skpari

धेरै भो तिम्रो बोली नसुनेको

noreply@blogger.com (skpari) — Thu, 30 Aug 2012 21:51:00 +0530

धेरै भो तिम्रो बोली नसुनेको मनै खडेरी भो

टाढा तिमी भए देखी मेरो साथ अधुरो भो

तिम्रो स्मृतिको छट्पटीले रात कटाउन गाह्रो भो

यादमा टोलाए बस्दा पनि दिन बिताउन साह्रो भो

भुल्ने कोशीस् पनि गरेकै हो, तर साथै शराबी भो

बेहोसी हुन नशा पनि गरेकै हो, तर मातै अपुरो भो

सम्झना मै थिएँ कतै एक्कासी झस्किन पुगेछु

कसैले सुम्सुम्याइ झैँ लाग्यो, खै कसको आगमन हो

कुनै दिन फूलेकै थियो फूल, मेरो जिन्दगीमा पनि

तर, चुडी लग्यो कसैले मेरो फूल, नजरै बेईमानी भो

सम्झना शक्ति बढाउने ६ उपाय..

noreply@blogger.com (skpari) — Mon, 13 Aug 2012 15:56:00 +0530

मान्छेको उमेर जति बढ्दै जान्छ सम्झिने शक्ति भने त्यति नै कम हुँदै जान्छ, यो कुरा हामीहरुले देख्दै आएको र सुन्दै अनि भोग्दै पनि आएको कुरा हो. कहिले आफ्नो नजिक अचानक कुनै चिनेको व्यक्ति आउदा पनि उसको नाम बिर्सेर केगरौ के नगरौ दिमागले काम नगरेको त हामीहरुले भोगे कै हो..त्यसैले आज त्यस्तै समस्या उपाए...

तल दिएका ६ उपाय प्रयोग गरि हेर्नु, दिमाग एकदम तेज चल्न थाल्छ

१) बढ्दै गएको उमेर संगै धेरै सुत्ने, गलत आचरण, अत्यधिक सहबास, कुनै पनि प्रकारको नशा, ध्रुम्रापन सेवन, अबेर सुत्ने अबेर उठ्ने, दिनमा सुत्ने या आबश्यक पोषक तत्वको कमी आदिले गर्दा समरण शक्ति कमजोर बनाउँछ, यदि तपाई पनि बार-बार बिर्सिने समस्या बाट ग्रस्त र परेशान भै रहेको छ भने अपनाउँ तल दिएका केही उपाय...

२

२) दालचीनीको धुलो पाउडर १० ग्राम मह (कस्ती) मा मिलाएर चाटनुस, यसले कमजोर दिमागको राम्रो औषधी गर्छ। अदूवा, जीरा र मिश्री तिन चिज पिसेर सेवन गर्दा कमजोर समझना शक्ति भएकाकोलागि लाभदायक हुन्छ।

३) आधा खाना खाई सके पछी हरियो अमलाको रसमा ३० ग्राम पानि मिसाएर पिउनुस्। फेरी आधा खाना खानुस्। यसरी २१ दिन सेवन गर्नु सम्झना शक्ति बढ्छ।

४) ओखरले पनि स्मरण शक्ति बढाउनमा फाईदा गर्छ। यसको नियमित सेवन फाइदा जनक हुन्छ। २० ग्राम ओखर र साथमा १० ग्राम किशमिश पनि लिन सक्नु हुन्छ।

५) बदाम ५ वटा बेलुका पानीमा भिजाई बिहान बोक्रा निकाली पिसेर लिदो बनाउँनु, अनि त्यसमा २ चम्चा मह पनि मिसाउनु। अब एक गिलास तातो दूध्दमा बदामको पेस्ट राखेर हलाउनुस र सेवन गर्नुस। यो मिश्रित दुध्द पिएर दुई घण्टा सम्म केहि नखानुस्।

६) ब्राह्मी दिमागको शक्ति बढाउने प्रख्यात जडिबुटी हो। हरेक दिन यसको एक चम्च रस पिउदा लाभदायक हुन्छ, यसको ७ वटा पात चपाएर खाँदा पनि त्यहि लाभदायक हुन्छ, ब्राह्मीमा एन्टी ऑक्सीडेंट तत्व पाईन्छ जसले दिमागको शक्ति बढाउँन थाल्छ

किरा परेको तरकारी राम्रो!

noreply@blogger.com (skpari) — Sat, 4 Aug 2012 14:43:00 +0530

आज सम्म हामीहरु सधै सफा अनि हेर्दा राम्रो देखिने तरकारी मात्र मन पराउदै अनि किन्दै आएका थियौं। तर आजको नागरिक दैनिकमा प्रकासित एउटा लेख पढ्दा हैरान मात्र हैन एक पल्ट सोच्न बाध्य पनि बनाई दियो। न पत्याए पढेर हर्नु यो लेख आफै थाहा पाउनु हुनेछ..
तपाईं बजारमा काउली किन्दै हुनुहुन्छ भने केमा ध्यान दिनुहुन्छ? पक्कै पनि किरा नभएको र सफा। वनस्पतिविद तीर्थबहादुर श्रेष्ठको बानी भने ठीक उल्टो छ। जुन काउलीमा किरा देखिन्छ, त्यही छान्छन्।

हरेक बिहान घरनजिकै सानेपाचोकमा ओल्टाइपल्टाइ गरेर तरकारी किन्छन् उनी। जुन काउलीमा किरा भेटिन्छ, त्यही जोख्न लगाउँछन्। ‘सफा र राम्रो देखिँदैमा त्यो तरकारी स्वास्थ्यवर्द्धक हुन्छ भन्न सकिँदैन,' श्रेष्ठ भन्छन्, ‘तरकारी जति सफा र राम्रो देखिन्छ, त्यत्तिकै विषादीयुक्त हुनसक्छ।'

दशबाह्र वर्षअघि पाँचखालबाट आएको तरकारी नखानू भन्थे रे। त्यतिखेर पाँचखालका किसानले किटनाशक विषादी अत्याधिक प्रयोग गर्ने गरेको उनी बताउँछन्। यतिसम्म कि बजारमा बेच्ने र घरमा खाने तरकारी छुट्टाछुट्टै उत्पादन गर्छन् भन्ने
हल्ला चलेको थियो। अहिले पाँचखालको मात्र कुरा रहेन। तरकारीमा किटनाशक विषादी प्रयोग गर्ने चलन जताततै छ।

बाली विविधिकरण आयोजनामा हुँदा श्रेष्ठको टोलीले यसै विषयमा एक अध्ययन गरेको थियो लमजुङको तांग्रिन गाउँमा। त्यसका लागि स्विजरल्यान्डकी एक प्रशिक्षार्थीले उक्त गाउँमा लामो अध्ययन गरेकी थिइन्। श्रेष्ठ भन्छन्, ‘त्यो अध्ययनबाट विषादी हालेको तरकारी सफा र किराकिरी नभएको तथा विषादी नहालेको तरकारी किराकिरी भएको, अलि फोहोरजस्तो पाइएको थियो।' त्यसपछि श्रेष्ठले तरकारी किन्ने बानी परिवर्तन गरे।

कसरी चिन्ने?
बजारमा आफ्नो रुचि र चाहनाअनुसार तरकारी किन्न पाइन्छ। ‘ती तरकारीमा विषादी प्रयोग भएको छ कि छैन भनेर ठ्याक्कै भन्न त सकिँदैन,' श्रेष्ठ भन्छन्, ‘तर केही संकेत पाइन्छ।'

काउली- काउली धेरै सेतो र सफा छ, थुप्रोमा एकदुई वटामा पनि किरा देखिएन भने विषादी धेरै प्रयोग भएको हुनसक्छ।

भन्टा- धेरै चिल्लो देखिन्छ भने विषादी राखेको हुनसक्छ। यो धेरै किरा लाग्ने तरकारी हो। अलि धेरै किन्दा एकदुईवटा पनि किरा देखिएन भने शंका हुन्छ।
टमाटर- व्यापारीले राखेका टमाटरमा एउटै पनि किराले खाएको देखिँदैन भने विषादी राखेको बुझिन्छ।

च्याउ- धेरै चम्किलो छ भने विषादीको शंका गर्न सकिन्छ। सेतो नभएको च्याउ छान्नु राम्रो। आफ्नै रंग खैरो वा अँध्यारो छ भने राम्रो।

सिमी- यो पनि विषादी हालेर राम्रो पारेको हुन्छ। सिमीको थुप्रोमा दुईचारवटा किराकिरीले खाएको छ भने त्यो राम्रो।

मौसमी तरकारी- सबैभन्दा ध्यान दिनु पर्ने मौसमी हो कि होइन भन्ने हो। बेमौसमी तरकारी उत्पादनमा मल, किटनाशक विषादी धेरै प्रयोग गर्नुपर्छ। बेमौसमी तरकारी राख्न कोल्ड स्टोर चाहिन्छ। त्यहाँ किराले नखाओस् भनेर विभिन्न किटनाशक विषादी प्रयोग गरिन्छ।

तरकारी बजारमा जाँदा बेमौसमी तरकारी किनेर फूर्ति देखाउने साथी पनि देखेका छन् श्रेष्ठले। त्यो तरकारी आफैंलाई अस्वस्थ भएको उनीहरूलाई ख्याल हुँदैन। श्रेष्ठ मौसमी तरकारी खान जोड दिन्छन्।

अहिले बजारमा स्कुस पाइन्छ। तर यो स्कुसको मौसम होइन। मौसमको बेला मन नपराउनेले पनि त्यही स्कुस किनेर खान्छन्। ‘म तरकारी बजार जाँदा सबैभन्दा पहिला मौसमी तरकारी हेर्छु,' उनी भन्छन्, ‘जीवनशैलीलाई परम्परासँग जोड्यो भने हाम्रो जीवन स्वस्थ हुन्छ।'

श्रेष्ठले खोजिखोजी खाने केही मौसमी तरकारीको उदाहरण दिए जुन किसानले उत्पादन गर्दैनन्। वनबाट सिधै बजारमा आउँछन्। न्युरो, काभ्रो, सिमलिकानजस्ता वनमा पाइने तरकारी धेरै समय टिक्दैनन् तर ती निकै स्वस्थ हुने उनी बताउँछन्।

स्थानीय तरकारी- तरकारी किन्दा सकेसम्म स्थानीय छान्नुपर्ने उनको सुझाव छ। स्थानीय तरकारी ताजा हुने, स्टोरमा राख्न नपर्ने हुन्छ।

विकासे तरकारी- यो सामान्य तरिकाले उत्पादन हुन सक्दैन। यस्तो तरकारी उत्पादन गर्न विभिन्न विषादी हाल्ने सुझाव विज्ञले नै दिएका हुनछन्। यी सामान्य तरकारी जस्तो स्वस्थ नहुने श्रेष्ठ बताउँछन्।

श्रेष्ठका अनुसार तरकारी खासगरी तीन प्रकारका हुन्छन्। एक जरावाला- जस्तै मुला, गाजर, आलु। यी तरकारीमा विषादी प्रयोग कम हुन्छ। यो जातको तरकारीमा माटोमा हुने जुका पर्ने सम्भावना हुन्छ। राम्रोसँग पखालेन भने बरबाद। अर्को पात प्रकारका अर्थात सागपातहरू। तेस्रो फूल जातका । यी दुवै थरि तरकारीमा किराकिरी र रोग लाग्ने सम्भावना धेरै हुन्छ। यसले गर्दा विषादी अत्याधिक प्रयोग हुन्छ।

कसरी खाने?
अर्ग्यानिक तरकारीको उत्पादन बढ्दै गए पनि सबैको पहुँच छैन। त्यसैले विषादी नै प्रयोग नभएका तरकारी खान्छु भन्न गाह्रो छ। बजारबाट तरकारी किनेर ल्याएपछि पनि विषादी अझ कम गरेर खान सकिने श्रेष्ठ बताउँछन्। उनका अनुसार तरकारी पखाल्ने र काट्ने तरिकामा ध्यान दिने हो विषादी केही भए पनि घटाउन सकिन्छ।

तरकारी काट्नुअघि राम्रोसँग पखाल्ने। काटेर पखाल्दा तरकारीको बाहिरी भागमा भएको विषादी जताततै फैलिन्छ। त्यस्तै तरकारी पखाल्दा एउटै पानीमा धेरै नपखाल्ने। सकेसम्म जाली भएको भाँडो प्रयोग गर्ने जसले गर्दा तरकारी पखालेको पानी बाहिर जाओस्। सकिन्छ भने पहिला हल्का तातो पानीले पखाल्ने र पछि चिसो पानीले पखाल्दा अझ राम्रो हुने उनी बताउँछन्। यसले गर्दा तरकारीको बाहिरी भागमा प्रयोग भएको किटनाशक विषादी पखालेर केही कम गर्न सकिन्छ।

श्रोत : नागरिक

noreply@blogger.com (skpari) — Sat, 4 Aug 2012 10:14:00 +0530

मायाले भरिपूर्ण कथा चाहन्छु,

म तिम्रो जस्ता कुनै चाहत चाहन्छु

न हुन् जहा कुनै पनि दुश्मन कसैका,

मायाको त्यस्तो परिवार चाहन्छु

उही भने, जमघट साथीहरुका,

आज फेरी त्यहि सम्झना चाहान्छु

मायाको बल देखाई देऊ आज फेरी,

कडा घाममा तिम्रै छायाँ चाहन्छु

उही रात योवनमा आई रहुन,

ताराहरुको त्यो चमकिलापन चाहन्छु

धेरै बेरको पर्खाई भो सुनसान रातमा,

तिम्रै आहतको पहिलो समान चाहन्छु

“I want to burn, even if I break myself…”

noreply@blogger.com (skpari) — Tue, 29 May 2012 22:28:00 +0530

“I want to burn, even if I break myself. I live only for ecstasy. Nothing else effects me. Small doses, moderate loves- all these leave me cold. I like extravagance, heat… sexuality which bursts the thermometer! I am neurotic, perverted, destructive, fiery, dangerous- lava, inflammable, unrestrained. I feel like a jungle animal who is escaping captivity.”

“I sat at the typewriter for the first time and fell in love with the words that emerged like drops, one by one, and remained on the white sheet of paper… every drop became something that if spoken would have flown away, but on the sheets as words, became solidified, whether they were good or bad.”

- Anais Nin & Oriana Fallaci

Untouchable – the murmurs

No one can take the place of you

Nobody in the world touches me like you do

And I know, yes, I know you're untouchable

No one knows me like you do

Nobody comprehends the pain I'm going through

Except you

But you I know you're untouchable

I accept you're untouchable

You never wanted

What I always needed

And I always needed a door

Trapped in a room full of wonderful colours

You left because you needed more

And we knew from the start we were jumping the gun

I never thought that I'd be the one

Trapped in a room full of wonderful colours

Just me

It's not nearly as bright

I'm afraid of the dark

It’s all turning black

I can't see

No one can hurt me like you do

No one will ever know the love I have for you

But they'll know

Yes they'll know you're untouchable

And they'll know

Yes they'll know you're untouchable

You never wanted what I always wanted I always needed a door

Leave me here, I want to be untouchable

I close the door behind you

Now I'm untouchable too

तिम्रै सम्झना गर्छु

noreply@blogger.com (skpari) — Thu, 17 May 2012 13:35:00 +0530

अनायास मेरो मस्तिकमा आज,

तिम्रो तस्बीर छाईरहेछ

भन सकिनँ किन हो कुनी आज,

मलाई यस्तै भै रहेछ

निन्द्राबाट ब्यूझाई दिन्छ,

तिम्रै सपनाले

छाती पोल्छ आत्मा जल्छ,

तिम्रै कल्पनाले

रात दिन साँझ बिहान सताउँछ,

तिम्रै स्मृतिले

आँसु झर्छ यी दुई नयनबाट,

तिम्रै अभिव्यक्तिले

झस्किन पुग्छ यो मन सधै,

तिम्रै आहतले

सुन्यता छाउँछ मुटु कांपछ,

आफ्नै मर्माहतले

तर पनि आँखामा तिम्रै छबी हाँसी रहेको देख्छु

अनी ती बिछोडिएका क्षण सम्झी धुरु-धुरु रुन्छु

कहिले एकान्तमा पनि तिम्रै समीपता महशुस गर्छु

त्यसैले आज संसारको सबै छाडी तिम्रै सम्झना गर्छु

समर्पण

noreply@blogger.com (skpari) — Mon, 30 Apr 2012 22:06:00 +0530

skpari

तिम्रो खुशी यदि मेरो दु:खमा मिल्छ भने,

अझ दु:खी बनाई देउ मलाई

हर मन्दिर धाई आशीस म माग्छु,

यदि मेरो आशिर्बाद लाग्छ भने तिमीलाई

आफु त डांडा पारिको घाम सरी भो, तर पनि

तिम्रै कामनामा समय कटाउन चाहान्छु म

जानु छ एकलै, मरेर लानु नै के छ र यहाँ

बांचुजेल भए नी भलाई तिम्रै गर्न चाहन्छु म

भोलि देखेको कसले छ र यहाँ, आज

तिमीले सफलता चुमेको देख्न चाहन्छु म

जीवन त ईश्वरको हातमा छ भन्छन, त्यसैले

जिन्दगी तिम्रै निम्ति समर्पण गर्न चाहन्छु म

अँध्यारो रातमा पनि देख्न सक्छ यस अध्द्रुत बच्चाले

noreply@blogger.com (skpari) — Mon, 16 Apr 2012 11:00:00 +0530

उसको आँखा जन्मे कै बेला साधारण मान्छेको जस्तै खैरो या कालो थिएन। उसको आँखा निलो रंगको थियो। विलक्षण आँखा भएको यस नॉग यूहुई (Nong Youhui) नामको बच्चा आफ्नो आमा बुबाको साथमा चीनको एउटा सुदूर गाउँ ग्वांज़ी भने ठाउमा बस्छ।

उसको आँखाको एउटा बिशेषता यो छ कि जब उसको आँखामा कुनै प्रकाश पर्छ, त्यस बेला अझ हल्का निलो भएर चम्किन थाल्छ। यी त्यस्तै, जस्तै कुनै जनावरया बिरालोको आँखामा प्रकाशको उज्यालो पर्दा चम्किन थाल्छ। जब पहिलो चोटी उसको आमा बुबालाई यस बारेमा थाहा पाए उनीहरु चिन्तिंत भए।

यस्तो न हुनु थियो। त्यसैले उनीहरुले नाँग यूहुई लाई (Nong Youhui) स्थानीय डाक्टरकोमा देखायो। डाक्टरले भन्यो कि उमेर बढ्दै गए पछी उसको आँखाको रंग पनि अपने आप ठिक हुँदै जान्छ। सबै ठिक थाक चली रहेको थियो। यसरी नै दिनहरु बित्दै गए।

यो घटना २००९ तिरको हो। एक दिन उसको स्कुलमा दिउँसो सुर्यको उज्यालो प्रकाश मै देख्न गाह्रो भै रहेकोले उसको एक सहपाठीले ठट्टा मै भन्यो कि उसकी आँखा बिरालोको जस्तो देखिरहेको छ। नाँग यूहुई (Nong Youhui) को शिक्षकलाई जब यस बारेमा थाहा भए, तब उनले कंफर्म गर्नको लागि उसको आँखामा टर्च लाईट बालेर उज्यालो प्रकाशले हेरे। उ झस्कियो। उज्यालो पर्ने बितिकै नाँग यूहुई आँखा साँचैको चम्किएको देख्यो।

यस पछी शिक्षकले रातको अँध्यारोमा पनि उसको आँखा चेक गर्दा त्यस्तै देखीयो र हैरान भए। रातको अँध्यारोमा पनि उसले सबै राम्रोसित देखिरहेको थियो। नांग यूहुईले भन्यो, उसले दिनको उज्यालोमा भन्दा रातको अँध्यारोमा अझ स्पस्ट देख्न सक्छु। उसले अन्धारोमा झिंगालाई पनि आरामले समाउन सक्थे। यस घटनाको पस्चात यस अच्चमको आँख भएका केटोको जस्तै जिन्दगि नै बदलियो।

यस कुराको भनक केहि देशको डाक्टर र बैज्ञानिकहरुले पनि थाहा पाए, लगतै तिनीहरु उसको आँखा टेस्ट गर्न उसकोमा आउन थालियो। हेर्दा हेर्दै उ पुरा संसारमा प्रख्यात भए। उसलाई मानिसहरु बिरालोको जस्तो आँखा भएको भनेर बोलाउन थालियो।

हुन् सक्छ धेरै नै छिटो उसको नाम गिनीज बुक आँफ वर्ल्ड रिकार्ड मा एउटा त्यस्तो केटाको रुपमा दर्ता हुन् सक्छ, जुन आरामले रातको अँध्यारोमा पनि देख्न सक्छ।

कुनै बेला उ बार-बार टेस्ट गर्ने र भेटन आउने देखी दिक्क पनि लाग्न थाल्छ

भिडियोमा नॉग यूहुई (Nong Youhui) लाई हेर्न न बिर्सनु होला

साभार

साहानाको सफलता

noreply@blogger.com (skpari) — Tue, 25 Oct 2011 08:01:00 +0530

'यू हृयाब सो मच इनर्जी मिस नेपाल' गत शनिबार दक्षिण कोरियामा सम्पन्न 'मिस एसिया प्यासिफिक वल्र्ड-२०११' को उत्कृष्ट १५ मा प्रवेश गर्न सफल भए लगत्तै पूर्वमिस युनिभर्स तथा उक्त प्रतियोगिताकी एक निणर्ायक सुष्मिता सेनले नेपाली प्रतियोगी साहाना बज्राचार्यलाई बधाई दिँदै भनिन्- 'तिमीले स्टेजमा जुन कौशल देखायौ, म त्यसबाट प्रभावित भएँ।'
एसिया-प्रशान्त क्षेत्रको सबैभन्दा बृहत् सौन्दर्य प्रतियोगितामा सहभागी ५४ देशका सुन्दरीमध्ये नेपालको प्रतिनिधित्व गर्दै दुई साताअघि कोरिया पुगेकी नेपाली सुन्दरी साहानाले उत्कृष्ट प्रस्तुतिसँगै सेमिफाइनलसम्मको यात्रा तय गरेकी हुन्। सोमबार साँझ काठमाडौं ओर्लिएपछि साप्ताहिकसँग कुराकानी गर्दै साहानाले भनिन्- 'म उत्कृष्ट ११ औं स्थानमा पर्न सफल भएँ, यसलाई मैले एउटा ऐतिहासिक सफलताका रूपमा लिएकी छु।'
'यू हृयाब सो मच इनर्जी मिस नेपाल' गत शनिबार दक्षिण कोरियामा सम्पन्न 'मिस एसिया प्यासिफिक वल्र्ड-२०११' को उत्कृष्ट १५ मा प्रवेश गर्न सफल भए लगत्तै पूर्वमिस युनिभर्स तथा उक्त प्रतियोगिताकी एक निणर्ायक सुष्मिता सेनले नेपाली प्रतियोगी साहाना बज्राचार्यलाई बधाई दिँदै भनिन्- 'तिमीले स्टेजमा जुन कौशल देखायौ, म त्यसबाट प्रभावित भएँ।'

एसिया-प्रशान्त क्षेत्रको सबैभन्दा बृहत् सौन्दर्य प्रतियोगितामा सहभागी ५४ देशका सुन्दरीमध्ये नेपालको प्रतिनिधित्व गर्दै दुई साताअघि कोरिया पुगेकी नेपाली सुन्दरी साहानाले उत्कृष्ट प्रस्तुतिसँगै सेमिफाइनलसम्मको यात्रा तय गरेकी हुन्। सोमबार साँझ काठमाडौं ओर्लिएपछि साप्ताहिकसँग कुराकानी गर्दै साहानाले भनिन्- 'म उत्कृष्ट ११ औं स्थानमा पर्न सफल भएँ, यसलाई मैले एउटा ऐतिहासिक सफलताका रूपमा लिएकी छु।'
दक्षिण कोरियास्थित बुसान याचिङ सेन्टरमा सम्पन्न उक्त प्रतियोगितामा आयोजक राष्ट्र कोरियाकी २४ वषर्ीया पार्क सेई ब्युलले मिस एसिया प्यासिफिक वल्र्डको मुकुट पहिरिन सफल भइन्। प्रतियोगितामा प|mान्सकी फ्लोरिमा टे्रइबर फस्ट रनर्सअप भइन् भने रुसकी अन्ना बोटोभा सेकेन्ड रनर्सको मुकुट पहिरिन सफल भइन्। प्रतियोगिताको उत्कृष्ट पाँचमा पर्न सफल भएका सुन्दरीहरूमध्ये इन्डोनेसियाकी अलेसान्ड्रा अउमाना थर्ड रनर्सअप भइन् भने भारतीय सुन्दरी तान्वी सिङलाले फोर्थ रनर्सअपमा चित्त बुझाइन्।
वर्ष २०१० को मिस नेपालमा फस्ट रनर्स अपको उपाधि विजेता साहानाले यसअघि गत वर्ष भियतनाममा सम्पन्न मिस अर्थ-२०१० मा समेत नेपालको प्रतिनिधित्व गरेकी थिइन्। 'अघिल्लो वर्ष मिस अर्थको सहभागिताले मलाई धेरै कुरा सिकाएको थियो, साहानाले एसिया प्यासिफकका लागि करिब एक महिनाभन्दा लामो तयारी गरेको बताइन्। दुई साताअघि कोरिया पुगेदेखि नै साहानासहित सबै प्रतियोगिहरूलाई विभिन्न प्रतियोगिता तथा रमाइला समारोहहरूमा सहभागी गराइएको थियो।
खुला रंगमञ्चमा सम्पन्न निणर्ायक प्रतियोगिताको पहिलो सिक्वेन्समा साहानाले कोरियन पहिरनमा आफ्नो परिचय दिएकी थिइन्। 'रिहर्लसलका क्रममा म निकै थाकेकी थिएँ, साहाना भन्छिन्- 'तर मुख्य प्रतियोगिको पहिलो चरणमा स्टेजमा प्रवेश गर्ने बित्तिकै म प|mेस भएँ। पहिलो चरणमा पृष्ठभूमिमा नृत्य परक सांगीतिक धुन बजिरहेकाले म हाँस्दै, नाच्दै, क्याटवाक गर्दै अघि बढेँ, नमस्ते गरेर सबैलाई अभिवादन गरेँ अनि आफ्नो र नेपालको परिचय दिएँ।'
प्रतियोगिताको दोस्रो चरण बिकिनी राउण्ड थियो। उक्त चरणमा साहानाले कालो रंगको बिकिनी लगाएकी थिइन्। 'प्रायः हामी नेपालीलाई बिकिनी लगाएर सार्वजनिक स्थलमा प्रस्तुत हुन असजिलो लाग्छ, साहानाको अनुभव थियो- 'तर उक्त सिक्वेन्स प्रतियोगिताको एउटा मुख्य पाटो हो भन्ने बुझेकाले म पहिलादेखि नै तयार थिएँ।' तेस्रो सिक्वेन्स 'नेसनल कस्ट्युम' को थियो। उक्त सिक्वेन्समा अन्य प्रतिस्पर्धिसँगै साहानाले पनि नेपालको प्रतिनिधित्व गर्ने पहिरन प्रदर्शन गरिन्। यसका लागि उनले नेपालको राष्ट्रिय झन्डाको रंगसँग मेल खाने कुर्ता-सलवार प्रदर्शन गरिन्। चौथो सिक्वेन्स लङ गाउनको भएकाले यसमा साहानाले मिस अर्थ- २०१० मै लगाएको गाउन लगाएर क्याटवाक गरिन्।
त्यसपछि प्रतियोगितामा उत्कृष्ट १५ सुन्दरीको घोषणा गरियो। 'चार जनाको नाम घोषणा भएपछि मेरो नाम घोषणा गरियो, साहाना सम्भिmन्छिन्- 'उत्कृष्ट १५ मा मेरो नाम घोषणा हुने बित्तिकै ममा एक प्रकारको उमंग छायो।' सेमिफाइनल चरणमा सबै सहभागीलाई निणर्ायकले एक-एक वटा प्रश्न सोधे। 'तिमीलाई उत्कृष्ट १५ मा पर्न सफल भएकोमा कस्तो अनुभूति भैरहेको छ ?' भन्ने प्रश्नको जवाफ दिँदै साहानाले भनेकी थिइन्- 'विश्वभरिबाट भेला भएका सुन्दरीहरूलाई साथी बनाउन पाएँ साथै यति ठूलो प्रतिस्पर्धामा उत्कृष्ट १५ सम्म पुग्न पाउनुलाई मैले ठूलो सफलता तथा उपलब्धिका रूपमा लिएकी छु।' निणर्ायक प्रतिस्पर्धाभन्दा केही अघि सम्पन्न ट्यालेन्ट शोमा साहानाले 'म प्यार बेचिदिन्छु...' गीतमा आकर्षक नृत्य प्रस्तुत गरेकी थिइन्।
प्रश्नोत्तरण चरणपछि अन्तिम प्रतिस्पर्धाका लागि ५ जनाको नाम घोषणा गरियो। जसमा कोरिया, प|mान्स, भारत, रुस तथा इन्डोनेसियाका सुन्दरीहरू पुग्न सफल भए। प्रतियोगितामा थर्ड रनर्सअपको उपाधि विजेता इन्डोनेसियाका उस्मानले बेस्ट स्टाइल ड्रेसको शीर्षक एवार्ड पनि जितिन्। मंगोलियाकी उरान्टसेटसेग गनबोल्डले बेस्ट नेसनल कस्ट्युमको उपाधि जितिन् भने भेनेजुयलाकी युनेसी टुटा कोन्ट्रीरासले मिस ट्यालेन्टको उपाधि पाइन्। फिलिपिन्सकी मिचेल मार्था ब्रनले मिस फेभरेट इन्टरनेट पपुलारिटीको उपाधि जितिन्। प्रतियोगिताका अन्य उपाधिहरूमध्ये इन्डोनेसियाकै उस्मानले बेस्ट अफ एसिया, हंगेरीकी इभेट भेन्सलिक बेस्ट अफ युरोप, क्यामरुनकी ओल्गा इसाउमा बेस्ट अफ अपि|mका, क्यानाडाकी गोल्नाज हरान्डी वेष्ट अफ अमेरिका, गुआमकी नेओमी जिन सान्तोस बेस्ट अफ ओसियाना तथा पियर्टो रिकोकी इन्गि्रड फर्नान्डेज बेस्ट अफ क्यारिबियनका रुपमा छनौट भएका थिए।

श्रोत: साप्ताहिक

तिम्रो यादमा

noreply@blogger.com (skpari) — Sun, 14 Aug 2011 16:25:00 +0530

भगवान दिल नबनाएको भए न कसैसंग माया नै हुन्छ
न कसैको सम्झना आउँछ न कसैको पर्खाइमा नै हुन्छ
दिल दिएको छु यसलाई सम्हालेर राख
शिशाबाट बनेको हो ढुंगाबाट टाढा राख

यदि म नभएको भए गज़ल कसले भन्छ

तिम्रो अनुहारलाई राम्रो कसले भन्छ
यो त चमत्कार हो हाम्रो मायाको
नत्र पथर लाइ ताजमहल कसले भन्छ

सक्छ भने दिलबाट मलाइ मेटाइ देऊ

चाहन्छौ भने सधैकोलागि मलाई भुली देऊ
तर यो कसम खाउ कि, कतै याद मेरो आए
कहिले रुने हैन, बस केहि पल हांसी देऊ

ब्याकुल हेराइका प्यास हो तिमि

तडपिरहेको मनको आश हो तिमि
निभ्न लागेको जिन्दागिको सास: हो तिमि
फेरी कसरि न भनुं? केहि खास हो तिमि

आँखामा सधै चाहना दिई रहेका छ

हामी सबैको निन्द्रा चोरिरहेको छ
अब देखी तिम्रो परेली जब जब झिम्किन्छ
सम्झ तब तब म तिम्रो याद गरिरहेको हुन्छ

मित्रता हृदयबाट म त्यसैले गर्दैन

noreply@blogger.com (skpari) — Fri, 12 Aug 2011 19:17:00 +0530

आँसुमा नखोज मलाई

मनमा म बसी दिन्छु

ईच्छा यदि भए भेटने

बंद आँखा मै देखिने छु

धेरै लामो समय कट्ने छ

तर केहि पल मै छुटिने छ

आज फुर्सद छ दुई शब्द कुरा गरौ हामी

भोलि के थाहा को तिम्रो जिन्दगीमा आउने छ

नजिक आएर सबै टाढा गई दिन्छ

म एकलो छु एकलो नै भै दिन्छ
मनको घाऊ कसलाई देखाउ आज

महलम लगाउनेले नै पिडा दिएर जान्छ

समयले त मलाई बिर्सी सक्यो

तर भाग्यले पनि न बिर्सुन

मित्रता हृदयबाट म त्यसैले गर्दैन.........

सम्झना

noreply@blogger.com (skpari) — Wed, 30 Mar 2011 21:45:00 +0530

सबै कुरा बिर्से मैले,

तर तिम्रो माया बिर्सन सकेन

आंधी बेरी आई गए,

तर तिम्रो छायाँ लान्न सकेन

संसारको कुरा के गर्ने

जब तिमीले मलाई चिन्न सकेन

अरुलाई के सम्झाउने

जब आफ्नैले मलाई बुझ्न सकेन

कसम खाई वाचा तोडे

तर पनि मैले केहि भन्न सकिन

म बाट तिमी टाढा गयौ

तर पनि मैले रोक्न सकिन

तिमि बिना एक पल बाँच्न

न सक्ने कुरा सधै गर्थो

तर आज मलाई एकलै बनाई

तिमि कता बिलाई गयो

पल पल तिम्रो यादमा

आज म यता उता भौतारी रहेको छु

खै कुन जन्मको हो

तिम्रो वियोगको सजा मैले पाई रहेको छु

बिहानीको उज्यालोको पर्खाइमा

अँधेरी रातमा रुमली रहेको छु

झरनाको समिप पाएर पनि

तिर्खाईमा म सधै तड्पी रहेको छु

भुल त मेरो पनि थियो

तिम्रो सामु मैले केहि भन्न सकिन

नजिक सधै तिमि हुँदा पनि

मैले मनको कुरा खोल्न सकिन

नदीमा छाल आउँछ

तर त्यो किनारा बाट पल्टेर जान्छ

तिम्रो याद आउँछ

त्यो मेरो मुटु भित्रै टासी बस्छ

दुबैमा फरक मात्र यति छ थियो

छाल कुनै बेलामा मात्र आउँथ्यो

तर तिम्रो सम्झना भने

मलाई सधै आईरहन्छ

तिमी जस्तो अरु कोहि छैन

noreply@blogger.com (skpari) — Tue, 5 Oct 2010 15:44:00 +0530

जब पाइला-पाईलामा धोखा खाईछ

तब हृदय देखी तिम्रो स्मृति आउँछ

पुजा र सोनुको प्रेम संबंध छुटिएको आज दुई बर्ष भै सक्यो। आज भोली कसै संग पनि माया प्रितीका कुरा गर्न र सुन मन लाग्दैन। आफ्नो बिगत बारेमा भुलेर पनि कसैलाई भन्न चाहान्दैनन् र कहिले समझ्नै चाहन्छ।

दुबै बिच एक अर्कामा अत्यंत माया प्रिती थियो। तर पुजा यसलाई कहिल्यै आफ्नो तर्फ बाट बिहेको रुपमा मंजूरी दिन सकेन। उ आफैलाई थाहा छैन आत्माले किन स्विकार गर्न नसकेको यस पबित्र संम्बन्ध लाई। राम्री त थिई नै उनी, तर कहिले उनलाई कुनै कुराको घमंड छैन, अति नै राम्री स्वभावकी दिलकी धनि केटी। साथीहरुमा माझ पनि सबैको प्यारी पुजा।

एक दिन सोनुले उनलाई भने छ बिहेकोलागी घरमा केटी खोज्न सुरू भैरहेछ, तर पनि सकेन। आखिर सोनुको बिहेको रिश्ता अर्कै केटीसंग हुन्छ। त्यस पछि मुश्किलले ६ महिना जति भेट घाट भै रहे अनी बिस्तारै नाता टाढा हुन्दै गए। फीलिंग्स पनि घट्दै गए। उता सोनु आफ्नै घर जममा ब्यस्त हुन्दै गए र पुजाको लागि समय पनि कम हुन्दै गए। तब पुजालाई एकलोपनको अनुभूति र अहसास हुन थाल्यो।

अब पुजालाई एक अर्को साथीको जरुरत महसूस हुन थाली। उनले ए लेबलको पढाईको बेलामा एक दुई साथी को नजिक हुन कोशिस शुरु गरेकी थिई। उनलाई लाग्यो कि त्यसमा उनको जिवन साथी बन्न लायकको कुनै छ। तर कुरा बढ्दै जांदा कुनै न कुनै कुरामा बिबाद हुंदै जांदा मतभेद भई एक एक गर्दै उनको साथ छोड्दै गए र कहिले अर्कोलाई पुजा आफैले बाई गरी छोडी दिए।

नहोस पनि किन उनलाई हरेक त्यस नयाँ साथीमा सोनु खोज्ने प्रयासमा हुन्थे। त्यस्तो कुनै हालतमा संम्भव हुन्दैन थियो। अब पुजाको मन मनै लाग्न थाल्यो आफ्नो गल्ती अनिभुति हुन थाल्यो कि सायद सोनुलाई जिवन साथी नबानाएर जिवनमा सबै भन्दा ठुलो गल्ति गरेछ। जुन अश्लि हिराको खोजिमा थिई त्यो धेरै पहिले एउटा शिसाको तुक्रा सम्झि फ्याकी सकेकी थियो।

‘डर’

noreply@blogger.com (skpari) — Wed, 29 Sep 2010 08:07:00 +0530

मैले आफ्नै दिल तोडे धड्कनको डरले

गाऊँ नै छाडी दिए बर्षा र झरीको डरले,

कसले भन्छ मलाई प्रेम फाप्दैन….

म त त्यसै हाँसी दिन्छु आँसुको डरले

जती बेला सम्झना आउँछ तिम्रो

नजर यो झुकाई दिन्छु

भिजेको परेली बाट तिमिलाई

ओठ सम्म ल्याउन्छु

तिमीलाई मैले केहि भन्न सकीन

त्यो सबै आज म आफैलाई भन्छु

अनी ती बिटेका क्षण बिटेका कुराहरु

सम्झी बसी रहन्छु

बिबस मनका लाचार हेराई

पूर्ण सुन्यत्तालाई अपनाई दिन्छु

कसैले भनि नदेऊन यो राज

डरले नजर झुकाई दिन्छु

तर पनि हरेक पल तिम्रो

लामो आयुको कामना म गर्छु

तिम्रोलागि म हरेक मेरो ईच्छा डबाई दिन्छु

तिमी चाहे लुक्दै हिड् मेरो नजरबाट बच्दै

तर म मर्न उप्रात सम्म तिमिलाई माया गरिरहन्छु

केहि रहे नरहे तर तिम्रो मायाको साहारा रहिरहनु

मायामा डुबेको सधै यो दिल हाम्रो रहिरहुन

खुशी जति तिम्रो, सबै दु:ख मेरो,

यहि कामना गर्छु

आँखामा, सधै अनुहार तिम्रै रहुन

परखाईमा हुन्छु सधै सांझ तिम्रो

सम्झनाले बित्छ लिंदा लिंदै नाम तिम्रो

बर्षो देखी बसेको छु यो आश लिएर

आज आउँछ कि भनि कोहि पत्र लिएर तिम्रो

थिएन जसलाई मेरो मायाको कदर

संयोगले उसैलाई चाहि रहेको छु

उहि दियोले जलाई दियो मेरा यी हाथलाई

जुन हावाबाट बचाई रहेका थिए मैले त्यसलाई,

समय र खुशि तिम्रो कमारो होला

हर पल र हर ठाउँ तिम्रै नाम होला

एक पल्ट फर्केर हेर मेरी जानु, तिम्रो

हर पाईलाको मुनी मेरै हाथको निशान होला

मलामी मेरो उ रोक्दै सोध्छ,

फर्किन्छौं कहिले सम्म र कहाँ जांदै छौ?

सजा: जिंदगीको यहाँ काटि रहेको छु

जहाँबाट आएको हुं त्यही जांदै छु

उनिसंग गुनासो पनि के गरौं,

मैले कहिल्यै मनको कुरा राखीन

म उनैकोलागि तड्पी रहे, जसले

मलाई कहिल्यै आफ्नो सम्झिएन

भनिन्छ कहिल्यै सम्झना पुरानो हुंदैन,

माया पाऊनु पनि सबैको भाग्यमा हुंदैन

मेरो मुटु राखेर आएको छु उनको आंगनमा,

यो थाहाँ हुंदा पनि उनको नजर हुन्दैन जमीनमा

मेरो हरेक सांश तिम्रो गुलाम बनिरहेछ

मान्छेहरु यो जिंदगी बदनाम गरिरहे छ

मैले त मेरो छायाँ पनि, सनम

तिम्रो नाम गरि दिएकोछु

भगवानको कानूनमा बादल किन हुंदैन

जुन आज भएको छ त्यो हिजो किन भएन

हर तालमा लहर हुन्छ र हर तालमा पानी

फेरी सबैको भाग्मा चमत्कार किन हुंदैन

जब तिमिले नै यो दुनियाको कथा लेखेको हो

तब हरेक मान्छे एउटा मिठो गजल किन भएन

बार बार नभेट्ने वाचा गरेर पनि भेटेको छु हामी

फेरी आफ्नै ईच्छाको बारेमा किन सोच्दैन हामी

मैले लेख्ने गरेको छैन कुनै जमानामा, तर

तिम्रो चाहनाले मलाई कबि बनाई दियो

मन त हाँस्दै आईरहेको छ जमाना देखी

तर एक क्षण मै तिमीले मन रुवाई दियो

फेरी पनि निस्कन सकेन यस शरिरबाट,

किन कि तिम्रो मायाले मलाई अमर बनाई दियो

तिमीसंग छुटेको मेरो भैसक्यो बर्षो

याद तिम्रो धेरै आऊछ

हृदय तिमीलाई भेट्नकोलागि बेचैनी हुन्छ

जामाना त पहिले देखी दुश्मन थियो मेरो

अब मौषम पनि हेर्नु

बिना बादल पानि बर्सन थाल्यो

मैले आफ्नो मनको कुरा उनलाई भन्न सकिन

लागे छ आगो जुन मनमा, उसलाई निभाऊन सकिन

तिम्रो खोजीमा यता उता भौतारिंदै ठोकर खाए

मेरो मायाको पाईला फेरी पनि हलाऊन सकिन

अलि सोचेर त हेर,

त्यस दिलको हाल के भयो

जुन टाढा हुन्न सकिन

तिम्रो नजिक आऊन नि सकेन

म उनलाई नसम्झि मनलाई के गरौं

हजारौ भुल्न चाहे, तर बिर्सन सकिन

बदनाम नहोऊन प्रेमको कहानी

ऐ दु:खले भरिएका आँसु, आँखामा नआऊनु

संसारमा मायाको चलन यस्तै हो

हृदय जलोस,
तर अनुहारमा पिडाका झलक नल्याऊनु

--सोनु प्रधान

अधुरो प्रेमकथा

noreply@blogger.com (skpari) — Mon, 20 Sep 2010 23:56:00 +0530

जिन्दगिमा कति बेला कस्ता मोडहरु आऊन्छ, यदि त्यो पहिले नै थाहा भएको भए सायद गल्ति कसै बाट पनि हुन्दैन होला। अनी कसैले प्रेममा धोखा अनि पिडा पनि खेप्नु पर्दैन।

चिनजान धेरै लम्बिन नपाउँदै तिमीसँग यात्रा गरें, मात्र मोबाइल फोनबाट चिनजान भएको थियो, तै पनि यती धेरै बिश्वास अनी भरोसा थियो हामी दुबैमा। आजको समाजमा स्वार्थ बिना एक पाईला चल्दैन तर पनि हाम्रो त्यो निस्वार्थ प्रेम एक आपसमा धरै गहिरो र निश्चल थियो।

समयको गतिसँगै सबै कुरा आ-आफ्नो अवस्थालाई पार गर्दै व्यस्त भैरहेको थियो। यस्तै समयसँगै दौडने क्रममा हामी दुबै बिच त्यो सबै हुदै गए जुन प्रेमी प्रेमिका बिचमा हुन्थ्यो। प्रकृतिले पनि हाम्रो साथ दिन्दै थियो। तिमिलाई म आफूलाई भन्दा पनि बढी माया गर्छु र तिमि नै मेरो संसार हो, मेरो खुसी, रोदन, हाँसो सबै तिमी हो । तिमीलाई सम्झँदा मात्र पनि मनका सबै पीडा बिर्सन्छु अनि डुब्न थाल्छु हाम्रो त्यो बिगतमा सम्झनामा र न्यानो स्पर्शमा । मलाई तिम्रो यति माया लाग्छ कि, जस्तोसुकै परिस्थितिमा पनि बिर्सन सक्दिन, तर बाध्यता छ, अनि सम्झन्छु पहिलेका ती मायाका भावनाहरू, ती स्पर्श र न्यानो साथ अनि सुरु हुन्छन् आँसुका वर्षाहरू... मेरो मन यति पिरोलिन्छ, यति अतालिन्छ, के गर्ने ? जता गए नि हुन्न उता गए नि हुन्न । अझ कुनै त्यस्तो क्षण सम्झिन्दा त तिम्रो एकदम याद आउँछ ।

तिम्रो अमूल्य माया अनि तिम्रो मधुर बोलीले मलाई मदहोस बनाएको छ । कुनै कठोर परिस्थितिमा तिमीलाई सम्झँदा मात्र पनि सन्तोष प्राप्त हुन्छ ।
त्यस्तै यात्राका क्रममा तिमीलाई अत्यधिक माया गर्न थालेछु, मेरो हृदयको रोजाइ तिमी नै बन्न पुग्यौं । सायद तिमी मेरै निम्ति बनेका हौं । तिम्रो त्यो सुन्दर मुहार अनि मीठो बोलीमाथि अलिकति मुस्कुराउँदाको सुन्दरता वर्णन गरी नसकिने, अनि तिम्रो त्यो सहयोगी भावना र अरूप्रति गर्ने तिम्रो व्यवहार.... तिम्रो निर्मल हेराई अनि त्यो स्वच्छ व्यवहारले पनि होला म तिमि प्रति आकर्सित भएको... ।

जहाँत्यहीँ छलकपट, विश्वासघात अनि मायाप्रेम जस्तो अमूल्य चीजमा पनि धोका भेटि्न्छ तर तिमी र मेरो वास्तविकता त्यो होइन । मेरो मोबाईलमा पहिलो त्यो तिम्रो मिसकल आऊदा तिमिसित भएका केही कुराकानीमा नै मेरो मनमा हलचल मचिसकेको थियो। मानौ भित्रि कतै करेन्ट लागे जस्तो, सायद त्यसैले नै तिमीलाई रोजें।

कति छिटो हाम्रो मिलन अनी बिछोड भयो यो सोच्दा मात्र पनि मन भारी भएर आउन्छ। सायद हामी दुबैको जिन्दगीमा सुन्दर क्षण त्यही थियो होला, हरेक साता भेट भै रहन्थ्यो, अनि हर दिन अलि समय् हुने बितिकै मोबाईलमा घण्टौ सम्म बातचित हुन्थ्यो। एक पल्ट आवाज सुने बिना बस्न सकदैन्थ्यो। तर अज अचानक के भयो..! भयो मानौ हामी दुबै बिच कहिल्यै चिनजानै नभएको जस्तै, आज तिमीबाट टाढा रहँदा पनि हृदयको कुना-कुनामा तिम्रै तस्बिर खोज्न थाल्छ । यो सुन्दर संसारमा तिम्रै न्यानो माया अनि साथ पाइरहे म कति धन्य हुन्थे, तिम्रै सहारामा जिन्दगीको उकालीओराली अनि भन्ज्याङहरू पार गर्दै दिनहरु बिताऊन पाए हामी कति खुशी हुन्थे ।

आज तिमीसित मेरो भेट नभएको सायद एक बर्ष भन्दा बढि भैसक्यो, सुनेको छु केहि दिन पहिले फेरी तिम्रो कोखमा अर्को छोरा पाएछ रे भने। अब त भगबानसित एउटै कुरा सोध्छु यदि यसरी बिछोड नै हुनु छ भने मिलन किन गरायो हामि दुबैलाई..?

करिश्मा मानन्धर - नायिका

noreply@blogger.com (skpari) — Mon, 20 Sep 2010 17:55:00 +0530

लक्ष्मी भण्डारी थापा

नेपाली चलचित्रकी सदाबहार नायिका करिश्मा मानन्धर सन् १९७२ फेबु्रअरी ४ का दिन झरुवारासी, ललितपुरमा जन्मिएकी हुन्। आमा कोमल तथा सेनाका मेजर बुवा क्षेत्रबहादुर केसीका २ छोरीमध्ये जेठी करिश्माकी ठूलीमुमा -अर्की आमा) तर्फ २ दाजु छन्। जन्म ललितपुरमा भए पनि बानेश्वर, थापागाउँमा उनको बाल्यकाल बित्यो। इलाम आर्मी क्याम्पका गणपति बुवाको नवमीका दिन निधन भए पनि उनलाई आमाले त्यसपछिका हरेक दसैंमा रिक्तता र निराशाको अनुभूति नदिएको उनको भनाइ छ। करिश्मा भन्छिन्-ँनवमीका दिन अहिले पनि मेरो माइतीमा श्राद्ध हुन्छ तर मलाई मेरी आमाले कहिल्यै नरमाइलो महसुस गराउनुभएन, उहाँ हरेक पर्वमा समान खुुसी दिने प्रयास गर्नुहुन्छ। बाल्यकालमा रमाइला दसैं मनाएकी करिश्मा सन् १९९१ मा विनोद मानन्धरसँग विवाह गरेपछि पर्व मनाउने तरिकामा केही फरकपन महसुस गरेको बताउँछिन्। राजविराज निवासी विनोदकी आमा वीरगञ्जकी भएकीले पनि उनीहरूको चाडपर्वमा मधेसी संस्कारको झलक आउँछ। उनीहरू सबै संस्कारलाई पछ्याउँदै मिश्रति रूपमा दसैं मनाउँछन्। सकारात्मक सोच राख्ने हो भने जीवन इन्दे्रणीझैं रंगीन छ भन्ने करिश्मा आफ्नो परिवार स्वादको पारखी भएकाले आफू पनि खाने कुरामा सम्झौता नगर्ने बताउँछिन्।

केमा व्यस्त हुनुहुन्छ ?

   अहिले व्यावसायिक जीवनबाट थोरै समयका लागि बाहिरिएर परिवारसँगै व्यस्त छु। जीवनको केही समय परिवारसँग बिताउनुको आनन्द लिइरहेकी छु।

तीज, दसैं, तिहारलगायतका ठूला चाडपर्वमा समयसँगै नयाँ चलनहरू भित्रिरहेका छन्, यसलाई कसरी हेर्नुहुन्छ ?

   म केही वर्ष विदेश बसें। त्यहाँको वातावरण बुझें, उनीहरूको आफ्नो भन्ने कुनै संस्कृति छैन। हामी संस्कारका धनी छौं। हाम्रा चाडपर्वमा जति आधुनिक कुरा थपिए पनि, पुराना जति पनि कुरा परिमार्जित भए पनि जेका लागि भनेर चाड मनाउने हो त्यो मेटिनु हुँदैन। त्यसको जरोलाई मर्न दिनु हँँदैन। किनभने हामी त्यही कुराले धनी छौं र त्यो हामी नेपालीको परिचय पनि हो।

अहिलेको दसैं कसरी मनाउँदै हुनुहुन्छ ?

यो वर्ष इंग्ल्यान्डबाट मुमा-बुवा -सासू-ससुरा) आउनुभएको थियो। उहाँहरू बस्नुहुन्छ र अघिपछिको दसैंभन्दा रमाइलो हुन्छ भन्ने ठूलो आशा थियो तर स्वास्थ्य परीक्षण गर्नुपर्ने भएकाले उहाँहरू र्फकनुपर्ने भयो। त्यसैले दसैं जसरी मनाउँदै आएकी थिएँ त्यसरी नै मनाउनुपर्ला।

किनमेल कहाँ गर्नुहुन्छ ? के-के खरिद गर्ने विचार छ ?

    जहाँ पनि हुन सक्छ। म असाध्यै साधारण मान्छे हुँ। मलाइ सपिङ गर्न, खान, घुम्न यही निश्चित ठाउँ नै चाहिन्छ भन्ने छैन। म साधारण ठाउँमा पनि किनमेल गर्छु। स्टाफहरू र छोरीलाई नयाँ पहिरन किनिदिन्छु।

दसैंको महत्त्वपूर्ण पक्ष ?

सबै आफन्तलाई एकैठाउँमा जुटाइदिने दसैं महान् छ। आफन्तमा कुनै रिस, राग, द्वेष एवं चित्त दुखाइ छ भने पनि यो पर्वले मेटाइदिन्छ र राम्रो वातावरण सिर्जना गरिदिन्छ। त्यसैले यो पर्वमा कुनै शक्ति छ भन्ने मलाई लाग्छ। जुन शक्ति मेरा लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण छ।

दसैंमा सबैभन्दा मन पर्ने कुरा ?

पाहुना, इष्टमित्र तथा आफन्तहरूलाई ख्वाउन तथा कम्पनी दिन रुचाउँछु।

कुन ब्रान्डको डि्रंक्स रुचाउनुहुन्छ ?

आइ लभ टु डि्रंक बियर -तर बियरले मोटाइने हुँदा अहिले त्यति पि्रफर गर्दिन) डि्रंक्समा मेरो अर्को रुचि ब्रान्ड रेड वाइन -ड्राइ, नन-

स्विटन) हो।

चाडपर्वमा हरेक क्षेत्र केही समयका लागि सुस्ताउँछन्, के यसो हुनु ठीक हो ?

हामीले त्यो सुस्त गतिलाई तीव्र गतिको काम पछिको थकाइ मार्ने अवसरका रूपमा लिनुपर्छ। किनभने दसैंको ठीक अगाडि एकदमै स्पिडमा काम हुन्छ जुन समयमा भएको कामले वर्षभरिको कामलाई माथ गर्छ।

अब पनि दसैं जस्तो लामो अवधिको पर्व मनाइरहनु कत्तिको सान्दर्भिक छ ?

मलाई त राम्रो लाग्छ। यसको सान्दर्भिकता यसर्थमा पनि छ कि काम मात्र जीवन होइन। मान्छेलाई स्वस्फुर्त रूपमा काम गर्न तरोताजा दिमाग एवं आरामदायी शरीर चाहिन्छ। जुन कुरा सुखी, उमंग, हर्ष तथा आरामद्वारा मात्र सम्भव छ। दसैंको लामो बिदा र उल्लास सकिएपछि हामी अझ तरोताजा मस्तिष्कका साथ नयाँ सिर्जना गर्ने मुडमा काममा र्फकन्छौं।

बाल्यकालको चाडपर्वमा तपाईंको रोजाइ र अहिलेको चाडपर्वमा तपाईंकी छोरीको रोजाइमा के भिन्नता छ ?

धेरै भिन्नता छन्। म सामान्य परिवारकी, आमा मात्र भएकी घरकी छोरी थिएँ। केही अप्ठ्यारो स्थिति थियो तर माग भने गर्थें। कविता अहिले सम्पन्न परिवारकी छोरी हो भन्नुपर्छ तर उसको कुनै माग हुँदैन। म उसलाई चाडबाडमा कुर्ता-सलवार किनिदिन रुचाउँछु, ऊ जिन्स मन पराउँछे।

दसैंले नेपाली कला क्षेत्रमा कस्तो प्रभाव पार्दै आएको छ ?

चलचित्र चल्ने र रिलिज हुने कुरा गर्नु हुन्छ भने यो ज्यादै उपयुक्त अवसर हो। दसैंमा सबै मानिस काम सकेर थकाइ मार्ने, मनोरञ्जन गर्ने मुडमा हुन्छन्। दसैंमा उपत्यका बाहिरबाट चलचित्र रिलिज हुनु भनेको बेस्ट रिलिज हो। जसले चलचित्र क्षेत्रलाई अवश्य लाभ पुर्‍याउँछ।

विदेशमा मनाएको दसैं ?

    एक-दुईपटकबाहेक दसैंमा कहिले विनोद उता, कहिले म यता हुन्थ्यौं। विदेशमा भए पनि हामी त्यहाँ जमरा उमार्ने, टीका थाप्ने, खसी काट्ने काम गथ्र्यौं। विदेशको दसैं अझ महत्वपूर्ण हुँदो रहेछ। बाल्टिमोरमा बस्दा हामी नेपालीहरू प्रेमराजा महत दाइकहाँ टीका थाप्न जान्थ्यौं। उहाँको घर त्यहाँ बस्ने हरेक नेपालीका लागि टीका थाप्ने बूढो घर हुन्थ्यो। रमाइलो हुन्थ्यो विदेशको दसैं पनि तर विनोद र म छुट्टएिको दसैं भने नरमाइलो भएको थियो।

सपनाको देश अमेरिकामा करिब स्थापित भैसकेपछि नेपाल फर्किनुको कारण ?

म अमेरिकन भएर त्यही बसोबास गर्छु भन्ने नियतले गएकी थिइन। फिल्म क्षेत्रमा मात्रै सीमित हुनुपर्दा म एकोहोरो जीवन बाँचिरहेकी थिएँ। त्यहाँ गएपछि थुप्रै कुरा सिक्न र अनुभव गर्न पाएँ। म आफ्नो देश छाडेर अन्त बस्न सक्ने मानिस होइन। म त्यहाँ केही सिक्न गएकी थिएँ, जुन सिकेर फर्किएँ।

अब फेरि चलचित्रमा र्फकने विचार छ वा अन्य कुनै व्यवसाय गर्ने ?

अहिले तुरुन्तै फिल्म बनाइहाल्छु वा चलचित्रमा काम गरिहाल्छु भन्न सक्ने स्थिति छैन। यद्यपि फिल्म र समाजसेवा नै मेरा लक्ष्य हुन्।

दसैंको के कुराले छुन्छ ?

मलाई दसैंताकाका घमाइला दिन र सफा मौसमसहितको हावाले छुन्छ। मलाई दसैंमा वातावरणको वासना मीठो लाग्छ।

दसैंमा लगाउने पहिरन ?

साडी नै मन पर्छ। त्यसैले म दसैंमा विशेष किसिमको साडी बनाउँछु।

दसैं तपाईंका लागि के हो ?

मेरा लागि दसैं मिक्स प्याकेज हो। रमाउने, खाने, मन परेको पहिरन लगाउने, मठ-मन्दिर जाने, आफन्तलाई ख्वाउने, जमघट गर्ने उपयुक्त अवसर हो मेरा लागि दसैं।

नारी

नेपालीले एकपल्ट हेर्नु पर्ने फिल्म

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 17 Sep 2010 09:18:00 +0530

नेपालीले एकपल्ट हेर्नु पर्ने फिल्म

“उपहार”

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 13 Sep 2010 11:30:00 +0530

मलाई थाहा छ तिम्रो जन्मदिन हो

तिमिलाई के उपहार देऊ आज

जुन सब भन्दा किमती न सही

तर सबै भन्दा अलग होस

हजारौ वर्षौको यात्रा पछि भेटेको

एक पल बिशेषलाई कसरी सजाउँ

आफ्नो सदाबहार मनलाई ठाटी राखी

तिम्रो मनको सबै भन्दा सुंदर कुनामा

के देऊ उपहार

जुन कसैले नदिएको होस कसैलाई कहिले

तिम्रो भित्र रहेको उत्सवका बासी तोरणद्वार

चिमोटर निकाली देउँ

र सजाई दिउँ नयाँ झालरें

तिम्रो ह्रदयमा कसरी राखी देउँ

हजारौं रंगको शोरका टुक्राहरु

जसको सुगंध पुगोस मात्र तिम्रो इन्द्रियों तक

कस्तो-कस्तो मौनता र कस्ता-कस्ता गुनगुनाहत सजायको छ

आज सम्म तिम्रो तन्तु मा

अब कुन चाहि राग हालि देउँ तिम्रो तारमा

जुन बजि रहोस एउटा अदभुत सम्बंधको अदभुत संगीत जीवन भर

कुन चाहि कलाकृति कोरी देउँ तिम्रो हत्केलामा

कि बदलियोस सबै रेखाहरु तिम्रो

र त्यसमा सांन्तले देखोस मेरो नाम

तिमिलाई के उपहार देउँ

जुन कहिले नष्ट नहोस

कालका यस आपाधापीमा

जुन बनिरहोस सधै

म गई सके पछि पनि

तिमी गई सके पछि पनि

मलाई थाहा छ

तिमी एउटा यस्तो किताब हो

जसलाई कसैले बिरलै बढ्न सक्छ

तर मैले पढेको छु

रात भर नसुती, जागेर

जस्तै परीक्षाको तयारी गर्छ कुनै बालक

मैले पढेको छु त्यसैले मलाई थाहा छ

कति पृष्ठ कम छ यहाँ

मलाई थाहा छ

कहाँ-कहाँ ग़लत छपाई भएको छ

कहाँ-कहाँ मसीहरु फिजिएको छ

तिमी रोएकोले

कसरी जिल्द फेरी देउँ यस किताबको

के देउँ तिमिलाई उपहार

जुन अस्पष्ट शब्दलाई, धुंधलाती आँसुलाई

र फेरी टाँसी दिउँ सुंदर चम्कीलो शब्दहरु

अनि जोडी दिउँ त्यो छुटेका पान्नालाई

जसलाई पढेर जब तिमी मेरो तर्फ हेर्छौ त

म जिउँला तिमीलाई हेर्दै युगौं युग सम्म

गीतको बोल बनि रहेको छ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 11 Sep 2010 20:37:00 +0530

छैन, याद छैन मलाई केहि पनि

त्यस पहिलो भेट र सिर्फ तिमी सिवाय

जुन तिम्रो आँखा बाट मेरो आँखा सम्म

केहि काप्दै आएको थियो

देखेका थिए अनेक प्रेम र साथमा

धेरै प्रश्न मैले,

तर थाहा छैन कुनि भने छ मनले

या कुनै सपनाको सायां थियो

सोच्छु फेरी रातको अंध्यारोमा

तिमीलाई कति पल्ट मैले

जस्तै कुनै अंन्जान, सुगंध जस्तै आएर

शरिर भरी महसुश दिलाउँछ

अनि आउँछ हातमा एऊटा हात यस्तै कल्पना मै

र युगौ देखी जमेको कुनै बर्फ पग्लाई दिन्छ

तब जाग्न थाल्छ तन र मन

र…….

जस्तै यस शरिरका अंधकार

कसैको अंगालोमा अल्झेर

बस आफ्नो अंन्तिम सांश

तोड्न चाहन्छ

या जस्तै कोई बर्षो देखीका भाकल

सपना अब पुरा हुन लागे छ

तर त्यतिकैमा थाहा छैन कुन सोचबाट

शरिर भित्रको रौं सबै कांप्न थाल्छ

लाग्छ जस्तै मैले अन्जानमा कुनै

बर्जित फल खाएछ

तब मेरो लातो शरिर भरी

स्पर्श गर्दै तिम्रो हात जस्तै

एउटा चन्द्रमाको सायां बनाई दिन्छ

मायाको ‍एहसासमा डुबेको त्यो हात पनि

मेरो मनको साथ हिचकिचाऊछ

तब त्यसै बगिरहेको हावाले उडाई लान्छ

त्यो साइनो धुलो आँखा सम्म…

जुन संसारको नजरमा

आज तिम्रो मेरो लेखाई

गीतको बोल बनि सकेको छ

विचित्र विश्व

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 11 Sep 2010 04:55:00 +0530

बाइस इन्च मात्र अग्ला बाग्लुंगे नेपाली खगेन्द्र थापामगर विश्वका सबैभन्दा होचा मानिसको कीर्तिमान राख्न लागिपरेका छन् । तर, अचानक उनको तौल र उचाइ आउँदो २ साताभित्र बढेन भने मात्र उनको इच्छा पूरा हुनेछ । र, उनको नाम विश्वरेकर्डको किताबमा सबैभन्दा होचा वयस्क पुरुषका रूपमा दरिनेछ । अहिलेलाई उनी पृथ्वीका सबैभन्दा होचा किशोर मानिएका छन् ।

यिनै २२ इन्च अग्ला खगेन्द्र लन्डन पुगेर २४ इन्च गोलाइका पाखुरा भएका बडीबिल्डर टाइनी आइरनको पाखुरामा झुत्ती खेले । २८ वर्षे लन्डनवासी टाइनी आइरनको पाखुरा विश्वकै सबभन्दा मोटा पाखुरा मानिएका छन् । यस अनौठो जोडीले खिचाएको तस्बिर ।

श्रोत: नयाँ पत्रिका

मिलोस उसलाई हर खुशी

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 2 Sep 2010 11:58:00 +0530

उसको जिन्दगिमा केहि कुरा छ चुप-चाप छ,

तर अनुहार केहि भन्छ अनेकन प्रश्नका साथ,

आफ्नो दु:ख लुकाउँ छ उ

उसको बानि बेहोरा त्यस्तै छ,

छोई सक्यो मेरो हृदयलाई,

जतिबेला पनि मेरो नजिक बाट हिड्छ उ

तान्दै गई रहेको हुन्छु म

अनि धडकन मेरो बढन थाल्छ

सुंदर मुर्ती त छौ नी उ

सहनशिल अनि कति सरल छ

भन चाहन्छु उसलाई म

तर सुन्दै छु उ

कोई अरुलाई खोज्दै हिड्दै छ

मेरो एकलोपन अनि यस अध्यायको अन्त सम्झौ

फेरि पनि आशिस छ मेरो, मिलोस उसलाई हर खुशी।

तिमी समुन्र्दको कुरा गर्छौ

मान्छे आँखामा भित्र डुब्छ

यहां को रुन्छ र कसैको लागि

सबै आ-आफ्नै कुनै कुरामा रुन्छ

यस दुनियांमा भेट्छ सच्चा साथी मुश्किलले

बांकी सबै त मतलबीका साथी हुन्छ

हाँसोले ओठमा ठर्ठ्र्याउन छाडी सक्यो

सपना पनि आंखामा आऊन छाडी सक्यो

आऊदैन अब त हिचकिचाए पनि,

सायद हजुरले पनि याद गर्न छाडी सक्यो!!

त्यस रातको सम्झना

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 1 Sep 2010 13:20:00 +0530

मलाई आज भोलि निन्द्राले साथ दिन छाडेको पनि कयौं दिन भै सक्यो। निदाउँने धेरै प्रयाश गर्दा पनि सधै झैँ मात्र प्रयाश मै सिमित हुन्थ्यो, सायद त्यो मनमा खेलीरहेका बिगतका यादहरुले गर्दा होला झन निन्द्रालाई धेरै टाढा-टाढा सम्म भगाइ दिन्छ। त्यसैले मलाई रातको सम्झना मात्रले पनि सताउन थाल्छ।अनि त्यो रातको सुनसान मात्र घडीको टीक् टिक् आवाज, आफ्नो मुटुको धडकनलाई जिस्क्याई रहेको जस्तो भन दिलाउछ! मानौ आफ्नै मुटुको धडकन संगै चलेजस्तो अनुभूती हुन्छ।

मंसिर महिनाको त्यो जाडो रातमा मानिसहरू सिरक भित्र न्यानो पारी मस्तले सुत्ने दिन, तर मलाई गर्मीले छट्पटि भैरहेको छ। सिरक हटाए जाडो हुने, र ओढे गर्मीले पसिना-पसिना हुने। जति निदाउने प्रयास गर्छु उति मनका तरंङ्ग, अनि मुटुका धडकन झन जोडले धड्के जस्तो हुने। यस्तै ना-ना थरिका कुराहरूले मनलाई झन क्षत बिक्षत बनाई दिन्छ। राम्रा नराम्रा कुराहरूले मनमा बास पाउन थाल्छ, मेरो मुटुको धडकनलाई भिते घडीको टिक्-टिक् आवाज संगै धड्के जस्तै भई दिन्छ। अनि कहिले काही त सुन सान रातमा कतै एकान्तमा गएर दुबै हात उचालि माथि तिर हेर्दै चिच्याउन् मन लागे जस्तो भै दिन्छ।यस्तै सोच्दा सोच्दै कहिले बिहान भयो थाहै नहुने....। रातभर सुट्न नसकेर होला सायद बिहानको चिसो हावा चले पछि केही बेर सुत्न पुग्छु।

यस्तै जिन्दगीको यथार्थमा केहि शब्द कोर्ने विचारमा बारं बार कोसिश गरे, तर कहाँ बाट सुरू गरौं के लेखौ सोच्न सकिरको थिएन्।कति लेख्ने कोशिस गरे तर शब्दहरू भेटाउन सकिरहेको छैन्। भन्छन्, मान्छेले जे चाहन्छ त्यो हुन्दैन् जे न चाहिरहेको हुन्छ त्यो भईदिन्छ, कुनै कुरालाई कति बिर्सन खोज्छु त्यसको झन याद आई दिन्छ, कति कुरा सम्झन खोज्छु तर सम्झने शक्तिको अभावले होला झन बिर्सन पुग्छ।
“प्रत्यक प्राणीले आफ्नो-आफ्नो जीवन सुखमयको कामना गर्दछन्, तर पनि सुखमय् बन्न सकिरहेको हुन्दैन किन”? एक आपसमा सम्झदारी बनाउन नसकेर होकी के कारणले हो मेरो जिन्दगीमा पनि कहिले परिवारमा समन्वय् र बिश्वास कायम गर्न सकिएन।अरू पराईको कारणले होईन आफ्नै परिवारको कारणले आज म धेरै दुःखि छु। सायद यती दुःखि र निरास कोही भएको थिएन् होला। मानौ बाँच्नका निम्ति कुनै आधार नै नभए जस्तो, गन्तब्य बिनाको यात्रु झै थाहा छैन् कहाँ जाने कत्ता पुग्ने हो।अनि तूफानी रातको आँधिबेरीमा समुद्र बीच फसेका नाऊ झै कत्ता लगेर डुबाई दिने हो थाहा छैन, रूख बाट झरेको पात झै हावाले कत्ता उडाई लाने हो.., आकाशमा उड्दा उड्दै चुडीएको चँङ्गा जस्तै थाहा छैन कहाँ अल्झिने हो, किनाराको खोजिमा बगी रहेको नदी जस्तै, मानिसहरूको हुलमा पनि एकलै भए जस्तो लाग्छ मलाई।बसंन्तको हरियालिमा पनि उजाडीएको रूख जस्तै, मानौ दैबको लिला अपरंम पार भन्ने जस्तै..., हुने लाई कसले रोक्न र छेक्न सक्छ र?
कति अतित लाई भुलेर बर्तमानमा खुशि बन्दै रमन खोज्छु तर खुशि भन्दा पिडा भारी भएर होला चाहेर पनि मुस्काउन सकिरहेको हुन्दैन्। ह्रृदय्को ब्यथा लुकाई बाहिर म मुस्काउन खोज्छु, पिडा सहन नसकि आँखा बाट आँसु त्यसै झर्न थाल्छ। उधास भएर पनि कति बसौ अंध्यारोमा तर उज्यालोले साथ छ्योडेपछि नचाहेर पनि अज्यलो बिना बस्नु पर्दो रहेछ।

आकाशमा बादल हतिसके र बिस्तारै सुर्यको किरणले धरतीलाई उज्यालो दिन्दै छ, तर मेरो जिवनमा भन्ने घामको किरण कहिले पर्ने हो? उज्यालो कस्तो हुन्छ जीवनमा अहिले सम्म देख्न र महसुस गर्न सकेको छैन्। आफ्नो विबेकले भ्याएसम्म उज्यालोको कल्पना गर्न खोज्छु, तर उज्यालो कहाँ छ यकिन गर्न सकिरहेको हुन्दैन्। रात पछि दिन, दिन पछि उही रात जो सम्झना मात्रले पनि मेरो जिऊ जिरिङ्ग भएर आउछ। त्यस रातको सम्झना बिर्सन म कति त नशामा डुब्न पुग्छु, चुरोटको धुवामा कति उड्न खोज्छु, तर हातमा लाग्यो सुन्य भने जस्तै, त्यो अनिन्द्रा त्यो छट्पटीएको रातको सम्झना मात्रैले पनि मेरो रौं काप्न् थाल्छ।

त्यसैले होला कुनै कविले यसरी लेखेका थिए.........

त्यसो त संसार नै मायामा अडेको छ।
मायाको डोरीले नै
हामीहरू आपसमा बाँधिएका छऊ।
मायाले नै हामीलाई अ
दृश्य रूपमा बाँच्ने प्रेरित गरिरहेको हुन्छ।
प्रेममा बिश्वास हार्दिक्ता निकट्ता र
आत्मीयता भए जिवन नै सुवासित हुन्छ।
आप्सी आत्मा र भावनाहरू
एक भई साता सात हुन्छ।
तर प्रेममा शंका आशंका र
अबिश्वास अथवा अज्ञान्ताले बास पाउन्छ,
तब त्यस बेला बिछोड (Tragedy ) निम्त्याउँछ।
आत्मा र भावनाहरू बिक्षिप्त हुन पुग्छन्।
कोमल मुटुमा चोट लाग्छ।
विक्षिप्त, मर्माहत भावनाहरू
हृदयमा अडन नसकि
उकुस मुकुस बनि
संबेदशिल शब्दहरूको रूपमा
बाहिर आई पुग्छन्।
यस्तै स्थितिमा मानिसले
कबिता या कथा लेख्न प्रेरित बनाउँछ।
अनि आफ्नो बिगतका घटनाहरूले
कथा र कहानीका रूपमा जन्म लिन पुग्छ।
यस्तै मेरो बिगतका घटना बाट प्रेरित भई केहि पन्ना लाई कथाका रूपमा प्रस्तुत गर्दैछु।
क्रमश:.....

हामी दुवै 'मुडी’

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 30 Aug 2010 16:01:00 +0530

आलोक नेम्वाङ, निर्देशक
झरनासँग चिनजान बाह्र वर्षअघि निर्देशक एवं पत्रकार भूषण दाहालले गराइदिएका हुन् । मलाई सम्झना छ- उनले पहिलोपटक 'हाई, आइएम र्फमर मिस नेपाल' भनेर आफ्नो परिचय दिएकी थिइन् । उनले मलाई चिनजान भएको केही छिनमै भनेकी थिइन्, 'मलाई लाग्छ- म तिमीसँग कम्र्फट हुुन्छु ।' पूर्वमिस नेपालभन्दा बाहेक बाँकी उनका परिचय थाहा पाइनँ । उनको प्रस्तुतिले निकै प्रभावित भएँ । घर गएपछि सोचेँ, 'को हो- झरना बज्राचार्य ? जसले मलाई पहिलो भेटमै प्रभावित बनायो । त्यसपछि मैले उनलाई दुई हप्ता डान्स सिकाएँ ।

उनले दुई हप्तामै राम्रो सिकिन् । उनलाई डान्स सिकाएको दिन र हतियार फिल्ममा अनुबन्धित भएको क्षण सधैँ मेरो स्मृतिमा आइरहन्छ । मेरा जीवनका मीठा स्मृतिमा त्यो दिन पनि पर्छ । डान्स सिकाउने क्रममा हामी एक-अर्कामा नजिकियौँ । थोरै भए पनि एक-अर्कालाई बुझ्ने अवसर पायौँ । त्यसवेलादेखि अहिलेसम्म हामी सहकार्य गरिरहेका छाँै । सहकार्य भएको यत्तिका वर्ष भइसक्यो । तर, कसैले झरनाको सकारात्मक र नकारात्मक पाटो के हो ? भनेर सोध्यो भने त्यसवेला मसँग कुनै उत्तर हुने छैन । बस् मलाई यति थाहा छ- उनी प्रतिभाशाली र असल अभिनेत्री हुन् । अनि मेरी असल साथी।

एउटा असल साथी हुनुको नाताले झरना कस्तो पुस्तक पढ्छिन् ? कस्ता खाना मन पराउँछिन् ? यस्ता धेरै कुरा मलाई थाहा छ । उनको जीवनशैली, अभिरुचि आदि विषयमा धेरै हदसम्म जानकार छु । उनी खाना बनाउन यति माहिर छिन् कि उनले जे बनाए पनि सधँै-सधैँ खाइरहूँजस्तो बनाउँछिन् । मलाई त यस्तो लाग्छ- उनले जति मीठो खाना अरू कसैले बनाउँदैनन् । मैले 'सानो संसार' फिल्ममा झरनालाई खेलाउन चाहेको थिएँ । तर, भइदियो कस्तो भने फिल्मको कथावस्तुमा अलि फरक विषयवस्तु भयो । र, उनकोजस्तो क्यारेक्टर कथाले मागेन । अहिलेको 'कोही मेरो' फिल्ममा कथाको मागअनुसार नै झरनालाई खेलाएको हुँ । साथी भएको आधारमा होइन । यदि, साथी भएकै कारण खेलाउने भए 'सानो संसार'मा पनि उसैलाई नै राख्थेँ । 'कोही मेरो' फिल्ममा उनले जीवन्त अभिनय गरेकी छिन् । उनको अभिनयबाट म एकदमै सन्तुष्ट छु

झरना बज्राचार्य, नायिका

आलोकलाई पहिलोपटक भूषण दाइले भेटाउन लानुभएको थियो । अहिले पनि सम्भिरहेकी छु । ऊ इमेज च्यानलको अफिसमा लेदरको कालो ओभरकोट लगाएर बसिरहेको थियो । पहिलोपटक देख्दा मलाई त दुब्लो बच्चाजस्तो लाग्यो । त्यसपछि आलोकसँग निरन्तर काम गरिरहेकी छु । उनलाई निर्देशकका रूपमा म जति सम्मान र आदर गर्छु, एउटा साथीका रूपमा पनि उत्तिकै सम्मान र माया गर्छु । आफूलाई बिर्सेर पनि उनी साथीको टेककियर गर्छ । आलोकले मेरो असाध्यै ख्याल गर्छ । उनले हरेक पाइलामा मलाई यो गर्नू/त्यो नगर्नू भनेर सुझाइरहेका हुन्छ । मलाई यस्तो लाग्छ- हामी दुवै मुडी छौँ ।' हामी दुवैलाई कुनै पनि काम आँटेपछि नगरी हुन्न । दुवैलाई आफ्नो 'स्पेस' चाहिन्छ । यो वा त्यो रूपमा 'स्पेस' खोजी गरिरहेका हुन्छौँ ।

रुचि, जीवनशैली आदि हिसाबले पनि आलोकसँग म नजिक छु । मैले उनलाई धेरै पकाएर खुवाएकी छु । मेरो पाककलाको त ऊ फ्यान नै हो । आलोकलाई बढी चिल्लो, गुलियो, चिसो र अमिलो मन पर्छ । तर, ऊ आफैँचाहिँ त्यति मीठो पकाउँदैन । एकपटक उसले पकाएको चिकेन खाएकी थिएँ । त्यति मीठो लागेन । हामी एक अर्काको केही कुरा चित्त बुझेन भने आफैँलाई थाहा हुन्छ र हामी चुप लागेर बस्छौँ । एकपटक सांगि्रला होटलमा हामी डिनरका लागि गएका थियौँ । त्यो दिन मैले भनेकी थिएँ, 'आलोक हामी कहिल्यै झगडा गर्दैनौ है ।' त्यतिवेला नै हाम्रो सानो विवाद भयो । अर्डर गरेको डिनर पनि नलिँदै आलोक जुरुक्क उठेर रिसाउँदै हिँड्यो । फेरि तीन दिनपछि ऊ आफैँले फोन गर्‍यो । हामीले झगडा गरेर लामो समयसम्म नबोलेको भनेको त्यही वेला हो । त्यसबाहेक उनी मदेखि रिसाएको याद छैन । उनले निर्देशन गरेको 'कोही मेरो' फिल्ममा म प्रमुख भूमिकामा छु । यो फिल्मको थिमअनुसार मैले न्याय गरेकी छु ।

साभार: नयाँ पत्रिका
शब्द/तस्बिर - श्रीधर पौडेल

"मनको पिडा"

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 23 Aug 2010 00:03:00 +0530

याद छैन के के देखेका थिए,
सायद सबै भुलि सकेछु
जब फर्के उनको गली बाट
आफ्नै घरको बाटो बिर्सिएछु

खुब गयौ परदेश भनि
आफ्नो भिता र पर्खाल पनि
बोल्न थाले छन्
शिशमहलमा यसरी दुबियो
आफ्नो माटोको घर बिर्सिएछु

तिमीलाई पनि आफ्नो 'कसम'
आफ्नो "वाचाहरु" याद छैन
मैले पनि आफ्नो सपना
तिम्रै आँखामा राखेको बिर्सेएछु

सोचे छैन, राम्रो नराम्रो
देखेको अनी सुनेको केहि पनि हैन।
ईश्वरसंग मागे तिम्रो साथ
अनी तिमी बाहेक केहि पनि हैन
देखे तिमिलाई, चाहे तिमीलाई,
अनी पूजा गरे तिमीलाई
मेरो माया मेरो ईच्छा,
तिम्रो चाहाना सिवाय केहि पनि हैन

जहाँ मेरो आँखाले तिम्रोलागि
मोती बिछाएको छ रात भर
पठाए त्यहि कागज तिमीलाई
मैले, लेखेको केहि पनि हैन
एक दिन साँझ आंगनमा
बसी रह्यो तिमी अबेर सम्म
धेरै कुराहरु आँखैले गरे, तर
ओठले बोले केहि पनि हैन

गीत गजल

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 18 Aug 2010 16:48:00 +0530

कोहि राम्रो लाग्दैन

तिमीलाई जुन दिन देखे मैले

अब अरु कोहि मलाई राम्रो लाग्दैन

कसै सीत कुरा गर्न र बोल्न

पनि मलाई मन अब लाग्दैन

तिम्रो आँखामा जुन दिन मेरो तस्बीर देखे

मेरो आँखालाई कुनै ऐना अब राम्रो लाग्दैन

यहाँ अक्सर प्रेमको बंधन निरास भएको देखे

यो सागर हो यसलाई कांचो धागो राम्रो लाग्दैन

तिम्रो बारेमा दिन भरी सोची रहन्छु म, तर

तिम्रो बारेमा सबै संग सोध्दै हिडनु राम्रो लाग्दैन

चाहानाको त्यस गंतब्यमा आई पुगेको छु बस्न, अब

मलाई तिमी बाहेक अरु कोहि प्यारो लाग्दैन

किनारा लगाई देऊ

मलाई बाँच्ने आशा फेरी तिमी दिलाई देऊ

दुब्न लागेको नाऊँलाई किनारा लगाई देऊ

पिडाको ताल बिचमा म एकलै उभिरहेको छु

फेरी तिमी आई कांधको साहारा दिई देऊ

तिम्रो आंचल त भरिएको छ सारा जुनले

मलाई पनि सजाऊन एऊटा जुनेली दिई देऊ

मेरो घरको आंगनमा अंध्यारो छ आज धेरै

फेरी तिम्रो नजरले ऊज्यालो बनाई देऊ

केहि क्षण तिमीलाई हेर्ने मेरो धोको छ, बस

मैले कहिले भने, आफ्नो मलाई बनाई देऊ