Siyah Tavşan

Öğretmen 3

2011-11-22T13:47:00.001-08:00

Kendini, birazdan anlatacağı konuyu bilen nadir insanlardan sanan (ki aslında öyle değil, bölümdeki diğer hocaların gazlaması yüzünden öyle olduğunu sanıyor. Çünkü anlattığı ders dünyanın en gereksiz dersi ve ondan başka kimse anlatmak istemiyor.) öğretmen elektrik enerjisiyle ilgili bir şeyler anlatmak için sınıfa girdiği gibi tüm ışıkları yakmıştı. -Bu arada sınıfta tam olarak 48 adet floresan lamba var.- Saat sabahın 10'u olduğu için sınıftaki herkesin suratında şaşkın bir ifade vardı. Öğretmen de topladığı ilgiden dolayı gururla gülümseyerek "enerji harcayalım da bize olan ihtiyaçları devam etsin" dedi. "Kafan o kadarına mı basıyor zekasız" dedim içimden. Yüksek sesle söyleyemezdim çünkü o öğretmendi; beni dersten bırakabilirdi. Ezik.

Şehirlerarası

2011-10-26T17:26:00.000-07:00

Babam ve kardeşimle birlikte Yeşilyayla otobüs durağında, yanımda bavullarla, terminal otobüsünü beklediğim dakikalar geldi aklıma. Daha Ankara'ya gitmemiş olmama rağmen artık Ankara'yı özlemiyordum. Çünkü biletim elimde, bavulum yanımdaydı; artık Bursa'ya dönüş için gün saymaya başlayacaktım. Daha yanlarından ayrılmamışken özlemek bambaşka bir duyguydu. Bir sürü hikaye geliyordu aklıma anlatmak istediğim. Yarım kalır korkusuyla hiçbir şey konuşmadan otobüsü bekliyorduk.

Öğretmen 2

2011-10-16T06:13:00.001-07:00

Bir gün sıra arkadaşımla bir şeye gülmüştük. Öğretmen de coşku dolu bir şekilde "Neye gülüyonuz bakalım gülüncek bişey varsa söyleyin biz de gülelim" dedi. Kendi yapamıyor tabi espri, bizimkilere yanladı. Ezik.

Öğretmen

2011-10-16T06:11:00.000-07:00

Bir gün sıra arkadaşımla bir şeye gülmüştük. Öğretmen de coşku dolu bir şekilde "Neye gülüyonuz bakalım gülüncek bişey varsa söyleyin biz de gülelim" dedi. Sonra ben de ayağa kalkıp anlattım. Tabi hiç komik olmadı. Dedim ki sonradan anlatınca komik olmuyo, yaşamak gerek o anı dedim. Yine de kurtaramadım. Öğretmen yenmişti bizi. Marifet sanki. Zaten karşındaki küçücük çocuk, laf dalaşına niye giriyorsun. Sessiz olun deyip geç işte. Ezik.

Su Bardağı

2011-09-05T15:27:00.000-07:00

Eğer su doldurmaya giderken hali hazırda yanınızda olan su bardağını almaya üşenirseniz, gidip su şişesiyle dönmek zorunda kalırsınız, ki bu daha zor bir iştir aslında. Gidip yeni bardağa doldurursanız suyu; bu sefer de bulaşık işi çıkar. Kaldı ki eski bardağı da bir şekilde mutfağa götürmek gerek. Tek cümlede anlatsam atasözü olmaya aday.

I Wish

2011-03-01T04:38:00.000-08:00

I'm playing the game
the one that will take me to my end
I'm waiting for the rain
to wash who I am

Infected Mushroom

Zaman

2010-10-30T14:45:00.000-07:00

Bir daha yaşasam son on yılı ya! Hepsini çok özledim.

Az Pişmiş Rüya

2010-07-30T12:28:00.001-07:00

Annemin mutfaktan seslenişine uyandım. Kalk hadi yumurtan soğuyacak diyordu. Tabii ki de uykunun en tatlı yerine denk gelmişti bu uyarı. Zar zor kalktım yatağımdan. Oturdum masaya.
Ben gittikten sonra annem yeniden uyurdu. Ama sırf sıkılmayayım diye o da otururdu masada. Bir şey de yemezdi üstelik. Okuldan, arkadaşlarımdan filan konuşurduk genelde. O gün de oturmuştu masaya. Etraf beklenmedik bir şekilde aydınlıktı. Kar yağmış gibiydi. Daha henüz birkaç dakika konuşmuşken bir şeyler değişmeye başladı. Ortamdan uzaklaşıyormuş hissine kapıldım. Sanki konuşmamızı mutfağın dışından dinliyordum. Derinden geliyordu sesler. Yavaş yavaş kısıldılar ve sonunda kayboldular.
Ama mutfaktaki 'ben' hala konuşuyormuş gibi görünüyordu. Dışarıdan izliyordum olayları. Birden bir ses duydum. Başta anlamadım ne dediğini. Sonradan belirginleşti. Kalk hadi yumurtan soğuyacak diyordu annem mutfaktan. Bense yatağımda yatıyordum hala. Rüyaydı herhalde dedim, kalktım yatağımdan. Yüzümü yıkadım ve masaya oturdum. Bu sefer daha annem tabağımı koymadan yine aynı ses geldi uzaktan. Hadi oğlum diyordu yine annem. O döngüden hiç kurtulamayacağımı düşündüm. Sonsuza kadar sürecek sanıyordum. Altıncı sefer de başaramadım hayatıma kaldığım yerden devam etmeyi. Yedincisinde kalktığım gibi odamın camından atladım. Düşerken de "Allahım lütfen gerçekten uyanmış olmayayım" diyordum. Daha yapacak bir sürü işim vardı, hayallerim vardı on yıl sonrasına dair, diyordum. Yere yaklaştığımda nefes alamaz olmuştum. Gözlerimi kapadım ve avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım. Gözümü açtığımda yatağımda oturuyordum. Annemle babam da yanımda panik içindeydiler. Kramp girmiş olan sağ bacağıma masaj yapıyorlardı. Ölmediğimi anlayınca rahatladım. O ara kramp da geçti. Ben de kalktım az pişmiş yumurtamı yedim.

Atom Bombası Rüyası

2010-07-24T15:19:00.000-07:00

Lisedeydim. Kardeşim de ortaokuldaydı. Sınıf arkadaşlarından biri bize gelmişti. Bizim odadan Bursa'yı seyrediyorduk. Manzarayı seyrederken 4-5 km uzaktan süzülen bir atom bombası gördük. Biz durumu fark edene kadar yükselen alevler mantar şeklini almıştı ve yerin biraz yukarısından kırmızı bir dalga yayılıyordu. Hemen yatağıma uzanıp uykuya dalmam gerekiyordu. Ama sadece birkaç saniyem vardı. Yine de denedim. En azından ne olup ne bittiğini görmem diyerek kapadım gözlerimi. Hafta sonu yapmayı planladığım şeyler geldi aklıma. Olmadı dedim. Ömrüm sadece bir günmüş gibi geldi. Dedim ölümü hiç düşünemeden bitti her şey. Çok büyük kazık yemişim gibi hissettim. Bu arada 5-6 saniye geçmişti. Dalganın çoktan gelmiş olması gerekiyordu. Gözlerimi açtım korka korka, pencereden dışarı baktım. Her şey güllük gülistanlıktı. Güneş yeni doğmuştu*. Yüzümü yıkadım ve kahvaltıya oturdum.

*Şubat 2008'de yazdığım şiirin mimarı da o güneşti.

Okul Mevzuları

2010-07-01T12:27:00.000-07:00

Gecenin 12'sinde elimde elektrik süpürgesi salonu süpürüyordum. İkinci dönem yoğun olduğu için pek temizlik yapamamıştık. Ama bu yoğunluğu pek aldırmamışım ki kalmamam gereken iki dersin birinden kalmıştım. Diğerini de yalvar yakar geçmiştim. Yaz okulunda bir tanesi açılacaktı ama bana vermeyeceklerdi dersi. Neymiş efendim, laboratuvarını açmayacaklarmış. Tadilat varmış falan. Yani göz göre göre okul bir sene daha uzayacaktı. Bir yandan da ev arkadaşlarımın başarı hikayelerini dinliyordum. Yok aldığım derslerin hepsinden geçtim yok kümülatif şöyle yok ortalama böyle diyorlardı ben içeri içeri ağlarken. Diğer yandan da telefonum hiç susmuyordu. Süpürgenin sesi olabildiğince geç saatlere kadar sürsün de komşular kavgaya gelsin diye tüm yanlış numaralar o geceye denk gelmeye çalışıyordu. Bir tanesi adımı tutturmuştu. Büyük ihtimalle yanlış numarayı almıştı artık numarayı kimden aldıysa. "Sen Tolga'nın abisi Turgay değil misin?" dedi. Evet dedim ve ilerleyen dakikalarda bir seyahat acentem olmadığına ikna etmeye çalıştım kendisini. Başka bir telefon görüşmesinde de teyze girizgahı kısa tutup özel ders vereceğim öğrencinin özelliklerini anlatmaya başladı. -Önceki telefon konuşmalarımdan birinde bir arkadaşım özel ders verip vermeyeceğimi sormuştu. Ben de, olur demiştim.- Dersin içeriğini filan anlattı. Tamam dedim gelsinler. Yalnız dedi, para sıkıntıları var yardımcı olursan sevinirim dedi. Aradaki telefon görüşmelerinde de gene bir arkadaş ama bu başka arkadaş, lafı karma felsefesine getirip "Oğlum oluyo lan hakkaten"le bitirmişti konuşmayı. Ben de hemen şimşekler çaktı tabi. Dedim bu verdiğim bu ders için para istemezsem kesin açarlar laboratuvarı. Nitekim almadım da para filan. Sonra yaz okulu kayıt günleri geldi çattı. Hocanın odasına gittim. Nasıl rahatım ama. "Hocam lab işi noldu?" dedim ağlamaklı. "Açmıyoruz, tadilata gircek" dedi. Allah dedim, bedavaya özel ders verdik. Ertesi gün de gittim yine yok dedi. O gece de başka bölümden arkadaşların mezuniyet balosu var. Sonraki gün kayıtların son günüydü. Ben de para filan vermeden birinin adını söyleyip koskoca mezuniyet balosuna yancı oldum. O efkarla gittim ve kelimenin tam anlamıyla yarın yokmuşcasına içtim. Haliyle de geç kalktım ertesi sabah. Üstelik başım da çatlıyordu. -O son baloya gitmeyecektim.- İnternetten, dersi son bir kez kontrol ettiğimde başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. Dersin labını açmışlardı ve kontenjan dolmuştu. Hemen toparlanıp çıktım evden. Dilekçe yazıp dersi alabilmeyi düşünüyordum. Yolda da annemleri arayıp harç parası istedim. Hocanın odasına gittim. Dilekçeye gerek yok bir bakalım durumuna, kaç dersin kalacakmış seneye dedi. 14 dersimin kaldığını görünce vermek istemediler dersi. Dedim o zaman bunun yanına bir ders daha alayım o zaman ders yüküm hafifler önümüzdeki sene. Tamam o zaman git dersi ekle gel bir bakalım dediler. Çıktım odadan. Yolda annemleri arayıp harç parası istedim. -Tarih tekerrürden ibaretti.- İlk yatırılan parayla seçmeli derslerden birini aldım. Hocanın yanına döndüm. Tamam dedi sana açabiliriz kontenjan, hatta buradan onayını da yaparız. Durun dedim daha bu dersin harcını yatırmadım. Ders kaydının bitmesine 1 saat filan vardı. Bankada sıra çoksa her şey mahvolacaktı. Nefes nefese -hayat unutursan vardır- bankaya vardığımda hiç sıra yoktu. Yatırdım parayı hemen. Bölüme döndüm ve kaydımı yaptırdım. Kesin bir rakam veremeyeceğim ama herhalde bir 3-4 yıl gitmişti ömrümden. "Ah Karma ah! Sen yok musun sen!" dedim 'sen'in 'e'sini uzatıp kafamı iki yana sallayarak.

Wake me up before I change again
Infected Mushroom - Becoming Insane

Mezuniyet

2010-06-15T07:49:00.000-07:00

Ben de, çoğu mezun gibi, sonunda o soruyu kendime sormuştum: "'Four in Hand' mi 'Windsor' mu?"

Merdiven

2010-06-14T06:57:00.000-07:00

...
Bu bir lisan-ı hafidir ki ruha dolmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
...
Ahmet Haşim

İkinci Dönem

2010-06-09T17:36:00.000-07:00

İkinci dönem bitiyor daha doyuncaya kadar bir kere bile ders çalışamadım. Tam oturuyorum dersin başına bir de bakıyorum sınav saati gelmiş.

Lost

2010-05-23T13:12:00.000-07:00

"There's a difference between doing nothing and waiting."

Özür (Futbol: Kitlelerin Afyonu)

2010-04-07T14:53:00.000-07:00

Geçen hafta gittiğim Bursaspor - Antalyaspor maçı sonrası, maçı kazanmanın yarattığı coşkuyla, kendimi bilmez bir halde "Şampiyon! Şampiyon! Bursa Şampiyon! / Alkışlayın i*neler! Bursa Şampiyon!" diye bağırdım. İ*ne diye nitelendirdiğim tüm futbol severlerden özür diliyorum.

Yazdı Sanki

2010-03-03T16:02:00.000-08:00

...
It was all yellow
...

Asoşeytıd Pires

2010-01-08T10:16:00.000-08:00

Yatağımda uzanıyordum. Uyumama az bir zaman kaldığı için ve uyku bastırdıktan sonra kalkıp kapamak zor olur diye odamın ışığını yakmamıştım. Masa lambası yanıyordu kafamın yanında, dolayısıyla oda loştu. Bir elimde 7 saat önce doldurduğum kolam vardı(Sezen Aksu - Rakkas çalıyor -darbuka solosuyla gelen gergin kısımda). Bir elimde de ünlü bir yazarın öykülerinin toplandığı, okumuş olmayı çok istediğim ama okumayı hiç istemediğim bir kitap vardı. Sadece birkaç öyküyü okumuştum. Şimdi de aralardan güzel cümleleri seçip defalarca aynı cümleyi okuyordum. Bazı cümleleri çok güzel geliyordu ve neden güzel geldiklerini çözmeye çalışıyordum. Kucağımda da yakın zaman sonra gireceğim sınavı yüzünden her etkinliğe hayır dedirten dersin notları yatıyordu. 'Yarın sakin kafayla çalışırım.' diyerek uykuya dalmıştı notlar. Şimdi kimbilir hangi rüyanın kaçıncı sayfasındaydılar.

Yatağın ucundaki parmaklıktan trompetin bir kısmı görünüyordu. 'Dedim, o da güzeldi bir zamanlar' (Ümit Yaşar Oğuzcan - Ayten'in Sonu şiirinden). Sonra neden bıraktığımı düşündüm. Dedim, sıkıldım heralde. Sonra aslında trompet çalışırken hiç sıkılmadığımı hatırladım. Hevesimi mi almıştım acaba? Galiba biraz üşeniyordum, bir de öncelik onda değildi. Ben de bugünün işi olan trompeti yarına bırakmayıp, erteleyebildiğim kadar erteliyordum. Belki de en başından beri trompet çalan kişi olma sıfatını trompet çalma eyleminden daha çok seviyordum(Röyksopp - Remind Me başladı, hadi iyiyim yine). Trompetten yukarı kaldırdığımda kafamı askılıkta idam edilmiş kıyafetlerimi gördüm. Onları giyen kişi olduğum için çok mutluydum. Yine sorsalardı yine bu kıyafetleri seçerdim. (I didn't talk, I knew/ Until you ask what I was thinking). Tereddüt etmezdim. Zaten tam da yaşamak istediğim hayatı yaşıyordum.

Her konuştuğunda lise günlerimi tekrar tekrar anlatan sandal ağacını susturdum. O kadar sukûnet -'sukûnet' de 'sakin'den geliyor bu arada- yeterdi zaten. Sonra dedim bana ne kelimenin kökünden; olan olmuş; gövde almış başını gitmiş zaten, nerden geldiğini bilsen ne bilmesen ne. En iyisi çağrışımlarım arasındaki bağları sıkılaştırayım, dedim. Hatta uyuyayım dedim, uyuyunca geçer.

Josef K. düş görüyordu.

2010-01-06T15:18:00.000-08:00

Ogion seher vakti, soğukta uyandığında Ged gitmişti.
...
ocağın taşları üzerine, Ogion okudukça silinen yaldızlı harflerle bir mesaj bırakmıştı: "Usta, ben avlanmaya gidiyorum."
Ursula K. Le Guin - Yerdeniz Büyücüsü (Sf. 133)

Davet

2009-12-23T14:32:00.000-08:00

Dağları seller alsın
Selleri yangın sarsın
Bozulsun bahçe bağ
Dalda üzüm sarhoş ben tarumar...
Sezen Aksu - Davet

Ne olacaksa olsun, diyor aslında, coşup taşalım, diyor. Kavga çıkacaksa da çıksın, atmayalım içimize... İsterse yansın bitsin her şey, alevlenelim... İsterse aramız bozulsun, diyor. Bunu da bağ bozumu benzetmesiyle anlatıyor. Besledik büyüttük ama bağ bozumunun vakti geldi, diyor. Bozumdan sonra da şarap oluyor daldaki üzümler, haliyle sarhoş oluyorlar. Her şeyin bitmesinin arifesinde alkole veriyorlar kendilerini. Olup biten olaylar kahramanımızı da yoruyor tabi bu arada, bitap düşürüyor, tarumar ediyor.

Yaşın Mı Var Derdin Var

2009-10-28T12:12:00.000-07:00

Chihiro'nun "yirmibir?" adlı yazısına ithafen,

Tek haneli yaşlardayken, bir gün bir arkadaşımın futbolcu kartlarını kaybetmiştim. Dertlerin en büyüğüydü. Napcam şimdi ben, diye kara kara düşünüyordum. Uykularım kaçıyordu. Annemlere mi söyleyeyim, diyordum yeni kart alsınlar diye. Sonra kızmalarından korktum. Ne yapacağımı bilemiyordum. Evin her tarafını didik didik etmiştim ama kartlar yoktu. Çok çaresizdim. Kaçıp bir köye yerleşmeyi bile düşündüm. "Oğlum Turgay al pılını pırtını bir deniz kenarına yerleş." dedim kendi kendime. Dert yok, tasa yok, dedim orda, futbolcu kartı da yok, dedim. "Keşke birkaç hafta öncesine dönsem, hiç derdim yoktu o ara." dedim. Sonra balıklarıma çok yem verip öldürdüğüm gün geldi aklıma. "O zaman bir ay öncesine döneyim o ara çok iyiydi." dedim. 7 yaşındaydım, yazıyla yedi. Tüm dünyanın yükü omuzlarımdaydı.

We are just a moment in time
A blink of an eye
Anathema - Shrould Of False

Kartları aradıktan sonraya dair bir foto

İskemleden Teoriler: 3. An

2009-10-19T13:57:00.000-07:00

Bir dönem insanlar "Anı yaşayın! Anı yaşayın!" diye yırtınıyorlardı. Ortaokul veya lisedeki hocalar, muhabbet biraz felsefeye kaysın hemen, anı yaşamak çok güzeldir, asıl o zaman yaşadığınızı anlarsınız gibi şeyler söylüyorlardı. O zamanlarda içi boş bir kalıptı benim için. Üzerinde düşünmemiştim bile. Çok sonraları geldi aklıma. Dedim nedir bu 'AN'.
Başlarda diyordum ki: heralde ceketi alıp gitmek, arkana bile bakmadan istediğin adımı atmak, bırakıyorum okulu diyip bırakmak, efendime söyleyeyim, gidip bir köye yerleşmek, olmadı geri gelmek türünde şeyler sanıyordum. Özetle, insanın, aklına ilk geleni yapması sanıyordum. Yani o an ne yapmak istiyorsa onu yapacak ve kafasındaki hayatı yaşayacak.
Sonra dedim ki önce 'anı yaşamamak' nasıl olabilir onu düşüneyim. Sonra asıl meseleye dönerim. Aklımda iki durum belirdi. İlki insanların geçmişe saplanıp yaşamaları; şimdiki yaşamlarını dışarıdan izlemeleri. Örneğin eski sevgilisini aklından çıkaramayan, sürekli olarak onunla geçirdiği günleri düşünen bir insanın şu anı yaşadığını söyleyemeyiz. Ya da ders dönemi geldiğinde yaz aylarını unutamayan bir insan da aslında hala geçtiği yazı yaşıyordur: şimdide değildir. Tabi bu durumlarda insanların mutluluk iksiri içmiş gibi "Şu anda da dünya güzel ki, acaip mutluyum, yaşasın ders dönemi" gibi şeyler demelerini de beklemeyiz.
Diğer bir durum ise insanların bir şeyleri hasretle beklemeleri. Yani sürekli olarak ileri bir tarihin hayaliyle yaşayan insanlar da anlarını yaşamıyorlardır. Zaman sadece 'geçiyor' onlar için (onların içinden). O dilim bi an önce gelsin diyorlar. Geçiştiriyorlar her şeyi. O zamana ait olmak istemiyorlar. "Yaz gelsin artık" diyorlar mesela. Ya da yaz gelmiş oluyor da "Kış gelsin de serinleyelim." diyorlar. Sürekli bir beklenti içindeler. yaşadıkları günün onlar için kıymeti yokmuş gibi yaşıyorlar. Değil an'ı hayatlarını bile yaşamıyorlar. Yazın sıcaktan bunalan onlar değilmişcesine şikayetçiler kıştan.
Bu iki durumdan sonra anı yaşayan insan hayatından memnun olan insanmış gibi geliyor. Ama bana öyle geliyor ki "an" duygusu hayatın geri kalanından ve gelecek kısmından bağımsız yaşanıyor. yani bir insana, hayat nası gidiyor, diye sorduğumuzda aldığımız cevap "iyi" ise o kişi anını yaşıyor demek olmuyor. Çünkü iyi demesinin sebebi eğer okulunun iyi gitmesi ve olası bi mezuniyet sonra çok para kazanmayı beklemesi ise bu kişi ikinci durumdaki insan durumuna düşüyor: Geleceği bekleyerek yaşıyor.
Bense...*

Dünya döner insan durur
İnsan döner dünya durur
Çamur - 76m

*Yazının geri kalanının tüm hakları saklıdır ve bana ait değildir.

Saygılarımla,

İskemleden Teoriler: 2. Uyku

2009-09-28T14:27:00.000-07:00

Uyumasak ne olur diye düşünüyordum bir dönem. ÖSS dönemi ve final dönemleri yoğunlaşıyordu merakım. Sonradan öğrendim ki 3 gün uyumayan kişi hayal görmeye başlıyormuş. Dedim, "O zaman bu uykuda bir iş var. Rüya görmesek bile hayal görüyoruz en azından." Hele ki insanın yorgunluğunu uyumadan da giderebileceğini yani sadece yorgunluğumuzu gidermek için uyumadığımızı öğrenince elim ayağım titredi. O zaman niye uyuyoruz, dedim.

Benimle aynı soruyu soran Amerikalı bilim adamları "Uyumama Deneyi" yapmışlar. Deneye katılan herkes 3-4 gün içerisinde halüsinasyon görmeye başlamış. Sonra da baygın düşüp uyumuş. Deneye katılan bir öğrenci de 11 gün uyumamayı başarmış. Fakat son günlerine doğru gerçek dünyayla bağlantısı kopunca uyutmuşlar. Sırf hayalmiş yani çocuğun gördükleri. Deliriyormuş. Başka bir dünyadaymış diyebiliriz.

Bu sonuç benim ilk kafa patlamtma dönemlerimde düşündüklerime yakın. Sanıyordum ki her rüyamızda farklı bir hayat yaşıyoruz. Yani uyurken de bir hayat yaşıyoruz o arada. Sonra o bitiyor, ölüyoruz ve bugüne uyanıp önceki hayattan birkaç sahne hatırlıyoruz. Zaten içinde bulunduğumuz hayatın bile nasıl geçtiğini anlamıyoruz. Göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor. Kapıyoruz gözümüzü, uyuyoruz. Gözümüzü açıyoruz her şey bitmiş de yeniden başlamış bile. Bunu gerçek dışı rüyalar için düşünüyordum. Hani "Hadi canım! Olur mu hiç öyle?!" diyerek uyandığımız rüyalar için. -Bir rüyamda dilenciydim mesela- Normal (olabilitesi yüksek) rüyalar için de düşüncem şuydu: Bir sürü paralel evren var. Bunların geçişini uykuyla yapıyoruz. Geçişten sonra aklımızda kalanlara da rüya diyoruz. Evrenler arası fark çok büyük olmasın diye de sık uyuyoruz. Yani referanslar tamamen kaybolmasın, rüyalar kabusa dönüşmesin diye sık uyuyoruz sanıyordum. Diyordum ki belki de dönüm noktalarında verdiğimiz kararların farklılığıyla değiştiriyoruzdur hayatlarımızı ama aynı kişi olarak doğduğumuz için çok farklı bir dünyada büyümüyoruzdur. Bu aslında bize saçma gelen rüyaları da açıklıyor. Yani, rüyamda şu kişilerle arkadaştım ya olacak iş mi, dediğimizde belki de dönüm noktalarının arkadaş çevresine olan etkisini atlıyoruzdur.

Burada kelebek etkisinin pasif etkisinden bahsediyorum. Sadece yeniden hayata gelinerek yapılan başlangıcı diyorum. Diyorum ki belki hep aynı yıl aynı gün doğuyorumdur. Her ölümümden sonra 30 Mayıs 1987'de tekrar doğuyorum. -Ben merkezcil bir dünya için konuşuyorum bu arada, annemle babamın tanışmama ihtimalini göz ardı ediyorum- Doğduktan sonra verdiğim kararlar da kişiliğimi, çevremi, yaşam koşullarımı, kısacası hayatımı değiştiriyor. Böylece bir sürü hayat yaşıyorum. Rüyamda da diğer hayatlardan sahneler görüyorum.

Hatta bir alt teori olarak da şunu sunabilirim: Daha önceki hayatlarındakilerle aynı kararları vermiş insanların deja-vu görme ihtimalleri artıyor. Aslında kişi, ben bu anı yaşamıştım, dediğinde belki de yalan söylemiyor. Deja-vu görmeyen insanların da dönüm noktalarında farklı yönlere saptıklarını söyleyebiliriz.

Bilemiyorum...

Uyuyalım yavaşca
Yarın cennet olacak
Karapaks

Saygılarımla,

Boşa Mı Konuştuk?!

2009-04-05T01:26:00.000-07:00

Bugüne kadar başkasında aradım sorunu hep. 'O ne lan öyle?'yle başlayan çemkirmelerim oldu bir sürü. 'Kafası kopsun'a varanlar da olmuştur hatta. Her zaman sadece bir doğru varmış da onu kabullenmeyen insanlar yanlışa düşermiş gibi geldi. Olayları çözümleyerek bulmaya çalıştım kimin haklı olduğunu. İkisinin de haklı olabileceğini düşünemedim. En azından kendilerince haklılardı. Bu bile yetmiyordu o kişiye 'haklı' dememe. Bir tartışmada bir haklı olmalı sanıyordum. Haksız olma ihtimalimi düşünmek bile istemiyordum.

Zaten bir yerden sonra kimse düşünmüyor. Olay birini bir şeye ikna etmekten çıkıyor. Taraflar karşıdakinin tezlerini çürütmeye çalışırken bir yandan da çürütülmesi zor yargı cümleleri arıyorlar. Konunun dışında kalıyorlar. Anlatmak istediklere şeylere yabancılaşıyorlar. Bu da tartışmayı geri dönülmez noktaya taşıyor. Çünkü insanın aklında "Bu neden böyle oluyor hakkaten?" sorusu yerine "Ne desem de susup kalsa?" sorusu olunca durup da "Sen haklısın" diyemez, demez de.

Acaba ben hangi soruyu soruyorum diye düşünüyorum bugünlerde. Galiba ikisini de sorduğum oluyor. Ama kesin cevabı bulana kadar girmeyeceğim tartışmalara. Hele ki "Ne desem de susup kalsa?" sorusu düşerse aklıma ağzımı açmam. "Ben bir düşüneyim bunu" derim ki öyle de demem gerekiyor galiba. Bilemiyorum.

Pusula bana döndü
Düştüm kendi içime
Gulyabani - Kuyu

İskemleden Teoriler: 1. Ages Of Empires

2009-03-28T15:58:00.000-07:00

Yine bir gün oturuyordum. Sonra odaya biri geldi. Yanımda oturan elemana "Eyc of atak mı?" dedi. O da, tamam dedi. Kalktılar başladılar oyuna. Ufak çaplı (sembolik ki göreceli bir kavramdır) bir imparatorluk kurdular. İnsanlara emirler verdiler. Okuttular, büyüttüler, evlendirdiler, savaşa gönderdiler, yetim bıraktılar. Birini çiftçi birini üniversite görevlisi yaptılar. Belki de çiftçi kendi özgür iradesiyle tarım sektörüne girdiğini sandı.Belki, aslında en başından seçme hakkı olduğunu fakat çiftçiliği seçtiğini sandı. Aslında tanrının -ki oyundaki tanrı fareyi tutan eleman oluyor- her şeyin sonucunu bildiğini fakat müdahele etmediğini inanmak istediler ki bu da günümüzde kader inancına tekabul ediyor. Ama fareyi tutan yurt öğrencisinden haberleri yoktu. Çocuğa göre çok kısa bir zamanda, belki de iki üç kere yeniden başladı dünya. Çocuk bilgisayarı kapattığında, üzerlerine bir ağırlık çöktüğünü ve uyuma isteklerinin geldiğini sandılar. Elektrik kesintisini güneş tutulması sandılar mesela. Oyunun sonunu da kıyamet sanıyorlardır kesin.

Popmundo adlı oyundaki Muhtar Viçin adlı karakterin benden haberi yoktur kesin. O, Kuğulu Park'a gidip oturmak istediğini ve kendi isteğiyle orada takıldığını sanıyor şu an. Halbuki ben 'Kuğulu Park'a tıkladım, sonra da 'Karakteri bu mekana götür'e tıkladım. Olay tamamen benim kontrolümde yani. O sanıyor ki bir dahaki aya albümü çıkacak. Oyundan üyeliğimi silsem, her ölüm erken der duyanlar.

Genel olarak bu oyunları çok hızlı oynadığımızı ve bir elin süresini çok aza indirdiğimizi düşündüğümde nefesim daralıyor. Oyundaki karakter de arkadaşına: "Hacı zaman çok hızlı geçiyo ya!" diyorsa hele, hepten kaçar tadım tuzum. Yani hayatları bir an sürüyor, bir tıklama süresi kadar sürüyor. Bu da 'şimdi' kelimesinin aslında tüm hayatımıza karşılık geldiği anlamına geliyor bence. Zaman -ki görelidir- aralığını yeterince geniş alırsak herkesin yaşama şansının sıfıra ineceğini gösteriyor*.

Dün de yok, yarın da yok
Sonsuz bir şimdi içinde
O an nefessiz kaldım
Teoman - Kardelen

*Chuck Palahniuk - Fight Club

Yıllık Kârı Etkilemeyecek Kadar Özgürüm

2009-02-28T15:39:00.000-08:00

Düşünme eylemi bireysel bir eylemdir. Herkes kendi aklıyla düşünür ve bir başkasının ne düşündüğünü -karşısındaki düşüncesini ifade etmediği sürece- bilemez. Bilemediği için de müdahale edemez. Dolayısıyla insanlar istediklerini düşünmekte özgürdürler.
"Özgür düşünce"yle kastedilen ifade özgürlüğüdür aslında. Kişiler düşüncelerini ifade ettiklerinde dinleyiciyi de işin içine sokmuş olurlar ki dinleyici o düşüncenin taraftarı olmak istemeyebilir. Dahası, kendi çıkarlarına ters düşüyor da olabilir. Asıl sorun da tam burada baş gösteriyor. Çünkü günümüz düzeninde kimse gidişatın çıkarları aleyhinde olmasını istemez. "Sen istediğini düşün ama ben böyle düşünüyorum." demez. Aksine bundan sonra benim düşündüğüm gibi düşüneceksin, der. Belki, ifade özgürlüğü olan ülkelerde tavrını bu şekilde belli edemez ama elinden geleni yapar ki bu -Sokrates'e de yapıldığı gibi- öldürmek dahi olabilir. Açıkça görülüyor ki ifade özgürlüğü sadece laftadır.
Gelelim ifade edilmemiş düşünceye. İnsanlar, her ne kadar her şeyi düşünmekte özgür olsalar da, öyle kalıplarda büyütülüp besletilirler ki değil ifade etmek, o cümleyi düşünmeye bile korkarlar. Düşünmezlerse daha mutlu olacaklarını sanırlar. Sokrates'in dediği gibi ince kafalılardır ve o ince kafadaki tabuyu yıkmaya çalışmazlar.
Sonuç olarak, kimse kimsenin aklındakine karışamaz, dense bile asıl müdahele nesilden nesile aktarılan 'toplu bilinç'le daha insan doğmadan yapılmıştır. Sonrasında özgür bırakmak da pek bi işe yaramamıştır.