Skduwal

खुमल टोल विकास संस्था बारे छोटो जानकारी

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Tue, 10 Nov 2020 08:17:00 +0530

नयाँ घरको केहि फोटोहरु मेमोरिका लागि.. २०७५ बैशाख १९ गते निर्माण कार्य शुरु गरि २०७५ माघ महिनाको १७ गते सम्पन भएको थियो..

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Thu, 21 May 2020 07:34:00 +0530

हालको तयारी अवस्था

3D नमुना

धेरै दिन पछिको आगमन र धेरै बर्ष पछिको मिलन

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Fri, 3 May 2019 08:32:00 +0530

मान्छेको ईच्छा शक्ति पनि अनौठो नै हुन्दो हो। कहिले हरेक दिन जसो म ब्लोगमा पोष्ट गर्ने गर्थे। र आज फेरि धेरै दिन पश्चातको आगमन हुन्दै छु र धेरै बर्ष पछि अचानक कुनै पार्टीमा मिलन भएका बाल साथिहरु संगको केही फोटो लिएर आउन्दै छु.....

मेराे बुबा पंचबहादुर दुवालकाे भिमरथाराेहन

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sun, 23 Jul 2017 11:05:00 +0530

यस लग्जरी मोटर होम देखे पछी....!

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Fri, 14 Jun 2013 07:00:00 +0530

संसारमा कुनै पनि असंभव छैन.. तपाईको शंका तब बदलिन्छ जब यस चलता-फिर्ता पांच तारे कार लग्‍जरी मोटर होमको अगाडी हुनेछ.

हो, आकर्षक लुक बलियो इन्जिन क्षमताबाट सजिएको यस मोटर होम धेरै नै खास छ. यस अदभूत मोटर होम कारको निर्माण अस्ट्रियाको मार्ची मोबाईल्स कम्पनीले गरेको हो. यस मोटर भित्र प्रवेश पछी तपाईलाई अनुभूति हुनेछ कुनै फाइब स्टार होटलको लग्‍जरी रूमको हो. त्यति मात्र हैन भित्र राम्रो स्पेस को लागी यसमा फोल्‍डींग सिस्‍टमको प्रयोग पनि गरेको छ. आउनुस त्यस अदभूत मोटर होमको केहि चित्र हेरौं...

एक पल्ट बाईक हेरी आनन्द लिने हो कि?

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Tue, 31 Jul 2012 09:21:00 +0530

सुश्मी

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Mon, 30 Apr 2012 22:53:00 +0530

सुस्तरी-सुस्तरी कसैको आहत आउँदा

कि लाग्दथ्यो तिमी आएछ

उडिरहेको कुनै चिज जब मेरो शिरमा पड्दा

तिम्रै आंचल हो जस्तो लाग्छ

हावा जब कानमा सिन्न्न आवाज दिई बग्दा

तिम्रै आवाजको समरण मलाई दिलाउँछ

ढोकामा जब कसैले टक-टक आवाज गर्दा

मेरो नयनले तिम्रै आगमनको महसुस गराउँछ

सुनसान रात अनि अध्यारो आकाशमा हेर्दा

चहकिलो तारा बनी न्यानोपन दिई रहेको हुन्छ

कतै भिडमा एकलै भएको जब महसुश हुँदा पनि

आफ्नो स्मृतिको तिमी मलाई आभास गराउँछ

“सुश्मी” तिमी त्यति टाढा हुँदा पनि, हरपल

मेरै समीप भएको अहसाश किन दिलाउँछ..?

किन गराउँछ..?

कसैको सचाई थाहा पाउनु छ भने यो ट्रिक अपनाउँनुस्....

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Mon, 16 Apr 2012 08:35:00 +0530

हो यो यस्तो ट्रिक हो जुन बारेमा थाहा पाउनु भो भने तपाई पनि आश्चर्यमा पर्नु हुन्छ। मात्र २ मिनेट मै थाहा हुने कि कसैको मनमा के चलिरहेको छ भने। धेरै जसो ज्योतिषिहरुको अनुसार तपाई कुनै पनि व्यक्तिको यस ट्रीक बाट स्वभाव र सचाई थाहा पाउन सक्दछ ।

भनिछ आँखा मनको ऐना हो। मतलब जसले आँखाको भाषा पढन सक्छ त्यस व्यक्तिले कसैको पनि मनको कुरा आरामले बुझ्न सक्छ। आँखा लाइ पढन सक्ने त धेरै होलान तर यस कुरा को ज्ञान कमै मात्रलाई थाहा छ कि आँखा झिम्क्याएको अन्दाज बाट कुनै व्यक्तिको मनको स्वभाव थाहा पाउँछ भने। ज्योतिषीमा यो पनि सम्भव छ। अब आउनुस कसरी थाहा पाउन सकिन्छ आँखा चिम-चिम गर्दा मान्छेको स्वभाव अनि व्यक्तित्व।

-यदि पांच सेकेण्डमा जुन व्यक्तिले आँखा चिमचिम गर्छ त्यो व्यक्ति आफ्नो जीवनबाट परेशान वैभव व समृद्धि हीन हुन्छ।

-दश सेकेण्डमा आँखा चिमचिम गर्नेले अरुमा आश्रित हुन्छ यसले आफ्नो काम अरुलाई गर्न लगाएर बढी खुशी महसुस गर्छ।

- पन्द्रह सेकंड आँखा चिमचिम गर्नेले छिटो निर्णय लिन सक्ने अनि चतुर किसिमको हुन्छ।

-बिस सेकेन्डमा आँखा चिमचिम गर्नेले स्थिरबुद्धि भएको अनि प्रभावशाली हुन्छ।

- पच्चीस सेकेण्ड या त्यो भन्दा बढी समयमा आँखा चिमचिम गर्नेले आफैमा एउटा अचम्भको आकर्षण लिएको हुन्छ यीनम सम्मोहित गर्ने क्षमता हुन्छ।

HP 9300 TouchSmart PC

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Mon, 19 Dec 2011 16:05:00 +0530

Touch screens are all the rage with mobile technology, but touch-enabled desktops are still few and far between. HP originally led the way with the first TouchSmart PC back in 2008, and since then they’ve been continually innovating the line. The HP 9300 and 610 are the two latest additions to the family and the first to incorporate a 60 degree reclining stand. The design is an obvious move to make tapping around on their 23-inch 1080p LED displays more tablet-like, especially when you factor in that both support multitouch gestures like pinch and zooming. Internally, an bevy of options exist including one of Intel’s latest Core i3 or i7 processors, a maximum of 16GB of RAM and either 1TB HD or 160GB solid-state drives. Either way, you get a Blu-ray combo drive, an SD card reader, dual mics, plus a 2MP web cam. Since the 610 is designed for home use, there’s also an integrated HDTV tuner and variety of pre-installed media apps for Hulu Plus and Netflix — making it an excellent bedroom TV replacement. If you’re willing to pay slightly more though, there’s even an upgrade option for audio by Dr. Dre’s Beats. The 610 will go on sale this Wednesday for a starting price of $900.

Buy Now: HP 610 TouchSmart PC $899 | HP 9300 TouchSmart PC TBD

धन्दा ढुकुटीको

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Tue, 25 Oct 2011 07:31:00 +0530

खोजिने भए पनि यसलाई ठ्याक्कै व्यवसाय भन्न मिल्दैन, तर यो व्यवसाय नै हो। अहिले राजधानीमा भेटिने हरेक १० मध्ये कम्तीमा १ जना यो खेल अर्थात ढुकुटीसँग प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्ष सम्बन्ध राख्छन्। ढुकुटी ट्रेन्ड बढ्दै जाँदा यसको निक नेम ढुकुमा परिणत हँुदै गएको छ भने कतिपयले क्लब नै गठन गरेर समूहमा आर्थिक कारोबार गर्दै आएका छन्।

समूहमा व्यक्तिहरूबीच बसेर खेलिने खेल भए पनि यो जुवाको परिभाषा भित्र पर्दैन। एकैथलोमा पैसा थुपि्रए पनि हुन्डी होइन, एक अर्कालाई आर्थिक सहयोग पुगोस् भन्ने हेतुले आर्थिक सहयोग माग्ने साथीलाई पैसा दिए पनि यो सहकारी होइन, तर पनि प्रकृति सहकारीकै जस्तै छ। समूह मिलेर कसैलाई पैसा दिए पनि त्यो पैसालाई सापटी भनिँदैन। विश्वासकै भरमा एक-अर्कासँग पैसाको कारोबार गरिने भएकाले कसैले बेइमानी गरे उजुर गर्ने पर्याप्त आधार पनि छैन। लगानी गरेर मुनाफा खोजिने भए पनि यसलाई ठ्याक्कै व्यवसाय भन्न मिल्दैन, तर यो व्यवसाय नै हो। अहिले राजधानीमा भेटिने हरेक १० मध्ये कम्तीमा १ जना यो खेल अर्थात ढुकुटीसँग प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्ष सम्बन्ध राख्छन्। ढुकुटी ट्रेन्ड बढ्दै जाँदा यसको निक नेम ढुकुमा परिणत हँुदै गएको छ भने कतिपयले क्लब नै गठन गरेर समूहमा आर्थिक कारोबार गर्दै आएका छन्।

आगोको रापझैं यसको तापले सहरिया घरहरूलाई छोएको छ। थोरै रोपेर धेरै फलाउने महत्त्वाकांक्षा राख्नेहरूका लागि ढुकुटीको आगो पराल सल्किएझैं सल्किँदै गएको छ। सानो समूहमा ढुकुटी खेल्नेहरू पैसा कमाउनकै लागि यो खेल खेल्छन्। १५ देखि ५० जनासम्मको समूहमा खेलिने भए पनि यो खेलमा खेलाडीमध्ये म हारें वा म डुबें भनेर स्वीकार गर्ने हत्तपत्त भेटिँदैनन्। बरु ढुकुटीबाटै यति कमाएँ, उति कमाएँ भन्नेहरूको संख्या धेरै देखिन्छ। उही पैसा एक-आपसमा घुम्ने भए पनि यति ठूलो मुनाफा कसरी होला भन्ने जिज्ञासा उत्पन्न हुन्छ, तर ३ लाख लगानीमा अन्तिमसम्म ढुकुटी खेल्नेले ५ लाखसम्म कमाइने उदाहरण यसका जानकारहरू दिन्छन्।

'मैले आफूसँग भएको 'प्रोपर्टी' ढुकुटी खेलेर नै ३ सय प्रतिशतले वृद्धि गरेको छु।' ढुकुटी खेलाडी आर्यन शर्माले साप्ताहिकसँग भने- 'अहिले पनि करिब ५० स्थानमा ढुकुटी खेलिरहेको छु।' ढुकुटीबाटै राम्रो आर्थिक हैसियत बनाएका आर्यन राजधानीका राम्रै ढुकुटी खेलाडी मानिन्छन्। आर्यनका अनुसार ढुकुटीमा सुरुमा पैसा खानेले उचित स्थानमा लगानी गर्न सके वा अन्तिमसम्म लगानी गर्नेहरूलाई यो खेलमा फाइदा छ। शर्मा भन्छन्- 'मेरो अहिले ७ देखि ८ करोडको ट्रान्जेक्सन छ।' घर किन्न ठीक पारेको रकम समयमा ढुकुटीमा लगाउँदा यो प्रतिफल पाएको उनले बताए। ढुकुटीले अत्यन्तै राम्रो फलिफाप भएको एक रेस्टुराँ सञ्चालक पनि बताउँछन्। नाम उल्लेख गर्न नचाहने ती सञ्चालकले आजको आफ्नो समृद्ध जीवनका पछाडी ढुकुटी नै मुख्य कारण भएको बताए।

ढुकुटीबाट राम्रो आर्जन गरे पनि कमाउनेहरू ढुकुटीबाट कमाएको भन्न हिचकिचाउने आर्यन बताउँछन्। अर्को कुनै व्यवसाय वा पेसामा पनि संलग्न हुने भएकाले त्यो व्यवसायबाट कमाएको भन्दा राम्रो लाग्ने उनीहरूको विश्वास छ। कानुनी दृष्टिकोणबाट हेर्दा यो पूर्ण रूपमा अवैधानिक खेल भए पनि नेपाली समाजले यसलाई आफैं आधिकारिकता दिएको छ। आर्थिक संकट टार्ने उद्देश्य राखेर समूहमा पालैपालो पैसा चलाउनु कसरी अवैधानिक हुन्छ ? आर्यन प्रतिप्रश्न गर्छन्। उनी भन्छन्- 'यदि कसैलाई पैसा चाहिएको छ र साथीभाइ मिलेर पैसा चलाउन दिँदा त्यसबाट पैसा पाउनेले केही अतिरिक्त रकम थपेर दिन्छ भने त्यो कसरी अवैधानिक भयो ?

पैसा बचतका लागि राम्रो माध्यम बनेको ढुकुटीको सञ्जाल यति व्यापक भैसकेको छ कि कुनै बेला ब्यापारी व्यवसायीले मात्र उपयुक्त मानेको ढुकुटीमा सुरक्षाकर्मी, डाक्टर, इन्जिनियर, पाइलट, नेपाल सरकारका कर्मचारी, वकिल, प्राध्यापक, शिक्षक-शिक्षिका, पत्रकारलगायत सबै क्षेत्रका व्यक्ति सहभागी छन्। सुपरिचित एक चिकित्सकले नाम प्रकाशन नगर्ने सर्तमा भने- 'भैपरी आउने ठूलो आर्थिक गर्जो टार्ने भएकाले ढुकुटीप्रति नकारात्मक दृष्टिकोण राख्न मिल्दैन।'

ढुकुटीको इतिहास पनि लामै छ। व्यावसायिक रूपमा सहरी क्षेत्रमै पनि ४० वर्षपहिले देखि नै ढुकुटी खेल्न थालिएको इतिहास भेटिन्छ। अझ अगाडिको इतिहास हेर्ने हो भने थकाली समुदाय र पछि मारवाडी समुदायले यो आर्थिक खेललाई अगालेको पाइन्छ। जग्गा व्यवसाय खस्किएपछि अहिले दोहोरो आर्थिक कारोबारका लागि ढुकुटीमा ठूलो रकम जम्मा भएको ढुकुटी खेलाडीहरू बताउँछन्। त्यसो त जग्गाको कारोबार उर्बर भएका बेला पनि ढुकुटी खेल उच्चतम बिन्दुमा पुगेको थियो।

सहरी क्षेत्रमा २० हजार देखि ५० करोड रुपैयाँसम्मको ढुकुटी खेलिने गरेको छ। परिवारका सदस्य, आफन्त, निकटस्थ साथीभाइ, साथीभाइका साथीभाइ एवं पछिल्लो अवधिमा संगत भएका साथी सर्कलबीच ढुकुटी खेलिन्छ। परिवारभित्रको खेलमा सानो रकमको खेल भए पनि साथीहरूबीच भने ठूलो रकमको खेल हुने गरेको छ। राम्रो नियत राख्नेहरूबीच ढुकुटी आर्थिक उपार्जनको राम्रो माध्यम भए पनि गलत प्रवृत्तिका मानिसहरूका कारण यसले बदनामी कमाउँदै गएको आर्यनले स्वीकार गरे। प्रहरी प्रशासन पनि ढुकुटीका सम्बन्धमा स्पष्ट परिभाषा नहुँदा यसलाई कसरी बुझ्ने स्पष्ट नभएको बताउँछ। महानगरीय प्रहरी परिसर हनुमानढोकाका प्रवक्ता प्रहरी नायब उपरीक्षक धीरजप्रताप सिंहका अनुसार आपसी सहमतिमा घरमा वा अन्य कुनै स्थानमा बसेर ढुकुटी सञ्चालन हुने भएकाले यस विषयमा प्रहरी अनभिज्ञ नै हुन्छ। ढुकुटीमा समस्या नआएसम्म प्रहरीमा उजुरी पर्दैन। 'पछिल्ला दिनमा उजुरीको संख्या बढ्दै गएको छ।' प्रहरी नायब उपरिक्षक सिंहले भने- 'तर ढुकुटी नभनी ठगेको भनेर उजुरी हालिन्छ।

ढुकुटीका राम्रा पक्षहरू भए पनि यसको व्यापकतासँगै विकृति पनि देखिन थालेको हो। कोपिला केसी त्यसकै एक उदाहरण हुन्। हनुमानढोकामा कैद कोपिलाले १५ लाखको ढुकुटी रकम तिर्ने क्रममा दिएको चेक बाउन्स भएपछि पैसा नउठ्ने सम्भावना देखेर नरेन्द्र खरेलले ठगीको उजुरी हालेका थिए। ठगीकै आरोपमा उनलाई गीरफ्तार गरिए पनि अनुसन्धानका क्रममा ढुकुटीको रकम हिनामिना भएको पत्ता लागेको सिंहले बताए। प्रहरी नायब उपरिक्षक सिंहले ढुकुटी खेल्न हुने वा नहुने भन्ने स्पष्ट धारणा नआएसम्म यसलाई आर्थिक अपराधको सूचीमा राखेर कारबाही चलाउन नमिल्ने बताए। फाइदाका लागि खेलिने बताइए पनि यसमा कसरी फाइदा हुन्छ भन्ने कुरा आफूले नबुझेको उनले जानकारी दिए।

ढुकुटी गैरकानुनी भए पनि सहमतिमा खेलिने भएकाले अहिलेसम्म प्रहरीले चासो नदिएको प्रहरी उपरीक्षक राजेन्द्र श्रेष्ठले बताए। 'ढुकुटीले वित्तीय संस्थाकै स्वरूप लिएको र कारोबार पनि त्यस्तै किसिमको हुने गरेको जानकारी हामीसँग छ,' उनले भने- 'तर ढुकुटी जुवाको परिभाषाभित्र नपर्ने भएकाले यसलाई गलत भनेर कसरी परिभाषा गर्ने।' नागरिकको आर्थिक सुरक्षाका लागि उजुरी परेको अवस्थामा कारबाही चलाउने गरेको उनले बताए। श्रेष्ठका अनुसार एक-अर्कालाई सहयोग गर्ने हिसाबले घर-घरमा ढुकुटी खेल्ने गरिएको छ, यो आफैंमा एउटा परम्परा बनिसकेको छ। गाउँघरमा अन्नको ढुकुटी खेलिन्छ, सहरमा नगद र गहनाको। 'घर-घरमा खेलिने ढुकुटी निगरानी गर्न सम्भव पनि छैन,' श्रेष्ठले भने- 'यसलाई निरुत्साहित गर्न राज्यले स्पष्ट प्रतिबन्ध घोषणा गरे वा राष्ट्रबैंकले इजाजत दिएर नियमन गर्ने नभनेसम्म हामीले के गर्ने भन्ने बाटो खुल्दैन।' ढुकुटी सापटी मात्र नभएर नाफामूलक व्यवसाय नै भएकाले राज्यले कर निर्धारण गरेर अनुमति दिएरै सञ्चालन गर्न दिने वा पूर्ण प्रतिबन्ध गर्ने निर्णय लिनुपर्ने उनले बताए।

'धेरै मानिस ढुकुटीका कारण फसे पनि रकम ठगिएको भनेर उजुरी गरिरहेका छन्, यसले आपराधिक क्रियाकलाप बढाउनेतर्फ पनि हामी सचेत छौं।' श्रेष्ठका अनुसार यसरी ठगिने व्यक्तिले ठग्नेसँग परिपञ्च मिलाएर परिभाषाभित्र पर्ने गरी दिएको लिखत कागजका आधारमा ठगीविरुद्धको कारबाही गर्ने काम प्रहरीले गरिरहेको छ। प्रहरी उपरीक्षकको यो भनाइमा वरिष्ठ अधिवक्ता एवं पूर्वमहान्याधिवक्ता सुशील पन्त सहमत छैनन्। 'लिखत कागज हेरेर कारबाही गर्ने हो भने त्यो त सीधै लेनदेनको विवादमा जान्छ,' वरिष्ठ अधिवक्ता पन्त भन्छन्- 'ठगी भन्नाले कागज नगरेको अवस्थामा कसैले रकम नतिरेको अवस्थालाई बुझिन्छ।'

'ढुकुटी वास्तवमा व्यापार नै हो भन्ने कुरामा हामी पनि कन्फ्युज छैनौं।' प्रहरी उपरीक्षक श्रेष्ठ भन्छन्- 'नाफा कमाउने उद्देश्य राखेर गरिने यो कारोबारलाई घोषणा गरेरै प्रतिबन्ध नगर्ने हो भने राज्यले कर लगाएर फाइदा लिन सक्नुपर्छ।' सापटका रूपमा कारोबार गर्न पाउने कि नपाउने भनेर ढुकुटी खेलाडीहरूले भनेको अवस्थामा प्रहरी प्रशासनसँग जवाफ नभएको उनको तर्क छ, यदि राज्यले ढुकुटी खेल्ने-खेलाउने सबैलाई कारबाही हुन सक्छ भन्यो भने मात्र ढुकुटी निरुत्साहित हुन सक्ने उनले बताए। श्रेष्ठ भन्छन्- 'ढुकुटीलाई ग्यादरिङ, गेट-टुगेदरको नाम दिएर भोज खाने कार्यक्रमका रूपमा पनि विकास गरिएको छ। सानो रकममा ५ सय रुपैयाँ उठाएर पिकनिक खान जाने भनेजस्तै ठूलो रकमको भोज कार्यक्रम भनियो भने के गर्ने ?'

सहकारीले प्रमाणपत्र लिएर ढुकुटीझैं वित्तीय कारोबार गरिरहेको हुनाले राज्यले ढुकुटी सञ्चालनका लागि अनुमति प्रमाणपत्र दिने व्यवस्था गरे त्यो दायरामा आउन सक्ने कतिपय ढुकुटी खेलाडीले बताए।

यता राष्ट्र बैंक ढुकुटीका बारेमा मौन रहन चाहन्छ। ढुकुटीको वित्तीय संरचनाले आर्थिक कारोबारमा पर्न सक्ने असरका सम्बन्धमा गभर्नर युवराज खतिवडाले केही भन्न चाहेनन्। 'म यो विषयमा कुनै टिप्पणी गर्न चाहन्नँ,' गभर्नर खतिवडाले साप्ताहिकसँग भने- 'मेरो जानकारीमा केही छैन, राष्ट्र बैंकका अन्य पदाधिकारीसँग यस विषयमा जानकारी लिन सक्नुहुन्छ।'

वरिष्ठ अधिवक्ता सुशील पन्तका अनुसार राष्ट्रबैंक ऐनअनुसार राष्ट्रबैंकको स्वीकृतिबिना कुनै निकायले आर्थिक कारोबारअन्तर्गत निक्षेप वा कर्जा सुविधा दिन सक्दैनन्। केन्द्रीय बैंकअन्तर्गत वाणिज्य बैंक, विकास बैंक, वित्तीय संस्था तथा सहकारीबाहेक अरूले यसरी सहकारी प्रवृत्तिको कारोबार कसरी गर्न पाउँछन् ? कुनै सानो संख्याको व्यक्ति समूहले पैसा उठाउने, कमिसन तथा सेवा शुल्क लिने, ऋण दिने, निक्षेप संकलन गर्ने, ब्याज लिने दिने अधिकार आर्थिक कारोबार नियन्त्रण गर्ने निकायको अनुमतिबिना कसरी सञ्चालन गर्न सक्छ ? यो पूर्ण रूपमा सामाजिक विकृति हो। अहिले जग्गा कारोबारकोसबै पैसा ढुकुटीमै भएको तथा बैंकसँग नभएको पैसा ढुकुटीमा भएको ढुकुटी खेलाडीहरूले बताए पनि कानुनविद् पन्त ढुकुटीको पैसा पनि घुमेर बैंकमै पुग्ने बताउँछन्। पन्त भन्छन्- 'हेर्दा बैंक र ढुकुटीको कारोबार समानान्तर देखिए पनि व्यावसायिक कारोबार वा अन्य जुनसुकै प्रयोजनबाट पनि पैसा आखिरमा पुग्ने त बैंकमै हो।'

बचतका लागि ढुकुटी

अहिले हरेक मानिसको आवश्यकता पैसा हो। पैसा कमाउनु र त्यसलाई जम्मा गर्नु नराम्रो पनि होइन। थोपा-थोपा मिलेर समुद्र बनेझंै प्रत्येक महिना जम्मा रकम एकैपटक निकाल्दा ठूलो हुने भएकाले यसले सबैलाई फाइदा नै पुग्छ। विभिन्न पेसा-व्यवसायमा संलग्न साथीभाइले सञ्चित रकम एकै थलोमा जम्मा गरी कुनै साथीलाई आवश्यकताको काममा एकमुस्ट लगानी गर्न दिने रकम अर्थात् ढुकुटी खानु गलत होइन। खासगरी वित्तीय संस्था वा सहकारीको पहुँचमा नहुनेहरूका लागि त यसले झनैं सहयोगीको भूमिका खेल्छ। यसकारण ढुकुटी बचतको राम्रो माध्यम मान्न सकिन्छ। सानो रकममा २० हजारदेखि अधिकतम ५ वा १० लाख रुपैयाँसम्मको ढुकुटी व्यावहारिक हुन्छ। जोखिम कम गर्ने कामका लागि सहभागी साथीभाइहरूको स्थायी आम्दानीले मुख्य भूमिका खेल्छ, तर १० लाखभन्दा माथिको खेलमा सहभागीमध्ये १ वा त्यसभन्दा धेरै खेलाडी डिफल्टर निस्किए भने रकम जोखिममा पर्न सक्छ।

पैसाको चलखेल गरिरहनेहरूले त झन् ३ देखि ४ वटा ढुकुटी खेल्न सक्छन्। नयाँ बानेश्वरका दीपक खड्का २० जना साथीसँग मिलेर ५ लाखको ढुकुटी खेल्दै आएका छन्। ५ लाखका लागि उनले प्रतिमहिना २५ हजार जम्मा गरेका छन्। फेन्सी स्टोर्स व्यवसायी दीपक सामान खरिदका लागि जम्मा भएको उक्त पैसा प्रयोगमा ल्याउँछन्। दीपक भन्छन्- 'एकै पटक धेरै पैसा चाहिँदा व्यक्ति वा बैंकले सहजै दिँदैनन् तर आफैंले प्रत्येक महिना थोरै-थोरै गरेर जम्मा गरेको आफ्नै पैसा ढुकुटीबाट लिँदा व्यवसायलाई सहज भएको छ।' उनका लागि २५ हजार प्रतिमहिना जम्मा गर्न गाह्रो पनि छैन। ढुकुटीलाई जमघटका रूपमा बुझ्न पनि उनी आग्रह गर्छन्। भोज तथा रेस्टुरेन्ट कल्चर बढ्दै जाँदा सबैले साता वा महिनामा एकपटक गेटटुगेदरमा जान निश्चित रकम छुट्याउन थालेका छन्। दीपकका अनुसार ढुकुटी आफ्ना निकटस्थ साथीहरूबीच खेलिने भएकाले उनीहरूसँगको ग्यादरिङको बहाना पनि भएको छ। एक-अर्काबीचमा कुराकानी एवं समस्याका बारेमा छलफल गर्ने मौका पनि ढुकुटीले दिन्छ।

नियमन वा प्रतिबन्ध

ढुकुटी वर्षौंदेखि खेलिएको खेल भए पनि यस विषयमा जानकार मानिने राज्यका सबै अंग मौनता साँध्न चाहन्छन् वा यसलाई कानुनी दायरामा ल्याउने विषयमा अनभिज्ञ रहेको बताउँछन्। ठूलो आर्थिक कारोबार हुने क्षेत्र भए पनि राष्ट्र बैंकले पनि यसतर्फ खासै ध्यान दिएको छैन। 'यो पूर्ण रुपमा अवैधानिक छ, ऐनले नै बैंक, वित्तीय संस्था वा सहकारीबाहेक अन्यलाई निक्षेप वा कर्जा प्रवाह गर्ने अधिकार दिएको छैन,' नेपाल राष्ट्र बैंकका प्रवक्ता भाष्करमणि ज्ञवालीले भने- 'ढुकुटी बन्द गर्नुपर्ने आवश्यकता देखियो भने हामी अग्रसर हुने हो, वित्तीय प्रणालीमा असर पुगे राष्ट्रबैंकले कारबाही गर्ने हो।' ढुकुटीका सम्बन्धमा कुनै उजुरी नआएकाले कारबाहीको प्रक्रिया अघि नबढेको हो, प्रवक्ता ज्ञवालीका अनुसार ढुकुटीमार्फत हुने आर्थिक कारोबारका सम्बन्धमा जानकारी र कुनै गलत काम भए गोप्य तवरले प्रहरी प्रशासनमार्फत कारबाही गरिएको छ। ढुकुटीका विषयमा धेरै बोल्न नमिल्ने ज्ञवालीले बताए। उनले भने- थप जानकारी मसँग छैन। यता प्रहरी उपरीक्षक राजेन्द्र श्रेष्ठले राज्यले घोषणा गरेर पूर्ण प्रतिबन्ध लगाउनुपर्ने वा राष्ट्रबैंकले नियमन गरेर ढुकुटीलाई करको दायरामा ल्याउनुपर्ने बताए। वरिष्ठ अधिवक्ता सुशील पन्तले राज्यले प्रतिबन्ध घोषणा गरे कसैले पैसा खाएको अवस्थामा ठगिनेले सबैविरुद्ध उजुर गर्ने भएकाले ढुकुटी जोखिमको खेल हुने र कोही पनि यो खेलमा सामेल नहुने तर्क गरे। राज्यले नियमन गर्ने भए गर्नुपर्‍यो, यत्तिकै अन्यौल भने राख्न नहुने तथा यसले भोलिका दिनमा थप विकृति ल्याउने पन्तको भनाइ थियो।

ठूलो रकमको ढुकुटीमा विकृति

जग्गा दलाली गरेर टाट पल्टिएका र हिजोसम्म सडकमा हुने अहिलेका नवधनाड्यहरूले ठूलो खेलको ढुकुटी खेलेर लिएको पैसा नतिरेर यो खेललाई बदनाम गराएको आरोप खेलाडीहरू लगाउँछन्। 'हामी वर्षौंदेखि ढुकुटी खेल्दै आएका छौं, कुनै समस्या थिएन,' आर्यन शर्मा भन्छन्- 'तर अहिले खराब व्यक्तिका कारण समग्र ढुकुटीलाई नराम्रो बनाइएको छ।' १ करोडको ढुकुटीमा एक जनाले ६० लाख खाएर भागिदिँदा कोटेश्वरको एउटा ढुकुटी खेल नै डुबेको एक खेलाडीले बताए। उनले भने- जग्गा दलालको बेइमानीका कारण हाम्रो पैसा डुब्यो, उजुर गर्ने ठाउँ नै भएन। ठूलो रकमको ढुकुटीमा विकृति आउन नदिन स्वयं खेलाडीहरू सचेत हुने गरेका छन्। राजधानीमै ४० जनाको एउटा समूह छ, जसमा ४० जनाले छुट्टाछुट्टै ढुकुटी सञ्चालन गरेका छन्। ढुकुटीमा आफ्नो समूहका साथीहरू ४० जना नै सहभागी छन्। यसले कुनै सञ्चालक वा खेलाडीले बेइमानी गर्दा एक-आपसमै कारोबार भैरहेको हुने भएकाले जोखिम कम हुने तथा विकृति आउने सम्भावना पनि कम भएको त्यो टिमका एक सदस्यले बताए। ठूलो रकमको ढुकुटी खेल्नेले धेरै पैसा छोडेर खाने र त्यो पैसा आयमूलक काममा लगाउन नसक्दा उसले नियमित किस्ता नै बुझाउन सक्दैन। फलस्वरूप ऊ डिफल्टरका रूपमा देखा पर्छ। यस्तै ढुकुटीको पैसा घर जग्गा खरिद गरेर अचल सम्पत्ति बनाउने तथा क्यासिनोमा गएर हार्ने ट्रेन्ड पनि देखिएको खेलाडीहरू बताउँछन्। गलत नियत राख्नेहरूले ढुकुटीको साख गिराएका हुन्, उनीहरूको दाबी छ।

इतिहास

२० को दशकतिर काठमाडौंका व्यवसायीहरूले ढुकुटीको अभ्यास सुरु गरेका हुन्, तर यसको इतिहास त्योभन्दा अगाडिको हो। कसैलाई व्यापार-व्यवसायका निम्ति बाटो खोलिदिन गण्डक क्षेत्रको थकाली समुदायले समूहमा पैसा कलेक्सन गरेर दिने रकमलाई नै ढुकुटी भनिन्थ्यो। यसमा अहिलेको जस्तो पालैपालो पैसा खाने नियम थिएन। व्यवसाय वा अन्य कुनै क्षेत्रमा लगानी गर्न पैसाको आवश्यकता परिरहेको व्यक्तिलाई आफन्तजन मिलेर दामाशाहीको रकम संकलन गरी पैसा दिइन्थ्यो। व्यक्तिले व्यवसायबाट मुनाफा गरेपछि उक्त रकम सहयोग गर्ने आफन्तहरूलाई फर्काउँथ्यो। फेरि अर्को व्यक्तिको व्यापारिक लक्ष्य बुझेर उक्त रकम समुदायले सहयोगस्वरूप दिन्थ्यो। सहकारी वा वित्तीय क्षेत्रको अभावका कारण चेतनशील यो समुदायले आर्थिक समृद्धिका लागि आफ्नै सहकार्यमा सहकारीका रूपमा ढुकुटीलाई प्रयोग गरेको थियो, जुन वास्तवमै सफल सावित भयो। अहिलेको ढुकुटी त्यही ढुकुटीको परिमार्जित संस्करण भएको धेरैको बुझाइ छ। यसबाहेक मारवाडी समुदाय पनि आफूहरूले ढुकुटीको ट्रेन्ड सुरु गरेको बताउँछ। व्यवसायी प्रदीप अग्रवालका अनुसार मारवाडी समुदायले पनि थकालीहरूले झैं व्यापारिक चेत भएको व्यक्तिलाई सहयोग गर्ने उद्देश्य राखेर ढुकुटीको अभ्यास धेरै वर्ष अघि नै प्रयोगमा ल्याएको थियो।

पुलिसको खेल

ढुकुटीमा कसैले पैसा खाए वा किस्ता नियमित नतिरे ढुकुटी सञ्चालक वा खेलाडीसँगको मिलेमतोमा प्रहरीले जबरजस्ती कारबाही गरिरहेको कानुनविद् पन्तले बताए। ढुकुटीको आर्थिक कारोबार आफैंमा प्रतिबन्धित हो भन्ने कुरा राष्ट्रबैंक ऐनले नै पुष्टि गरिसकेको अवस्थामा ढुकुटीसँग अनभिज्ञ रहेर ठगीको अभियोग लगाउनेतर्फ प्रहरी सक्रिय हुनुको पछाडि गलत नियत छ, वरिष्ठ अधिवक्ता पन्तले थपे। 'ठगेको भनेर व्यक्तिलाई कागज गराइन्छ, वास्तवमा ठगीको परिभाषाभित्र कागज गराउनै पर्दैन।' पन्त भन्छन्- 'ठगी भनेको त मौखिक रूपमा वाचा गरेर आर्थिक कारोबार गरेको र तिर्नुपर्ने रकम नतिरेको अवस्था हो।' ऐनले नै कसैले कसैलाई बेइमानीको नियतले दिनु-खानु गरे ठगी हुनेछ भनेको छ। पन्तका अनुसार ठगिनेले ठग्नेलाई पक्रिएर लिखित कागज गरिसकेपछि त्यो लेनदेन अपराधमा जान्छ। प्रहरीले आफू निकटस्थ ढुकुटी सञ्चालक वा खेलाडीसँग मिलेर केही व्यक्तिलाई कारबाही गर्नु र अन्यमा चासो नै नदिनु, ढुकुटीलाई ठगीविरुद्धको मुद्दा बनाउनुका पछाडि गलत नियत स्पष्ट छ। यता प्रहरी भने ढुकुटीबाट ठगिएको भनिएकाहरूले समेत ढुकुटीबाट ठगिएको नभई आर्थिक रूपमा ठगिएको मात्र भन्ने गरेको बताउँछ। प्रवक्ता तथा प्रहरी नायब उपरीक्षक धीरज प्रताप सिंह भन्छन्- 'अनुसन्धानपछि मात्र ढुकुटी भन्ने पत्ता लाग्छ। त्यसमा पनि आर्थिक अपराध भएपछि राष्ट्रबैंक ऐनअनुसार पनि केरकार गरिन्छ।' नागरिकको सुरक्षाको जिम्मेवारी लिएको प्रहरी तथा सेनाकै मानिसहरूले ढुकुटी खेलाउने गरेकाले झन सजिलो भएको कतिपय ढुकुटी खेलाडीहरू बताउँछन्। वरिष्ठ अधिवक्ता पन्तले पनि प्रहरीको संलग्नता यो खेलमा हुन्छ भन्ने आधार उनीहरूले महँगो ब्याजमा पैसा लगाउनुले पनि प्रस्ट पार्ने बताए। सुरक्षाकर्मीका श्रीमतीले सञ्चालन गरेको ठूलै रकमको ढुकुटी हत्तपत्त नडुब्ने एक नियमित खेलाडीले बताए। उनले भने-'उनीहरूले नै बेइमानी गरे भनेचाहिँ उजुर गर्ने ठाउँ पनि रहँदैन।'

रेस्टुराँमा ढुकुटी

ढुकुटीकै कारण राजधानीलगायत मुलुकका अन्य सहरका रेस्टुराँहरूको व्यवसायमा प्रभाव परेको छ। यहाँ कुन रेस्टुराँमा ढुकुटी खोलिन्छ भन्ने प्रश्न नै गलत हुन्छ। ढुकुटी नखोलिने रेस्टुराँ अपवाद हुन्। राजधानीको रिङरोडको भित्री एवं बाहिरी क्षेत्रका सबै रेस्टुराँमा ढुकुटी खोलिन्छ। बत्तीसपुतलीमा बाजेको सेकुवाको नयाँ शाखा सञ्चालन गर्नेबित्तिकै बाजेको सेकुवामा ढुकुटी ग्राहकको ओइरो लागेको प्रबन्ध निर्देशक चेतन भण्डारी सम्झन्छन्। अहिले केही घटेको छ, भण्डारी भन्छन्- 'लोकेसन र रेस्टुराँको स्ट्रक्चरले पनि ढुकुटी खेल्न आउनेहरूलाई सजिलो भएको हुनुपर्छ।'

चेतनका अनुसार राजधानीलगायतका सहरहरूमा कतिपय ढुकुटी खेल्नेहरूले नै रेस्टुराँ सञ्चालनमा ल्याएका छन्। उनीहरू आफैं ढुकुटी खेलाउने तथा खानपान गराउन थालेका छन्। चेतन भन्छन्— मैले चाहिँ खेलाएको छैन, तर खेलाउने रेस्टुराँ सञ्चालकहरू देखेको छु। रेस्टुराँमा पुरानादेखि नयाँ नाम नचलेका पनि ढुकुटीकै कारण राम्रो व्यवसाय गर्न सफल छन्। भाटभटेनी घर भएका एक जना ढुकुटी सञ्चालकले ६५ वटा ढुकुटी सञ्चालन गरेका छन्। उनले आफ्नो घरलाई नै रिसोर्ट बनाएका छन्, जहाँ रेस्टुराँको सम्पूर्ण सुविधा उपलब्ध छ। ढुकुटीका लागि नयाँ बानेश्वर, बौद्ध, चाबहिल, दरबारमार्ग, झम्सिखेल, धोविघाटका रेस्टुराँहरू लोकपि्रय मानिन्छन्। ढुकुटी खेलाडीहरूले गोप्य तवरले ठूलो रकमको खेल खेल्ने भएको बताउँदै रेस्टुराँलाई आफ्ना लागि छुट्टै रुम बनाइदिन आग्रह गर्ने गरेको नयाँ बानेश्वरको एक रेस्टुराँ सञ्चालकले बताए।

ढुकुटीको नियम

ढुकुटी विभिन्न प्रकारले खेलिन्छ। कुनै चिठ्ठा तानेर, कुनै पैसा छोडेर, कुनै नम्बर सिस्टममा। चिठ्ठा तान्ने सिस्टममा सामान्य ढुकुटी खेल हो, जसमा नाफा पनि सामान्य हुन्छ र जोखिम पनि कम। यसमा जसलाई कङ्ग्राचुलेसन अर्थात् बधाईको चिठ्ठा पर्छ त्यो दिनको ढुकुटी उसैले खान्छ। यो सिस्टममा एक जनाबाहेक सबैलाई ट्राई एगेन लेखिएको चिठ्ठा पर्छ। अर्को नियमको ढुकुटीमा जसले बढी पैसा छोड्छ उसैले ढुकुटी खान्छ। यो सिस्टममा जति छोडेर पनि खान पाउने तथा किस्ताअनुसार न्यूनतम वा अधिकतम यति छोड्नैपर्ने भनेर पूर्वसहमति गरिएको हुन्छ। तेस्रो सबैको नम्बर सिस्टम गरी जसको पालो आउँछ उसैले ढुकुटी खान्छ। सबै ढुकुटीका लागि न्यूनतम १० देखि अधिकतम् ५० जनासम्म खेलाडी हुन्छन्। खेलाडीहरूका अनुसार सबैभन्दा राम्रो २० जनाको समूह हो। ढुकुटीको नियम पनि म्यारिज खेलजस्तै भिन्न स्थानमा भिन्न तरिकाले तय गर्न थालिएको छ।

ढुकुटी सञ्चालन गर्ने व्यक्तिलाई घोप्पा भनिन्छ, जसले ढुकुटीका सहभागी सबैको रकम सुरक्षाको जिम्मा लिएको हुन्छ। जोखिम बहन गर्ने मुख्य व्यक्ति ऊ नै हो। सञ्चालकले ढुकुटीको पहिलो किस्ता आफैं राख्छ। जोखिम बहन गरेबापत सञ्चालकले कमिसन पाउनुका साथै खाजा खर्चको रकम बचत गर्न सक्छ। प्रायः जति रुपैयाँको ढुकुटी खेलिएको हुन्छ त्यसको १ प्रतिशत खाजा खर्च तोकिएको हुन्छ। उदाहरण, १ करोडको खेलमा प्रत्येक किस्ता खोल्दा १ लाख रुपैयाँ खाजा खर्च हुन्छ, जसबाट केही सञ्चालकले बचत गर्न सक्छन्। खाजा खर्चमा चिया मात्र खाने भनेर पनि कतिपय समूहले नियम बनाएका हुन्छन्। ढुकुटी सञ्चालन भैसकेपछि कसैले पैसा लिएर नतिरे वा बीचमै कुनै खेलाडी सहभागी नभए त्यस्तो अवस्थाको जोखिम पनि सञ्चालकले नै बेहोर्नुपर्छ।

पहिलो सिस्टमअनुसार ढुकुटी खानेले तोकिएको निश्चित ब्याज तिर्नुपर्ने हुन्छ, जुन ब्याज रकम थप्दै लगानी गरिरहेका सदस्यहरूमा मिलाएर बााडिन्छ। अन्तिममा ढुकुटी खानेलाई सबैभन्दा धेरै फाइदा हुन्छ। अन्तिमसम्म ढुकुटी पाल्दा बीचमै रकम जोखिममा पर्ने सम्भावना पनि हुन्छ।

छोडेर खाने ढुकुटीमा भने अगाडिकै किस्तामा खानेहरूले प्रतिस्पर्धामा धेरै रकम छोडेर ढुकुटी खान्छन्, जुन रकमलाई उच्चतम आम्दानी हुने क्षेत्रमा लगानी गर्न नसके घाटा हुन्छ। ढुकुटी खोल्ने दिन सहभागी सबै सदस्यले खेलिएको रकमको सहभागी व्यक्तिमा भाग गरी पर्न आउने रकम बोकेर गएका हुन्छन्।

छोडेर खाने ढुकुटीमा भने छोडेर जति रकम खाएको छ, प्रत्येक सदस्यमा त्यो रकम भाग लगाएर एकमुस्ट संकलन गरिन्छ। ठूलो रकमको ढुकुटीमा चेक वा बढीमा ७ दिनभित्र नगद दिनेसम्मको नियम चलाइएको छ। गत शनिबार नयाँ बानेश्वरमा खोलिएको २० जनाको १ करोडको एउटा ढुकुटीमा तेस्रो किस्तामा ५१ लाख छोडेर रकम खाने देखिए। जसले प्राप्त ४९ लाखमा खाजा खर्च १ लाख घटाएर ४८ लाख र त्यसमा पनि आफूले जम्मा गर्नुपर्ने २ लाख ४५ हजार रुपैयाँ घटाउँदा ४५ लाख ५५ हजार बुझेका थिए। १ करोडको किस्ता भए पनि सबैले छोडेर खाने भएकाले २० जनाले खाँदासम्म ६५ लाखभन्दा बढि ननाघ्ने भएकाले र यति रकम छोड्दा पनि यो पैसा राम्रो प्रतिफल आउने क्षेत्रमा लगानी हुने भएकाले घाटा नपर्ने उनको जिकिर थियो।

कति रकमको ढुकुटी खेल्ने भन्ने कुरा खेलाडीको रकम निकाल्न सक्ने क्षमतामा निर्भर गर्छ, ठूलो ढुकुटीको नियमित किस्ताको रकम तिर्न नसक्नेहरूले बीचमा पैसा खाएर भाग्दा डिफल्टरको समस्या उत्पन्न हुने हो। ढुकुटीमा कुनै जमानत पनि हुादैन। आपसी विश्वासका भरमा प्रत्येक सदस्यले आफ्नो रकम नियमित किस्ताका रूपमा बुझाउाछन्। ढुकुटी सञ्चालकको नियत खराब भए पनि रकम डुब्छ। ढुकुटी खेलको सिस्टम बिगँ्रदा वा धाँधली भएको आरोप सहभागीले लगाए तनाव सिर्जना हुन्छ। मौखिक रूपमा चल्ने भएकाले कानुनी आधार नहुनु ढुकुटीको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी हो।

श्रोत: साप्ताहिक

राजमार्ग वरपरको रेष्टुरेन्टमा यौन ब्यवसाय भएको भन्दै उजुरी

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Wed, 28 Sep 2011 08:13:00 +0530

अरनिको राजमार्ग दायाँ–बायाँ सञ्चालित रेस्टुरेन्टमा प्रहरीले पैसा उठाएर यौनव्यवसाय सञ्चालन गर्न दिएको भन्दै स्थानीयले विरोध गरेका छन् ।

नंखेल गाविस क्षेत्रमा भएका १७ वटा रेस्टुरेन्टले बाहिरबाट युवती ल्याएर यौनव्यवसाय सञ्चालन गरेको भन्दै गाविस संयन्त्रले विरोध गर्दै विकृति रोकिदिन प्रमुख जिल्ला अधिकारीलाई निवेदन दिएका हुन् ।

गाविस संयन्त्रका सहभागी नेमकिपाबाहेक अन्य दलका प्रतिनिधिले प्रमुख जिल्ला अधिका केशवराज आचार्यलाई भेटेर राजमार्ग दायाँ–बायाँका रेस्टुरेन्टमा हुने यौन धन्दा, जुवातास र गुन्डागर्दी रोकिदिन आग्रह गरेका छन् ।

‘प्रहरीलाई राजमार्गमा हुने विकृति रोक्न आग्रह गर्दा यो कुरा रेस्टुरेन्ट सञ्चालकलाई सुनाउँदो रहेछ,’ कांग्रेस गाविस प्रतिनिधि शेरबहादुर पन्थले भने, ‘रेस्टुरेन्ट सञ्चालकले हामीलाई गुण्डा लगाएर उल्टै कुटपिट गर्ने धम्की दिन्छन् ।’

प्रहरीले मासिक १५ हजार रुपैयाँ लिने गरेको माओवादी गाविस प्रतिनिधि एवं रेस्टुरेन्ट सञ्चालक नकुल रानामगरले बताए । ‘एउटा रेस्टुरेन्टबाट २ हजार ८ सय रुपैयाँ उठाउँछ, त्यसमध्ये प्रहरीलाई १५ हजार रुपैयाँ मासिक दिन्छन्,’ उनले भने, ‘पैसा उठाउन महानगरीय प्रहरी परिसरका घुमुवा जान्छन्, आजभोलि पनि उठाइरहेका छन् ।’

नंखेल गाविस क्षेत्रमा सिबर्ड, हाइवे, भ्याली, भञ्ज्याङ, गाउँले घर, अरनिको, जय कटेज, गणेश, सुकुल, सिटी गाउँ, रोयल, सनराइज, हवनव, फार्म हाउस, पलासे टावर र ग्रिन भ्यू रेस्टुरेन्ट सञ्चालनमा छन् । प्रहरीले देखावटीरूपमा अधिकांशमा छापा मारे पनि अरनिको, पलासे टावर र सिटी गाउँमा कहिल्यै छापा नमार्ने गाविस संयन्त्रको आरोप छ । जगातेदेखि नंखेल, पलासे हुँदै साँगा भञ्ज्याङसम्मका हाइवे रेस्टुरेन्ट यौनव्यापार र जुवातासको अखडा बनेको एमाले प्रतिनिधि बच्चुराम थापाले बताए ।

कुन रेस्टुरेन्टले तासजुवा खेलाउँछ भन्ने जगाती प्रहरीलाई थाहा भए पनि रोक्न चासो नदेखाएको प्रशासनमा आएका स्थानीयबासी राजेन्द्र महतले बताए । त्यस्तै राजमार्ग हुँदै जाने रक्तचन्दन व्यापारीसँग रकम असुल्ने चुल्ठेमुन्द्रे पनि यस्तै रेस्टुरेन्टमा बस्ने गरेको उनले बताए ।

गाविस संयन्त्रले यस्ता रेस्टुरेन्टलाई कानुनको दायरामा ल्याउनुपर्ने माग राखेका छन् । प्रहरीले मासिक रकम उठाएको प्रजिअ आचार्यलाई सुनाएपछि उनले भक्तपुरका प्रहरी प्रमुखलाई कार्यकक्षमा बोलाएका थिए । प्रहरी उपरीक्षक नारायणसिंह खड्काले आफू मातहतका प्रहरीले पैसा नलिएको दाबी गरे । ‘मातहतका प्रहरीलाई कतैबाट रकम लिएको थाहा पाए कारबाही गर्ने चेतावनी दिइसकेको छु' उनले भने, ‘मेरो नाममा कसैले पैसा लिएको थाहा पाए मेरो नम्बरमा फोन गर्नुस्, कारबाही गर्छु ।’

साभार

लिपिस्टिकले बताइदिने भो सेक्सको चाहना

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Fri, 2 Sep 2011 09:53:00 +0530

साथीहरुलाई खुशीको खबर छ। आफ्नी प्रेमिका, पत्नी वा सेक्स पार्टनरको यौनचाहना वा सम्भोगको मूड बुझ्नका लागि अमेरिकामा एउटा यस्तो लिपिस्टिकको आविष्कार गरिएको छ । जसबाट आफ्नी प्रेमिका, पत्नी वा सेक्स पार्टनरको यौनचाहना वा सम्भोगको मूड भए वा नभएको सहजै थाहा पाउन सकिन्छ । क्यालिफोर्नियाको एक कम्पनीले उत्पादन गरेको लिपिस्टिक महिलाको ओँठमा लगाएपछि महिलाको मूड अनुसार त्यसको रंग बदलिन्छ । त्यसैले लिपिस्टिकको रंग हेरेर तपाइँले आफ्नो महिला पार्टनर सेक्सको लागि मानसिक रुपमा तयार छिन् की छैनन् भन्ने कुरा पत्ता लगाउन सक्नुहुन्छ । समाचारका अनुसार महिलाको यौन उत्तेजना वा चाहना बढेको बेला वा महिला सम्भोगका लागि इच्छुक भएको बेला लिपिस्टिकको रंग गाढा बन्दछ भने महिलामा यौन चाहना नभएको बेला यसको रंग फिक्का हुन्छ ।

यो लिपिस्टिक किन्दा एक कलर चार्ट पनि पाइन्छ जसमा लिपिस्टिकको रंग कस्तो हुँदा यौन चाहना कस्तो हुन्छ भन्ने जानकारी दिइएको हुन्छ । त्यसकारण महिलाको ओँठमा लगाएको लिपिस्टिकको रंग हेरेर आफुसँग भएको चार्टसँग दाँजेपछि पुरुषले आफ्नी सेक्स पार्टनरको यौन चाहनाको बारेमा बुझ्न सक्छन् । जसको कारण महिलालाई मन नलागेको बेला कर गर्ने र मन लागेको बेला ध्यानै नदिएर निरास पार्ने पीडाबाट मुक्त हुन सकिन्छ । १२ पाउण्ड मूल्य पर्ने यो लिपिस्टिक अमेरिका र बेलायतमा चर्चित भैसकेको छ । यदि यसको बजार विस्तार गर्न सके अरु देशमा पनि यसको माग उच्च हुने पक्का छ । अझ नेपालमा आयो भने यसको खपत कति होला कुन्नी ?

श्रोत: Nepal Horizons

शुन्यमा मोडेको ६ फोटोहरु..

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Mon, 22 Aug 2011 12:53:00 +0530

यस नार्वेजियन पुल, यदि तपाइँ ठिक ठाउबाट हेरौँ, यो स्पष्ट हुँदैन जुन एक मोडमा देखी रहेको कार, भनिन्छ कि त्यो शुन्यमा गायब हुन जान्छ.

आफ्नै शवको पत्र बुझ्दा ...

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Thu, 18 Aug 2011 07:25:00 +0530

मोरङको इलाका प्रहरी कार्यालय बेलबारीले इन्द्रपुर-४ का शान्तराम नेपाललाई पठाएको पत्र उनकी पत्नी सविताले गत असार २८ मा हात पारिन् ।

पति शान्तराम परदेश गएकाले सविताले प्राप्त पत्र आफैंले खोलेर हेरिन् । पत्रमा लेखिएको रहेछ, 'गएको डिसेम्बर ८ मा मृत्यु भएकी सविना (सविता) नेपालको शव कुवेतको फरेन्सिक अस्पतालमा छ । शव बुझ्नका लागि जिल्ला प्रशासन कार्यालय, मोरङमा सम्पर्क गर्न आउनु होला ।'

कुवेत दूतावासले मृतक भनिएकी आफन्त खोज्न प्रशासनलाई पठाएको पत्र हात पार्ने आफैं सविता पो परिन् । कुवेत अस्पतालमा अलपत्र अवस्थामा एक वर्षदेखि रहेको नौ शवमध्ये एक इन्द्रपुर-४ की सविताको भएको उल्लेख थियो । 'आफ्नै शव बुझ्न आएको पत्र पढ्दा निकै नरमाइलो र अचम्म लाग्यो,' ३० वर्षीया सविताले भनिन् । उनले प्रशासनसमक्ष भनेकी छन्, 'पत्रअनुसार मृत्यु भएकी भनेको व्यक्ति म निवेदिका नै हुँ ।'

फेरि, कसरी यस्तो भयो त ? उनले वास्तकिता खोल्दै भनिन्, 'इन्द्रपुर-२ का भेषराज बस्नेतले विदेश पठाइदिन्छु भनेर मेरो राहदानी र २५ हजार रुपैयाँ ०६५ साउन १६ गते लिएर गएका थिए ।' तर भेषराजले सवितालाई नपठाई उनको राहदानीमा फोटो टाँसेर अर्कै महिलालाई पठाएका रहेछन् । 'म जिउँदो मानिसलाई मरेको भनी राजदूतबाट पत्राचार हुँदै आउनुमा मेरो राहदानी लैजाने भेषराज नै मुख्य दोषी हो भन्नेमा विवाद छैन,' उनले प्रशासनलाई बयान दिएकी छन्, 'मजस्तो सीधासाधा गृहिणीलाई वैदेशिक रोजगारीमा पठाइदिने बहानमा मबाट रकम र राहदानी लिई कथित महिलाको फोटो टाँसेर पठाइदिएको हुन सक्छ ।'

उनले भेषराजलाई पक्राउ गरी कानुनी कारबाही गर्नसमेत माग गरेकी छन् । 'निजको कसुर प्रवृत्ति हेरी कानुनी कारबाही र हदैसम्मको सजाय गरी मेरो राहदानी र ब्याजसहितको रकम फिर्ता गराइदिन अनुरोध गर्छु,' उनले प्रशासनसँग भनेकी छन्, 'श्रीमान् परदेशमा रहेकाले विपक्षीलाई कारबाही गर्न म असमर्थ छु । उसलाई जसरी पनि पक्राउ गरी कानुनी दायरामा ल्याउन आवश्यक छ ।'

प्रशासनले यसको जानकारी वैदेशिक रोजगार प्रवर्द्धन बोर्डलाई दिएको छ । 'राहदानीमा टाँसिएको व्यक्तिको फोटो हेर्दा तामाङ समुदायको देखिन्छ,' बोर्डका कार्यकारी निर्देशक स्थानेश्वर देवकोटाले भने, 'मृतक व्यक्तिको जानकारी भेषराजले मात्रै दिन सक्छ ।'

दूतावासले मृतक भनिएका अर्का बबियाचौर-५, म्याग्दीका शान्ति दर्जीसमेत जिउँदो भएको भेटिएको छ । देवकोटाका अनुसार नौ जनामध्ये दुई जनाको मात्रै आफन्त भेटिएको छ । इटहरा-५ का निलीमा योङहाङ लिम्बु र मदन पोखरा-२ पाल्पाका शान्ति सार्कीको आफन्त फेला परेका हुन् । उनीहरूका आफन्तले शव पठाइदिन दूतावासलाई अनुरोध गरेका छन् ।

'नक्कली राहदानीमा पठाउने प्रवृत्तिले ठूलो समस्या छ,' राजदूत मधुवन पौडेलले भने, 'यहाँ कार्यरत झन्डै २५ प्रतिशत हाउसमेडको राहदानी नक्कली भएको अनुमान छ ।'

श्रोत: कान्तिपुर

किन राखिन्छ सम्बन्ध

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Tue, 16 Aug 2011 06:49:00 +0530

अहिलेसम्म के भनिन्थ्यो भने प्रेम पाउनका लागि, 'प्यासन' का लागि महिलाहरू यौनक्रियामा संलग्न हुन्छन् । तर नयाँ अध्ययनले अर्कै संकेत गरेको छ ।

वास्तवमा महिलाहरू यस्ता कारणहरूले गर्दा यौनसम्बन्ध राख्छन्, जसको रोमान्ससँग कुनै सम्बन्ध हुँदैन ।

उनीहरू कि उदासी हटाउन त्यस्ता क्रियाकलापमा सामेल हुन्छन्, कि त ब्वाइफ्रेण्ड वा पतिको माया लागेर । कहिलेकाहीं महिलाहरू सहवासमा यस कारण 'एस' भन्छन्, किनभने उनीहरूले कहीं पढेका हुन्छन् ः माइग्रेनबाट छुटकारा पाउनु छ भने यौनक्रियामा सामेल हुनुपर्छ ।

तपाईंलाई महिलाले यौनसम्बन्ध राख्ने यी कारणहरू पढ्दा अनौठो लागिरहेको होला तर सत्य कुरा यही हो । टेक्सास विश्वविद्यालयमा मनोविज्ञानका प्राध्यापक सिडा मेस्टनले र डेबिड बसले 'ह्वाईर् विमेन ह्याभ सेक्स' मा यसका एक सय जवाफ उल्लेख गरेका छन् ।

'धेरै अनुसन्धानमा धेरैजसो पुरुषलाई महिला सेक्सुअली अट्रयाक्टिभ लाग्छन् भनिएको छ,' लेखकद्वयले भनेका छन्, 'तर महिलालाई पुरुष सेक्सुअली अट्रयाक्टिभ लाग्दैनन् ।'

यो मामिलामा पुरुषप्रतिको आकर्षण महिलाको लिस्टमा सबैभन्दा तल पर्छ । कहिले राम्रो डिनरका लागि आभार प्रकट गर्न त कहिले शान्ति कायम राख्न महिलाहरू यौनक्रियामा संलग्न हुन्छन् । अनुसन्धाताहरूले यसका लागि एक हजार ६ महिलामा सर्भेक्षण गरेका थिए, किताब लेख्नुअघि । उनीहरूले कतिपयबाट आश्चर्यचकित पार्ने खालका जवाफ पाए । एउटीले सहवास आध्यात्मिक अनुभूतिका लागि गर्ने बताइन् । उनलाई यौन ईश्वरको सबैभन्दा नजिकको वस्तु हो भन्ने लाग्दो रहेछ । धेरै महिलाले टाउको दुखाइबाट मुक्ति पाउन यौनसम्बन्ध राख्ने गरेको बताए । अन्य महिलाले यौन दक्षता राम्रो पार्न, छालाको चहकिलोपना यथावत् राख्न यो काममा लाग्ने गरेको बताए ।

उक्त अनुसन्धानमा ८४ प्रतिशत महिलाले के स्विकारे भने उनीहरू आफ्नो पार्टरनसँग शान्तिपूर्ण जीवन बिताउने प्रयासअन्तर्गत यौनसम्बन्ध राख्छन् । कतिपय महिला घरको काममा सहयोग पाउनसमेत यौनसम्बन्ध राख्दा रहेछन् । अर्की महिलाले भनेकी छन्, 'बोर भएपछि यौनसम्बन्ध राख्छु किनभने झगडा गर्नुभन्दा यौनसम्बन्ध राख्नु राम्रो हो ।'

हरेक १० मध्ये एउटी महिलाको भनाइअनुसार उनीहरू कुनै उपहार वा अत्यन्त राम्रो लन्च/डिनरको सट्टामा उपकृत गर्न यौनसम्बन्ध राख्छन् । धेरैजसोको जवाफ रह्यो, 'मेरा पार्टनरले मेरा लागि यति धेरै खर्च गर्छ, त्यो ऋणबाट मुक्त हुन पनि मैले ऊसँग यौनसम्बन्ध राख्ने गरेकी हुँ ।'

फिगर होइन, ओठ पुरुषलाई आकषिर्त गर्न हाउभाउ मात्र पर्याप्त हुँदैन । यो काममा तपाईंका ओठले समेत मुख्य भूमिका खेल्छन् । अनुसन्धानअनुसार सपाट (फ्ल्याट) ओठको सट्टा धनुष आकारका ओठ बढी सेक्सी हुन्छन् । यति मात्र नभई, अनुसन्धानमा यो पनि भनिएको छ- धनुषाकार ओठ भएका महिला सामान्य महिलाको दाँजोमा १२ गुणा बढी सेक्सी हुन्छन् ।

पश्चिम स्कटल्यान्ड विश्वविद्यालयमा अढाइ सय महिलाको ओठको बनावट र यौन-जीवनबारे अध्ययनपछि अनुसन्धाताहरू यो निष्कर्षमा पुगेका हुन् ।

साभार

आजको फोटोहरु

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sat, 13 Aug 2011 00:33:00 +0530

पचासौँ डाँकासँग लडेको त्यो दिन...

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Thu, 13 Jan 2011 09:40:00 +0530

म पर्वतको बाच्छा गाविसमा जन्मेको हुँ । अहिले ३७ वर्षको भएँ । परिवारसहित पोखराको बैदाममा बस्दै आएको १५ वर्ष भयो । घरमा अहिले बाआमा, श्रीमती, एक छोरो र एक छोरी छन् । बुबा क्याप्टेन गोपाल श्रेष्ठ भारतीय सेनामै हुनुहुन्थ्यो, त्यसैले म बाल्यकालमा कहिले भारत र कहिले नेपालमा पढेँ । १३/१४ वर्षको हुँदा बाबासँगै भारत गएँ र सिलोङमै १० कक्षामा पढ्दै गर्दा सन् १९९४ मा त्यहीँबाट भारतीय सेनाको ७/८ जिआर पल्टनमा भर्ती भएँ । २२ वर्ष नोकरी गरेर पेन्सन आउनुपर्ने भए पनि त्यतिन्जेल पर्खन मन भएन । त्यसैले पि्रमेच्योर पेन्सन (अपरिपक्व निवृत्तिभरण) मा आउने निर्णय गरेँ र १७ वर्ष काम गरेको पल्टनबाट राजीनामा दिएँ ।

खासमा मैले विदेश जाने मनस्थिति बनाएको थिएँ, खाडी वा अन्त कतै । राजीनामा स्वीकृत पनि भयो । १७ वर्षे जागिरबाट बिदा भएर पेन्सनमा बस्न कागजपत्र मिलाएर म देश र्फकंदै थिएँ । त्यो दिन थियो- २ सेप्टेम्बर सन् २०१० । मौर्य एक्सप्रेसको रेलमा म ५ बजे राँचीबाट गोरखपुर आउँदै थिएँ । राति साढे ११ तिर होहल्लाले बिउँझेँ । पश्चिम-बंगालको चित्रनजंग जंगलमा ४०/४५ जनाको डाँकाले ट्रेन रोकेर लुटपाट गर्न लागेका रहेछन् । आधा घन्टा जतिपछि म बसेको डिब्बामा आइपुगे । मलाई तिनीहरूले 'पैसा दो, ल्यापटप दो, मोबाइल दो, जो कुछ है दे दो' -पैसा दे, ल्यापटप दे, मोबाइल दे, जे सामान छ सबै दे) भने । मैले 'किन दिने ?' भनी प्रतिप्रश्न गर्दा एउटा लुटेराले मेरो गालामा एक थप्पड हान्यो । मैले भनेँ- तुम ने फौजी पे हात उठाया, ये गलत किया (तैले फौजी मान्छेमाथि हात लगाइस्, यो ठीक होइन) । झोँक चल्यो, मैले उठेर दनादन दिन (पिट्न) थालेँ । ८/१० जना लुटेरालाई त बक्सिङ हानेरै ढलाएँ ।

त्यसको दुई मिनेट जतिपछि ३०/३५ जनाजति लुटेरा म बसेको डिब्बामा पसे । मलाई लाग्यो- बेकारमा हात हालिएछ, अब म खत्तम हुने भएँ । मलाई लुटेरा यति धेरै होलान् भन्ने लागेको पनि थिएन । हात त हालिहालियो, अब आइलागे जाइलाग्नुपर्छ भन्ने सोचेँ । पछि आएका लुटेराले फेरि मसँग भएको सामान मागे । त्यही वेला मैले पिटेर लडाएकामध्ये एकले 'ये फौजी है, लफडा कर सकता है, छोड दो (यो फौजी मान्छे रैछ, नमाग, यसले लफडा गर्न सक्छ) भन्यो । त्यसपछि 'इसको छोड दो' (यसलाई छोड) भन्दै उनीहरू गए ।

म ट्रेनको ४७ नम्बर सिटमा बसेको थिएँ । मलाई छाडे पनि लुटेराले अरूलाई चाहिँ लुटिरहेका थिए । म बसेको डिब्बाको ५१ नम्बर सिटमा १७/१८ वर्षकी जस्ती देखिने पन्जाबी केटी आफ्ना बाआमासँग थिइन् । दुई मिनेट जतिपछि लुटेराहरूले उनीहरूका सबै सामान लुटे । त्यसपछि ती केटीलाई जबर्जस्ती गर्न खोजे । उनलाई 'कपडा उतारो' (लुगा खोल) भने । युवतीले रुँदै 'हमारे पास जो था, दे दिया, अब ऐसा क्यों करते हो ? (हामीसँग भएको सबै दिइसक्यौँ, अब किन यसो गर्छौ ?) भनिन् । उनीहरूबीच दुई मिनेट जति भनाभन भयो । त्यतिन्जेल मैले केही बोलिनँ । त्यसपछि एक लुटेराले 'बक्बास मत करो' (बेकारको हल्ला नगर्) भन्दै केटीलाई समायो र उसको अगाडिको भागको कपडा च्यातिदियो । फिल्ममा जस्तो दुईजनाले खुट्टा र दुईजनाले हात समाते । कुरा बुझियो- केटीलाई उनीहरूले बलात्कार गर्न खोजे । ती केटी 'भैया मुझे बचाओ, बचाओ' (दाइ, मलाई बचाऊ-बचाऊ) भनेर रुन थालिन् । सुरुमा त म उनको कुनै भैया (भाइ वा दाइ) रैछ कि भनेर अकमक्क परेँ । पछि ती केटीले 'आर्मी भैया, मुझे बचाओ' (सैनिक दाइ, मलाई बचाऊ) भनिन् । मैले भारतीय सेनाको टिसर्ट लगाएको थिएँ । मैले बल्ल बुझेँ, उनले मसँग गुहार मागेकी हुन् । मेरो स्वाभिमान जाग्यो । आँखै अगाडि एउटी बहिनीको बलात्कार भएको त कसरी हेर्नु गाँठे ? हुन त ती केटीलाई मैले चिनेको पनि थिइनँ । ती मेरी बहिनी पनि थिइनन् । तर, ती कसैकी बहिनी र कसैकी छोरी त थिइन् नि ।

मैले झोलाबाट सीधै खुकुरी निकालेँ । केटीले गुहारेपछि लुटेराहरू पनि मप्रति सतर्क थिए र मलाई आक्रमण गर्न लागेका थिए । मैले लुटेरामध्येको एकलाई च्याप्प समातेँ र उनको घाँटीमा खुकुरी राखेँ । 'कोई आगे मत आना, नहीँ तो मार दुंगा' (कोही अगाडि नआऊ नत्र यसलाई मारिदिन्छु) भनेँ र उसलाई ढाल बनाएँ । केहीबेर त लुटेराहरू चुप लागे तर पछि 'उसको जो करेगा तु भी वही भुगतेगा' (उसलाई जे गर्छस्, तैँले पनि त्यही व्यहोर्छस्) भनेर धम्क्याए ।

मैले त्यसलाई अघि सारेँ र खुकुरी घुमाउँदै म पछि उभिएँ । त्यसो गर्दै अलि अघि बढेँ र बलात्कार गर्न लागेको ठाउँमा पुगेँ । एउटा लुटेरा केटीको कपडा तान्दै थियो, मैले त्यसको गर्धनमै खुकुरी हानेँ । त्यसपछि केटीको हात र खुट्टा तानिरहेकाहरू अघि आए । मैले अन्धाधुन्ध खुकुरी नचाएँ । मलाई कहाँ के भयो, केही थाहा थिएन । ती केटीलाई बचाउनेबाहेक मैले अरू केही सोचेको पनि थिइनँ । पछि पो थाहा पाएँ, बलात्कार गर्न खोज्नेमध्ये तीनजना मरेछन् र छ/सातजना घाइते भएछन् ।

मैले सोचेँ, अब हल्ला मच्चाउनुपर्छ र बाँकी लुटेरालाई डर देखाउनुपर्छ । मैले जथाभावी खुकुरी नचाएँ र अन्धाधुन्ध लात्ती हानेँ । अचानक केटी आएर 'भैया, आपने बुझे बचाया' (दाइ, तपाइर्ंले मलाई बचाउनुभयो) भनेपछि म झसङ्ग भएँ । त्यतिवेलासम्म म एक्लै लडेको थिएँ । डिब्बाका कसैले पनि मलाई सघाएनन् । लुटेराहरू साँच्चिकै डराएछन् । ती आफ्ना मरेका साथी र घाइते साथीलाई लिएर भागेछन् । लडाइँ बढीमा ४०-४५ मिनेट चल्यो होला । लुटेरा भागेपछि शान्ति छायो ।

केटीले मलाई 'आप सचमुच बहादुर आदमी हो' (तपाइ साँच्चै नै बहादुर पुरुष हुनुहुँदो रहेछ) भनेर प्रशंसा गरिन् । अहिलेसम्म रमिते भएका डिब्बाका अरू मान्छेले पनि मेरो हाईहाई गरे । त्यतिवेलासम्म ट्रेन जंगलमै थियो । त्यसको आधा घन्टा जतिपछि दुईजना आए, यात्रुजस्तो भएर । तिनले मलाई दाव (खुँडा) ले देब्रे नाडीमा हिर्काए अनि भागे । ती लुटेरा रहेछन् । मैले तिनीहरूलाई पछ्याउँदै थिएँ तर डिब्बामा भएका अरू यात्रुले रोके । मैले तिनीहरूलाई उतिवेलै झापड दिन खोजेको थिएँ तर दावको चोट खाइसकेको हात उठ्नै सकेन ।

२०/२५ मिनेटपछि बल्ल रेल चल्यो र एक, डेढ घन्टापछि चित्रनजंग स्टेसनमा आइपुग्यो । त्यहाँ यात्रुले चेन तानेर रेल रोके । त्यसपछि ती केटीले बाहिर निस्केर हंगामा मच्चाइन् । उनले मलाई उपचार र रेलवे क्षतिपूर्ति दिनुपर्छ भनेर चिच्याइन् । रेलका यात्रुले पनि त्यसमा सहमति जनाए । उनीहरूले साथ दिएका कारण मैले कानुनी झन्झट पनि भोग्न परेन । रेलवे पुलिसको गस्ती टोलीले घटनास्थलबाट दुई सय मोबाइल, १५/२० वटा सुनको सिक्री, सात लाख जति नगद र २० वटा ल्यापटप अनि ६/७ जना लुटेरा समातेछ । मैले पछि थाहा पाएँ ।

त्यही रेलवे अस्पतालमा मेरो प्राथमिक उपचार भयो र हातमा नर्मल प्लास्टर गरियो । त्यो रात म अस्पतालमै बसेँ । कताबाट हल्ला भएछ कुन्नि, राति तीन बजेतिर भारतीय टेलिभिजन र पत्रिकाका पत्रकार ओइरिए र मेरो अन्तर्वार्ता लिन थाले । म अस्पतालमै हुँदा मेरो कमान्ड अफिसरको फोन आयो । 'आप ने बहुत अच्छा किया, अच्छी टि्रटमेन्ट करना, मैं डाक्टर से बात करता हुँ' (तपाइले एकदमै राम्रो काम गर्नुभयो । राम्ररी उपचार गर्नुहोला । म डाक्टरसँग कुरा गर्छु) भन्नुभो । त्यही वेलादेखि मलाई एक अफिसर र ६ जना जवान सुरक्षाका लागि सेनाले खटायो भने रेलवेले दिएको सेनाले म बसेको अस्पताल पूरै घेरे । म बसेको बेडमा पनि एक अफिसर र ६ जना सुरक्षाका लागि खटाइए ।

डाक्टरले मेरो हातमा भएको घाउको चेकजाँच गरेपछि अप्रेसन गर्न नपर्ने बताए । म त्यस अस्पतालमा दुई दिन बसेँ । मेरो हातको हड्डी र नसा काटिएको थियो । त्यस अस्पतालमा नसाको डाक्टर नभएपछि त्यसको तीन दिनपछि एक अफिसर र ६ जवानसहित मलाई कमान्ड अस्पताल कलकत्तामा उपचारका लागि लगियो । अप्रेसनपछि म एक महिना त्यही अस्पतालमा बेड रेस्टका लागि बसेँ । म बसेको अस्पतालमा सोही राज्यका रेलमन्त्री आएर मलाई भेटेका थिए । मेरो सो बहादुरी काम देखेर भारतीय सेनाले मेरो राजीनामा फिर्ता लिई पुनः मलाई काममा बोलायो र उपचारपछि अक्टोबर ५ तारिखमा अफिसरले मलाई डेढ महिनाको घरबिदा दिई दुई गार्डसहित घर पठाए ।

७ तारिखमा म मेरो घर पोखरा आएँ र मसँग आएका दुई गार्डलाई भारत फर्काइदिएँ । नोभेम्बर १६ मा अफिसमा हाजिर हुनुपर्ने थियो । त्योभन्दा पहिले नोभेम्बर १० मा पल्टनबाटै दुईजना सुरक्षागार्ड मलाई लिन आए । म उनीहरूसँगै कोलकाताको कमान हस्पिटल गएँ र चेकजाँज गराउन १५ दिन त्यहीँ बसँे । त्यसपछि म पल्टनमा हाजिर हुन गएँ र १६ दिन पल्टनमा बसेँ । त्यहीवेला पल्टनमा सैनिक सम्मेलन गरी ५० हजार इनाम, चाँदीको खुकुरी, ब्लेजर, कोट र पाइन्ट मलाई उपहार दिइयो । पुस १ गते फेरि म एक महिनाको घरबिदा लिएर नेपाल आएँ । त्यो वेला पनि दुईजना गार्ड मेरा साथमै आएका थिए । अब म आउँदो शनिबार माघ १ गते पल्टनमा हाजिर हुन जाँदै छु । मलाई मेरो बहादुरी देखेर सेनाको हेडक्वार्टरमा तीनवटा बहादुरी मेडल शौर्य चक्र, बे्रेभरी अवार्ड, सर्वोत्तम जीवन रक्षा मेडलका लागि सिफारिस गरिएको छ । मैले २६ जनवरी वा १५ अगस्टमा यी पदक पाउने सम्भावना पनि छ ।

नयाँ पत्रिका

प्रस्तुतिः रोहितराज पराजुली/पोखरा

फिदाइ बन्ने धुनमा

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sat, 30 Oct 2010 09:54:00 +0530

'म चौध वर्षीय अब्दुस सलामको एउटै सपना थियो- फिदाइ बन्ने　। फिदाइ अर्थात् आत्मघाती हमला गर्ने व्यक्ति　। म फिदाइ भएर आफ्नो शरीरलाई टुक्रा-टुक्रा पार्न चाहन्थँे र अमेरिकीहरूलाई मार्न चाहन्थेँ　। फिदाइले स्वर्ग प्राप्त गर्छ　। म स्वर्ग प्राप्त गर्न चाहन्थेँ　।'

मेरो नाम अब्दुस सलाम हो　। १४ वर्षको भएँ　। पाकिस्तानको कराँचीमा बस्छु　। सोहराब गोठ भन्ने सानो नगरमा मेरो घर छ　। हामी ६ दाजुभाइ छौँ　। मेरो बुबाको व्यापार छ　। निर्माणयन्त्र भाडामा दिन्छन् उनी　। मेरो जेठो दाइ बुबालाई व्यापारमा सहयोग गर्छन्　।

केही महिना अघिसम्म पनि ममा फिदाइ बन्ने भूत सवार थियो　। फिदाइ भनेको आत्मघाती हमला गर्ने मान्छे हो　। म फिदाइ भएर अफगानिस्तान जान चाहन्थेँ, र अमेरिकीहरूलाई मार्न चाहन्थेँ　। इस्लामिक उग्रवादीहरू हामीलाई भन्ने गर्थे, 'हेर, केटा हो ! तिमीहरूले आफूलाई बमले उडायौ भने सीधै स्वर्ग पुग्नेछौ　। यसो गर्नु अल्लाहको पवित्र काम गर्नु हो　।' उनीहरूले हाम्रा दिमागमा यस्ता कुरा गहिरोसँग भरिदिएका हुन्थे　। हामीलाई प्रेरित गरिन्थ्यो, रटाइन्थ्यो, घोकाइन्थ्यो　। हामी उनीहरूका कुरामा यसरी एकोहोरिएका हुन्थ्यौँ, यसरी लठि्ठएका हुन्थ्यौँ कि हामीलाई लाग्थ्यो- हाम्रो जन्म केवल फिदाइ हुनका लागि भएको हो　।

मलाई उनीहरूमाथि पूरा विश्वास थियो　। आफूलाई बलिदान गरेर स्वर्ग पुग्न चाहन्थेँ म　। धर्मयुद्ध -जिहाद)मा सहिद हुन चाहन्थेँ　।

जाहिर, शेर रहमान र जैनुल्लाह मभन्दा जेठा छन्　। उनीहरू तालिवान हुन्　। जाहिर र रउफ त अफगानिस्तानबाट आएका हुन्　। उनीहरूले त्यहाँ युद्ध लडेका छन्　।

मेरा पाँच दाजुभाइ छन्　। जेठो दाइ र बुबा मिलेर व्यापार चलाउँछन्　।

हामी सोहराब गोठमा बस्न थालेको तीस वर्ष भयो　। यो कराँचीमा पर्ने सानो नगर हो　।

म जाहिरको किराना पसलमा आउने जाने गर्थें　। त्यहाँ बस्ने गर्थें　। हामी जिहाद, फिदायिन हमला -आत्मघाती हमला) र यस्तै-यस्तै विषयमा घन्टौँ कुरा गथ्र्यौं　।

म जाहिरलाई तीन वर्षदेखि चिन्छु　। ऊ पाको मान्छेजस्तो कुरा गर्छ　। सबै कुरा थाहा छ उसलाई　। इस्लाम, जिहाद, अमेरिका, न्याय, अन्याय, बदला, बलिदान.... ऊ सबै कुरा जान्दछ　। बोल्न पनि सिपालु छ　। मलाई उसको कुरा सुन्न खुब मन पथ्र्याे　।

एक दिन जाहिरले मलाई पसलको एउटा कुनामा लगेर खुसुक्क भन्यो, 'बुझिस् अब्दुस, म त फिदाइ बनेर कतै टाढा जाँदै छु　।' कतै भनेको कहाँ र टाढा भनेको कति टाढा उसले बताएन　।

मैले उसलाई सोधेँ, 'तिमी किन फिदाइ बन्न खोजिरहेका छौ ? तिमीलाई बमलेे आफ्नो शरीर धुजाधुजा पार्न किन चाहन्छौ ? तिमीलाई बाँच्न मन लाग्दैन ?'

'म फिदाइ बनेर स्वर्ग प्राप्त गर्न चाहन्छु,' उसले निष्पिmक्री भएर जवाफ दियो, 'जिहादमा पनि कोही मर्न डराउँछ त, लाटा !'

फिदाइ कसरी स्वर्ग पुग्छ ? मैले जान्न चाहेँ　।

जाहिरले भन्यो, 'यति त तँलाई थाहै होला- मान्छे मरेपछि कि स्वर्ग जान्छ, कि नर्क　। म मरेपछि मलाई सोधिनेछ- तैँले अल्लाहका लागि के गरिस् ? मैले केही पनि गरिनँ भनेँ भने मलाई सीधै नर्क पठाइनेछ　।'

'तर,' उसले एकदम चाखलाग्दो पाराले बतायो, 'मैले अल्लाहका लागि केही गरेको छु भने, फिदाइन हमलामा सहभागी भएको छु भने म निर्धक्क भन्न सक्ने छु- मसँग एउटा शरीर थियो र मैले यसलाई टुक्रा-टुक्रा पारेर अल्लाहलाई बलिदान गरेँ　।'

'त्यसपछि त,' जाहिरले अनुहार उज्यालो पार्दै भन्यो, 'मलाई स्वर्ग पठाइनेछ, र म सधैँका लागि स्वर्गमा बस्न पाउनेछु　।'

जाहिरले मलाई अन्तरआत्मैदेखि हल्लाइदिएको थियो　।

ऊ पहिलो व्यक्ति थियो जसले मलाई फिदाइ हुनुको गौरव र महानता बोध गराइदिएको थियो　। अब म हरहालतमा फिदाइ हुन चाहन्थेँ　। शरीरमा बम बाँधेर अमेरिकी भएका ठाउँमा घुस्न चाहन्थेँ, र आफूलाई बमले उडाउन चाहन्थँे　। साथमा, दुस्मनलाई पनि　। यसरी अल्लाहलाई आफ्नो देह बलिदान गर्न चाहन्थेँ　। र, स्वर्ग प्राप्त गर्न चाहन्थेँ　। अब मलाई पढाइ/लेखाइमा कुनै रुचि थिएन　। जिहादमा भाग लिने योजना बनाइसकेको मान्छेले किताबमा घोत्लिनुको के अर्थ ?

०००

जाहिरले फिदाइ बन्ने घोषणा गरेलगत्तै मेरो परिचय शेर रहमानसँग भयो　। रहमानलाई मैले आफू अफगानिस्तान जान चाहेको बताएँ　।

'तँ फुच्चेलाई किन अफगानिस्तान जानुपर्‍यो ?' उसले मलाई सोध्यो　।

'म आत्मघाती हमला गरेर अमेरिकीहरूलाई मार्न चाहन्छु,' मैले उसलाई हाकाहाकी भनँे, 'म फिदाइ बनेर स्वर्ग जान चाहन्छु　।'

ऊ मेरो कुरा सुनेर खुसी भयो　। असाध्यै खुसी　। मलाई पिठ्यूँमा धाप मार्‍यो र भन्यो, 'क्याबात् ! हामीलाई तिमीजस्तै सच्चा मुस्लिम किशोरको खाँचो छ　।'

तर, उसले के पनि भन्यो भने उसको सम्पर्क अफगानिस्तानसँग छैन, बरु पाकिस्तानकै एक सहर बजिरिस्तानसँग छ　।

त्यसपछि, उसले बजिरिस्तानका तालिवानहरूको प्रशंसा गर्न थाल्यो　। उनीहरूको इस्लामप्रतिको समर्पण र लगाव बेजोड भएको कुरा गर्‍यो　।

तर, मैले उसलाई भनेँ, 'म बजिरिस्तान होइन, अफगानिस्तान जान चाहन्छु　। त्यहाँ गएर अमेरिकीहरूलाई मार्न चाहन्छु　।'

शेर रहमानले भन्यो, 'तँ पाकिस्तानको सीमा पार गरेर अफगानिस्तान कसरी जान सक्लास् र ? तँ त अहिले बच्चै छस्　। तेरो त मुसलमानको जस्तो दाह्री आएकै छैन　।'

र, उसले सल्लाह दियो, 'तैँले आत्मघाती हमला पाकिस्तानमै गरे भइहाल्यो नि　। यहीँ कराँचीमै गर् न ! तैँले फिदाइन हमला अफगानिस्तानमा गरे पनि, पाकिस्तानमा गरे पनि पाउने भनेको त उही स्वर्ग त हो नि !'

शेर रहमानले मलाई हामीबीच भएको कुराकानी अन्त कतै उल्लेख नगर्न चेतावनी दियो　। उसले भन्यो, 'यो कुरा कतै चुहाइस् भने तेरो टाउको काट्नेछु　।' उसले मलाई तर्साउनुसम्म तर्सायो　। म डरले झन्डै मुर्छा नपरेको !

'म कसैलाई पनि भन्दिनँ　। पक्का !' मैले उसलाई डराइ-डराई आश्वस्त पार्न खोजेँ　। तै-तै, उसले पत्यायो　।

मैले शेर रहमानलाई भनेँ, 'तपाईं जहाँ भन्नुहुन्छ, त्यहीँ फिदाइ भएर आफूलाई बमले उडाउन तयार छु　।'

उसले आफू हरतरहले मलाई सहयोग गर्न राजी भएको बतायो　। भन्यो, 'तँजस्ताको खोजीमा यहाँ केही मानिस आउँदै छन् र म तँलाई उनीहरूसँग परिचय गराइदिउँला　।'

केही दिनपछि शेर रहमानले मलाई जैनुल्लाहसँग भेट्टायो　।

जैनुल्लाहले मलाई सोध्यो, 'तँ फिदाइ बन्न साँच्चिकै प्रतिबद्ध छस् कि गफ मात्रै दे'को हो ?'

मैले दृढतापूर्वक उसलाई भनँे, 'तपाईं भन्नुहुन्छ भने म मध्यरातमा पनि आत्मघाती हमला गर्न तयार छु　। म फिदाइ हुन तयार छु　। म स्वर्ग जान चाहन्छु　। थोरै मानिस स्वर्ग जान्छन्　। फिदाइ हुन पाउनु मेरो अहोभाग्य हो　।'

जैनुल्ल्ााहले भन्यो, 'तेरो फिदाइ बन्ने उमेर भएको छैन　। बरु तैँले फिदाइहरूले लगाउने विशेषप्रकारको ज्याकेट बनाउने काम सिक्　। तैँले बनाएको ज्याकेट लगाउनेले आफूलाई बमले उडाए भने तैँले स्वतः स्वर्ग प्राप्त गर्छस्　।'

मैले उसको प्रस्ताव ठाडै अस्वीकार गरिदिएँ　। आफू फिदाइ हुन खोज्छु, ऊ भने मलाई दर्जी बनाउन खोज्छ !

जैनुल्लाह फर्कियो　। उही चेतावनी दिएर, 'खबरदार ! हामीबीच भएको कुरा कसैले थाहा नपाऊन् !'

०००

फिदाइन हमला गर्न गएको जाहिर जिउँदै फक्र्याे　। मेरो खुसीको सीमा रहेन　।

उसले अफगानिस्तानको जिहादका कथा सुनायो　। ती कति अविश्वसनीय थिए ! उसले सुनायो, 'फिदाइले लगाउने ज्याकेट लगाएर जब तँ लक्षित ठाउँमा पुग्छस्, तैँले तेरा लागि स्वर्गका ढोका खुलेको देख्नेछस्　। आफूलाई बमले उडाएपछि तँ सीधै स्वर्ग जानेछस्, र तँलाई पीडाको अलिकति पनि अनुभव हुने छैन　। र, तेरा शत्रु भने टुक्रा-टुक्रा भएर भुइँमा यत्रतत्र छरिएका हुनेछन्　।'

उसले अफगानिस्तान गएर धेरै कुरा सिकेको थियो, जानेको थियो　। उसका कुरा म कसरी नपत्याऊँ ?

जाहिर, शेर रहमान र जैनुल्लाहले मैले कहाँ र कहिले आत्मघाती हमला गर्नुपर्ने हो, नबताए पनि सबैले एउटा कुरा भने भनेका थिए, 'फिदाइ बन्नका लागि तयार भएर बस्नू ! तँ कुनै पनि दिन जिहादमा सहिद हुन सक्छस् !'

०००

केही समयपछि शेर रहमान र जैनुल्लाह, दुवै पक्राउ परे　।

तपाईंले फिदाइलाई भेट्नुभयो भने पनि चिन्न सक्नुहुने छैन　। उनीहरू सीधासादा र सामान्य मानिसझैँ देखिन्छन्　।

यो तीन वर्ष मैले एउटै सपना देखेँ- फिदाइ बन्ने र स्वर्ग जाने　। चौबीसै घन्टा म यही सपनामा हराइरहेको हुन्थेँ　। खाँदा, खेल्दा, स्कुल जाँदा, हरेक पल म सोचिरहेको हुन्थेँ- 'फिदाइ, स्वर्ग, फिदाइ, स्वर्ग, फिदाइ, स्वर्ग....'

तर, अकस्मात् एक दिन मलाई अल्लाहले नयाँ जीवन दिनुभयो, नयाँ बाटो देखाउनुभयो　। यो फिदाइ मोहबाट मैले मुक्ति पाएँ　। मलाई स्वर्गभन्दा धर्ती सुन्दर लाग्न थाल्यो　।

अहिले म पढाइमा ध्यान दिइरहेको छु　। ठूलो भएपछि म पाकिस्तानी सेनामा जागिर खान चाहन्छु।

प्रस्तुति : विनोदविक्रम केसी

गलत प्रतिक्रिया

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Wed, 6 Oct 2010 08:49:00 +0530

अक्सर धेरै जसो हामी आवेशमा आएर यस्तो प्रतिक्रिया दिने गर्छ कि जुन पछि आएर हामीलाई नै दु:ख दिन्छ। कति पल्ट हामी आफ्नै परिवार भित्र, अफिस या साथीहरु माझ पनि पुरा कुरा नसुनि नबुझि आफ्नो प्रतिक्रिया पहिले दिने गर्छ। हामी अरुको नराम्रा कुराको लक्षण मात्र खोज्दै हिड्छ। तर आफ्नो गल्ति स्वीकार्न आफ्नै अंहम भावनाले हामीलाई रोक्छ।

एउटा सानो कहानी छ जस्को माध्यमले हामी थाहा पाऊन सक्छु कि हतारमा प्रतिक्रिया दिंदा त्यसको असर के हुन्छ। कलेजमा राम्रो अंक ल्याई पास भए पछि एक युबकले राम्रो कंपनीमा जागिर पाऊछ। उ एउटा ठुलो ब्यापारीको छोरो थिए र कलेज जानु पुर्ब नै उसको ईच्छा थियो कि उसको साथमा एउटा राम्रो महंगो कार होस।

आफ्नो जवान छोरोलाई उनले यो वाचा गरेका थियो कि उ राम्रो अंक ल्याई पास गरेर आफ्नै बलमा जागिर खाए भने उसले भने जस्तै एउटा कार अबश्य ल्याई दिनेछु। उसको छोराले धेरै दिन देखी एक विशेष मोडलको कारको सपना देखेको थियो र उसले चाहेको थिए कि उसको बौ ले त्यही कार उसलाई ल्याई देओस।

बौलाई पनि त्यो कुरा थाह थियो। पास भए पछि बौ ले एक दिन छोरालाई बोलायो। छोराले सोचि सकेको थियो कि आज उसले निश्चित रुपमा कार पाऊने छ। उसले आफ्नो सबै साथीहरुलाई पहिले नै भनि सकेका थिए कि सबैलाई कारमा राखी लांग ड्राईवमा लिएर जान्छु। उ बौ सित भेटन जान्छ। बौ ले उसलाई श्याबासी दिन्छ, साथै एउटा प्रेरक किताब बक्समा राखेर दिन्छ र भन्छ छोरा, तिमी पास भए छ र आउने दिन धेरै कठिनले भरिएको हुन्छ त्यसकारण तिमी यस किताब अबश्य पढ्नु।

कारको सपनामा डुबेका युबक साथी किताबको कुरा सुनेर दिमाग खराब हुन्छ भित्र मनमा आगोले पोले जस्तो हुन्छ र त्यस बक्सलाई त्यही फ्याकि दिन्छ र त्यहा बाट बाहिर निस्कन्छ। उ धेरै निराश हुन्छ कि के सोचेको थिए के भयो? उसको मनमा यस्तो बिचार आऊन थाल्छ कि अब म यो घर मै बस्दिन छाडी दिऊँ? धेरै बिचार गरि सके पछि उ जागीर खान अर्कै शहरमा पुग्छ र बौ ले धेरै संम्पर्क गर्दा पनि उ फर्केर जांदैन।

कति बर्ष सम्म त उ आफ्नो बौसंग संपर्क नै नगरी बसे। घर छाडे देखी उसको बौले कति पल्ट घर आऊ भनि सन्देश पठाए तर त्यसको वास्तै गरेन। एक दिन अक्समात उस कहां खबर आऊन्छ कि उनको बौ को मृत्यु भएछ। उसलाई चोट त लागेको थियो आफ्नो बौ को मृत्युको खबरले तर त्यति चोट लागेन जति उसलाई कार नपाऊदा लागेको थियो। आफ्नो श्रीमतीले धेरै समझाए पछि उ आफ्नो पिताको अंतिम संस्कारमा शामेल हुन्न जान्छ। अंतिम संस्कार सके पछि उ पिताको कोठामा जान्छ जहां त्यस बक्सलाई उसले हेर्दै नहेरी फ्याकि दिएका थिए। दायाँ बायाँ आँखा घुमाऊदै हेर्छ, बक्स आज पनि एउटा दराज माथि राखेको हुन्छ जस्मा किताब राखेको थियो।

उ त्यस बक्सलाई त्यहांबाट निकाल्छ र किताबको पन्ना बिस्तारै पल्टाउन्छ तब त्यस बक्सबाट सांचो खस्छ। त्यो त्यही कारको सांचो थियो। जुन बर्षौ पहिले उसको पिताले उसलाई किनि दिएका थिए, र त्यो कार पनि त्यही थियो जुन उसले सपनामा देख्ने गरेका थिए। संगै किताबको मुनि केही कागजात पनि थियो जस्मा संपूर्ण संम्पती जायदाद उसको नाममा लेखेको थियो। त्यो हेरेर युबक केटाको आँखाबाट आँसु निस्किन थाल्छ र उ आफै लाई धिकार्न थाल्छ र मन मनै आफैलाई भन थाल्छ म आफुले आफुलाई कहिले माफ गर्न सक्दिन।

अमेरिकामा नेपाली विद्यार्थी पक्राउ

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sun, 3 Oct 2010 10:24:00 +0530

न्युयोर्क, १५ असोज : अमेरिकाको भर्जिनियामा अध्ययनरत एक नेपाली विद्यार्थीलाई प्रहरीले पक्राउ गरी जेल हालेको छ । भर्जिनियाको मेरीमाउन्ट विश्वविद्यालयमा अध्ययनरत सन्जोग मिश्रलाई प्रहरीले पक्राउ गरेको हो ।

उनलाई कुन अभियोगमा पक्राउ गरिएको हो भन्ने खुलेको छैन । उनलाई भर्जिनियाकै फेयरफ्याक्स काउन्टी एडल्ट डिटेन्सन सेन्टर नामको जेलमा राखिएको छ । अमेरिकी प्रहरीले १५ दिनअगाडि १६ सेप्टेम्बरमा पक्राउ गरे पनि उनको बारेमा भने बिहीबार मात्र थाहा भएको हो । एक नेपाली विद्यार्थीले दूतावासमा फोन गरेर सन्जोग मिश्रलाई प्रहरीले पक्राउ गरेको खबर दिएपछि मात्र दूतावासले थाहा पाएको हो । उनलाई पक्राउ गरेकोबारे नेपाली समुदाय र अमेरिकामा रहेको नेपाली दूतावास बेखबर हुँदा उनलाई सहयोग गर्ने व्यक्ति पनि कोही नभएको दूतावासले जानकारी दिएको छ ।
थाहा पाएलगत्तै दूतावासका कर्मचारीले मिश्रका बारेमा बुझ्ने प्रयास गरिरहेका छन् । तर, पर्याप्त जानकारी भने कतैबाट पनि प्राप्त भएको छैन । वासिङ्टन डिसीमा रहेको नेपाली दूतावासका प्रथम सचिव आनन्दप्रसाद शर्माले भने, 'मिश्रलाई पक्राउ गरेर डिटेन्सन सेन्टरमा थुनेर राखेको थाहा पाउनासाथ उनको बारेमा थप जानकारी लिन प्रयासरत छौँ ।' नेपालमा रहेका मिश्रका घरपरिवारलाई सम्पर्कमा आउन पनि दूतावासले आग्रह गरेको छ ।

भर्जिनियाकै रेष्टुरेन्टमा पार्टटाइम काम गर्दै विश्वविद्यालयमा पढ्दै आएका मिश्रलाई प्रहरीले रेष्टुरेन्टबाटै पक्राउ गरेको हो । मिश्रलाई कुन अभियोगमा पक्राउ गरिएको हो भन्ने अझै खुल्न सकेको छैन । तर, प्रहरीले उनलाई काम गर्ने रेष्टुरेन्टबाटै पक्राउ गरी हत्कडीसहित लगेकाले उनीमाथि ठूलै अपराध अभियोग लगाइएको हुनसक्ने दूतावासको अनुमान छ ।

डिटेन्सन सेन्टरमा राखिएका अभियुक्तलाई सीधै भेट्न नदिइने भएकाले पनि उनको बारेमा थप जानकारी पाउन कठिन परिरहेको दूतावासको भनाइ छ । शर्माले भने, 'हामीले उनीमाथि लागेको अभियोगबारे डिटेन्सन सेन्टरबाटै बुझ्ने प्रयास गरिरहे पनि अहिलेसम्म सेन्टरले कुनै आधिकारिक जानकारी उपलब्ध गराउन सकेको छैन ।' मिश्रको घर नेपालमा कहाँ हो भन्नेबारेमा पनि केही खुल्न सकेको छैन । त्यसैले नेपालमा रहेको मिश्रको घरपरिवारलाई दूतावासमार्फत कुनै आधिकारिक जानकारी पनि पठाउन सकिएको छैन । नेपाली विद्यार्थीलाई पक्राउ गरेकोबारे अमेरिकी दूतावाससहित अमेरिकामा रहेको नेपाली समुदाय नै १५ दिनसम्म बेखबर रहेकाले विद्यार्थीका पक्षमा वकिल राखे नराखेको बारेमा पनि थाहा हुन सकेको छैन । यसबारेमा भर्जिनियामा रहेका नेपाली समाजसेवीसँग बुझ्न खोज्दा पक्राउकै घटनाबारे थाहा नभएको प्रतिक्रिया दिए ।

सन्जोग मिश्र पक्राउ परेकोबारे उनी अध्ययनरत मेरीमाउन्ट युनिभर्सिटीलाई पनि पत्तो छैन । युनिभर्सिटीको इमरजेन्सी शाखामा सम्पर्क गर्दा मिश्र त्यहाँको विद्यार्थी भएको पुष्टि भए पनि उनलाई पक्राउ गरेकोबारे भने युनिभर्सिटी अनभिज्ञ थियो । सन्जोग पक्राउ परेको जानकारी गराउँदा युनिभर्सिटीका अधिकारीले आश्चर्य मान्दै सोधे, 'हो र ? हामीलाई त यसबारेमा केही पनि थाहा छैन ।'

किशोर पन्थी

जम्का भेट

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sat, 25 Sep 2010 12:19:00 +0530

रिनेशा राईको दिन आएको छ। पाँच वर्षमै उनी सफलताको आकाशमा उड्न थालेकी छिन्। म्युजिक भिडियो, स्टेज कार्यक्रम हुँदै चलचित्र नृत्य निर्देशकसम्मको फड्को मार्न उनले निकै परिश्रम गरिन्। त्योभन्दा पनि नेपाली चलचित्रमा चलिआएको परम्परागत शैलीभन्दा अलिक फरक ढंगबाट नृत्यलाई प्रस्तुत गर्ने उनको कला प्रशंसनीय छ। त्यसैले त पहिलो चलचित्र ँमेरो एउटा साथी छ’ पछि उनी धेरै व्यस्त भइन्। अहिले उनले ँडान्स कोरियोग्राफी’ अर्थात् नृत्य निर्देशन गरेका चलचित्रहरू एकपछि अर्को गरी सार्वजनिक हुने क्रममा छन्। धर्मा, ब्याच नम्बर सिक्सटिन, मिस यु, मेरो लभ स्टोरी र हाल छायांकनमा रहेको मालतीको भट्टी आदि चलचित्रबाट उनको नृत्य निर्देशन क्षमता दिनानुदिन अभिवृद्धि हुँदैछ। ँधर्मा’मा उनले मनीषा कोइराला र राजेश हमाललाई नचाइन्। नयाँ शैलीबाट नेपाली चलचित्रको निर्माण थालिनु र नृत्य निर्देशनमा नयाँ शैली दिन सक्ने ँकोरियोग्राफर’का रूपमा रिनेशाको आगमन हुनु पनि आफैंमा एउटा संयोग हो। उनको प्रतिभाको कदर गर्नेहरू नेपाली चलचित्रको फाँटमा प्रशस्तै छन्।

चलचित्रका गीतमा नायक-नायिकाले गीतमा नाच्न थाल्नेबित्तिकै कोरस डान्सर कताबाट आउँछन् ? जबकि उनीहरूको चलचित्रको कथासँग कुनै सरोकार नै हुँदैन ।
पहिले म पनि त्यही सोच्थे । ढुक्क हुनुहोस्, मैले अहिलेसम्मका कुनै पनि चलचित्रमा त्यसरी कोरस प्रयोग गरेकी छैन । आगामी दिनमा गर्नुपर्लाजस्तो छ, तर नौलो ढंगबाट । उनीहरू कताबाट आउँछन् र कता बिलाउँछन् भन्ने कुराभन्दा पनि ती नृत्य निर्देशकका प्रोपर्टी हुन् । जसलाई उनको फिलिङ्गस पनि भन्न सक्नुहुन्छ । चलचित्रमा कल्पनशीलताको प्रयोग निकै हुन्छ, हुनसक्छ त्यो त्यसकै एउटा उपज हो ।

प्रसंग बिना उनीहरूलाई नचाउनु राम्रो हो त ?
अवश्य पनि प्रसंग जोडेर नचाउँदा राम्रो हुन्थ्यो । गीतमा कोरसको स्वर आयो कि कोरस डान्सरहरूलाई बोलाइन्छ, त्यो पनि निकै कम पैसा दिएर । म अहिले कोरस डान्सरहरूको टिम बनाइरहेको छु । ३० जना त पुगे, तर मेरा डान्सर दिनको ५ सय वा ७ सयमा नाच्दैनन् । उनीहरू महँगा हुने पक्का छ । महँगो भएर के गर्नु ? रिजल्ट पनि त दामी आउँछ ।

तपाईं आफै नायिकाजस्ती हुनुहुन्छ, नायिकाकै लागि अफर आउँदैनन् ?
किन नआउनु ? अहिले त कोरियोग्राफीमै भ्याइनभ्याइ छ । म अभिनय गर्दै गर्दिनँ भन्ने पनि छैन । सुहाउने 'दमदार' भूमिका भएमा भविष्यमा 'ट्राई' गर्न सकिन्छ ।

कुन-कुन नायक-नायिकालाई नचाउन सजिलो छ र कसलाई अलिक गाह्रो पर्छ ?
आर्यन सिग्देल र नम्रतालाई नचाउन सजिलो लाग्छ । दिलीप रायमाझीलाई पनि नचाउँदै छु । उहाँलाई त अझ सजिलो हुन्छ होला । नचाउन गाह्रो नै नभए पनि सुमन सिंहलाई सिकाउन टाइम लाग्दो रहेछ । नायिकाहरू त प्रायः सबै नाच्छन् । अब एकपटक नन्दिता केसी तथा सौगात मल्ल र कर्मलाई कोरियोग्राफ गर्ने रहर छ ।

किन, सौगात र कर्म मात्र ? अरू पनि त छन् ।
अरू छन्, निकै छन् तर सौगात र कर्म नाटकबाट आएका कलाकार भएकाले उनीहरूलाई नचाउँदा 'क्रिएटिभ' होला कि जस्तो लाग्छ ।
नायिकामा झरना बज्राचार्यलाई कोरियोग्राफ गर्न मन छ ।

कान्तिपुर साप्ताहिक

प्रेमिका सेक्सी, पत्नी सुन्दर

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sat, 18 Sep 2010 17:23:00 +0530

सुन्दर अनुहार र उपयुक्त फिगरमा पुरुषहरू भुतुक्क हुन्छन् । तर प्रेमिका र पत्नी छान्ने सन्दर्भमा पुरुषको रुचि बेग्लाबेग्लै हुन्छ ।

'इभोल्युसन एन्ड ह्युमन बिहेभियर' जर्नलमा छापिएको प्रतिवेदनमा अनुसन्धानकर्ताहरूले के भनेका छन् भने पुरुष कुनै युवतीसँग डेटिङ गर्दा उसको अनुहारको सुन्दरता नभई शरीरको बनावटलाई महत्त्व दिन्छन् । उनहिरू पर्फ]{ट फिगर भएका केटीसँग डेटिङ गर्न रुचाउँछन् ।

तर जब कुरा बिहेको हुन्छ, पुरुषको रुचि बदलिन्छ । उनीहरू सुन्दर अनुहार भएका युवतीसँग बिहे गर्न रुचाउँछन् । बिहे गर्न भने पुरुषहरू युवतीको फिगरलाई बढी महत्त्व दिँदैनन् । अनुसन्धानकर्ताहरूका अनुसार यौन सन्दर्भका लागि मात्रै हो भने पुरुषहरूका लागि ३६, २४ र ३६ इन्च फिगरवाला शरीरले धेरै महत्त्व राख्छ । घर बसाउने मामिलामा भने यस्तो फिगरको कुरो बिर्सन्छन् । अनुसन्धाताहरू के भन्छन् भने सुन्दर अनुहार भएका युवतीसँग बिहे गर्नाले पुरुषको प्रजनन क्षमतामा वृद्घ िहुन्छ । यसले स्वस्थ परिवारको विकास हुन्छ र सम्बन्ध बलियो हुन्छ ।

यौनले बढ्छ एकाग्रता

नियमित स्वस्थ सेक्सका अनेक लाभ हुन्छन् । यसले तनावमा कमी आउनुको साथै शरीर स्वस्थ रहन्छ, रोग प्रतिरोधक क्षमतामा असर पर्छ । नियमित र आनन्ददायक यौनसम्बन्धले मस्तिष्कसमेत विकसित हुने नयाँ अनुसन्धानले सावित गरेको छ । यसले मस्तिष्कमा नयाँ कोष बन्छन् र व्यक्ति विशेषको एकाग्रतामा वृद्घ िहुन्छ ।

लाइभ साइन्सको समाचारअनुसार पि्रस्टन विश्वविद्यालयका वैज्ञानिकहरूले यो विषयमा एउटा अनुसन्धान गरे । उक्त अनुसन्धानको मुख्य विषय 'के आनन्ददायक क्षणले हाम्रो मस्तिष्कमा सकारात्मक असर पुर्‍याउन सक्छ ?' भन्ने थियो ।

यसका लागि वैज्ञानिकहरूले केही मुसामा प्रयोग गरे । उनीहरूले भाले मुसाका दुई समूह बनाए । एउटा समूहको भाले मुसाका लागि उनीहरूले प्रतिदन यौनका लागि तयार पोथी मुसा उपलब्ध गराए । अर्को समूहका मुसाका लागि यो मौका हरेक दुई सातामा एकपटक दिइयो । यसरी एक समूहको मुसालाई प्रतिदिन यौनको आनन्द उठाउने मौका पाए भने अर्को समूहको मुसाले यो मौका पाएन ।

यसपछि वैज्ञानिकहरूले दुवै समूहका मुसाका शरीरमा ग्लुकोकोरिकोइडस्को मात्रा परीक्षण गरे । ग्लुकोकोरिकोइडस्मा तनाव उत्पन्न गर्ने हार्मोन

हुन्छ । दुवै समूहका मुसामा यसको मात्रा पाइए पनि पहिलो समूहका मुसामा भने यसको मात्रा कम देखियो । अर्कोतर्फ नियमित रूपमा यौनको आनन्द उठाइरहेको मुसाको मस्तिष्कको कोष बढी विकसित भए र उनीहरूको बीच सम्पर्क सूत्र पनि बढी विकसित भए । यी मुसाहरू अन्य मुसाको दाँजोमा कम बेचैनी अनुभव गरे, उनीहरूको मस्तिष्क बढी क्षमतावान् देखियो ।

यसको परीक्षणका लागि वैज्ञानिहरूले खानाको खोजीका लागि दुवै मुसाले गर्ने व्यवहारलाई नियाले । वैज्ञानिकहरूले नियमित यौनको आनन्द उठाइराख्ने मुसाले जटिलभन्दा जटिल परिस्थितिमा समेत खानाको खोजी गरेको पाए जब कि अन्य मुसाले भने यसो गर्न सकेनन् । यो अनुसन्धानले नियमित यौनबाट मुसाको व्यवहार र मस्तिष्कमा सकारात्मक असर पार्छ भन्ने तथ्य हात पार्‍यो । वैज्ञानिकहरूका अनुसार बायोलोजिकल रूपमा मानवको शरीरमा समेत यस प्रकारको परिवर्तन हुने गर्छ ।

श्रोत: कान्तिपुर

चलाउने हो, पानीले धुन मिल्ने ल्यापटप?

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Wed, 15 Sep 2010 13:03:00 +0530

मिनरल वाटरको वोतलले ल्यापटपको किवोर्डमा पानी खन्याउँदा धेरैको मन झसँग हुनसक्छ। विद्युतीय उपकरणमा पानी हालेपछि के होला? बल्लबल्ल किने ल्यापटप 'सट' भएर बिग्रने त होइन। पीर पर्नु स्वभाविक हो। मंगलबार भने दुई मोडलले धमाधम ल्यापटपमा पानी पोखे। धोए र पखाले। तर, ल्यापटप केही भएन। उनीहरुले धोइपखाली गरेको ल्यापटप 'वाटरप्रुफ' र 'डस्टप्रुफ' हो।
कार्यालयको कामको सिलसिलामा धुवाँ, धुलो र पानीमा समेत खट्नुपर्ने व्यक्तिलाई लक्ष्य गरेर एनइसीले नयाँ ल्यापटप नेपालमा ल्याएको छ।

एनइसीको आधिकारिक बिक्रेता इन्टरनेसनल इलेक्ट्रोनिक्स कन्सर्न (आइइसी) ले जस्तोसुकै प्रतिकुल मौसम र ठाउँमा चलाउन सकिने सिल्डप्रो एन-२२ ल्यापटपलाई मंगलबारदेखि नेपालमा बिक्री सुरु गरेको हो। यो ल्यापटपको मूल्य कम्तिमा चार लाख रुपैयाँ पर्छ। एनइसी जापानी इलेक्ट्रोनिक्स निर्माता कम्पनी हो।

र्‍याम, हार्डडिस्कले यसको मूल्य कम र बढी छ। यस्तो ल्यापटपको मूल्य नेपालमै पाँच लाखसम्म पर्ने कम्पनीले जनाएको छ।

'कार्यालयभन्दा बाहिर फिल्डमा खटिने व्यक्तिका लागि डिजाइन गरेर यो ल्यापटप बनाइएको हो,' आइइसीका प्रबन्ध निर्देशक अरुणराज श्रेष्ठले भने। सेना, दूरसञ्चार, निर्माण क्षेत्र, जलविद्युत र आकस्मिक सेवाको लागि यो ल्यापटप उपयोगी हुने उनले बताए।

जस्तोसुकै धुलो, धुवाँ, पानीमात्र नभएर हिउँमा समेत यो ल्यापटप प्रयोग गर्न सकिन्छ। १५ हजार फिटसम्मको उचाइमा पनि यो ल्यापटप चलाउन सकिन्छ।
यो ल्यापटपलाई माइनस २० डिग्रीदेखि ५० डिग्री सेल्सियस तापक्रम हुने ठाउँमा समेत चलाउन सकिन्छ। ल्यापटपमा हिउँ, पानीजस्ता जुनसुकै तरल पदार्थ पर्दासमेत कुनै असर नपर्ने गरी बनाइएको छ। अरु ल्यापटपजस्तो सामान्य ठक्करले समेत नबिग्रनेगरी बनाइनुका साथै सामान्य रुपमा खस्दासमेत नबिग्रने गरी तयार गरिएको छ।
'असामान्य अवस्था, ठाउँमा समेत सजिलोसँग चलाउन सक्ने गरी बनाइएको हुँदा अरु भन्दा केही महँगो भएको हो,' उनले भने। दैनिक प्रयोगको लागि भन्दा पनि व्यावसायिक प्रयोजनको लागि दुर्गम ठाउँमा चलाउने गरी यसको डिजाइन भएको छ।

यो ल्यापटप प्रयोगकर्ताको फिङ्गर प्रिन्ट (औंठाछाप) को आधारमा खोल्न सकिन्छ। १२ दशमलव १ इन्चको टिएफटी एलसिडी स्त्रि्कन, वायरलेस, ब्लुटुथलगायत विशेषता यसमा छन्।

इन्टेलको कोर टु डियो प्रोसेसरजडित यो ल्यापटपको र्‍याम १ देखि २ जिबीसम्म छ। तुलनात्मक रुपमा हार्डडिस्कको क्षमता भने यसमा सानो छ। अहिले नेपालमा ३२ देखि ८० जिबीसम्मको हार्डडिस्क क्षमतामा एनइसीले यो ल्यापटप उपलब्ध गराउने भएको छ।

कम्तिमा ८ देखि १२ घन्टासम्म टिक्ने ब्याट्री रहेको यो ल्यापटपलाई कम्पनीले यो वर्ष ४० वटासम्म बेच्ने लक्ष्य लिएको छ। 'हामीले धेरै अध्ययन गर्‍यौं, दुर्गम ठाउँमा काम गर्नेलाई उपयुक्त ल्यापटपको माग देखेर यहाँ ल्याएका हौं,' श्रेष्ठले भने। एनइसी ल्यापटपको तौल भने अरु सामान्यको जस्तै साढे दुई किलोमात्र छ।

एनइसीले मंगलबारै नेपालमा एक्सप्रेस क्लस्टर एक्स ३.० सिरिजको सफ्टवयर ल्याएको छ। आतंकवाद र दैवी प्रकोपको समयमा हुने सूचनाको नोक्सानीलाई यसले रोक्नेछ। 'एसियामा समय समयमा विपत्तिहरु भइरहने हुँदा यस्ता सफ्टवयरले सम्भावित हानी नोक्सानीलाई नियन्त्रण गर्नेछ,' एनइसी एसियाका क्षेत्रीय निर्देशक डेभिड ओइले भने।

बैंकिङ क्षेत्रमा सूचना प्रविधिको सबैभन्दा जोखिम रहेकोले त्यसलाई समेत हुन नदिन यो सफ्टवयरले काम गर्छ। एनइसीले दूरसञ्चार कम्पनीहरु, कर्पोरेट कार्यालय, डाटा सेन्टरमा हुने सिस्टम फेलिएरलाई पत्ता लगाउन 'मास्टर स्कोप इनभ्यारियन्ट
एनालाइजर' लाई पनि नेपालमा ल्याएको छ।

श्रोत: नागरिक

अमेरिकी विदेशमन्त्री हिलारीद्वारा नेपाली युवा पुरस्कृत

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Sat, 11 Sep 2010 21:17:00 +0530

न्युयोर्क, भाद्र २६ - नेपालले लगातार दोस्रो पटक अमेरिकी विदेश मन्त्रालय स्टेट डिपार्टमेन्टको डेमोक्रेसी भिडियो च्याञ्लेन्जको अवार्ड जितेको छ । अमेरिकी विदेशमन्त्री हिलारी रोदम क्लिन्टनद्धारा एक समारोहका बीच सन २०१० को डेमोक्रेसी भिडियो च्याञ्लेन्जका ६ विजेता मध्येका एक नेपाली युवा अनप पौडेललाई प्रदान गरेका छन् । विदेश मन्त्री क्लिन्टनलाई उदृत गर्दै अमेरिकाका लागि नेपाली राजदुत डा. शंकर शर्माले इकान्तिपुरलाई दिएको जानकारी अनसार आफनो सम्बोधनमा हिलारी बिशेषरुपमा नेपालको प्रसंग उल्लेख गर्दै विश्वकै सुन्दर देश भनेकी थिईन् ।

यसअघि सन २००९ मा नेपालले सो अवार्ड जितेको थियो । पौडेलको 'डेमोक्रेसी इज ब्ल्याक' नामक वृत्तचित्र दक्षिण र मध्य एसिया क्षेत्रबाट पुरस्कृत भएको हो । स्टेट डिपार्टमेन्टको सो अवार्डका लागि विश्वका ८९ देशका सात सयले प्रतिस्पर्धा गरेका थिए । जसबाट उन्नाइस जनालाई फाईनलिस्टमा सुचीकृत गर्दै ६ जनालाई पुरुस्कृत गरिएको थियो ।

वासिङ्टन डिसी स्थित स्टेट डिर्पाटमेन्टमा शुक्रबार आयोजित बिशेष कार्यक्रममा पौडेलका अतिरिक्त पुर्वी एसियाबाट इण्डोनेसिया, युरोपबाट स्पेन, पश्चिम एसियाबाट इरान, अफ्रिकाबाट इथोपिया एवं दक्षिण अमेरिकाबाट कोलम्बियालाई विदेश विदेशमन्त्री क्लिन्टनले अवार्ड प्रदान गरेकी थिईन् । छ देशकै राजदुतलाई आमन्त्रित गरिएको कार्यक्रममा विजेताहरुको सम्मानमा स्टेट डिपार्टमेन्टले रिसेप्सनको आयोजना गरेको थियो ।

अन्तरराष्ट्रिय प्रजातन्त्र दिवसको अवसर पारी सन २००८ को सेप्टेम्बर १५ मा स्थापना गरिएको डेमोक्रेसी भिडियो च्याञ्लेन्जको विजेता अनलाईन भोटिङबाट छनोट गरिन्छ । विजेतालाई १४ दिनको अमेरिका भ्रमण व्यवस्था गरिएको छ । वासिङ्टन डिसी, न्यूयोर्क सिटी र लसएन्जलसको भ्रमण हुने क्रममा विजेताहरुको पुरस्कृत भिडियोलाई टेलिभिजन, फिल्म निर्मातालगायतका विभिन्न व्यक्तिहरु माझ प्रस्तृत गरिने कार्यक्रम रहेको छ ।

दिनेशजंग शाह

श्रोत: कान्तिपुर

तेहृ वर्षिया बालिका सुत्केरी/ बुहारी स्वीकार गर्नुपर्ने भएपछि केटाको परिवार नै फरार

noreply@blogger.com (skduwal.blogspot.com) — Fri, 10 Sep 2010 22:18:00 +0530

गुल्मी, भाद्र १९ - दलित किशोरीलाई बुहारीको रुपमा स्वीकार गर्नुपर्ने दबाब बढ्दै गएपछि यहाँको एक परिवार घर नै छोडेर फरार भएको छ । अन्तरजातीय विवाहको आशामा गरेको यौन सम्पर्कबाट रहेको गर्भबाट किशोरीले भने शनिवार जिल्ला अस्पतालमा बच्चा जन्माएकी छन् ।

धुर्कोट बस्तु गाविस-३ का टामलाल पाण्डेको परिवार गाउँकै दलित युवतीलाई बुहारीको रुपमा स्वीकार गर्नुपर्ने भएपछि शुक्रवारदेखि फरार छन् । अन्तरजातीय विवाहको प्रलोभन देखाई पाण्डेका १८ वर्षिय छोरा रामचन्द्रले गाउँकै दलित किशोरीसंग गत मंसिर देखि यौन सम्पर्क गर्दै आएको बताइएको छ । किशोरीको उमेर सुत्केरी हुने दिनसम्ममा १३ वर्ष ७ महिना पुगेको छ ।

किशोरीकी आमा सुमित्रा नेपालीका अनुसार युवती गत मंसिरमा पहिलो पटक रजस्वला भएकी थिइन । त्यसपछि रजस्वला नभएकाले गर्भ मंसिर महिना कै भएको अनुमान अस्पतालले गरेको छ । युवतीले माघ महिनामा गर्भ रहेको बताउँदै आएकी थिईन । प्रसव पीडाले च्यापेपछि शनिवार अस्पताल भर्ना गरिएकी उनले अस्पतालमै छोरी जन्माएकी छन् । बच्चाको स्वास्थ्य राम्रो रहेको अस्पतालले जनाएको छ ।

विवाह गर्छु भनेपछि मंसिरमा पहिलो पटक यौन सम्पर्क भएको र त्यसपछि माघमा भएको किशोरीले बताइन् । यौनसम्पर्कबाट गर्भ रहन्छ भन्ने समेत जानकारी नभएकी किशोरीले पेटमा बच्चा चल्न थालेपछि संगै पढ्ने साथीहरुसंग आफ्रनो पेटमा चल्ने गरेको बताएकी थिइन् । साथीहरुले स्कुलकै शिक्षिकासंग कुरा गरेपछि मात्र बालिकाको पेटमा गर्भ रहेको शंका गरिएको थियो । 'स्कुलका मेडमहरुले भनेपछि मात्र मलाई पनि थाहा भएको हो', आमा सुमित्राले भनिन् ।

जेठमा अर्घाखाँचीको सन्धिखर्क पुगेर परीक्षण गर्दा गर्भ रहेको थाहा भएपछि केटाका परिवारले गर्भपतन गराउने प्रयास गरेको आमा सुमित्राले बताईन । '२०/२५ हजार दिन्छौं भनेका थिए', सुमित्राले भनिन्, 'नमानेपछि केटा जेठ देखि नै फरार छ ।' युवक फरार हुनासाथ उनीहरुले जिल्ला प्रशासनमा न्याय माग्दै उजुरी दिएको दलित महिला संघकी अध्यक्ष कमला बरालले बताईन । 'तर पनि गाउँमै मिलाउने पहल भएकाले प्रशासनमा दवाव गरेनौं ', बरालले भनिन् 'साउन २७ गतेबाट प्रशासनमा दवाव दिंदादिदै परिवार नै फरार भए ।'

जिल्ला प्रशासनले युवकका बाबु टामलाल पाण्डेलाई दुई साता अघि झिकाएको थियो । बाबुले छोरा लिएर आइतवार आउने प्रतिबद्धता जनाएपछि तारेखमा छोडिएको थियो । आइतवार नआएपछि प्रहरी लगाएर ल्याउन लागेका बेला परिवार नै शुक्रवार देखि फरार भएका हुन् ।

पाण्डे परिवारले घरमा रेखदेखका लागि युवकका मामा पोमलाल भण्डारी र मामा घरकै हजुरआमालाई जिम्मा दिएको छ । आफुहरुलाई घर र गाईभैसी हेरिदिनु हामी केही दिनमा आउँछौं भनेर दिदी भिनाजु हिडेको भएपनि कहाँ गएको भन्ने जानकारी आफुलाई नभएको पोमलालले बताए ।

उत्पीडित समुदाय उत्थान केन्द्रका अध्यक्ष गणेश विश्वकर्माले युवक परिवारले सहज रुपमै जिम्मा नलिएमा दलित अधिकारकर्मी र मानवअधिकारबादीलाई रोहबरमा राखेर प्रशासनको पहलमा पाण्डेकै घरमा किशोरी र बच्चालाई भित्र्याईदिने बताए ।

किशोरी र युवक दुवै स्थानीय पाञ्चायन उच्च माविका कक्षा ६ र ९ का विद्यार्थी हुन् । अस्पतालमै बच्चा जन्माएकी बिपन्न परिवारकी बालिकालाई प्रमुख जिल्ला अधिकारी परशुराम अर्यालको पहलमा महिला विकास कार्यालयले आर्थिक सहयोग गर्ने भएको छ ।

घनशयाम गौतम
श्रोत: कान्तिपुर