Sizin için gezdik!

Avatar

2009-12-20T00:44:00.000-08:00

Bu yazıyı spoiler vermeden yazmak için sanırım çok çaba sarfedeceğim.

Avatar'ı şu zamana kadar izlediğim filmler arasında beni en çok etkileyen, şaşırtan ve eğlendiren film seçtim. Cinebonus sinemasında Reald 3d olarak izledim ve muhtemelen bu kadar haz almamın sebebi Reald.

Film, Pandora gezegenini istila etmiş ve yerlisi Na'vi halkı ile problemler yaşayan Amerikalıları konu alıyor. Her ne kadar konu itibariyle çok özgün olmasa da, animasyon karakterlerin gerçeğe yakınlığı bu filmi sinema tarihinin en iyi filmi yapabilir. İnsanlığın para için etraflarındaki güzelliği yok etmesine değinen film, Amerika'nın belki de dünyada yaptığı bir sürü savaş, işgal ettiği yerlerde verdiği acı yüzünden bu bağlamda bir özeleştiri.

Petrol için Irak'a çeşitli bahaneler üreterek giren Amerika'nın, Pandora'ya girişi -filmde her ne kadar hükümet ilişkisi olmasa da- bende benzer çağrışımlara sebebiyet verdi.

3 Boyutlu animasyonlar inanılmaz gerçekçiydi. Bir kaç sahnede gerçekmiş gibi refleks tepkiler verdim. Bazı izleyenler, 3-5 adım sonrasını tahmin edebildiklerini söylemişler. Evet, aşağı yukarı tahmin edilebiliyor. Hatta ikinci yarının başlarında sonunu kafanızda şekillendiriyorsunuz.

Çok dokunaklı sahneler var, ki normalde ben şu zamana kadar bir filmden ağlamadan çıkmamışımdır. Ama Avatar'da en dokunaklı sahnede bile ağlayamadım, eğer ağlarsam, bir sonraki sahnede bir şeyler kaçırabilirim korkusu yüzünden.

Delgo diye bir animasyondan çalıntı olduğu söylentisi ile karşılaştım geçen gün. Bunu açıklamak yerine iki filmin de wikipedia'dan production bilgilerinin linklerini vereceğim. Avatar 15 yıllık bir hazırlanma süreci sonunda ortaya çıkmış bir film. Muhtemelen, Delgo, Avatar hazırlanırken sızıntılarla oluşmuş bir animasyon. Buna karşı tez "Avatar'ın son 4 senesi yapım aşamasıydı" oldu. Ben 11 sene dökümantasyona hiç bir şey yazmayıp, son 4 senede her şeye karar verdiklerine inanmıyorum.

Avatar için wikipedia bunu diyor;

http://en.wikipedia.org/wiki/Avatar_%282009_film%29#Production

In 1994, director James Cameron wrote a 114-page scriptment for Avatar.^[8] Cameron said his inspiration was "every single science fiction book I read as a kid", and that he was particularly striving to update the style of Edgar Rice Burroughs' John Carter series. In August 1996, Cameron announced that after completing Titanic, he would film Avatar, which would make use of "synthetic", or computer-generated, actors.^[36] The project would cost $100 million and involve at least six actors in leading roles "who appear to be real but do not exist in the physical world".^[37] Special effects house Digital Domain, with whom Cameron has a partnership, joined the project, which was supposed to begin production in the summer of 1997 for a 1999 release.^[38]

Delgo için production kısmı ise şöyle;

http://en.wikipedia.org/wiki/Delgo_%28film%29#Production

Fathom Studios began development on Delgo in 1999; animation work began in 2001.^[1] The movie was produced by Fathom in conjunction with Electric Eye Entertainment Corporation.^[7]

Eğer filmi izlemediyseniz, Reald 3d olarak izleyin. İzlediyseniz ve beğenmediyseniz, lütfen reald 3d olarak izleyin. Eğer izlediniz ve beğendiyseniz, zaten benim gibi bir kere daha gitmek isteyeceksiniz.

Filmden çıktığımızda arkadaşım Seçkin, "Şimdi Oscar törenlerini izlemek lazım" demişti. Evet, ben de sabırsızlıkla bekliyorum Oscar törenlerini.

b.

The Twilight Saga: New Moon (Spoiler İçerebilir)

2009-11-22T00:40:00.000-08:00

Sevgili Twilight filmi sevenler ve Robert Pattinson hayranları, lütfen bu yazıdan uzak durun. Zira hoşlanmayacaksınız...

Likenight'ı ekip, "kuzenlerimle işim var" dediğim şey aslında Twilight izleme etkinliğiydi. Ajandama bakmadan telefonda ayak üstü kuzenlerime "aa tamam bana da alın o zaman bilet" dediğim için, likenite yerine twilite'a gitmek zorunda kaldım.

Neyse filme dönelim.. Twilight serisini okuyanlar, ikinci kitabı sürükleyici bulanlar, ve / veya ilk filmden zerre hoşlanmayanlar lütfen bu filme gitmesinler.

İstinye park'ın sinemasında populasyon neredeyse %50 kadın %50 erkek ve gece seansı olması sebebiyle ergenlerden uzak güzel bi topluluk olmasına rağmen... kız arkadaşları istedi diye gelen erkekler ezici çoğunluktalardı.

Filmin başından sonuna kadar bir acıların Robert'ını izliyoruz. Küçük Emrah gibi.. Ama bizim Emrah ağlıyor, ve daha güzel ağlıyor. Sonra arada bi yerde Jacob'un "six pack"lerini sayıyoruz. Düşük omuzlu abilere kas yaptırmamak lazım.

Kitabı kuşa çevirmeleri atlayarak gitmeleri zaten önceden tahmin edilebilecek bir durum. Kitapta bahsedilen Alice'in o mükemmel güzelliğini neden beyaz perdeye aktaramıyorlar hala inanamıyorum. En komiği kitaptaki Edward ile beyaz perdedekinin benzerliği bile yok. Bu film, oyunculuk, makyaj ve senaryo, HATTA görsel efektler açısından tam bir fiyasko.

İnsanların duygulandığı yerlerde, daha doğrusu, filmin bir çok yerinde gözümden yaş gelene kadar güldüm. Hali hazırda "Bir genç kızın gizli defteri" okuyan varsa, tavsiye ederim Twilight filmlerini... Ve işte hizmetteki farkımız... Ergen filmlerini de sizin için izliyoruz.

B.

11. İSTANBUL BİENALİ "İnsan Neyle Yaşar?" (Bölüm II)

2009-10-31T11:55:00.000-07:00

Dün gezdiğim bienalin ikinci yazısında (ilk yazı burada), kadın ve kadının yaşamındaki zorlukları irdeleyen 3 eserden bahsedeceğim.

Bunlardan ilki, İnci Furni'nin Ruh eseri. Rehber bu eserle ilgili şunları demiş:

"...Pamuk üzerine yaptığı resimler, Orta Doğu'daki kadınların yaşamlarına dair güncel stereotipleri duyarlı bir şekilde yakalıyor. İdeal Türk kadınının yapıbozumuyla ilişkilenen hilal ve yıldız resimleri, başörtülü ve başörtüsüz popüler kadınlar, siyasi meselelerin provokatif illüstrasyonları, efsaneler ve reklamlar, toplumun kural koyucu söylemine meydan okuyor. Dini, ataerkil ve heteroseksüel klişeleri aşırıya götürerek, Furni eğlenceli ve ilişkisel bir sembolik düzensizlik alanı açıyor"

İnci Furni'nin Ruh eserinden detay fotoğrafları çekmiştim, ama makinadan aktarırken bir sorun yaşadık ve o fotoğraflar artık yoklar. Aklımda kalan şekliyle size bir kaç örnek vereyim.. Orta kısımda, arabesk şarkıcısı Bergen'in resmi var. Bergen'in yüzü kocası tarafından atılmış kezzap ile yanmıştı hatırlarsınız. Kadına şiddetin bu çarpıcı imgesi mükemmel. Hemen üzerinde Bülent Ersoy illüstrasyonu var. Bülent Ersoy'un üzerinde eşcinselliğin simgesi gök kuşağı resmedilmiş. Bu dörtlünün sol alt kösesinde bir sıçrama tahtası üzerinde, aydın türk kadınını simgeleyen 4 döpiyesli kadının arkasında bir güneş görüyoruz. Bu aslında Cumhuriyet'in kabul görme sürecinde, kadınlara hak vererek (Avrupadan bile önce) Cumhuriyet'in halk arasında kabulü açısından kadınların bir sıçrama tahtası olduğunu betimliyor. (Benim bu esere karşı yorumum ise şöyle; Atatürk kadınlara gerçekten hakları vermeyi düşünüyordu. Zira savaşta yan yana savaşan kadınların erkeklerden daha düşük haklara sahip olması mantıkla örtüşmezdi. Ama bu, kabul görmesinde "etkili" olmuş olabilir. Amaç değil sonuç olarak yaklaşıyorum.) Pek tabii, bu yapıtta, bir çok da çarşaflı ve tesettürlü kadın resmedilmiş, çok daha ironik olarak. Kadının Cumhuriyet döneminde öne çıkarılmasına karşın, daha sonraları, geri çekilme çabasını acı olarak izleyebiliyoruz.

Sırada, Nilbar Güreş'in Bilinmeyen Sporlar eserleri var. Rehber şunu demiş:

"Bilinmeyen Sporlar (2008-09) adlı kolaj, desen ve fotoğraf toplamı, ev içini bir muhalefet alanı olarak korumanın farklı bir yolunu gösteriyor. Bu dizide kadınlar, evi temizleyerek ve kendilerini güzelleştirerek vakit geçiren domestik transseksüeller olarak gösteriliyor. Güreş, bir spor salonunda üç performans düzenlemiş ve burada, kadınların gerçekliğini sinsice yıkan fotoğraf triptikleri için, çizimlerinden alınma fikirleri yeniden canlandıran kadınlarla çalışmış. Ağda, saç yapma ya da elektrikli süpürgeyle toz alma gibi, tipik kadın işleri olarak algılanan estetik fetişizmler ve uğraşlar, takıntılı bir şekilde sunuluyor. Evde olmayan, çalışan koca için bedenini hazırlamak, cinsel istismar ve aile içi şiddetle ilgili tehdit edici ve acı verici çağrışımlar doğuruyor."

Bunu ben "sokakta hanımefendi mutfakta aşçı yatakta fahişe" olmak gerekliliği(!) ile bağdaştırdım.Bu kolajlar çok acıydı aslında. Daha detaylı bir örneği sağ tarafta görebilirsiniz.(Resmin üzerine tıklayın)

Sonuncu ve bienaldeki en eğlendiğim eser, bir film gösterimi. Dünki yazımda Çeşme eseri ile bahsettiğim Canan Şenol harika bir animasyona imza atmış: İbretnüma

İbretnüma için rehber notu şöyle:

"İbretnüma (2009) adlı animasyonlu videonun baş karakteri, güneydoğu Anadolu'da yaşayan fakir bir ailenin inanılmaz güzellikteki kızı. Filmin hikâyesi eski halk masallarını çağrıştırıyor, anlatı tarzı da Binbir Gece Masalları'na benziyor, ama laik değerlerle ahlaki muhafazakârların ve kurumsal dinin yeni yeni ortaya çıkmaya başlayan duyarlılıkları arasında gidip gelen gerilimlere boğulmuş Türk toplumunda kadının çağdaş bağlamını konu ediniyor. Anlatı, baş karakterin hayatı aracılığıyla evlilik ve aile kurumlarının baskıcılığını, kadın bedeninin siyasal ve dinsel bir meta haline getirilmesini; kadın güzelliği kavramının, oryantalistleştirmenin ve tüketim sömürüsünün topos'u olarak kullanılmasını sorunsallaştırıyor. Videoda çoğu orijinallerinden uyarlanmış ve kolajlı parçalarla birleştirilmiş klasik Osmanlı minyatürlerini ve hat sanatını andıran zengin bir görsel dağar kullanılıyor."

İbretnüma, karagöz hacivat oyunu gibi anime edilmiş. Hikaye güzeller güzeli kızın acı hikayesi bölümler halinde gösterilmiş. Hikayenin acısı, kadının susmasından ibaret. Kadın hiç ses etmiyor, evlen diyorlar evleniyor, korkusundan susuyor, başına gelenleri hep gizliyor. Sonra kızlarını da böyle "eğitiyor". Cehalet korku ile birleşince nesillere aktarılan felaketler zinciri göz önüne seriliyor. Bienal'in en çarpıcı eseri İbretnüma'yı muhakkak izleyin. Hatta diyebilirim ki, sadece İBRETNÜMA İZLEMEK İÇİN bile gidilir.

Bölüm 3'de size geri kalan bir kaç beğendiğim eserle beraber, bienal hakkında sonuç olarak ne düşündüğümü yazıyor olacağım. Görüşmek üzere.
B.

11. İSTANBUL BİENALİ "İnsan Neyle Yaşar?" (Bölüm I)

2009-10-30T13:27:00.000-07:00

Bugün 11.si düzenlenen İstanbul Bienali’ni ziyaret ettik. Havanın soğuk olması ve benim soğuk algınlığından dolayı biraz hasta olmam sebebiyle sadece, Antrepo No.3’ü gezebildik.

Bienal bu yıl “İnsan neyle yaşar?” sorusunu irdeliyor. Bir çok ülkeden 30 kadın, 32 erkek sanatçı bireysel olarak katılmış. Bundan başka 5 kolektif ve 3 de ortak proje mevcut.Bienalde havayı kokladığınızda da farkedeceğiniz gibi, sanatçıların büyük çoğunluğu Orta Doğu veya Doğu Avrupa’lı.

Sergi ferah ve rahat anlaşılabilir. Üniversite öğrencileri ücretsiz gezebiliyor. Sadece 2 lira ödeyerek bienal rehber kitabını alıyorsunuz. Anlaşılabilir bir dil ile yazılmış. Zaten bu yazıda çoğunlukla alıntılar yapacağım, böylelikle sizi de yanıltmamış olurum.

Her şeyi anlatıp süprizi bozmak yerine, çarpıcı ve “evet, işte buna bayıldım” dediğim eserleri size anlatmak istiyorum.

Girişteki ilk çarpıcı eser, Canan Şenol’un Çeşme adlı eseri. Rehber şunları demiş:

“Şenol, Çeşme (2000) adlı işinde Marchel Duchamp’ın ünlü yapıtına ve Bruce Nauman’ın Çeşme Olarak Otoportre’sine gönderme yapıyor... ....Bu video doğaçlama bir tiyatro sahnesi gibi kullanılmış siyah bir örtünün üzerinde sallanan bir çift şişkin kadın göğsünü yakın çekim gösteriyor. Göğüslerden ağır ağır ama sürekli olarak süt akıyor, duyduğumuz tek ses de damlayan süt sesi.”

Bu açıklamaların dışında, sorumuz insan neyle yaşar olunca, ben ilk girişte, gözümüze çarpılan bu sahnenin, insanın “ilk girişte” anne sütü ve anne ilgisi ile yaşamaya başladığı yorumunu yaptım. Bunun bu kadar çarpıcı olmasının tek sebebi, ataerkil toplumumuzda bu gerçeği göz ardı ederek kadını arka planlarda tutmamızın verdiği vicdani rahatsızlık.

Bir başka ilginç eser ise Trevor Paglen'in Gök Cisimleri eseri. Paglen sadece ABD'ye ait olmayan, Rusya ve diğer bir kaç ülkenin de içinde bulunduğu uyduların resimlerini çekmiş. Yıldızlı bir gecede İstanbul semalarında, kayan uyduların bıraktığı izleri net olarak görebiliyorsunuz. Bu uydular istihbarat sağlama amaçlı fırlatılıyor. Yandaki resmi size google'dan buldum. Ama aşağı yukarı bu resimdeki gibi, sergideki eserde de uyduların kayış izleri böyle net.

Aslında kaydığını görüp dilek tuttuğumuz yıldızlar o kadar da masum değiller artık.

Girişte karşınıza çıkan kocaman maket, Kalendiye 2087, çok etkileyici. Wafa Hourani'nin Kalendiye askeri noktası ve mülteci kampının gelecek prodüksiyonu olan 3. işi Kalendiye 2087.

Rehber bu eser için şunları söylüyor:

"1946’da kurulan Kalendiye kampında 10.000'den fazla Filistinli mülteci yaşıyor.Batı Şeria’daki en büyük askeri kontrol noktalarından biri olan Kalendiye, yıllar içinde daha da teknolojik bir hale geldi. 1967’ye kadar Kudüs havaalanına da ev sahipliği yapan Kalendiye’deki kontrol noktasını kapattığında Filistinliler ne Ramallah’a girebiliyorlar, ne de Ramallah’tan çıkabiliyorlar…"

Benim kulağımı eğip dinlediğim evin içinden, müzik sesi geliyordu. Arap ezgileri, sanki o minik maket evin içinde hayatı kanıtlarcasına hafif hafif çalıyor.

Birinci bölüm yazısını böylelikle bitirmek istiyorum. Bir sonraki bölümde daha feminist yoruma yakın ve daha acımasız eserleri anlatacağım size.

En kısa zamanda, II. bölümde görüşmek üzere.

Kanal(i)zasyon

2009-10-26T03:32:00.000-07:00

Geçtiğimiz çarşamba günü, Okan Bayülgen'in çok ses getirecek Kanal(i)zasyon filmi galasına gittik Blogger'lar olarak.

BloggerV tarafından davet edildiğimiz bu gecede, uzun zamandır hiç gülmediğim kadar güldüm.

Türkiye'deki gelmiş geçmiş tüm TV MEME'lerini bir filme toplamış Okan Bayülgen. Gözlerimden yaş gelerek gülmemin sebebi, ordaki her esprinin altında hicvedilen ya bir Youtube videosu, ya da bir tv programının olması.Film hakkında daha fazla bilgi vermiyeceğim, zira, spoiler kaçırmadan nasıl yazarım emin değilim. Gidin ve görün, ben ikinciye gideceğim en kısa zamanda.

Bunun dışında, galada, oyuncusu olması sebebiyle, Sabri Yıldız'da vardı.. Bir köşede birasını yudumlarken gördüm. Sera'ya hadi gidip fotoğraf çektirelim dememe kalmadan, gitmiş.. Sağa sola baktım, ama yukarı bakmayı akıl edemedim...
Çok üzüldüm gerçekten, bu şans insanın hayatında sadece bir kere eline geçebilecek türde şanslardan... Filmi insanlar bir izlesinler, spoilerları ile birlikte çözümlemesini de yazarım sonra :)

B.

Beat It Istanbul Haydarpaşa Garı

2009-10-18T09:16:00.000-07:00

Bugün Haydarpaşa Garı'nda, Micheal Jackson Tribute'ların İstanbul ayağı gerçekleşti.

Daha önce bu etkinlik İstiklal Caddesi'nde de yapılmıştı.. Çok büyük bir hevesle Haydarpaşa Garı'na doğru evden çıktım.. İlk kötü süpriz Kadıköy'de miting olduğu için, yolların kapalı olmasından kaynaklanan trafikti.. Koşa koşa gittim gara.. Oh başlamamışlardı.

Arkadaşım Deniz Oktar'ı gördüm ilk, sonra da Ezgi Ceren ile karşılaştık. İki muhabbet sohbet derken.. Hop birden bire çok az volüm ile "müzik" geldi.. İnsanlar bir anda toplanıp dans etmeye başladılar... Ama beklendiği gibi olmadı. Zira:

1) Haydarpaşa garının peronlarına doğru yürüdüler, o kalabalık dar peronlara sığmadı. Enine doğru dans etmelilerdi bence.
2) Müzik neredeyse hiç duyulmadı bile.. Taksim videosunu aşağıda paylaşıcam, bu sesten eser yoktu.
3) Türk insanı dans edemez. Sanki bunu bilmiyorlarmış gibi, 3 saatlik çalışma ile bir şeyler yapmaya çalışanlar vardı. Olmadı, ritm'i kaçırdılar falan..
4) 2 tane "Michael Jackson" vardı ve zannedersem organizasyondan sorumlular.. Sonra olay bitince gördük ki, bir tanesi sinire kesmişti, sanırım kavga etmişler. Bu da organizasyonun ne denli "profesyonel" olduğunu gösteriyor.
5) Biz Kadıköy'den ayrılırken hala, "boğada bi daha mı yapsak, iskelede mi yapsak" diye tartısıyorlardı. Belirsizlikten dolayı bıraktık geldik..

Umarım Akmerkez'de 24 Ekim'de yapacakları dans bu kadar "Fail" olmaz. http://www.beat-it-istanbul.com/?p=37 Etkinlik linki burada. Burada da Facebook Event linki var: http://www.facebook.com/event.php?eid=156995376432

Sizlere Taksim'deki dans ve orjinal video klip ile veda edeyim :)

B.

~o~

Michael Jackson - New Music - More Music Videos

Bienale doğru

2009-10-15T07:06:00.000-07:00

Haftaya cuma günü, bianeli sevgili sosyolog kuzenim Demet ile beraber geziyor olacağım.. Kendisi bir ön gezi yaptı ve benimle gezeceği gün için bana rehberlik yapmak üzere "dersini çalışıyor" şu anda.

Size mükemmel bir yazı ile gelmeyi planlıyorum, gözünüz bizde olsun :)
B.

Düzeltme: Biz, likemind ve likenight'ı hesaba katmadığımız için, ertelemek zorunda kaldık :) Bu cuma inşallah gidiyoruz!

Sizin için denedim!

2009-10-12T14:59:00.000-07:00

Aslında yalan. Tamamen kendim için denedim ama sizinle de paylaşmak istedim. Finlandiya'da mutlaka Ren Geyiği yemelisin dediler. Otelin yakınlarında bir restoran bulduk. Lappi Ravintola. Dışarıdan bakıldığında minicik bir yere benziyor. Tamam çok kocaman değil ama yine de kapıdan içeri girer girmez ben nereye geldim diyorsunuz. Höydörö höydörö içeri dalarkeeeeen hello dedi bir ses. O an tahtaya beyaz tebeşirle yazılmış yazıyı gördüm. Masa için bekleyiniz. Adam o sırada ne istiyorsunuz tarzı birşey dedi. Ren Geyiği yemek için geldik dedik. Kocaman bir defter çıkardı ve boş masa olup olmadığına bakmaya başladı. Beni izleyin dedi sonra. Peşinden gittik. Nerden geldiniz dedi, Türkiye dedik. Kitaplık gibi birşey baktı baktıııı... Menü listesiymiş o. Daha doğrusu dillere göre menülermiş. Türkçe yok tabii. İngilizce menü versek olur mu dedi. Tamam dedik ve geçtik yerimize. Sanki bir dağ evindeydik. Her taraf ahşap, odun... Çok fazla anlatmayacağım, mekanın linkini ekliyorum zaten. Tam olarak yediğimiz şey buydu: "ORIGINAL SAUTÉED REINDEER Served on mashed potatoes with lingonberries." Yanında ekmek de istedik. İnce hamurdan yapılmış malzemesiz pizzalar geldi. Yağlı ve sıcaktı. Tadı da fena değildi. Şarap da aldık. Onun adını hatırlamıyorum ama çok güzel bir ortamda çok güzel bir akşam yemeği yedik. Siteden 2 görsel seçtim, biri yediğimiz yemek. Diğeri de mekan...
http://www.lappires.com/index.html

Bodom! Lake Bodom!

2009-10-12T13:16:00.000-07:00

Finlandiya'ya gelindiğinde görülmeden gidilmemesi gereken bir yer var. Bodom Gölü. Children of Bodom sağolsun, ezberletti bize bu yeri. Her zamanki gibi zor bulduk gölü. Sondan başladım yine. Espoo'ya trenle gittik. Yolda lapa lapa kar yağmaya başladı. Biraz erkenmiş kar yağması için. Espoo'ya geldik. 86 numaralı otobüse binmemiz lazım ama durağı bulamadık bir türlü. Kime sorsak ürkek ürkek bakıyordu. Zar zor bulduk ve yola koyulduk. Şoföre haritada inmek istediğimiz yeri gösterdik. Gelin görün ki adam bizi dağ başında bir yerde indirdi. Müze dediğimizi sanmış meğersem. Öylece kalıverdik yolun ortasında elimizde haritalarla. Dönüş yoluna düşelim dedik. Birkaç durak geri gitmemiz lazım ama yol o kadar boş o kadar sapa ki... Yaklaşık 20 dakika ne bir araba ne bir otobüs geçti. Neyse birkaç denemeden sonra bulduk gölü. Hemen birkaç fotoğraf çektik. Hemen dönmek istiyorduk çünkü epey üşümüştük. Göle de o kadar yaklaşmışız ki, hava uygun olsa girip yüzeceğiz...
Yola çıkıp otobüs beklemeye başladık yine. Ben yerimde duramıyordum artık. Zıp zıp zıplamaya başlamıştım. Bir yandan da sabah hazırladığım yiyeceği tırtıklıyordum. Burnum kıpkırmızı, parmaklarım donmuş... Harika bir deneyimdi gerçekten de. Ha unutmadan, Bodom Gölü hakkında yaşananları bilmeyenler için: http://murderunsolved.com/murder-unsolved/lake-bodom-murders-unsolved-in-finland
Ayrıca bu da benden olsun... Children of Bodom - Lake Bodom http://www.youtube.com/watch?v=i9NdhSbtTDc

HeLLsinki!!!

2009-10-11T18:11:00.000-07:00

Kendimi bildim bileli Finlandiya'yı görmek istemişimdir. En büyük nedeni de gothic metal grupları. To/Die/For olsun, Charon olsun, Entwine olsun... Bu sene hayalimi gerçekleştirebildim. 2 gündür Finlandiya'dayım. Helsinki'de kalıyorum. İlk günüm kaybolmakla geçti. Havaalanından dışarı adımımı atar atmaz söylediğim ilk şey "Aaaa KIŞ" oldu. Başlardan birşey hissetmedim. Şehir merkezine giden otobüsü kolayca bulduk. Merkeze gelip oteli aramaya başladığımızda hissettim soğuğu. Çantadan palto çıktı önce. Kesmedi. Şal da çıktı. O da kesmedi, bereyi de taktım. Hava 3-5 derece falandı sanırım. 25 derecelik İstanbul'dan sonra dondum haliyle. Neyse otel merkezde olduğu için kolay bulduk, eşyaları bıraktık ve dışarı çıktık hemen. Ellerimizde harita, bende o meşhur ağır fotoğraf makinem... Biz turistiz diye bağırıyoruz ama herkes Fince konuşuyor bizle. İstanbul'dayken birkaç rock/metal shop aramıştık. Onların adreslerini bulalım derken kaybolduk. Denizi görelim dedik sonra. Madem bulamıyoruz... Gitmeye çalıştık bir yerlere ama beceremedik. Kabiliyetsiz miyiz neyiz anlamadım. Yolda market bulduk bir tane. E hadi içelim o zaman dedik. Aldık biralarımızı sokakta bir banka oturduk. Sağımızdan solumuzdan koşan sportif insanları izledik. O doğada ben de koşardım tabii. Hava serin ama güzel, sokaklar tertemiz. İnsanın koşası geliyor tabii...
Boş boş dolandıktan sonra merkeze geri döndük. Benim halim kalmamış zaten. Bar bulduk bir tane otelin karşısında. 1-2 bira daha içtik. Ayağımda 2 kiloluk botlar, sırtımda çanta, elimde 1,5 kiloluk makine... Canım çıkmış bütün gün yürümekten. Yol yorgunluğu da var. Barda esneyip durdum. Otele gitmeye karar verdik biraz dinlenmek için. 12'den sonra tekrar çıkacaktık sözde ama uyuyakalmışız. İyi de oldu kendime geldim. 11'de uyanabildik anca. Kahvaltı edildi, merkeze inip kahve içildi veeeee Espoo ve Lahti'ye gitmek üzere yola çıkıldı. Lahti uzak önce oraya gidelim dedik. 1 saatlik yolculuk sonrası Lahti'deydik. Ama bugün pazar! Her yer kapalı. 1-2 saat dolanıp geri döndük. Espoo da yalan oldu. Aslında gidilirdi ama hava kararırdı. Bizim oraya gitme amacımız Lake Bodom'u görmek. O yüzden başka bir güne erteledik. Otele gelip netten birkaç yer baktık ve tekrar dışarı attık kendimizi. Başka barları deneyelim dedik. İlk gittiğimiz yer "Boot Hill" mekan olarak güzel bir yerdi ama çalan müzikler biraz hafif kaçtı. Sonra Dante's diye bir yere geçtik. Merdivenlerden inerken Entwine duydum. Tamam dedim burası iyidir. :) Sipariş vermeye gittiğimde barda oturan (muhtemelen merkanda çalışanların tanıdığı) Finli bir genç İngilizce konuşmaya başladı. Biraz muhabbet ettikten sonra yerime geçtim. Sonra aklıma 2005 yılında To/Die/For elemanlarının konser öncesi benle oynadıkları oyun geldi aklıma. Yanlarına gittim, kurban seçtim kendime bir tane ve oyuna başladık. 3 tane Fince kelime söylemerini istedim. Duyduğum kadarını yazacaktım. Barmen ve diğerlerinin de hoşuna gitti oyun ve neler yazacağımı merakla izlediler. 1 tanesini tutturabildim sadece. O kelimeleri ve doğrularını de buraya yazarım ama saat şu an 04.36 ve o defteri bulmak zor olur. Neyse sıra bana geldi. Ben kelimeleri söyleyecekken hangi dilde olacaklarını sordular. Türkçe diyince kaçıştılar. İlk olarak öğrenci dedim. Bilemedi tabii ki, sonra şeker dedim, onu da bilemedi. Sonuncusu kolay olacak dedim. Gazete dedim casette yazdı bu sefer. Yani yendim! :D Ha unutmadan Finlandiya'da en sevdiğim Finlandiyalı grubu barda dinlemeliyim dedim. Barmenden rica ettim, To/Die/For çaldı benim için. Hem de 4-5 şarkı. :) Neşem yerine geldi iyice. Bugünü de böyle kapattım. Yarın Espoo var. Lake Bodom! Bekle beni!!!

İtalya gezisinden akılda kalanlar

2009-08-24T00:00:00.000-07:00

Üstünden biraz zaman geçmiş olsa da sonunda

bölüm bölüm yazıyorum İtalya tatilimi...

1 haftam yürümekle geçti. Hazır çoğu şey aklımdayken döküleyim dedim. Cumartesi gününden başlayalım. Havaalanına epey erken gittim. Buluşma saati geldiğinde büyük bir kalabalık kontuar önünde sıraya girmişti bile. Tek enayi benmişim sanırım. İlk kez turla yurtdışına çıkıyorum. Önceleri eğitim, haber vs gibi nedenlerle gittiğim için tur kültürüm hiç mi hiç yok. Neyse bu böyle yapılıyor deyip sıraya girdim ben de. İlk önce sıradaki yaklaşık 100 küsür kişinin tur yolcusu olduğuna inanmak istemedim. Sonra birçoğunun elinde tur şirketinin kağıtlarını görünce yandık dedim. Sırada ne tipler vardı… 5-6 valizle gelen aileler, tesettürlüler, emekliler, ilkokul çağındaki çocuklar, 3-4 yaşındaki çocuklar… Bir benim yaşıtım yoktu zaten. Ağlayan mızmızlanan çocukları görünce tatilin nasıl geçeveği konusunda fikir sahibi de oldum. Vize kontrolünden geçtikten sonra HSCB Premier’de birşeyler içtim, atıştırdım. Sonra da Venedik’e gitmek üzere uçağa bindim. Sabaha karşı Venedik’teydik. Otelimize yerleştik ve güzeeeel bir uyku çektik.

Venedik

İlk gün biraz yorgunluk vardı yolculuk nedeniyle. Otobüsümüze binip şehir merkezine gittik. Klimalı bir araçta rahat koltuklarda seyahat ettik. Dışarı çıkmak azap gibiydi zaten. Felaket bir nem ve sıcak bizi bekliyordu. İner inmez “Bu ne be???” dediğimi hatırlıyorum. Suları yüklenip başladık dolaşmaya. İtalya'da sokaklar binalar çok eski olduğu için şehirlerde otobüsleri dolaştırmıyorlarmış fazla. Kısaca sürekli yürümemiz gerekti. Hem de o havada. Aklımda olsun, bir daha kesinlikle ağustos ayında tatile çıkmam. Neyse, ilk gün meydanlarda dolandık daha çok. Her taraf turist. İtalyan görmek neredeyse imkansız ve aşırı bir kalabalık var. Rehberin sesini duymak ne mümkün. Aval aval baktık sağa sola. Her taraf turist derken, gördüğüm turistlerin yarısı Türk, yarısı Hintli.

Maskeler harikaydı ayrıca. Hani şu veba yüzünden yapılmış olan maskeler. İnsanlar yüzlerindeki yara bereleri saklamak için takmışlar bu maskeleri. Zaten her tarafta onlardan vardı.

Venedik'te gondola binmeden olmaz. Biz de bindik tabii. 6'şar 6'şar. Yarım saatlik bir tura çıktık. Gondolda şampanya da açtılar. İçtik bir güzel. Tam keyif insanları olduk yani. Yan yana giden gondollarda kaptanımız(??) diğer gondolu yürüten arkadaşıyla bol bol sohbet etti. Tabii anlamak ne mümkün. Köşelerden dönerken ayaklarıyla duvarlardan yardım alıyorlardı hep. Bir de bu gondollar özel yapımmış hep. Yani küreği bir sağdan bir soldan çekmek gerekmiyor. Ona göre yapmışlar. Ek olarak veba salgınından sonra hepsi siyaha boyanmış. Meşhur çizgili tişörtlerini giyip şapkalarını takıp yani üniformalarını giyip öyle çalışıyorlar.

İlk gün hiçbir ekstra tura katılmadığım halde hem yol hem de bu ülkenin havası beni çok yordu. Program da ona göre hazırlanmıştı sanırım. Serbest saatin bitmesini iple çektim. Buluşma noktasına giderken bir köprünün üstünde güzel kıyafetler içinde 2 İtalyan gördüm, onlarla da bir fotoğrafım olsun istedim. İlk günü de böyle bitirdim.

Faith No More / İstanbul Konseri

2009-08-13T10:16:00.000-07:00

Utanç dolu bir yazıya hazır mısınız?

Dün sabah saat 10'da Maçka Küçükçiftlik Parkı'nın kapısından girdiğimde, ne yapmam gerektiği hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. Oturduk, çayımızı içtik, fırtına öncesi sessizliğin keyfini çıkardık bir süre.

Benim içerideki görevim kolaydı, zaten asistandım. Bana ne derlerse onu yapacağımdan rahattım açıkcası. İlk defa sahnenin arkasında olduğum için, biraz şaşkın tavuk gibi ortalarda dolansam da kendime sakin olmayı telkin edip, biraz da "laf dinleyip" işleri yoluna koydum (sanırım).

Sahnenin üzerindeki telaş uzaktan seyredilince hakikaten keyifli. Faith No More'un kırmızı perdeleri harıl harıl asılıyor, kablolar çekiliyor, ışıklar yerleştiriliyor. Ses teknisyenlerinin "al şu takatukaları" diye tekerleme söylemelerini istiyorum ben artık.

Türkler "se a ses a aaağğğ" diyor, yabancılar "heeeey heeey hey hey yea yeahhh yeaah". Bir kaç dakika sürse de bu manasızlık bir ömür gibi geçiyor.Sonra davullar ve diğer enstrumanları ayarlıyorlar.

3 grup çıkacak. Nekropsi, Kurban ve Faith No More. Dolayısıyla sahnede 3 ayrı set var, en önde Nekropsi, bir arkada kurban, en arkada da FNM.

Kurban minik bir performans ile testini yaptı. Buna da sanırım en çok ben memnun oldum zira, MP3 player'ımda hala Kurban'ın ilk albümü var, ve bu adamları en son canlı dinlediğim zaman Pink konseriydi.

Bu esnada, arkadaşlarım Ozan Eicher ve Simto Alev geldi. Bir yandan karpuz ve üzüm yiyip, bir yandan da sohbet ettik bir süre. (Üzümler hakikaten çok lezzetliydi ama belirtmeden geçemem!)

İlk performans Nekropsi'nin oldu. Dinleyenleri kusuruma bakmasın, bu grubun müziği bana hiç bir şey ifade etmedi. Ama sahne performansları güzel, hevesliler. Kurban'ı özlemenin iyi bir fikir olduğunu da düşünmüyorum artık. Boşvermişlikleri özensizlikleri sahnelerine yansıyor. Şarkıları tuhaf tuhaf söyleyen Deniz'i anlamıyorum, bir kaç sene önce dinlediğim, tüm izleyicileri hop hop yerinden hoplatan Kurban değildi dün gece sahnedeki.

DİKKAT! Yazının utanç dolu kısmına geldiniz.

Faith No More.. Yıllarca adını duydum. Konser öncesindeki youtube dinlemelerime kadar hiç dinlemedim. Cahilim evet. Grubun yıllardır hayranı olup da dün gece konsere gidememişleriniz bana söveceklerdir eminim. Yapmayın. Pişmanım. Zararın neresinden dönersek dönelim kardır değil mi?

Bu adamlar Avrupa'da festivallerde headliner olarak çıkıyorlar. İnanılmaz kalabalık seyirci kitlelerine konser veriyorlar. Lütfen youtube'da "faith no more live" keywordleriyle arayın, kalabalığa bakın. Maçka parkında Türkiye'ye ilk defa gelmelerine rağmen, tabiri caizse bir avuç insan izledi bu harika adamları. Ben eğer görevli olmasaydım, muhtemelen diğer grup insan gibi, görmeden farketmeden, geçip gideceklerdi.

Hayatımda hiç Mike Patton'unki kadar dinlenebilir bir brutal vokal dinlemedim. Adam 1968 doğumlu, ama sahnede 2 saniye yerinde durmayacak enerjisi var! Sahneye renkli takım elbiselerle çıktılar. Mike'ınki yavruağzıydı, ve ceket ceplerinde gül taşıyorlardı. Hah, evet işte şimdi kırmızı ağır kadife perdeler anlam kazandı.

2 kere bis yaptılar, bis yapan grupların sahne arkasında ne yaptığı çok merak ettiğim bi durumdu gerçekten de. Size söyleyeyim; hiç bir şey yapmıyorlar, konuşuyorlar ve en azından FNM çok anlaşılırdı ki, konser hakkında konuşmuyordu. Şakalaşıyorlar, gülüşüyorlar ve "ağızlarını ıslatıyorlar" o kadar.

Mike, seyirciler tarafından sahneye fırlatılan Türk Bayrağı baskılı tşörtü hemen giydi. Sonraki konuşmaları dahil, videoya çektim, en kısa zamanda videolar da burada olacak.

İki genç, konser alanının dışında sahneye göre sol tarafta kalan tepede, ağaca çıkmış ve konseri ordan izliyorlarmış meğerse. Mike onları gördü, ışık teknisyenlerine spot ışıklarını onlar doğrultmalarını söyledi. Bir süre onlarla konuştu ve konser devam etti.

FNM hakkında söyleyeceğim bir diğer güzel şey de şu. Sevgili yerli gruplarımızın egolarının %1'i bile bu grupta yok. SIFIR EGO. İnanılmaz uyumlu, inanılmaz anlayışlı bir ekip ve güleryüzlü bir grupla beraber çalıştık. Teşekkürler ediyorum her birine.

Ah, hiç olmaz mı? Mike ile tabii ki bir resmim var.

Ozan'ın objektifinden daha kaliteli FNM resimleri için BURAYI tıklayabilirsiniz.

Nihayetinde, ben çok eğlenmiş olarak terkettim mekanı. Evet yoruldum açıkçası yalan yok, ama ertesi gün yine gel deseler uyumadan bile giderdim. Geldi geçti hayatımdan bir FNM, buna sebep olan "Ablam"a çok teşekkür ederim buradan. O olmasaydı, bu farklı deneyimi yaşayamazdım.

Ah, sizlere canlı dinlediğimde de çok hoşuma giden şu FNM parçası ile veda edeyim: Midlife Crisis.

Faith No More - Midlife Crisis
Yükleyen Duketrasher. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Son olarak: Konser sonrası, FNM ne yedi dersiniz? Kızılkayalar'dan ıslak hamburger. Evet. Çok ciddiyim.

Bahriye.

Avea 3G Göksel & Yalın Konseri (Bahriye'nin Gözüyle)

2009-08-11T14:58:00.000-07:00

Çok geçmiş üzerinden. 30 Temmuz'da Avea 3G Göksel & Yalın konserine gittik, Zeynep ve ben. Aslında benim hiç haberim bile yoktu, Zeynep ile kahve içmeyi planlamıştık. Tabii ki bu konser çok daha harika bir plandı.

Uzun uzadıya anlatıyorum başlangıcından itibaren zira bu aktiviteyi izlerken karar verdik bu tarz bir blog yazmaya.

Konser Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'ndaydı. Basın mensuplarına yönelik bu konser, Avea MobilVizyon teknolojisi kullanılarak, TRT4'den yayınlandı. Kulisteki Göksel'e 3G ile bağlanıldı ve sahne arkasındaki LCD ekranlardan izledik.

"- Beni duyabiliyor musun? Beni görebiliyor musun?"

Avea standları nedense konser başladıktan sonra orda değildi. İnternete bir kaç dakika ihtiyacım oldu ve Göksel konseri biter bitmez "Haydi görelim bakalım şu Avea 3G marifetini" diyerek standlara yöneldiğimde, yerinde yeller esiyordu.

Konser kısmına gelirseeeek...

Göksel, çoğunlukla eski türk filmlerinden seçilmiş film müziklerini yeniden yorumladığı "Mektubumu Buldun mu?" albümünden söyledi şarkılarını. Bunun dışında eskilerden; Sabır, Bir seni konuşurum, Günün birinde parçalarını da söylemesi hoşuma gitti. Bu şarkıları ezbere biliyor olmama şaşırmadım değil.

Göksel çok güzel bir kadınmış meğerse. Sesi harika, bir kere bile detone olmadan VOKALSİZ olarak seslendirdi şarkıları. Albüm kaydına yakın dinlediğim sanatçıları hep takdir etmişimdir.

Sahnesi de "Mektubumu Buldun mu?" konseptine uygun, hafif retro bir elbise ve uygun danslarla tamamlanmış olarak, gayet hoştu. Son zamanlarda izlediğim en başarılı Türk kadın vokallerinden biri olarak Göksel'i tebrik ediyorum.

Yalın sahneye çıkarken bizi biraz şaşırttı.
Sahnede elini kolunu sallayan adamın sahneye geri dönüşü ile beraber, bizim oturduğumuz kısımdan, yani izleyicilerin arasından geldi sahneye. "Ne yapıyor bu adam ne saçma bir hareket" derken, bir anda aramızda görmek hoş geliyor insana :)

Yalın yeni şarkılarından söyledi ve araya da bir "Zalim" sıkıştırdı.Yalın'ın da nağmeleri etkileyici. Gırtlağını güzel kullanabiliyor ama Kenan Doğulu gibi (bkz: geçen seneki nike human race performansı) performans yapmaya çalışırken detone olmasa çok daha hoş olacak.

Ancak ne yazık ki saatin geç ve ertesi günde gidilecek bir işimiz olması nedeniyle, Yalın'dan sadece bir kaç şarkı dinleyip mekandan ayrılmak zorunda kaldık.

Ben şahsen çok eğlendim. Bir sanatçı için, hayranlarının dışında, böyle karma ve özel bir zümreye konser vermek çok zor olmalı. O yüzden hem Yalın'ı hem de Göksel'i bir kez daha tebrik etmeli.

Avea bu konserden yüzünün akıyla çıktı. Dinleyenler, gülümseyerek ayrıldılar umarım, çünkü biz öyle yaptık :)

Bahriye.

Not: Resimlerin kalitesi(zliği) için kusura bakmayın, ikimizde de fotoğraf makinası yoktu, telefonla çektik :)

Huuhuu.. Orada Kimse Var mı?

2009-08-11T14:48:00.000-07:00

Merhabalar!

Ben Bahriye :) Sevgili arkadaşım Zeynep Mengi ile beraber, bundan sonra gezdiğimiz hoş yerleri , izlediğimiz eğlenceli aktiviteleri ve yediğimiz cici şeyleri bu adreste sizlerle paylaşıyor olacağız.

Bundan sonra gelecek post biraz eski de olsa, bu fikrin doğduğu etkinlik olduğu için özel.

Bizi takip etmeye devam edin.