skepseis

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΙΑΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ

noreply@blogger.com (ria) — Wed, 11 Oct 2023 16:34:00 +0000

Μπλογκόφιλοι, shalom, που λένε και οι εβραίοι, μιας τα γεγονότα είναι καταιγιστικά στη μέση ανατολή και εγώ είμαι με το Ισραήλ.

Χρόνια πολλά πριν, έπαιξα σε ένα μπλογκοπαίχνιδο που έλεγε τι θα ήθελα να μου συμβεί. Είχα γράψει εκεί, λοιπόν, πως ήθελα να γίνω ταξίαρχος εν ενεργεία, γιατί όλοι γνωρίζετε πως είμαι αξιωματικός. Και έγινα και ταξίαρχος εν ενεργεία. Και όπως όλα τα ωραία, τέλειωσε και αυτό, έγινα και υποπτέραρχος, τρομάρα μου, και αισίως πολίτης.

Αμ δε… και εδώ αρχίζουν τα ωραία, παιδιά!

Σύμφωνα με τους στρατιωτικούς κανονισμού, έγινε ΑΑΣ, δεν αποστρατεύτηκα, πλην όμως, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ είχε άλλη γνώμη και τελικά αναρτήθηκε σάιτ του ΓΕΑ πως πάω σπίτι μου. Τέλεια. Θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Με παίρνει τηλέφωνο ο πτέραρχος να μου πει πως αποστρατεύομαι και την ώρα που τον ευχαριστούσα για τη συνεργασία έφτιαχνα και το καφεδάκι μου, ώρα 9 το βράδυ. Και κοιμήθηκα σαν πουλάκι στις τέσσερις το πρωί, γιατί τώρα δε χρειαζόταν να ξυπνώ στις 5:30 το πρωί και ξύπνησα στις 12:00 το μεσημέρι γιατί δεν απαιτείται να πηγαίνω για δουλειά αφού έγινε άλλη ταξίαρχος στη θέση μου. Μια χαρά όλα. Ύπνος, διάβασμα, ταινίες, ταξίδια.

Και μετά από μια βδομάδα, μη σου πω και κανένα μήνα, που ξεκουράστηκε το κορμάκι μου, πληροφορήθηκα πως η διαγραφή μας θα γίνει μετά τον Αύγουστο. Ακόμα καλύτερα, ήταν τότε Απρίλιος. Και έρχεται ο Αύγουστος. Και βγαίνει και το πολυπόθητο ΦΕΚ, που λέει πως διαγράφομαι από τις τάξεις της πολεμικής αεροπορίας στις 30 Σεπτεμβρίου.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Όσο είμαι στην αεροπορία, πρέπει να έχω στρατιωτικό δελτίο ταυτότητας. Ο Σεπτέμβριος έχει 30 μέρες και η 30^η είναι Σάββατο. Οπότε, υποχρεωτικά παραδίδω την ταυτότητά μου, μαζεύω clearance και λοιπή χαρτούρα στις 28 για να προλάβω μην τυχόν και κάποιος έλειπε την Πέμπτη, να έχω την Παρασκευή μπροστά μου να το διορθώσω. Και όπως προείπα, παραδίδω χαρτιά, την Πέμπτη και φυσικά και το δελτίο στρατιωτικής ταυτότητας. Και πρέπει να πάω να βγάλω πολιτική ταυτότητα.

Ωραία; Αμ δε.. γιατί λόγω των καινούργιων ταυτοτήτων που υποχρεωτικά πρέπει να έχουμε, πρέπει να κλείσεις ραντεβού μέσω id.gov.gr. και μπαίνω την Πέμπτη το βράδυ να κλείσω ραντεβού και μου ρωτάει σε ποιο αστυνομικό τμήμα ανήκω. Και δεν ξέρω. Και γιατί να ξέρω; Είμαι νομοταγής πολίτης. Αλλάζω καρτέλα και λέει στο αστυνομικό τμήμα στη Βεΐκου 83. Πάει και αυτό. Έχει και τηλέφωνα, αλλά δεν μπορώ να πιάσω με τίποτα γραμμή. Δεν πτοούμαι, μπαίνω ξανά να κλείσω ραντεβού και μου έρχεται ο ντουβρουτζάς. Ραντεβού πριν τον Ιανουάριο δεν υπάρχει. Δεν πειράζει, την Παρασκευή το πρωί πάω με τα πόδια στη Βεΐκου να βρω το τμήμα. Ανεβαίνω τη Βεΐκου, την κατεβαίνω, πουθενά αστυνομικό τμήμα. Ουπς…

Ρωτάω στο ταχυδρομείο, μου λένε έχει φύγει το τμήμα δυο χρόνια τώρα. Είναι στη Συγγρού. Έχω κάνει 6.000 βήματα και θέλω ποιος ξέρει πόσα ακόμα. Κατεβαίνω τέσσερα τετράγωνα κάτω και 8 τετράγωνα πιο δεξιά, βρίσκω το αστυνομικό τμήμα. Μπαίνω και πάω κατευθείαν στο διοικητή, τι στο διάολο υποπτέραρχος είμαι;

Και εξηγώ του ανθρώπου πως δεν υπάρχει ραντεβού πριν τον Ιανουάριο, πως δεν έχω ταυτότητα, πως ο πρωθυπουργός είπε πώς όσοι έχασαν ή τους έκλεψαν την ταυτότητά τους εξυπηρετούνται εμβόλιμα, πως δεν υπάρχω επισήμως, και ο άνθρωπος μου λέει πάτε στον τρίτο στις ταυτότητες. Και πάω, ξαναλέω το ίδιο παραμύθι, και γιατί βιάζεσαι ρε κοπελιά μου λέει ο αστυνομικός, Ιανουάριο είναι μια χαρά. Ρε καημένε του λέω, για να κάνω τα χαρτιά για σύνταξη, χρειάζομαι ταυτότητα, η σύνταξη θέλει κάμποσο να βγει, να την καθυστερήσω και εγώ ένα τρίμηνο; Ωωω, μου λέει ο άνθρωπος, που μένετε; Δίνω τη διεύθυνση, α, δεν ανήκετε σε μας, πρέπει να πάτε στο αστυνομικό τμήμα Παγκρατίου. Να χέσω το Μετς μου μέσα… τηλέφωνο Νέου Κόσμου, τ.κ. Μετς, αστυνομικό τμήμα Παγκρατίου. Σιχτίρ…

Γυρνώ σπίτι μου με τα πόδια, έχω κάνει άλλες 6.000 βήματα και παίρνω το αυτοκίνητο και πάω στο αστυνομικό τμήμα Παγκρατίου. Έχει προσπαθήσει κανείς να παρκάρει στο Παγκράτι; Γιατί αν το πετύχει, να παίξει τζόκερ. Βρίσκω ένα πάρκινγκ, πληρώνω 5 ευρώ μπροστά και πάνω από το δίωρο ένα 2ευρω για κάθε επιπλέον ώρα και το κόβω ποδαράτο για το τμήμα. Ουρά, ούτε λεφτά να μοιράζανε. Στήνομαι και εγώ πίσω από μια κυρία και περιμένω. Με πονούν τα πόδια, με πονά η μέση, είμαι νηστική και θέλω έναν καφέ να στυλωθώ. Λέω στον πισινό μου, πάω στο περίπτερο για έναν καφέ, θέλετε κάτι που θα με θυμάστε και δε θα μου πάρετε τη σειρά; Ήθελε μια πορτοκαλάδα. Παίρνω τον καφέ, την πορτοκαλάδα του κυρίου, και ένα βιβλίο και κάθομαι στην ουρά που κινείται σα σαλιγκάρι.

Κατά τις έξι το απόγευμα, από τις 13:00 έρχεται η σειρά μου. Κατουριέμαι κιόλας, εξηγώ στον κύριο που είναι με πολιτικά, πως χρειάζομαι ταυτότητα για τα χαρτιά της σύνταξης, πως δε γίνεται να περιμένω μέχρι τον Ιανουάριο, καταλαβαίνω, κυρία μου, αλλά για να μπείτε εμβόλιμα, πρέπει να μιλήσετε με το διοικητή. Ο διοικητής, απογευματιάτικα δεν ήταν εκεί. Και φεύγω άπραγη.

Πάω τη Δευτέρα το πρωί στο αστυνομικό τμήμα, είμαι εκεί από τις 8 το πρωί και ο διοικητής είναι σε σύσκεψη και δεν ξέρω και γω που, και με βλέπει ένας άλλος, με ακούει και μου ρίχνει άκυρο. Όχι δεν μπορείτε, δεν είναι σωστό και λοιπές πίπες… το ξέρετε του λέω, πως δεν υπάρχω επισήμως; Έχετε διαβατήριο μου λέει. Έχει λήξει εδώ και ένα χρόνο και δεν το ανανέωσα γιατί δε σκόπευα να ταξιδέψω στο εξωτερικό, του λέω. Έχετε δίπλωμα. Δεν οδηγώ του απαντώ. Ε, απλά δε θα υπάρχετε για μερικούς μήνες μου λέει γελώντας. Πως δεν του σβούριξα την τσάντα στο κεφάλι και εγώ δεν ξέρω πως κρατήθηκα! Ρε φίλε, αν κάνω φόνο και ψάχνεις τη Ρία, πώς θα το πιστοποιήσεις πως είμαι εγώ; Εγώ μπορώ να πω πως με λένε Αλίκη Βουγιουκλάκη, εσύ δε χρειάζεσαι ένα χαρτί να το διαπιστώσεις ποια είμαι; Στου κουφού την πόρτα, πάρ΄την πόρτα και φύγε. Και έφυγα.

Την ώρα που έμπαινα στο αυτοκίνητο, μου τηλεφωνεί μια φίλη που ο σύζυγός της είναι απόστρατος στρατηγός της αστυνομίας κανόνισε αυτός να πάμε εμβόλιμες σε άλλο αστυνομικό τμήμα την επομένη το πρωί. Να είναι καλά ο άνθρωπος, χίλια χρόνια να ζήσει.

Την επομένη, κάνω μπάνιο, χτενίζομαι, ψιλοβάφομαι γιατί δεν επιτρέπεται το μακιγιάζ στις ταυτότητες, και 9 το πρωί είμαι στο τμήμα. Μέχρι να εξυπηρετηθούμε και οι δυο, γιατί ήμουν με τη γυναίκα του στρατηγού, πήγε η ώρα 13:00. Μετά πήγαμε για ένα καφεδάκι με τη φίλη μου. Και αρχίζει η αναμονή για το πότε θα πάρουμε τις ταυτότητες.

Πέρασε μια εβδομάδα και μου έρχεται στο μέηλ μήνυμα, περάστε να πάρετε την ταυτότητά σας. Στις δέκα ημέρες ακριβώς πήγα πάλι με τη φίλη μου να πάρουμε τις ταυτότητές μας. Μας θυμόταν ο τύπος, γιατί είχαμε μπει σφήνα, περιμέναμε κανένα μισάωρο μέχρι να έρθει η σειρά μας, βρήκαν τη δικιά μου αμέσως και δε βρήκαν την άλλη. Κοίταξε δυο φορές ο τύπος, πουθενά στη στοίβα η ταυτότητα της φίλης μου. Λέει η κοπέλα που εξυπηρετούσε στο δίπλα γραφείο, να δω και εγώ. Και τη βρίσκει. Ευτυχώς για τη φίλη μου και για μένα.

Και έτσι δεν υπήρξα για 12 ημέρες. Όχι για να καταλάβετε και τον τίτλο. Ωραία ως ταυτότητα, χάλια η φωτό που μου βγάλανε, σκούρο φίλτρο είχε από πάνω, όλη η ταυτότητα έχει ένα καφέ φίλτρο από πάνω. Αλλά έχω ταυτότητα. Τι σημασία έχει που με δείχνει 80 χρονών; Έχω ταυτότητα. Υπάρχω επίσημα. Και μπορώ να κάνω και τα χαρτιά για τη σύνταξη. Αυτό με έκαιγε.

Με τούτα και με κείνα, έγραψα πάλι σεντόνι. Αυτά γι΄ απόψε. Είπα τον πόνο μου και ξεθύμανα…

ΚΑΛΕ ΙΩΣΕΙΣ...

noreply@blogger.com (ria) — Fri, 27 Jan 2023 21:24:00 +0000

Τις τελευταίες ημέρες, τίγκα τα νοσοκομεία από ιώσεις. Οι κυριότερες είναι η γρίπη, ο συγκυτιακός ιός RSV και ο παλιός μας γνώριμος πια εδώ και τρία χρόνια, ο κορονοϊός. Ίωση είναι και το κοινό κρυολόγημα, αλλά επειδή η συμπτωματολογία του είναι πολύ ελαφριά, (καταρροή, βήχας, πονόλαιμος, ευκολάκι, την περνάμε εύκολα την πίστα), δεν καταλήγουν στα νοσοκομεία οι ασθενείς με κρυολόγημα και μετά συνήθως από τρεις μέρες τα συμπτώματα υποχωρούν, οπότε δε θα ασχοληθούμε αυτόν, υπάρχουν πιο σοβαρά θέματα να μας διαβάσετε!

Ο πιο παλιός γνώριμος ιός είναι αυτός που προκαλεί την πασίγνωστη γρίπη (όχι αυτή η ισπανική που ξεπάστρεψε το 20% του πληθυσμού πριν 100 χρόνια, άλλη καινούργια, πιο μοντέρνα), είναι νόσος του αναπνευστικού συστήματος που προκαλείται από τους γνωστούς ιούς της γρίπης (για τους γιατρούς γνωστούς, για τον κοινό πληθυσμό όλοι ίδιοι είναι οι ιοί, αλλά λέμε τώρα) και μεταδίδεται πολύ εύκολα από το ένα άτομο στο άλλο είτε με σταγονίδια του αναπνευστικού συστήματος, (φτάρνισμα, βήχας γι αυτό καλό είναι να βάζουμε ένα χαρτομαντηλάκι μπροστά από το στόμα μας και τη μύτη μας όταν φταρνιζόμαστε ή βήχουμε, να προστατέψουμε και κανένα χριστιανό), είτε μολύνοντας επιφάνειες που μετά πιάνουν υγιείς (μη ξύνετε τη μυτούλα σας και πιάνετε πόμολα, διακόπτες, χερούλια πόρτας, θα τα πιάσει μετά μια βάβω, θα κολλήσει και άντε να ψάχνουμε τηλέφωνο στο «Τελεταί Μπούκουρας». Η γρίπη, για να γυρίσουμε στο θέμα μας, μπορεί να προκαλέσει από ήπια έως και πολύ σοβαρή ασθένεια (μην ξεχνάτε πριν γίνει σταρ ο κορονοϊός, λέγαμε πόσους θανάτους είχαμε από γρίπη, μην έχετε μνήμη χρυσόψαρου). Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεπερνούν τη γρίπη χωρίς να παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα, ορισμένοι όμως, με υποκείμενα νοσήματα (τη μάθαμε και αυτήν την ορολογία), διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για σοβαρές επιπλοκές από τη γρίπη. Τα συμπτώματα ξεκινούν ξαφνικά και είναι βήχας, καταρροή (μύξες μωρέ, αυτό είναι η καταρροή, να τρέχει η μύτη σου), πυρετός πάνω από 38, μυαλγίες (πως είσαι μετά από ξύλο ή πολύ δουλειά, έτσι χωρίς τις μελανιές, αυτό είναι οι μυαλγίες), μπορεί και πονοκέφαλος (τι; Θες να εξηγήσω και τον πονοκέφαλο; Ήμαρτον…). Η βαρύτητα της νόσου και η μεταδοτικότητα της, ποικίλει ανάλογα με το είδος του ιού που κυριαρχεί κάθε χρονιά. Το λες και λίγο τύχη τι θα μας κάτσει από ιώσεις κάθε χρόνο… τα τελευταία χρόνια, μας υποχρέωσε…

Ας επανέλθουμε, η πιο αποτελεσματική μέθοδος πρόληψης είναι ο εμβολιασμός για τη γρίπη που ΠΡΕΠΕΙ να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο μιας και οι ιοί μπορούν πανεύκολα να μεταλλαγούν (πώς παθαίνει μετάλλαξη ο κορονοϊός, το κάνουν και άλλοι ιοί, όπως της γρίπης, τα μάθαμε αυτά στην προηγούμενη τάξη παιδάκια) και γι αυτό κάθε χρόνο, τα εμβόλια είναι διαφορετικά από την προηγούμενη χρονιά, δε μας κάνουν φέτος ότι περίσσεψε από πέρσι. Είναι καινούργια, φετινά με τους νέους ιούς. Ντάξ;;;

Ποιοι πρέπει να εμβολιάζονται κάθε χρόνο:

-Ιατρονοσηλευτικό προσωπικό

- άτομα ηλικίας πάνω από 60 ετών.

- παχύσαρκοι ενήλικες και παιδιά.

- άτομα με σοβαρές καρδιοπάθειες

- άτομα με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα όπως ΧΑΠ και αναπνευστική ανεπάρκεια

- άτομα με σοβαρά νευρολογικά νοσήματα

- άτομα με αναιμίες

- ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς

- άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, ανεξαρτήτου ηλικίας

- άτομα με σοβαρές παθήσεις του ήπατος ή των νεφρών

- εγκυμονούσες, λεχωΐδες και θηλάζουσες

- άτομα με ρευματολογικά νοσήματα

- όσοι διαβιούν με άτομα πάνω από 60 ετών ή με σοβαρά προβλήματα υγείας

- νεοσύλλεκτοι, σπουδαστές, φυλακισμένοι, γηροκομεία, ιδρύματα ατόμων με αναπηρία

- παιδιά κάτω των 6 μηνών.

Αν δεν καταλάβατε ποιοι πρέπει να εμβολιαστούν, ρωτήστε το γιατρό που επισκέπτεστε πιο συχνά και θα σας πει αυτός αν πρέπει να εμβολιαστείτε, αυτός ξέρει…

Στη χώρα μας οι εξάρσεις της γρίπης εμφανίζονται από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο με κορύφωση στα τέλη Ιανουαρίου που σημαίνει είμαστε τώρα στην κορυφή του βουνού και μόνο καλύτερα μπορούμε αν ελπίζουμε αν και χλωμό το βλέπω με τόσο κρύο που θα έρθει σε λίγο.

Εκτός από τον εμβολιασμό, άλλοι τρόποι πρόληψης είναι:

-η αποφυγή συγχρωτισμού με πολλά άτομα σε κλειστούς χώρους (καλέ μαζευτείτε και λίγο σπίτι σας, δε θα πάθει κάτι το καφενείο αν σημειώσετε και καμιά απουσία)

-η χρήση μάσκας και αντισηπτικών (εντάξει δεν το μάθατε ακόμα εδώ και τρία χρόνια;)

- το συχνό πλύσιμο των χεριών (καλό πλύσιμο όπως αυτό που μάθαμε για τον κορονοϊό)

-μην πιάνετε τα μάτια σας, τη μύτη, ή το στόμα σας με τα χέρια σας αν δεν τα έχετε πλύνει πρώτα.

- περιορισμός μετακινήσεων αν δεν είναι απαραίτητο (μπαστακωθείτε και λίγο να σας δει το σπίτι σας, σέρνονται και γρίπες).

-μην παραμένετε σε χώρους που υπάρχουν ασθενείς (συμπαραστεκόμαστε στο φίλο που νοσεί και από το τηλέφωνο, δε χρειάζεται να πάμε να κάτσουμε μαζί του).

Η θεραπεία της γρίπης είναι συμπτωματική, δηλαδή θεραπεύουμε τα συμπτώματα μέχρι να κάνει τον κύκλο της η νόσος που συνήθως κρατά 3 με 7 ημέρες, δηλαδή χορηγούμε αντιπυρετικά (ρώτα το γιατρό σου, μην κάνεις τον ξερόλα, θα σου πει αυτός τι να πάρεις), όχι ασπιρίνη γιατί μπορεί να προκαλέσει διάφορα σύνδρομα ειδικά σε παιδιά και εφήβους, πολλά υγρά και όχι η τεκίλα δε συμπεριλαμβάνεται στα υγρά, εννοώ χυμούς φρέσκους, αφεψήματα (τσάι του βουνού βρε ζαγάρι, χαμομήλι, τήλιο τέτοια πράγματα), όχι αντιβηχικά αν δεν τα συστήσει ιατρός, ξεκούραση, όχι κάπνισμα (δε θα πέσει έξω ο Παπαστράτος αν για δέκα μέρες δεν καπνίσεις), καλό φαγητό (φτιάξε μια κοτόσουπα, δε θα πάθεις τίποτα), καμιά βιταμινούλα, καλό αερισμό των χώρων (αέρισε το δωμάτιό σου όσο πας στο μπάνιο), αν οι μυαλγίες είναι πολύ έντονες και νιώθεις ντιπ κομμένος, τότε πάρε αναλγητικά απ αυτά που θα σου πει ό γιατρός όχι ότι βρεις στο σπίτι. Τα αντιβιοτικά δεν προσφέρουν κάτι στις ιώσεις, εκτός και αν τα συστήσει ιατρός για αποφυγή επιπλοκών. Επαναλαμβάνω, δεν προσφέρουν κάτι τα αντιβιοτικά. Ο γιατρός θα σου πει ΑΝ πρέπει να πάρεις αντιβίωση γιατί αυτός ξέρει, όχι η θεία η Κατίνα που πήρε το τάδε αντιβιοτικό… Υπάρχουν κάποια αντιικά φάρμακα αλλά δε χορηγούνται πάντα λόγω υποκείμενων προβλημάτων του ασθενή (τα είπαμε τι είναι αυτά, δε θα τα ξαναπούμε) είτε γιατί κάποιοι ιοί έχουν αναπτύξει ανοσία σε αυτά (εμ βέβαια πάτε και παίρνετε ότι βρείτε μετά δε με πιάνει γιατρέ μου… άντε μη με νευριάζετε), είτε δεν το επιτρέπει η κατάσταση του ασθενή (αν έχεις κατεβάσει όλο το κτήμα Γεροβασιλείου μαζί με το Γεροβασιλείου, τι περιμένεις; Θαύματα;;; το έκανες το συκωτάκι πουρέ, πώς να πάρεις το αντιικό μετά;). Οι γιατροί θα καθορίσουν τη θεραπευτική αγωγή που είναι πάντα εξατομικευμένη (ο γιατρός, όχι ο κολλητός σου που έχει ένα φίλο που έχει μια κοπέλα που ο αδερφός της είπε να πάρεις αυτά και αυτά, ο γιατρόόός, το κατάλαβες ή θες να κάνω και κακά;). Σε κάθε περίπτωση, αν νοσήσετε, προσπαθήστε να μην έρχεστε σε επαφή με άλλους ανθρώπους και παραμείνετε σπίτι σας μέχρι να συνέρθετε, φορέστε μάσκα αν πρέπει να μετακινηθείτε και χρησιμοποιήστε πάντα κάτι να καλύπτετε μύτη και στόμα όταν βήχετε και φταρνίζεστε (εντάξει κόλλησες, πρέπει να κολλήσει και όλη η γειτονιά σου; Άσε και κανέναν να σου κάνει κάνα κόλλυβο).

Και ας περάσουμε στο καινούργιο φρούτο στη φρουτιέρα των ιών φέτος. Κυρίες και κύριοι ο συγκυτιακός ιός ή αλλιώς RSV που κάνει το ντεμπούτο του ως νόσος ενηλίκων μιας και μέχρι προσφάτως νοσούσαν από αυτόν τα μωρά ως δυο ετών.

Ιός φαρμάκι αυτός, παιδιά για τους ενήλικες. Δε νοσείς, παίρνεις τζούρα από τάφο… πυρετός ακατέβατος, πάνω από 38,5, αϋπνία, απέχθεια στο ύδωρ, καταβολή δυνάμεων και το κερασάκι στην τούρτα, βρογχόσπασμος… ω ναι, και όχι ότι και ότι βρογχόσπασμος, λες λίγο θα είναι, μπααα, μιλάμε να μη σου φτάνει ο αέρας, να μην μπορείς να αναπνεύσεις, να νιώθεις πως πνίγεσαι από έλλειψη αέρα. Άμα το περάσεις και καπνίσεις ξανά, είσαι ηλίθιος… άμα έχεις και μερικά κιλά παραπάνω, εκεί σε θέλω, ακόμα χειρότερα τα πράγματα.

Σ’αυτό το φυντανάκι, δεν υπάρχει εμβόλιο, οπότε αν αγαπάμε τη ζωούλα μας, τι κάνουμε;;; προσέχουμε να μην κολλήσουμε! Διαβάστε παραπάνω, τα ίδια μέτρα παίρνουμε είτε γρίπη, είτε κορονοϊός, είτε RSV, γκέγκε;;;

Πώς το καταλαβαίνουμε; Πάμε στο νοσοκομείο μόλις αρχίσει ο πυρετός, μας βάζουν το μαρκουτσάκι στη μύτη και αυτοί ξέρουν πως θα κάνουν το τεστ, μετά θα μας πουν αν είμαστε θετικοί σ’ αυτό το καινούργιο δώρο της φύσης. Δεν το λες και καινούργιο, καινούργια είναι η βαριά νόσος που κάνει στους ενήλικες, γιατί μέχρι πρότινος ήταν της πλάκας, τώρα το είδε «θα σε ρίξω κάτω ρε χαρχάλες»… Μετά πας καρφί στον πνευμονολόγο να σου δώσει οδηγίες, τις οποίες ακολουθείς πιστά αν θες να δεις το καλοκαίρι. Μαζεύεσαι στο κονάκι σου, όχι ότι μπορείς και να πάρεις σβάρνα τις στράτες, αλλά λέμε τώρα, και κρατάς δυνάμεις, γιατί αυτό κρατάει κάμποσο καιρό, σου ρίχνει και την ψυχολογία όσο να ΄ναι και τη βλέπεις κάπως τη ζωή μετά. Αυτό που πρέπει να προσέξεις είναι να πίνει υγρά. Καλά νερό δε θα θες, αλλά τσάγια και ότι άλλα μαντζούνια τέτοια, πιες, ότι και να πιεις καλό θα σου κάνει, γιατί λίγο ο πυρετός λίγο η απέχθεια στο ύδωρ, μια αφυδατωσούλα θα την πάθεις, καλό είναι να την αποφύγεις με τα υγρά που θα πίνεις. Χυμούς, χωρίς βότκα μέσα, αφεψήματα, είπαμε παραπάνω ποια είναι αυτά, πιες και καμιά από αυτήν στο κόκκινο κουτί, αυτήν της αμερικάνικης πολυεθνικής ντε, αν με κατάλαβες, γιατί λίγο η καφεϊνη, λίγο οι ηλεκτρολύτες, θα σε τονώσει, όχι ενεργειακά ποτά, το ξαναγράφω, όχι ενεργειακά ποτά, δεν κάνουν καλό… Φάρμακα που θα σε βοηθήσουν θα στα δώσει ο πνευμονολόγος σου, εισπνεόμενα, αντιφλεγμονώδη, αντιπυρετικά, μην κάνεις του κεφαλιού σου, ότι πει ο επιστήμονας, δεν πέρασε 15 χρόνια να σου λέει άλλα αυτός και άλλα να κάνεις. Αν το πράγμα πολυζορίσει, ίσως να πάρεις και καμιά κορτιζονούλα για μερικές μέρες, πάλι με ιατρική οδηγία, μην είσαι τζώρας, θα ακολουθήσεις πιστά ότι πει ο ντόκτορας… Και μετά περνάει. Όχι η καταβολή δυνάμεων, θα είσαι σα ξεφούσκωτο μπαλόνι για κάμποσο καιρό, μην κάνεις μαγκιές. Τι θα κάνεις όσο είσαι άρρωστος; ότι κάνει και αυτός που έχει γρίπη, διάβασε παραπάνω.

Και περνάμε στον παλιό μας γνώριμο τον κύριο Covid-19 ή όπως είναι της μόδας, ο κορονοϊός, τί θέλεις να σου πω τί θα κάνεις; Τρία χρόνια τί λέμε; Δεν τα έμαθες;;;

Αυτά για σήμερα. Προσέχετε. Διαβάστε το άρθρο, γελάστε γιατί όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (ο δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου ντε), η μέρα που δε γελάσαμε είναι μια χαμένη μέρα. Και να προσέχετε την πάρτη σας…

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ

noreply@blogger.com (ria) — Tue, 06 Apr 2021 20:15:00 +0000

Σήμερα έχω διάθεση εξομολόγησης.

Αναρωτηθήκατε ποτέ, πώς νιώθει μια νοσηλεύτρια; Τί αισθάνεται όταν δουλεύει; Πώς πηγαίνει σπίτι της; Πότε βλέπει τα παιδιά της; Πώς λειτουργεί μετά από πρωί-νύχτα;

Κορονοϊός, νοσοκομεία, εντατικές, θάνατοι. Αναρωτηθήκατε ποτέ, πώς νιώθει ο νοσηλευτής που του πεθαίνει ο ασθενής;

Λίγο πολύ, όλοι έχετε επισκεφτεί κάποιον συγγενή ή φίλο σε κάποιο νοσοκομείο. Δεν έχει σημασία αν είναι δημόσιο ή ιδιωτικό. Αν είναι στην Αθήνα ή την επαρχία. Αν είναι εργάσιμη ή αργία.

Πήγατε, είδατε το φίλο/το συγγενή και φύγατε. Κάνατε το κοινωνικό σας καθήκον. Όμως ο φίλος ή ο συγγενής σας, παρέμεινε στο νοσοκομείο. Κάποιος τον πόνεσε για να του βάλει φλεβοκαθετήρα, κάποιος τον έκανε μπάνιο, τον καθάρισε όταν ενεργήθηκε, του άλλαξε σεντόνια μετά που του έπεσε ο πυρετός, του χορηγούσε σε τακτά χρονικά διαστήματα τα φάρμακά του από το στόμα ή τη φλέβα, κάποιος τον τάισε, του κράτησε το χέρι όταν φοβόταν ή πονούσε, του άδειασε τον ουροκαθετήρα, τον βοήθησε να σηκωθεί ή να πιεί την πρώτη του γουλιά μετά το χειρουργείο του. Και αυτός είναι ο νοσηλευτής, η νοσηλεύτρια. Η νοσοκόμα που λέτε στην καθομιλουμένη…

Ξεχνάτε όμως κάτι.

Και η «νοσοκόμα» είναι άνθρωπος. Και εμείς έχουμε δικούς μας ανθρώπους που νοσούν ή είναι θετικοί στον κορονοϊό, που μας περιμένουν στο σπίτι να φάμε μαζί, να διασκεδάσουμε, να πάμε μια βόλτα.

Μπορούμε όμως να συμμετέχουμε στις δραστηριότητες της οικογενείας μας; Λοιπόν, όχι. Προσωπικά, και δεν αποτελώ εξαίρεση στη νοσηλευτική κοινότητα, όταν τέλειωσε η άδεια κυήσεως που είχα, έδωσα, ναι έδωσα, το παιδί μου στους γονείς μου, γιατί εγώ είχα βάρδιες και κυρίως απόγευμα τη Δευτέρα, πρωί την Τρίτη και νύχτα την Τρίτη το βράδυ και μετά πάλι απόγευμα, πρωί-νύχτα και μέσα δυο σαββατοκύριακα ένα έξω. Για να είμαι στη δουλειά στις επτά το πρωί, έπρεπε να ξυπνήσω στις πέντε και μισή και να φύγω στις έξι και τέταρτο από το σπίτι μου. Τί θα το έκανα το παιδί; Και οι δικοί μου οι γονείς μένανε ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μου, έχω συναδέλφους που τα παιδιά τους τα έχουν στη Λάρισα, την Αλεξανδρούπολη, την Πάτρα… Τα καλοκαίρια δούλευα σερί δώδεκα μέρες για να πάρω μαζεμένα τα ρεπώ μου μετά τη νύχτα για να φύγω και να πάω στην Καρδίτσα που οι γονείς μου είχαν το παιδί μου στο χωριό για καθαρό αέρα. Και μετά πάλι το ίδιο.

Στα 37 χρόνια που είμαι στις ένοπλες δυνάμεις, Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο, και στις τρεις αυτές γιορτές δεν έχω κάνει ΠΟΤΕ έξω στην ίδια χρονιά. Εκτός από τη χρονιά που είχα άδεια κυήσεως. Πέρυσι, που ήμουν και είμαι υποδιευθύντρια νοσηλευτικής υπηρεσίας, ανήμερα το Πάσχα, πέρασα από το νοσοκομείο να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλα τα παιδιά που δεν ήταν στα σπίτια τους αλλά «επί των επάλξεων», το βράδυ της πρωτοχρονιάς, ήμουν στο νοσοκομείο μαζί με το διοικητή γιατί θα ερχόταν ο Χαρδαλιάς. Για του λόγου το αληθές, μπες τε να δείτε το βίντεο που ανέβασα στο instagram και το facebook μπροστά από το δέντρο του νοσοκομείου. Έφυγα εκείνο το βράδυ στις δύο και μισή. Άλλαξα το χρόνο στο φανάρι έξω από το ΓΝΑ. Το καλοκαίρι είχα κλείσει σουίτα με δική μου πισίνα με θέα την καλντέρα στη Σαντορίνη για τρεις νύχτες, δε χαλάλιζα άλλα χρήματα, και επειδή το παιδί μου δούλευε στην αλυσίδα αυτών των ξενοδοχείων, μου κάνανε δώρο άλλες δυο διανυκτερεύσεις. Θα πήγαινα στις 19 Αυγούστου. Στις 10 Αυγούστου, είχαμε ανάκληση αδειών, τη μέρα εκείνη έφυγα από το νοσοκομείο στις εννέα το βράδυ, γιατί όταν καλείς όλον τον κόσμο να επιστρέψει από την άδειά του δεν μπορείς εσύ να είσαι στη παραλία της Βάρκιζας, έπρεπε εμένα να δουν πρώτα εκεί. Τις 20 ημέρες άδεια που θα έπαιρνα το καλοκαίρι, τις πήρα από τις 5 Ιανουαρίου του 2021 ως τις 25.

Είχα ασθενή, ένα νεαρό παιδί 24 χρονών που είχε σάρκωμα Ewin. Από το ίδιο νόσημα πέθανε η ξαδέρφη μου 27 χρονών. Το παιδί υπέφερε και βόγγαγε. Ότι μπορούσαμε να κάνουμε για την ανακούφισή του το κάναμε. Αφήσαμε τον πατέρα του να κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι και να μένει εκεί, για όσο καιρό θα ζούσε το παιδί. Ο θάλαμος του παιδιού ήταν απέναντι από το γραφείο μου. Το βογγητό του παιδιού το άκουγα στο γραφείο μου, στο ασανσέρ, στο αυτοκίνητό μου, στο σπίτι μου… Ζήτησα πέντε μέρες άδεια και πήγα στη φίλη μου στη Λάρισα για να αλλάξω παραστάσεις και να πάψω να ακούω το βογγητό. Τη μέρα που θα επέστρεφα, την ώρα που μπήκα στο τραίνο για να επιστρέψω, μου τηλεφώνησαν τα παιδιά από τη δουλειά και μου είπαν πως το παιδί πέθανε και θα γινόταν η κηδεία στη Λάρισα. Κατέβηκα από το τρένο και πήγα την επομένη μέρα στην κηδεία του παιδιού. Είχα ανάγκη να βιώσω την κηδεία και την οδύνη για να συνειδητοποιήσω ότι η αγωνία και ο πόνος του παιδιού έληξαν. Για να ηρεμήσω και εγώ.

Νομίζετε πως δεν πονάμε όταν πονάει ο ασθενής; Πώς δεν ανησυχούμε για την έκβαση ενός ασθενή; Για το τί θα δείξουν οι εξετάσεις του; Νομίζετε πώς έχουμε τόσο σκληρύνει μέσα μας και δε στενοχωριόμαστε που πεθαίνει κάποιος στο τμήμα μας; Δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλος ή μικρός. Είναι μια ανθρώπινη ψυχή που φεύγει. Και σε κανέναν δεν αξίζει να φεύγει μόνος του. Έχω κρατήσει το χέρι σε γιαγιά που ξεψύχαγε γιατί δεν είχε κανένα. Άνοιξε τα μάτια της, μου χαμογέλασε, μου έσφιξε το χέρι και σε δέκα λεπτά έφυγε. Το βλέμμα της το πήρα ως ευλογία.

Και τώρα με τον κορονοϊό, πεθαίνει πολύς κόσμος μόνος του. Παιδιά, φοράτε μάσκες. Παντού. Συνεχώς. Και σωστά. Με τη μύτη μέσα και με άριστη εφαρμογή στο σιδεράκι πάνω από τη γέφυρα της μύτης. Η μάσκα σώζει ζωές. Φορέστε τις και μείνετε σπίτι σας. Μην πάτε πουθενά χωρίς μάσκα, και πουθενά που να έχει κόσμο χωρίς μάσκα. Και μην αφήνετε άτομα χωρίς μάσκα να σας πλησιάζουν. Αν κάποιος δε θέλει να προστατεύσει τον εαυτό του, δικαίωμά του, αλλά δεν έχει δικαίωμα να θέσει εσάς σε κίνδυνο. Μην του το επιτρέπετε. Επιβάλλετέ του να φορέσει μάσκα αν είναι κοντά σας. Προστατευτείτε. Είναι θέμα ζωής και θανάτου.

Οι νοσηλευτές, λείπουμε από τα σπίτια σε μεγάλες γιορτές, στα γενέθλια των παιδιών μας, όταν το παιδί μας είναι άρρωστο, όταν οι γονείς μας είναι άρρωστοι, όταν είμαστε εμείς άρρωστοι. Έχω κάνει νυχτέρια, με το ντεπόν το αναβράζον στην τσέπη γιατί κάθε τέσσερις ώρες έπρεπε να παίρνω ένα για να βγάλω τη βάρδια.

Οι νοσηλευτές, γυρνάμε στα σπίτια μας κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά. Δεν έχουμε κουράγιο να συμμετέχουμε σε γιορτές, αλλά το κάνουμε σφίγγοντας τα δόντια γιατί οι δικοί μας άνθρωποι δε χρειάζεται να ανησυχούν μαζί με εμάς για το παιδί που χειρουργείται και δεν το ξέρουν. Για το νέο που ήρθε με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής και δεν κρατάει πίεση μετά το χειρουργείο. Για τη μάνα με τα τρία παιδιά που έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία και είναι στο μεταίχμιο του θανάτου. Γελάμε αλλά τα μάτια μας δε γελούν.

Ο γιος μου είχε παράπονο γιατί δεν τον πήγα ποτέ στις παρελάσεις, γιατί δούλευα. Αν δε δούλευα, παρέλαυνα εγώ.

Άλλα παιδάκια παίζουν στις παιδικές χαρές, εγώ όταν δεν είχα που να αφήσω το παιδί, γιατί οι δικοί μου λείπανε, το έπαιρνα στη δουλειά. Κοιμόταν στο καμαράκι των νοσηλευτών σκεπασμένο με το στρατιωτικό μου τζάκετ. Έπαιζε με τα καροτσάκια και με τις σύριγγες στο νοσοκομείο. Τον άφησα μόνο του όταν ήταν 11 ετών στο σπίτι το πρωί με 10 ευρώ να πάρει γάλα μίλκο και ένα κρουασάν με το σκεπτικό ότι στις τρεις το μεσημέρι θα επέστρεφα. Αλλά επειδή είχε πάρει φωτιά ο Υμηττός, εμείς μείναμε επιφυλακή. Κατέβηκε στη γειτόνισσα και τον έφερε η γειτόνισσα στο νοσοκομείο και κοιμήθηκε εκεί το βράδυ. Εγώ και το παιδί φύγαμε την άλλη μέρα το μεσημέρι… και το δικό μου δεν είναι το μοναδικό παιδί νοσηλευτή που μεγάλωσε μέσα στα νοσοκομεία. Ούτε το μοναδικό που κοιμήθηκε πρωί μεσημέρι βράδυ σε νοσοκομείο γιατί δούλευε η μάνα του ή ο πατέρας του.

Η προσφορά μας στο συνάνθρωπο, στον ασθενή, στο συνάδελφο, είναι εις βάρος μας. Εις βάρος των οικογενειών μας, των παιδιών μας, της ψυχικής μας ηρεμίας, των αντοχών μας.

Αναρωτηθήκατε γιατί έχουμε μια σκληρή έκφραση στα πρόσωπά μας; Γιατί δεν πρέπει να δείχνουμε τη συντριβή μας όταν μαθαίνουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων κάποιου που έχει μια ανίατη νόσο. Γιατί πρέπει να το παίξουμε χαρούμενες και αισιόδοξες. Και ας ξέρουμε… Γιατί έχουμε πονέσει και ιδρώσει ώρες κάνοντας ΚΑΡΠΑ σε κάποιον που τελικά δεν αναλαμβάνει και πεθαίνει. Που κρατάμε το χέρι της ασθενούς και της χαμογελάμε λέγοντας πως κανένας δε μας πέθανε από αυτό και ας ξέρουμε πως μετράει μέρες… Γιατί ότι ζούμε εκεί, δεν πρέπει να το φέρνουμε στο σπίτι μας. Γιατί το παιδί μας θέλει να δει τη μάνα του να του χαμογελάει και ας μην ξέρει πως όταν το αγκαλιάζουμε τόσο σφιχτά είναι από ανακούφιση γιατί το έχουμε κοντά μας και όχι για επίδειξη δύναμης. Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι δεν πρέπει να ξέρουν πόσο υποφέρουμε μέσα στο νοσοκομείο. Ούτε πρέπει να δείχνουμε πως δεν προλάβαμε να κατουρήσουμε όλη τη βάρδια ή να πιούμε ένα ποτήρι νερό όλη τη βάρδια. Ότι τα πόδια μας το πρωί πλέανε μέσα στα σαμπώ μας αλλά το μεσημέρι δε χώραγαν σ΄αυτά από την ορθοστασία και το τρέξιμο. Δε χρειάζεται να ξέρουν πως δεν είχαμε λόγια να παρηγορήσουμε μια μάνα που έχανε την κόρη της, ούτε ότι δεν μπορούσαμε να πούμε στη νεαρή κοπέλα που είναι έγκυος ότι ο άντρας της πέθανε…

Δεν έγινα νοσηλεύτρια γιατί αγαπούσα το επάγγελμα. Έγινα για το γαλόνι. Στην πορεία αγάπησα όμως αυτό που έκανα. Μου άρεσε να φροντίζω και να ανακουφίζω τους ασθενείς. Επέλεξα χειρουργική ειδικότητα γιατί ο χειρουργικός ασθενής όσο βαρειά νόσο και να έχει, τον χειρουργούν, και κάθε μέρα είναι και λίγο καλύτερα και τελικά φεύγει όρθιος και περπατώντας από το τμήμα. Ο ασθενής στην παθολογική τις περισσότερες φορές φεύγει με τα πόδια μπροστά και αυτό δεν το άντεχα. Λάτρεψα το χειρουργείο. Δε με ενοχλούσε η ορθοστασία, το ότι δεν μπορούσα να μετακινηθώ ή να πάω να κατουρήσω, γιατί δεν έβλεπα τον ασθενή και δε δενόμουν μαζί του. Θα έβλεπα το χειρουργικό πεδίο, πόση ώρα; Τέσσερις; Έξι;; Δώδεκα;;; μετά θα έφευγε, δε θα τον ξανάβλεπα. Ήμουν αποστασιοποιημένη από το πρόβλημα. Ιδανικό. Κάτι που δε συμβαίνει στα νοσηλευτικά τμήματα. Θα μιλήσεις, θα σε ρωτήσουν, θα τους ρωτήσεις, και αν μείνει και πολύ καιρό, θα γίνεις φίλη τους. Και θα εκμυστηρεύονται πολλά πράγματα. Και μετά πεθαίνουν. Και μένεις μετέωρη. Και μέσα σου κλαις. Μέσα σου. Γιατί ως νοσηλεύτρια, δεν μπορείς να εξωτερικεύσεις τον πόνο ή τη στενοχώρια σου, την απόγνωση ή την απελπισία σου. Πρέπει να είσαι εκεί. Βράχος. Χαμογελαστή, μόνο στα χείλη, ήρεμη, πράα, μεθοδική, σταθερή, σημείο αναφοράς.

Και όλο αυτό είναι κουραστικό. Λίγες αντέχουν και δε δηλώνουν παραίτηση με την πρώτη ευκαιρία. Θέλει δύναμη, κουράγιο, αντοχή, αποφασιστικότητα, υπομονή. Αλλά και η υπομονή έχει τα όριά της. Και η δική μου σώθηκε για σήμερα και γι αυτό σας τα είπα. Όχι ότι ένιωσα καλύτερα, αλλά ξεθύμανα προς το παρόν. Και σας έδωσα να καταλάβετε τι περνάμε. Και δε λέω και λεπτομέρειες… γιατί είμαι και καλό κορίτσι, τι κορίτσι δηλαδή, γουμαρομπεμπέκα, αλλά τέλος πάντων. Άντε βρε, καλό σας βράδυ, και όταν βλέπετε νοσηλεύτρια, να τη σέβεστε. Το αξίζει…

Επιστροφή στις παραδόσεις.

noreply@blogger.com (ria) — Sat, 13 Feb 2021 08:05:00 +0000

Συνεχίζοντας τη σειρά με τα παλικάρια και τις κούκλες της κορεάτικης σόουμπιζ και τα γελοία άουτφιτ, θα δούμε ένα νέο αγόρι με πολύ όμορφα χαρακτηριστικά και ταλαντούχο ηθοποιό και τραγουδιστή. Μάλιστα, φήμες θέλουν να είναι η πέτρα του σκανδάλου για τη διάλυση του γάμου των κορεατών Μπραντ-Τζολί, Song-Song.

To αγόρι μας, λοιπόν, γεννήθηκε το 1993 στη Σεούλ και είναι ο μικρότερος από τρία αδέρφια. Ξεκίνησε από το νηπιαγωγείο να μαθαίνει πιάνο και ήταν μέλος στη χορωδία του σχολείου του και της εκκλησίας του, ναι, είναι χριστιανός καθολικός. Έχασε σε νεαρή ηλικία τη μητέρα του. Έστειλε ένα βίντεο σε ένα πρακτορείο να παίζει πιάνο και να τραγουδά και αμέσως έγινε δεκτός, συνέχισε τις σπουδές στο πανεπιστήμιο και πρωτοεμφανίστηκε σε μια φοβερή ταινία με ένα μικρό ρόλο αλλά αμέσως τράβηξε την προσοχή των θεατών και άρχισε να έχει φαν κλαμπ. Στην Κορέα, αν δεν έχεις φαν κλαμπ δεν υπάρχεις ως καλλιτέχνης. Αν το φαν κλαμπ σου είναι μεγάλο, έχεις πολλές προσφορές για δουλειά και οι θαυμαστές σου και κυρίως οι θαυμάστριές σου θα εκτοξεύσουν τις πωλήσεις εισιτηρίων στις ταινίες ή ότι διαφημίζεις. Το φαν κλαμπ σου καθορίζει το εργασιακό σου μέλλον. Και επιστρέφουμε στο αγόρι μας. Υπήρξε ο νεώτερος

ηθοποιός που πήρε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, και συμμετείχε σε ταινίες που προβλήθηκαν σε διεθνή φεστιβάλ. Το 2016 πρωταγωνίστησε σε ένα σήριαλ εποχής που διαφημίστηκε με πολύ πρωτότυπο τρόπο και έσπασε τα ταμεία.

Την ίδια χρονιά πήρε το βραβείο του ηθοποιού της χρονιάς!

Το παλικάρι μας, υπήρξε λαμπαδηδρόμος στους ολυμπιακούς της Σεούλ και είναι παγκοσμίως γνωστός τόσο που του πρότεινε συνεργασία η coca cola! Φέτος πρωταγωνιστεί σε ένα θρίλερ με τον πιο καλό ηθοποιό της Κορέας τον Gong Yoo.

Το μανκέν Park Bo Gum, άρτι αφιχθείς από την επίσκεψη στη γιαγιά, φορά ένα ανσάμπλ του βουνού και του λόγγου. Για να περνά η ώρα, η γιαγιά του μπουγκουμακίου, έπλεξε ένα συνολάκι στο χρώμα της ροζέ σαμπάνιας, με τα κιπούρ του, τις ροζέτες του και τις τσαχπινιές του για το εγγονάκι που έγινε φίρμα. Ένα σύνολο που αποστρέφει τις καταστροφικές εκδηλώσεις των φαν στο αντικείμενο του πόθου τους... Δροσερό, οι ροζέτες επιτρέπουν τον αέρα να χαϊδεύει τους μυς του τεκνού, κλασσικό τα πλεκτά είναι πάντα της μόδας και σέξυ για άγριες νύχτες πλεξίματος γύρω από φουφού! Μπράβο στον εγγονό που στηρίζει τις άοκνες προσπάθειες της μέσης νοικοκυράς για δημιουργίες του 1960...

Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος, ο έξυπνος, ο γοητευτικός...

noreply@blogger.com (ria) — Thu, 04 Feb 2021 14:44:00 +0000

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας στην κορεάτικη μόδα και το πως διαφημίζουν τις δημιουργίες τους οι ντόπιοι μόδιστροι,

περνούμε σε ένα νέο άντρα, πολύ γοητευτικό και εξαιρετικά ταλαντούχο. Ο Lee Dong Wook, είναι ηθοποιός, μοντέλο, παρουσιαστής talk show, και διασκεδαστής. Κάτι σαν το δικό μας το Γιώργο Οικονομίδη, που ήταν λίγο απ' όλα τα παραπάνω, καμιά 70αριά χρόνια πριν στην ψωροκώσταινα. Το παλικάρι μας, γεννήθηκε το 1981, πάει σαραντάρισε και αυτός, στο κλεινόν άστυ της εν λόγω χώρας. Είναι πολύ ψηλός για τα δεδομένα τους,

με αρμονικά χαρακτηριστικά, όμορφος και επιτυχημένος σε ότι καταπιαστεί. Ασχολείται με τo χώρο του θεάματος από το 1999 και ταυτόχρονα ξεκίνησε και την καριέρα του ως μοντέλο, επίσης θριαμβευτικά, μιας και σάρωσε τα βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού και μοντέλου. Τον έχω δει σε πολλά σήριαλ και ταινίες, λάτρεψα την ερμηνεία του σα "θάνατος" στο επικό σήριαλ Guardian, the lonely and great god! Η χώρα του τον τίμησε επιλέγοντάς τον ως πρεσβευτή των χειμερινών Ολυμπιακών αγώνων του 2018 και των παραολυμπιακών της Σεούλ. Δεν έχει παντρευτεί, αλλά διατηρούσε σχέσεις με τι πιο ωραίες γυναίκες του χώρου του θεάματος της Νότιας Κορέας. Προς το παρόν, είναι ελεύθερος...

(και πώς του πάει το ξανθό μαλλί! σήμερα τις βρήκα αυτές τις φωτογραφίες του, εντυπωσιακός με το βάψιμο!!!)

Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός, έχει ένα άουτφιτ για κάθε περίσταση. Το μανκέν Lee Dong Wook, φορά ένα see through δαντελένιο φιλιγκρέ υποκάμισο με την αντίστοιχη ταιριαστή πλερέζα. Συνολάκι κατάλληλο για την κηδεία της πεθεράς που πάντα είχες την επιθυμία να τη δεις ως τούρτα, δηλαδή κρύα και με κεριά. Απαραίτητο αξεσουάρ σκιές σε γήινα χρώματα για να προσομοιάζει με τη χωματίλα της πεθεράς και ελαφρύ λιπγκλός που να τονίζει τα ερεθιστικά χείλη του θρηνούντος...

Όταν βλέπω αεροπλάνο...

noreply@blogger.com (ria) — Wed, 27 Jan 2021 19:47:00 +0000

Συνεχίζοντας τη σειρά με τίτλο κορεάτικη κολεξιόν, σας παρουσιάζω τον ηθοποιό - ράπερ - μοντέλο, So Ji Seob.

Το παλικάρι, τρόπος του λέγειν, είναι και νιόπαντρος, γεννήθηκε το 1977 στη Σεούλ και από 18 χρονών ξεκίνησε το μόντελινγκ. Επειδή ήταν πολύ ντροπαλός, ξεκίνησε κολύμπι από πολύ μικρός και μάλιστα πήρε και κάτι πανκορεατικά μετάλλια. Από το μόντελινγκ πήδησε στην ηθοποιία και ανέκαθεν τραγουδούσε ραπ τραγούδια και έχει και μερικούς δίσκους που λόγω πολλών θαυμαστριών έγιναν και χρυσοί.

Τον περασμένο Οκτώβριο παντρεύτηκε μια παρουσιάστρια της τηλεόρασης 17 χρόνια μικρότερή του. Εθελοντής κερατάς το παλικάρι, μακριά από μας, και όπου θέλει ας είναι! Εννοείται πως θα σας βάλω μερικές φωτό νορμάλ και μετά το σούργελο νούμερο ένα γιατί το αγόρι μας, έχει πολύ πολύ περίεργο γούστο στα ρούχα.

Ότι θέλει ο λαός! (μου ζητήσαν να βάλω κάτι με αυτόν τον κύριο). Το μανκέν So Ji Sub, φοράει ένα άνετο συνολάκι για ταξίδι με αεροπλάνο όταν οι αποσκευές είναι υπέρβαρες και για να μην πληρώσει πρόστιμο, φοράει ότι πρέπει να βγει από τις βαλίτσες. Βολικό, ευρύχωρο και κυρίως κομψό! Μια χαρούμενη νότα το καπελάκι που με το κάρντιγκαν δένει χρωματικά και εποχιακά, κάρντιγκαν λαδί φθινοπωρινό και φεντόρα λάιτ μπεζ ανοιξιάτικο με μια εσάνς καλοκαιριού με το μπλε ρελάκι με τον κόκκινο φιόγκο, ασορτί με το μέγεθος του ανσάμπλ. Και ελβιέλα σε ποικιλία χρωμάτων να ταιριάζει με τις λευκές καλτσούλες με το φούξια σχεδιάκι.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

noreply@blogger.com (ria) — Wed, 20 Jan 2021 17:51:00 +0000

Η πρώτη ανάρτηση για το 2021, θα σας αποκαλύψει μια ακόμα πτυχή του χαρακτήρα μου. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα βγουν μόνοι τους έξω, εκτός αν είναι να πάω για ψώνια. Οπότε, όταν είμαι σπίτι διαβάζω ή βλέπω ταινίες. Ααα, και μια και διαβάζω, πήρα και το proficiency να μην πηγαίνει στράφι το διάβασμα. Και μετά είπα να βοηθήσω και κανέναν άνθρωπο, και έτσι ξεκίνησα να μεταφράζω ταινίες και σήριαλ, χωρίς να πληρώνομαι, για να βοηθήσω μια φίλη. Επειδή όμως πολλοί μεταφράζουν αγγλικά έργα, εμένα μου ανατέθηκαν τα κορεάτικα σήριαλ και ταινίες.

Και κόλλησα. Γιατί είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα. Και έμαθα και πάρα πολλά γι αυτήν τη μακρινή χώρα, και δοκίμασα και την κουζίνα τους (πολύ νόστιμη και καθόλου παχυντική), και όπως ήταν αναμενόμενο, για να γνωρίζω τις τάσεις του κοινού για τα έργα αυτά, έγινα μέλος σε κάποιες ομάδες με κορεατοσινεφίλ. Γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους και διασκεδάζω πολύ.

Και για αυτήν τη διασκέδαση θα σας πω. Μια μέρα, είδα κάποιους ηθοποιούς και τραγουδιστές που φορούσαν κάτι ανεκδιήγητα σύνολα και άρχισα να τα σχολιάζω στην ομάδα, γέλασα πολύ γράφοντάς τα και γέλασαν πολύ και όσοι τα διάβασαν, αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ τα γραφόμενά μου μαζί σας.

Επειδή όμως δε θεωρώ πως γνωρίζετε ποιοι είναι αυτοί, θα σας δίνω και πληροφορίες για τον καθένα που θα γράφω. Ξεκινώ καινούργια σειρά με την ετικέτα, κορεάτικη κολεξιόν.

Το πρώτο μοντέλο μας είναι ο ηθοποιός Song Seung Heon. Γεννημένος το 1976 στη Σεούλ, έχει κύριο επάγγελμα την ηθοποιία και το μόντελιγνκ. Είναι επίσημος πρεσβευτής της χώρας του για την εκμάθηση της κορεατικής κουλτούρας διεθνώς.

Έχει παίξει σε πολλές ταινίες που η παραγωγή τους είναι εκτός από κορεάτικη, αμερικάνικη, κινέζικη, ή ιαπωνική. Τα σήριάλ του χτυπάνε κόκκινο στην τηλεθέαση γιατί εκτός από όμορφος και με τέλειο σώμα, οι ρόλοι του έχουν μια δόση χιούμορ που αρέσει στους θεατές. Από τη δουλειά του κερδίζει πολλά και είναι δημιούργησε μια αλυσίδα με ρεστοράν ιταλικής κουζίνας και μερικά καφέ. Σας παραθέτω μερικές νορμάλ φωτογραφίες του για να δείτε και το σούργελο μετά.

Καλώς ήρθατε στην επίδειξη μόδας με τα ομορφότερα αγόρια και κορίτσια της Κορέας όλων των ηλικιών.Το πρώτο μοντέλο μας είναι ο γοητευτικός πρωταγωνιστής της τολμηρής ταινίας Obsessed, Song Seung Heon, που φοράει ένα see through μπλουζάκι noir για να φαίνονται οι κοιλιακοί του και ο κόπος που καταβάλει καθημερινά στα γυμναστήρια. Το κρύο όμως θα έκανε τις θηλές του μοντέλου να χαλάσουν το λεπτεπίλεπτο ύφασμα και γι αυτό ο στυλίστας έριξε ανέμελα στους ώμους του παίδαρου μια ετόλ ρενάρ στο χρώμα του εκάι να ζεσταίνει αλλά και να χαρίζει μια φινέτσα στην εμφάνιση. Το ανσάμπλ συμπληρώνει πανταλόνι άνιμαλ πριντ σε λευκό μαύρο λεοπάρ για να ταιριάζει με την μπλούζα. Για τους άντρες που δε φοβούνται να προκαλέσουν, είναι κρυουλιάρηδες αλλά ταυτόχρονα και εκλεπτυσμένοι.

noreply@blogger.com (ria) — Thu, 03 Dec 2020 06:36:00 +0000

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, τί με έπιασε πρωινιάτικα. Θα σας πω. Διάβαζα μια διαδικτυακή εφημερίδα για να ενημερωθώ κυρίως για το θέμα που απασχολεί την ανθρωπότητα, τον κορονοϊό. Κατεβάζοντας τον κένσορα προς τα κάτω είδα και άλλα θέματα αλλά ένα μου έκανε εντύπωση. Μπήκε σήμερα ο Δεκέμβριο, Καλό μήνα κιόλας, και είπε ο συντάκτης του άρθρου να μας ενημερώσει πότε ξεκίνησαν να εορτάζονται τα Χριστούγεννα. Το 376 έγινε η πρώτη σοβαρή προσπάθεια, εντάθηκε το 386 από τις ομιλίες του Αγίου Ιωάννη του Χρυστοστόμου και επίσημη πραγματική αργία έγινε από το 529 όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουστινιανός, απαγόρευσε να εκτελούνται πάσης φύσεως εργασίες στις 25 Δεκεμβρίου. (Όχι για να μη λέτε πως δε μαθαίνετε πράγματα στο ιστολόγιό μου!)

Αρχικά την ημερομηνία εκείνη εορταζόταν η γέννηση του Μίθρα, θεού τους φωτός στην Περσία, τη λατρεία του έφεραν Ρωμαίοι στρατιώτες στην Ρώμη και άλλο που δε θέλανε οι κάτοικοί της, γιορτάζανε έναν επιπλέον θεό που μάλιστα στη μέση του χειμώνα τους έδινε ευκαιρία για ξεφάντωμα και ελπίδα. Μέχρι εδώ όλα καλά με το άρθρο. Όμως παρακάτω μου το χαλάει. Σας παραθέτω ακριβώς τι γράφει το άρθρο:

Γι’ αυτό οι πατέρες της Εκκλησίας βρήκαν ένα δοκιμασμένο μέσο, την «υποκατάσταση». Όρισαν δηλαδή την 25η Δεκεμβρίου σαν ημέρα γέννησης του Χριστού, δηλαδή του νέου Ήλιου που έδιωξε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας, από τις ψυχές των ανθρώπων και τις πλημμύρισε με χριστιανικό φως. Έτσι στις 25 Δεκέμβρη ο ένας Ήλιος υποκατέστησε τον άλλο με αποτέλεσμα η ημερομηνία να οριστεί ως η επίσημη ημερομηνία γέννησης του Χριστού.

Λοιπόν, τί σας κάνει εντύπωση στο παραπάνω κείμενο; να σας βοηθήσω. Στο κείμενο αναγράφεται ...που έδιωξε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας... Σύμφωνα με το λεξικό: Ειδωλολατρεία, σύμφωνα με την επιστήμη της θρησκειολογίας, αποκαλείται η απόδοση λατρείας σε αγάλματα που εικονίζουν Θεούς, ενώ κατά το χριστιανισμό ως ειδωλολατρεία κρίνεται η απόδοση λατρείας σε οποιοδήποτε κτιστό αντικείμενο, δηλαδή σε οποιοδήποτε αντικείμενο είναι δημιούργημα του ακτίστου και αιωνίου Θεού, όπως μαρτυρείται και από την Παλαιά Διαθήκη.

Και αναρωτιέμαι η πτωχή πλην τίμια κορασίς: Όταν ο κόσμος λατρεύει εικόνες, τίμιες ζώνες, ή το λείψανο κάποιου που θεωρείται άγιος, αυτό τί ακριβώς είναι; Πριν μερικούς μήνες, βούιξε το σύμπαν από την περιφορά κάποιου σκηνώματος ενός μητροπολίτη, δε βάζω εικόνες αλλά μπορείτε να τις ψάξετε, γιατί δε μου είναι ευχάριστο το θέαμα. Όταν περιφέρονται στους δρόμους τα σκηνώματα των αγίων, αυτό τί είναι; Όταν έρχεται μια εικόνα από το οποιοδήποτε μοναστήρι και τρέχει ο κόσμος και προσκυνά και αφιερώνει και διάφορα πράγματα αξίας, αυτό τί είναι;

Αλλά είπαμε, την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Αν αντί για χριστιανική η κοινωνία μας ήταν βουδιστική θα θεωρούσαμε τις μονοθεϊστικές θρησκείες ότι κοροϊδεύουν τον κόσμο. Οι καταστάσεις διαμορφώνονται από αυτόν που έχει τη δύναμη. Και ακόμη και σήμερα, η εκκλησία έχει δύναμη. Είπαν οι ιερείς ότι στην εκκλησία δε μεταδίδεται ο κορονοϊός, τίγκα στη γριά οι εκκλησίες, (τώρα βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα αλλά θα μου πείτε άλλο αυτό).

Άρχισαν να νοσούν οι ιερείς, βρε σα να αρχίζουν να υπάρχουν φωνές λογικής από μερικούς (τους οποίους βέβαια οι γραίες θεωρούν αιρετικούς). Έχει τόση δύναμη η εκκλησία που βγήκε επιστήμων άνθρωπος και είπε πως δε μεταδίδεται στους ναούς και με τη μεταλαβιά ο ιός. Αναρωτιέμαι, την ώρα που τα έλεγε αυτά στους δημοσιογράφους, πώς να αισθανόταν ως επιστήμονας, δεν ντράπηκε; δε λυπήθηκε τα χρόνια που έφαγε στα θρανία και τις μελέτες; τί γραμμάτιο ξεχρέωσε;

Αυτά, πάλι καλά που βρήκα λίγο χρόνο, μέσα στη λαίλαπα του κορονοϊού να κάνω μια ανάρτηση. Φιλάκια, να προσέχετε τον εαυτό σας, να φοράτε μάσκα, να πλένετε τα χεράκια σας πολλές πολλές φορές και να θυμάστε, πόμολα, διακόπτες και κουμπιά είναι οι ύπουλοι φορείς του ιού.(Μέχρι και τέσσερις μέρες σε μέταλλα και πλαστικά ο ιός παραμένει ενεργός...)

ΜΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΡΕΜΑ

noreply@blogger.com (ria) — Fri, 27 Mar 2020 14:44:00 +0000

Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν την παροιμία. Δεν πας μπροστά γιατί μπορεί να πέσεις και δεν πας πίσω γιατί θα πνιγείς. (Πώς, στο διάολο, έφτασες εκεί;)

Δηλαδή να πας πλάγια, όχι σαν καβούρι, αλλά να στρίψεις 90 μοίρες δεξιά ή αριστερά και να προχωρήσεις δε γίνεται; Πρέπει να πας μόνο μπροστά ή πίσω; Που και εδώ έχεις επιλογές αλλά ας μην το αναλύσω.

Θα μου πείτε πως μου ήρθε έτσι ξαφνικά να τα βάλω με την παροιμία…

Να σας πω. Ζούμε εν μέσω καραντίνας και σήμερα που είχα μια μέρα ρεπό, είπα να χαζέψω στο facebook. Και μου γύρισε το μάτι.

Γιατί; Γιατί δεν μπορούν οι κύριοι και οι κυρίες να καθίσουν στα σπίτια τους. Μη χέσω… Κυρία μου, το σπίτι σου το επίπλωσες εσύ, είναι όπως το ονειρευόσουν από τότε που ήσουν κοριτσάκι. Είναι η φωλιά σου, το κάστρο σου, το απάνεμο λιμάνι σου. Τι δε σου αρέσει και δεν μπορείς να καθίσεις μέσα; Τα έπιπλα; Εσύ τα διάλεξες. Οι άνθρωποι; Εσύ τους διάλεξες επίσης. Και το σύζυγό σου/ φίλο/σύντροφο. Κανείς δε σου τον έδωσε με το ζόρι. Αν δεν μπορείς να ζήσεις με αυτόν τον άνθρωπο για δυο μήνες μόνοι σας χωρίς τρίτους, τότε φταις εσύ που ελαφρά την καρδία τον σπίτωσες. Τα παιδιά σου; Υπάρχει μια άλλη παροιμία που λέει: το παιδί σου και το σκυλί σου όπως τα μάθεις! άρα δε φρόντισες να κάνεις τα παιδιά σου έτσι όπως τα ήθελες, δεν τα δίδαξες σωστά.

Αν ζούσατε κατά τη διάρκεια του 2^ου παγκοσμίου πολέμου που μετά τις δέκα έμενες υποχρεωτικά στο σπίτι μέσα ή όταν απαγόρευαν την κυκλοφορία εντελώς, τι θα κάνατε; Τότε η μοναδική διασκέδαση ήταν το ραδιόφωνο.

Σήμερα έχουμε άπειρους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τηλεοράσεις, ίντερνετ. Δε σου αρέσουν; Δες μια σειρά, μια ταινία, μια παλιά ελληνική ταινία ή σήριαλ, διάβασε βιβλία που μπορείς να βρεις στο ίντερνετ, κάνε μια εικονική περιήγηση σε ένα οποιοδήποτε μουσείο του κόσμου. Δες ένα ντοκυμαντέρ για τις φάλαινες, τους ανθρακωρύχους, τον πολλαπλασιασμό του ιππόκαμπου. Μίλα μέσω skype ή messenger με όλους τους γνωστούς σου, δες τους κιόλας και με το viber μπορείς να κάνεις το ίδιο όπου και να βρίσκονται. Και ρώτα τους πως περνούν, αν είναι στην Ιταλία ή τη Γαλλία ή την Αγγλία για να καταλάβεις γιατί πρέπει να μείνεις σπίτι.

Δε θες να μιλήσεις; Γράψε. Σε χαρτί, στο laptop, στο facebook, στο blog σου. Φτιάξε ένα βίντεο για το youtube. Έχεις ένα σωρό πράγματα να κάνεις.

Δυο βδομάδες πριν κλαιγόσουν πως δεν έχεις χρόνο και τώρα που έχεις χρόνο τί κάνεις; Πέρα από το να γκρινιάζεις γιατί είσαι μέσα. Και ξέρεις γιατί είσαι μέσα;

Να σου εξηγήσω, γιατί φαίνεται πως τη θες μασημένη την τροφή σου.

Ο κορονοϊός είναι ένας ιός της φύσης, δεν τον έφτιαξαν τρελοί επιστήμονες στα εργαστήρια και τους ξέφυγε. Οι επιστήμονες δεν είναι ηλίθιοι. Αν είχαν τέτοια δυνατότητα θα έφτιαχναν έναν ιό να σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα, αλλά δυστυχώς δε γίνεται. Δε μας έχουν εξαπολύσει βιολογικό πόλεμο, γιατί δεν υπάρχει βιολογικός πόλεμος χωρίς αντίδοτο, γιατί αυτός που θα τον ξεκινούσε, θα ήξερε πως κόλλαγαν και οι δικοί του. Ξυπνάτε, που σας λένε μια μαλακία και την καταπίνετε αμάσητη, ενώ ότι είναι λογικό δεν το πιστεύετε.

Ο ιός αυτός χτυπάει τα υπέροχα και ροζ ροζ πνευμονάκια μας και τα κάνει σμπαράλια. Το πρώτο πρώτο σύμπτωμα είναι η έλλειψη όσφρησης. Μπορεί να είστε απλά φορείς, δηλαδή να έχετε τον ιό, να τον μεταφέρετε αλλά εσείς να μη νοσείτε. Αλλά άπαξ και χάσετε την όσφρησή σας, πάτε κατ’ ευθείαν στο νοσοκομείο, σκούρα τα πράγματα. (Μου εξήγησε ο παθολόγος το μηχανισμό επίθεσης του ιού και χέστηκα από το φόβο μου, καταστρέφει εντελώς τον ιστό. Σκεφτείτε, σχεδόν έκοψα το κάπνισμα, κάνω άντε 4-5 τσιγάρα το 24ωρο).

Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που μένουμε μέσα. Μένουμε μέσα γιατί ο ιός έχει φοβερή μεταδοτικότητα και επιβιώνει στις επιφάνειες πολύ περισσότερο από άλλους κορονοϊούς (ναι οι κορονοϊοί είναι πολλοί, θυμάστε το sars; Το mers; Τη γρίπη των χοίρων; Όλοι αυτοί κορονοϊοί ήταν). Αν, λοιπόν, συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε όπως πριν (και να μην έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας), θα γίνει η μετάδοση του ιού καθολική. Τα άτομα με αδύνατο ανοσοποιητικό και με χρόνιες παθήσεις θα νοσήσουν.

Αυτά τα άτομα είναι πολλά. Μην ξεχνάμε πως στη χώρα μας οι ηλικιωμένοι είναι περισσότεροι από τους νέους. Αν νοσήσουν θα πάνε στο νοσοκομείο και πάρα πολλοί θα χρειαστούν διασωλήνωση, άρα θα πρέπει να μπούνε στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και στη χώρα μας δεν έχουμε πολλά κρεββάτια ΜΕΘ. Στόχος είναι, λοιπόν, να μη νοσήσουν όλοι μαζί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει το σύστημα υγείας. Και μην ακούσω μαλακίες πως πρέπει να φτιάξουμε νοσοκομεία περισσότερα, γιατί πριν τον κορονοϊό, μας έφταναν μια χαρά. Και μας φτάνουν αν μαζευτούμε σπίτια μας. Γιατί αν δε μαζευτούμε, όταν θα πας τη μαμά σου στο νοσοκομείο και ο γιατρός έχει ένα κρεβάτι ΜΕΘ, θα διαλέξει ένα νέο να βάλει και όχι τη μαμά σου και τη μαμά μου. Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει να στρώσεις τον κώλο σου και να μείνεις στο σπίτι σου; Για να μη φτάσουμε να κάνουμε επιλογή ασθενών για τις ΜΕΘ και τους αναπνευστήρες, για να έχουν όλοι την ευκαιρία που τους δίνεται να παλέψουν τον ιό με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αλλιώς, ότι κάνει η φύση και ο οργανισμός σου.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό. Ή βάζεις τον κώλο σου κάτω και μένεις μέσα χωρίς βόλτες και επισκέπτες ή βγαίνεις και αν νοσήσεις, ο Θεός μαζί σου! Απλά πράγματα. Αν δεν τα κατάλαβες, βγες, φυσική επιλογή. Με την έλλειψή σου θα ανέβει τουλάχιστον μια μονάδα το μέσο iq της χώρας σου!

20 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

noreply@blogger.com (ria) — Sun, 17 Sep 2017 10:30:00 +0000

Ω ναι, πέρασα 20 ημέρες στην πόλη του φωτός. Ο υιός έπρεπε να τακτοποιηθεί στη νέα πόλη, να φτιάξει το σπίτι και όλα τα σχετικά μιας μίνι μετακόμισης…

Και δίνει ο Θεός και φτάνουμε αισίως την 15^η Αυγούστου στο Ορλύ. Με τέσσερις βαλίτσες, κατάκοποι, γιατί πετούσαμε νωρίς το πρωί, χωρίς καφέ, γιατί από τις τέσσερις τα ξημερώματα, περνά ως τις δώδεκα το μεσημέρι η δράση της καφεΐνης, δεν προσφέρουν και καφέ στην easyjet, και είναι τα πάντα κλειστά.

Όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα, σούπερ μάρκετ, φούρνοι, εστιατόρια, γιατί δε μέναμε και στην καρδιά του Παρισιού, μέναμε λίγο παραέξω…

Έχει φτάσει η ώρα πέντε το απόγευμα να τακτοποιηθούμε στο δωμάτιο, και ψάχνουμε απελπισμένοι να βρούμε κάτι να τσιμπήσουμε, ένα σάντουϊτς, ένα χάμπουργκερ, ένα αγριογούρουνο βρε αδερφέ, αλλά φευ, όλα κλειστά…

Πέρα από την πλάκα, αν εξαιρέσεις την πείνα, η περιοχή ήταν φανταστική, μεγάλοι δρόμοι, πρασιές, άλση, πάρκα, ωραία ήταν. Και στάσεις λεωφορείου παντού με ηλεκτρονική πινακίδα που σου λέει σε πόση ώρα θα φτάσει το επόμενο λεωφορείο και ποιος είναι ο προορισμός του. Η πρώτη εντύπωση από το Παρίσι ήταν πολύ θετική. Μόνο που λόγω της ημέρας, τα δρομολόγια ήταν εξαιρετικά αραιά…

Βλέπουμε την πινακίδα, σε 45 λεπτά θα ερχόταν το λεωφορείο, ας περπατήσουμε λέμε και το παίρνουμε στην επόμενη στάση, 45 λεπτά περπάτημα και φτάσαμε δυο μόνο στάσεις πριν το μετρό. Και το εισιτήριο 2 ευρώ για τον καθένα. Φτάνουμε στο μετρό, άλλα δυο ευρώ ο καθείς, και μπαίνουμε στο βαγόνι, γεμάτο σκουπίδια από φαγητό.

Και ο σταθμός να μυρίζει κατρουλήλες… δεν πειράζει, λέμε, είναι προάστιο και είναι χαλαροί στο θέμα αυτό. Μπα… φτάνουμε στο σταθμό που βγαίνοντας είσαι τσακ στην Παναγία των Παρισίων. Αλλά εκείνη τη μέρα είχε λειτουργία γιατί ήταν της Παναγίας η γιορτή. Και ο δρόμος είναι αποκλεισμένος. Γύρω γύρω από την εκκλησία και για δυο τετράγωνα αποκλεισμένος ο δρόμος και γεμάτο τετράδες αστυνομικών και στρατού με τα όπλα και όχι να πέφτουν χαλαρά, αλλά με το δάκτυλο στη σκανδάλη.

Αλλά τα μαγαζιά ανοιχτά. Και βρίσκουμε ένα φαγάδικο και καθόμαστε τον πονεμένο πισινό μας και τα ταλαιπωρημένα πόδια μας να στυλωθούμε με το φαγητό. Πανάκριβο!!! Το χάμπουργκερ ταρίφα, 15,40 ευρώ παντού. Μια μίνι πίτσα και μια υποψία κρέπας με κοτόπουλο, 35

ευρώ. Και νερό να μη σου φέρνουν. Παίρνουμε δυνάμεις και πάμε μια βόλτα τριγύρω.

Ας καθίσουμε, λέμε, να πιούμε έναν καφέ για να πάρουμε δυνάμεις για το γυρισμό. Ωραίο το καφέ, νόστιμος ο καφές, νερό δε… Ζητάμε νερό και μου φέρνουν νερό σε ποτήρι που στην Ελλάδα το λέμε κρασοπότηρο. 8,5 ευρώ ο καφές και 3 ευρώ ο χυμός κράνμπερι. Συνεχίζουμε τη βόλτα και επιστρέφουμε στο δωμάτιο.

Όταν φύγαμε η ζέστη και ο ήλιος ήταν αφόρητα, μέχρι να φτάσουμε στην Παναγία των Παρισίων, έριχνε τέτοια βροχή που τη χαρακτηρίζεις μπόρα… βραχήκαμε, αλλά σε 10 λεπτά ξαναβγήκε ο ήλιος και μας στέγνωσε. Μέχρι να φτάσουμε στην έδρα μας, έβρεξε δυο φορές. Γυρίσαμε πτώματα. Και πέφτουμε για ύπνο.

Την επομένη λέμε ας πάμε μια βόλτα στο Παρίσι να το δούμε. Που θα πηγαίναμε; στον πύργο του Άιφελ! Αλλά πριν πάμε, φροντίσαμε να βγάλουμε εβδομαδιαίες κάρτες μετακίνησης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, γιατί δε συνέφερε. Την προηγουμένη είχαμε χαλάσει 20 ευρώ, 20 ευρώ είχε και η εβδομαδιαία. Φτάνουμε στον πύργο και περιμένουμε γύρω στη μιάμιση ώρα για να περάσουμε τον έλεγχο να μπούμε στο πάρκο, και κανένα δίωρο περιμέναμε για να βγάλουμε εισιτήριο για τον πύργο. Ο ήλιος να βαράει και η ορθοστασία να μου κάνει το πόδι πεπόνι από το οίδημα, (δεν έχει ξεπρηστεί ακόμα από το διάστρεμμα), και αποφασίζουμε να πάμε μια άλλη βόλτα και να έρθουμε άλλη μέρα για να ανέβουμε στον πύργο.

Ανεβήκαμε στο Τροκαντερό, περπατήσαμε, καφέ δεν είχαμε πιεί, ψάχνουμε για καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε. Βλέπουμε κόσμο να περιμένει σε ουρές έξω από ένα μαγαζί με καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε, λέμε καλό θα είναι για να περιμένει τόσος κόσμος, μπαίνουμε στην ουρά. Ποικιλία φαγητών που τα έβλεπες και τα έπαιρνες και πήγαινες στο τραπεζάκι σου να φας, να πιείς, να ξεκουραστείς και οι τιμές λογικές, για Παρίσι πάντα. Γιατί το αναφέρω; Γιατί εκεί που ήταν τα φαγητά, περπατούσαν πάνω τους σφήκες!!! Και οι γάλλοι δεν ενοχλούνται. Τα τρώνε κανονικά… φύγαμε. Πήγαμε κάπου που τουλάχιστον δε θα το έχουμε δει το θέαμα. Θα τρώμε χωρίς να ξέρουμε τις συνθήκες.

Αλλά με τον καφέ και το νερό που είχαμε από το πρωί πάρει από σούπερ μάρκετ, θες να κατουρήσεις, και οι

τουαλέτες είναι 80 x 80 εκατοστά. Δεν κάνω πλάκα… ή δεν
έχουν καθόλου τουαλέτες στα μαγαζιά. Περπατήσαμε, φάγαμε βροχή, πήραμε λεωφορεία, μετρό, πάλι βροχή, αγοράσαμε μια ομπρέλα γιατί τη δική μου την είχα αφήσει στο δωμάτιο. 15 ευρώ η ομπρέλα… και από σούπερ μάρκετ!

Σε γενικές γραμμές το Παρίσι που δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ, είναι ωραίο, με κτήρια χτισμένα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, με δρόμους μεγάλους, περπατώντας σε κάθε τετράγωνο έχει κάτι όμορφο να δεις, μια εκκλησία, ένα μουσείο, ένα πάρκο, αξίζει να το περπατήσεις, οι γέφυρες είναι παλιές πέτρινες, με σχέδια, πολύ γραφικές, ο Σηκουάνας πρασινοκαφέ, δε μυρίζει, αλλά δεν είναι και να βουτήξεις το πόδι σου μέσα.

Γύρω γύρω στις όχθες του, όταν, όταν λέω, έχει ήλιο, οι παριζιάνοι την αράζουν για ηλιοθεραπεία!

Με μαγιώ ή και χωρίς αυτό. Ολόγυμνοι… και φιλόζωοι, όλοι με ένα σκυλάκι στο χέρι που όμως δε μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους, βέβαια, λόγω των πολλών πάρκων, δε βλέπεις πολλές ακαθαρσίες σκύλων στους δρόμους, αλλά βλέπεις… Και ποδήλατα. Πολλά ποδήλατα και ποδηλατόδρομοι, οι οδηγοί δίνουν πάντα προτεραιότητα στους πεζούς και τους ποδηλάτες. Μην πατήσεις πόδι στο δρόμο, τα αυτοκίνητα και πράσινο να έχουν στο φανάρι, σταματούν να περάσεις. Σε καταϋποχρεώνουν!

Στους δρόμους δεν έχει πουθενά κάδους σκουπιδιών. Μόνο κάτι μικρές σακούλες σε μεταλλικούς κρίκους που αν θες πετάς μέσα ένα χαρτομάντηλο… σκουπίδια στους δρόμους δεν είδα, αλλά γόπες… πολλές γόπες! Μπορεί το πακέτο τα τσιγάρα να έχει 10 ευρώ το πακέτο αλλά οι γάλλοι καπνίζουν αρειμανίως! Και παντού. Και καπνίζουν και πούρα που βρωμάνε! Παντού έχει wifi, που οι γάλλοι λένε γουί φί και γέλαγα κάθε φορά που το άκουγα. Στα μαγαζιά σου δίνουν τον κωδικό αμέσως.

Δε μιλάνε αγγλικά. Μόνο στην γκαλερί Λαφαγιέτ όλοι μιλούσαν αγγλικά. Παρένθεση: στο κατάστημα της Luis Vuitton, όλες οι κοπέλες και στα κεντρικά και σε όλα τα υποκαταστήματα, είναι Ασιάτισσες και μιλάνε οπωσδήποτε, γαλλικά, αγγλικά, μια ασιατική γλώσσα και άλλη μια! Δηλαδή τέσσερις γλώσσες για να γίνεις πωλήτρια! Οι τιμές στις τσάντες τους, είναι πολύ πιο προσιτές απ’ ότι εδώ ή στο Λονδίνο!

Και το κερασάκι στην τούρτα! Στο μετρό της ελάχιστοι σταθμοί έχουν ανελκυστήρες ή κυλιόμενες σκάλες. Π.χ. στη Μονμάρτρη, ανεβαίνεις 500 σκαλιά για να βγεις στην επιφάνεια του εδάφους και να περπατήσεις. Πολύ σκάλα παιδιά, ο κώλος μου πρέπει να ανέβηκε 3 εκατοστά από τα σκαλοπάτια που ανέβηκα. Πολύ σκαλί… και οι κυλιόμενες χαλασμένες και δεν τις φτιάχνουν γιατί αμέσως τις χαλάνε με το να σφηνώνουν διάφορα πράγματα στα σκαλιά. Οπότε τις ανεβαίνεις σαν κανονική σκάλα… και άλλη παρένθεση: όταν κουβαλήσαμε τα πράγματα στην εστία, πήραμε τις τρεις βαλίτσες που είχαν πράγματα του παιδιού, εγώ κράταγα τη μικρή, ο υιός τις δυο μεγάλες. Να τον δεις να ανεβάζει τις δυο βαλίτσες στις σκάλες σα να ήταν πούπουλο, και να σκεφτείς πληρώσαμε και 80 ευρώ υπέρβαρο στο αεροδρόμιο για αυτές τις δυο, γιατί ήταν 24 κιλά η μία! Τον θαύμασα αλλά με την κούραση που είχα, δε σκέφτηκα να τον βγάλω φωτό.

Οι γάλλοι δεν κάνουν μπάνιο και δε σιχαίνονται. Να βλέπεις σε καταστήματα μια κυρία περιποιημένη, καλοντυμένη, βαμμένη προσεκτικά, χτενισμένη σε κομμωτήριο, και να πλησιάζεις και να σε πιάνει μια μασχαλίλα, να θες να ξεράσεις… Βλέπεις μάνα με παιδιά, να του πέφτει η πιπίλα στο δρόμο που περπάτησαν ορδές, σκύλοι, γάτες και δεν ξέρω γω τί, και να του τη δίνει κανονικά χωρίς να την ξεπλύνει με νερό. Τους πέφτει το σάντουιτς στο πεζοδρόμιο, και το σηκώνουν και το τρώνε κανονικά, ούτε να το φυσήξουν. Σα να μην έπεσε και κάθισε στο πεζοδρόμιο κανονικά!!! Έπαθα ένα πολιτισμικό σοκ με κάτι τέτοια.

Στα καταστήματα των σούπερ μάρκετ, δεν έχει ψυγεία, αλλά έχει πολύ, πάρα πολύ, χαμηλή θερμοκρασία. Η μια μπριζόλα η χοιρινή, άψητη, στο σούπερ μάρκετ, έχει 5,70 ευρώ και είναι και μικρή. Μια-μια οι μπριζόλες πωλούνται. Για να φας μπριζόλα σε εστιατόριο, θες τουλάχιστον 25 ευρώ. Ένα ποτήρι κρασί έχει 12 ευρώ. Αλλά κάνουν happy hours από τις πέντε το απόγευμα ως τις δέκα το βράδυ με 5 ευρώ και εκείνη την ώρα όλα τα μπιστρό είναι γεμάτα με παρέες που παίρνουν μόνο από ένα ποτήρι κρασί. Και κάθονται πέντε ώρες και γελάνε με ένα ποτήρι κρασί! Δεν αγοράζουν σακούλες από τα σούπερ μάρκετ, και ας έχουν 6 λεπτά η μία και είναι για να τις χρησιμοποιείς πολλές φορές. Μερικοί που έχουν να ψωνίσουν πολλά πράγματα, φέρνουν βαλιτσάκια ή καρότσια σαν και αυτά που εδώ έχουμε για τη λαϊκή, αλλά οι περισσότεροι τα κρατάνε στο χέρι. Μπήκε στο λεωφορείο κυρία που κράταγε ένα πακέτο μακαρόνια, σακουλάκι με τυρί, κέτσαπ και μια εξάδα χαρτί υγείας στα χέρια της. Βλέπεις παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά να επιστρέφουν σπίτι τους από τη δουλειά και να έχουν στα χέρια δυο κουτιά ταμπόν, ένα πακέτο σερβιέτες, μια ντάνα χαρτί υγείας. Έριξα το γέλιο της αρκούδας. Εντάξει για τις συντρόφους τους τα παίρνανε, αλλά βάλτα ρε φίλε σε μια τσάντα!

Δε βλέπεις μητέρες με παιδιά κάτω από τα 35 χρόνια. Και πολλά δίδυμα και τρίδυμα. Μάλλον οι εξωσωματικές είναι σχετικά φτηνές στη Γαλλία. Οι γυναίκες τεκνοποιούν σε μεγαλύτερη ηλικία.

Οι γάλλοι είναι εξαιρετικά φιλέλληνες. Μόλις ακούν ελληνικά σου χαμογελούν, ρωτούν για τη ζωή εδώ, σου πιάνουν κουβέντα χωρίς να υπολογίσουν πως είσαι ξένος και μας αντιμετωπίζουν πολύ φιλικά. Δεν μπορώ να πω πως και τις άλλες φυλές τις αντιμετωπίζουν το ίδιο. Ειδικά αν είσαι μελαχροινός ή μαύρος στο δέρμα. Είναι ρατσιστές. Βέβαια έχουν και τα δίκια τους. Στις 20 μέρες που ήμουν στο Παρίσι, 4 περιστατικά βίας και τρομοκρατίας συνέβησαν απλά δεν τους έδωσαν έκταση. Ένα το είδατε και εδώ στην Ελλάδα, αλλά δε μάθατε την κατάληξη, τον τύπο στον πύργο τον σκότωσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ήμασταν εκεί με το παιδί, αλλά δεν το είπαμε στη μαμά για να μην πάθει ταράκουλο…

Τί βραδιά εκείνη! Κλείσανε όλους τους σταθμούς του μετρό γύρω από τον πύργο, κόψανε την κυκλοφορία, ήταν βράδυ, άρχισε και να βρέχει, ρίξαμε το περπάτημα της αρκούδας, είχαμε ομπρέλα αλλά και πάλι έφτασα στο δωμάτιο με μαλλί σαν της Ντόννα Σάμερ! Και κατάκοποι γιατί ψιλοχαθήκαμε μέχρι να βρούμε μετρό από τους μη αποκλεισμένους δρόμους. Αλλά εντάξει. Μαθαίνεις να ζεις με κάτι τέτοια.

Πολύ ακριβά τα πάντα. Για να νοικιάσεις σπίτι, πρέπει να φέρεις αποδεικτικό μισθού, δεν μπορείς να νοικιάσεις σπίτι αν υπερβαίνει το ενοίκιο το 1/3 του μισθού σου. Την ίδια γραβάτα, ίδια μάρκα, ίδιο ύφασμα, από τα κεντρικά του Βάρδα στην Αθήνα την πήρα 45 ευρώ, στο Παρίσι την ίδια γραβάτα σε άλλο χρώμα την πήρα 78 ευρώ! Μια κούπα απλή, 8 ευρώ, όλα 50% πάνω (το λιγότερο) απ’ ότι εδώ.

Πολλοί άστεγοι. Κοιμούνται σε εσοχές κτηρίων, κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα, στα πάρκα και στα παγκάκια. Επαίτες παντού, στις γωνίες των δρόμων, έξω από μουσεία και αξιοθέατα, στα λεωφορεία και τα μετρό. Δεν μπήκα σε λεωφορείο ή βαγόνι και να μην έρθει ένας να μοιράζει χαρτιά για να του δώσεις χρήματα, να παίζει ένα όργανο και να ζητάει λεφτά, ή να περνά και να ζητιανεύει από τον καθένα ξεχωριστά. Αλλά οι γάλλοι, δε δίνουν μία! Εγώ είχα ένα σάντουιτς στην τσάντα μου μια μέρα και όταν είπα δε μιλώ γαλλικά, ο τύπος μου έκανε νόημα για χρήματα για να φάει, του δίνω το σάντουιτς και άρχισε και με έβριζε. Το σάντουιτς τυλιγμένο από το φούρνο με το χαρτί του κανονικά στο κουτί!

Υγρασία. Πολύ υγρασία.

Καθημερινά τρεις τέσσερις φορές την ημέρα βρέχει. Μέχρι και οι τοίχοι έχουν βρύα και λειχήνες. Μούσκλια παντού. Και όταν μπαίνεις στο μετρό μετά από βροχή, βρωμάει. Μπόχα λέμε. Κλεισούρα, βρεγμένα ρούχα, καπνός τσιγάρων και κατρουλήλες όλα ένα χαρμάνι! Λες να φτάσω να κατέβω να αναπνεύσω σαν άνθρωπος.

Αυτά. Αν θυμηθώ κάτι άλλο, θα σας ενημερώσω εκ νέου!

Φιλιά!

ΜΑΝΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ

noreply@blogger.com (ria) — Mon, 17 Jul 2017 16:30:00 +0000

Και λίγα λέω. Και εξηγούμαι.

Το βλαστάρι μου τελείωσε αισίως τη στρατιωτική του θητεία και άρχισε να διαμορφώνει τα σχέδια για το μέλλον του. Τουλάχιστον έτσι είπε στη μανούλα.

Η αλήθεια ήταν άλλη όμως. Έψαχνε από καιρό να βρει ένα καλό μεταπτυχιακό στην πόλη του φωτός. Και το βρήκε. Ενώ ήταν ακόμη σμηνίταρχος. Και έκανε τα χαρτιά του και τα έστειλε. Εγώ το έμαθα όταν ήρθε η ώρα να πληρώσω τα μεταφορικά του φακέλου που ανέρχοντο στο ευτελές ποσό των 100 ευρώ.

Δεν είπα τίποτα, δε μου έπεφτε και λόγος, άλλωστε. Δεν πολυπίστευα πως θα τον έπαιρναν γιατί από γνωστά μου παιδιά, που έκαναν το ίδιο, αυτά είχαν στείλει δεκάδες βιογραφικά. Το δικό μου μόνο ένα και μετά από πολύ έντονες πιέσεις, άντε και άλλο ένα στην Ολλανδία. Στη γαλλία δε, το πανεπιστήμιο αυτό, δέχεται μια στις 120 αιτήσεις, το δικό μου γιο θα παίρνανε;;;

Περνάει ο καιρός, μου το σκάει το παραμύθι, μάνα πρέπει να πάμε Παρίσι και Άμστερνταμ για συνεντεύξεις εκ του σύνεγγυς. Και πάμε. Κρύο... και των γονέων! Και βροχή, πολύ βροχή, και εδώ ήταν αρχές Μαΐου και έκανε ζέστη, επέστρεψα και ζεστάθηκε το κοκκαλάκι μου! Εννοείται πως έγινε δεκτός και στα δυο. Και διαλέγει την πόλη του φωτός.

Το αγόρι μου, το αγόρι μου, το αγόρι μου, γλυκό και τραγανό σαν καραμέλλα, έγινε δεκτό στο τέταρτο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου, το SiencesPo!

Χαρές η μανούλα, πιο πολλές χαρές ο υιός, μου το σκάει το παραμύθι, ότι υπάρχει δυνατότητα παραμονής στην παγκόσμια εστία των πανεπιστημίων στο Παρίσι, τη σιτέ ουνιβερσιτέ, δεν το γράφω στα γαλλικά γιατί θα γελάσει ο κάθε πικραμένος με τα παμπτώχου γαλλικά μου. Κάνουμε τις αιτήσεις μας στο φοντασιόν ελλενίκ, και στο φουαγιε ελλενίκ και για να είμαστε και προετοιμασμένοι, αρχίζω και ψάχνω και για σπίτια.

Και εκεί μου ήρθε το πρώτο εγκεφαλικό. Οι γάλλοι, μην πω τίποτα για το σόι τους, είναι καρακλεφταράδες του κερατά. Ένα σπίτι 9 (εννέα, ναι, εννέα τετραγωνικά), (η κρεββατοκάμαρά μου είναι 20 –είκοσι-, τετραγωνικά), στον 8^ο (όγδοο) όροφο, χωρίς ασανσέρ και με κεκλιμένο το επίπεδο του ταβανιου (τύπου σοφίτα), με τροποιημένη ντουλάπα σε ντουζιέρα, (οι ντουλάπες έχουν ύψος 1,80, ο γιος μου είναι 1,94) και χωρίς χέστρα στο δωμάτιο, η χέστρα στο διάδρομο του κτιρίου να τη μοιράζεσαι με άλλα 3-4 παρόμοια διαμερίσματα (;), το νοικιάζουν μόνο στο ευτελές ποσό των 900 ευρώ μηνιαίως, χωρίς να υπολογίζεις ασφάλεια, ρεύμα, νερό, wifi, γκάζι και φόρο δήμου γιατί διαμένεις στο Παρίσι!

Δε μιλάω για τις εγγυήσεις, 2000 ευρώ ο ιδιοκτήτης της βίλας των 9 τετραγωνικών, 2000 ευρώ η ΔΕΗ για να σου συνδέσει το ρεύμα, 2000 ευρώ το νερό για να συνδεθεί, 2000 ευρώ το ίντερνετ, 2000 ευρώ το γκάζι. Δηλαδή με το καλημέρα Παρίσι, θες επιεικώς, ένα ποσό 10.000 για πέταμα.

Και αυτά είναι τα πιο φτηνά. Γκαρσονιέρα όπως τις θεωρούμε εμείς στην ελλάδα τις γκαρσονιέρες, με κουζινίτσα, πλήρες μπάνιο, και βεραντούλα, αυτά εις Παρισίους, ανέρχονται στα 3.200 ευρώ το φτηνότερο που είναι και μία ώρα έξω από το Παρίσι...

Επιπροσθέτως, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, έχουμε capital controls, που σημαίνει πως η μανούλα θα έχει τη δυνατότητα να στείλει μόνο 1000 ευρώ το μήνα έξω.

Και πες πως δεν τον παίρνουν τον κανακάρη μου στις εστίες, οι ιδιωτικές, έχουν ενοίκιο το λιγότερο 800 ευρώ και χωρίς νερό, θέρμανση, ηλεκτρισμό και φυσικά ούτε λόγος για τουαλέτα στο δωμάτιο! Πες ότι νοικιάζει μια τρύπα, γιατί τί άλλο μπορεί να νοικιάσει; Με τί θα φάει το παιδί όταν μόνο το ενοίκιο είναι 900 ευρώ; Με καναβούρι; Και το καναβούρι λεφτά θέλει. Το παιδί πρέπει να πληρώνει μηνιαίους λογαριασμούς, να τρέφεται, να μετακινείται, να επικοινωνεί με τη μανούλα... με αέρα θα τρέφεται μου φαίνεται!

Καταλάβατε τώρα γιατί λέω μάνα σε απόγνωση;;;

Καπάκι, πάω για ανανέωση του διαβατηρίου μου. Και την ώρα που πάω στην τράπεζα, χαζεύω ένα τριςχαριτωμένο σκύλο ράτσας μπόξερ, όχι πάνω από δυο μηνών, δεν προσέχω που πατάω και σκάω κάτω σαν καρπούζι. Πεζοδρόμιο – Ρία, σημειώσατε 1! Το δεξί γόνατο έχει ένα οικόπεδο που για να πληρώσω τον έμφιά του πρέπει να εκδοθώ, ο δεξιός αγκώνας μελανός, ο αριστερός αστράγαλος έγινε σε dt διπλάσιος σε περίμετρο και πήρε το χρώμα της θάλασσας σε όλες της τις αποχρώσεις. Πάω στο νοσοκομείο, Παρασκευή μεσημέρι, μου λέει ο ορθοπεδικός, να κάνω εισαγωγή γιατί το πόδι πρέπει να είναι ψηλά, με πάγο και να μην το πατήσω για 15 ημέρες! Σιγά μην έκανα εισαγωγή! Με έβγαλε 4 ημέρες ελεύθερη υπηρεσίας, πήρα τις πατερίτσες μου ξανά, και την Τρίτη, πήγα και έκανα εισαγωγή και πήρα 30 μέρες αναρρωτική. Και τώρα είμαι με το πόδι ψηλά, με νάρθηκα και πατερίτσες να περιμένω την Παρασκευή που μας έρχεται να το πατήσω.

Και είχα τόσα πράγματα να κάνω! Να ψωνίσουμε κοστούμια του παιδιού, υπολογιστή φορητό γιατί το γαλλικό σύστημα έχει αλλιώς τα γράμματα από την Ελλάδα (δεν ξέρω πως το λένε το σύστημα αυτό, μου το εξήγησε ο υιός), να πάρουμε ένα πολύ χοντρό μπουφάν και άλλες τέτοιες χαζομαρίτσες, και εγώ είμαι με το πόδι στον τοίχο και διαβάζω...

Εντάξει, είδα και το πρώτο επεισόδιο του έβδομού κύκλου του game of thrones, αλλά θα προτιμούσα να είμαι επί ποδός.

Γιατί τις 20 μέρες που θα πάω στο Παρίσι, θα νοικιάσω το σπίτι στο rbnb και θα βγάλω και τα έξοδά μου και κάποιος θα είναι στο σπίτι για να μην το ξανανοίξουν! Και εγώ είμαι με το πόδι ψηλά...

Αυτά. Πρέπει να ξαναξαπλώσω. Πολύ καθυστέρησα και αρχίζει και ξαναπρήζεται το άκρο μου! Φιλιά!!!

ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

noreply@blogger.com (ria) — Tue, 06 Dec 2016 18:00:00 +0000

Κατάγομαι από τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους, πιο συγκεκριμένα από τη λίμνη Πλαστήρα. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, από το χωριό Νεοχώρι. Είναι ένα χωριό σε υψόμετρο 950-1050 μέτρα, αμφιθεατρικά χτισμένο με θέα την υψηλότερη τεχνητή λίμνη της Ευρώπης.

Η συνονόματη γιαγιά μου είχε ένα σπίτι με θέα όλη τη λίμνη. Χτισμένο ψηλά σε ένα βράχο και μετά τον μικρό κήπο της υπήρχε κάτι σα χαράδρα και είκοσι μέτρα πιο κάτω ήταν χτισμένα άλλα σπίτια. Το σπίτι υπάρχει ακόμα, η γιαγιά η Ρία έχει συναντήσει τους προγόνους της. Το σπίτι της γιαγιάς, λοιπόν, έχει ένα μπαλκόνι που η θέα σε μαγεύει. Και να θες δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την ομορφιά που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.

Δυο μικροί λόφοι που μεταξύ τους είναι ένα μικρό καφενεδάκι, ανάμεσα από τους οποίους ξεπροβάλλει ο ήλιος κάθε πρωί είναι η ανατολική πλευρά της λίμνης. Από τη δική μας, μια στενή λωρίδα πεδιάδας αγκαλιάζει τη λίμνη και είναι η δυτική πλευρά της. Εκεί καλλιεργούνται τα πάντα που μπορούν να αντέξουν το κρύο και το υψόμετρο. Και που και που ξεπροβάλλει δειλά ένα εκκλησάκι που ένα από αυτά, μικρό και γραφικό, γιορτάζει σήμερα.

Και όμως, δεν είναι γεμάτο με λουλούδια και δε γίνονται πανηγύρια στην αυλή του. Γιατί; Θα το καταλάβετε αργότερα.

Ήταν καλοκαίρι, γιατί δυο φορές πήγα χειμώνα στο χωριό, και καθόμασταν με τη γιαγιά μου στη βεράντα του σπιτιού της. Εγώ στηριγμένη στο ξύλο της κουπαστής, αγνάντευα, χάζευα και κοιτούσα μαγεμένη τη θέα που ακόμα και αν έχω τώρα 5 χρόνια να πάω στο χωριό, όταν κλείνω τα μάτια μου ξεχωρίζω πεντακάθαρα όλες τις λεπτομέρειες αυτής της ομορφιάς. Η γιαγιά μου, καθόταν με τη λίμνη στην πλάτη της. Ρε γιαγιά, έχει τόσο ωραία ημέρα και εσύ αντί να κοιτάς στη λίμνη έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και κοιτάς τις πέτρες του σπιτιού; Και με κοιτά με μια θλίψη και μου λέει: Άει πλάκι μ’, δυο παλικάρια μ’ έφαγε η μαγκούφα κι εγώ θα τη γλιέπω; Και με αποστόμωσε. Μπροστά ήταν και η γιαγιά η Χρυσάνα που και αυτή κοίταγε το σπίτι. Μαυροφορεμένες και οι δυο. Με τσίπα και μαντήλα μαζί. Και μόλις μίλησε η γιαγιά μου και οι δυο σηκώσανε τις γωνίες της μαντήλας τους που κρέμονταν μπροστά τους και σκούπισαν τα δακρυσμένα μάτια τους.

Δυστυχώς την είχα κάνει τη μαλακία μου και δεν μπορούσα να πάρω πίσω τα λόγια μου. Ξαναθύμισα και στις δυο το μεγαλύτερο πόνο τους. Η γιαγιά μου και η κουνιάδα της είχαν χάσει δυο γιους και το σύζυγό της αντίστοιχα στο μεγαλύτερο ναυτικό ατύχημα της ελληνικής ιστορίας σε γλυκό νερό. Αυτό συνέβει το 1959 και θα διαβάσετε καλύτερα τα γεγονότα και τα αίτια εδώ.

Δυο αδέρφια του πατέρα μου, ο Βασίλης που γεννήθηκε πρώτος και ήταν παντρεμένος και περίμενε παιδί και ο Νίκος που υπηρετούσε φαντάρος και γύρναγε στο χωριό για να γιορτάσει με τη μάνα του και τα αδέρφια του, πνίγηκαν την ίδια νύχτα, ξημερώματα της 6^η Δεκεμβρίου μαζί με 18 άλλους ανθρώπους. 17 από ο χωριό μου και 3 από άλλα χωριά. Ο Παρασκευάς, το καραβάκι που τους πήγαινε από το τσαρδάκι στη δυτική πλευρά της λίμνης, μπάταρε και πνίγηκαν όλοι...

Η μαύρη λίστα των αδικοχαμένων

Νεοχώρι
Αγρογιάννης Βασίλειος
Αγρογιάννης Γεώργιος
Αγρογιάννης Νικόλαος
Καρακώστας Δημήτριος
Καρακώστας Ευάγγελος
Καραντώνης Βασίλειος
Καραντώνης Γεώργιος
Κελεπούρης Κων/νος
Κορκοντσέλος Αστερ.
Μητσογιάννης Αναστάσιος
Μητσογιάννης Αριστ.
Μητσογιάννης Ηρακλής
Μήτσιου Βασίλειος
Νίκου Ιωάννης
Σάλτης Αθανάσιος
Τέκος Σωτήριος
Φώτας Κων/νος

Μορφοβούνι
Μπαλτάς Βαΐος

Καρίτσα
Ντζιος Γεώργιος
Κερασιώτης Νικόλαος

Τα ξημερώματα της 6^ης Δεκεμβρίου πέθανε ο πατέρας της μαμάς μου και δυο χρόνια αργότερα, την ίδια μέρα ή μάλλον πιο σωστά, την ίδια νύχτα και η μητέρα της μητέρας μου...

Σας είπα, μια θλιβερή ιστορία...

Είχα ασθενή ένα φίλο του πατέρα μου που είχε επισκεφθεί με τον πατέρα μου το χωριό μας το καλοκαίρι του 1960, μου είπε με τρόμο πως πρώτη φορά είχε δει ένα ολόκληρο χωριό να φοράει μαύρα. Ακόμα και τα παιδάκια είχαν πένθος στο μανίκι τους...

Το μοιρολόι για το συμβάν.

Κάθε χρόνο τελείται επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο που υπάρχει στην είσοδο του χωριού.

Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

noreply@blogger.com (ria) — Tue, 09 Aug 2016 16:30:00 +0000

Ποια είναι αυτή; Εγώ βέβαια. Μετά την εβδομάδα που έκλαιγα από το πρωί ως το βράδυ, γιατί ο κανακάρης μου πήρε το πτυχίο του με 8,3, ήρθε ένας άλλος γολγοθάς για τη δόλια μάνα.

Αλλά, ας τα εξιστορίσω με τη σειρά. Μόλις το γιοκαρίνι μου έδωσε το τελευταίο μάθημα και παρέδωσε την πτυχιακή του, που σημειωτέον πήρε 10 γιατί πρόκειται για αυθεντική και πρωτότυπη σκέψη δική του, περιμέναμε να δούμε αν πέρασε το μάθημα, γιατί είχε βάλει και όρο πως αν ήταν η βαθμολογία του κάτω από 8 να κοπεί. Το πήρε με 10, αλλά μεχρι να το μάθουμε έκανε ήδη τα σχέδιά του!

Και βγαίνει το μάθημα πως το πέρασε και μου τηλεφωνεί ο μάγκας να πάμε στη στρατολογία να κόψει την αναβολή. Βρε πουλάκι μου, περίμενε να την κόψουμε το Μάιο, όχι τώρα, ο υιός! Και πάμε στου Ρουφ και κόβουμε την αναβολή. Και περιμένουμε να του έρθει χαρτί να παρουσιαστεί.

Και έρχεται το χαρτί. Και αρχίζουμε τις προετοιμασίες. Να αγοράσουμε σώβρακα, κάλτσες, σετ σεντόνια, σετ πετσέτες, και λοιπά χρειαζούμενα, αλλά ο υιός μας έβαλε φρένο. Σώβρακα είχε, κάλτσες είχε, σεντόνια ότι έχουμε, πετσέτες ότι έχουμε. Δε με έπαιρνε και πολύ, ότι ήθελε θα έκανα. Και το έκανα.

Και έρχεται η μέρα που πρέπει να παρουσιαστεί. Κάνω μια έρευνα να δω πως πάμε στην εξωτική Τρίπολη, και το πρωί της 11^ης Ιουλίου, ξεκινώ όλο χαρά να πάω το βλαστάρι μου για κατάταξη.

Ξεκινάμε αχάραγα, γύρω στις 11 το πρωί. Για μένα ήταν μεσημέρι, γι αυτόν ξημερώματα...

Εγώ να του δίνω συμβουλές, η γιαγιά να κλαίει, ο ίδιος ατάραχος. Μέχρι την Τρίπολη, όλο το σόι είχε τηλεφωνήσει τουλάχιστον δυο φορές να του ευχηθεί καλή θητεία.

Φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το

στρατόπεδο και βλέπουμε λεφούσι έξω από την πύλη. Μας χαιρετά και μας φεύγει.

Εκεί δάκρυσα. Να χέσω όλη τη στρατιωτική μου εκπαίδευση... όλα αυτά έχουν νόημα όταν είναι για άλλους, όχι για το παλικάρι μου! Να έχω και τη μάνα μου να κλαίει από την Τρίπολη ως την Κόρινθο.

Εντυπώσεις: έξω από το στρατόπεδο έψηναν σουβλάκια, μου έσπασαν τη μύτη, αλλά με τη γιαγιά να κλαίει που να πω ότι τα ζήλεψα. Ήταν ένα μαγαζί με όλα τα απαιτούμενα για να πας φαντάρος ή σμηνίτης. Και τίποτα να μην του είχα πάρει, (είχα μιλήσει με το διοικητή και ήξερα τι άκριβώς να έχει μαζί του), θα τα παίρναμε όλα από εκεί. Η Τρίπολη πρέπει να είναι ευγνώμων στη μονάδα. Οι ταξιτζήδες χρεώνουν πέντε ευρώ από το ΚΤΕΛ ως την 124 ΠΒΕ, όταν βγαίνουν τα παιδιά που θα πάνε; στις καφετέριες, στα φαγάδικα και στα ξενοδοχεία της πόλης. Οι μανάδες όλες με ένα χαρτομάντηλο στο χέρι. Τα παιδιά μας είχαν μπει στη μονάδα, αλλά αυτές, όπως και εγώ, δεν έφευγαν. Πέρασε καμιά ώρα μέχρι να το πάρουμε απόφαση να φύγουμε.

Και φτάνει η μέρα του πρώτου επισκεπτηρίου. Φτάνουμε μισή ώρα πριν ανοίξουν οι πύλες. Με το που με βλέπει ο φρουρός μου ζητάει την ταυτότητα, βλέπει το όνομα, με χαιρετά στρατιωτικά (με πολιτικά ήμουν), και μου λέει ότι με περιμένει ο διοικητής. Με κοιτούσαν οι άλλοι οι γονείς με μισό μάτι. Πάω στο διοικητήριο, πιάνω κουβέντα με το διοικητή, αξιολογότατος άνθρωπος, ξεχνιέμαι και κάποια στιγμή βλέπω πως άρχισε το επισκεπτήριο. Χαιρετώ, βγαίνω και βλέπω τον πιο όμορφο σμηνίτη ever. Του πάει η στολή αγγαρείας, κούκλος ήταν. Μου τραβάει και μια χαιρετούρα και με παίρνει αγκαλιά και με φέρνει και μια σβούρα. Έλιωσα. Εκεί να δεις κλάμα... πολύ συγκίνηση, περηφάνεια και καμάρι! Το αγόρι μου, άντρας, σμηνίτης και τυπικότατος μάλιστα. Δε χόρταινα να τον βλέπω και να τον καμαρώνω. Αδυνάτισε κανά πεντόκιλο, γιατί δεν του άρεσαν τα φαγητά, ήταν κλειστό και το ΚΨΜ. Το πως πέρασαν οι πέντε ώρες που τον έβλεπα, δεν κατάλαβα. Τον φίλησα, τον αγκάλιασα και επιστροφή. Στο επόμενο επισκεπτήριο δεν πήγα, θα πήγαινε η κοπέλα του και μας έδωσε απαγορευτικό.

Στο τρίτο επισκεπτήριο είχαμε έξοδο 8 ωρών, πάω τον παίρνω και τον ρωτώ που θέλει να πάμε. Στο Ναύπλιο μου λέει. Και πάμε Ναύπλιο. Και πάω με τις πινακίδες. Και μας πάει στο Ναύπλιο η πινακίδα από έναν κωλόδρομο, μα έναν κωλόδρομο! Όλο στροφές, χωρίς σήμανση, με το δρόμο σκαμένο για να του περάσουν καινούργια άσφαλτο... χάλια. Φτάνουμε στον προορισμό μας, κάνουμε τη βόλτα μας, ψωνίζουμε, τρώμε, πίνουμε καφέ και ξεκινούμε για πίσω... και χάνομαι. Πως το κατάφερα αυτό, ούτε που το κατάλαβα. Ξαναγυρνάμε πίσω, ξαναχανόμαστε. Οι πινακίδες άφαντες. Και βρισκόμαστε σε ένα δρόμο που δεν το είχαμε ξανακάνει, και επιτέλους βάζουμε το navigator και μας λέει στρίψτε αριστερά. Αλλά αριστερά ήταν χωράφια με ένα υποτυπώδη δρόμο. Και τον παίρνουμε το δρόμο και μπαίνω με αυτοκίνητο και βγαίνω με κουδουνίστρα. Μετά που πέρασα όλον τον αργολικό κάμπο και τα χωριά του όλα, βγαίνουμε επιτέλους στον κόμβο της Στέρνας και επανήλθαμε στον πολιτισμό. Φτάνουμε τελικά στην Τρίπολη, αφήνουμε το σπλάχνο και επιστρέφουμε με τη γριά μητέρα στην Αθήνα. Τρίπολη – Κόρινθο η μάνα μου έκλαιγε. Η απόσταση ως την Τρίπολη είναι 162 χιλιόμετρα αντί τα 380 που έπρεπε να κάνω με την παράκαμψη του Ναυπλίου, εγώ εκείνη τη μέρα έκανα μόνο 600! Βάλτε με το μυαλό σας τί βόλτα κάναμε!

Και έρχεται η μέρα της ορκομωσίας. Φτάνουμε νωρίς, είχα φροντίσει η μαμά μου να κάθεται στους επισήμους, εγώ στη θέση των ανωτέρων και με πολιτικά. Ορκίστηκαν οι χριστιανοί, οι μουσουλμάνοι και οι άθεοι, εκπληκτικό το σμήνος ασκήσεων ακριβείας, ωραία η παρέλαση και περιμένουμε το παιδί. Όλα τα άλλα έρχονταν και τα παίρνανε οι γονείς τους και έφευγαν το δικό μου όχι. Ρε που είναι, γιατί δεν έρχεται και από τους τελευταίους σκάει μύτη με τα συμπράγκαλά του. Είχε πάει να χαιρετήσει τους εκπαιδευτές. Ειδικά έναν ανθυποσμηναγό που τις πρώτες μέρες τον είδε που είχε βαρέσει μπιέλα και ήταν έτοιμος να την κοπανήσει από το συρμοτόπλεγμα!

Έχω όμως πολύ καλό παιδί. Ο υιός μου ήτο τρελλός βυσματίας. Αλλά δεν αρνήθηκε ποτέ αγγαρεία και κάθε φορά που θέλανε εθελοντή για θελήματα, πάντα πρώτος ήταν. Αυτό μου το είπε ο εκπαιδευτής τους. Ο ίδιος δε μου ανέφερε κάτι. Μόνο όταν ο θαλαμάρχης του ζήτησε τη γνώμη ποιον να βάλει σκοπιά 2-4, ο δικός μου είπε να βάλει αυτόν. Και η σκοπιά που έκανε ήταν γερμανικό νούμερο... Όλα τα παιδιά του θαλάμου του ήρθαν να τον χαιρετίσουν και να ανταλλάξουν τηλέφωνα.

Και επιστρέψαμε στην Αθήνα, χωρίς τη γιαγιά του να κλαίει αυτή τη φορά και τώρα έχει άδεια μέχρι να παρουσιαστεί στη μονάδα του. Ποια μόναδα;;; θέλει και ερώτημα; Στο τριεθνές Παπάγου-Χολαργού-Γουδίου! Στο ΓΝΑ. Ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα πέθαινε η μάνα μου. Αν το παιδί πήγαινε κάπου αλλού, Λάρισα, Σαντορίνη, Εβρο, θα την έχανα. Μέχρι να δει τη μετάθεσή του με έπρηζε. Αν δε φέρεις το παιδί εδώ, δε σου ξαναμιλάω. Να ξέρεις θα πεθάνω αν το παιδί πάει κάπου και στενοχωριέται. Κάθε μεσημέρι που πήγαινα εκεί, με έψελνε. Ένα φαγητό μου έφτιαχνε, από τη μύτη μου το έβγαζε...

Αυτά τα ολίγα από τη μάνα του στρατιώτη που έχει τον πιο όμορφο σμηνίτη!!!

υ.γ. έξω από το στρατόπεδο, έχει μια αλάνα, όποιος φτιάξει ξενοδοχείο για τις μανάδες, θα χεστεί στο τάληρο!

ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΚΟΡΙΤΣΟ

noreply@blogger.com (ria) — Fri, 27 May 2016 20:00:00 +0000

Και πάνω που είχα αφήσει ανενεργό το μπλογκ για κάμποσο καιρό, μου κάθεται το παρακάτω περιστατικό (ο θεός να το κάνει περιστατικό) και όταν το διηγήθηκα στη φίλη Αθηνά, μου είπε πως είναι κρίμα να μην το μοιραστώ μαζί σας.

Ας σας δώσω μερικά στοιχεία, αρχικά, για να καταλαβαινόμαστε. Στη γειτονιά μου, έχει ένα μαγαζάκι που είναι ανοιχτό από τις επτά το πρωί ως τις έντεκα το βράδυ όλες τις

μέρες του χρόνου. Και όταν λέω όλες, εννοώ όλες. Πρωτοχρονιά, χριστούγεννα, πάσχα, δεκαπενταύγουστο. Όλες είπα. Οι άνθρωποι με ξέρουν, και επειδή γνωρίζουν και τα ακατάστατα ωράριά μου, πολλές φορές τηλεφωνώ και μου φέρνουν τα πράγματα στο σπίτι. Το μαγαζάκι, είναι μανάβικο, μίνι σούπερ μάρκετ, περίπτερο, ντελικατέσεν, όλα σε ένα.

Και συνεχίζω να σας ενημερώνω. Μη με βλέπετε νοικοκυρά, δεν είμαι. Γυναίκα έρχεται και καθαρίζει το σπίτι, δε χωνεύω τη μαγειρική καθόλου και η καλύτερή μου είναι να τρώω στη μαμά μου γιατί μετά φεύγω με τάπερ φαγητών για την υπόλοιπη εβδομάδα.

Και ξαφνικά, πάω σε μια φίλη και χαζολογάμε στο youtube και μου δείχνει κάτι βίντεο ελληνικά και ξένα που φτιάχνουν τούρτες. Ωραία ήταν, εντυπωσιακά ήταν, τα χαζέψαμε αρκετά. Την επόμενη Δευτέρα, είχα άδεια. Και πως μου έρχεται, να φτιάξω και εγώ μια τέτοια τούρτα.

Το σκέφτηκα την ώρα που έπινα το καφεδάκι μου στη βεράντα, αγναντεύοντας την Ακρόπολη. Σημείωση 1^η: ποτέ μην αποφασίζεται ενώ πίνετε τις πρώτες γουλιές του καφέ, είστε ακόμη από τον ύπνο και θα πάρετε λάθος αποφάσεις. Συνεχίζω...

Για να είμαι βέβαιη, παίρνω το λαπιτόπι, ανοίγω τα βίντεο, και αρχίζω να καταγράφω τα υλικά που χρειάζονται για την τούρτα. Τελειώνω τον καφέ, ντύνομαι και πάω στο κανονικό σουπερμάρκετ γιατί θα ψώνιζα και για το μήνα. Επιστρέφω σπίτι τέσσερις ώρες μετά, φορτωμένη σα γαϊδούρι, τακτοποιώ τα πράγματα και τραβάω και ένα τακτοποίημα στην κουζίνα που θα έκανα τα θαύματά μου. Φέρνω το λάπτοπ στην κουζίνα, βάζω τις τούρτες και αρχίζω να βγάζω τα πράγματα που θα χρειαζόμουν στο τραπέζι για να φτιάξω το κέικ. (παντεσπάνι το λένε, κέικ θα το δείτε εδώ). Διαπιστώνω πως έχω ξεχάσει τα μισά από τα υλικά που χρειαζόμουν. Σιγά το πράμα. Ένα τηλέφωνο μακριά ήταν τα πράγματα.

Παίρνω στο μίνι σούπερ μάρκετε/ντελικατέσεν/μπακάλικο/περίπτερο.

-Βαγγέλη, η Γοργόνα είμαι, (έτσι με ξέρει ο άνθρωπος, Ρίες είναι πολλές, Γοργόνα μία), θέλω κάτι πράγματα.

- Για πες ρε κοπελιά...

...του λέω του Βαγγέλη, μου τα φέρνει, είχα βγάλει τα ρούχα μου και ήμουν με ένα νυχτικάκι, ντύνομαι, κατεβαίνω οκτώ ορόφους γιατί η μαλακία πάει σύννεφο στην πολυκατοικία μου και κλειδώνουμε την εξώπορτα, παίρνω τα πράγματα, πληρώνω, ανεβαίνω, γδύνομαι, βάζω το νυχτικό μου και καταπιάνομαι με το κέικ.

Δε θα το πιστέψετε, το μίξερ λειτουργούσε. Είχα και δυο χρόνια να το χρησιμοποιήσω, μια χαρά πήγαινε. Ξαναβάζω το βίντεο, κάνω ότι κάνει η τσούπρα η εγγλέζα και γίνομαι κώλος επιεικώς!

Όταν έβαλα, μετά από δυο ώρες, το μείγμα στο φούρνο, η κατάσταση στην κουζίνα ήτο τραγική τουλάχιστον. Αλεύρια παντού, σκόνη άσπρη (αλεύρι; Baking powder; Βανίλια; ζάχαρη; ποιος ξέρει...) πάνω στο λάπτοπ, ζύμη (;) στο πάτωμα, αυγά μαρέγκα ολούθε, πιτσιλιές στα πλακάκια, και όλα τα συμπράγκαλα της κουζίνας στον πάγκο, το νεροχύτη,

το τραπέζι της κουζίνας και το πάσο. Εγώ σε οικτρή κατάσταση. Με μαλλί αλευρωμένο, πρόσωπο με ζύμες, με νυχτικό που είχε λεκέδες από αυγό χτυπημένο, από ζύμη και είχε αρπάξει και λίγο το σατέν του στο φούρνο. (το πέταξα πάνε χαμένα 65 ευρώπουλα. Και ήταν και δροσερό με ασορτί ρομπάκι, κρίμα). Εγώ χώμα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το θεάρεστο έργο που επιτελεί ο ζαχαροπλάστης της περιοχής μας. Ήρωας ο Κωστής, η καλύτερη πάστα φραγκοστάφυλλο της Αθήνας! Η γυναίκα θα ερχόταν σε δυο μέρες. Θα με έτρωγαν οι σφήκες με τόση ζάχαρη σκόρπια στο πάτωμα. Καταπιάνομαι και κάνω την κουζίνα γυαλί. Πάνω που τέλειωνα το σφουγγάρισμα, ρίχνω μια ματιά στο κέικ, σχεδόν έτοιμο λέω, ας κάνω ένα τσιγάρο στη βεράντα μέχρι να στεγνώσει το πάτωμα, ψιλοάρπαξε το κέικ. Το βγάζω, το αφήνω να κρυώσει και πέφτω κατάκοπη στο κρεβάτι μου για να ξεκουραστώ. Με παίρνει ο ύπνος, ξυπνώ στις δέκα και μισή το βράδυ. Με μια τρελλή λαχτάρα για παγωτό.

-Βαγγέλη...

-Τί θες Γοργόνα;

-Ένα παγωτό...

-Τί παγωτό;

-Κάνε μου έκπληξη...

Σε πέντε λεπτά μου φέρνει το παγωτό ο Βαγγέλης, ντύνομαι κατεβαίνω, παίρνω το παγωτό, ωραίο ήταν, ένας πύραυλος, ναααα με το συμπάθειο, ξανανεβαίνω στο σπίτι και τρώγοντας το παγωτό χάζευα τη διακόσμηση στις τούρτες. Εύκολο ήταν. Σημείωση 2^η: ότι βλέπετε στο ίντερνετ να γίνεται με ευκολία, δεν είναι έτσι.

Την επομένη αποφασίσω να φτιάξω πλέον την τούρτα. Πρέπει να κόψω το κέικ σε στρώσεις. Εγώ δεν έχω αυτό το ειδικό εργαλείο, ψάχνω εναλλακτικές, θα το κόψω με οδοντικό νήμα. Αλλά το νήμα που έχω εγώ δεν είναι τέτοιο, είναι κάτι μικρά σκοινάκια όχι το μακρινάρι που είναι στο κουτάκι. Τώρα;;; ο Βαγγέλης.

-Βαγγέλη, έχεις οδοντικό νήμα;

-Έχω.

-Φέρε.

Και το έφερε ο άνθρωπος. Τα γνωστά, ντύσιμο, ασανσέρ, παίρνω το νήμα, ασανσέρ γδύσιμο, νυχτικό. Αλλά πως θα είμαι σίγουρη πως θα είναι ίσα κομένο το κέικ;

-Βαγγέλη, χάρακες έχεις;;;

-Ναι.

-Τρεις μεγάλους πάνω από τριάντα εκατοστά θέλω, φέρτα.

Και τα φέρνει. Το αυτόν εγώ (δείτε πέντε σειρές παραπάνω). Και πάνω που πάω να κολλήσω τους χάρακες σε Π μου τελειώνει το σελοτέιπ. Βαγγέληηηηη...

Και μου φέρνει (μεταξύ μας ό άνθρωπος είναι άγιος!). Φτιάχνω το Π γερό, κολλάω και το νήμα εκεί που θέλω, σιγά μην έκοβα κάθε φορά και μια στρώση, τέσσερις με τη μία. Μόνο που το κέικ αντιστέκεται. Το στηρίζω στην κοιλιά μου, τραβώ το Π με τα τέσσερα νήματα γερά κολλημένα και το κόβω Τ Ε Λ Ε Ι Α !

Ωραία, τώρα πρέπει να φτιάξω τη σαντιγύ για τις στρώσεις. Αλλά έχω μόνο μια κρέμα γάλακτος. Βαγγέληηηη, φέρνει τέσσερις.

Φτιάχνω τη σαντιγύ, αλλά θα γίνει πολύ ξερό ρε παιδί μου... έχω στο ψυγείο γλυκό κεράσι. Το στραγγίζω, μαζεύω το σιροπάκι, με νερό στο μπρίκι και φτιάχνω ωραιότατο σιρόπι για να μαλακώσω το κέικ. Το ρούφαγε σαν τρελλό. Ψιλοκόβω και τα κερασάκια, πετάω και μερικά πριν βάλω τη στρώση σαντιγύ. Πως να σηκώσω τα λεπτά φύλα του κέικ;

Δεν έχω αυτά που έχει η τύπισσα στο βίντεο... έχω όμως κουτάλες της τάπερ. Ναι αλλά πως θα μπει το φύλο σωστά; Βάζω γύρω γύρω από τον πρώτο όροφο κούπες ίσες. Όχι αυτές που ανοίγουν προς τα πάνω. Έξι τέτοιες γύρω γύρω, ήρθε και έπεσε το δεύτερο κέικ στη θέση του με τη μία. Καλά, έπρεπε να είστε εκεί να με δείτε. Καινούργιο συκώτι θα κάνατε από τα γέλια. Και ξανασιροπιάζω τη στρώση και τελειώνουν τα κερασάκια. Τί έκανα; Ακριβώς! Βαγγέληηηηη. Αλλα ντρεπόμουν να πάρω μόνο το γλυκό κεράσι, πήρα και δυο κεσεδάκια φράουλες. Γδύσιμο, ντύσιμο, ασανσερ, πράγματα, ασανσέρ, γδύσιμο, ντύσιμο, σούρωμα το γλυκό, πλύσιμο οι φράουλες. Αφού έχω φράουλες, ας βάλω και μερικές στο γλυκό. Αλλά δεν τις έκοβα σε ίσες φέτες. Ψάχνω στα ντουλάπια και τι ανακαλύπτω; Έχω αυτό που κόβει τα αβγά σε φετάκια. Κόβω εκεί τις φράουλες βάζω τα ίσα στο γλυκό και τρώω τα άνισα. Κατά το απογευματάκι έχω βάλει όλες τις στρώσεις, και είναι ώρα να φτιάξω το μπάτερ κρεαμ. Αλλά δεν έχω ζυγαριά κουζίνας και δεν μπορώ να μετρήσω το βούτυρο από το μπωλ. Βαγγέληηηη...

Και μου φέρνει αυτό που απο πίσω λέει πόσα γραμμάρια κόβεις. Και φτιάχνω και το μπάτερ κρημ. Και το περνάω από το γλυκό. Και η ώρα είναι, δεν ξέρω, αλλά σκοτείνιασε έξω. Οπότε το βάζω στο ψυγείο και κοιτάω την κουζίνα. Ένα χάλι και μισό. Ξανακαθαρίζω, βάζω δυο πλυντήρια πιάτα και τσουμπλέκια που έχω χρησιμοποιήσει και πέφτω κατάκοπη για ύπνο. Να σας πω την αλήθεια, εκεί ήταν που σκέφτηκα να πετάξω ότι έφτιάξα αλλά είχα κουραστεί πολύ και είχα πρήξει το Βαγγέλη ακόμα περισσότερο, οπότε λέω, χάλαλι, θα το φτιάξω.

Την επομένη ξυπνώ έτοιμη για να φτιάξω φοντάν ή αλλιώς ζαχαρόπαστα. Αλλά είχα ήδη χρησιμοποιήσει την άχνη, οπότε όπως καταλάβατε, Βαγγέληηηη, και μου φέρνει. Και τη φτιάχνω. Μεταξύ μας, η τύπισσα έδινει πραγματικά χρήσιμες συμβουλές. Δε σκόρπισα πουθενά άχνη όταν ήταν στο μίξερ, τη σκόρπισα μετά που την έπλαθα. Μπράτσα έκανα κορίτσια στο ζύμωμα, τι γυμναστήριο και μαλακίες, πλάσε λίγη ζαχαρόπαστα και να δεις πως πονούν οι δικέφαλοι και οι τρικέφαλοι. Αλλά ήμουν περίεργη για το πως βάφεται η ζαχαρόπαστα, οπότε βάζω λίγη μπλέ μπογιά ζαχαροπλαστικής στο μισό μείγμα. Και γίνεται ένα τέλειο γαλάζιο. Πολύ ωραίο. Πάρα πολύ ωραίο αλλά ήταν σχετικά λίγη η ζαχαρόπαστα η γαλάζια οπότε έπρεπε να την κάνω πολύ λεπτή για να καλύψει την τετραόροφη κατασκευή μου. Πετρόβεργο δεν είχα, είχα όμως πλάστη της τάπερ. Την έκανα τέλεια. Το έχω, αλλά αυτό ήταν. Βλέπω στο βίντεο πως το κάνει η τσούπρα, παίρνω και εγώ με τον πλάστη το φοντάν το βάζω στο δημιούργημά μου αλλά... εγώ δεν έχω από τα πράγματα που έχει αυτή για να το φτιάξω ωραία ωραία. Αλλά αυτό το εργαλείο της μου θυμίζει σίδερο. Σιγά μη χάλαγα τη στιρέλα, είχα ένα προϊστορικό σιδεράκι ταξιδίου, κόβω το καλώδιο, το στρώνω στην εντέλεια. Ωραία. Έχω ένα γαλάζιο πράγμα. Πολύ σκέτο ρε παιδί μου. Δε μου άρεσε. Έπρεπε με κάτι να το στολίσω. Κορνέ δεν έχω και δε θα πάρω βεβαίως βεβαίως, οπότε θα φτιάξω λουλουδάκια από το άσπρο φοντάν που έμεινε όταν έκανα το μισό γαλάζιο. Βάζω το κατασκεύασμά μου στο ψυγείο, και βλέπω βίντεο για λουλουδάκια. Ωραία και εύκολα φαίνονταν. Δεν ήταν. Αυτή είχε κάτι μικρά ειδικά συρματάκια για τους ζαχαροπλάστες. Εγώ είχα συνδετήρες. Χρωματιστούς κιόλας. Αυτή έφτιαχνε το καθε μπουμπουκάκι τριαντάφυλλου σε δυο λεπτά. Εμένα το πρώτο μου πήρε μόνο μισή ώρα. Το βάζω σε ένα κοντό ποτηράκι να στηρίζεται. Σε άλλη μισή ώρα βάζω άλλο ένα τριανταφυλλάκι το ποτηράκι που όλως παραδόξως κολλάει πάνω στο πρώτο. Ρίχνω κάτι καντηλάκια, και μου έρχεται η θεία φώτιση και παίρνω το σφουγγαράκι το σκοτςμπράιτ και καρφώνω το συνδετήρα πάνω του με το ένα λουλουδάκι να στεγνώνει μακριά άπό το άλλο. Αλλά τα λουλουδάκια έχουν όγκο. Πάνω από οκτώ στο σφουγγαράκι δε χωράνε. Σφουγγαράκι άλλο δεν είχα. Είχε όμως

ο Βαγγέλης.

-Βαγγέλη...

-Τι θες πάλι

-Σφουγγαράκια σκωτςμπράιτ έχεις;

-Πόσα θες;

-Δέκα.

-Κατέβα...

Και μου τα έφερε. Αλλά όλο αυτό το λεπτομερές με έκανε χάλια. Ήθελα κάτι να πιω. Και παίρνω το Βαγγέλη και μου φέρνει δυο μεγάλες πορτοκαλάδες μπλε. Και συνεχίζω να φτιάχνω τα λουλουδάκια και έχω φτιάξει αργά το βράδυ μέχρι και πενήντα αλλά δεν έχω πινέλο να τα κολλήσω όταν θα τα βγάλω από το συνδετήρα.

-Βαγγέλη...

-Τί θες πάλι;

-Πινελάκι λεπτό και λίγο πιο χοντρό.

-Γοργόνα, άντε γαμήσου... έχω.

-Ευχαριστώ για την ευχή αλλά σήμερα κάνω ζαχαροπλαστική, αύριο θα εφαρμόσω την ευχή.

-Κατέβα...

Και κατέβηκα αλλά είχα κουραστεί πολύ για να το κολλήσω τα λουλουδάκια. Οπότε άδειασα το ψυγείο από διάφορα, λάχανα, καρότα, αγγούρια, και έβαλα τα δέκα σφουγγαράκια με τα καρφωμένα λουλουδάκια. Η κουζίνα τρίκωλο. Πως λέμε κώλος; Έτσι αλλά εις την τρίτη. Κατά τις δώδεκα τη νύχτα, έχω σφουγγαρίσει, έχω σκουπίσει τους τοίχους, τα πλακάκια, το τραπέζι και έχω ξεκολλήσει από μαχαίρια, κουτάλια, πηρούνια και ότι μπορείτε να φανταστείτε, μικρά κομματάκια ζαχαρόσπαστας που είχαν ξεραθεί και ήθελαν κάτι αιχμηρό για να τα βγάλω. Λάλισα.

Την επομένη, βάζω σε ένα ποτηράκι νερό, παίρνω το γαλάζιο κέικ παίρνω και τα σφουγγαράκια με τα λουλουδάκια και αρχίζω, βγάζω το συνδετήρα, βρέχω με το πινελάκι το μικρό τον κώλο του λουλουδιού, το κολλάω αφού πρώτα έχω βρέξει με το πιο φαρδύ πινελάκι το φοντάντ. Και ξανά το ίδιο ογδόντα φορές.

Και φτιάχνω ένα γαλάζιο τετραώροφο αριστούργημα με ένα σμήνος τριανταφυλλάκια από τη μια άκρη της βάσης να ανεβαίνει στην κορυφή να φαρδαίνει και να καταλήγει κυματιστά στην άλλη μεριά. Ένα αριστούργημα και λίγα λέω. Εξαιρετικής εμφάνισης. Το βάζω στην κεικιέρα της τάπερ με το καπάκι και το χερούλι και το πάω στο Βαγγέλη.

-Να ρε γιατί σε έπρηξα! Πάρτο, δώρο για σένα.

-Τί μας λες! Το ξεκίνησες Δευτέρα και σήμερα είναι Πέμπτη, φάτο εσύ και να θυμάσαι έχω και χαρτί υγείας.

Πληγώθηκα βέβαια αλλά κάποιος έπρεπε να δει την τέχνη μου, το πάω στον υιό μου.

-Να πουλάκι μου τι σου έφερε η μαμά.

-Σιγά ρε Γοργονί μην το έφτιάξες εσύ, αυτό είναι πολύ ωραίο.

-Αγόρι μου χίλια ευχαριστώ, εγώ το έφτιαξα. Άντε να το κόψουμε έχει φράουλες και σαντιγύ και κερασάκι γλυκό είναι τέλειο. Το μισό σοκολατα σαντιγύ το άλλο μισό άσπρο.

Με κοίταζε το παιδί. Εδώ για να του φτιάξω μια ψαρόσουπα, με παρακαλάει μια βδομάδα... βέβαια και αυτό μια βδομάδα μου πήρε, αλλά άστο...

Κόβουμε την τούρτα. Σημείωση 3^η: το φοντάν στα γλυκά είναι μια μαλακία και μισή,

είναι σκληρό όταν το τρως σε βάφει, και η μπάτερ κρημ το κάνει το γλυκό πολύ βαρύ και λιπαρό. Καλύτερα οι τούρτες να είναι με σαντιγύ και να τις απολαμβάνεις έτοιμες.

Αν εξαιρούσες το φοντάν, η άλλη τούρτα ήταν καταπληκτική. Ευτυχώς ήρθαν οι φίλοι του το απόγευμα και την έφαγαν την τούρτα. Είχα φάει και εγώ, δεν έπαθα τίποτα, άρα ούτε τα παιδιά τα δηλητηρίασα.

Συμπέρασμα: αγοράστε τούρτες. Και πιο φτηνές μας έρχονται, εγώ χάλασα πάνω από 120 ευρώ για το αριστούργημα, θα το έπαιρνα φτηνότερα. Και δε θα κουραζόμουν. Και το σπίτι δε θα το κάνετε χάλια. Είπα και στη γυναίκα να μην έρθει την Τετάρτη, ευτυχώς ήρθε την Παρασκευή! Και με ξεβρώμισε.

Επειδή δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση, δεν τράβηξα φωτογραφίες. Τώρα το μετανιώνω. Θα γελάγατε πάρα πολύ!

Φιλιά!

noreply@blogger.com (ria) — Sat, 07 Nov 2015 12:00:00 +0000

FROM THIS MOMENT ON

Είναι το αγαπημένο τραγούδι κάποιου και μου το αφιέρωσε. Μήπως θέλει κάτι να μου πει???

ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ «ΜΑΜΑΔΕΣ»

noreply@blogger.com (ria) — Thu, 22 Oct 2015 07:00:00 +0000

Από μικρή μεγάλωσα με ένα φόβο για τις μητριές.

Μια μακρινή ξαδέρφη μου, είχε χάσει τη μαμά της και η δεύτερη γυναίκα του πατέρα της, της φερόταν εξαιρετικά άσχημα. Έχουν περάσει 35 χρόνια και ακόμα θυμάμαι πως ένα απόγευμα που ο πατέρας της και η μητριά της βγήκαν έξω και τη ρώτησαν αν θέλει να της φέρουν κάτι. Ζήτησε μια πάστα σοκολατίνα. Εννοείται πως δεν της την έφεραν. Το κοριτσάκι το εκμυστηρεύτηκε στη μαμά μου το καλοκαίρι που πήγαμε στο χωριό και την είδαμε στην Καρδίτσα.

Άλλα περιστατικά που μας ανέφερε, αφορούσαν το ντύσιμό της που της έκοβε τα χειμερινά παπούτσια στη μύτη και τα φόραγε το καλοκαίρι, και να σκεφτεί κανείς, από τις πιο πλούσιες οικογένειες. Στο γιο που απέκτησε η μητριά με τον πατέρα της ξαδέρφης μου, τα πάντα ήταν εφάμιλλα ενός πριγκιπόπουλου. Εννοείται ότι η επιχείρηση δόθηκε στο δεύτερο υιό και όχι στον ξάδερφό μου, που ήταν και πρωτότοκος.

Η ξαδέρφη μου προκειμένου να ξεφύγει από τη μίζερη ζωή που ζούσε, στα 18 της, παντρεύτηκε έναν νέο, άνεργο μεν, που την αγαπούσε όμως πολύ. Δούλεψαν και οι δυο πολύ, έκαναν περιουσία και τώρα θυμάται τα παιδικά της χρόνια μόνο με θλίψη.

Όμως, όλες οι μητριές δεν είναι έτσι. Γνωστός συνάδελφος, απόστρατος πλέον, τον παράτησε η γυναίκα του με δυο παιδιά γιατί ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Δεν έγινε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο συνάδελφος, είχε πτήσεις, είχε ρέντινες, αποστολές, και τα παιδιά έμεναν με διάφορες νταντάδες που τα παρατούσαν με την πρώτη δυσκολία, πυρετό, έμμετο. Με χίλιες δυο στερήσεις ο συνάδελφος κατάφερε να τα φτάσει στην εφηβεία, με φοβερά προβλήματα. Πιο πολύ τα έλεγες αγρίμια παρά έφηβα παιδιά. Και πάνω στην τούρλα του έρχεται και μια μετάθεση στο εξωτερικό.

Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, μάζεψε παιδιά και συμπράγκαλα και έφυγε. Όχι ότι εκεί τα παιδιά μπήκαν σε τάξη, ο άνθρωπος ανησυχούσε περισσότερο, γιατί μπορούσαν να μπλέξουν με ναρκωτικά, με συμμορίες και ούτε μπορώ να φανταστώ τι άλλο. Ο καημένος, γνώρισε μια ελληνίδα που βρισκόταν και αυτή εκεί αποσπασμένη από την υπηρεσία της. Την ερωτεύτηκε παράφορα, όμως φοβόταν να τη φέρει σε επαφή με τα παιδιά του, γιατί ήξερε τι αγρίμια ήταν. Μετά που εξήντλησε όλες τις δικαιολογίες, τι να κάνει ο άνθρωπος, την έφερε στο σπίτι του. Και τα βλαστάρια του έδειξαν ότι ήταν πράγματι αγρίμια. Οποιαδήποτε άλλη, θα είχε εξαφανιστεί και δε θα τον έβλεπε ξανά. Αυτή όμως όχι. Όχι μόνο κατάφερε να τα συμμαζέψει, να τα βάλει σε τάξη, αλλά έγιναν και πολύ καλοί μαθητές. Και παντρεύτηκε το συνάδελφο, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, και έφτιαξαν μια υποδειγματική οικογένεια.

Η μητριά αυτή, λοιπόν, όχι μόνο

αρνήθηκε να κάνει δικά της παιδιά, αγάπησε τα παιδιά του άντρα της τόσο πολύ που τα ίδια τα παιδιά αγαπούν και σέβονται τη μητριά περισσότερο από τον πατέρα. Τον πατέρα τους μπορεί να τον στενοχωρήσουν, τη «μανούλα» τους με τίποτα.

Όταν η φυσική τους μητέρα αποφάσισε να τα συναντήσει, τα παιδιά αρνήθηκαν, πήρε μια βδομάδα στη μητριά να τα πείσει να τη συναντήσουν και ότι κρατούσαν μέσα τους τόσα χρόνια να τα πουν. Και φυσικά τα παιδιά έπραξαν το λογικό. Είδαν τη φυσική μητέρα τους, της τα έχωσαν κανονικά και είπαν πως μάνα τους είναι αυτή που ξαγρυπνούσε στο προσκεφάλι τους όταν ήταν άρρωστα, που ξενυχτούσε μαζί τους όταν έδιναν πανελλαδικές, που τους κρατούσε το χέρι όταν είχαν εξετάσεις.

Και η «μητριά» μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι απλό και ρουτίνας. Πιο αγχωμένα παιδιά δεν έχω ξαναδεί. Δεν την άφησαν μόνη της στιγμή, της συμπαραστάθηκαν όσο δεν παίρνει άλλο. Εντυπωσιάστηκα.

Το να αγαπήσουν τα παιδιά τόσο πολύ μια ξένη, το βρίσκω φυσιολογικό, γιατί αγάπη πήραν, αγάπη δίνουν.

Το εντυπωσιακό είναι η αγάπη που έδωσε η ξένη γυναίκα σε δυο παιδιά που μόνο αξιολάτρευτα δε θα τα έλεγες. Πόση προσπάθεια να τα πλησιάσει έκανε, πόση θέληση είχε μέσα της, πόση προσφορά και διάθεση αυτοθυσίας είχε αυτή η γυναίκα καριέρας, δεν μπορώ να καταλάβω.

Παραιτήθηκε από το να γίνει και η ίδια μάνα ενός δικού της παιδιού για να μην πληγώσει τα μεγάλα παιδιά, αγωνιούσε μαζί τους, ξενυχτούσε στα καρδιοχτύπια τους, τα παρηγορούσε, τα καθοδηγούσε, τα αγάπησε περισσότερο από δέκα φυσικές μητέρες. Γι αυτό, η γυναίκα αυτή, θα έχει πάντα το σεβασμό μου.

Λυπάμαι μόνο που δεν είναι πολλές σαν αυτή.

Λυπάμαι που και η ξαδέρφη μου δεν είχε την ίδια καλοτυχία όταν παντρεύτηκε ο πατέρας της ξανά. Λυπάμαι που άλλα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς στοργή και τρυφερότητα μέσα σε φαινομενικά αγαπημένες οικογένειες αλλά στην ουσία τα παιδιά είναι αναγκαίο κακό – υποχώρηση – βάρος, προκειμένου η μητριά να παντρευτεί για να μην την ακολουθεί το στίγμα της γεροντοκόρης.

Γυναίκες που είναι μητέρες της καρδιάς, για μένα είναι πολύ καλύτερες από τις φυσικές μητέρες. Είναι παράδειγμα προς μίμηση, ηρωίδες και άγγελοι καθημερινότητας.

ΜΗΝΥΜΑ (με ειδικό αποδέκτη)

noreply@blogger.com (ria) — Tue, 06 Oct 2015 16:00:00 +0000

Για σένα...

...που νομίζεις πως είσαι έξυπνος και μπορείς να με κοροϊδέψεις. Που κάθε τρεις και λίγο δημιουργείς ένα νέο λογαριασμό στο φέισμπουκ ή το σκάιπ και προσπαθείς να μου πιάσεις κουβέντα να δεις τι γίνεται στη ζωή μου.

Θα ήταν πιο τίμιο να με πάρεις τηλέφωνο, θα το σηκώσω και να με ρωτήσεις. Είναι χαζό να θες να μάθεις τα νέα μου με διάφορα ξένα ονόματα.

Δε βαρέθηκες να δημιουργείς και να διαγράφεις λογαριασμούς; Δε βαρέθηκες να παίρνεις τις ίδιες απαντήσεις κάθε φορά; Δε βαρέθηκες να γράφεις τις ίδιες ανοησίες κάθε φορά;

Ενημερωτικά σου λέω, πως κρατάω αντίγραφα από τις συνομιλίες μας και τις δείχνω στις φίλες μου και γελάμε. Γιατί όλες ξερουμε ποιος είσαι.

Γιατί απλά επαναλαμβάνεσαι. Δε θυμάσαι προφανώς πως είμαι μέλος της mensa, δε θυμάσαι πόσες φορές σου απέδειξα ότι παρότι νομίζεις, απλά δεν είσαι πιο έξυπνος από εμένα...

Σε παρακαλώ πολύ, αφού χαίρεσαι τόσο πολύ το νέο σου παιχνίδι, παίξτο αλλά με άλλο/η παρτενέρ. Βαρέθηκα να γράφω κάθε φορά που νομίζεις ότι με πιάνεις στον ύπνο. Μια δυο τρεις, δε φαντάστηκες πως θα το καταλάβαινα; Τι νόμιζες; Πως πίσω από τους διάφορους χαρακτήρες που επινοείς, δε θα καταλάβαινα ότι κρύβεσαι εσύ;

Για νιοστή φορά, σου λέω πως με έχεις υποτιμήσει φοβερά. Και αυτό ήταν το λάθος σου.

Λοιπόν, σε παρακαλώ, θερμά σε παρακαλώ, άσε τον ελεύθερο χρόνο μου ελεύθερο για μένα και το σύντροφό μου. Την πρώτη φορά γέλασε, τη δεύτερη αδιαφόρησε, τώρα αρχίζει και θυμώνει. Όχι μαζί μου βέβαια, αλλά μαζί σου... Πίστεψέ με, δε θα ήθελες να τον δεις ένα ωραίο πρωινό στην πόρτα σου!

Άντε, καλή ζωή να έχεις και μακριά μου (για το δικό σου το καλό το λέω).

ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

noreply@blogger.com (ria) — Sat, 26 Sep 2015 12:30:00 +0000

Καθόμουν χθες το βράδυ και παρακολουθούσα κάτι βιντεάκια που μου έστειλαν φίλοι από το φέισμπουκ. Μιλάμε, έριξα το γέλιο της αρκούδας. Οι άνθρωποι δεν πάνε καλά!

Να έχεις όλα τα καλά του Θεού, την υγεία σου, ένα σπίτι να μείνεις, φαγητό και ανθρώπους που σε αγαπούν και εσύ να διακινδυνεύεις ασυλλόγιστα το μεγαλύτερο αγαθό που σου πρόσφερε η φύση, την υγεία σου;

Είδα άτομα, που αντί να χαρούν τη ζωή, τους φίλους τους, ένα ωραίο παιχνίδι, ένα βιβλίο, προσπαθούν να αψηφήσουν τους νόμους της φύσης. Κάνουν παρκούρ, θες από το ίντερνετ, θες από τις ταινίες, θεωρούν ότι αυτό είναι ένα εύκολο πράγμα. Προσπαθούν και καταλήγουν στο νοσοκομείο. Ευτυχώς και για τους αγνώμωνες, η φύση προνόησε με τη φυσική επιλογή...

Σύμφωνα με την αρχή αυτή, όποιος αψηφεί τη φύση, την πληρώνει ακριβά, στο τέλος ή δεν κάνει απογόνους ή οι απόγονοί του δεν επιβιώνουν. Πιο συγκεκριμένα, η διαδικασία με την οποία οι περισσότερο προσαρμοσμένοι οργανισμοί στο περιβάλλον επιβιώνουν και αναπαράγονται περισσότερο από τους λιγότερο προσαρμοσμένους και αυτό ονομάζεται φυσική επιλογή.

Οι παρκουρίστες, ας μου επιτραπεί η έκφραση, πέφτουν, χτυπούν όλα τα μέρη του σώματός τους, σπάνε χέρια, πόδια, κεφάλια, δόντια, μην πω για πιο σημαντικά κατάγματα, λεκάνες, σπονδυλικές στήλες, μόνιμες βλάβες. Είναι μια μόδα θα μου πεις, εντάξει να το δεχτώ. Όλα αυτά τα παιδιά όμως που προσπαθούν να μιμηθούν τις δεξιότητες αυτές, και καταλήγουν σε μια αναπηρική πολυθρόνα, τι φταίνε; Θα μου πεις, ας το σκεφτόταν καλύτερα, ας μην το έκανε. Περιμένεις από ένα παιδί να σκεφτεί σοβαρά, να υπολογίσει τις συνέπειες της αποτυχίας του; Τις επιπλοκές και την αναπηρία;

Να σου τύχει ένα δυστύχημα και να μείνεις παράλυτος, δεν το επεδίωξες, δεν το κυνήγησες, (εκτός και άν έτρεχες με 200 και έστελνες και μηνύματα στο κινητό, αυτό λέγεται ηλιθιότητα βέβαια και καλά να φας εσύ το κεφάλι σου, μην πάρεις και άλλους μαζί σου όμως που δε φταίνε σε κάτι), αλλά να πας μόνο σου να πηδήξεις από δυο ορόφους ψηλά, να περάσεις το ποτάμι ή τα αυτοκίνητα που τρέχουν πηδώντας, αυτό είναι καθαρή τρέλλα. Ρώτησε κανείς να μάθει γιατι δεν υπάρχουν μεσήλικες που να κάνουν παρκούρ; Όχι. Γιατί χτύπησαν τόσο που τώρα είναι σε κέντρα αποκατάστασης, ή γιατί κατάλαβαν πόσο χαζό είναι αυτό που κάνουν.

Ο λαός έχει μια ακόμα σοφή παροιμία για αυτό, όταν ο θεός θέλει να καταστρέψει το μέρμηγκα, του δίνει φτερά... όταν λοιπόν και αυτοί ξεχνούν τη θνητή φύση τους και τους νόμους της, καταλήγουν σε ένα ωραιότατο νοσοκομείο στα επείγοντα στην καλυτερη περίπτωση. Αν βάλουν μυαλό έχει καλώς, αν όχι μαθαίνουν και τις κλινικές. Αν πάλι δεν μάθουν, γνωρίζουν τα κέντρα αποκατάστασης...

Θλίβομαι που νέοι άνθρωποι, αντί να κάνουν κάτι εποικοδομητικό, περνούν το χρόνο τους αυτοτραυματιζόμενοι και δίνοντας το παράδειγμα και σε άλλους μικρόνοες.

Βαριέσαι αγόρι μου; Διάβασε ένα βιβλίο, μάθε μια τέχνη, κάνε ένα σπορ, δες μια ταινία, παίξε στο playstation, κάνε μια βόλτα στο δάσος ή στη θάλασσα, μάθε μια ξένη γλώσσα, γράψε ένα ποίημα... Το να παίζεις όμως την αρτιμέλεια σου, ξεπερνά τη λογική. Δε σκέφτονται τον εαυτό τους, δικαίωμά τους, τη μάνα τους όμως;

Τί με έπιασε ξαφνικά; Έβλεπα χθες τα βίντεο, και σήμερα το πρωί ενημερώθηκα πως στη Θεσσαλονίκη, ένα γνωστό μου παιδί είναι από το λαιμό και κάτω παράλυτο, γιατί προσπαθούσε να κάνει παρκούρ, με πήρε η μαμά του τηλέφωνο μήπως ξέρω κάποιο καλό κέντρο αποκατάστασης. Η γυναίκα ήταν συντετριμένη. Και δικαιολογημένα, άριστος μαθητής ο γιος της, πρώτος στο σχολείο, ήθελε να γίνει στρατιωτικός ιατρός, τώρα είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι γιατί έκανε κάταγμα σπονδύλου και τραυμάτισε το νωτιαίο μυελό. Τουλάχιστον αναπνέει μόνος του...

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

noreply@blogger.com (ria) — Sat, 19 Sep 2015 17:00:00 +0000

Είχα πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ γιατί μου χάλασε ο υπολογιστής και δεν ήταν εφικτή η γραφή όταν δυο γράμματα δεν πατιούνται!

Λοιπόν, τα νέα μου. Ας τα πάρω με τη σειρά. Στις 26 Ιουνίου, στις τέσσερις το πρωί τα χαράματα, έριξα νερό στο πληκτρολόγιο. Ναι, είμαι ξανθιά το ξέρω, και έτσι το παιχνιδάκι μου χάλασε... Δεν πειράζει λέω, πριν φύγω από τη δουλειά το μεσημέρι, θα πάρω χρήματα από το ΑΤΜ και θα σταματήσω στο public να πάρω ένα καινούργιο λάπτοπ!

Πριν φύγω, λοιπόν, από το ΓΝΑ πάω στο ΑΤΜ αλλά το παλιομηχάνημα του σατανά, δεν αναγνωρίζει την κάρτα. Επειδή το είχε ματακάνει, δε δίνω σημασία και σταματώ σε ένα υποκατάστημα της εθνικής τράπεζας να πάρω λεφτά με προορισμό να αγοράσω καινούργιο υπολογιστή. Φευ, ούτε αυτό το μηχάνημα του διαόλου αναγνωρίζει την κάρτα μου. Ρίχνω, από μέσα μου, κάτι γαλλικά γιατί με άκουγε και κόσμος, ήμουν και με τη στολή, δεν πειράζει, τη Δευτέρα που θα πήγαινα να πάρω κάτι μετοχές, θα έκανα αίτηση και για νέα κάρτα. Γυρνώ σπίτι, κάνω ένα μπανάκι, και πέφτω για ύπνο. Επειδή την Πέμπτη γύρισα από τη δουλειά και κοιμήθηκα αμέσως, ξύπνησα στις 12:30 τη νύχτα τις πρώτες ώρες της Παρασκευής. Αντιλαμβάνεστε, ότι ήμουν χώμα. Πέφτω για ύπνο στις πέντε το απόγευμα της Παρασκευής και ξυπνώ τα χαράματα του Σαββάτου.

Μέσα στη μαύρη νύχτα, τί να κάνω; Μπαίνω στο facebook. Και τι να δω;;; έχουμε κλειστές τράπεζες, capital control, δημοψήφισμα. Και εγώ δεν έχω κάρτα να πάρω χρήματα. Και τη Δευτέρα στις 29 έχει γενέθλια και εορτή ο γιος μου. Και εγώ είμαι με 100 ευρώ στο πορτοφόλι μέχρι να ανοίξουν οι τράπεζες που δεν ξέρει και κανείς πότε θα ανοίξουν!

Έτσι έρχονται τα εγκεφαλικά, παιδιά. Τηλεφωνώ στη μαμά μου, είναι και αυτή ξυπνητή και με την πίεση της στο Θεό. Η μαμά δεν έχει κάρτα ανάληψης. Πήγαινε στην τράπεζα και έπαιρνε τη σύνταξή της με το βιβλιάριο. Μου ανεβαίνει και εμένα η πίεση...

Τη Δευτέρα, ειδοποιώ πως θα αργήσω στη δουλειά για να πάω στην τράπεζα να δω τι γίνεται. Στην τράπεζα 100 άτομα, υπάλληλος όμως κανένας έξω. Όλοι μέσα κλειδωμένοι. Παίρνω τηλέφωνο, δεν μπορούν να μου βγάλουν άλλη κάρτα γιατί τέτοιες εντολές έχουν από τους ανωτέρους τους.

Το αυτόν την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη. Τα νεύρα μου τσατάλια. Μου σφυράει ένας συνάδελφος πως στην εθνική της Μεσογείων δέχονται αιτήσεις για κάρτες. Πάω και εκεί. Φτάνω στην τράπεζα στις 13:15 και φεύγω στις 16:40, έχοντας όμως κάνει αίτηση για κάρτα. Και μετά ηρέμησα. Όχι ότι είχα λεφτά, αλλά τουλάχιστον είχα ελπίδες να πάρω όταν θα ερχόταν η κάρτα.

Και έρχεται η κάρτα, την ενεργοποιώ, παίρνω το εξωφρενικό ποσό των 50 ευρώ που δε φτάνουν ούτε για ζήτω. Πρέπει να πληρώσω τη ΔΕΗ, το κινητό, τα κοινόχρηστα, το νερό, να βάλω βενζίνη, να φάω, να κυκλοφορήσω. Τι να πρωτοκάνω;;;

Και έρχεται η μέρα να πάρω άδεια, με 50 και 50 ευρώ έχω μαζέψει 500 να δώσω στο παιδί που θα πήγαινε διακοπές. Και ξαναμένω ρέστη. Και εγώ έχω άδεια, έχω λεφτά, αλλά δεν μπορώ να τα πάρω για να πάω διακοπές, ούτε στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους, γιατί στο χωριό μου δεν έχει ΑΤΜ, είναι μικρό, δεν αξίζει να πηγαινοέρχομαι καθημερινά στην Καρδίτσα για 50 ευρώ. Και έτσι, κάθομαι στο σπίτι, διαβάζω, τέλειωσα τα 7 βιβλία του game of thrones, βλέπω καμιά ταινία και πάω καμιά βόλτα στην Αθήνα για καφέ.

Και έτσι τράβηξε όλο το καλοκαίρι μου. Τουλάχιστον μάζεψα χρήματα και πήρα υπολογιστή καινούργιο και τώρα σας γράφω από το καινούργιο παιχνιδάκι μου, που δεν το ξέρω ακόμα καλά, αλλά θα το μάθω...

Φιλιά και τώρα θα είμαι κοντά σας πιο τακτικά.

A, μην το ξεχάσω, αύριο να πάτε να ψηφίσετε, μην το αμελήσετε!

MA NA ΘΕΣ ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ;

noreply@blogger.com (ria) — Sun, 24 May 2015 06:00:00 +0000

Είπα και εγώ να δω το διαγωνισμό της Eurovision, παραγγείλαμε τις πίτσες μας, τα αναψυκτικά μας, τις μπυρίτσες μας τις παγωμένες και στρωθήκαμε αναπαυτικά στον καναπέ.

Είναι παλιά συνήθεια να απολαμβάνουμε το θεσμό. Μόνο που τώρα τελευταία τον ψιλοξεφτίλισαν.

Αρχίζει που λέτε και με το που βάζει τη γνωστή μουσική, μαζευόμαστε στον καναπέ όλοι… και να η ζωντανή μουσική στο Σένμπρουν, ή όπως διάολο το λένε το παλάτι γιατί ποτέ δεν κατάφερα να το πω σωστά και ας έχω πάει τρεις φορές στη Βιέννη, ώπα λέμε, θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά. Έχει ένα κλας. Σιγά μην είχε κλας. Με το που μας πάνε στο χώρο του διαγωνισμού, να ’σου το τραβεστάκι. Δεν είναι γυναίκα με μούσι, έχει όλα τα απαραίτητα να είναι άντρας και να λέγεται άντρας, είναι άντρας με νάζι-τσαχπινιά και φουστάνι. Αν δε σου αρέσει ρε φίλε ότι σε έκανε η φύση, υπάρχουν λύσεις. Την Ντάνα δεν την έχεις ακουστά; Ωραιότατη. Ήθελε να γίνει γυναίκα, έγινε και το υποστηρίζει με νύχια και με δόντια.

Και μην αρχίσετε τις υστερίες περί ομοφοβίας, θα σας δαγκώσω. Έχω φίλους και πολύ καλούς μάλιστα, που είναι ομοφυλόφιλοι αλλά είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟΙ!. Η Κονσίτσα, ή όπως αλλιώς τη λένε, δεν είναι αυθεντική, χρησιμοποιεί την εικόνα για να κάνει ντόρο γύρω από το όνομά της. Το να έχεις την ιδιαιτερότητά σου, είναι δικό σου θέμα. Όταν το κάνεις σημαία, απλά θες την προσοχή. Την πήρε, την εξαργύρωσε με ένα βραβείο eurovision, άντε τώρα στο κλουβί της. Όχι να μου τη βάζουν πρώτη μούρη σε όλο το διαγωνισμό.

Μόλις την είδα, μου γύρισε το μάτι. Οι άλλοι γέλαγαν και έλεγαν τα δικά τους, εγώ έπιασα το βιβλίο μου, εξαιρετικό παρεμπιπτόντως, με σκούνταγαν στα τραγούδια που άξιζαν, σε μερικά έλεγα εγώ ποια χώρα κάνει φασαρία τώρα και πέρασε το βράδυ, εκεί στη βαθμολογία, με πήρε ο ύπνος. Τόσο ενδιαφέρον!

Τελικά, αυτό που ξεκίνησε σα διαγωνισμός τραγουδιού κατέληξε σε διαγωνισμό πρόκλησης. Και δε μιλώ για τα αβυσσαλέα ντεκολτέ, ούτε για την ανάπηρη που έδειχνε όμως τα πόδια της, μιλώ για το ποιος θα εντυπωσιάσει τις άλλες χώρες, σύνδρομο down, παράλυτη, γενοκτονία, παχυσαρκία, ότι θυμούνται χαίρονται.

Για μένα τα καλύτερα τραγούδια ήταν το Ιταλικό και το Ρώσικο. Μου άρεσε και το σουίγκ της Βρετανίας. Το δικό μας φαινόταν ότι θα πήγαινε άπατο. Μη φανταστείτε ότι τα είδα, διάβαζα, αλλά ο φίλος μπλόγκερ πιγκουίνος, είχε φροντίσει να μας ενημερώσει και από εκεί τα ήξερα!

Κυριακάτικα ξεκίνησα με γκρίνια, είπα να γράφω καλά πράγματα για να μη γίνω και εγώ σκύλα σα μερικές μερικές, αλλά και να θέλω να αγιάσω, δε με αφήνει η καθημερινότητα.

Ας μην αναφερθώ στη δολοφονία της μικρής Άννυ, γιατί τυχαίνει ένας φίλος μου να είναι στην υπόθεση και μου είπε πράγματα που είναι στη δικογραφία που θα ξεσηκωθεί το πανελλήνιο και οι δημοσιογράφοι τα ξέρουν και δεν τα έγραψαν επίτηδες.

Ας μην πιάσω τα πολιτικά, δεν ξέρω αν θα πληρωθώ σε λίγες μέρες…

Και ας μην πιάσω στο στόμα μου τη Shonda Rhimes που σκότωσε τον Ντέρεκ πριν δυο εβδομάδες στο Grey’s Anatomy…

Άντε βρε, καλή Κυριακή να έχουμε και με προσοχή η έκθεση στον ήλιο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ.

noreply@blogger.com (ria) — Sat, 09 May 2015 08:00:00 +0000

... αν και δεν είναι σωστό, θα την κάνω.

Διαβάζοντας ένα καινούργιο μπλογκ, louizaganouta.blogspot.com, ζήλεψα. Και επειδή μερικά χρόνια πριν με έκλεψαν και πλέον η συλλογή κοσμημάτων μου είναι ανύπαρκτη, είπα να την επαναδημιουργήσω.

Ενημερωτικά, τα ελάχιστα κοσμήματα που έχω, βρίσκονται σε θυρίδα τράπεζας. Ψάχνοντας να βρω πράγματα που ικανοποιούσαν τις προτιμήσεις μου και συζητώντας με φίλες μου, έμαθα για μια αλυσίδα καταστημάτων, τρία κανονικά και ένα ιντερνετικό, που έχει ο ξάδερφος μια φίλης μου.

Και πήγα μαζί της στο πιο κοντινό. Βασικά δε σου γεμίζει το μάτι. Όμως σε κερδίζουν η ευγένεια, η φιλοξενία και η εξυπηρέτηση της κοπέλας που είναι και η κόρη του ιδιοκτήτη.

Η ποικιλία με άφησε άναυδη. Ότι μπορείς να φανταστείς υπάρχει. Και ότι έχεις φανταστεί και δεν υπάρχει, στο φτιάχνουν. Και οι τιμές; Πάνω από ικανοποιητικές. Κοσμήματα για όλες τις περιστάσεις. Για όλα τα βαλάντια και τα γούστα. Μοντέρνα, κλασσικά, ακριβά, φτηνά, εκκεντρικά, μοναδικά, με διαμάντια, με σμαράγδια, με ρουμπίνια, με ζαφείρια μέχρι και με τανζανίτη.

Ελληνικά, δικής τους κατασκευής, εισαγώμενα, και φυσικά, ότι θες να έχεις το περιγράφεις ή τους το δείχνεις με φωτογραφία και στο φτιάχνουν και όχι στην τιμή που το βρήκες κάπου αλλού.

Πήγαμε τρεις γυναίκες, ψωνίσαμε για μια γνωστή μας ένα κόσμημα που σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα θα το βρίσκαμε γύρω στα 1200 ευρώ χωρίς την αλυσίδα, το πήραμε 500 με την αλυσίδα. Και φεύγοντας μας κάνανε και δώρα. Ναι! Και φυσικά ψωνίσαμε και για μας.

Στο δε ιντερνετικό μαγαζί, αν ψωνίσεις πάνω από 70 ευρώ, εκτός από τα μεταφορικά, σου κάνουν δώρο και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια ασημένια που τα επιπλατίνωσαν για να μην κάνουν αλλεργίες!

Το μαγαζί βρίσκεται σε μια περιοχή που δε φανταζόμουν πως θα έβρισκα τέτοια ποικιλία και τέτοια ποιότητα. Η δε φαντασία των κατασκευαστών, είναι το κάτι άλλο. Για να καταλάβετε πόσο εντυπωσιάστηκα, ενώ έχω κινητό με φανταστική φωτογραφική μηχανή, δε μου πέρασε το μυαλό να τραβήξω μερικές φωτογραφίες για να σας δείξω!

Εννοείται πως από αυτή τη μέρα, θα είμαι πιστή τους αγοράστρια. Και με το που θα πάρω σύνταξη, θα πάω να μάθω την τέχνη κοντά τους.

Ευχαριστώ πολύ Δήμητρα και ελπίζω Ρούλα, ο διαμαντένιος σταυρός που σου πήραμε ως δώρο για την αποστρατεία σου να σου αρέσει τόσο όσο άρεσε και στις τρεις μας!

Όσοι ενδιαφέρονται για αγορές, ας μου στείλουν μέηλ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΑΙΤΙΑ...

noreply@blogger.com (ria) — Thu, 30 Apr 2015 20:00:00 +0000

Αυτό που δεν κατάφεραν οι εκβιασμοί, οι πιέσεις και οι απειλές, το κατάφερε η κακία (όχι εντελώς, αλλά έκανα κοντά δυο μήνες να κάνω ανάρτηση).

Πριν μερικά χρόνια δέχτηκα διακριτικές μεν, πιέσεις δε, να κλείσω το μπλογκ. Αντιστάθηκα, αντεπιτέθηκα και το διατήρησα.

Πριν λίγο καιρό, κάποια ψυχανώμαλα άτομα του κυβερνοχώρου με απειλούσαν και μερικά σχόλιά τους μπορείτε να τα δείτε στην προηγούμενη ανάρτηση. Ούτε και αυτό όμως ήταν δυνατό να με σταματήσει να γράφω.

Κάτι όμως το πέτυχε. Η κακία. Η μοχθηρία και δεν ξέρω και γω τι άλλο.

Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά, θα ξέρετε πως είναι λίγο δύσκολο να με αποστομώσει κάποιος, μη σου πω και αδύνατο. Τουλάχιστον μέχρι τώρα δεν είχε συμβεί. Συνέβη, λοιπόν.

Με άφησε speechless η απανθρωπιά και το μίσος κάποιων.

Λόγω δουλειάς, ζω μέσα στον πόνο και την αγωνία του θανάτου. Ποτέ, ποτέ, δεν ευχήθηκα σε κάποιον να αρρωστήσει.

Διαβάστε σκηνικό για να καταλάβετε.

Κακιά Νο 1: Βάσω, που τις βάζεις τώρα τις καρφίτσες τις βουντού;

Βάσω: Στη Ρία.

Ρία: Σ΄ εμένα;;;

Βάσω: Εσένα δε λένε Ρία;

Κακιά Νο 1 και κακιά Νο 2: (με ένα στόμα και οι δυο), Ρία, πολύ υγιή σε βρίσκουμε!

Έμεινα κάγκελο! Με μάρτυρες όλα αυτά. Δεν τα βγάζω από το μυαλό μου! Πρώτη φορά στη ζωή μου δε βρήκα τι να απαντήσω και σηκώθηκα και έφυγα. Έκτοτε δεν υπάρχουν για μένα.

Μου πήρε κοντά ένα μήνα να συνειδητοποιήσω πως τελικά οι πρόγονοί μας είχαν σε όλα, μα όλα, δίκιο. Πιο αχάριστος όλων ο ευεργετηθείς…

Το ευχαριστώ για το ξεροστάλιασμά μου στο προσκεφάλι της μιας όταν βγήκε από το χειρουργείο για δεύτερη φορά μέχρι να συνέλθει και η συμπαράστασή μου όταν έπαθε αλλεργία, ήταν να μου πουν πως είμαι πολύ υγιής!

Εντάξει, δεν τους αρέσει η φάτσα μου. Σεβαστό. Πιθανόν και η δικές τους να μην αρέσουν σ’ εμένα, παρόλ’ αυτά, οφείλουμε να τηρούμε κάποιους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Είναι όμως θέμα παιδείας. Αν από το σπίτι σου δεν έχεις διδαχθεί να είσαι καλός άνθρωπος, να μην εύχεσαι να πάθει κανείς κακό, τότε εκτός από κακός είσαι και ανάγωγος!

Στην ηλικία μου και με τα όσα πέρασα, κάτι τέτοια δε θα έπρεπε να με σοκάρουν. Αυτό όμως με σόκαρε. Γιατί δεν το περίμενα, γιατί έσταζαν κακία όχι μόνο τα λόγια αλλά και τα μάτια τους.

Όλες οι διαλέξεις περί αξιοπρέπειας και ηθικής που έκαναν τόσο καιρό, απλά απέδειξαν άλλο ένα προγονικό σλόγκαν: δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις!

Άτομα που εύχονται στους άλλους να πάθουν κάτι κακό, απλά δεν είναι άνθρωποι. Σκουλήκια ίσως. Μόνο αυτά σέρνονται στο χώμα και τις ακαθαρσίες.

Άλλωστε οι προπάτορες το είχαν πει: ο όμοιος στον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Ή αν θέλετε, δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι!

Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει. Δεν πειράζει. Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

…ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ

noreply@blogger.com (ria) — Sun, 08 Mar 2015 12:00:00 +0000

Το ποστ αυτό, είναι αφιερωμένο σε μια συνάδελφο. Όπως λέει και πασίγνωστος αείμνηστος αοιδός, μια σωστή κυρία…

Μια ευγενική, χαμογελαστή (πολύ σημαντικό τόσο για τους συναδέλφους όσο και για τους ασθενείς), με χιούμορ (δες παραπάνω παρένθεση), εργατική (αυτό και αν είσαι σημαντικό), πανέξυπνη και διορατική συνάδελφος που μετά από 35 χρόνια πλήρους απασχόλησης, μας αποχαιρέτησε.

Μια αξιοπρεπής και συνετή παρουσία, που έστω και στο λίγο αυτό διάστημα που υπήρξα επόπτρια υπό τας διαταγάς της (πως τα λέω έτσι, το άτιμο!), χάρηκα ιδιαίτερα.

Πέτυχε μέσα σε επτά μόνο μήνες, πράγματα που άλλες δεν κατάφεραν σε οκτώ χρόνια. Δεν υπάρχει ένα άτομο που να έχει να της προσάψει κάτι αρνητικό.

Αγαπούσε αυτό που έκανε, το υπηρέτησε πιστά όλα τα χρόνια, κατάφερε να περάσει σχολεία ιδιαίτερα απαιτητικά για την ειδικότητά μας και τα πήγε και πάρα πολύ καλά και τώρα είναι παρελθόν.

Προσωπικά, είχα συνεργαστεί μαζί της στο παρελθόν αρκετό καιρό και είχα πολύ καλή γνώμη. Απλά την επιβεβαίωσα το τελευταίο τρίμηνο.

Μας αντιμετώπιζε ως ίσους, άσχετα αν η βαθμολογική μας διαφορά ήταν σεβαστή. Ήρεμη, καθόλου μα καθόλου εκδικητική, ευγενική και τυπική, η πόρτα της ανοιχτή στον καθένα και κυρίως και αυτό έχει σημασία, δίκαιη…

Για μένα έστω και αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, υπήρξε μέντορας. Με έκανε να δω πως ο σωστός ηγέτης δε φροντίζει μόνο την καθημερινότητα αλλά βλέπει και ενεργεί μακροπρόθεσμα. Τώρα που ήμουν τόσο κοντά στα κέντρα λήψεως αποφάσεων, είδα ότι να διοικείς από ένα τέτοιο πόστο, είναι πολύ δύσκολο και πολύπλευρο. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον με δέκα κεφάλια που το καθένα να έχει ένα διαφορετικό θέμα επεξεργασίας. Είναι εν ολίγοις, πονοκέφαλος…

Την ευχαριστώ για τα φώτα της και θα έχει εσαεί το σεβασμό και την εκτίμησή μου!

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ...

noreply@blogger.com (ria) — Thu, 26 Feb 2015 02:00:00 +0000

Και τώρα γελάστε μαζί μου.

Φίλη από το ίντερνετ που ήθελε κάτι ιατρικό, μου τηλεφωνεί και ζητά τα φώτα μου. Δεν το συζητώ, τις δίνω συμβουλές και την περιμένω να έρθει στην Αθήνα για να την πάω σε γιατρό του νοσοκομείου προκειμένου να πάρει μια σαφή και υπεύθυνη άποψη.

Μου τηλεφωνεί πως είναι στην Αθήνα και πως μπορεί να έρθει στο ΓΝΑ. Ωραία της λέω, πάρε το μετρό, κατέβα στην Κατεχάκη και ανέβα προς τα πάνω. Το νοσοκομείο γράφει απ’ έξω 251 ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ. Θα το δεις και θα πεις στην πύλη πως ήρθες να δεις εμένα.

-Ωραία, το έχω, έρχομαι, μου απαντά.

Κανονίζω τις δουλειές μου να έχω χρόνο να τη δω, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Μου τηλεφωνεί πως είναι στην πύλη. Μπες και πήγαινε στον πέμπτο όροφο, της λέω, και έρχομαι έξω από το ασανσέρ να σε παραλάβω.

Πάω στον πέμπτο, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Της τηλεφωνώ.

-Που είσαι κορίτσι μου;

-Στον πέμπτο.

-Που στον πέμπτο;

-Στο σαλονάκι που έχει.

- Δεν έχει σαλονάκι στον πέμπτο.

-Έρχομαι στο ασανσέρ, μου λέει.

Και περιμένω. Και περιμένω και περιμένω.

-Που είσαι καλέ;

-Στο ασανσέρ.

-Μα εκεί είμαι και δε σε βλέπω.

-Εκεί είμαι.

Δεν ήταν. Ένας κύριος με φαλάκρα και γυαλιά ήταν, η κοπελιά δεν ήταν. Μια γιαγιά σε αναπηρικό καροτσάκι με την αλλοδαπή ήταν, αυτή δεν ήταν.

-Που είσαι;

-Στο ασανσέρ του πέμπτου.

-Περπάτησες πολύ από το μετρό ή λίγο; Βρήκες αμέσως το νοσοκομείο ή όχι.

Δεν απαντά.

-Ρώτα ρε κορίτσι μου σε ποιο νοσοκομείο είσαι.

-Ποιον να ρωτήσω;

-Έναν με άσπρα. Άντρα ή γυναίκα δεν έχει σημασία, ρώτα.

Και ρωτάει. Που είμαι; Στο 401!

-Δεν είναι αυτό το νοσοκομείο μου, βγες και έλα παραπάνω.

-Το έχω, το έχω, έρχομαι.

Και περιμένω και περιμένω και περιμένω.

Σε λιγο τηλέφωνο.

-Είμαι στην πύλη, δε με αφήνουν να περάσω και θέλουν δικό σου τηλεφώνημα.

Παίρνω στην πύλη, δίνω το όνομά της, μου λένε δεν περιμένει κανείς εδώ. Μια ωραία κυρία με μακριά μαλλιά ρε παιδιά, θα σας πει πως έρχεται σε μένα.

-Ειδικά για σας δε θα χρειαζόμασταν τηλεφώνημα κυρία Α…, μόλις έρθει θα περάσει αμέσως.

Της τηλεφωνώ πίσω.

-Που είσαι;

-Στην πύλη.

-Είπες πως ήρθες για μένα;

-Ναι το είπα, πάρε και πες τους.

-Πήρα και δεν είσαι εκεί.

-Όχι είμαι.

-Που είσαι; Μήπως είσαι στο υπουργείο απέναντι;

-Ναι εκεί είμαι.

Έρχεται στο ΓΝΑ. Επιτέλους δηλαδή, γιατί εγώ πηγαινοερχόμουν στο ασανσέρ και με άκουγαν που μίλαγα. Το τι γέλιο έπεσε, δεν περιγράφεται.

Πήγε στο 401, άντε να της συγχωρήσω γιατί δεν ήξερε. Ολόκληρη επιγραφή ίσα με την περιφέρειά μου που έγραφε στρατός, δεν την είδε; Πήγε στο υπουργείο, το ότι έγραφε υπουργείο δεν το είδε; Αφού της είπα, να γράφει αεροπορία! Και ήρθε εν τέλει στο ΓΝΑ.

-Είδα στολές στο πρώτο νοσοκομείο, γαλόνια είδα, εδώ θα είναι, είπα. Πήγα στο υπουργείο, στολές είδα, γαλόνια είδα, εδώ θα είναι είπα.

-Ρε στο 401 είναι φαντάροι, στο υπουργείο αστυνομικοί, σμηνίτες και μπλέ που είδες και πήγαινες όπου έβρισκες.

-Που να ξέρω εγώ;

Έγραφε αεροπορία;

-Δεν κοίταξα.

Περπάτησε και έμαθε!!!

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

noreply@blogger.com (ria) — Sat, 24 Jan 2015 21:00:00 +0000

Κατ’ αρχήν, καλή ψήφο αύριο το πρωί. Με τις υγείες μας, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, ας ψηφίσει ο καθένας όποιον νομίζει πως τον εκφράζει και τον εκπροσωπεί. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι είμαστε για να αρέσουμε σε όλους; Πατάτες τηγανητές;

Λοιπόν, ας επανέρθουμε στον τίτλο της ανάρτησης.

Οι νέοι, δηλαδή όσοι είναι άντε μέχρι 25 χρονών και πολύ είπα, έχουν πολύ υψηλή ανοχή στο κρύο. Θα θυμάστε όλοι ότι την πρωτοχρονιά, είχε ψοφόκρυο. Ο γιος μου βγήκε με το σακάκι του κοστουμιού έξω, και δεν κρυολόγησε, και δεν είναι και ο μόνος. Με φίλες μάνες και αυτές, περιγράφαμε τα ρούχα των παιδιών μας όταν βγήκαν να καλωσορίσουν το 2015 και μάλλον πρέπει να ζούμε στην Αυστραλία, γιατί τα βλαστάρια μας ήταν ντυμένα λές και ήταν Αύγουστος! Και δεν κρύωσε κανένας από αυτούς ρε παιδιά. Εμείς οι μανάδες και μόνο με την ιδέα, μια καταρροή την είχαμε, αυτά τίποτα… ντούρασελ!!!

Αυτά για την ανοχή στο κρύο. Και περνάμε στην ανοχή στη βλακεία. Οικογένεια τεσσάρων ατόμων πήγε στα επείγοντα μεγάλου νοσοκομείου ανήμερα την πρωτοχρονιά για να τους κάνουν ακτινογραφία και να δουν σε ποιον έπεσε το φλουρί της βασιλόπιτας! Και αναρωτιέμαι: αμάσητα τα έτρωγαν τα κομμάτια; Είδα τις ακτινογραφίες. Είχε ολόκληρο μονόευρο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Δεν το κατάλαβαν τέσσερις άνθρωποι; Τι είναι; Μηρυκαστικά; Τώρα καταπίνουν την τροφή και μετά τη μασάνε;;; απαράδεκτη βλακεία. Και εντάξει, κατάπιαν ολόκληρη γκουμούτσα, δεν ντράπηκαν να πάνε να δούνε ποιος το κατάπιε αμάσητο; Για την τιμή των όπλων, ο μεγάλος γιος ένα παχύδερμο 22-23 χρονών το είχε στο στομάχι του.

Ήμουν σε ένα τραπέζι και

ήταν και δυο κυρίες πολιτικών. Παντρεύεσαι πολιτικό. Αφού παραμένεις παντρεμένη μαζί του, γιατί τον υπονομεύεις καθημερινά; Το τι χαζομάρα άκουσα από τη γυναίκα μεγαλοστελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιγράφεται. Ξέρετε πως είμαι βρωμοκαπιτάλα του κερατά, αλλά δεν πιστεύω ότι ο τζίριζα θα φέρει και τον αντίχριστο στη χώρα. Δε θα μου άρεσε μια τέτοια προοπτική, αλλά ρε κοπελιά, που είσαι και μεγαλύτερη από μένα, δεν επιτρέπεται να λες πως 200.000 ευρώ που είχατε στην άκρη, τα βγάζετε στο εξωτερικό τώρα που έχουμε εκλογές. Σου αρέσει δε σου αρέσει, γιατί εκθέτεις την παράταξη που ο άντρας σου υποστηρίζει και μάλιστα τον έχει και στο επικρατείας σε εκλόγιμη θέση! Κράτα τη θέση σου με το να μην τον ντροπιάζεις τον καημένο.

Η γρίπη. Αυτή η περιβόητη γρίπη που σκότωσε καμιά εικοσαριά, την έχετε ακούσει; Ε, μάλλον αυτήν είχα. Ξεκίνησε με καταβολή δυνάμεων και μια ήπια κεφαλαλγία. Με ένα ντεπονάκι, πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Την Παρασκευή, κοιμήθηκα σα να είχα να κοιμηθώ μια βδομάδα. Το Σάββατο έβηχα χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, απλά ήμουν λίγο πτώμα. Την Κυριακή τα είδα όλα. Πόνος παντού, βήχας όχι παραγωγικός, και πονοκέφαλος. Και κρύο. Πολύ πολύ κρύο. Κλιματιστικό ανοιχτό στους 26 βαθμούς, πόρτες παράθυρα κλειστά, πυτζάμα, (ναι πυτζάμα και ρόμπα φλις παρακαλώ) αλλά εγώ έτρεμα. Και βάζω θερμόμετρο. 38,8 ακατέβατα στις δυο ώρες. Με ένα ντεπόν, το θερμόμετρο δεν κατέβαινε. Με δυο, σε τέσσερις ώρες ήταν πάλι στο 38,8 και δεν έπεφτε κάτω από 37,7. Τηλεφωνώ στη δουλειά, παίρνω δυο μέρες άδεια. Δευτέρα πρωί, με το καλημέρα 39,1 και πόνος στο λαιμό σα να έκανα γαργάρα με πινέζες. Με δυο ντεπόν κάθε οκτώ ώρες. Και θερμοκρασία κάτω από 37,9 δεν είδα. Τρίτη μια από τα ίδια. Ήδη ο γιος μου είχε πάει στο νοσοκομείο για να μου φέρει συνταγές για tamiflu tavanic mucosolvan. Έπαιρνα την αντιβίωση, δεν έτρωγα, με πόναγε το στομάχι, ο λαιμός, τα κόκκαλα, τα αυτιά μου, η μύτη μου, τα παραρίνια και το κεφαλάκι μου. Την Τετάρτη, το θερμόμετρο έφτασε μόνο μέχρι το 38. Αλλά ο βήχας μου άλλαξε. Έγινε παραγωγικός και φοβερά επίμονος αφού έπαιρνα βλεννολυτικά. Όμως κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεβάτι

ένιωθα σαν το Σίσυφο… έκανα ένα μπάνιο, και κουράστηκα! Ξανά τηλέφωνο στο γιατρό μου, μου εξήγησε πως δεν έχω άλλη ίωση τώρα απλά έτσι είναι η εξέλιξη της νόσου και πως πρέπει να κάνω υπομονή. Ναι, το λέω αλλά αισθάνομαι φοβερά κουρασμένη, σα να σκάβω, σα να έφαγα ξύλο… και έτσι έμαθα, πως η γρίπη αυτή, χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πολύ μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πήγαινα στην τουαλέτα δεκαπέντε βήματα όλα και όλα και έφτανα στο μπάνιο κουρασμένη. Η πιο μεγάλη διαδρομή που έκανα ήταν 27 βήματα ως την κουζίνα για να φτιάξω στο θερμός ζεστό χαμομήλι ή τσάι ή μελισσόχορτο. Και γύρναγα ράκος. Έκανα ένα τέταρτο να συνέλθω. Μέχρι σήμερα. Σήμερα, όχι πυρετός, μιλάω, και πάω στο μπάνιο και την κουζίνα και δεν κινδυνεύω να σωριαστώ από την εξάντληση. Ευτυχώς έμεινα σε καραντίνα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι αύριο που θα πάω να ψηφίσω. Τουλάχιστον δεν κόλλησα κάποιον άλλον. Ακόμα και τις σούπες ή τα φάρμακα, τα βάζανε στο ασανσέρ και τα έπαιρνα με μάσκα.

Περαστικά μου, καλά να είμαι, καλά να είστε, αυτά. Τώρα καταλάβατε γιατί έκανα ένα μήνα σχεδόν να κάνω ανάρτηση.

Поцелуи!!!