδας σχεδιάζοντας καπέλα στο πρώτο κατάστημα που άνοιξε στο Deauville με την οικονομική στήριξη του Etieme Balsan, ενός από τους ερωτικούς της συντρόφους. Πολύ σύντομα, επεκτάθηκε στο σχεδιασμό ρούχων στη φημισμένη 31 Rue de Cambon, στην καρδιά του Παρισιού, αυτή τη φορά με τη βοήθεια του Αrthur Capel, καλύτερου φίλου, και πλουσιότερου του προηγούμενου. H Coco ήταν το κατάλληλο άτομο την κατάλληλη στιγμή, αφού γεμάτη φιλοδοξίες, αποφασιστικότητα και νέες ιδέες έφερε έναν αέρα επανάστασης στον γυναικείο τρόπο ένδυσης των 20's. Όλες τις σκέψεις, τις ιδεολογίες και τα συναισθήματά της τα εξέφραζε στα ρούχα της και αυτό είναι που την έκανε τόσο διαφορετική και προχωρημένη για την εποχή της. Πίστευε ότι "η πολυτέλεια πρέπει να είναι άνετη, ειδάλλως δεν ήταν πολυτέλεια" και το έκανε πράξη αντικαθιστώντας τον απαραίτητο για την εποχή κορσέ με δάνεια στοιχεία από την αντρική γκαρνταρόμπα. Πίστευε ότι "η μόδα φεύγει ενώ το στυλ παραμένει", προωθώντας το chanel look με το γνωστό ταγιέρ με φούστα ως το γόνατο, τις δίχρωμες μπαλαρίνες, την καπιτονέ τσάντα και πολλές σειρές από πέρλες στο λαιμό. Τέλος, πίστευε ότι "το ρούχο δεν κάνει τη γυναίκα αλλά η γυναίκα το ρούχο" και το απέδειξε με το θρυλικό μικρό μαύρο φόρεμα που αν και τόσο απλό, ούτε και σήμερα λείπει από κάποια γυναικεία γκαρνταρόμπα. Με το πέρασμα των χρόνων το όνομά της έγινε συνώνυμο της πολυτελούς, κομψής και πάνω απ' όλα απλής και πρακτικής εμφάνισης. Πίστευε σ’αυτό που έκανε και ο ίδιος της ο εαυτός υπήρξε η καλύτερη διαφήμιση της. Πολλοί είναι αυτοί που προσπάθησαν να τη μιμηθούν. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που βρίσκεται στη λίστα των 100 ανθρώπων με τη μεγαλύτερη επιρροή στον 20ό αιώνα. Δυστυχώς όμως, υπήρξε από τις γυναίκες που δεν κατάφεραν να συνδυάσουν την επιτυχία με την ευτυχία και έτσι έφυγε από τη ζωή μόνη και χωρίς οικογένεια στην ιδιωτική σουίτα της στο Ηοtel Ritz του Παρισιού, οπού και έμενε τα τελευταία 30 χρόνια. Ευτυχισμένη ή όχι, αλλά σίγουρα διαφορετική εμείς θα τη θυμόμαστε ως επαναστάτρια.

Chanel No5

Όσο περίεργο και αν φαίνεται σ’αυτό το art deco περιτύλιγμα κρύβεται η μεγαλύτερη επιτυχία της Coco Chanel. Αναμέσα σε 10 δείγματα αρωμάτων διάλεξε το 5ο στη σειρά, εξού και το όνομα, για να γίνει το Νο 1 σε πωλήσεις ακόμα και 80 χρόνια μετά. Το Chanel No5 πωλείται σήμερα κάθε 30 δευτερόλεπτα!

Spring 2009 Collection

Σε μία κατάλευκη αίθουσα γεμάτη καμέλιες, σήμα κατατεθέν της Chanel, αποφάσισε να οργανώσει την φετινή παρουσίαση της ανοιξιάτικης συλλογής ο καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου, Κarl Lagerfeld, στο Παρίσι. Έχοντας διατηρήσει αψεγάδιαστο το ύφος της Chanel σε όλες τις συλλογές του, καταφέρνει και φέτος να αποδείξει τη διαχρονικότητα των ρούχων προσθέτοντας τις κατήλληλες πινελιές για να το εκσυγχρονίσει. Πιστός στον πολυαγαπημένο συνδυασμό χρωμάτων, στην haute coutoure συλλογή παρουσιάζει τις δημιουργίες του σε πολυτελή λευκά υφάσματα με μαύρες λεπτομέρειες, αναδεικνύοντας συγχρόνως την θηλυκότητα του γυναικείου σώματος με φούστες σε γραμμη Α μεχρι το γόνατο,τονισμένη μέση και όγκο στους ώμους. Τα καπέλα και οι ζώνες στα αντίστοιχα χρώματα φαίνεται να συμπληρώνουν άριστα την κομψότατη εμφάνιση των μοντέλών.

Coco avant Chanel : The Movie

ή αλλιως «Coco before Chanel”. Οι φήμες που θέλουν την Audrey Tatou να πρωταγωνιστεί στην νέα ταινία με θέμα τη ζωή της Coco Chanel επαληθεύονται ,ενώ τα γυρίσματα της ταινίας έχουν ήδη αρχίσει. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που η ζωή της Chanel εμπνέει τον χώρο του θεάματος. Αυτή τη φορά η ταινία επικεντρώνεται στην παιδική ηλικία της, τους μεγάλους της έρωτες, και τα πρώτα βήματα της καριέρας της. Το πιο ενδιαφέρον? Ο ίδιος ο Karl Lagerfeld θα αναλάβει την επιμέλεια των ρούχων δίνοντας έναν αέρα άλλης εποχής στην εμφάνιση της πρωταγωνίστριας. Οσο για την προβολή της ταινίας, αυτή αναμένεται προς το τέλος του 2009 οπότε για την ώρα θα αρκεστούμε στην πολλά υποσχόμενη αφίσα της ταινίας και σε κάποια στιγμιότυπα που μπορούμε να βρούμε στο διαδίκτυο