slaciner.blogspot.com

Hukukun Üstünlüğü

2016-07-19T20:22:00.004+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Hukukun üstünlüğü ve adalet; Bugün bunlardan bahsetmek istiyorum…

Biliyorum, şu günlerde hiçbir şekilde ağza alınacak kavramlar değil bunlar, ama yine de 15 Temmuz’dan önce söylediğimi, 15 Temmuz gecesi sabaha kadar haykırdığımı, 15 Temmuz sonrasında da tekrarlayacağım... Çünkü ülkemin her zaman ihtiyacı olan budur.

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Hukukun üstünlüğü (rule of law), Ortadoğu’da veya az gelişmiş ülkelerde sıkça karşımıza çıkan bir kavram değildir. Hatta bu ülkelerin bazısında ‘hukukun üstünlüğü’ dediğinizde yüzünüze şaşkın şakın bakarlar.

Hukukun üstünlüğü, herkesin ve her kurumun adil ve güçlü bir şekilde uygulanan hukukun konusu olması ve hukuk önünde hesap verebilmesi demektir. Bu ilke gereğince her işe daha önceden hazırlanmış ve geriye yürümeyen, farklı makam ve kişilere farklı uygulanmayan hukuk hâkimdir. Hukuk sadece vatandaşları değil devleti de, hatta daha çok devleti bağlayan bir üstün güçtür.

Hukukun üstünlüğü kavramı, acılı insanlık tarihinden damıtılmıştır, binlerce yılın tecrübesinin bir ürünüdür. Aristo’ya atfedilen “hukuk yönetsin” sözü insanların keyfine bırakıldığında hayatın ne kadar adaletsiz ve güvenliksiz olacağının bir özeti gibidir. Kralların, padişahların yönetiminden kalıcı kurumlara ve oradan da kalıcı kuralların yönetimine geçmek çok zorlu olmuştur.

Hukukun üstünlüğü kavramı 19. yüzyılda Batı Avrupa’da popüler hale gelmiş, Türkiye’ye gelmesi ise daha uzun yıllar almıştır. Kavram, her türlü otokrasinin, oligarşinin ve diktatörlüğün zıddı olarak gelişmiştir. Hukukun üstün olmadığı yerlerde sadece adaletin değil, demokrasinin de olmadığı kabul edilmiştir. Bu nedenle demokrasinin bir tanımı da “hukukun üstünlüğü üzerine kurulu yönetim”dir.

Hukukun üstünlüğü söz konusu ise her işte duygular değil hukuk konuşur.

Bugün toplum çok kızgın olabilir, öfkeli, heyecanlı, duygusal, üzgün olabilir. Ancak hukukta anlık duygu değişikliklerinin yeri yoktur. Hukuk intikam almaz, hukuk nefret etmez, hukuk taraf tutmaz. Hukuk ölçü ve herkese eşit uygulanan kriterler vardır.

Ünlü Amerikalı hukukçu Warren E. Burger diyor ki; “Hâkimler hukuk temelinde karar alırlar, kamuoyu görüşleri doğrultusunda değil, ve onlar zamanın baskılarına karşı tamamen tarafsız olmak zorundadırlar.”

Bir başka Amerikalı hukukçu Sonia Sotomayor ise “Tüm temel haklarımızın kaynağının hukukun üstünlüğünde olduğuna çok güçlü bir şekilde inanıyorum” diyor.

Ne yazık ki hukuk ve adalet en çok hukuku koruma iddiasıyla tahrip edilmiştir. Teröristleri veya hukuksuz-şiddet girişimlerini yok etmek adına hukukun en temel ilkeleri askıya alınmış, hukukun üstünlüğü yerine intikamın ve nefretin üstünlüğü yeğlenmiştir. Hiçbir toplum bundan tamamen korunmuş değildir. Amerika için McCarthycilik bunun en parlak örneklerinden biridir. Toplumun bir kesimini ‘kara koyun’ veya ‘hain’ ilan eden ABD yönetimi, birkaç yıllığına da olsa, başını kaldıranı ‘komünist’ ilan edip en temel haklarından yoksun bırakabilmiştir.

Şu günlerde ülkemizde yaşadığımız da bundan çok farklı değil; ülkemizi korumak için, sözde hukuku ve demokrasiyi korumak için hukukun üstünlüğünü unutuyoruz... Sokakların intikam talebine itiraz eden yok gibi. Tam tersine yetki sahipleri, hukukun değil de, sokağın ülkeyi yönetmesinden çok memnun görünüyor. Herkesin dilinde demokrasi var ama o demokrasinin sadece ve sadece hukukun üstünlüğü ile mümkün olduğunu hatırlayan yok gibi.

Hiç kimse "yanlış ile mücadele edilmesin" demiyor. Terörle, suç örgütleriyle, hele hele darbeci örgütlenmelerle mücadele etmek hukukun temel işlerinden biridir. Ancak sadece zanna dayanan ve çoğu atf-ı cürüm, yani asılsız suçlamalardan ibaret olan sözlü ihbarlarla on binlerce, belki de yüzbinlerce insanı işsiz bırakmak, hatta gözaltına alıp hapsetmek hukukun üstünlüğü ile izah edilebilir bir durum değildir.

Şu günlerde herkes birbirini ihbar ediyor. Gerçi devletimiz veya onun eline kağıtları tutuşturanlar zamanında gerekli fişlemeleri yapmış olmalı ki birkaç günde on binlerce kişilik listeler yargı sürecine ihtiyaç bile duyulmadan cezalandırılmaya başlandı bile... Muhtemelen her gün büyüyen ihbarlarla daha önceki bir yazımda bahsettiğim 400-450 bin kişinin cezalandırılması hedefine ulaşılacaktır. İnsanları yargılamak için spor salonları, belki de stadyumlar yetmeyecektir. Henüz birkaç gün geçmiş olmasına rağmen işinden olan ve/veya gözaltına alınanların sayısı 100 bine dayanmış durumda.

Sadece sıradan memurlar değil, hukuk kurumlarının zirvesindeki yüksek yargıç ve savcılar da şu sıralar çöllerde susuz kalmışçasına “hukuku, hukuk, hukuk” diye yalvarıyor.

Hukuku işletmek yerine ihbar hatları kurulunca, sokaklardaki linç manzaraları ihbar hatlarına yöneliyor. Nefret, kin ve garez, telefon hatlarından devletin kılcal damarlarına yayılıyor.

***

Hatırlayan var mı, neden bu FETÖ denen yapıya karşısınız?

Neden darbeye bu kadar kızdınız?

Kızdınız çünkü hukuksuz olduğunu düşündünüz!

FETÖ’cü denilen kişilere kızıyorsunuz çünkü hukuka göre davranmadıklarına, ayrımcılık yaptıklarına inanıyorsunuz!

Peki, tüm bu sorunların merhemi karşı-hukuksuzluk mudur?

**

Ne yazık ki bu linç kampanyasından ben de payıma düşeni aldım.

Sabah ve Takvim gazeteleri önceki gün hakkımda akıllara ziyan bir suçlamada bulundu.

Sadece beni değil, Ahmet Altan’ı, Ergün Babahan’ı, Nazlı Ilıcak’ı ve diğer bazı gazetecileri de suçlu gibi göstermişler. Yalanlarını kendilerine iade ediyorum. Ne yazık ki bazı gazeteler 28 Şubat'ta ne idiyse bugün de o!

Bugüne kadar hiçbir yapının parçası olmadım...

Aklımdan ve midemden kimseye bağlı ve teslim olmadım. Teslim olsaydım bu durumda olmazdım…

Buna insanlık da denmez, buna gazetecilik de denmez...

Bu tür karalamalarla bir yere kaçacak değilim. Zaten kaçmam da mümkün değil.

Bir süredir makalelerim ve köşe yazılarım gerekçe gösterilerek yargılanıyorum… Görüşlerim ve yorumlarım beğenilmediği için hakkımda yurt dışına çıkma yasağı var.

Hoş, olmasa ne yazar, ben bu topraklara kök salmış bir insanım…

Tepeden tırnağa Anadoluyum…

Hakkımda olmadık yalanlar uyduranların soyunu sopunu bilemem ama ben Kırıkkale kadar Anadolu çocuğu, Çanakkale kadar Türk evladıyım…

***

Bu arada sağ olsunlar, hakkımdaki iftiralar öylesine yayıldı ki öğretim üyeliği işinden de oldum.

Bundan sonra pazarlarda limon mu satarım, yoksa evlere temizliğe mi giderim bilemiyorum. Kına yakacaklara duyurulur…

Ancak şurasını çok iyi biliyorum, ben bir şekilde başımın çaresine bakarım, düştüğüm yerden kalkmasını bilirim.

Ya ülkem?

Ya yalnız ve güzel ülkem?

Farkında mısınız, hukuksuz ve ölçüsüz davranışlarınızla bu ülkeye düşmanlarımızın bile veremeyeceği zararları veriyorsunuz!

Adaletin er geç yerini bulacağına inanıyorum… Ancak gerçeği buluncaya kadar insanımız ve ülkemiz büyük zarar görecek bunda şüphe yok.

Bu kaostan ve çılgınlıktan çıkış için ise sadece bir tane kapı var, o da hukukun üstünlüğü! Türkiye bu basit gerçeği anlamadığı sürece hatalarımızı tekrarlayıp duracağız.

19 Temmuz 2016

---------------------

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER: Uluslararası İlişkiler ve Terörle Mücadele uzmanı. Lisans (Ankara Üniversitesi SBF), MA (University of Sheffield), PhD (King's College London, Londra Universitesi)

e-posta: slaciner@gmail.com

Darbe Gecesi: Twitter Güncem

2016-07-18T18:06:00.000+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Sağda-solda hakkımda gerçeklerle bağdaşmayan, akıllara seza dedikodular çıkıyor. Hayatları boyunca şiddet ve darbe konusunda iki kelam etmeyen, darbe başarılı olsa hemen önünde yağcılık sırasına geçecek tipler şahsımı karalayarak prim yapmaya çalışıyorlar.

Oysaki 15 Temmuz gecem pırıl pırıl ve örnek bir gece. İlk dakikasından son dakikasına kadar her dakikasında darbeye karşı çıkmış, "sabah bu adamlar başarılı olursa halim ne olur" dememiş bir bilim insanının gecesi...

Hayatımın her gününü cam bir fanusta gibi şeffaf yaşadım. O gece de benim için farklı değildi. Darbeciler başarılı olsaydı emin olunuz ondan sonraki günlerim de geçmişim gibi hakikati paylaşmakla geçerdi.

Elbette bunları tekrarlamak zorunda değilim. Ancak yalanlara ve iftiralara kanan olur endişesi ile o gecenin kronolojisini sizlerle paylaşmakta yarar gördüm:

15 Temmuz gecesi olaylarda 23:30 civarında haberdar oldum...

Televizyonu açtıktan sonra ne olduğunu anlamaya çalıştım.

Olayın üzerinden 1 saat geçti geçmedi sosyal medyadan ben de vatandaşlık görevimi yapmaya başladım.

Hatta diyebilirim ki darbeye tepki göstermede Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile hemen hemen hızda davrandık.

Benim ilk tweet mesajım ile O'nun CNNTürk'te yaptığı ilk açıklama aynı ana veya saniyelerle farklı anlara denk geldi.

Yani darbeye tepki vermede Cumhurbaşkanı ile hızda davrandık, artık siz hesap edin...

O gece yaptığım paylaşımları sizlerle tekrar paylaşmak istedim.

İlk tweet'im 00:43'de ve şöyle: "Çok üzücü gelişmeler oluyor; birlik ve beraberliğimize, demokrasimize, kısacası birbirimize, ülkemize sahip çıkmalıyız."

İlk dakikadan itibaren darbelerin yararsız, hatta daha çok sorun üreten girişimler olduğunu; herkesin ülkesine, hukuka ve demokrasiye sahip çıkması gerektiğini ifade ettim.

Mesajlarımı incelediğimde sabaha kadar demokrasi, hukuk ve beraberlik vurgusuyla mesajlar paylaştığımı gördüm.

Nitekim sabahın ilk saatlerinde uzunca bir yazıyla darbenin sadece Hükümet'e değil, tüm Türkiye'ye yapıldığını ifade ettim.

Mesajlarıma baktığımızda pek çok kişinin cesaret edemediği bir hız ve netlikte safımı belirlediğim, geçmişte söylediklerimi o gece de tekrarladığım görülecektir.

O gece darbeye direnen bazı isimlerden ayrıldığım taraf ise benim darbe öncesinde, darbe gecesinde ve bugün de hala hukuk diyor olmamdır.

Üniformalısı, üniformasızı, ömrüm boyunca her türlü darbeye karşı oldum, yarın da olacağım... Her zaman hukuk dedim, yarın da hukuk diyeceğim. Elbette sorunlu bir demokrasimiz var, ancak sorunlarımızı çözmenin yolu zorbalık değildir, darbe değildir. Seçimle gelen, seçimle gider. Değişmez kural budur. Aksi gayrimeşruluktur, hukuksuzluktur.

18 Temmuz 2016

18 Temmuz 2016 Pazartesi

Kâbus Bitti mi?

2016-07-18T17:26:00.001+03:00

Darbe girişimi Erdoğan yönetimine nefis bir araç sundu; 15 Temmuz sayesinde bugün uçan kuşu ‘paralel’ diye içeri atsanız kimsenin gıkı çıkmaz. Çıkmıyor da! Herkesin ağzı bir karış açık, buna ben de dâhil.

15 Temmuz darbe girişimi ülkeyi öylesine şoke etti ki önümüzdeki birkaç hafta içinde yargıdan bakanlıklara, üniversitelerden anaokullarına kadar on binlerce, belki yüzbinlerce insan tasfiye edilecek, mahkemeler giyotin makinası gibi çalışacak. Belki idam gelecek, belki başkanlık... Türkiye şoku atlattığında yepyeni bir gerçeğe uyanacak.

Yetkililer “kurunun yanında yaş da yansın, yaş olma ihtimali olan da” havasında. Bu da demek oluyor ki bir iki ay içerisinde devlette FETÖ’nün, paralelin ya da Cemaat’in izi bile kalmayacak.

Peki, böylece her şey bitecek mi?

Kâbus sona erecek, Türkiye huzurlu ve mutlu günlere bayrak mı açacak?
Başbakan Yıldırım’ın söylediği gibi tankların önüne yatan halk ülkemize demokrasiyi mi getirecek?

***

Tekrar etmekten dilimde tüy bitse de yine söyleyeceğim; bu ülkenin temel sorunu PKK, IŞİD, darbe veya Cemaat değildir. Ülkemizin yapısal sorunları var ve bunlar hukukun üstünlüğü yani adalet, demokrasi, liyakate dayalı bir kamu idaresi, üretken bir ekonomi ve eğitimde nitelik sorununun aşılmasıdır.

Siz bunlardan hiçbirine eğilmediyseniz, değil Cemaat’i tüm cemaatleri bitirseniz, bir değil binlerce darbe girişimini önleseniz, halkın % 100’ünün oyunu alsanız da boştur.

Evet, 15 Temmuz gecesi halkın sivil iradeye sahip çıkması hoş bir manzaraydı. Ben de ziyadesiyle takdir ettim. Ancak işi abartmamak gerekir.
Hatırlayacaksınız, 1991 yılında Rusya’da (Sovyetler) Ağustos Darbesi adıyla bir darbe girişimi oldu ve o darbeyi tankların üzerine çıkan Yeltsin ve arkadaşları durdurdu. Peki, ne oldu, Rusya’ya demokrasi mi geldi? Hayır, askeri darbe durduruldu ama yerine demokrasi değil, sivil idare geldi. Demek istediğim darbeyi durdurmak Türkiye’yi yeni sorunlardan kurtarmış olabilir ama mevcut sorunlarımız da ortadan kalkmış değil.

DÜNYADAN KOPUŞ

Hepimizin malumu, Türkiye son birkaç yıldır dünyadan uzaklaşıyor. İlk başlarda yöneticilerimiz bu durumu “değerli yalnızlık” olarak açıkladılar, ancak o yalnızlığın pek de değerli olmadığını kendileri de gördüler. Çöken turizm ve ihracat, inişe çeken ekonomi yalnızlığımızın acı sonuçlarından sadece birkaçı oldu. Son 6 aydır İsrail ve Rusya ile yakınlaşmak için verdiğimiz tavizler yalnızlığın ne kadar derin boyutlarda olduğunu kanıtlıyor.

15 Temmuz darbe girişiminin engellenmesi Türkiye’nin yalnızlığına da bir son verebilirdi. Türk toplumunun sivil idareye sahip çıkması Avrupa, ABD ve tüm dünyaya daha sevimli ve demokrasi aşığı bir Türkiye imajı verebilir ve buradan yeni bir dış politika üretilebilirdi. Ancak, darbecilere ve darbeyle ilgisi olmayan askerlere dönük linç girişimleri sadece içeride değil, dışarıda da büyük korkulara neden oldu. Kemerle kırbaçlanan askerler, çırılçıplak soyulup spor salonlarında eziyet edilen şüpheliler, defalarca tekmelenen askerler ve yakalanan kişilerin yüz ve bedenlerinde kolayca görülebilen kötü muamele izleri tüm dünyayı dehşete düşürdü. Ve yine gösterilerdeki IŞİD-vari görüntüler sivil direnişin sevimli yönlerini aldı götürdü.

Batı’nın Erdoğan’a sempatiyle bakmadığı bir sır değil. Ancak 15 Temmuz, Hükümet için de büyük bir fırsattı. Eğer Hükümet yetkilileri hukuka ve adalete dayalı açıklamaları ön plana çıkarabilselerdi, Türkiye’nin dış ilişkilerini tamir yönünde altın kıymetinde bir adım atmış olacaklardı. Oysa ki darbe girişimi sonrasında yetkililer intikam, tasfiye ve linç kokan açıklamalar yaptılar, hatta darbe konusunda ABD’yi doğrudan suçladılar. Eğer bir bildikleri varsa diyeceğim bir şey yok. Yani darbenin arkasında ABD’nin olduğunu biliyorlarsa elbette yaptıklarını anlamak mümkündür. Ama ortada somut bir delil yok da sırf Gülen ABD’de kalıyor diye Amerika’ya karşı açıklamalar yapılıyorsa, yani ABD sözle köşeye sıkıştırılıp Gülen’i iadeye zorlanmaya çalışılıyorsa bu doğru bir strateji değildir. ABD gibi devletler bu tür sıkıştırmalar ile karar vermezler. Onlar için çıkarları ve politikaları önemlidir.

Hukuk kısmına dönecek olur isek, gözaltılar ve tutuklamalar 10 bine yaklaştı. Üstelik sadece askerler değil, yargıç ve savcılar da gözaltına alınıyor, tutuklanıyor. İş Anayasa Mahkemesi’ne HSYK’ya, Danıştay’a ve Yargıtay’a kadar uzandı. Yüksek mahkeme üyelerinin kamuoyuna somut deliller sunulmadan bu kadar kolay görevden alınabilmeleri ve hapsedilebilmeleri dünyaya izah edilebilecek bir olay değildir. Bunu Pakistan veya Mısır da yapsa dünya buna tepki gösterir. Bu nedenle Türkiye bu tür adımları daha ustaca yapabilmeliydi.
En son haberlere göre görevden alınan devlet memurlarının sayısı da 10 bine yaklaşmış. Gözaltı ve görevden almalar dalga dalga ilerliyor. Daha önce bazı grupların 400 bin civarında kişiyi gözaltına alma hayalleri kurduğunu yazmıştım. Bu hızla gidilirse 400 bin rakamı bile mütevazı kalabilir. Çünkü gözaltına alınan her bir kişi çevresindekileri de şüpheli hale getiriyor. Halka açık ihbar hatlarına gelen bilgiler ile yapılan gözaltılarsa işi daha vahim bir hale getiriyor.
Söylemek istediğim, sayı büyüdükçe olayın özü kaçıyor ve Türkiye kendi kendisiyle kavgasını şiddetlendiriyor.

Dikkat ettiniz mi, ABD Dışişleri Bakanı Kerry Türkiye’nin NATO üyeliğinin sorgulanabileceğinden bahsediyor. NATO için demokrasinin hayati bir kriter olduğunu söyleyen Kerry, bu kriterin her üye için geçerli olduğunu hatırlatıyor.
Avrupa Birliği (AB) Dışişleri ve Güvenlik Politikaları Yüksek Temsilcisi Federica Mogherini, ise 15 Temmuz sonrasında gündeme gelen idam taleplerine takılmış durumda. Mogherini diyor ki “Hiçbir ülke, eğer idam cezasını geri getirirse, AB üyesi olamaz”. Şimdi diyeceksiniz ki “almazlarsa almasınlar. Sanki yarın AB’ye giriyoruz”. Doğru söylüyorsunuz, Türkiye için AB tam üyeliği kısa vadede mümkün görünmüyor. Türkiye şu haliyle AB kriterlerini karşılamanın yakınından bile geçmiyor. Diğer taraftan Türkiye AB ülkelerinde 6 milyondan fazla soydaşıyla zaten AB’nin içinde bir ülke. Ticaretimizin yarısı AB ile. Kısacası AB’ye resmi olarak girmemiş olsak da AB ile köprüleri atmanın hiçbir şekilde bize faydası yok. Türkiye’den Avrupa başkentlerine yayılan tekmelenen, eziyet edilen, çıplak asker fotoğrafları işimizi hiç de kolaylaştırmıyor. En yüksek makamlardan yapılan tasfiye ve temizlik açıklamaları da hukuk-devletlerinde olumlu yankı bulmuyor.

***

Darbeciler bu ülkede işlenebilecek en büyük suçlardan birini işlediler, bunda hiçbir şüphe yok. Darbe ekonomiden siyasete her alanda telafisi güç tahribatlar yaptı, bunda da bir şüphe yok. Ancak suçu ne olursa olsun herkes hukuk içinde muamele görme hakkına sahiptir. Hukukta intikam, linç, temizlik gibi kavramlar yoktur.

Darbeye karşı gösterilen tepki takdire şayandır. Ancak halkın her gün ger gece sokaklarda tutulması aynı zamanda tehlikeli de bir iştir. Çünkü tıpkı ordular gibi halkların da yeri evleridir. Sokakta fazla kalan halk çok tehlikeli bir bomba gibidir. Sokaktaki enerjiyi yükseltmeye devam ederseniz o enerjiyi kontrol etmek her geçen gün zorlaşır. Özellikle bu ülke Türkiye gibi kimin eli kimin cebinde belli olmayan bir ülke ise.

Sonuç olarak, darbeyi başarılı bir şekilde durdurmayı başardık. Ancak darbeyi durdurmak eski sorunlarımızı halletmiyor, sorunlar yumağı olduğu yerde duruyor. ‘Paralel yapı’yı, ‘Fethullahçılar’ı dağıtmak Hükümet için bir zafer olabilir, pek çok sorunlarını halletmiş de olabilir, ancak herşey cemaat değil ki!

Darbeyi aşmak güzel ama sevinci abartmanın ve faturayı konuyla ilgisiz kitlelere yaymanın bir anlamı yok... Türkiye, yüzlerce yıllık bir devlet geleneğiyle intikam modundan bir an önce çıkmak ve zaten sınırlı olan enerjisini sorunlarına odaklamak zorundadır.

Baştaki soruya dönecek olur isek, kâbus sona ermedi. 15 Temmuz maalesef bir son değildi. Oyun içinde oyun, tuzak içinde tuzaklar var.

18 Temmuz 2016

-----------------------

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER: Uluslararası İlişkiler ve Güvenlik alanında öğretim üyesi. Lisans (Ankara Üniversitesi SBF), MA (University of Sheffield), PhD (King's College London)

e-posta: slaciner@gmail.com

Türkiye'ye Darbe!

2016-07-17T21:52:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER / Haberdar, 16 Temmuz 2016

Aklım tutuldu!

Şoke oldum!

Yaşananlara uzun bir süre inanamadım!

“Hayır” dedim, “bu insanlar delirmiş olmalı!”

Yaşadığımızın tek bir anlamı var, o da tüm Türkiye’ye yapılmış bir darbe olduğu gerçeğidir…

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Yapılan sadece Hükümete karşı değil, hepimize, tüm Türkiye'ye yapılmış bir darbedir!

Bunun lamı cimi yok!

Bu çağda hala askeri darbelerden medet ummak saflıktır, hayalciliktir, hatta ihanettir.

Türkiye’nin şiddetle, darbeyle ve benzeri yöntemlerle çözülebilecek bir tek sorunu dahi yoktur.

Bu gerçekleri daha ilk dakikadan itibaren sosyal medyadan da paylaştım: Darbeler hiçbir sorunu çözmemiştir, tam tersine daha büyük sorunlar üretmiştir dedim. Daha doğrusu şaşkınlığım geçer geçmez demokrasi ve hukuk diye bağırdım, haykırdım!...

Siyasi iktidar ne hata yaparsa yapsın, hiçbir şeyin gerekçesi dün geceki manzaralar olamaz.

Milletin Meclisi'ni bombalamak ne demektir?

Milletin, devletin binalarına ateş açmak ne demektir?

Demokrasisine sahip çıksan insanların üzerine ateş açmak nasıl bir aklı tutulmasıdır?

Bunların bir izahı olabilir mi?

***

İnanın bu yazıyı kaleme alırken bile şaşkınlık içindeyim.

Bu nasıl bir dengesizliktir?

Bu nasıl bir cürettir?

Bu nasıl bir kandırılmışlıktır?

Bir ordu silahlarını kendi halkına doğrultur mu?

Kanım dondu, aklım durdu!

Böylesine gayrimeşru, böylesine akıl dışı, böylesine çağ dışı ve böylesine vatan karşıtı hareketleri tasvip etmek veya hatta izah edebilmek mümkün mü?

***

Darbe girişimi hepimizi üzdü, hala kendime gelebilmiş değilim!

Ancak halkın demokrasiye sahip çıkma iradesi de tarihidir, Türk halkının onur madalyalarından biri olarak kayıtlara geçmiştir.

Tankların önüne yatan,darbeye vücudunu siper eden insanlar tüm dünyaya Türkiye'de halk gerçeğini göstermiştir.

Türkiye dün gece sabaha kadar uyumadı, en kritik zamanlarda bile insanlar Ankara, İstanbul sokaklarından çekilmedi.

Bu vesileyle Türk halkını devletine ve ülkesine sahip çıktığı için tebrik ediyorum!

***

Bundan sonra ne olacak?

Hepimiz tepkiliyiz. Bu işi yapanların cezalandırılmasını istiyoruz.

Şimdiden 'idam' sesleri yükseliyor bile...

Ne var ki mesele bu kadar basit durmuyor; Öncelikle işin iç yüzü aydınlığa kavuşturulmak zorunda.

Bu işin arkasında kim ve kimler vardır? Örneğin, işin içinde başka devletler veya istihbarat örgütleri de var mıdır?

Darbenin lideri ve kilit isimleri kimlerdir?

Sabaha kadar olayları takip ettim; albay yarbay, binbaşı, yüzbaşı, teğmen gibi rütbelerden bahsediliyor. Bu kadar düşük rütbede ve bu kadar az sayıda askerle darbe yapılabileceğine bunlar nasıl inandırılmışlardır?

Bunları bu kadar mantıksız ve haince bir işe kim azmettirmiştir?

Bu gerçeklerin bir an önce ortaya çıkması bu tür darbe girişimlerinin tekrarlanmaması için hayati önem taşıyor.

Bunun dışında, Suriye, Irak, Yemen, Libya, Ukrayna ve diğer bölge devletlerinde iç savaşlar sürüp giderken Türkiye aynı tuzağa kendisinin de çekilmek istendiğini fark etmeli ve uyanık olmalıdır. Bu nedenle daha darbeden bir kaç saat sonra itidal ve sağduyu çağrısı yaptım. Dünkü olaylarda Allah muhafaza çok daha fazla kan akmış olsaydı ve olaylar yayılmış olsaydı Türkiye telafisi çok güç zararlar görebilirdi.

Bundan sonra da uyanık olmak gerekiyor. Eğer birileri Türkiye'de iç savaş arzusu içerisindeyse, yaşadığımız darbe bunun tek yöntemi ve tek girişimi olmayabilir. Siyaset ve halk bu tür hain saldırı girişimlerine karşı sağduyulu ve dikkatli olmak zorundadır.

Son sözüm tüm milletimize, TBMM'ne ve onun seçilmiş hükümetine büyük geçmiş olsun. Bu hain saldırılarda hayatını kaybeden sivil olsun, polis olsun demokrasi şehitlerimize Allah rahmet eylesin, ailelerine ve yüce milletimize sabırlar versin.

-----------------------

Haberdar sitesinde 16 Temmuz 2016 Cumartesi günü yayımlanan yazıdır

Darbe Sonrası:Hasar Tespiti

2016-07-17T21:39:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Türkiye tarihinin en garip darbe girişimini yaşarken, bir siyaset bilimci olarak darbe olacağına dair hiçbir tahminim yoktu. Değil Cuma gecesi, 1 hafta veya 1 ay sonra bile böyle bir olayı beklemiyordum. Hatta olduğunda bile kanım durdu, aklım tutuldu…

***

O gün hava çok sıcak olduğu için kendimi balkona attım, camları sonuna kadar açtım. Sıcaktı, çok sıcaktı. Uyku da bastırmıştı. Geceleri kalkıp çalışma huyum olduğundan 23:00 benim için çok geç bir saatti. Eşime “geç oldu, haydi uyuyalım” dedim. O sırada kapı çaldı.

Herhalde saat 23:00 civarında olmalıydı. “Hayırdır” dedim, “gecenin yarısında kim ola ki?”

Kapıyı açtığımda Üniversiteden bir arkadaşım soluk soluğa karşımda duruyordu. Yüzü korku içindeydi, benzi solmuştu, neredeyse bayılacak gibiydi.

Hemen içeri aldım, “ne oldu, hemen anlatsana” dedim. Önce başına bir hal geldiğini sandım; ama sorun kişisel değilmiş, darbe olmuş, annesi telefonla aramış, asker FSM ve Boğaziçi Köprülerini ele geçirmiş ve dahası…

Arkadaşım bunları bir çırpıda söyledi. Annesi aramış, o da bizim evin yanından geçerken bana uğramış, akıl almak istemiş…

Akıl almak istediği adama bakar mısınız? Ülke cayır cayır yanıyor, o uyukluyor.

Ama uyuklayan sadece ben değilmişim: Baksanıza Ankara’da ordu darbe yapıyor, Cumhurbaşkanı Erdoğan Marmaris’te tatil yapıyor. Demek ki MİT de uyumuş, Emniyet İstihbarat da uyumuş, diğer kurumlar da darbenin işaretlerini görememişler. Yani darbe olurken balkonda uyuklayan tek kişi ben değilmişim…

Hatta bırakın bizim idarecileri, ABD Dışişleri Bakanı John Kerry diyor ki “Türkiye’de darbenin gelişini kimse göremedi”.

Adam haklı, normal şartlarda darbe öncesinde ülkede pek çok değişim yaşanır, hareketlilik olur.

Örneğin Mısır’da Mursi’ye yapılan darbeyi ben TRT Haber’de 2 hafta üst üste canlı yayında haykırmıştım, “Mısır’da yakın bir zamanda darbe olacak” demiştim. Ve o darbe olmuştu. Gerçi bu uyarılarım o zaman büyüklerimizin hiç hoşuna gitmemiş ve biletimin kesilmesine büyük katkılar yapmıştı ya neyse…

***

Hemen televizyonu açtık. Balkonda hafiften uyuklarken ve sıcaktan ter içinde kalmışken neler olmuş neler…

Arkadaşım “Hocam neler oluyor? Bunun anlamı nedir? Sen bu konuları çalışan bir akademisyensin. Bilirsin” dedi.

İlk tepkim, “darbenin her türlüsü kötüdür. Darbe ile hiçbir sorun çözülmez, tam tersine daha büyük sıkıntılara neden olunur. Sorunlu demokrasinin çaresi darbe veya başka bir şiddet değildir” dedim.

Nitekim bu duygularımı 1 veya 1,5 saat içinde twitter ve facebook mesajlarımla paylaştım. Darbe girişimine karşı çıktım, hukuk ve demokrasiden yana tavrımı tartışmasız bir şekilde koydum…

Eğer darbe başarılı olsaydı o mesajlarım başıma dert olabilirdi ama doğruları paylaşmak bir bilim insanı olarak sorumluluğumdu...

***

İlk görüntüleri gördükten sonra arkadaşıma şunları söyledim:

“Bu işte bir gariplik var. Darbe yapan adam en işlek caddeleri ve köprüleri trafiğe kapatarak halkın tepkisini üzerine almaz. Ayrıca hiçbir vali, emniyet müdürü veya bakanın tutuklanmamış olması çok garip bir durum. Ellerinde sadece Genelkurmay Başkanı varmış. Bu darbe TSK’ya mı yapıldı, yoksa Hükümete mi? Böyle saçmalık olmaz. Bir başka gariplik ise ortada daha çok erlerin ve düşük rütbeli askerlerin oluşu. Bu darbenin asıl sahipleri nerede?”

Nitekim saatler ilerledikçe gariplikler dizisi arttı. Sözde darbeciler TRT’yi işgal ettiler ama yayını devam ettiremediler. Buna karşın ATV, AHaber gibi Hükümete yakın kanalları ziyaret bile etmediler. Bunun yerine Hükümet çevrelerinde “muhalif” bilinen CNNTürk’ü bastılar.

Darbeye tepki uyandıracak ne varsa yapan darbecilerin Meclis’i bombalaması da akıllara seza bir hareketti. Meclis’teki tüm milletvekillerini ve binayı tamamen yok etseler bile bunun darbecilere ne faydası olacaktı ki?

Yayılan haberlere göre Hava Kuvvetleri darbecilerin elindeydi. Ama darbeciler sadece 2 adet F-16 kaldırabilmişti. Tanklar ateş etmiyor, halkla karşı karşıya gelen erler ise ne olduğundan habersiz etrafa boş boş bakıp duruyorlardı.

Kısacası bu, olsa olsa bir junta hareketi olabilirdi ve söz konusu junta, ömrümde gördüğüm en beceriksiz askerlerden oluşuyordu. Veya işin içinde başka başka işler vardı.

***

Gecenin bir yarısında Cumhurbaşkanı Erdoğan cep telefonu ile televizyonlara bağlandı. Erdoğan’ı uzun süredir tanırım, yakından takip ederim. Duygusaldır, ani tepkiler verir. Ancak Erdoğan’ın yüzünde ve sözlerinde bir tek panik havası, bir tek heyecan havası yoktu. Bunun anlamı, darbenin ciddi bir tehlike olmadığı, girişim aşamasında kaldığı daha ilk saatlerde belli olmuştu. Yoksa benim bildiğim Erdoğan’ın bu kadar sakin kalabilmesi mümkün değildir.

Aynı şekilde Başbakan Yıldırım da daha ilk andan itibaren darbe girişiminin arkasında küçük bir grup olduğunu, başarılı olamayacaklarını, kısa sürede girişimin bastırılacağını söylemişti.

Bu rahatlığı ATV, Kanal 7 gibi Hükümete yakın televizyon ekranlarında da gördüm.

Görebildiğim kadarıyla panik olan bir tek kişi vardı, o da 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’dü. Normal şartlarda Gül sakin bir insandır, en heyecanlı anlarda bile duygularını dışa vurmaz. Ancak darbe girişimi gecesi Gül çok endişeliydi, ülkesi için çok korkmuştu, çok ateşli konuşuyordu. Buradan anladığım 11. Cumhurbaşkanı’na yeterli bilginin henüz ulaşmadığı şeklinde oldu.

HASAR TESPİTİ

Dediğim gibi, birkaç saat içinde olay zaten bitmişti… Darbeciler bundan sonra kendilerine nefreti arttırmak için özel bir çaba sarf ettiler adeta ve halkın sokağa çıkmasıyla darbeyi yenen Türk demokrasisi manzarası tamamlanmış oldu…

Olayın daha başından bu işin gerçek boyutunu tahmin ettim ve tahminlerim de çıktı. Darbeciler başarılı olamadı. Ancak daha Boğaziçi Köprüsü’nde askerleri gördüğüm ilk andan itibaren “eyvah” dedim, “bunun arkası gelir”.

27 Mayıs’ta asker ilk darbesini yaptığında ABD Büyükelçisi demiş ki “Türk askeri bu hareketiyle bir şeyleri bozdu, bundan sonra bunun arkası gelir, darbe bir alışkanlığa döner.” 15 Temmuz gecesi de böyle bir şey oldu. Bundan sonra Türkiye’nin işi her anlamda daha zor olacak. Yani ben toplumun geneli kadar iyimser değilim. Ancak sadece meydanlar değil, idareciler de durumdan memnun görünüyor.

Nitekim Cumhurbaşkanı Erdoğan, darbe girişimi sonrasında Atatürk Havaalanında yaptığı konuşmada “Bu Allah'ın bir lütfu. Çünkü tertemiz Silahlı Kuvvetlerimizin, temizlenmesine vesile olacaktır” dedi.

Başbakan Yıldırım da 15 Temmuz’u “demokrasi bayramı” ilan etti.

Hükümet ve tüm yetkililer halkı sokaklara davet etti, 2 gün boyunca sokaklar şenlik yeri gibiydi. Erdoğan’ı ve Hükümet yetkililerini çok rahat ve huzurlu gördüm. Sanki büyük bir yükten kurtulmuş gibiydiler.

Hükümete yakın basın-yayın organlarına darbe gecesi baktığımda olayın nereye gittiğini anlamak zor olmadı; darbe girişimi gerekçe gösterilerek TSK’da istenmeyen tüm unsurlar temizlenecekti. Nitekim 2 günde binlerce kişi gözaltına alındı, tutuklamalar başlandı. Ama meselenin TSK ile sınırlı kalmayacağı ve ‘paralel’ denilen veya ‘paralel’e karşı çıkmayan kim varsa hepsinin biçileceği anlaşılıyordu. Nitekim öyle de oldu ve Anayasa Mahkemesi’nden en ücra yerdeki mahkemelere kadar binlerce hâkim ve savcı da gözaltına alınmaya başlandı.

Eskiden olsaydı birileri bu kadar hâkim ve savcının gözaltına alınmasına isyan edebilirdi ama gördüğüm kadarıyla CHP ve diğer sol çevreler dahi yaşananları alkışlıyor ve “FETÖ-PDY” mensuplarının yok edilmesine onay veriyorlar.

Bazı okurlarım bana soruyorlar, “bu darbenin arkasında FETÖ-PDY yok mu hocam” diyorlar. Ben bir bilim insanıyım. Bunun arkasındaki gerçek örgü zamanla ortaya çıkacaktır. Ben, Fethullahçıların TSK içinde bu kadar güçlü olduğunu düşünmüyorum. Bu konuda başkaca şüphelerim de var ama şimdi zamanı değil.

Benim tahminim, ortada birkaç grubun olduğu, bunlardan bir veya birkaçının son dakikada geri çekildiği ve sokaklarda gördüğümüz kişileri ortada bıraktığı. Ayrıca sokaklara gönderilen/çağrılan pek çok askerin de darbe için değil, başka bahanelerle o noktalara yönlendirildikleri anlaşılıyor. Hatta bazı askerler yaşananları tatbikat sanmış.

Neyse ne. Kimin yaptığını şimdiden söyleyebilmem kolay değil. Ancak ben yaşananları Türkiye için “Allah’ın bir lütfu” veya “bayram” olarak göremiyorum. Halkın sivil yönetime sahip çıkması güzel, ancak bununla birlikte ortada 265 cansız beden, 1440 kişi yaralı ve kapanması çok zor yaralar var. Dahası kınından çekilmiş silahlar var…

Nitekim kaygılarımı paylaşan isimler birer birer ortaya çıkmaya başladı. Ortadoğu uzmanı ve saygın gazeteci-yazarlardan Robert Fisk, diyor ki “darbe, bir sonraki darbeye kadar engellendi.”

Türkiye için korkunç bir tespit… Umarım Fisk yanılır…

Independent'ın deneyimli Ortadoğu muhabiri Robert Fisk, darbenin başarısız olmasının ordunun Erdoğan’a sadakati anlamına gelmeyeceğini, yaşananların Türkiye'nin Ortadoğu'daki ulus-devletlerin çöküşünden bağımsız kalamayacağını gösterdiğini savunuyor.

Fisk’e göre 15 Temmuz gecesi yaşananlar istisnai bir Türkiye gerçeği değil, tam aksine Ortadoğu'daki sınırların ve devletlerin çökmesi ile yakından bağlantılı.

Yani Fisk diyor ki Suriye’de, Yemen’de, Irak’ta ve diğer ülkelerde olanlar Türkiye’de de oluyor ve bundan sonra da bu yıkıcı süreç devam edecek…

Ve yine Fisk’e göre 15 Temmuz gecesi yaşananlar Ordu içindeki Erdoğan karşıtlarını yok etmedi, darbe tehlikesi ortadan kalkmadı. Fisk, daha da ileri gidiyor ve çok kısa sürede (birkaç ay ya da yıl) yeni bir darbeye hazır olunması gerektiğini iddia etti...

***

Darbe tehlikesi devam ediyor mu, etmiyor mu, bunu tam olarak bilemem. Nihayetinde bunu bilmek için sıcak istihbarata ihtiyaç var. Ancak Ortadoğu çalışan bir bilim insanı olarak şunu söyleyebilirim, Türkiye Ortadoğu’da yaşananlardan bağımsız değil. Son 6 yıl içinde Türkiye gerçek anlamıyla bir Ortadoğu ülkesi haline döndü. Ortadoğu ise iç savaşlarla, darbelerle, çatışma ve istikrarsızlıkla tanımlanan bir bölge. Yani, 15 Temmuz gecesini hiçbir şekilde “Allah’ın bir lütfu” olarak göremem. Keşke olmasaydı. Keşke suçu olanlar, hatası olanlar hukuk ile temizlenebilseydi.

Fiks kadar net tahminlerim yok. Ancak tehlikenin geçtiğini hiç düşünmüyorum: Darbe girişimiyle birlikte ekonomideki bozulma derinleşti… Dip yapan turizm yeni dipler görebilir… Terör nedeniyle turistler ülkemize gelmiyordu, şimdi terörün yanına darbeyi de ekledik. ABD ve İngiltere gibi ülkeler darbe girişiminden sonra uçak seferlerini iptal etti, Türkiye tüm dünyaya kendi şehirlerini bombalayan ülke görüntüsünü verdi. Turizmdeki yangın artacaktır ve neticesinde Türkiye’nin kaldıramayacağı kadar büyük bir yük ortaya çıkacaktır.

En kötüsü 15 Temmuz sonrasında tam bir cadı avı başladı. “Hukuka gerek kalmadan intikam alalım” naraları atılıyor. İdam cezasını geri isteyen bakanlar bile var. Bu kin ve nefret ülkeye çok şeyler kaybettirebilir, toplumdaki hareketlenme şer odaklarca tehlikeli bir şekilde kullanılabilir.

Ve elbette terör (PKK ve IŞİD) bu ortamdan yararlanabilir.

Yazacak çok şey var… Başta söylediğim gibi; darbelere hep karşıydım yine karşıyım. Darbe zorbalıktır, ülkeye ihanettir, hukuksuzluktur. Bu nedenle ilk dakikadan itibaren 15 Temmuz darbe girişimine de karşı çıktım. Halkın sivil idareye sahip çıkmasından çok memnun oldum, halkımızın basiretini takdir ettim. Ancak bu kez mesele 27 Mayıs veya 12 Eylül’den daha farklı. Buna karşın Erdoğan ve Yıldırım’ın sözlerinde büyük bir rahatlama görüyorum. Çünkü meseleye sadece ‘paralel’ noktasından bakıyorlar. Oysa ben onlar kadar rahat değilim ve Hükümetin hala büyük tehlikelerle karşı karşıya olduğunu düşünüyorum.

15 Temmuz’la operasyonun ilk ayağı tamamlandı ve Cemaat, devletten tamamen temizlendi. Erdoğan ve Hükümet buna çok seviniyor ve büyük bir zafer kazanmanın mutluluğunu yaşıyor, ancak ben etrafta hayra yoramadığım gölgeler görüyorum ve bir Türk vatandaşı olarak devletimi idare edenleri uyarma görevini yerine getiriyorum; Lütfen kendiniz ve ülkemiz için daha fazla dikkat.

ZORUNLU AÇIKLAMA

Son olarak, bugün bazı gazetelerde benim de ismim “yurt dışına kaçan kişiler “arasında yer almış. Bu yalanları ve iftiraları atanları Allah’a havale ediyorum. Uzunca bir süredir tarafsız ve demokrat kalma çabalarımdan rahatsız olanlar ismimi ‘paralel’e çıkarmaya çalışıyorlar. Dün Erdoğancı diye hakaretler yiyordum, bugün Erdoğan’a körü körüne biat etmiyorum diye.

Beni bilen iyi biliyor: Benden tarikatçı, cemaatçi olmaz. Değil bir örgüt, cami Kuran kursuna bile gitmemiş bir adamım. Tüm ömrüm bir sinema filmi gibi tüm kamuoyunun gözleri önünde yaşandı. Devletteki dosyalarım orada, merak eden açsın baksın. Milliyet Gazetesi’nden ASAM’, İçişleri Bakanlığı uzmanlığından YÖK başkan danışmanlığına ve Rektörlük görevine kadar hayatı cam bir fanusta yaşadım. Hemen hemen her gün yazan-çizen bir insan olarak gizli-saklı bir tek görüşüm bile yok. Türkçe ve İngilizce 26 kitap yazmışım. Star’da köşe yazıları yazdım, TRT’de pek çok program yaptım. BBC’den New York Times’a, NTV’den Habertürk’e hemen hemen her tv ve gazeteye demeçler verdim. Böyle bir insanın gizlisi kalır mı?

Başından beri hukuk ve demokrasi dedim. Zorbalıklara karşı çıktım. Sivil olsun asker olsun hukuksuzluğun her türlüsünü eleştirdim. 17 Aralık’tan sonra da bildiklerimi yazmaya devam ettim. Hiçbir grup veya cemiyeti desteklemeden, hakkı ve hukuku haykırdım. Bu nedenle hasımlarım oldu. Ne İsa’ya ne Musa’ya yaranamamak derler ya, işte tam da öyle oldu.

Tarafım hukuktan yana. 15 Temmuz gecesi nasıl Hükümeti devirmeye çalışanlara karşı durduysam bugün de haksızlığa uğrayanın kim olduğuna bakmaksınız hakkın ve hukukun yanında olacağım. Bugün bana iftira atanlar, yalanlar söyleyenler, haksız yere ismimi yaftalayanlar yarın aynı eziyetlerle yüz yüze kaldıklarında onlara destek olan yine ben olacağım.

Bu vesileyle, yurt dışına kaçtığım yalanını ortaya atanları kınıyorum, Allah’a havale ediyorum. Tüm işi yazı yazmak olan bir adamım. Neden kaçacakmışım ki? Ama bu yalanlara kanıp beni cezalandırmaya kalkarlarsa buna da diyecek bir şeyim olmaz. Suçlu yere hapsedilmektense suçsuz yere cezalandırılmayı yeğlerim.

Bir ömrüm vatanım ve milletimi uyarmakla, ona tehlikeleri haber vermekle, yani ülkeme hizmetle geçti. Ülkemin bana teşekkürü böyle olacak ise buna da eyvallah der, Sokrates gibi kaderimin gösterdiği yere geçerim. Ama milletim bu utancı nasıl üzerinde taşır, onu da bilemem.

Danıştay: Dekan ve Bölüm Başkanı Aynı Kişi Olamaz

2016-07-01T12:54:00.001+03:00

Danıştay 8. Dairesi'nin kararına göre "bölüm başkanı ve dekan sıfatlarının aynı kişide birleşmesinin, bölümün işleyişini ve hiyerarşik yapısını bozacağı kuşkusuzdur". Danıştay bu gerekçeyle Dekan ve Bölüm Başkanı'nın aynı kişi olamayacağına karar verdi.

-------------

DANIŞTAY 8. Daire

ESAS: 2011/5722

KARAR: 2014/831

İstemin Özeti : Malatya İdare Mahkemesinin 08/04/2011 gün ve E:2010/1575, K:2011/947 sayılı kararının; hukuka aykırı olduğu öne sürülerek, 2577 sayılı Yasa’nın 49. maddesi uyarınca temyizen incelenerek bozulması istemidir.

Savunmanın Özeti : İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

Danıştay Tetkik Hakimi : ...

Düşüncesi : Davacı Eczacılık Meslek Bilimleri Bölümünde bir tane aylıklı profesör bulunduğu gerekçesiyle görevinden alınmış ise de, bu profesörün dekan olması ve davacının görevden alınması üzerine bölüm başkanlığının da dekan tarafından yürütülmesi karşısında, bölümde aylıklı profesörün görev yaptığı gerekçesiyle tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığından, aksi yöndeki İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Sekizinci Dairesince işin gereği görüşüldü:

Dava, ...Üniversitesi Eczacılık Fakültesinde öğretim üyesi olarak görev yapan davacının yürütmekte olduğu Eczacılık Meslek Bilimleri Bölüm Başkanlığı görevinden alınmasına ilişkin işlemin iptali istemiyle açılmıştır.

İdare Mahkemesince; 2547 sayılı Yasa’nın 21. maddesinde, bölüm başkanlığı görevine atamada öncelikle bölümdeki aylıklı profesörlerin, bulunmadığı takdirde doçentlerin, doçent de bulunmadığı takdirde yardımcı doçentlerin atanabileceğinin belirtildiği, Eczacılık Meslek Bilimleri Bölüm Başkanlığı görevini 02/07/2009 tarihinden itibaren yürüten ve Yrd. Doç. Dr. olarak görev yapan davacının, dava konusu işlemin tesis edildiği tarihte aynı bölümde görevli aylıklı profesör öğretim üyesinin görev yapması nedeniyle bu görevden alınmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun "Bölüm" başlıklı 21. maddesinde; "Bir fakülte ya da yüksekokulda, aynı veya benzer nitelikte eğitim-öğretim yapan birden fazla bölüm bulunamaz. Bölüm, bölüm başkanı tarafından yönetilir. Bölüm başkanı; bölümün aylıklı profesörleri, bulunmadığı takdirde doçentleri, doçent de bulunmadığı takdirde yardımcı doçentler arasından fakültelerde dekanca, fakülteye bağlı yüksekokullarda müdürün önerisi üzerine dekanca, rektörlüğe bağlı yüksekokullarda müdürün önerisi üzerine rektörce üç yıl için atanır. Süresi biten başkan tekrar atanabilir. Bölüm başkanı, görevi başında bulunamayacağı süreler için öğretim üyelerinden birini vekil olarak bırakır. Herhangi bir nedenle altı aydan fazla ayrılmalarda, kalan süreyi tamamlamak üzere aynı yöntemle yeni bir bölüm başkanı atanır. Bölüm başkanı, bölümün her düzeyde eğitim-öğretim ve araştırmalarından ve bölüme ait her türlü faaliyetin düzenli ve verimli bir şekilde yürütülmesinden sorumludur." hükmü yer almaktadır.

2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu temel alınarak çıkarılan Üniversitelerde Akademik Teşkilat Yönetmeliği'nin "Bölümler" başlığı altında yer alan 13. maddesinde, bölüm; fakülte ve yüksekokulların amaç kapsam ve nitelik yönünden bir bütün oluşturan ve lisans düzeyini de içeren en az bir eğitim-öğretim, bilim ve sanat dallarında araştırma ve uygulama yapan birim olarak tanımlanmış; 14. maddesinin birinci fıkrasında, birden fazla anabilim dalı bulunan bölümlerde bölüm başkanı, o bölümün aylıklı profesörleri, bulunmadığı takdirde doçentleri, doçent de bulunmadığı takdirde yardımcı doçentleri arasından o bölümü oluşturan anabilim veya anasanat dalı başkanlarının 15 gün içinde verecekleri yazılı görüşlerini dikkate alarak bir hafta içinde fakültelerde dekanca atanacağı ve son fıkrasında da, bölüm başkanının, bölümün her düzeydeki eğitim-öğretim ve araştırmalarından ve bölümle ilgili her türlü faaliyetin düzenli ve verimli olarak yürütülmesinden, kaynakların etkili bir biçimde kullanılmasını sağlamaktan sorumlu olduğu; fakülte veya yüksekokul kuruluna katılacağı, bölümü temsil edeceği, bölümde görevli öğretim elemanlarının görevlerini yapmalarını izleyeceği ve denetleyeceği, her öğretim yılı sonunda bölümün geçmiş yıldaki eğitim-öğretim ve araştırma faaliyeti ile gelecek yıldaki çalışma planını açıklayan raporu, bağlı bulunduğu rektör, dekan veya yüksekokul müdürüne sunacağı hüküm altına alınmıştır.

Dava dosyasının incelenmesinden; davacının Yrd. Doç. Dr. olarak ....Üniversitesi Eczacılık Fakültesi Farmasötik Kimya Anabilim Dalı Başkanı olarak görev yapmakta iken Eczacılık Fakültesi Dekanlığının 02/07/2009 tarih ve 410 sayılı işlemiyle 2547 sayılı Yasa’nın 21. maddesi uyarınca Eczacılık Meslek Bilimleri Bölüm Başkanlığına atandığı; bu görevi yaklaşık bir yıl yürüttüğü, Eczacılık Fakültesi Dekanlığının dava konusu edilen işlemiyle davacının bölüm başkanlığı görevinden alınması üzerine bu işlemin iptali istemiyle bakılan davanın açıldığı, davacının bu görevden alınmasının ardından aynı bölümde görevli ve dekan olan Prof. Dr. …'ın bu görevi yürüttüğü anlaşılmaktadır.

İdare Mahkemesi kararında ve yukarıda aktarılan mevzuat hükümlerinde de belirtildiği üzere, bölüm başkanı; bölümün aylıklı profesörleri, bulunmadığı takdirde doçentleri, doçent de bulunmadığı takdirde yardımcı doçentler arasından atanmaktadır.

Ancak, yine yukarıda aktarılan görev ve sorumluluklarını düzenleyen mevzuat hükümleri ile 2547 sayılı Kanun'un dekanı düzenleyen 16. maddesinde belirtilen dekanın görevleri göz önünde bulundurulduğunda, bölüm başkanının bölümün her düzeydeki eğitim-öğretim ve araştırmalarından ve bölümle ilgili her türlü faaliyetin düzenli ve verimli olarak yürütülmesinden dekana karşı sorumlu olması, dekanın ise fakültenin ve bağlı birimlerinin öğretim kapasitesinin rasyonel bir şekilde kullanılmasından ve geliştirilmesinden rektöre karşı birinci derecede sorumlu olması, ayrıca bölüm başkanlığı görevinin bizzat dekanlık tarafından yerine getirilebileceğine ya da dekanın uhdesine alınabileceğine ilişkin bir hükme yer verilmemesi karşısında, bölüm başkanı ve dekan sıfatlarının aynı kişide birleşmesinin, bölümün işleyişini ve hiyerarşik yapısını bozacağı kuşkusuzdur.

Bu itibarla, davacı Eczacılık Meslek Bilimleri Bölümünde bir tane aylıklı profesör bulunduğu gerekçesiyle görevinden alınmış ise de, bu profesörün dekan olması ve davacının görevden alınması üzerine bölüm başkanlığının da dekan tarafından yürütülmesi karşısında, bölümde aylıklı profesörün görev yaptığı gerekçesiyle tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığından, aksi yöndeki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle; ...İdare Mahkemesi kararının bozulmasına, dosyanın yeniden bir karar verilmek üzere anılan mahkemeye gönderilmesine, bu kararın tebliğ tarihini izleyen 15 (onbeş) gün içerisinde kararın düzeltilmesi yolu açık olmak üzere, 11/02/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

İdare ve vergi mahkemeleri tarafından verilen kararların temyiz yolu ile incelenip bozulabilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 49. maddesinin 1. fıkrasında yazılı nedenlerin bulunmasına bağlıdır.

İdare Mahkemesince verilen kararın dayandığı gerekçe usul ve yasaya uygun olup, bozulmasını gerektiren bir neden bulunmadığından, temyiz isteminin reddi ile anılan kararın onanması gerektiği oyu ile aksi yöndeki karara katılmıyorum.

Hizb-ut Tahrir Davası, Yargıtay Kararı ve Terör Tanımı

2016-04-29T09:13:00.002+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Terörle Mücadele Kanunu (TMK), ‘cebir ve şiddet’i terörün olmazsa olmazları olarak saymıştır. Ayrıca hukuk uzmanları da silahlı olmayan bir terör örgütü olamayacağını kabul etmişlerdir. Türkiye ve dünya bilim adamlarının eserleri incelendiğinde de silahsız terör örgütü tanımının olmadığı söylenebilir.

Başka bir deyişle, ortada bir suç örgüt olsa dahi fiili şiddet eylemine (öldürme, yaralama vb.) bulaşmamış örgütler terör örgütü sayılamazlar. Hatta şiddet eylemine bulaşmış olsa bile şiddeti “devam eden” yani sürekli özelliğini göstermesi gerekir. Yoksa istisnai şiddet eylemleri de bir örgütü terör örgütü yapmaz.

Bu durumda tehlikeli veya suç işleyen örgütler ne olacaktır? Her suç örgütünün terör örgütü sayılması gerekmediğinden bu tür örgütlerin TMK çerçevesinde değil, Türk Ceza Kanunu (TCK) çerçevesinde ve diğer ilgili mevzuat çerçevesinde yargılanmaları gerekir.

Bu bağlamda Hizb-ut Tahrir adlı oluşum terör literatüründe ve yargı dünyasında tartışmalara yol açmıştır. Hizb-ut Tahrir tüm Müslümanları bir halifenin altında birleştirmeyi savunmaktadır. Hiç şüphe yok ki örgüt mevcut laik düzenlerden ve kendisini İslami olarak nitelendiren birçok İslam ülkesinin rejiminden mutlu değildir. Örgüt demokrasi kurumlarına da çok sert eleştiriler getirmektedir. Özellikle Batı’da Hizb-ut Tahrir en çok İsrail ve Yahudi karşıtı görüşleri nedeniyle eleştirilmektedir. Bu rejimlerin tamamının değişmesi gerektiğini savunmaktadır. Görüşleri aşırı olmakla birlikte örgütün şiddeti benimsemediği, bugüne kadar herhangi bir şiddet eylemine bulaşmadığı da görülmektedir.

Aşırı İslamcı düşüncelere sahip olduğu belirtilen örgütün terör örgütü olup olmadığı ve terör örgütüyse terör örgütleri listesine alınıp yasaklanması İngiltere ve Avustralya gibi birçok ülkede tartışılmıştır.

Her iki ülke istihbarat birimleri ellerindeki listede böyle bir terör örgütü isminin bulunmadığını, bahsi geçen örgütün herhangi bir şiddet olayına bulaşmadığını belirtmiştir (http://www.theguardian.com/commentisfree/2015/feb/23/hizb-ut-tahrir-is-it-now-an-offence-to-oppose-government-policy-if-so-let-it-be-said-plainly)

Ancak bazı siyasiler örgütün sert siyasi görüşleri olduğunu, bunun insanları radikalleştirerek El Kaide gibi terör örgütlerine katılacak insanları ortaya çıkarabileceğini iddia ederek Hizb-ut Tahrir’in yasaklanmasını savunmuşlardır. Diğer taraftan tam karşı görüşte olan siyasiler ve akademisyenler ise örgütün yasaklanmasının İslamcı görüşlerin yasaklanması olacağını, asıl terörü azdıracak olanın da bu olduğunu belirtmişlerdir. Sonuçta Hizb-ut Tahrir’in yasaklanması fikri benimsenmemiş ve örgüt meşru bir siyasi hareket olmaya devam etmiştir.

Almanya’da örgütün anti-Semitik politikaları çok sert bir şekilde eleştirilmiştir ve devlet kurumları Hizb-ut Tahrir’in bazı faaliyetlerine sınırlama getirmiştir. Örgüt Almanya’da özellikle İsrail ve Yahudi karşıtı gösterilerini yapmakta zorlanmaktadır. Ancak terör örgütü de sayılmamaktadır.

Aynı şekilde ABD, Danimarka, İngiltere ve benzeri birçok ülkede örgütün geniş bir ağı olmasına rağmen terör örgütü sayılmadığı, buna gerekçe olarak da şiddete bulaşmamış olmasının gösterildiği görülmektedir.

Özetle Hizb-ut Tahrir Avrupa’da, Avustralya’da ve Amerika’da terör örgütü sayılmamıştır. Buna karşın Rusya ve onun etkisinde sayılan Kazakistan ve Kırgızistan’da terör örgütü sayılmıştır. İslam dünyasında ise bazı Arap ülkeleri ile Pakistan ve Bangladeş örgütü ‘terör örgütü’ saymıştır. Ancak bu ülkelerin tamamına yakınında örgütün gerçekte terör olaylarından dolayı değil, siyasi nedenlerle yasaklandığı anlaşılmaktadır. Örneğin 1974 yılında Mısır’da örgüt yasaklanırken rejime karşı bir askeri darbeye karıştığı iddia edilmiştir. 2011 olaylarından sonra ise örgüt yeniden serbest kalmıştır.

TÜRKİYE ÖRNEĞİ: SİLAHSIZ ÖRGÜT

Türkiye’de ise Hizb-ut Tahrir hiçbir zaman terör örgütleri listesine girmemiştir, Polis ve MİT tarafından terör örgütü olarak listelenmemiştir.

Nitekim Emniyet Genel Müdürlüğü, devam eden bir dava için “Örgütün bugüne kadar herhangi bir silahlı eylemine rastlanılmamıştır” yazısını göndermiştir. Adana 2. Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin 29 Aralık 2003 tarihli kararında da, Hizb-ut Tahrir Örgütü’nün 3713 Sayılı Kanunu’nun 1. maddesindeki terör tanımına göre terör örgütü tanımına girmediği şeklinde karar vermiştir.

İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi savcısı “Örgüt silahsız” demiştir.

İstanbul 2. Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesi Başkanlığı; 17 Ekim 2003 tarihinde, Hizb-ut Tahrir Örgütü’ne yardım ve yataklık yapmak suçundan sanık Gürgin Akgün hakkında yapılan duruşmada ara karar aldı. Mahkeme; 3713 sayılı yasanın 1. maddesi değiştirilerek terör tanımı yeniden düzenlendiğinden, Hizb-ut Tahrir adlı örgütün bu değişiklik çerçevesinde terör örgütü olup olmadığı hakkında Ankara Emniyet Genel Müdürlüğü’nden bilgi talep etti.

Dönemin Emniyet Genel Müdür Yardımcısı Ramazan Er, 8 Aralık 2003 tarihinde İstanbul 2. Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne gönderdiği yazıda, örgütün bugüne kadar herhangi bir silahlı eylemine rastlanılmadığını bildirdi.

Ramazan Er’in yazısında şu ifadelere yer verildi:

“Hizb-ut Tahrir Örgütü, halen tebliğ ve açılım faaliyetleri sürdürmekte olup, kullandığı doküman, kitapçık ve internet sitelerinde nihai hedef olarak kurmayı düşündüğü Raşidi Hilafet Devleti’nin tüm yönetim unsurlarını detaylı olarak yer vermekle birlikte söz konusu örgütün bugüne kadar herhangi bir silahlı eylemine rastlanılmamıştır.”

Aynı şekilde Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi; 28 Haziran 2005 tarihinde, Hizb-ut Tahrir Örgütü üyesi olmak suçundan sanıklar Ahmet Sirven ve arkadaşları hakkında ara karar aldı ve Emniyet Genel Müdürlüğü’nden Hizb-ut Tahrir Örgütü’nün amaç ve stratejisi” hakkında bilgi talep etti. Emniyet Genel Müdür Yardımcısı Mehmet Tokgöz, 6 Temmuz 2005 tarihli yazısında, Terörle Mücadele Kanunu’nun 1. maddesi anlamında bir “örgüt”ün “terör örgütü” niteliği kazanabilmesi için üç unsurun aynı anda bulunması gerektiğini hatırlattı.

Tokgöz’ün yazısında, “Hizb-ut Tahrir örgütünün Terörle Mücadele Kanunu’nun 4928 sayılı kanunla değişik 1. maddesi kapsamında tarifi yapılan “terör örgütüne” ideoloji ve örgüt boyutları itibarıyla tipik olarak uyduğu ancak cebir ve şiddet boyutu itibarıyla uymadığı kanaati hâsıl olmuştur” denildi.

YARGITAY KARARI

Güvenlik ve istihbarat birimlerinin tüm bu tespitlerine rağmen 2009 yılında 200 kişi bu örgüte üye olduğu gerekçesiyle tutuklandı. 2013 yılında Hizb-ut Tahrir üyesi olduğu iddiasıyla 486 kişinin yargılandı.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı; Emniyet Genel Müdürlüğü ve mahkemelerin Hizb-ut Tahrir oluşumun silahsız olduğuna ve şiddet içerikli eylemde bulunmadığına yönelik tespitlerine rağmen; “örgütün Hilafet devletinin ihdasından sonra, Hıristiyan devletlerini cihat yolu ile kurulan hilafet devletine dâhil etmek amacıyla silahlı mücadelenin başlayacağı”nı amaç edindiği görüşünü savunmuştur.

Başka bir deyişle Başsavcılık da aslında örgütün silahsız olduğunu kabul etmiştir. Buna rağmen, TMK ile taban tabana zırt olacak şekilde ileride belki silahlı olur düşüncesiyle silahsız bir örgütü terör örgütü olarak nitelendirmiştir. Hiç şüphe yok ki TMK ve dünyadaki örnekler dikkate alındığında böyle bir terör örgütü tanımı bulunmuyor. Buna rağmen Yargıtay 9. Ceza Dairesi, Hizb-ut Tahrir’in terör örgütü niteliğinde olduğunu iddia ederek sanıklara ceza verilmesini istedi ve mahkeme de TMK’ya göre bu cezaları verdi.

Yargıtay 9 Ceza Dairesi ise, 19 Nisan 2004 tarihli kararında Hizb-ut Tahrir Örgütü’nün devletin ve Cumhuriyet’in varlığını tehlikeye düşürmek, devlet otoritesini zaafa uğratmak veya yıkmak veya ele geçirmek amacıyla kurulmuş terör örgütü niteliğinde olduğunun gözetilerek, sanığın hukuki durumunun buna göre değerlendirilmesi yönünde karar aldı.

Dönemin CMK 250 Maddesi ile yetkili İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi’nin savcısı; Hizb-ut Tahrir Örgütü’nün silahsız olduğunu, şiddet içerikli eyleminin olmadığını, sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK’nun 220/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na başvurdu.

Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Nuri Düzgün ise bu başvuruya karşı 24 Nisan 2008 tarihli yazısında, “Raşid-i Hilafet devletinin ihdasından sonra, Hıristiyan devletlerini cihat yolu ile kurulan hilafet devletine dâhil etmek amacıyla silahlı mücadelenin başlayacağı” amaç edinildiği anlaşılmakla, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun hükmün onanmasına talep ve dosya tebliğ olunur” denildi.

Yargıtay’ın bu tutumunun ardından pek çok kişi Hizb-ut Tahrir davalarından terör örgütü üyesi olmak suçuyla çeşitli cezalar aldılar.

Savcının gerekçesinde “ileride oluşabilecek bir şiddet”e dikkat çekmesi ceza talebinde yine şiddet unsurunu aradığını ancak mevcut suçu değil ‘olası suç’u esas aldığını göstermektedir. Kanaatimce bu zorlama bir yorumdur. Çünkü Hizb-ut Tahrir görüşleri ne kadar aşırı olursa olsun gayri-meşru bir şiddetten bahsetmemektedir. İleride bir İslam devleti kurulması halinde bu devletin yapacağı savaşlardan bahsetmektedir. Devletler ise başka devletlerle savaş kararını kendileri alabilirler. Kurulmamış bir devletin, açmadığı bir savaş nedeniyle bunun hayalini kuranların ‘terörist’ sayılması hukuki olmak bir yana mantıklı da görünmemektedir.

Yargıtay 9’un kararına rağmen Mart 2015’de Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinde görülmekte olan 17 sanıklı Hizb-ut Tahrir davasında savcı tüm sanıkların beraatını talep etti, Mahkeme de savcılığın mütalaasına uygun bir şekilde beraat kararı verdi.

Savcı mütalaasında sanıkların Hizb-ut Tahrir içinde faaliyet gösterdikleri yolunda gerekli ve yeterli deliller mevcut ise de, sanıkların mensubu oldukları iddia edilen Hizb-ut Tahrir oluşumunun silahlı bir terör örgütü olduğuna dair mahkûmiyetlerine yeterli delil bulunmadığını, sanıkların ev ve iş yerlerinde yapılan aramalarda pek çok kitap, bildiri ve propaganda CD'lerinin bulunduğu, bu kitap ve CD'lerin dışında herhangi bir silah veya patlayıcı maddenin sanıklarda ele geçirilmediği belirtmiştir.

Hizb-ut Tahrir'in silahlı terör örgütü olmadığını belirten Savcı mütalaasında, sanıkların içinde bulunduğu oluşumun yasa dışı silahlı örgüt olmaktan ziyade siyasi bir örgüt, dernek veya cemaat şeklinde olduğunu, iddianamede bahsi geçen silahlı terör örgütü oluşturmanın yasal unsurlarının bulunmadığını çok net bir şekilde ifade etmiştir.

Mahkemenin Emniyet Genel Müdürlüğü ve MİT’ten de Hizb-ut Tahrir'in Türkiye'de terör örgütü listesinde olmadığı yönünde yazılar aldığı, kararında bu yazıların da etkili olduğu anlaşılmaktadır.

Ancak, Mahkemenin bu kararına rağmen Yargıtay 16. Ceza Dairesi, Hizbut Tahrir davasında dosyayı düzelterek onadı ve 15 kişiye toplamda 19 yıl 4 ay hapis cezası verdi. Böylece 9. Ceza Dairesi’ndne sonra 16. Ceza Dairesi de benzeri bir karar almış oldu.

141, 142 VE 163 ALIŞKANLIKLARI DEVAM MI EDİYOR?

Yargıtay’ın kararları incelendiğinde TMK’da bunun dayanağının olmadığı söylenebilir. Silahsız terör örgütü olamaz. Ancak bu kararlarda geçmişte silah ve şiddet şartı aramaksızın propagandayı bile terör eylemi sayan TCK 141, 142 ve 163. Maddelerin izleri ve geçmiş alışkanlıkların etkisi görülmektedir. Oysa ki bahsi geçen maddeler sadece terör suçlarını tanımlamıyordu. O maddelerde devlete ve millete karşı suçlar da vardı. Yeni düzenlemelerden sonra ise terör suçları ayrı bir kanunda ve çok daha farklı bir şekilde tanımlanıyor. Bu nedenle Hizb-ut tahrir gibi silahsız örgütlerin faaliyetleri ne kadar aşırı olursa olsun ve isterse suç unsuru içersin TMK çerçevesinde yargılanması mümkün değildir.

Silahsız örgütleri ‘terör örgütü’ saymak TMK ile çelişmektedir. Kanunsuz suç olamayacağına göre Yargıtay bile olsa kanuna dayanmadan bir suç tanımı getiremez. Olmayan bir şiddeti ‘ileride ortaya çıkabilir’ gerekçesiyle cezalandırmak mümkün değildir. Dolayısıyla burada kanunsuz suç dışında eylemsiz suç diye bir kavram da ortaya çıkmaktadır.

SONUÇ

Terör suçlarının tanımı Siyaset Bilimi’nde ve Hukuk’ta çok nettir. Bir örgütün terör örgütü olabilmesi için şiddete başvurması, bu yolla korku oluşturması ve o korkuyu kullanarak siyasi hedeflerine ulaşması gerekir. Yani terörün minimum unsurları şiddet/cebir ve siyasi hedeftir. Bu unsurları taşımayan örgütler başka suçları işleseler dahi terör örgütü sayılamazlar.

Silahsız örgütlenmeleri de ‘terör örgütü’ saymak bir yandan örgütlenme hakkına zarar verirken, diğer taraftan tüm suçları terör şemsiyesi altında değerlendirmek suç ile uyumsuz cezalandırmalara ve daha ağır yargılamalara neden olabilmektedir. Bunun sonucunda ise silahsız propaganda bile terör suçu sayılmakta ve terörün gelişmesine uygun bir siyasi ve toplumsal ortam ortaya çıkmaktadır.

Hiç şüphesiz Hizb-ut Tahrir'in demokrasiyi savunan ve mevcut hukuk kuralalrını kabul eden bir örgüt olduğunu söyleyemeyiz. Böyle bir iddiaları da yok zaten. Ancak bunu söyleyemezken Hizb-ut Tahrir'in terör örgütü olduğunu da söyleyemeyiz. Çünkü terör demek demokrasiye karşı çıkmak veya hukuk düzenini eleştirmek değildir; terör, şiddet kullanarak mevcut siyasi yönetimi değiştirme çabasıdır.

Bu bağlamda Hizb-ut Tahrir konusundaki Yargıtay kararlarının isabetli olduğunu söyleyebilmek zordur. Konu Anayasa Mahkemesi’nde değerlendirilmelidir. Eğer Anayasa Mahkemesi de bu konuda isabetli bir karar alamaz ise Avrupa İnsan hakları Mahkemesi’ne (AİHM) gidilmelidir.

Nitekim AİHM 19 Haziran 2012 tarihli ‘Hizb-ut Tahrir vs Almanya’ kararında (ECHR 260-2012) Hizb-ut Tahrir’i terör örgütü olarak nitelememiş, Almanya’nın örgütün bazı faaliyetlerine getirdiği sınırlamayı yasadışı görmemekle birlikte Hizb-ut Tahrir’i ‘terör örgütü’ veya ‘suç örgütü’ olarak da tanımlamamış, o’na ‘dernek/cemiyet’ (association) demeyi uygun bulmuştur. Başka bir deyişle AİHM’e göre de Hizb-ut Tahrir bir terör örgütü değildir. Buna rağmen Mahkeme, Hizb-ut Tahrir’in demokrasi karşıtı eylemlerinin yasaklanmasında bir sorun görmemiş ve Almanya’nın örgütün bazı faaliyetlerini yasaklamasını doğru bulmuştur. AİHM kararında demokrasinin bazı ilkelerinden yararlanmak için demokrasiye uygun taleplerde bulunulmasını gerekli görmüştür.

NOT: Türkiye’de kimi yazsanız veya savunsanız o görüşten olduğunuz gibi tuhaf bir anlayış olduğundan, yukarıda bahsi geçen örgüt ile uzaktan yakından, maddi veya manevi bir bağımın olmadığını belirtmek zorundayım. Tam aksine oluşumun pek çok görüşünü yararsız, tehlikeli ve yanlış bulmaktayım. Hizb-ut Tahrir Davasına ilgi duymam ‘silahsız terör örgütü’ gibi mantık zorlayıcı bir tanımın bu davada kullanılmış olmasındandır. Yani örgütün ismi önemli değil, burada terör çalışmaları literatürü çerçevesinde ‘silahsız terör örgütü’ iddiasını irdelemeye çalıştım. Başka bir deyişle burada önemli olan terör örgütü tanımı ve terörün temel unsurlarıdır.

---------------------------------------

Prof. Dr. Sedat Laçiner: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Öğretim üyesi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Başkanı

Nisan 2016

Literatüre ve Yasalara Göre Terörün Temel Unsuru Olarak Şiddet ve Cebir

2016-04-27T11:11:00.005+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

‘Terör’ konusunda pek çok tanım denemesi yapılmışsa da hepsinin ortak noktası ‘şiddet’ ve ‘siyasi hedef’dir.

Tüm bilimsel ve yasal tanımlarda bir örgütün terör örgütü olabilmesi için mutlaka siyasi amaçları için şiddet ve güç kullanması gerekir. Eğer bu iki unsuru aynı anda bir örgütte bulamıyorsak o örgüt terör örgütü olarak nitelendirilemez.

Örneğin, bir örgüt sadece şiddet ve güç ile insanları korkutuyorsa, bu korku karşılığında maddi veya manevi çıkar sağlıyorsa, ancak şiddet kullanarak ürettiği bu korku sayesinde hiçbir siyasi sonucu hedeflemiyorsa bu durumda ortada bir suç örgütünden bahsedilebilir, ancak buna terör örgütü denilemez.

Aynı şekilde, şiddete bulaşmamış örgütler de siyasi hedefleri ne kadar aşırı olursa olsun terör örgütü sayılamazlar.

Tekrar edecek olur isek bir örgütü terör örgütü yapan minimum iki unsur şiddet ve siyasi hedeftir. Bunlara ek unsurlar ilave edenler olmuştur, ancak silahsız, şiddet uygulamayan terör örgütü iddiası veya siyasi hedefleri olmadığı halde bir örgütü terör örgütü ilan etme eğilimi literatürde görülmemektedir.

TERÖR YASALARININ İSTİSMARI

Terörle mücadele yasalarını genişletmek, güvenlik güçlerine ve savcılara daha fazla yetki vermek ya da mevcut yetkilerin uygulamasını olağanüstü şekillerde genişletmek terör saldırılarının arttığı dönemlerde yaygınlık kazanmaktadır. Denebilir ki güvenlik bürokrasisi terörle mücadele yasalarını istismar etmek ve maksadını aşar şekilde kullanmak yönünde bir eğilim içindedirler. Bu durum Batılı birçok devlette de yaşanmış ve anti-terör yasalarının istismar edilmemesi için özel bir gayret sarf edilmiştir.

Üçüncü dünya ülkelerinin zayıf demokrasilerinde ve dikta rejimlerinde ise Hükümete karşı çıkan hemen herkes devlet düşmanı ve terörist ilan edildiğinden bu ülkelerde terörle mücadele yasasının bir anlamda rejimi koruma ve muhalefeti yok etme yasalarına döndüğü gözlenmektedir. Bu bakımdan değerlendirildiğinde bu ülkelerin terör tanımları literatürde ve uluslararası kamuoyunda kabul görmemektedir.

TÜRKİYE’DE TERÖRLE MÜCADELE MEVZUATI

Türkiye’de terörü ve terör suçları temelde 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu tanımlamaktadır.

Bu yasanın 1. Maddesi terörü şöyle tanımlar:

“Terör; cebir ve şiddet kullanarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden biriyle, Anayasada belirtilen Cumhuriyetin niteliklerini, siyasî, hukukî, sosyal, laik, ekonomik düzeni değiştirmek, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmak, Türk Devletinin ve Cumhuriyetin varlığını tehlikeye düşürmek, Devlet otoritesini zaafa uğratmak veya yıkmak veya ele geçirmek, temel hak ve hürriyetleri yok etmek, Devletin iç ve dış güvenliğini, kamu düzenini veya genel sağlığı bozmak amacıyla bir örgüte mensup kişi veya kişiler tarafından girişilecek her türlü suç teşkil eden eylemlerdir.”

Benzeri bir tanım aynı yasanın 7. Maddesinde tekrarlanmaktadır:

“Cebir ve şiddet kullanılarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemleriyle, 1 inci maddede belirtilen amaçlara yönelik olarak suç işlemek üzere, terör örgütü kuranlar, yönetenler ile bu örgüte üye olanlar Türk Ceza Kanununun 314 üncü maddesi hükümlerine göre cezalandırılır. Örgütün faaliyetini düzenleyenler de örgütün yöneticisi olarak cezalandırılır.”

Her iki maddeden hareketle tüm hukukçular Türk mevzuatında bir örgütün terör örgütü olabilmesi için a) cebir ve şiddet kullanarak baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden birini uygulaması, b) siyasi amaçlarının olması gerektiği kabul edilmiştir.

Nitekim İzzet Özgenç, 2006 sonrası düzenleme çerçevesinde terör örgütünün silahlı olmasının zorunlu olduğunu, silahsız terör örgütü olamayacağını belirtmiştir. (İzzet Özgenç, Terörle Mücadele Kanunu, Seçkin yayıncılık, Ankara, 2006, s. 63; İzzet Özgenç, Suç Örgütleri, Seçkin yayıncılık, Ankara, 2008) Özgenç’e göre, silahlı olmayan yani silahsız suç örgütleriyle ilgili olarak Terörle Mücadele Kanunu’nun değil, Türk Ceza Kanunu ve diğer mevzuatın uygulanması gerekir.

Hukukçu Faruk Turinay’a göre, Türkiye Büyük Millet Meclisi İçişleri Komisyonu’nun 7. maddede yapılan değişikliğe ilişkin raporu da aynı doğrultudadır. Meclis Raporuna göre “terör örgütünün ancak silahlı bir örgüt olabileceği hususuna açıklık getirmek gerekir. Aksi takdirde cebir ve şiddet içermeyen pek çok suç, salt bir örgütle ilişki kurulduğu için terör suçu olarak kabul edilecektir” (Aktaran Faruk Turinay, ‘Ceza Hukukunda Terör Örgütü Kavramı’, s. 74.

Türkiye Büyük Millet Meclisi İçişleri Komisyonu, 27.04.2006, E. 1/1194, K. 40 sayılı

Raporu bu konuda aynen şu ifadeleri kullanmaktadır:

“3713 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinde yapılan değişiklikle terör örgütü ile ilişkisi kurulabilen kimi suçların terör suçu sayılacağı kabul edilmiştir. Bu suçlara bakıldığında, kimilerinin, cebir ve şiddet içermedikleri halde terör örgütüyle ilişkili oldukları için kapsama alındıkları görülmektedir. Bu hüküm terör suçlarının alanını olağanüstü boyutta genişletmektedir. Terör örgütü kavramının da belirsizleşmesi halinde, Kanunun uygulaması toplumun son derece önemli bir kesimini kapsar hale gelir. Dolayısıyla 7 nci maddede yapılacak değişiklikle terör örgütünün ancak silahlı bir örgüt olabileceği hususuna açıklık kazandırmak gerekir. Aksi takdirde (sic.) cebir ve şiddet içermeyen pek çok suç, salt bir örgütle ilişki kurulduğu için terör suçu olarak kabul edilecektir.” (Türkiye Büyük Millet Meclisi, Dönem: 22, Yasama Yılı: 4, Sıra Sayısı: 1222. http://www.tbmm.gov.tr/sirasayi/donem22/yil01/ss1222m.htm, erişim tarihi: 28.04.2014 )

Literatürde bu konuda farklı düşünenlerin sayısı çok azdır. Örneğin vahit Baltacı silahlı olmasa da TMK 1. Maddede amaçları hedefleyenlerin terör örgütü sayılabileceğini söylese de, bahsedilen amaçlara şiddet ve cebir olmadan ulaşabilmek mümkün değildir. Hukukçu Faruk Turinay’ın da belirttiği üzere, “1. maddedeki terör tanımında yer alan ‘cebir ve şiddet’ unsurlarının gerçekleştirilmesi, eşyanın tabiatı gereği, örgütün silahlı olmasıyla mümkün olacaktır” (s. 75)

TMK’nundaki terör tanımına bakıldığında cebir ve şiddet olmadan hiçbir örgütün terör örgütü olamayacağı rahatlıkla anlaşılır. Ancak güvenlik bürokrasisi ‘cebir’ kavramı üzerinden terör tanımını genişletmeye çalışmaktadır. Son dönemde bazı savcılık iddianamelerinde İtalyan hukukuna atıf yapılarak ‘cebir’ kavramının ‘maddi cebir’ (violenza) ve ‘manevi cebir/tehdit’ (minaccia) iki ayrı terimin birleşimi olduğu savunulmakta ve cebir’in aslında silah-şiddet kullanmadan yapılan tehdit’i de içerdiği savunulmaktadır. Kanunun koyduğu kavramların bu şekilde esnetilmeye çalışılması terör kavramını genişletmekte ve bizleri kanunun tanımlanmadığı ve öngörmediği ‘silahsız/şiddetsiz terör’üne götürmektedir. Oysa ki şiddet içermeyen bir terör örgütü tanımı ne bilimsel literatürde ne de saygın devletlerin yasalarında mevcut değildir. Bizim yasalarımızda bunu öngörmemektedir. Güvenlik bürokrasisinin silah, patlayıcı ve diğer fiziki zarar vericileri içermeyen tehdidi de cebir sayması TMK 1. Maddenin ruhuna ve lafzına uygun değildir. Çünkü TMK 1. Maddenin ilerleyen kısmında ‘tehdit’ kelimesi zaten kullanılmıştır.

1. Maddenin ilk kısmı şöyledir:

““Terör; cebir ve şiddet kullanarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden biriyle…”

Yasa aynı cümlede iki kez ‘tehdit’ kelimesini kullanacak değildir. Bu nedenle ‘cebir’ kelimesi herkesin anladığı şekliyle, yani “fiziki güç kullanarak zorlamak” anlamında kullanılmıştır.

Bu bağlamda şiddet içermeyen, fiziki zarar verme unsurlarını barındırmayan, toplu öldürme, öldürme, yaralama, sakat bırakma veya bunlara dönük fiziksel eylemlerde hiç bulunmamış bir örgütün terör örgütü sayılması mümkün değildir.

Terör kavramını genişletmeye ve diğer suçları da terörle mücadele yasalarına sokmaya çalışan güvenlik bürokrasisinin maksadı açıktır. Terörle Mücadele Mevzuatı daha sert olduğundan diğer suçların soruşturulmasını ve cezalandırılmasını kolaylaştırmak. Bu nedenle silahsız örgütleri terör örgütü gibi göstermek için ‘tehdit’ kavramı ön plana çıkartılmakta ve buradan edebi yorumlarla ilerleyip şiddet içermese de, silahlı örgüt olmasa da bir cemiyetin, bir örgütün terör örgütü sayılabileceği iddia edilmektedir. Bu yaklaşım tüm bilimsel terör tanımlarına da, tüm ulusal ve uluslararası hukuk metinlerine de aykırıdır.

Güvenlik bürokrasisinin ve bazı savcıların silahsız örgütleri de terör örgütü saymaya eğilimlerinin bir nedeni de geçmiş alışkanlıklardır. Geçmişte devlete karşı suçları düzenleyen 141, 14 ve 163. Maddeler örgüt olmak ve ceza almak için silahlı olmayı gerekli görmüyordu. Devletin temel ilkelerine dönük eleştiriler ve propagandalar dahi suç sayılabiliyordu ve ağır bir şekilde cezalandırılıyordu. Hukuk sistemimiz bu yaklaşımı terk etmiştir. Buna benzer bir yaklaşımı günümüzde Avrupa veya Amerika’da görmek de mümkün değildir.

Bu bağlamda silahlı olmayan, şiddet ve cebir içermeyen örgütler, suç örgütü sayılsalar dahi terör örgütü sayılamazlar ve Terörle Mücadele Kanunu çerçevesinde ele alınamazlar.

Silahsız örgütler terör örgütü sayılamayacağı için varsa suçları Türk ceza Kanunu veya ilgili diğer mevzuat çerçevesinde ele alınmaları gerekir.

Silahsız örgütleri terör örgütü kapsamına alarak cezalandırmayı hızlandırmaya ve kolaylaştırmaya çalışan çabalar hukuksuz olduğu kadar demokratik hakları, özellikle örgütlenme hakkını, daraltıcı özelliğe de sahiptir. Ayrıca terörün kapsamını kanunun öngörmediği şekilde genişletmek terör ile ilgisi olmayan geniş kitleleri suç kapsamına almaktadır ve uzun vadede terörle mücadeleye de zarar vermektedir.

---------------------------------------

Prof. Dr. Sedat Laçiner: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Öğretim üyesi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Başkanı

Nisan 2016

Laçiner, Terör Politikalarını Eleştirdi, Hakkında Hemen Suç Duyurusunda Bulunuldu

2016-04-26T12:22:00.003+03:00

Türkiye'de artık makul ve bilimsel eleştiriler ve analizler de suç sayılmaya başlandı.

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörlüğü, Eski Rektör ve Haberdar Yazarı Prof. Dr. Sedat Laçiner hakkında suç duyurusunda bulundu.

'Devletin birliği ve bütünlüğü'nü bozmak'la suçlanan Laçiner, "Ömrüm Türkiye’nin bütünlüğünü ve birliğini savunmakla geçti" dedi.

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Sedat Laçiner'in Haberdar'da yayınlanan “Terörün Arkasındaki Devletleri Açıklıyorum” başlıklı yazısı nedeniyle Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulundu.

Rektör Yücel Acer talimatıyla yapılan suç duyurusunda, Laçiner’in sözlerinin “devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozmaya yönelik” olduğu öne sürüldü. Laçiner hakkında TCK 301 ve 302. maddeden dava açılması istendi.

Laçiner’in yazısında PKK terörünün arkasında bazı devletlerin yer aldığı vurgulanıyor, ancak Türkiye’nin de terörle mücadelede yapılması gerekenleri yapmadığı, yanlış stratejiler izleyerek terörün güçlenmesine bilmeden neden olduğu iddia ediliyor.

Acer, daha önce de eski Rektör Prof. Dr. Laçiner'in odasındaki
bilgisayarları zorla söktürmüştü

Laçiner yazısında, şu ifadelere yer veriyor: “İçeride öyle vahim hatalar yapılıyor ki, terörü kimsenin desteklemesine gerek bile kalmıyor… Akıl var, fikir var, “şehir şehir, mahalle mahalle, ev ev” terörist aranır mı? Buna terörle mücadele denir mi? Ülkenin ordusu kasabalarda halk ile karşı karşıya getirilir mi? Sokağa çıkma yasağı ilan edip, kendi ilçelerine zırhlı araçlarla girilir mi? Topla, tankla sivrisinek avlamaya çalışılır mı? Biz geçmişte neyi eleştirdiysek, birkaç aydır, sözde sivil idare altında birkaç mislini yapıyoruz. Ne demokratikleşmede yol alınabildik, ne de tekniğine göre bir terörle mücadele siyaseti izleyebildik.”

Türkiye’nin yanlış terörle mücadele stratejileri nedeniyle terörün azmasına bilmeden neden olduğunu söyleyen Prof. Laçiner’in bu sözleri Çanakkale Üniversitesi Rektörlüğü tarafından ‘Türk Devletini aşağılamak’ olarak yorumlandı.

Suç duyurusunda ayrıca Prof. Dr. Sedat Laçiner’in şu sözlerinin de “devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozmaya yönelik” olduğu ve TCK 302. Maddedeki suçun işlendiği iddia edildi:

“Faili bilinmeyen saldırılar yeniden hortladı… Yine kahveler, barlar taranıyor… Yine ses bombaları atılıyor… Gazeteciler hapiste, nefret söylemi her köşeye yayıldı… Önüne geleni ‘hain, terörist veya paralel’ ilan etmek moda halini aldı… Ülkede cami cemaati bile kutuplaşmış durumda… Her yer gergin, herkes endişeli bir bekleyiş içinde. Bu duygusal kopuşlar, bu toplumsal parçalanmışlık içinde hangi toplum huzurlu olabilir, hangi toplum terör ve diğer sorunlarla baş edebilir.”

ÖMRÜM TÜRKİYE'NİN BİRLİĞİNİ SAVUNMAKLA GEÇTİ
Hakkında yapılan suç duyurusuyla ilgili konuşan Laçiner, Türkiye için utanç verici bir durum olduğunu ifade etti. "Ömrüm Türkiye’nin bütünlüğünü ve birliğini savunmakla geçti" diyen Laçiner, şunları söyledi:

"Terörle mücadele uzmanıyım. Dolayısıyla işimi yaptım. Terörle mücadelede yapılan hataları ve eksikleri bilimsel delillerle ortaya koymaya çalıştım. Ülkemi, milletimi ve devletimi yapıcı bir şekilde tehlikelere karşı uyardım. Benim bu yazımı okuyan iyi niyetli hiç kimse bu yazının Türkiye’ye zarar vermek isteyen bir kalemden çıktığını düşünmez. Çocuklar bile bu yazının vatansever bir kişi tarafından yazıldığını, milliyetçi bir insan tarafından yazıldığını anlar."

Suç duyurusuna konu olan yazısının milliyetçi çevrelerden çok sayıda övgü aldığını da hatırlatan Laçiner, "PKK’ya yakın kişiler ise sosyal medyada şahsıma çok sayıda hakaret içerikli mesaj attılar. Çevremde milliyetçi ve vatansever bilinen bir insanım. Eğer birileri benim bu yazıma bile tahammül edemiyor ise bu ülkede düşünce özgürlüğü diye bir şey kalmamış demektir. Ülke felakete götürülürken bunu söylemeyelim mi? Devletimizi uyarmayalım mı? Buna da mı hakkımız yok. Ayrıca bir Üniversite Rektörünün kendi bilim insanlarını makaleleri nedeniyle savcıya, polise şikâyet etmesi nasıl bir ayıptır? Bunun dünyada eşi benzeri var mıdır?” dedi.

ELEŞTİRİ VE UYARI HAKARETLE KARIŞTIRILIYOR
Laçiner, bilim insanlarının susturulduğu bir ülkede en büyük güvenlik sorununun ortaya çıkacağını da söyledi.

Eleştiri ve uyarının hakaretle karıştırıldığını söyleyen Laçiner şöyle devam etti: “Eğer siz sadece Hükümet politikalarının alkışlanmasını istiyorsanız, buna ülkeyi sevmek denmez. Ülkesini tehlikelere karşı uyarmak ve çözüm yollarını önermek bilim insanlarının temel görevidir. Orada ne yazdıysam bugün de ziyadesiyle geçerlidir. Eleştiri ve uyarı ile hakareti karıştıranlar bu ülkeye en büyük zararı vermektedirler. Bence TCK 302’de belirtilen suçları, yani ‘devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozmak’ suçunu asıl işleyenler, bilim insanlarını düşünceleri nedeniyle polise, savcıya ispiyonlayanlardır, iftira atanlardır. Türkiye, bin yıllık bir devlet geleneği üzerine kurulmuştur. Türk milleti ve devleti bu tür akıl ve insaf ile bağdaşmayacak suçlamaları kabul etmeyecek ve bünyesinde barındırmayacak kadar güngörmüş ve geçirmiştir. Türk milletine ve devletine güveniyorum. Bu akıl tutulmasının en kısa zamanda sona ereceğini umuyorum.”

Yücel Acer, daha önce de rektör atanır atanmaz Prof. Dr. Sedat Laçiner'in elindeki bilgisayarı zorla aldırmış, yasal olmadığı halde Laçiner'i 90 km uzaklıktaki bir ilçeye sürmüştü.

TCK 301 VE 302 NE VAR?
TCK 301. Madde: (1) Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2) Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılayan kişi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır. (3) Eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz. (4) Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır.

TCK 302. Madde: (1) Devletin topraklarının tamamını veya bir kısmını yabancı bir devletin egemenliği altına koymak, Devletin birliğini bozmak, Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırmak, Devletin bağımsızlığını zayıflatmak amacına yönelik elverişli bir fiil işleyen kimseye ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verilir. (2) Bu suçun işlenmesi sırasında başka suçların işlenmesi hâlinde, ayrıca bu suçlardan dolayı ilgili hükümlere göre cezaya hükmolunur. (3) Bu maddede tanımlanan suçların işlenmesi dolayısıyla tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur.

Haber Kaynağı:Haberdar

Suç Duyurusuna Karşı Savcılığa Verdiğim Yazılı İfadem

2016-04-25T22:14:00.001+03:00

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörlüğü'nün, Rektör Yücel Acer talimatıyla hakkımda yaptığı haksız, mesnetsiz, temelsiz ve hakaret-iftira nitelikli suç duyurusuna karşı verdiğim yazılı ifademdir. Yaptığım yazılı açıklamayı tüm okurları görmesini istediğim için burada tam metin olarak paylaşıyorum (s.l.)

---------------------

ÇANAKKALE CUMHURİYET BAŞSAVCILIĞI’NA

YAZILI İFADE SAHİBİ: Prof. Dr. Sedat Laçiner, Terörizm ve Uluslararası Güvenlik Uzmanı, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanı, Terzioğlu yerleşkesi, Merkez, Çanakkale

SUÇ DUYURUSUNDA BULUNAN: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörlüğü

KONU: 2016/2023 sayılı suç duyurusuna karşı yazılı ifademdir

AÇIKLAMALAR: Suç duyurusuna konu olan 19 Şubat 2016 günü www.haberdar.com sitesinde yayımlanan “Terörün Arkasındaki Devletleri Açıklıyorum” başlıklı yazım Türk Ceza Kanunu’nun 301. Maddesinde tanımlanan “Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılamak” suçu ile hiçbir şekilde ilişkilendirilemez, bunu okuma yazması olan iyi niyetli herkes kolayca anlayabilir.

Yazı Türkiye karşıtı olmak bir yana, tam tersine TÜRKİYE’Yİ, TÜRK MİLLETİNİ VE DEVLETİNİ SAVUNAN, ONLARI TEHLİKELERE KARŞI UYARAN, TÜRK DEVLETİNİN YÜCELMESİ İÇİN GAYRET GÖSTEREN BİR YAZIDIR.

Yazıda PKK ve diğer terör faaliyetlerinin arkasında dış güçlerin, yabancı devletlerin olduğu açık ve seçik olarak anlatılmıştır.

Suç duyurusunda bulunanlar, yazının bu kısmını hiç dikkate almadan ve içeriği cımbızladıkları kısımla ve çarpıtarak, tamamen vatansever ve milliyetçi perspektiften yazılmış bir değerlendirmeyi ülkeme ve milletime hakaret ediyormuşum gibi gösterme yanlışına düşmüşlerdir. Yazıda terörün arkasındaki devletler şu şekilde anlatılmaktadır:

“PKK’nın arkasındaki devletleri açıklıyorum: İran, ABD, Rusya, Suriye, İsrail, İngiltere ve diğer bazı Avrupa ülkeleri... PKK, İran sınırını kendi evi gibi kullanıyor... Rusya, PKK’yı terör örgütü saymıyor bile... Amerikalılar bir ara PJAK üzerinden, şimdi ise YPG üzerinden PKK’ya gittiğini bile bile silahlar gönderdi. Bundan 10 yıl önce PKK’ya ABD’den geçen silah sayısının 200 bine yakın olduğu tahmine diliyordu... ABD ve Rus uçakları açıkça PYD/YPG’yi destekliyor. Amerikan istihbaratı YPG ile birlikte çalışıyor. Amerika, Örgüt’ün silah ve lojistik ihtiyaçlarını da karşılıyor.”

Görüldüğü üzere söz konusu makalede terörün arkasındaki belli başlı devletler ABD, Rusya, İran, Suriye, İsrail ve İngiltere olarak sayılmıştır. Ancak yazının devamında terörü azdıran, terörün sona ermesine mani olan en önemli unsurun bizlerin yaptığı hata ve eksikler olduğu vurgulanmıştır.

Terörle yeterince mücadele edemediğimiz için, terörle bilimsel ve teknik gerekliliklere uyarak mücadele edemediğimiz için başarılı olamadığımız belirtilmiş, terörün ise bu hata ve eksikleri istismar ederek nasıl azdığı söz konusu yazıda analiz edilmiştir.

Ben, tüm meslek hayatı boyunca güvenlik ve terör konularını çalışmış, bu konularda İçişleri Bakanlığı’nda, YÖK’de, ilgili düşünce kuruluşlarında danışmanlık ve araştırmacılık görevleri yapmış bir kişiyim.

Terörle mücadele konularında devletin tüm güvenlik birimlerinde dersler, kurslar, konferanslar ve brifingler vermiş biriyim.

Yurt dışında Türkiye’nin milli meselelerini savunmuş bir akademisyenim.

Milli ve vatansever duruşum nedeniyle başta PKK olmak üzere, çeşitli terör örgütlerinden çeşitli tehditler de aldım.

Kayıtlar incelenirse yıllarca PKK’NIN TEHDİTLERİ NEDENİYLE DEVLETİN KORUMA TAHSİS ETTİĞİ BİR KİŞİ OLDUĞUM GÖRÜLECEKTİR.

Meslek hayatımda ve özel yaşantımda vatansever ve milliyetçi bir kişi olarak tanınırım.

Bu şartlar altında benim gibi bir akademisyenden ülkeme, devletime ve milletime hakaret etmemi beklemek hayal gücü yüksek insanlar için bile olanaksızdır.

Nitekim suç duyurusuna konu olan yazı yayımlandıktan sonra PKK’ya sempatisi olduğunu sandığım pek çok kişi sosyal medya üzerinden şahsıma hakaretler yağdırmış ve beni milliyetçi olmakla suçlamıştır.

Aynı şekilde meslektaşlarım da aynı yazı nedeniyle beni “fazla devletçi” olmakla itham etmişlerdir. BÖYLESİNE DEVLETİ, MİLLETİ VE ÜLKEYİ SAVUNAN BİR YAZIDAN DOLAYI, ÜSTELİK ÇALIŞTIĞIM BİLİM YUVASI OLAN ÇANAKKALE ONSEKİZ MART ÜNİVERSİTESİ REKTÖRLÜĞÜ’NÜN TAM TERSİ SONUÇLARI ÇIKARMIŞ OLMASI ŞAŞIRTICIDIR.

Suç duyurusunu ÇOMÜ Rektörü Yücel Acer’in yaptırdığı anlaşılmaktadır. Suç duyurusunu yaptıran kişi bir rektör ve aynı zamanda bir profesör olmasaydı, bu kişinin okur-yazar olup olmadığının tespitini Savcılığınızdan talep ederdim. Kişinin konumu dikkate alındığında okur-yazar olduğu varsayılabilir.

Bu durumda SAVCILIĞINIZDAN TALEBİM SUÇ DUYURUSUNDA BULUNULMASINI İSTEYEN YÜCEL ACER İLE SÖZ KONUSU REKTÖRLÜĞÜN HUKUK BAŞMÜŞAVİRİNİN OKUDUKLARINI ANLAYIP ANLAMADIKLARININ UZMAN KİŞİLERCE TESPİT EDİLMESİDİR. Aksi takdirde bahsi geçen kişilerin şahsıma karşı suç uydurduklarını, olmayan bir suçu varmış gibi göstermeye çalıştıklarını söylemem gerekir ki bu ne bana ne de bahsi geçen kişilere yakışmayacaktır.

Özetle, SUÇ DUYURUSUNDA YAZIMA ATFEDİLEN VE TCK 301. MADDEDE TANIMLANAN SUÇ İLE YAZIM ARASINDA ZERRE KADAR BİR İLİŞKİ YOKTUR.

Mesnetsiz ve mantık dışı suçlamayı şiddetle reddediyorum.

İlgili maddenin üçüncü paragrafı açıkça ifade ettiği halde “eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamalarının suç oluşturmayacağını” bile bile, üstelik bir bilim ve eğitim yuvasının yönetiminin en yapıcı eleştirilere dahi tahammülsüzlüğü ülkem adına üzücüdür.

Ülkemizi, bilim insanlarının bu kadar yapıcı ve bu kadar teknik yazılarının dahi suç sayıldığı bir yere çevirmek asıl hakarettir, ülkemize asıl zarar verecek olan eylem budur.

Bu bağlamda, HAKKIMDA YAPILAN SUÇ DUYURUSUNDAKİ İTHAMLARI TAMAMEN REDDEDİYORUM.

Bu suç duyurusu aynı zamanda şahsıma yapılmış bir hakarettir ve iftira girişimidir.

Bu tür saldırılar itibarıma zarar vermektedir ve maddi-manevi zararlara neden olmaktadır. Bu nedenle OLUŞAN ZARARLARIN TAZMİNİ KONUSUNDAKİ HAKLARIMIN SAKLI OLDUĞUNU BELİRTMEK İSTERİM.

Suç duyurusunda yer bulan bir diğer suçlama ise TCK 302. Maddedeki suçu işlemektir.

Yazdığım yazı daha önce de belirttiğim üzere ülkeyi bölmek şöyle dursun, ülkemizin birlik ve beraberliğini ölesiye savunmaktadır. Yazımda insanları bölmek bir yana, tam aksine daha fazla birlik ve beraberlik içinde olunması gerektiğini savunuyorum ve bunun yeterince sağlanamamasından şikâyet ediyorum.

Suç duyurusunda, yazımın şu kısmı sanki suçmuş gibi sunulmuştur:

“Faili bilinmeyen saldırılar yeniden hortladı… Yine kahveler, barlar taranıyor… Yine ses bombaları atılıyor… Gazeteciler hapiste, nefret söylemi her köşeye yayıldı… Önüne geleni ‘hain, terörist veya paralel’ ilan etmek moda halini aldı… Ülkede cami cemaati bile kutuplaşmış durumda… Her yer gergin, herkes endişeli bir bekleyiş içinde. Bu duygusal kopuşlar, bu toplumsal parçalanmışlık içinde hangi toplum huzurlu olabilir, hangi toplum terör ve diğer sorunlarla baş edebilir.”

Yazı incelendiğinde içeriğindeki bilgilerin tamamen doğru olduğu görülecektir. Son 2 ayın gazeteleri tarandığında işaret edilen olayların gerçek olduğu anlaşılacaktır.

Yani yazı, olmayan bir durumu varmış gibi göstermiyor, ülkemizin son yıllarda içinden geçtiği kutuplaşmaya işaret ediyor. İşaret etmekle kalmıyor, yazım bu kutuplaşmadan, birlik ve beraberlikte görülen eksikliklerden şikâyet ediyor, adeta bu durum nedeniyle sancı çekiyor.

Eğer suç duyurusunda bulunan kişiler Türkiye’de bir kutuplaşma olmadığını iddia ediyorlarsa buna çocuklar bile güler. Kutuplaşma her siyasetçi, her yazar-çizer ve gündemi takip eden herkes tarafından bilinen bir konudur, ‘kutuplaşma’ kelimesi de her sohbette en az bir kez geçmektedir. Bu husus en üst düzeyde devlet görevlilerince, bazı bakan ve milletvekillerince dahi dile getirilmiştir. Duygusal kopuş ve toplumsal parçalanmışlık ülkemizin karşılaştığı önemli sorunlardır ve bu durum yeni de değildir.

Bu acı gerçeği dile getirmek ülkenin parçalanmasını istemek değildir. Nitekim yazar yazısını şu sözlerle bitirmiştir:

“Terörün arkasındaki nedenleri arayanlar önce kendi ülkelerindeki hataları kontrol etmelidirler… Sen güçlü olursan, usta ve yetenekli olursan dostun çok, düşmanın az olur. Sen zayıf olursan, ilişkilerini içeride ve dışarıda iyi yönetemezsen, işlerinde usta olamazsan tüm dünya düşmanın kesilir. Bu nedenle, bir yerlerden başlayacaksak, kendimizden başlayalım.”

Görüldüğü üzere bu yazıda ülkemdeki somut gerçekleri herkes gibi ortaya koydum ve çözüm yolları için akıl yürüttüm.

YAZIM DEVLETE KARŞI DEĞİL, DEVLETİN DAHA İYİ NASIL OLABİLECEĞİ ÜZERİNEDİR.

Bu yazıdan bölücülük, ülke topraklarını başkalarına vermeye çalışmak gibi sonuçlar çıkarmak iyi niyet ile bağdaşmaz.

Bu yazım nedeniyle TCK 301 ve 302. maddelerde tanımlanan suçlarla suçlanmak haksızlık olmanın ötesinde iftira, hakaret ve suç uydurmaya girer.

Burada yapılan hakaret sadece şahsıma değil, canımdan çok sevdiğim ülkeme de yapılmıştır. Türkiye, yapıcı eleştirilerin bile dile getirilemediği, ülkesini seven insanların bile konuşamadığı, bilim insanlarının susturulduğu bir ülke değildir, olmamalıdır.

Diğer yazılarım incelendiğinde kendimi bildim bileli devletin ve ülkemizin daha iyi nasıl olabileceği üzerine yazdığım ve ülkemi çok seven bir akademisyen olduğum kendiliğinden anlaşılacaktır. 2012 yılında yayımlanan “HANGİ PKK, MASADA KİMLER VAR? VE NASIL BİTER” ve 2014 yılında basılan “DIŞIMIZDAKİ PKK İÇİMİZDEKİ İSRAİL” adlı kitaplarım da milli ve vatanperver kimliğim hakkında açık deliller sunacaktır.

Bahse konu olan yazım Anayasa’da ve ilgili yasalarda ifadesini bulan düşünce ve ifade özgürlüğü çerçevesinde değerlendirilebilecek yapıcı bir makaledir. Anayasamızın 25. ve 26. maddesi şöyle demektedir:

“Herkes düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce ve kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.”

“Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmî makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar…”

Kişileri yazdıkları veya konuştukları görüşler nedeniyle kınamak ve suçlamak Anayasal bir suçtur. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörlüğü hiçbir suç unsuru içermeyen, ülkeme faydalı olmak kaygısıyla yazdığım ve tamamen devletin güvenliği nasıl sağlanır ana fikrinden hareket eden yazım nedeniyle, yani kamuoyuna açıklamış olduğum düşünce ve kanaatlerim nedeniyle beni kınamış ve suçlamıştır. Bu husus Anayasa’nın 25. Maddesinin açıkça ihlalini oluşturur.

Aynı şekilde Anayasamızca güvence altına alınan fikirlerimi kamuoyuna duyurma hakkım da elimden alınmak istenmiştir.

SONUÇ VE İSTEM: Ömrüm Türkiye’nin bütünlüğünü ve birliğini savunmakla geçti. Bahsedilen yazıda da ülkemi, milletimi ve devletimi savundum. Terörle mücadele uzmanıyım. Dolayısıyla işimi yaptım. Terörle mücadelede yapılan hataları ve eksikleri bilimsel delillerle ortaya koymaya çalıştım. Ülkemi, milletimi ve devletimi yapıcı bir şekilde tehlikelere karşı uyardım. Söz konusu yazımı okuyan iyi niyetli hiç kimse bu yazının Türkiye’ye zarar vermek isteyen bir kalemden çıktığını düşünmez.

Aklın, mantığın, Anayasa’nın, mevcut yasaların, evrensel hukukun ve insanlığın bir gereği olarak, gayri mantıki ve gayri hukuki suç duyurusunun reddedilmesini arz ve talep ederim;

Bir bilim kurumunun gerektirdiği davranışı sergileyemeyerek Türkiye’yi gayri-demokratik, baskıcı, tahammülsüz, bilime ve düşünceye saygısız bir ülke gibi gösterdikleri için suç duyurusunda bulunanlar hakkında TCK’nun 301. maddesi gereğince soruşturma yapılmasını ve fiillerine uygun ceza ile cezalandırılmaları için kamu davası açılmasını saygı ile arz ve talep ederim;

Sözde suç duyurusunda bulunan kurum ve kişiler hakkında Anayasa’nın 25. maddesini bilerek çiğnemekten dolayı gerekli soruşturmanın yapılmasını ve fiillerine uygun ceza ile cezalandırılmaları için kamu davası açılmasını saygı ile arz ve talep ederim.25.04.2016

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Terör ve Uluslararası Güvenlik Uzmanı
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi
Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanı ve Öğretim Üyesi

Prof. Dr. Laçiner hakkında 301. maddeden suç duyurusu: Ülkesini uyardı, suçlu sayıldı

2016-04-25T12:51:00.001+03:00

Özel Haber: HABERDAR

Yazarımız Prof. Dr. Sedat Laçiner hakkında 301 ve 302. maddeden suç duyurusunda bulunuldu. Bu kez suç duyurusunda bulunan ise bir üniversite...

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, yazarımız Prof. Dr. Sedat Laçiner hakkında suç duyurusunda bulundu.

'Devletin birliği ve bütünlüğü'nü bozmak'la suçlanan Laçiner, "Ömrüm Türkiye’nin bütünlüğünü ve birliğini savunmakla geçti" dedi.

Rektör Yücel Acer talimatıyla yapılan suç duyurusunda, Laçiner’in sözlerinin “devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozmaya yönelik” olduğu öne sürüldü. Laçiner hakkında TCK 301 ve 302. maddeden dava açılması istendi.

Laçiner’in yazısında PKK terörünün arkasında bazı devletlerin yer aldığı vurgulanıyor, ancak Türkiye’nin de terörle mücadelede yapılması gerekenleri yapmadığı, yanlış stratejiler izleyerek terörün güçlenmesine bilmeden neden olduğu iddia ediliyor.

Türkiye’nin yanlış terörle mücadele stratejileri nedeniyle terörün azmasına bilmeden neden olduğunu söyleyen Prof. Laçiner’in bu sözleri Çanakkale Üniversitesi Rektörlüğü tarafından ‘Türk Devletini aşağılamak’ olarak yorumlandı.

Suç duyurusunda ayrıca Prof. Dr. Sedat Laçiner’in şu sözlerinin de “devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozmaya yönelik” olduğu ve TCK 302. Maddedeki suçun işlendiği iddia edildi:

ÖMRÜM TÜRKİYE'NİN BİRLİĞİNİ SAVUNMAKLA GEÇTİ

Hakkında yapılan suç duyurusuyla ilgili konuşan Laçiner, Türkiye için utanç verici bir durum olduğunu ifade etti. "Ömrüm Türkiye’nin bütünlüğünü ve birliğini savunmakla geçti" diyen Laçiner, şunları söyledi:

"Terörle mücadele uzmanıyım. Dolayısıyla işimi yaptım. Terörle mücadelede yapılan hataları ve eksikleri bilimsel delillerle ortaya koymaya çalıştım. Ülkemi, milletimi ve devletimi yapıcı bir şekilde tehlikelere karşı uyardım. Benim bu yazımı okuyan iyi niyetli hiç kimse bu yazının Türkiye’ye zarar vermek isteyen bir kalemden çıktığını düşünmez. Çocuklar bile bu yazının vatansever bir kişi tarafından yazıldığını, milliyetçi bir insan tarafından yazıldığını anlar."

Suç duyurusuna konu olan yazısının milliyetçi çevrelerden çok sayıda övgü aldığını da hatırlatan Laçiner, "PKK’ya yakın kişiler ise sosyal medyada şahsıma çok sayıda hakaret içerikli mesaj attılar. Çevremde milliyetçi ve vatansever bilinen bir insanım. Eğer birileri benim bu yazıma bile tahammül edemiyor ise bu ülkede düşünce özgürlüğü diye bir şey kalmamış demektir. Ülke felakete götürülürken bunu söylemeyelim mi? Devletimizi uyarmayalım mı? Buna da mı hakkımız yok. Ayrıca bir Üniversite Rektörünün kendi bilim insanlarını makaleleri nedeniyle savcıya, polise şikâyet etmesi nasıl bir ayıptır? Bunun dünyada eşi benzeri var mıdır?” dedi.

ELEŞTİRİ VE UYARI HAKARETLE KARIŞTIRILIYOR

Laçiner, bilim insanlarının susturulduğu bir ülkede en büyük güvenlik sorununun ortaya çıkacağını da söyledi.

Eleştiri ve uyarının hakaretle karıştırıldığını söyleyen Laçiner şöyle devam etti: “Eğer siz sadece Hükümet politikalarının alkışlanmasını istiyorsanız, buna ülkeyi sevmek denmez. Ülkesini tehlikelere karşı uyarmak ve çözüm yollarını önermek bilim insanlarının temel görevidir. Orada ne yazdıysam bugün de ziyadesiyle geçerlidir. Eleştiri ve uyarı ile hakareti karıştıranlar bu ülkeye en büyük zararı vermektedirler. Bence TCK 302’de belirtilen suçları, yani ‘devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozmak’ suçunu asıl işleyenler, bilim insanlarını düşünceleri nedeniyle polise, savcıya ispiyonlayanlardır, iftira atanlardır. Türkiye, bin yıllık bir devlet geleneği üzerine kurulmuştur. Türk milleti ve devleti bu tür akıl ve insaf ile bağdaşmayacak suçlamaları kabul etmeyecek ve bünyesinde barındırmayacak kadar güngörmüş ve geçirmiştir. Türk milletine ve devletine güveniyorum. Bu akıl tutulmasının en kısa zamanda sona ereceğini umuyorum.”

TCK 301 VE 302 NE VAR?

TCK 301. Madde: (1) Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2) Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılayan kişi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır. (3) Eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz. (4) Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır.

Yargıtay Kararı ve Ergenekon Davası

2016-04-23T06:55:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

23 Nisan 2016, Haberdar

Tayyip Erdoğan, Ergenekon Davası’nın bir ‘paralel kumpas’ olduğunu söylediği gün Ergenekon ve Balyoz davalarının çöktüğünü söylemiştim...

Çünkü bu davaların asıl sahibi bizzat Recep Tayyip Erdoğan’dı.

Nitekim kendisi de “ben bu davanın savcısıyım” diyerek bu davaların arkasındaki gerçek güç olduğunu zamanında itiraf etmişti.

Tekrar etmek isterim, eğer Erdoğan ağırlığını koymasaydı ne Ergenekon Davası başlayabilirdi, ne de Balyoz Davası ne de diğer soruşturma ve davalar. Erdoğanistemeseydi Cemaat bırakın davaları o aşamaya getirmeyi bir tek soruşturma bile açtıramazdı.

CEMAAT KENDİSİNİ KANDIRDI

Söz konusu davalarda Cemaat’in rolüne gelirsek, resmen kullanıldılar... Kullanılıp bir köşeye atıldılar.

Doğrudur, bu soruşturma ve davaları yürütenlerin arasında Cemaat’e sempatisi olan, kendisini bu gruba yakın gören polis, savcı ve hâkimler vardı. Bunlar bir ideal duygusuyla bu davaları fazlasıyla üstlendiler de. Ancak siyasi erk sahiplenmeseydi hiçbir soruşturma yapılamazdı, hiçbir dava da açılamazdı.

Başbakan, Adalet Bakanı, İçişleri Bakanı, Emniyet Genel Müdürü, MİT Müsteşarı ve diğer önemli koltukların hiçbirinde Cemaat’in adamı oturmadığına göre Cemaat bu davalarda kullanılmış bir maşadan fazla bir şey değildi bence. Cemaat'in dava açtırdığı, istediği kelleyi aldığı iddiası abartıdan başka bir şey değildir. Buna ilk inanan ise Cemaat'in kendisi olmuştur.

Bu gerçeği herkes 17/25 Aralık'tan sonra gördü aslında. Elinde çok güçlü dosyalar olmasına rağmen Cemaat'e yakın olduğu söylenen savcı ve hakimler hiçbir şey yapamadılar. Açılan davalar hemen kapatıldı, hatta davayı açanlar ya hapse girdi ya da ülkeyi terketmek zorunda kaldı. Bu da bize gösteriyor ki Cemaat'in Ergenekon ve Balyoz gibi davalardaki rolü maşa olmaktan, kullanılmaktan öteye geçmemiştir. Elini kor gibi kömürlerin arasına daldırmak istemeyen iktidar, daha doğrusu Erdoğan usta bir manevrayla Cemaat yanlısı bürokratların zaaflarından istifade etmeyi iyi bilmiştir.

Başka bir deyişle Cemaat, Ergenekon meselesinde birini kandırmışsa ancak kendisini kandırmıştır. Kendisini Erdoğan Hükümetlerine teslim ederek, iktidarla bitmeyecek bir çıkar birlikteliği görerek büyük bir tedbirsizlik örneği sergilemiştir.

DAVALAR İKTİDARIN ÇOK ‘İŞİNE YARADI’

Ergenekon ve benzeri davalar Erdoğan açısından bakıldığında çok verimli olmuştur. Bu sayede AK parti özgürlük ve hak mücadelesi veren sivil bir yönetim kimliğini pekiştirmiş, ‘darbeci’ etiketini yiyen askerler ise kışlalarına çekilmiş, hatta kışlalarında bile rahat edememişlerdir. Atatürk’ten bu yana askerleri bu kadar korkutmayı ve hatta sindirmeyi başaran ilk liderdir Erdoğan.

Tavşana kaç, tazıya tut denmiştir.... Cemaat ile Ordu kapışırken hem kahramanlık payesi Erdoğan’a gitmiştir hem de iktidar tüm erkleriyle bir elde, yani Erdoğan’ın elinde toplanmıştır.

ERGENEKON YOK MUYDU?

Ergenekon’un var olup olmadığı meselesine gelecek olur isek, Ergenekon Türkiye’deki en eski ve en köklü örgütlenmedir. Bunun sağ ve sol yapılanması vardır. Farklı kanatları birbiriyle fazla iç içe değildir belki ama ortak amaç doğrultusunda çalışan karmaşık bir yapı söz konusudur.

Yani Yargıtay’ın “örgüt yok” ifadesi gerçekçi değildir. Ergenekon’un izleri 2000’li yıllarda çokça görüldü. Susurluk Olayı’nı incelerseniz oradan da aynı yere varırsınız. Özal döneminde de bu ağlar görülebilir.

‘Derin devlet, Ergenekon’dan ibaret değil’ derseniz buna kısmen inanırım. Ancak ortada Ergenekon diye bir örgüt yok, derin devlet de yok, sen halüsinasyon gördün derseniz, hiç kusura bakmayın ama o kadar da saf değilim.

DERİN DEVLETİ YARGILAMAK ARTIK ÇOK ZOR

AK Parti’nin iddiası devlette yer etmiş derin yapıları temizlemekti. 28 Şubat’ı, 12 Eylül’ü, hatta 27 Mayıs’ı yargılayacaklardı. Artık bunların hepsi hayal olmuştur. Derin devleti ortadan kaldırmak iddiasıyla yola çıkanlar onu tertemiz aklamışlardır. Ergenekon zihniyeti bugün iktidara iyice yerleşmiştir.

AK Parti teşkilatları, ülkeyi kendilerinin yönettiğini sanabilirler, ancak gerçek sandıklarının tam tersi. Bugün iktidarda AK Parti postu altında yenilenmiş Ergenekon zihniyeti var. Sözde yürütülen Cemaat-Parti kavgası ise gerçekleri gizleyen bir perde sadece. Olan muhafazakâr ve milliyetçi vatan evlatlarına oluyor.

İKTİDARDA KİM VAR?

Etrafınıza iyi bakın; Kürt Sorunu 1990’lardan daha kötü bir yerde. Güneydoğu’da yürütülen “taş üstünde taş, baş üstünde baş koymama politikası”nda herhangi bir sivil yan görüyor musunuz? Yaşananlar 1980 ve 1990’ların tipik derin mahfil anlayışının ürünü. PKK ile devlet arasındaki tüm ılımlı gruplar adeta bilinçli olarak yok edildi. PKK şiddet temelli olarak sahneye geri döndü. Devletin silahlı birimleri de sahneye çok sert bir giriş yaptı. Tüm bu yaşananların Erdoğan’ın ürünü olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. O sadece gerekli taşları oynadı, daha doğrusu o hamleleri yapmaya mecbur bırakıldı.

Aynı şekilde sol grupların ve fikir dünyasının karşılaştığı manzaraya bir bakın: Sırf bir bildiriyi imzaladı diye insanlar hapse atılıyor. En ufak bir muhalefet hain, paralel veya terörist ilan ediliyor... Tüm bu yaşananlarda siz AK Parti’nin kuruluş ideolojisini, ANAP’ı, Erbakan’ı, Özal’ı veya Demirel’i görebiliyor musunuz?

Böylesine bir tahammülsüzlük çok açık bir şekilde devletin zirvesine sızmış ve kendisini kabul ettirmiş bir zihniyeti kanıtlıyor.

Dönün bakın Cemaat meselesine. Sözde Fethullah Gülen ve onun üst kadrosu ile mücadele ediliyor. Ama gerçekte baktığınızda sıradan öğretmenler, doktorlar, esnaf, akademisyenler ve işadamları tutuklanıyor, hapsediliyor. Şimdiden 2 binden fazla insan mahkeme veya savcılık görmüş durumda. Spor salonlarına toplanan pek çok inşan gördük. Kafes, balyoz planlarının küçük versiyonları çoktan yaşandı bile. Bu süreç biraz daha sürerse binlerce insanın stadyumlarda toplandığını, toplu halde hapsedildiklerini de göreceğiz. Ve kademe kademe Gülen Cemaat’inden diğer cemaatlere geçilecek. İşin doğrusu yaklaşık 6 aydır bu süreç de başladı bile. Artık zekât vermek, sadaka vermek, kurban kesmek ve benzeri dini vecibeler bile yasaklandı. Diğer cemaatlerin ve dini grupların Gülen örneğini görüp de devletten izin almadan adım atabilmeleri bile mümkün değil. Başka bir deyişle Batı Çalışma Grubu çalışmalarına devam ediyor. Sonuç alınıyor!

ERGENEKON’LA ANLAŞMA

Hükümet, Ergenekon’la güya en sert mücadeleyi yaptı, ancak 17/25 Aralık süreci Erdoğan’ı Ulusalcı kanada mahkûm etti. Böylece hapishanelerin kapıları birer birer açıldı ve mahkûmiyet kararı verilen davalar bile tersine döndü.

Bu davaların mahkûm ve tutukluları dışarı çıkarken yerlerine o davaların hâkim ve savcıları sokuldu. Hatta Doğu Perinçek’in hücresine onu oraya atan hâkim tıkıldı. Rövanşizm bu kadar nettir.

YARGITAY’IN KARARI

Ergenekon ve Balyoz davaları sürerken davaların detayları ile ilgilenmedim. O dönemde sadece darbeciliği eleştirdim ve darbeciliğin bir cezası olması gerektiğini belirttim.

Ergenekon davalarına en büyük eleştirim ise herşeye ‘terör’ denmesiydi. Darbe yapmak için örgütlenme ile terör örgütü aynı şeymiş gibi davranıldı. Genelkurmay eski Başkanı İlker Başbuğ için ‘terör örgütü üyesi’ denmesinin nedeni buydu. Darbe suçu yasalarımızda detaylı bir şekilde ele alınmadığında, buna karşı alınacak önlemler yeterli olmadığından darbe yerine daha çok terör suçu tercih edildi ve tüm darbeci örgütlenmeler terör örgütü sayıldı. Darbecilik ve terör suçlamasına bazı yerlerde casusluk suçlaması da eklendi. Buna başından itiraz ettim, uyarılarımı yaptım, ancak sesimi duyuramadım.

Bugün de aynı hata yapılıyor: Gülen Cemaati’ni bitirmek isteyen iktidar onu yok edecek yasal araçları bulamadığı için darbecilik, terör ve ajanlık gibi suçlamaları eş zamanlı olarak kullanıyor. Oysa ki hedefteki grubun eylemleri bu suç tanımlarının hiçbirine uymuyor.

Yargıtay’ın aldığı kararlara gelecek olur isek, eleştirilerin büyük bir kısmı doğru. Örneğin deniyor ki “Soruşturmada 147 ve 148 ihlal edildi. Gece ifade alındı. Bu hukuksuzdur.” Doğru. Sanık ifadeleri savunma hakkını zedelemeyecek şekilde alınmalıdır. Ama şu anda yine tüm ifadeler gece alınmaya, ifade alınırken yasal haklar kullandırılmamaya devam ediliyor.

Yargıtay kararında “sanık ve avukatlara süre sınırı konularak savunma izni verilmesi, sözlü beyana izin verilmemesi hukuksuzdur” deniyor, yine bu da şu anda tüm Türk mahkemelerindeki siyasi davalarda aynı şekilde uygulanmaya devam ediyor.

Yargıtay’ın diğer bozma sebepleri arasında şunlar da var:

- İlker Başbuğ Yüce Divan’da yargılanmalıydı,

- Sebepsiz yere davalar birleştirildi ve yargılama uzatıldı,

- Devlet sırrı olduğu söylenen delili polis ve savcı inceleyemez. Avukatların büro ve evlerinde usulsüz arama yapılmıştır,

- Askeri mahallerde usulsüz arama yapılmıştır,

- CMH 134 ihlal edilerek dijital imzaların arama mahallinde alınmaması bir kopyasının sanığa verilmemesi hukuksuzluktur,

- Avukat ve müvekkili arasındaki gizli olması gereken görüşmeler hukuksuzca dinlenmiştir,

- Resmi kurumlar, Emniyet ve Genelkurmay, "Ergenekon yok" dediği halde bu hususların dikkate alınmaması hukuksuzluktur,

- Ergenekon isimli bir örgüt yoktur. Kim tarafından kurulduğu, nasıl üye olunduğu ispatlanamamıştır.

Dediğim gibi usul eleştirilerinin büyük bir kısmına katılıyorum. Ama sorun şu ki aynı uygulamalar bugün başka gruplara karşı aynı şekliyle, hatta ağırlaştırılmış bir şekilde kullanılıyor. Birisinin Twitter veya Facebook mesajını paylaştığı için terör örgütü üyesi olmakla suçlananlar bile var. Sıradan gazete makaleleri veya barış çağrıları bile terör eylemi sayılabiliyor. Avukatların telefonları yine dinleniyor, ev aramalarında el konulan materyalin kopyası şüpheliye yine verilmiyor vs.

Demem o ki hukuk fena halde siyasetin tesiri altında ve bu şartlar altında hukukun bu davalarda sağlıklı kararlar verebilmesi mümkün değil. Belli ki bugün görülen davalar da yarın rüzgâr dönünce başka bozma kararlarına konu olacak. Ancak olan Türkiye’ye oluyor. Grupların çarpışması hukuka ve Türkiye’ye büyük zararlar veriyor. Bu kısır döngünün bir şekilde kırılması gerekiyor.

-------------------------

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER: Uluslararası İlişkiler, Uluslararası Güvenlik ve Terörizm uzmanı ve Haberdar yazarı. Lisans (Ankara Üniversitesi SBF), Yüksek Lisans (University of Sheffield), Doktora (King’s College London, University of London)

e-posta: slaciner@gmail.com

Kaynak: Haberdar

Prof. Dr. Sedat Laçiner İle ÇOMÜ SBF Üzerine Mülakat

2016-04-21T19:08:00.001+03:00

Soru: “Sizin kurdurduğunuz İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi’nin ismi Siyasal Bilgiler Fakültesi olarak değiştirildi. Buna üzüldünüz mü?”

Sedat Laçiner (SL): “Neden üzüleyim. O fakültenin ilk dosyasını zaten bu ad altında, yine biz hazırlamıştık. ÇOMÜ’de iki tane İİBF olursa karışıklık olur düşüncesiyle Çanakkale merkezdekinin ismi İİBF değil de SBF olsun istemiştik. Ancak o zaman YÖK bu ismin yayılmasına pek sıcak bakmıyordu. 'Her yere SBF açılmasın' gibi tuhaf bir direnç söz konusuydu. Biz de başvurumuz hemen geçsin diye dosyayı İİBF olarak sunduk. Nitekim o günlerde başvurumuz ışık hızıyla geçti. 1 yıl geçmeden SBF başvurumuzu yeniden tekrarladık, ismimizi SBF olarak değiştirmek istediğimizi YÖK'e bildirdik. Yani isim değişikliği için başvuru yaptık. Geçen hafta gerçekleşen değişiklik bir anlamda bizim başvurumuzun nihayete ermesi anlamına geliyor. Yani ben de sevindim karara.”

Soru: “SBF ismi çok mu kıymetli de YÖK buna o zamanlar direnç gösteriyordu?”

S.L.: “Ben de Siyasal mezunuyum (Ankara Üniversitesi). Köklü bir okuldur Ankara Siyasal. 1859, kuruluş tarihi. Daha sonraları, Cumhuriyet döneminde İstanbul Üniversitesi'nde başka bir Siyasal açılmış ama Ankara Siyasal’da biz öğrenciyken ‘Siyasal bir tane olur, iki tane değil’ derdik. Çocukça bir yaklaşımdı elbette. O zaman öğrenciydik. İsme fazla takılmamak lazım. Zaten şimdilerde YÖK de bu tavrını değiştirdi. Yakında pıtrak gibi her yer Siyasal ismiyle dolar. Başladı bile.”

Soru: “ÇOMÜ’nün yeni rektörü Acer, isim değişikliğini büyük bir zafer olarak sunuyor. Siyasal ismi gelince ÇOMÜ’nün itibarının artacağını iddia ediyor. Buna ne dersiniz?”

S.L.: “Kimin ne dediğini bilemem. Herkesin görüşü kendisine. Herkesin 'zafer' saydığı, 'başarı' saydığı şeyler değişebilir. Onun için isim değişikliği büyük bir başarı olabilir. Bir başkası için üniversitenin makale sayısını ikiye katlamak yetersiz gelebilir. Saygı duymak lazımdır. İsim değişikliğine kimin katkısı olduysa ellerine sağlık. Teşekkür etmek lazım. ÇOMÜ'ye bir çöp bile koysa o kişiye teşekkür etmek lazımdır.

Diğer taraftan, bana görüşümü soruyorsanız itibar isimle gelmiyor. İçeriğe bakmak lazım. Siyasal isminin tek başına ÇOMÜ’ye itibar getirmesi söz konusu olamaz. Olsa olsa aslının, Türkiye’de ilk kurulmuş olan Ankara Siyasal’ın itibarını arttırır. Kaldı ki İİBF ismi itibarsızlık kaynağı değil ki! Bilkent, Boğaziçi ve ODTÜ hep bu ismi kullanıyor. Yani Boğaziçi Üniversitesi İİBF ismini kullanıyor diye itibarsız mı? Bu tür imaja dönük yaklaşımlar biraz kendimizi kandırmak olur. ÇOMÜ İİBF, yeni adıyla ÇOMÜ Siyasal, itibarı ve başarıyı daha sahici yatırımlarda aramalı bence.”

Soru: “ÇOMÜ Haber adlı bir site ‘eski yönetimin yapamadığını Yücel Acer yaptı’ diye bu olayı haber yaptı. Bu sitenin Yücel Acer tarafından yönetildiği de söyleniyor. Gerçekten sizin yapamadığınızı yeni rektör mü yaptı?”

S.L.: “Bunlar hoş sözler değil. Hoş karşılaştırmalar değil. Böyle iki tarafı kızıştırır gibi... Ne kötü!.. O'nun böyle söylemediğini sanıyorum. Böyle bir şey söylemez diye sanıyorum. Ümit ederim ki yöneticilerin bu tür haberlerle ilgileri yoktur. Burada bir hizmet yarışı olmalıdır. Her rektör kendisinden öncekini geçmelidir. İşin doğasında bu var. Her yönetici bir öncekinin yaptığı güzel işleri devam ettirmeli, üzerine bir şeyler eklemelidir. Biz Çanakkale merkeze bir fakülte kazandırmıştık. İsmini de Biga ile karışmasın diye değiştirmeyi istiyorduk. Başvurumuzu yapmıştık. Yeni yönetim döneminde onayı gelmiş, ne güzel işte. Aynı şekilde Diş Hekimliği Fakültesi başvurusunda da bulunmuştuk, onayı geçen yıl yeni yönetim döneminde geldi. Elbette biz bunlara seviniyoruz. Eczacılık ve Hukuk Fakültesi başvurumuz da var YÖK’te. Fen-Edebiyat Fakültesi’nin iki ayrı fakülteye bölünmesi talebimiz de yetkililerin önünde duruyor. Eğer bu başvurularımız bu yıl veya takip eden yıllarda çıkarsa sadece sevinirim. Tohum atmışım, boy vermiş, hiç buna üzülür müyüm?”

Soru: “Yücel Acer demiş ki ‘Bu isim Türkiye’de bir prestiji, kaliteyi ifade ediyor’.

S.L.: “Bu hususta fazla konuşmaya gerek yok bence. Belli ki arkadaşlar çok sevinmişler. Sevinmelerine sevinmek gerekir. Sevinçleri kursağına dizmemek gerekir. Ama abartmamak da gerekir. İİBF kalitesizliği mi temsil ediyor? Boğaziçi İİBF veya Bilkent İİBF dendiğinde kalitesizlik mi geliyor aklınıza? Eğer İİBF kalitesizlik anlamına geliyorsa o zaman Biga’daki fakültenin adını da hemen Siyasal yapalım olsun bitsin. Hatta ÇOMÜ’deki tüm fakültelerin adını Siyasal yapalım, kalite sorununu çözelim... Şaka bir yana, eğitim ve bilim çok ciddiye alınması gereken bir konudur. İsimle bitseydi keşke.”

Soru: “Biga’da bir İİBF varken neden ikinci bir İİBF’ye Çanakkale merkezde ihtiyaç duydunuz?”

S.L.: “Biga’da bir fakültemiz var. Öğrenci sayısı her geçen yıl artıyor. Ancak Biga’ya bu haliyle öğretim üyesi çekmek çok zordu. Diğer illerde fakülte sayısı arttığı için ilçeler dezavantajlı hale gelmişti. Ağaköy’deki kampüsün çok büyümesi vs. gibi bazı şartlar gerekiyor. Bu doğrultuda Biga’da biz Hazırlık Okulu binası ve muhteşem bir kütüphane yaptık biliyorsunuz. Ayrıca kampüsün yanı başında bir devlet yurdu bir de özel yurt açıldı. Yurt kapasitesi Ağaköy kampüsü yakınında yaklaşık olarak 1.000 öğrenci arttı. Biga merkezdeki Meslek Yüksek Okulu’nun binalarını Biga Belediyesi’ne verip, yerine Ağaköy Kampüs’te yeni binalar yaptırmak için anlaşmıştık. Aynı şekilde İÇDAŞ da Biga’da açtığımız Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu’nun (BUBYO) binasını karşılıksız yapacaktı. Yani bu sözler yerine geldiğinde Ağaköy Kampüs’te nereden baksanız 30-40 bin metrekarelik yeni bloklar yükselecekti, kampüs resmen ayrı bir üniversite gibi olacaktı. Zaten bizim dönemimizde Biga’daki öğrenci sayısı 10 bini buldu. Biga’ya 3 yeni fakülte için de başvurumuz var. İşletme Fakültesi, Veterinerlik Fakültesi ve İlahiyat olmak üzere. Böylece Biga'da 4 fakülte, bir Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu, 1 de Meslek Yüksekokulu olacaktı. Ancak bizim asıl önemsediğimiz 4 yıllık Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu’ydu. Buna her bölümü ekleyebiliyorsunuz. Çok esnek bir yapısı var. Buradan bir Biga Üniversitesi çıkarmak istiyorduk.”

Soru: “İlçeye fakülte biraz fazla olmaz mıydı?”

S.L.: “Asıl bu haliyle fazla. Biga’yı bu halde, yani kırık dökük bırakırsanız orada nitelikli eğitim çok zor. Ya Biga’yı tamamen kapatacaksınız ya da ayrı bir üniversiteye çevireceksiniz. Böylece kendisine ait geniş bir bütçesi olacak. Gelecekte Biga’da bir üniversitenin kurulacağına inanıyorum. Bandırma’da kuruldu bile. Aksi taktirde Çanakkale’den Biga’yı 90 km uzaktan idare etmek makul bir anlayış değil.”

Soru: “Çanakkale’de ikinci İİBF’ye dönersek…”

S.L.: “Dediğim gibi, Biga’nın dezavantajları nedeniyle Çanakkale’ye bu alanlarda öğretim üyesi çekmekte zorlanıyorduk. Tecrübeli öğretim üyelerimiz de Biga’dan ayrılmak istiyorlardı. Bu gidişatı durdurabilmek ve Biga’ya da destek olmak için Çanakkale merkeze ikinci bir İİBF açtık. 2012’de açılan fakülte daha birinci yılında Biga’nın puanlarını geçti. Yani daha yüksek puanlı öğrenciler Çanakkale’ye gelmeye başladı. Coğrafi konum bile tercihleri etkiliyor.”

Soru: “Yeni fakülte Biga’ya zarar verdi mi?”

S.L.: “Kesinlikle hayır. Biga’nın puanları aynı ve öğrenci sayısı da azalmadı. Tam aksine, Biga ve merkezde olmak üzere iki adet İİBF olunca eğitim-öğretim kadromuz genişledi. Biga’nın yüksek lisans ve doktora derslerinde çeşitlilik arttı. Bunu zaten hesaplamıştık. Aynı konuda iki fakülte, daha geniş bir personel imkânı demektir. Çanakkale merkezdeki fakültenin Biga’ya büyük katkısı oldu ve olmaya da devam edecektir.”

Biga İİBF, Büyük Bir Bilgisayar Salonu
ve Dev Bir Kütüphane İle Laçiner Döneminde Tanıştı

Soru: “Biga’ya zarar verildiği iddialarına ne diyorsunuz? Bu da zamanında çok konuşuldu.”

S.L.: “Bunlar çocukça yorumlar. Biga’da geçmişten beri bir korku vardır. Bigalılar fakültenin ellerinden alınacağından korkarlar. Çünkü onlar da biliyorlar ki Biga’ya o fakülte emanet gibi kuruldu. Öğrenciler her yıl bize sorarlar, ‘hocam ne zaman Çanakkale’ye taşınıyoruz’ derler. 10 yıldır, 15 yıldır durum bu. Bu nedenle Bigalılar da her gelişmede korkuyorlar. Çanakkale’de şahsıma husumeti malum çevreler Bigalıların bu korkularına oynadılar. Bunun için de yeni fakülteyi kullandılar. Oysa ki Biga’ya en çok katkı sağlayan yönetimlerden biri de bizim dönemimiz olmuştur. 4 yıllık BUBYO bu katkılardan biridir. Bizim dönemimizde Biga’da öğrenci sayısı birkaç bin arttı. Eğer bir dönem daha hizmet etmek imkanı olsaydı Biga’da fiilen üniversiteyi de kurmuş olacaktık ve öğrenci sayısı en az 15 bine, personel sayısı da birkaç katına çıkacaktı. Ümit ederim bizden sonra gelenler bunu başarabilirler, bizler de seviniriz, alkışlarız, onlarla gurur duyarız.”

Soru: “Yücel Acer diyor ki ‘yeni fakülte gelişemedi, Biga’dakinden farklılaşamadı. Sadece 2 bölüm açılabildi, başka bölüm de açılamadı.’ Ne dersiniz, yeni kurduğunuz İİBF’yi, yani SBF’yi geliştiremediniz mi?

S.L.: “Cevap vermek gibi olmasın isterim. Herkes istediğini düşünebilir. Gelişmedi diye düşünülüyorsa yetki bu arkadaşlarımızda, onlar geliştirebilirler. Ancak bahsettiğiniz fakülte 2012’de kuruldu. Sıfırdan bir bina yaptık ve hızla kuruluş işlerine başladık. 2016 yılının başında olduğumuzu düşünecek olursak 2-3 yıllık bir maziden bahsediyoruz. Yani bu fakülte henüz emekleme aşamasında. Kurduğumuzda 11 bölümle kurduk, bunlardan 2’si öğrenci alıyor. Üstelik ikinci öğretim de başlandı. Yani fiilen 4 bölüm var gibi. Uluslararası İlişkiler Bölümü de öğrenci almaya hazırdı aslında. Fakülteyi açtığımızda Uluslararası İlişkiler Bölümü'nde 5 öğretim üyemiz vardı. Üstelik bunların ikisi profesördü. Şu anda öğrenci alabilecek kadar öğretim üyesi var. Hatta Yüksek Lisans açacak kadar da öğretim üyesi var. Keşke geçen yıl YÖK’teki dosya geri çekilmeseydi, bu yıl Fakültede yüksek lisans öğrencimiz de olurdu.”

Soru: “Biga ile Çanakkale’deki SBF arasında ne gibi farklar olacaktı?”

S.L.: “Çanakkale merkezdeki SBF’ye öyle bölümler koyduk ki bunlardan bir kısmının Türkiye’de pek az benzeri vardır. Sağlık kurumları yöneticiliği gibi. Tüm bölümler faal hale geldiğinde en az 11 bölüm olacak. Bu da binlerce öğrenci ve yüzlerce öğretim üyesi demektir. Biga ile birlikte iktisadi ve idari bilimler kadromuz 500’ü aşacak hale gelecektir. Bu da Türkiye’nin en kalabalık akademik kadrolarından birine işaret etmektedir.”

Soru: “İngilizce eğitim de öngörmüş müydünüz?”

S.L.: “Elbette. Hatta ilk başta tamamen İngilizce yapalım dedik. Ancak İngilizce ders anlatabilecek ekibi kurmak her bölümde kolay değil. Bu nedenle Türkçe başlayalım, İngilizce takviye verelim dedik. Birkaç yıl içinde müstakil yüzde 100 İngilizce bölümlerimiz olacaktı. Bu çalışmalarımız sekteye uğradı. Ümit ederim yeni gelen yönetim bu hedeflerimize ulaşmayı başarır ve Çanakkale tamamen İngilizce eğitim veren programlara kavuşur. Aslına bakarsanız bizim dönemimizde biri Fen-Edebiyat’ta, biri de Mühendislik Fakültesi’nde olmak üzere 2 bölümde yüzde 100 İngilizce’ye geçmiştik. Gayet de güzel olmuştu. Hem puanlar arttı, hem de nitelik arttırma çalışmalarımıza büyük katkısı olmuştu. Üniversitenin uluslararasılaşması da kolaylaşmıştı. Bir benzerini İİBF ve SBF’de yapmak gerekiyor.”

Soru: “Yeni rektörünüz diyor ki ‘SBF’de şu ana kadar kalite olarak özel ihtimam gösterilmemişti’. Yani sizin döneminizde SBF’ye nitelikli personel alınmadığını söylüyor. Ne dersiniz?”

S.L.: “Bu sözlere katılmak mümkün değildir. Eminim öyle bir söz söylenmemiştir veya yanlışlıkla, maksadını aşan bir söz olarak ağızdan kaçmıştır. ÇOMÜ rektörlüğü yapan bir kişiye böyle sözleri yakıştıramam doğrusu. Fakültenin şu anki kadrosunu niteliksiz olmakla suçlamak biraz kaba bir davranış olurdu. Bu tür sözler insanları kırar, üzer. Emin olunuz SBF’nin şu anki kadrosu son derece niteliklidir. Hatta diyebilirim ki Türkiye ortalamasının bir hayli üzerinde bir niteliğe sahiptirler. Şahsımı sorarsanız yöneticisi olduğum bir yerde insanlara bu tür bir nitelemeyi yapmaktan özellikle kaçınırım. Kötülediğiniz insanlarla sonra nasıl ekip olacaksınız, onlarla nasıl başarıdan başarıya koşacaksınız, değil mi? Dediğim gibi, ÇOMÜ İİBF, yeni adıyla ÇOMÜ SBF pırlanta gibi öğretim elemanlarından oluşuyor. Her biri Üniversite için gurur kaynağı insanlardır. Bu kadroyu en az bu kadar iyi isimler ile takviye etmeyi başarabilirsek ÇOMÜ SBF işte o zaman Türkiye’nin sayılı okullarından biri haline gelecektir.”

Soru: “Çanakkale’de SBF’nin binlerce öğrencisinin olacağını söylüyorsunuz. Bunun için gerekli altyapıyı düşünmüş müydünüz?”

S.L.: “Doğrudur. Şimdiden 2+2 toplamda 4 bölüm var ve bunların öğrenci sayısı birkaç yıl içinde 2 bini geçecektir. Yeni bölümlerin eklenmesiyle bu rakam hızla artar. Bu nedenle öğretim kadromuzu geliştirmemiz lazım. Önümüzdeki 5 yılda ÇOMÜ SBF’ye en az 200 yeni öğretim elemanı ve araştırma görevlisi alınması gerekir. Aynı şekilde Biga İİBF de en az 50 kişilik bir takviyeye ihtiyaç duyuyor. Altyapı konusuna gelince, fakültenin şu anki binasını sıfırdan ve Üniversite’nin likit kaynaklarıyla yaptık. Yani Üniversite kendi tasarruflarıyla, iyi yönetim anlayışının ürünleriyle burayı yaptı. Binanın iç tefrişi de böyle yapıldı. Her odasında klima var, kitaplık, masa ve diğer gereçler var. Konforlu bir bina. Yazın serin, kışınsa sıcak. 24 saat çalışılabilsin istedik burada. Bu nedenle geceleri ışıkları hep açık tutuyorduk. Kütüphane de yakın, bilgisayar labları da çok yakın. Bu bölgede herkesin kullanımına açık 500’den fazla bilgisayar var biliyor musunuz? Ayrıca her personelin birer masa üstü bilgisayarı var. Öğretim üyelerinin ise birer notebook’u da var. Yani her öğretim üyesine en az 2’şer bilgisayar vermiştik. Şu anda SBF’de bilgisayarı olmayan bir ben varım. Ben kendi bilgisayarımı kullanıyorum.”

Soru: Yücel Acer rektör atandığı zaman sizin bilgisayarınızı zorla söktürmüştü yanılmıyorsam. Ama sonra basına size yeni bir bilgisayar vereceğini falan söylemişti. Sözünde durmadı mı? Doğru söylememiş mi?

S.L.: "Şu ana kadar herhangi bir bilgisayar gelmedi. Böyle bir beklenti içinde olmadım zaten. Eski bilgisayarımı alıp götürdüler. Yerine herhangi bir bilgisayar da gelmedi. Duyduğum kadarıyla diğer bazı hocaların da bilgisayarı ve notebook'u ellerinden alınmış. Detaylarını bilemiyorum. Ben alıştım artık. Kendi bilgisayarımı kendim aldım. Ancak okutmanların odalarının ve bilgisayarlarının alınmasına çok üzüldüm. Çünkü odaları olunca nasıl sevindiklerini iyi hatırlıyorum. Bence o odaları ve bilgisayarları onlardan almak büyük bir yanlış olmuş. İnsanları üzmemek gerekir. Kalpleri kırmamalıyız."

Soru: Yani basın önünde verilen söz tutulmadı. Demek ki o zaman söylenen sözler kamuoyundan yükselen tepkiyi yumuşatmak içinmiş. Buna yalan söylendi diyebilir miyiz?

S.L.: "Bence öyle demeyelim. Yeni yaralar açmanın alemi yok. Kalp kırmayalım. Kalibimiz kırılsa da aynı sözlere ve yöntemlere yönelmeyelim. Demek ki Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanı bir öğretim üyesi için bir adet bilgisayar bulunamamış. Canları sağ olsun. Bu yeni bir durum değil. Ben göreve geldiğimde Üniversitede pek çok öğretim üyesinin bilgisayarı yoktu zaten. 15 yıllık öğretim elemanlarının bilgisayarının olmadığını gördüm ben. Yani bunda şaşılacak bir şey yok. Garip olan, tuhaf olan bizim yaptığımızda. Herkese bilgisayar vermek normal bir iş değildi Çanakkale için. Her öğretim elemanına, personele, her öğrenciye bilgisayar olanağı sunmaya çalıştık. Asıl insanlar buna şaşırmışlardı."
Soru: “İİBF'ye dönecek olursak, yeni adıyla SBF'ye binlerce öğrenci düşünmüşsünüz. Binlerce öğrenci şu anki binaya nasıl sığacaktı?”

S.L.: “Birkaç yıl bu bina okulu idare eder diye planladık. Nitekim şu anda Çanakkale Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu da aynı binayı paylaşıyor. TÖMER birimi de 2. Katta yer alıyor. Meslek Yüksekokulları için müstakil bir bina yaptırdık, onların oraya taşınması bekleniyor. Aslında gecikti bile. Meslek Yüksekokulları binası ben görevi bırakırken tamamlanmak üzereydi. Neden taşınmadıklarını bilmiyorum. Ancak onların da taşınmasıyla birlikte çok büyük bir alan fakülteye kalacak. TÖMER için de ayrı bir bina yapacaktık. İmkan olsaydı bu yıl başlayıp 2017’de 2 katlı hoş bir binayı hizmete açacaktık TÖMER için. Böylece oradan da yer kazanacaktık.

Şu anda Turizm Fakültesi’nin kullandığı binanın alt katını İİBF’ye yeni adıyla SBF’ye tahsis etmiştik. 2-3 yıl içinde Turizm Fakültesi’ne kampüs içinde ayrı bir bina yapılacaktı ve bu binanın tamamına yakını yine SBF’ye verilecekti. Orta vadede Rektörlük için ayrı bir bina yapıp, Rektörlük A ve B bloklarını da SBF’ye vermeyi düşünüyorduk. Böylece Bilim Anıtı ve çevresinde SBF için devasa bir alan oluşturmuş olacaktık. Kütüphane ile iç içe, parklarla kuşatılmış nefis bir küçük kampüs olacaktı burası.”

Soru: “Çok iyiymiş. Sizce tüm bunları yeni yönetim yapabilecek mi?”

S.L.: “Umarım yapabilirler. Ellerinde harika bir ekip var. Yapı İşleri Daire Başkanı Güven Bey örneğin. Çok fedakâr, çok çalışkan bir kişi. Onu burada tanıdım. Pırlanta gibi bir insan. Ne görev verseniz yüksünmez, yerine getirir.”

Soru: “Şu ana kadar o ekipten pek yararlanmadılar sanırım. Baksanıza son 1 yılda sadece sizin yaptıklarınızı açmakla vakit geçti. Sizin yaptırdığınız eserler açılırken sizi bile davet etmiyorlar, bir teşekkür bile etmiyorlar. Bu durum gücünüze gidiyor mu?”

S.L.: “Benim öyle beklentilerim yok. Çanakkale’ye tohum atmıştım, onların büyümesi, boy atması, çiçek-meyve vermesi beni keyiflendiriyor. Bu eserlerin yeni yönetim tarafından açılması beni daha da sevindiriyor. Ama açmadıkları, açılışını yapmadıkları eserler de var. Umarım onlar için de ayrı tören yaparlar.”

Soru: “Ne gibi?”

S.L.: “Örneğin Türkiye’nin ilk hemşiresi Safiye Hüseyin Elbi anıtı. Örneğin Hasan-Mevsuf anıtları. Örneğin Prof. Dr. Eyüp Özdemir Parkı. Bunun gibi bazı eserler var ki bence ayrı açılış törenlerini hak ediyorlar.”

Soru: “İlahiyat Camii açılırken siz orada yoktunuz. Ne hissettiniz?”

S.L.: “Kendimi kızı veya oğlu evlenen bir baba gibi hissettim. İlahiyat Fakültesi ben geldiğimde yerlerde sürünüyordu diyebilirim. İtilmiş, kakılmıştı. Öğrenci sayısı bizim dönemimizde 4 mislini geçti. Binaları depreme dayanıksızdı, yıktık, yerine Türkiye’nin en büyük İlahiyat Yerleşkesi’ni yaptık. Kongre Merkezi’yle, Camiisiyle, Kütüphanesiyle. Şükürler olsun tüm bunları ek kaynaklar bularak yaptık, klasik bütçe imkanlarıyla sınırlı kalmadık. Dediğim gibi o camiinin açılışı esnasında büyütüp yetiştirdiği kızı veya oğlu evlenen adam gibiydim. Oraya davet edilseydim gider miydim, bilemiyorum. Ancak açılışa çok sevindim. Her açılışa çok seviniyorum.”

Soru: “Ya Hastane ve büyük Üniversite camii?”

S.L.: “Hastanenin ve büyük camiinin inşaatını izlerken attığım tohumların yükseldiğini görüyorum. Göreceksiniz, bu yatırımlar da açılacak ve Çanakkale’nin çehresini değiştirecek. Açılışlarında ben olmayacağım büyük ihtimalle. Ama uzaktan seyredeceğim. Diktiğimiz fidanların koskoca çınarlar oluşu beni sevindirecek. O ne dedi, bu ne dedi kısmına lütfen takılmayın. Belki vefasızlık eden olacak, belki haddini aşan yorumlar gelecek. Herkesin canı sağolsun. Ben arkamdan konuşulanlara bakmıyorum. Ben kötü sözlere de bakmıyorum. Ben yoluma bakıyorum. 4 yılda 19 yılda yapılamayanları yaptığımıza inanıyorum. Böylesine bir miras sonradan gelenleri tedirgin edebilir. 4 yılda makale sayısından projelere, bina kapasitesinden laboratuvarlara kadar inanılmaz işler yaptık. Yaptık demem ne kadar doğru bilemiyorum. Çünkü yapılan işler sanki gizli bir elin katkısıyla gerçekleşti. Biz bir istedik, ama karşılığında 10 bulduk. Yeni gelen arkadaşlarımızın aynı başarıyı tekrarlamaları kolay değil. Çünkü bizim dönemimiz normal bir dönem değildi. Benzerini diğer üniversitelerde de görmeniz zordur. Hatta bana bugün aynı yetkileri verin, aynı başarıyı tekrarlayabilir miyiz, bunu dahi bilemiyorum. Ekibim çok iyiydi. Beklentisiz çalıştılar. Motor takmış gibi çalıştılar. Ve işlerimiz hep yolunda gitti. Bu nedenle yeni yönetimi bizim dönemimizle kıyaslamak onlara haksızlık olur.”

Röportaj: A. Aydın, Nisan 2016

Reza Zarrab: Türkiye Yargılayamadı, ABD Yargılıyor

2016-03-23T13:01:00.000+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

İran asıllı gizemli altın tüccarı Rıza Zarrab (Rıza Sarraf), geçtiğimiz hafta ABD’de yakalandı ve tutuklandı. Şu anda bir hapishanede kaderine teslim olmuş, kendisini bekleyen sonu bekliyor.

FBI’ın ve Savcının yönelttiği suçlamalar ile 17 Aralık’ta Türk polisinin ve Türk savcılarının yönelttiği suçlamalar arasında büyük benzerlik var…

Amerikalılar da Zarrab’ın kara para akladığını, bankacılık sahtekârlığı ve usulsüzlüğü yaptığını, uluslararası anlaşmaları ihlal ettiğini iddia ediyorlar.

Savcılık ayrıca Zarrab’ın ‘yasadışı eylemlerini örtbas etmeye yönelik çabalarla ABD yasalarını hiçe saydığı’nı, Amerika’yı dolandırdığını iddia ediyor…

Tüm bu suçlamaların karşılığı ise 75 yıl hapis olarak belirtiliyor.

Zarrab’la birlikte Kamelya Cemşidi ve Hüseyin Necefzade adlı iki İran vatandaşının da aynı suçlamalarla tutuklanmış…

Davaya, büyük davaları takip etmesiyle bilinen Başsavcı Preet Bhahara bakıyor. Bu da gösteriyor ki suçlamalar hafife alınır türden değil.

FBI Bölge Direktör Yardımcısı Diego Rodriguez ise Zarrab ve yakalanan iki İranlı’nın davanın tamamı olmadığını, Zarrab’ın gerçek ve ortaklarının olduğunu söylüyor.

Rodriguez diyor ki, “Bugün ilan edilen suçlamalar, bu kişilerin gerçek ortaklarını gizlemeye çalışanlara bir mesaj göndermeli.”

Başka bir deyişle FBI, Reza Zarrab’ın sahtekârlığın sadece görünen yüzü olduğunu, buzdağının geri kalanının çok daha büyük olduğunu düşünüyor…

YARGIYA DARBE

Reza Zarrab ve bakan çocukları adeta ‘suçüstü’ tutuklandığında hepsinin hapisten çıkarılıp, bir de üzerine kendilerinden özür dileneceğini hiç düşünmemiştim…

Evet, Türkiye’de adalet sistemi hiçbir zaman mükemmel olmamıştı. Ancak 17/25 Aralık’tan sonra yaşananlar da hiçbir zaman yaşanmamıştı.

4 bakan, çocukları, Reza Zarrab ve Halk Bankası Genel Müdürü adeta yargıdan kaçırıldılar. Zarrab, Türk adaleti ile yüzleşmek yerine Hükümetten övgü gördü, el üstünde tutuldu…

Onlar mahkeme edileceğine, onları yakalayan polisler ve savcılar tutuklandı ve hapishanelere gönderildi…

Bu vaka Türk adalet ve siyaset tarihinin yüz karasıdır denebilir…

Ayakkabı kutularında tonlarca para yakalandı; ancak bu paraların kaynağı sorgulanacağına, paralar sahiplerine iade edildi, bir de üstüne faizi kendilerine ödendi…

Rüşvetin delili olduğu belirtilen birçok fotoğraf ve ses kaydı ortaya çıktı, ancak onlara “da “montajdır, montaj” denilerek dosyalar halkın nazarından kaçırıldı.

Zarrab’ın Zafer Çağlayan’a neredeyse 1 milyon liralık saat ‘hediye ettiği’ bizzat kendi sözleri ile sabit olduğu halde herkes pişkin pişkin yoluna devam etti…

Bu olaylar zincirine ‘darbe girişimi’ denmesi ise tam bir komedidir. Kaldı ki darbe girişimi olsaydı dahi mahkemenin kurulması, hakikatin aranması gerekirdi.

Ne bu davadaki belge ve bilgilerin, ne de sonrasında ortaya çıkan telefon görüşmelerinin sahte veya montaj olduğunu düşünmedim. Şahsi kanaatim Türkiye tarihinin en önemli olaylarının üstünün örtüldüğü, bir türlü adalet karşısına çıkarılmadığıdır.

Doğrudur, karanlığın aydınlığa kavuşmasında Hükümet-Cemaat kapışmasının büyük rolü oldu. Bu konuda Cemaate sempati duyan devlet görevlilerini eleştirebilirsiniz de. Ancak sırf bu nedenle, ortaya atılan yolsuzluk, rüşvet ve diğer suçlamaların hiçbirini örtemezsiniz. Yaşananları ‘darbe girişimi’ diyerek kapatamazsınız… Ayrıca iddiaların yargılanmasını isteyenleri ‘paralel’ , ‘hain’ gibi etiketlerle yaftalayarak da bu konuyu kapatamazsınız.

Siyaset, konuyu yargıya taşımak yerine yargıyı hapsetmeyi tercih etti. Seçim meydanlarındaysa seçmen, istikrarsızlık ve anarşi ile korkutuldu ve asrın en büyük yolsuzluk, rüşvet ve usulsüzlük davaları Cemaat paketi ile sarıp sarmalanıp unutturulmak istendi.

Böylece tarihimizin en büyük cadı avı başlatılmış oldu. Hükümeti kim eleştirirse önce ‘paralel’ yani ‘cemaatçi’ etiketi sırtına yapıştırıldı, ardından işini ve itibarını kaybettirme süreci başlatıldı. O da yetmedi, pek çok insan hapislere tıkıldı. Yani bir Reza Zarrab yargılanamadı diye yüzlerce, binlerce insan tutuklandı veya başka türlü zarar gördü.

Devletin zirvesi, Zarrab’a ‘hayırsever işadamı’ dedi… İran kökenli altın tüccarı, Türk bayrağının önüne oturtulup büyük bir kahraman gibi lanse edildi…

Kendisini muhafazakâr ve dindar olarak lanseden pek çok yazar-çizer, tıpkı bir bakan gibi Zarrab’ın önüne paspas oldu, onu çiğnetmedi. Bu yazıları ve konuşmaları utanarak okudum, utanarak dinledim. Benim Zarrab’ta göremediğim, ama bu kadar kelli felli kişinin gördüğü neydi acaba?

AMERİKAN ADALETİ

Reza Zarrab, Türk adaletinin karşısına çıkarılamadı. Suçlu mu, suçsuz mu testine bile sokulmak istenmedi… Tıpkı onun gibi, 4 bakan da siyaset yoluyla Türk adaletinden adeta kaçırıldı. Ancak gerçekler öylesine büyük ve saklanamaz ki, herşeyin yeniden ortaya saçılmasının 5 yılı bile bulmayacağı belliydi.

Reza Zarrab’ın ABD’nin Florida eyaletinde tutuklanması skandalların arkasını çorap söküğü gibi getirebilir. Çünkü Zarrab, bir dizi olayın kilit ismi. O’nu takip ettiğinizde ummadığınız sayıda kişiye ulaşabilirsiniz.

Kısacası, Türk adaletinin önüne çıkarılamayan Zarrab ABD adaletinin karşısına çıkıyor. Gönül isterdi ki Ankara’da yargılanabilsin, Türk yargıçları da bu şekilde rüştünü ispat edebilsin. Ama olmadı. Türk yargı sistemi gururlanacağımız bir karara imza atamadı. Türkiye’de göstermelik bir dava bile yapılamadı. Şimdi adalet bekleyenler gözlerini Amerikan mahkemelerine dikmiş durumda.

ANLAŞMIŞ OLABİLİR Mİ?

Zarrab’ın hiçbir tehlike yokmuş gibi kızı ve eşi ile birlikte Disneyland’a (Florida) gitmesi ve orada kolayca tutuklanması herkesi şaşırttı. Çünkü Amerikalıların Zarrab hakkında ciddi soruşturmalar yaptığını herkes biliyordu. Buna rağmen Zarrab ABD’ye gitti. Bu nedenle herkes haklı olarak soruyor, “Zarrab Amerikalılarla daha düşük bir ceza için anlaştı mı”, “Zarrab itirafçı mı oluyor?”

Bu soruların cevabını şimdiden verebilmek zor. Bu kadar kolay tutuklanmasının şüphe uyandırdığı açık. Ancak Zarrab kendisini öylesine güçlü hissediyordu ki böylesine bir hoyratlığı yapmış da olabilir.

Diğer taraftan ABD ve İran’ın eninde sonunda kendisine ulaşacağı, Türkiye’deki siyasi iktidarın ise kendisini koruyamayacağı endişesi onu Amerikalılarla bir anlaşmaya zorlamış olabilir.

Anlaşma kısmını çok önemsemiyorum, önemli olan adaletin bir şekilde sağlanması, yani Zarrab ve ardındaki ağların bir şekilde ortaya çıkması, Türkiye’de rayından çıkan hayatın yeniden rayına oturması.

23 Mart 2016

Yahudilerin Büyük Sırrı

2016-02-21T12:19:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER / Haberdar

Yerli otomobil yapma, yerli uçak yapma gayretlerimiz tam hız sürüyor. Batı’nın 100 yıl önce icat ettiği çağımızın en temel aletlerini-araçlarını bugün yapmaya çalışıyoruz. ‘Büyük bir devlet olma’ hayalimizde sanayi ürünlerini millileştirmenin önemli olduğunu düşünüyoruz.

Büyük olma hırsımızı takdir etmekle birlikte bu işte ciddi terslikler olduğunu düşünüyorum. Nedense herşeyin millisini yapma gayretimiz bir atasözünü hatırlatıyor: “bana balık verme, balık tutmayı öğret”.

Devletin yapay çabalarıyla milli araba, milli silah veya uçak yapma gibi çabalar meselenin özünün anlaşılmaması anlamına geliyor. Burada balık tutmak tüm bu teknolojiyi üreten insan gücü demektir. Yani milli uçak üretmek yerine tüm çabanızı üretken, çalışkan ve donanımlı bir nesil yetiştirmeye odaklarsanız o insan gücü size milli bir uçaktan daha fazlasını üretir. Aksi takdirde yapay çabalarla arkası gelmeyen ve etkili olmayan başarılar ile kendinizi kandırırsınız.

Nesil yetiştirme çabasının merkezinde ise bekleneceği üzere okullar vardır. Yani iyi ilkokul, iyi ortaokul, nitelikli lise ve standartların üzerinde üniversiteler kurmayı başarırsanız, o okullardan mezun olanlar her alanda sizi yukarılara taşır, işte o zaman gerçekten büyük olursunuz.

Türkiye örneğine baktığımız zaman, neden mehter takımı gibi yerimizde saydığımızı kolayca anlayabilirsiniz. Güney Kore ve Çin gibi son dönemin yükselen yıldızlarına baktığımızda ilkokul ve lise düzeylerinde dünyanın en başarılı okullarını kurmayı başardıklarını görüyoruz. Aynı şekilde bu ülkelerinHarvard, Oxford gibi dünyanın elit üniversiteleri arasında üniversiteleri olduğunu da görüyoruz. Başka bir deyişle, Güney Kore’nin başarılı firmaları Samsung’unHyundai’nin vs. başarısının arkasında çok iyi ilkokullar, ortaokullar, liseler ve üniversiteler var.

YAHUDİ ÖRNEĞİ

Yahudilerin dünya siyasetine ve sosyal hayatına olan etkisi malum. Nüfusları çok ama çok az olmasına rağmen Yahudiler tüm dünyanın en etkili topluluğu sayılıyor.

Tüm dünyadaki toplam Yahudi sayısı İstanbul’un nüfusundan bile daha azdır: 14 milyon. Toplam nüfusu 320 milyon civarında olan ABD’de Yahudilerin toplam nüfusu 5 milyonun biraz üzerindedir. Ancak hem ABD’de hem de dünya genelinde Yahudi nüfusun sektörlerdeki temsil oranı ve etkisi nüfuslarının çok ötesindedir.

Örneğin ABD’de kültür, finans, eğitim, eğlence ve basın gibi sektörlerde Yahudi azınlığın etkisinin % 50’nin çok üzerinde olduğu söylenir.

Bu başarı akla geldiğinde çoğu kez komplo teorileri devreye girer ve Yahudilerin gizli konseylerinden, örtülü operasyonlarından, herkesin satın almış olmalarından vs. bahsedilir. Komplolar hayatın bir parçası, bu nedenle komploları hiçbir zaman yok saymam. Ancak insanlara ‘Tanrı rolü’ yüklenmesinden de hiç hoşlanmam. Eğer ortada bir azınlığın başarısı var ise onun ilmi yöntemler ve yaklaşımlar ile çalışılması gerekir.

Meseleye soğukkanlı ve nesnel baktığımızda Yahudi azınlıkların başarısında ilk etkenin dayanışma gücü olduğunu görebiliyoruz. Azınlık olmanın verdiği motivasyon ile, aralarında en yüksek dayanışma olan gruplarından birinin de Yahudi azınlıklar olduğunu görebiliyoruz. Bizim burada odaklanacağımız husus ise başarılarındaki ikinci etken, yani eğitim.

Sadece İsrail örneğine baktığımızda dahi İsrail nüfusunun dünyanın en eğitimli insanlarından oluştuğunu görebiliyoruz. 2012 OECD raporlarına göre İsrail “dünyanın en eğitimli ikinci ülkesi idi”. Buna göre İsrail nüfusunun % 45’i üniversite ve dengi okullardan mezun idi. Rapora göre dünyanın en eğitimli ülkesi Kanada, sonra İsrail, ardından Japonya geliyor. Sırasıyla diğer ülkeler şunlar: ABD, Yeni Zelanda, Güney Kore, Norveç, İngiltere, Avustralya ve Finlandiya.

Üniversite mezunlarının oranı 2014 yılında % 46’ya çıktı. 2014 verilerine göre İsrail hala dünyanın eğitimli ilk dört ulusu arasında yer alıyor.

Tahmin edilebileceği üzere listenin zirvelerinde bir tane bile Müslüman ülke yok. Türkiye’de nüfusun % 50’den fazlası hala ilkokul mezunu veya okula hiç gitmemiş insanlardan oluşuyor. Bizde üniversite mezunlarının oranı % 15’i bile bulmuyor. Diğer Müslüman ülkelerde durum daha bir vahim.

İsrail gibi 1948 yılında kurulmuş, nispeten genç ve bugüne kadar hep savaş-çatışma ortamında büyümüş bir devletin eğitime ne kadar çok önem verdiğini bu rakamlardan anlayabiliyoruz.

ABD’DE YAHUDİ İNSAN GÜCÜ

Bundan daha büyük bir başarı ise ABD Yahudileri tarafından başarılmış durumda. Yahudilerin Amerikan nüfusuna oranı % 2 civarında olmasına rağmen eğitim kurumlarındaki oran çok yukarılara çıkıyor. Daha da önemlisi ABD’nin en iyi üniversitelerinde Yahudi öğrencilerin toplam içindeki oranı % 20’ye, bazen % 33’e kadar çıkabiliyor. Bu da bize gösteriyor ki yeni nesil Yahudiler arasında üniversite ve dengi okul mezunlarının oranı % 90’ı buluyor, belki de geçiyor.

Geçtiğimiz günlerde Hillel adlı bir Yahudi kampüs örgütü ABD üniversitelerinde Yahudi öğrencilerin durumu üzerine rapor yayımladı. Bu rapordaki veriler oldukça çarpıcıydı.

Rapora göre ABD üniversitelerinde Yahudi öğrencilerin en kalabalık olduğu yerFlorida Üniversitesi’ymiş. Üniversitenin 25 bin öğrencisinden 6 bin kadarı Yahudi imiş. Yani Florida Üniversitesi’nde her 5 öğrenciden biri Yahudi.

Bu oran Barnards Üniversitesi’nde % 33. Birçok üniversitede benzeri oranalrı görmek mümkün.

En önemlisi Ivy League üniversiteleri olarak bilinen ABD’nin en prestijli üniversitelerinde Yahudiler nüfuslarının çok ötesinde temsil ediliyorlar. Örneğin her Amerikalının hayallerini süsleyen Yale Üniversitesi’nde öğrencilerin % 27’si Yahudi. Üniversitenin 5,477 lisans öğrencisi varken bunun 1,500 kadarı Yahudi imiş.

Bir diğer prestijli üniversite olan Harward’da ise oran % 25. Yani her 4 Harvardöğrencisinden biri Yahudi. Cornell ve Columbia’da oran daha düşük çıksa da Yahudi öğrenci sayısı bu üniversitelerin çok daha üzerinde.

New York Üniversitesi’nde Yahudi öğrenci sayısı % 28, Boston Üniversitesi’nde % 28,5. (Detaylı bir lise için yazının sonundaki eke bakın lütfen)

Benim tespitlerime göre ABD’nin en iyi ilk 60 üniversitesinde Yahudi öğrenci oranı % 25’in altında değil.

Bu üniversitelere ek olarak ABD’de bir de Yahudi-üniversitesi olarak bilinenBrandeis, Yeshiva gibi onlarca üniversite de var.

SONUÇ

Bunları neden anlatıyorum?

Bunları anlatma nedenim Yahudiler hakkındaki efsanelere yenilerini eklemek veya bir komplo teorisi daha üretmek değil.

Yahudiler, gerek İsrail’de gerekse diğer ülkelerde eğitime çok önem veriyorlar. Güçlerinin en önemli kaynaklarından biri buradan geliyor.

Evet doğrudur, her işte birbirlerini tutuyorlar, destekliyorlar. Ancak destekledikleri dindaşları ya Harvard mezunu ya da California Üniversitesi mezunu. Yani niteliksiz bir dayanışmadan değil, toplumun geri kalanından daha eğitimli insanlar arasında bir yardımlaşmadan bahsediyoruz.

Bu verilere baktığımız zaman Harvard, Yale gibi dünyanın en iyi üniversitelerinin bir yönüyle Yahudilerin öz üniversiteleri olduğunu söylemek gerekir. Gerek hoca sayısı, gerek öğrenci sayısı itibariyle bu kadar güçlü eğitim kurumlarında temsil ediliyorsanız orası sizindir.

Buradan çıkarılacak sonuç ise doğruyu tespit edip, hakkı teslim etmektir; başarıdan payına düşeni almak, kendine çeki düzen vermektir...

Başarının anahtarı eğitimdir. Yükselmek, güçlenmek isteyen bir Türkiye’nin üç ihtiyacı vardır: Eğitim, eğitim, eğitim.

EK:

YAHUDİ ÖĞRENCİ NÜFUSU ÇOKLUĞUNA GÖRE ABD’DEKİ 30 ÖZEL ÜNİVERSİTE (2014)

New York University (New York City)

Boston University (Boston, MA)

Yeshiva University (New York, NY)

Columbia University (New York City)

George Washington University (Washington, DC)

Cornell University (Ithaca, NY)

University of Pennsylvania (Philadelphia, PA)

Syracuse University (Syracuse, NY)

Tulane University (New Orleans, LA)

Emory University (Atlanta, GA)

University of Southern California (Los Angeles, CA)

Brandeis University (Waltham, MA)

Harvard University (Cambridge, MA)

University of Miami (Coral Gables, FL)

American University (Washington, DC)

Northwestern University (Evanston, IL)

Yale University (New Haven, CT)

Washington University (St. Louis, MO)

University of Hartford (Hartford, CT)

Hofstra University (Hempstead, NY)

Tufts University (Medford, MA)

Long Island University, Brooklyn Campus (New York City)

Vanderbilt University (Nashville, TN)

Northeastern University (Boston, MA)

Brown University (Providence, RI)

University of Rochester (Rochester, NY)

Drexel University (Philadelphia, PA)

University of Chicago (Chicago, IL)

Oberlin College (Oberlin, OH)

DePaul University (Chicago, IL)

YAHUDİ ÖĞRENCİ NÜFUSU ÇOKLUĞUNA GÖRE ABD’DEKİ 30 DEVLET ÜNİVERSİTESİ (2014)

University of Florida (Gainesville, FL)

Rutgers University (New Brunswick, NJ)

University of Central Florida (Orlando, FL)

University of Maryland (College Park, MD)

Pennsylvania State University (University Park, PA)

University of Michigan (Ann Arbor, MI)

Indiana University (Bloomington, IN)

Queens College (Flushing, NY)

University of Wisconsin (Madison, WI)

University of Texas (Austin, TX)

California State University (Northridge, CA)

Arizona State University (Tempe, AZ)

University at Albany (Albany, NY)

McGill University (Montreal, QC)

CUNY, Brooklyn College (Brooklyn, NY)

Binghamton University (Binghamton, NY)

Florida International University (Ventura, FL)

University of Illinois at Urbana-Champaign (Champaign, IL)

University of Arizona (Tucson, AZ)

Florida State University (Tallahassee, FL)

Ohio State University (Columbus, OH)

York University (Toronto, ON)

University of Western Ontario (London, ON)

Michigan State University (East Lansing, MI)

University of California, Santa Barbara (Santa Barbara, CA)

University of California, Los Angeles (Los Angeles, CA)

University of South Florida (Tampa, FL)

University of California, Santa Cruz (Santa Cruz, CA)

University of California, Davis (Davis, CA)

University of Massachusetts, Amherst (Amherst, MA)

EN ÜST 25 OKULDA YAHUDİ LİSANS ÖĞRENCİLERİNİN TOPLAMA ORANI (2014)

JTS List College: 200 Jewish Students, 100%

Yeshiva University: 3080 Jewish Students, 96%

American Jewish University: 110 Jewish Students, 92%

Brandeis University: 1750 Jewish Students, 50%

Muhlenberg College: 750 Jewish Students, 35%

University of Hartford: 1,500 Jewish Students, 33%

Barnard College: 770 Jewish Students, 33%

Sarah Lawrence College: 400 Jewish Students, 33%

Tulane University: 2250 Jewish Students, 32%

Columbia University: 3,000 Jewish Students, 30%

Emory University: 2,100 Jewish Students, 30%

Goucher College: 450 Jewish Students, 30%

George Washington University: 3,000 Jewish Students, 29%

Oberlin College: 850 Jewish Students, 29%

New York University: 6,000 Jewish Students, 28%

Boston University: 4,500 Jewish Students, 28%

Yale University: 1,500 Jewish Students, 27%

CUNY, Brooklyn College: 3,500 Jewish Students, 27%

University at Albany: 3,500 Jewish Students, 27%

Queens College: 4,012 Jewish Students, 26%

University of Pennsylvania: 2,500 Jewish Students, 25%

Harvard University: 1,675 Jewish Students, 25%

Washington University: 1,500 Jewish Students, 25%

Tufts University: 1,250 Jewish Students, 25%

Wesleyan University: 680 Jewish Students, 25%

Kaynak: http://www.hillel.org/about/news-views/news-views---blog/news-and-views/2014/09/04/2014-top-60-schools-by-jewish-student-population

İlk yayınlandığı tarih: 13 Şubat 2016, Cumartesi

www.haberdar.com

Din ve Siyaset

2016-02-21T12:09:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Cemaatler siyasetle ilgilenmeli mi, ilgilenmeli ise ne kadar ilgilenmeli sorusu Türk demokrasisinin geleceği açısından hayati bir önem taşıyor.

Türkiye bu gibi hassas konularını geçmişte yasaklarla çözmüştü: Örneğin Kürt, Ermeni, Alevi gibi kelimeler siyasette zikredilmeyince sorun çözüldü sanırdık.

Aynı şekilde, dinin siyasete bulaştırılması kanunla yasaklanınca sorun kalmadı sanılırdı. Oysa ki gerçekler kanunlarla yasaklanamıyor.

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Türkiye, toplumun tamamını kendi renkleriyle sisteme katmanın formülünü geliştirmek zorunda. Cemaatler ve diğer dini gruplar faslına geri dönecek olursak, İslâm dini hemen her konuda detaylı emir ve kuralları olan bir dindir. Avlanmadan, evlenmeye; ekonomiden sanata kadar hayatın her alanında Kuran’ın veya hadislerin açık hükümleri bulunmaktadır.

Başka bir deyişle, İslâm ülkelerinde din ile siyaseti birbirinden tamamen ayırabilmek zordur. İşin doğrusu, özü itibariyle apolitik olduğu iddia edilen Hristiyanlığın hâkim olduğu toplumlarda da din ile siyaset birbirinden kesin çizgilerle ayrılmamıştır.

***

Din-devlet ilişkileri İslâm’ın daha erken dönemlerinden itibaren önemli bir sorun teşkil etmiştir. Halifeler ve sultanlar egemenliklerine mutlaka dini bir meşruiyet kaynağı bulmuşlarsa da, din adamları ile devlet arasında her çağda ciddi sorunlar yaşanmıştır. Bu durum Sünni dünyada da böyledir. Ebu Hanife ile Emevi ve Abbasi halifeleri arasında yaşanan anlaşmazlık bunun kanıtıdır. Malum, Ebu Hanife, gördüğü ağır işkence sonucunda hapishanede ölmüştür.

Din-devlet ilişkilerinin ayrılması konusu, yani bir yönüyle laiklik tartışmaları İslâm düşünce tarihinde oldukça yoğun bir şekilde yaşanmıştır. Örneğin, Hicri 4. yüzyıl âlimlerinden ve Ehl-i Sünnet Kelamı’nın kurucusu sayılan İmam Ebu Mansur el-Maturidi, din ile devletin alanlarını yine İslâm kaynaklarına göre ayıran en önemli isimlerden biridir.

***

Günümüz Müslümanlarının kendi kültürlerine dönük ilgisizliği, hatta cahilliği nedeniyle modern İslâm toplumları laiklik kavramını, kendi öz kaynaklarından yararlanmak yerine daha çok Hristiyan geleneğinden, yani Kilise-Devlet ayrışmasından ödünç almışlardır.
Müslüman dünya, din-devlet ayırımında kendi medeniyet birikimlerinden yararlanmak ve çağımıza uygun formüller geliştirmek zorundadır. İkinci olarak, toplumun tüm renklerinin kendi kimlikleriyle siyasi sistemde yerini alması konusunda da halkı Müslüman devletlerin yeni formüller geliştirmeye ihtiyacı vardır.

***

Bahsettiğimiz konular uzun tartışmaları ve güçlü mutabakatları gerektirse de, benim şahsi kanaatim bugün birçok Batı ülkesinde uygulanan liberal-demokrasi örneği yukarıda bahsi geçen pek çok ihtiyacı karşılar. İslam geleneğinde de bu anlayışı tamamlayacak pek çok öneri bulunmaktadır.

Devlet bir yandan dini grupların örgütlenme hakkını teminat altına alacaktır, diğer taraftan toplumda ve devlette hukukun üstünlüğünü sağlayacaktır. Başka bir deyişle, kişi hangi din ve inançtan olursa olsun toplumda ve devlette her işi ve görevi liyakat esaslı olarak alabilecek, kendi fikirdaşlarıyla hemen her konuda dayanışma gösterebilecek, buna karşın özellikle devletteki tüm işler Meclis tarafından çıkarılan yasalara göre gerçekleştirilecektir.

Kitap önerisi: Şaban Ali Düzgün (ed.), Mâtürîdî’nin Düşünce Dünyası (Ankara: Kültür Bakanlığı, 2011); Mustafa Akyol, Özgürlüğün İslami Yolu (İstanbul: Doğan Kitap, 2011).

--------------------------------

*Bu yazı 15/02/2014 tarihinde Star Gazetesi'nde yayımlanmıştır.
http://haber.stargazete.com/yazar/din-ve-siyaset/yazi-843579

Büyük Tufan Öncesi

2016-02-18T10:11:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Yaz başıydı.

Yakın bir arkadaşım dedi ki “boşuna uğraşıyorsun. Kendini parçalarcasına yetkilileri uyarmaya çalışıyorsun ama nafile. Seni dinlemeyecekler.”

“Belki dinlerler” dedim.

O, ümitsizdi, her şeyin bittiğini düşünüyordu:

“Dinlemeyecekler. Çünkü artık duyu organlarını kaybettiler. Ve geri dönebilecekleri mesafeyi çoktan geçtiler. Artık adımları seçimleri değil, bir önceki adımın sonucu. Bundan sonra devam etmek zorundalar. İsteseler de geri dönemeyecekler.”

“Bu durumda ne yapacağız” diye sordum.

Cevabı net ve korkutucuydu:

“Ben felaketin gelip geçmesini bekleyeceğim. Çünkü kaçınılmaz. Âlimlerini, sanatçılarını, düşünürlerini dinlemeyen, hatta onları küçümseyen, hor gören ve dahi hapsedebilen bir memlekette felaketler dolu gibi yağar. Sen de öyle yap. Kendini germe, kendini yıpratma. Boş yere çırpınma.”

O’nun dediğini yapamadım. Son ana kadar sanki tek bilen benmişim gibi çırpındım durdum. Ne dinleyen oldu, ne kulak kabartan.

KASIRGANIN GÖLGESİ

Yaz sonunda yaklaşan büyük kasırganın gölgesi üzerimize çoktan çökmüştü bile.

Bunu aynı benzetmelerle birkaç televizyon kanalında dilim döndüğünce anlattım.

“Kasırganın gölgesi kıyısından köşesinden ülkeye giriş yaptı. Ekonomiden siyasete her alanda sıkıntılı anlar geliyor aman dikkatli olalım” dedim.

Ancak herkes kayıkçı kavgasındaydı. İki genel seçim birden yapıldı, yaklaşan tehlikeler kimsenin umurunda olmadı.

Ve geldik 2016’ya…

Kanaatimce kasırganın gölgesi tam tepemize gelmek üzere.

Bundan sonra ekonomide, siyasette, dış ilişkilerde, güvenlikte, sosyal hayatta, hak ve hukukta ve diğer konularda hızla kasırganın gözüne doğru yol alacağız...

Bu süreçte konuşması gerekenlerin tamamına yakını susturulduğu için bu aşamada cesur çıkışlar beklemek faydasız...

Zaten konuşsalar ne yazar. Doğruyu söylemek kadar onu dinleyecek kulak bulmak da gerek...

Sözlerimi kehanet veya falcılık gibi algılamayın lütfen. Ömrü olan görecektir. Tek yaptığım pozitif bilimin kurallarını Türkiye’ye uygulamak…

Ekonomik verileri önüme koyduğumda; siyasi gidişatı, siyasi savrulmaları değerlendirdiğimde; başta Rusya olmak üzere tüm dünya ile bozulan ilişkileri göz önünde bulundurduğumda; PKK’nın Suriye ve Irak’taki faaliyetlerini, buna karşın Türkiye’nin stratejisizliğini düşündüğümde; toplumsal kutuplaşmanın vardığı noktayı, büyüdükçe büyüyen karşılıklı nefreti fark ettiğimde; sorunlar dev gibi yığılırken ülkenin uyarı ve denge mekanizmalarının tamamen ortadan kalktığını gördüğümde, halkın yaşananları umursamadığını dehşetle anladığımda ülkenin nasıl bir gelecekle karşı karşıya olduğunu görmemek için kör olmak gerekir.

Ve ben, yaşanacaklar konusunda neredeyse Hz. Nuh kadar rahatım. Söyleyebileceğim veya yapabileceğim bir şey kaldığını sanmıyorum…

Kimse gerçekleri duymak istemiyor…

Tahammül düzeyi sıfırın altına inmiş durumda.

Artık yapılabilecek tek şey, olacakları izlemek ve bugünlerin en az hasarla geçmesi için dua etmek.

Kaynak: Haberdar

İlk Yayımlandığı Tarih: 14 Ocak 2016, Perşembe

---------

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER: Toplumsal ve Siyasal Araştırmalar Kurumu (TARK) Başkanı ve Haberdar yazarı. Lisans (Ankara Üniversitesi SBF), Yüksek Lisans (University of Sheffield), Doktora (King’s College London, University of London)

e-posta: slaciner@gmail.com

http://www.haberdar.com/buyuk-tufan-oncesi-makale,677.html

Ankara Saldırısı: Ne Anlama Geliyor?

2016-02-18T09:26:00.000+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

17 Şubat 2016 Çarşamba akşamı saat 18:31'de Türk Silahlı Kuvvetleri personelini taşıyan servis araçlarına, Ankara’nın en işlek caddelerinden birinde, trafik ışıklarında bekledikleri esnada bombalı araçla büyük bir saldırı düzenlendi. En az 28 kişi hayatını kaybetti, çok sayıda yaralı var.

Manzara dehşet verici...

Askerin özellikle seçildiği belli.

Türk devletine çok ağır bir mesaj veriliyor...

Ankara’nın kalbinde, istediğimiz yerde, hem de güvenlik güçlerine istediğimiz zaman vurabiliriz deniyor.

Ama bu yeni değil; Son 7 ayda bu beşinci büyük terör saldırısı.

Ankara ise ikinci kez vuruluyor.

Daha birkaç ay önce Emniyet Müdürlüğü’nün burnunun dibinde, Ankara Garı’nın önünde canlı bombalar kendisini havaya uçurmuş ve 107 canı alıp götürmüşlerdi.

Şimdi hedef askerler...

Son 5 saldırıda hayatını kaybedenlerin sayısı 150’yi aşıyor. Buna son 7 ayda PKK terörünü de eklerseeniz kısa sürede ‘terör ülkesi’ne döndüğümüzü görebiliyorsunuz...

DIŞ POLİTİKANIN UZANTISI

Herkes biliyor ki devletler hasımlarına karşı terörü bir araç gibi kullanabiliyorlar…

Bir IŞİD saldırısının arkasında IŞİD’e karşı savaşıyormuş gibi yapan bir devlet olabiliyor, ya da PKK ile ilişkisi yok gibi duran bir örgüt bir başka eylemde birlikte hareket edebiliyor. Matruşkalar gibi…

Ancak Türkiye bu konuda bir istisnayı oluşturuyor.

2016 yılı Şubat ayı itibariyle Türkiye’nin o kadar çok düşmanı var ki.

Mesele ‘değerli yalnızlığı’ geçeli çok oluyor.

Artık ‘dünyanın yalnız ülkesi’ değiliz, maalesef ‘sevilmeyen ülkesiyiz’…

'PKK bağlantılı terör örgütü' diye suçladığımız PYD’nin bile bizden daha fazla dostu var…

Doğrusunu isterseniz, Türkiye gibi, altın kıymetinde stratejik bir konuma sahip bir ülkenin bu duruma düşmesi özel gayretler gerektirir…

Bu tabloya baktığımızda Ankara’da veya İstanbul’da patlayan bombalara şaşırmıyorum.

Arkasında hangi devlet var acaba diye de merak etmiyorum. Çünkü bu saldırıların arkasında her devlet olabilir, hatta birden fazla devlet de olabilir.

Ankara’daki bombalı saldırıdan bazı devletlerin gizli servislerinin haberdar olduğundan adım gibi eminim. Ya dinlemelere takılmıştır ya da örgüt içindeki adamları merkezlerine bu bilgiyi geçmiştir. O devletin bir an için Rusya olduğunu düşünelim, Ruslar böyle bir saldırıyı önceden bilseler buna mani olurlar mıydı? Ya İsrail? Ya İngiltere, ya ABD, ya İran? Hayır!

Türkiye öylesine kötü dış ilişkiler içinde ki, Türkiye için hiç kimse kılını bile kıpırdatmazdı. Tam aksine, Türkiye’ye bir ders verme arzusu ile yanıp tutuşan bazı devletler bu saldırıya katkı bile vermiş olabilir.

Kısacası Ankara’daki patlama dış politikamızın içe dönük yansıması gibi duruyor…

BOMBALI ARAÇ NEDEN YAKALANAMADI?

Saldırının gerçekleştiği bölge Ankara’nın kalbi, en hassas sayılması gereken yerlerinden biri. Patlama 5 askeri servis aracının yan yana geldiği anda gerçekleşiyor. Araçlar İnönü Bulvarı’ndaki bir kavşakta yana yana geliyorlar…

Öncelikle bombalı aracın Ankara’da bu kadar rahat dolaşabilmesi açık bir zafiyet… Belli ki bu araç uzun bir yol katetmiş, en az birkaç kişi saldırıyı hazırlamış, ancak araçtan güvenlik güçlerinin haberi olmamış.

Hatırlayacaksınız, Ekim ayındaki saldırı da Emniyet ve MİT’e çok yakın bir bölgede gerçekleştirilmişti. Şimdiki saldırı ise bundan bile daha hassas bir yerde gerçekleşiyor.

Bunun anlamı şudur, yarın o bölgede Emniyet Genel Müdürü’ne de, Genelkurmay Başkanı’na da, bakanlardan birine de, Başbakan’a da, Cumhurbaşkanı’na da bir saldırı gerçekleştirilebilir…

Açık nerededir, zaaf hangi noktadadır bunun araştırılması gerekiyor.

Saldırganlar 5 servis aracının yan yana geldiği anı bekliyorlar. Belli ki en çok kaybı verdirecekleri anı özenle seçiyorlar. Ankara’nın en yoğun caddelerinden birinde, o kadar güvenlik kurumunun yanıbaşında bu da garip.

Ayrıca askerleri taşıyan 5 servis aracının trafikte yanyana gelmesini de garipsiyorum.

Bir terör ülkesinde, askerlerin hedef olabileceğini bile bile bu servis araçlarına bir güvenlik düzeni uygulanmamakta mıdır?

Ne bileyim, o saatlerde jammer önlemi, araçların birbirine yaklaşmaması gibi konularda akıl yorulmamış mıdır? Çünkü, Bakanlıklar bölgesinde, askeri servis araçlarının hedef alındığı ilk olay değil bu olay.

Askeri servisleri vurmak, hem de aynı cadde üzerinde vurmak geçmişte de bazı terör örgütlerinin hedefleri arasında olmuştu. Bu caddede eylem yapmak üzere yola çıkmış bomba yüklü bir araç bundan birkaç yıl önce patlamadan Ankara’nın bir başka mahallesinde yakalanmıştı.

Yani devlet, bu saldırıya daha hazırlıklı olmalıydı, can kaybını en aza indirecek önlemler alınmış olmalıydı.

ASKERE MESAJ MI?

Saldırıyla ilgili bir diğer yorum ise askere mesaj verilmek istendiği yönünde. Bu görüşte olanlara göre saldırı yerel kaynaklı, dış görünümlü. Bu saldırı sayesinde askerin Suriye’ye müdahaleye ikna edilmek istendiği söyleniyor…

Dediğim gibi, Ankara’nın komplo teorileri bitmez. Türkiye’nin kanlı ve kirli tarihini hatırda tutarsanız hiçbir iddiaya ‘olmaz’ diyemezsiniz.

Son günlerde ortam karışıyor, etrafı kara bulutlar sarıyor: İstanbul’da kahvehaneler, barlar taranıyor; işadamları öldürülüyor, etrafta faili belirsiz ses bombaları patlatılıyor, mafyavari karanlık simalar garip konuşmalar yapıyorlar ve ülkenin Güneydoğu’sunda işler rayından çıkmış görünüyor. Sanki kötü niyetli bir ressam elindeki karanlık fırça ile bir felaket tablosunu her geçen gün ilerletiyor. İşte askeri rahatsız etmek de bu tablonun bir parçası olabilir.

Sonuç olarak, Türkiye çok yaralı ve yarası her geçen gün büyüyor.

Dışarıda tarihimizin en büyük yalnızlıklarından biri, içeride ise büyük bir bölünmüşlük var…

Zor zamanlardan geçiyoruz.

Yapılması gerekense belli: Dışarıda dostlarımızın sayısını arttırmak, düşmanlarımızın sayısını azaltmak; içeride birlik ve beraberliğimizi yeniden inşa etmek...

Bu vesileyle insanlık dışı terör saldırısını bir kez daha kınıyorum, hayatını kaybeden şehitlerimize Allah’tan rahmet, yaralılara acil şifalar diliyorum. Ülkemizin başı sağolsun.

Kaynak: Haberdar

-------------------------

e-posta: slaciner@gmail.com

MEDENİYET İDDİAMIZ KALDI MI?

2016-01-10T04:31:00.002+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNEr / Haberdar

Türkiye, Suriye’de PYD’nin bir Kürt devleti oluşturmasına ölesiye karşı.

Rusya’nın Suriye’ye yerleşmesi de Türkiye’yi rahatsız ediyor.

İsrail ile kanlı bıçaklıydık ama Hükümet İsrail halkını da, devletini de ‘dostumuz’ ilan ediverdi. Cumhurbaşkanı Erdoğan “kabul etmemiz lazım, İsrail’e ihtiyacımız var” dedi.

Bir zik zak da Mısır politikamızda bekleniyor. Rabia unutuldu, Sisi ile görüşme mümkünmüş.

Sedat Laçiner

Ensar-Muhacir kardeşliğine benzetip davet ettiğimiz Suriyeli mülteciler perişan vaziyette… Türkiye’den Avrupa’ya kaçabilmek için canlarını bile tehlikeye atıyorlar…

Rusya’nın uçağını, sınırlarımızı terk ederken vurduk, sonra da vurup vuracağımıza bin pişman olduk. O ana kadar ‘stratejik ortak’ ilan ettiğimiz Rusya, bugünlerde Türkiye’nin altını oymakla meşgul.

Irak, Türk askerinin Musul yakınlarından çıkmasını istiyor, ABD ve Rusya bastırıyor, ancak Türkiye bunu onur meselesi yapıyor ve ayak diretiyor…

İran, Suudi Arabistan; Şii-Sünni gerilimi vs. Türkiye Suudi Arabistan’ın peşine takılmış görünüyor ama diğer tarafta Erdoğan’ın “ikinci evim” dediği İran var…

Türkiye, cehenneme dönmüş bir Ortadoğu’da yolunu kaybetmiş görünüyor. Diğer devletlerin içişlerine gereksiz ve ölçüsüz bir şekilde karışıyoruz… Başımız derde girip, maliyet büyüyünce ise tam tersi bir politikaya savruluyoruz.

Bu yazıda, dış siyasetimizin nasıl tutarsız olduğunu veya yetersiz olduğunu uzun uzadıya anlatacak değilim.

Sorum şu: Biz ne için varız, tüm bu politikaların amacı ne?

Ortadoğu’da biz kazansak ne, İran kazansa ne, Suudi Arabistan kazansa ne?

Aralarında ne fark var?

Bizim onlardan ne farkımız kaldı?

***

Bundan 6-7 yıl önce göğsümü gere gere Türkiye’nin vizyonunu anlatıyordum. Çünkü o zaman hatalarının farkında, kendisini geliştirmeye çalışan, savaşanı barıştıran, arabulucu, kolaylaştırıcı, demokratikleşeme uğraşan, reformlar yapan bir Türkiye vardı… Ve bölgenin asıl ihtiyacı olan da buydu…

Hiç unutmuyorum, o günlerde Rusya ile Türkiye karşılaştırması yapmamı isteyen Amerikalı bir gazeteciye “Türkiye uzun vadede kazanacak. Çünkü bir vizyonu var. Hayalleri bölge halkları tarafından benimseniyor. Türkiye bölgede özgürlüğü, demokrasiyi, işbirliğini, üretkenliği ve birlikte yaşamayı temsil ediyor” demiştim.

Ya bugün? O Türkiye’den geriye ne kaldı?

Adalet alanında Sisi’nin Mısır’ı ile Türkiye arasındaki fark ne kadar büyük, söyler misiniz?

Sisi de muhaliflerine ‘terörist’, ‘hain’ veya ‘casus’ diyor, biz de. Sisi’nin Mısır’ında da suçlu güçlüyse dokunulamıyor, biz de de kudretli kişiler mahkemelere bile çıkarılamıyor…

Türkiye, dünyada en çok gazeteci hapseden üç ülkeden biriymiş. Avrupa’da bizden başka gazeteci hapseden ülke yokmuş…

Geçtim ifade özgürlüğünü, mülkiyet hakkını bile tanımıyoruz. Kafayı kızdıran şirkete müfettişler yığıyoruz, sevmediğimizin malına mülküne el koyup, kayyum atıyoruz…

Şöyle bir Güneydoğu’ya bakın lütfen. Her gün şehit haberleri geliyor. Siviller iki ateş arasında kaldı. Tablo terörle mücadeleden savaş görüntülerine dönüyor. Kan aktıkça akıyor ve ülkeyi idare edenler bu kan aktıkça terörün daha çok besleneceğini bilmiyorlar. En tepedeki isimler “Kürt sorunu yoktur. Gerekirse ev ev mahalle mahalle orayı temizleyeceğiz” diyor.

Ülkede suç oranları artıyor, eğitim kalitesi düşüyor. Ekonomi yokuş aşağı iniyor. İşsizlik, ihracat, enflasyon ve döviz kurları kötü gidişatın sadece birkaç önemli göstergesi.

Düşünce ve ifade özgürlüğünde Afrika ülkeleriyle birlikte listenin sonlarına gerilemiş durumdayız.

Enseyi karartmak istemiyorum… Türkiye’nin kazanımlarını tamamen sıfırlamak da istemiyor. Ancak Türkiye’nin Ortadoğu’da ve diğer bölgelerde gösterdiği aşırı gayretin nedenini de anlayamıyorum.

Eğer ülkenizde basın hür değilse, insanlar geleceklerinden emin değilse, adalet yoksa, demokrasi geriliyorsa, kutuplaşmalar iç çatışmalara dönüşüyorsa, o zaman o ülkenin bir şeyleri başarması mümkün olabilir mi?

Biz bu halimizle Suriye’yi alsak ne yapacağız, Irak’ı yönetsek ne yapacağız?

***

Eğer Türkiye, yeniden eski ilham veren başarılı günlerine geri dönemez ise o kocaman planlar, askeri stratejiler vs. anlamsız olacaktır.

Türk ekonomisi eski güçlü atılımlarına geri dönemezse Türkiye, bölgenin sıradan ülkelerinden birine dönecektir.

Farkında mısınız, her geçen gün daha fazla Ortadoğu’lu oluyoruz. Her geçen gün Türkiye ile bölge devletleri arasındaki fark kapanıyor, onlara benziyoruz…

Şunu unutmayalım, Soma Adliyesi’nde veya Silivri Hapishanesi’nde hala adaleti sağlayamadıysanız dışarıda söyleyecek sözünüz kalmaz. Ülkelerin gücü, kendi vatandaşlarının mutluluğu ile doğrudan ilgilidir. İstanbul sokakları bu kadar huzursuz ve mutsuzken, Türkiye’nin Suriye sokaklarında söyleyecek bir sözü olamaz…

Medeniyet iddianız yoksa, kendi içinizde barış, huzur, adalet, özgürlük ve zenginlik ihtiyaçlarını karşılayamadıysanız İran'dan veya Suudi Arabistan'dan bir farkınız kalmaz.

---------

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER: Toplumsal ve Siyasal Araştırmalar Kurumu (TARK) Başkanı ve Haberdar yazarı. Lisans (Ankara Üniversitesi SBF), Yüksek Lisans (University of Sheffield), Doktora (King’s College London, University of London)

e-posta: slaciner@gmail.com

İlk Yayınlanma Tarihi: 7 Ocak 2016, Perşembe

Kaynak: Haberdar

'AHLAKSIZ DİNDARLIK' MÜMKÜN MÜDÜR?

2016-01-10T04:13:00.000+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER / Haberdar

Din ile ahlak ilişkisi yüzlerce yıllık bir tartışmadır. Ateistler, ahlaklı olmak için dine ihtiyaçlarının olmadıklarını iddia etmişlerdir. Dindarlar ise din olmadan kalıcı-sürdürülebilir bir ahlakın imkansızlığından bahsederler. Bu derin mevzuya dalacak değilim. Benim üzerinde durmak istediğim konu dindarlar, özellikle de Müslümanlar ahlaksız olabilir mi?

Sedat Laçiner

Hem dindar olup hem de ahlaksız olmak mümkün müdür?

İslam dinine baktığımızda, din ile güzel ahlak arasında güçlü bir bağ kurduğunu görürüz. Hatta ayet ve hadislere bakıldığında, ibadetlerin en önemli maksatlarından birinin de insanları güzel ahlaka ulaştırmak olduğu anlaşılıyor. Yani kişi, ibadetlerini yerine getiriyor ama ahlakını güzelleştiremiyorsa dinin amacına ulaşamıyor, dolayısıyla gerçek anlamda dindar olamıyor demektir.

Nitekim İslam’ın kutsal kitabı olan Kuran’da, Hz. Peygamber övülürken, “Ya Muhammed! Şüphesiz sen yüce bir ahlak üzeresin” denmiştir.

Aynı şekilde, Hz. Peygamber’in duası “Allah'ım! Beni ahlakın en güzeline yönelt, kötü ahlaktan uzak tut” şeklindedir.

Dolayısıyla ahlaksız bir Müslümanlık düşünülemez… Kuran’ın birçok ayetindekibir, israf, fakirlere ve yetimlere bakmamak, ihtiyaç sahiplerine yardım etmemek, para ve altın istiflemek, çalışanın emeğinin karşılığını hemen vermemek, hırsızlık, yolsuzluk, ticarette hile yapmak, sözünde durmamak, yalan, iftira, öfke ve nefretle davranmak, kin tutmak, sesini yükseltmek, eşine ve çocuklarına kötü davranmak, çevresindekilere bağırıp çağırmak, kalp katılığı, adaletle davranmamak, yalancı şahitlikte bulunmak, iki yüzlü olmak gibi pek çok özelliğin hoş görülmediği ve bu şekilde davrananlar için büyük cezalar verildiği görülecektir.

İslam’ın kutsal kitabı birçok yerde bu şekilde davrananların cehennem ateşi ile cezalandıracağını söyler. Kuran’da ibadetleri yapmamanın dünyevi cezaları neredeyse hiç sayılmazken yukarıda sıraladığımız ahlaki sorunların hem bu dünyaya hem de diğer dünyaya ilişkin pek çok cezasından bahsedilmektedir.

Dolayısıyla insanların ne kadar dindar olduklarını şekli görüntüleri veya ibadetlerindeki rakamsal büyüklüklerle değil, ahlakları ile ölçmek mümkündür.

Elbette herkesin inancı ve yaşam şekli kendisini ilgilendirir. İnanç, her şeyden önce özgür iradeyle yapılmış bir seçimdir. Bu çerçevede kimsenin inançlarını yargılamak veya dindarlığını ölçmek hedefinde değiliz. Ancak kendilerini bizlere dindar veya İslamcı olarak takdim edenlerin sözlerindeki samimiyeti test etmek hepimizin hem dini hem de dünyevi hakkıdır.

Eğer bir hareket dinin sembollerini ve kutsallarını kullanarak oy topluyorsa, bu oylarla siyasi bir güce kavuşuyorsa sözlerindeki samimiyetin sorgulanması dini değil dünyevi ve siyasi bir iştir.

YAŞADIĞI GİBİ İNANMAYA BAŞLAYANLAR

Bu anlatılanları günümüz Türkiyesi’ne uyguladığımızda ise Kuran’dan ve Hz. Peygamber’in sözlerinden öğrendiğimiz İslam ile uzaktan yakından ilgisi olmayan bir din ile karşılaşıyoruz. Bu yeni din’e insanlar ‘dava’ diyorlar. Din için siyaset yaptıklarını söyleyenler bir süre sonra siyaset için dinin en temel ilkelerinden fedakarlıklar yapmaya başlıyorlar. Dinlerini sonsuza dek dünyaya hakim kılmayı hedeflediklerini söyleyenler bu uğurda ilk önce yine kendi dinlerini feda ediyorlar ve bunu da dava sanıyorlar.

Bu noktada aklıma Hz. Ömer’e atfedilen bir söz geliyor: “İnandığın gibi yaşayamazsan yaşadığın gibi inanmaya başlarsın”.

Daha önce de dindar görünüp, dinin tüm ilkelerini ayaklar altına alanları görmüştüm, ancak son 5 yılda gördüklerim dudak uçuklatacak türden. Dışarıdan baktığınızda muhafazakar ve dindar görünen, hatta sofuluk taslayan kişilerin hayatları özel sohbetlere meze oluyor. Hatta bu kişilerin bazıları hovardalıklarını, lüks harcamalarını, yasalara göre yolsuzluklarını kendileri ballandıra ballandıra anlatıyorlar. Birkaç yüz bin liralık saatler, lüks otomobiller, açılmış birkaç ev, ‘dava’ için bir şekilde elde edilmiş çok yüklü paralar. Anlatan da utanmıyor, dinleyen de. Geçmişte ‘beyaz Türk’ deyip ayıpladıkları şeyleri kendileri sözde Allah rızası ve güya Allah’ın izniyle yapıyorlar. Günaha batmakta itham ettikleri insanların yaşamlarını neredeyse bire bir, hatta kimi zaman daha ağırıyla yaşayan bu kişilerin her günaha bir gerekçeleri ve meşrulaştırıcı fetvaları var…

GÜNAH EVLERİ VE DAVA İÇİN SİYASET

Ben bunları duyuyor, ancak dile getiremiyordum. Ancak İslamcı camianın duayen ismi sayılan Abdurrahman Dilipak birkaç gündür bu konuyu dile getiriyor. Dile getirme sebebi hayırlı şer mi bilemem, ancak söyledikleri yenilir yutulur cinsten değil.

Şöyle diyor Dilipak:

“Gelin fuhuştan, işretten, alkolden, uyuşturucudan ve kumardan vazgeçin.Ankara’da, İstanbul’daki ve diğer illerdeki günah evlerinizi, otellerde, yatlarda yediğiniz haltları ve inlerinizi biliyorlar. Girenler-çıkanlar kayıt altında… Bu iş artık istihbarat ajanlarının, örgütlerin, mafyanın iş tuttuğu alanlar.. Bu bataklık her gün yeni birilerini yutmaya devam ediyor. Herkes bu gerçeğin üzerini örtüyor. Birileri de bu ayıplarını başkalarının bilmediğini sanıyor. Yarın, gün gelir o dışarıda bekleyen sivil, resmi korumalar konuşur, tehditler, şantajlar sizi de, ailenizi de perişan eder. O insanların da hayatlarını karartırsınız. Hem bunca VIP insan bu işlere bulaşmışsa sıradan insancıklar neler yapmaz ki… Bu tipler, iktidar çevrelerinde de var, muhalefet çevrelerinde de.. Yurt dışına giden bazı politikacıların işret alemlerinin kasetleri de gün gelir, söz dinlemedikleri bir gün birileri üzerinden deşifre edilir.”

“DAHA YENİ ÖĞRENİYORLAR”

Dilipak’ın Yeni Akit’te yayımlanan bu sözlerini okuduğunuzda aslında İslamcı camianın yaşanan günahlardan değil de bunları gizlemekte yetersiz kalmasından mustarip olduğu hissine kapılıyorsunuz. Yani sanki fuhuş, gece alemleri, alkol, uyuşturucu ve kumar gibi alışkanlıklar bir şekilde meşrulaştırılabilir, kişi bunları yapsa da Müslümanlığını koruyabilir, ancak bu tür davranışlarını saklamayı başaramazsa ‘dava’ zarar görür, asıl istenmeyen de budur gibi bir hissi açıkça seziyorsunuz.

Yeni Akit yazarı Dilipak, bu sözlerle yetinmedi ve hükümete ve İslamcı camiaya yönelik ağır iddialarda bulunmaya devam etti. Yeni Yüzyıl gazetesinden

Esra Elönü’ye konuşan Dilipak, İslamcı camia ile ilgili iddiaları tekrar ederek şunları söyledi:

“Bizde yılların açlığı vardı. Para, kadın, makam bir anda başını döndürdü birilerinin. Bir de bizimkiler acemi bu işlerde, yerken üstlerine başlarına döküyorlar. Daha yeni öğreniyorlar… Dindarmış gibi görünen adamların zaafları yüzünden Müslümanlara zarar veriliyor. Din ve çevre, baskısı, korkusu, vicdani rahatsızlık utanma duygusu da var hâlâ birilerinde, o zaman panikliyorlar. Yerken de ezik bir yanları var… Eski bir milletvekili o yazımdan sonra bir mail atmış, ‘Günah evleri konusu Ankara’da o kadar ortalıkta yaşanıyordu ve konuşuluyordu ki kaleme aldığınız için teşekkürler’ diye. Bu işler birçok kişinin bildiği bir sır. Polis de bilir bunları, bürokrat da, herkes birbirinin açığını bildiği için giderek bir dehşet dengesi oluşuyor… Bu iş bulaşıcı bir hastalık gibi yayılıyor. ‘Deme derim’e dönüyor. Kimi alkol kumar gidiyor, kimi garsoniyerlerle yetiniyor. Gizli nikâhlarla garsoniyer, rezidance hayatı yaşıyor. Aslında bu işlere yanaşmayacaksın. Bu şeytan üçgenine girince, bir ucundan başladın mı, ötekileri peşinden gelir…”

Dilipak’ın sözlerini uzun uzun veriyorum, çünkü bu netlikte manzarayı anlatan fazlaca kimse çıkmadı. Ancak dediğim gibi, Dilipak’ın kaygısı da sanki İslamcılar iktidarda kalsın da nasıl kalırsa kalsın gibi. Ve bu yaklaşımı sadece onda değil, pek çok İslamcıda görebiliyoruz. Bunu meşrulaştırırken ise “nasıl olsa herkes yapıyor. Bizim siyasilerin yapmasında bir gariplik yok. Yeter ki bunu yaparken bu kadar çok belli etmesinler” gibi bir hava var.

Oysa ki yukarıda anlatmaya çalıştık. Yapılanları dindarlık ile, din ile, hatta İslamcılık ile birlikte değerlendirmek imkansız. Bu nedenle Dilipak’ın bunları bilip de yine de bunu yapanlara kendi ideolojisinden, kendi siyasi görüşlerinden insanlar olarak bakması dinin özü ile uyumlu gibi gelmiyor bana.

Dine tezat herşeyi yapan bir siyasiyi yine din adına desteklemek dinen uygun mudur?

Sırf bizi yönetiyor diye ahlaki zaafları görmezden gelip, sözde ‘dava’nın geleceği için her türlü yanlışı görmezden gelmemiz mi gerekir?

---------

e-posta: slaciner@gmail.com

İlk Yayınlanma Tarihi: 5 Ocak 2016, Salı

Kaynak: Haberdar

ERGENEKON'UN DÖNÜŞÜ MÜ?

2016-01-10T04:09:00.002+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

İçinden geçtiğimiz dönemi anlamak istiyorsanız Haberdar’dan Volkan Koç’un ‘Doğu Perinçek’ röportajını mutlaka okumalısınız. Çünkü, son genel seçimde sadece yüzde 0,2 oy almış olsa da Perinçek’in görüşleri ve adamları adeta iktidarda. Zaten bu röportajda Perinçekbunu açık açık itiraf ediyor…

Gözaltına alındığım zaman susturulmak istendiğimi, ancak bu işte Perinçekzihniyetinin özel bir rolü olduğunu, içeride Balyoz’u gördüğümü geçen hafta söylemiştim. Sağ olsun Perinçek o sözlerime de yanıt vermiş, her iddiamı adeta doğrulamış.

Perinçek diyor ki, “polis ve yargı içinde Fethullah Gülen ve ekibi” temizlendi.

Peki, onların yerine kim geldi?

Perinçek’e göre onların yerine AK Partili veya Erdoğan’ın adamları gelmedi.

Perinçek diyor ki, “Orada Tayyip Erdoğan’ın adamları falan yok. AKP’nin (poliste ve yargıda) öyle bir ekibi yok”.

Bu durumda sormak gerekiyor, eğer eski ekip tasfiye edildiyse, onların yerlerine AK Parti ekipleri gelmediyse kim geldi?

Perinçek’e göre poliste ve yargıda yeni ekip tam da Perinçek gibi düşünen kişiler…Perinçek yeni ekibi öve öve bitiremiyor. AK Parti’nin sahiplendiği ve kolladığıYargıda Birlik Platformu’nu Perinçek’in de sahiplenmesi ise bir başka detay.Perinçek, “Yargıda Birlik Platformu, yargıçların son derece güvenilir bir platformudur” diyor…

Herkes biliyor ki yargıda ve poliste CHP’nin veya MHP’nin ekipleri hâkim değil. Liberal, sosyal demokrat ve diğer ılımlı insanlar sindirilmiş durumdalar. İsterse en uç noktada bir solcu olsun, ağzını açan ‘paralel’ yaftasını yiyor. Bırakın ağzını açmasını, mevcut ekibe destek vermemesi halinde bile ‘hain’ damgası vuruluyor, hatta hâkim dahi olsa içeri bile atılabiliyor.

PERİNÇEK İKTİDARDA

Perinçek’in ağzı kulaklarında; yargıdaki ve polisteki değişime bayıldığı belli. “Cumhuriyetçi, milliyetçi, halkçı evlatları görevde” diyor.

Sözlerinden anlıyorsunuz ki genel başkanı olduğu Vatan Partisi iktidarda olsa polis ve yargıda mevcut atamaları yapamazdı.

Perinçek, bugün iktidarda olmaktan bile öte bir gücün zevkini tadıyor…

Yani diyor ki “ben iktidardayım, siz bakmayın makamlarda kimin göründüğüne.”

Ben de tam da bunu diyordum işte. Perinçek iktidarda…

Geçici hesaplar için yapılan ‘zehirli’ ittifak işbaşında… Ergenekon anlayışının ilk girişimi bitti, Ergenekon 2.0 başladı… Operasyon başarıyla devam ettiriliyor.

Sedat Laçiner bu nedenle hedefte…

Yarın yaşanacaklar, insanların stadyumlarda toplanması olacak, Güneydoğu’nun tamamen ateş topuna dönmesi, burada yaşanan çatışmalar üzerinden Ankara’nın düşürülmesi olacak. Direnen herkes kendisini hapiste bulacak, belki de fazlası olacak...

Ankara’da ve İstanbul’da hukuk rejimini savunan herkes susturulurken Kürt Sorunu’nda gidilen intihar gibi yol Türkiye’ye diz çöktürmenin, ona istenilen şeklin verilmesinin yolu olacak.

Bu süreçte Erdoğan ve AK Parti sadece kullanılacak bir araç olarak görülüyor. Yoksa bu mantığa göre ona da sıra gelecek…

HÜKÜMET, NEDEN PERİNÇEK’TEN KORKUYOR?

Doğu Perinçek’te özgüven tavan yapmış durumda…

Diyor ki “Hükümet bizden korkuyor”.

Perinçek, “(AK Parti) Şimdi bizden korkuyor. Üzerimize gelen onun altında kalır. Duvarları yıkan bir hareketiz biz. Halk için de siyasal alanda da Vatan Partisi'ne bulaşan belasını bulur. Bakın Fethullah Gülen'e” diyor.

Perinçek’in Erdoğan’a ve AK Parti’ye demek istediği şu, “bugün Gülen Cemaati’ne, Can Dündar’a, Erdem Gül’e, Gültekin Avcı’ya, Sedat Laçiner’e yaptıklarımıza iyi bakın. Yarın sizin başınıza gelecekler işte bunlardır.”

“Üzerimize gelen onun altında kalır” diyen Perinçek’in aldığı oy sadece yüzde 0,2. Yani halkın yüzde birlik desteğini bile alamıyor.

Bu durumda % 49 oy almış AK Parti’yi nasıl tehdit edebiliyor?

Sebebi gayet açık, devletin kilit noktalarında Erdoğan’ın değil, Perinçek’in ekipleri var da ondan.

Bugün Erdoğan ve arkadaşlarının başına bir hal gelecek olsa kilit noktalarda onlara arka çıkacak hiç kimse yok!

Yani en ufak bir sallantıda film bitebilir. Bunu en iyi Perinçek biliyor. Duruma vakıf olan AK Partililer ise ‘hain ilan edilirim' korkusu ile gerçekleri dile getiremiyorlar…

Ne yazık ki AK Parti, Perinçek’e elini verdi, kolunu kaptırdı. Ne demek istediğim kısa süre içinde daha da net anlaşılacak, ama o zaman çok ama çok geç olmuş olacak…

HEDEFTE ILIMLI SOL VAR

Perinçek zihniyetinin AK Parti’yi, dolayısıyla merkez sağ seçmeni, amaç için kaldıraç gibi kullandığı ortada... Aynı şekilde MHP kitlesi de Perinçek’in kolay manipüle edebildiği bir kitle. Öyle ki geçmişte Kürtçülük yapan, Abdullah Öcalan’a verdiği çiçekli fotoğraflar hala hafızalarda olan Perinçek’in partisi bugün ırkçılığı andıracak kadar aşırı milliyetçi bir terör ve Kürt politikasını benimsemiş durumda.Perinçek’in Güneydoğu’da ‘topyekün savaş’ politikası karşısında MHP kilitleniyorve ilave bir cümle dahi kuramıyor. İşte, bu tabloda geriye ılımlı sol ve liberal aydınlar kalıyor.

Özellikle CHP’nin kilitlenmesi, iktidara alternatif olamaması bu yaklaşımın bence en önemli hedefi. Can Dündar ve Erdem Gül’ün zindanlarda çürütülmesinin nedeni de bu. Çünkü Can Dündar, sol’da özgürlükçü yani liberal duruşu temsil ediyor. O’nun Cumhuriyet gazetesinin başına gelmesi aşırı uçları çok rahatsız etti.Dündar, daha ilk günden itibaren çeşitli yaftalamalarla karşılaştı ve Genel Yayın Yönetmenliği koltuğundan indirilmeye çalışıldı. Ne var ki Dündar dişli çıktı. Meşru yollardan indiremeyince bu kez polisi ve yargıyı devreye soktular ve sözde MİT tırlarının fotoğraflarını gazetesinde yayımladı diye hapse attılar.

İronik olan, o fotoğrafları Perinçek’in Aydınlık gazetesi çok daha önce basmıştı, ancak onların başına hiçbir şey gelmemişti. Aynı işi Can Dündar yapınca kendisini hapiste buldu.

Dündar ve Gül’ün tutukluluğu sol’a ve liberal aydınlara açık bir gözdağıdır. AK Parti’yi ve MHP’yi yukarıda özetlediğimiz şekilde yönlendiren ve istediği konularda hareketsiz bırakan bu anlayış, Gülen cemaatine sempatisi olanları zaten yargı üzerinden susturmuştu. Şimdi asıl engel ılımlı sol ve liberaller. İşte, Dündarve Gül’ün içeri alınması bu kitleyi korkutmakta ve sindirmekte çok kritik bir rol oynuyor…

“OPERASYONLARI BİZ YAPIYORUZ” İTİRAFI

Dedim ya, Perinçek ne dediysem hepsini tek tek kabul etmiş…

Muhabir soruyor, “Vatan Partisi'ne bulaşan belasını bulur, diyorsunuz. Cemaate yapılan operasyonlarda, tamamen Erdoğan'ı destekliyor musunuz?”

Perinçek’in yanıtı çok net:

“Hayır, ben öyle bir şey demiyorum. O (Erdoğan) bizi destekliyor. Çünkü bu işi başlatan biziz... Aynı şekilde PKK'ya karşı yürütülen mücadele de bize ait.”

Yine muhabir soruyor, “Gülen cemaatinin kökünün kazılması için Erdoğan’ı desteklerim, dediniz” ve Perinçek cevap veriyor:

“Ne desteği, bunu yapan biziz.”

Perinçek, açık açık diyor ki “Gülen operasyonlarını yapan Erdoğan değil biziz”. Daha ne desin?

Demek ki neymiş, Hükümet’in sahiplendiği iki büyük operasyon da aslında Perinçek Operasyonuymuş. Sözde örgüte üye diyerek binlerce esnafı, işadamını, öğretmeni, avukatı, gazeteciyi vs. evlerinden toplayan, onları spor salonlarında kafeslerde tutan operasyonun asıl sahibi Perinçek’miş, AK Parti buna sadece destek veriyormuş.

KÜRT SORUNU DA PERİNÇEK’E EMANET

Aynı şekilde, Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde aylardır süren ve bence hiçbir sonuç vermeyecek olan, tam aksine terörü daha da azdıracak olan topyekûn savaş operasyonlarının sahibi de Perinçek’miş.

Kendisine tamamen katılıyorum. Bizim geçmişte Ergenekon dediğimiz, özündePerinçek zihniyeti olan hareket Kürt Sorunu’nda başarılı oldu, terör stratejisini tamamen tek başına belirlemeye başladı. Güneydoğu’daki insan hakları ihlallerini yargılayamayan hükümet o davaların sanıklarının düşüncelerini uygulama noktasına getirildi. Ne yazık ki bugün başta Türk Silahlı Kuvvetleri olmak üzere tüm devlet erki başaramayacağı hedeflere saldırtılıyor. Sadece öldürmek üzerine kurulu sözde strateji ülkeyi bölünmenin ve hatta iç savaşın eşiğine getiriyor.

Ve Perinçek bunların hepsini itiraf ediyor. Kendisine teşekkür ediyorum…

Bana gelince… Sayın Perinçek’ten rica ediyorum, aleyhimdeki komploları kuranlara, hakkımda iftira atanlara, yaftalayanlara bir zahmet telefon açsın… Bir daha içeri almasınlar… Ne zaman çağırırsa, kendisiyle uzun uzun sohbet etmeye hazırım (!)

PERİNÇEK YALNIZ MI?

Bazıları soruyor, ‘Perinçek bu kadar güçlü mü?’.

Bazıları da diyor ki ‘Perinçek’in arkasında kim var?

MİT’in önemli isimlerinden Mehmet Eymür’e göre Perinçek ABD istihbaratının Türkiye’deki en önemli isimlerinden biridir.

Bilemiyorum... Komplo teorilerini hiç sevmem... Ancak şunu biliyorum ki istihbarat dünyası matruşkalar gibidir. Sol görünenler Amerikancı çıkabilir. Tam tersi de geçerlidir. Ancak şurası kesin, böylesine büyük bir operasyonun arkasında sadece bir kişi olamaz. Bahsettiğim operasyon Türkiye’ye en az 100 yıllık şekil verme operasyonudur.

Dediğim gibi, Kürt sorunu ve terörle mücadelede bir çıkmaza sokulan Türkiye dışarıda da kuşatılıyor. İçeride ise rejimi koruyabilecek sağ, sol, milliyetçi ve İslamcı tüm akımlar etkisiz hale getiriliyor.

---------

e-posta: slaciner@gmail.com

İlk Yayınlanma Tarihi: 8 Ocak 2016, Cuma

Kaynak: Haberdar

Dilipak’tan Şok İddialar: Siyasilerin Günah Evleri Var

2016-01-09T01:28:00.001+03:00

İslamcı kesimin önemli isimlerinden Yeni Akit gazetesi yazarı Abdurrahman Dilipak, ülkeyi yöneten siyasilerin ve bürokratların gizli “günah evleri” olduğunu iddia etti.

İslamcıların yolsuzluk ve hırsızlık gibi işlere de karıştığını belirten Dilipak, Yeni Yüzyıl gazetesinden Esra Elönü’ye verdiği röportajda, “Bizde yılların açlığı vardı. Para, kadın, makam bir anda başını döndürdü birilerinin. Bir de bizimkiler acemi bu işlerde, yerken üstlerine başlarına döküyorlar. Daha yeni öğreniyorlar” dedi.

“ANKARA’DAKİ GÜNAH EVLERİ”

İslamcıların ve bu arada AK Partili yöneticilerin yılların açlığıyla hareket ettiğini belirten ünlü gazeteci şunları söyledi:
“Eski bir milletvekili o yazımdan sonra bir mail atmış, ‘Günah evleri konusu Ankara’da o kadar ortalıkta yaşanıyordu ve konuşuluyordu ki kaleme aldığınız için teşekkürler’ diye. Bu işler birçok kişinin bildiği bir sır. Polis de bilir bunları, bürokrat da, herkes birbirinin açığını bildiği için giderek bir dehşet dengesi oluşuyor… Bu iş bulaşıcı bir hastalık gibi yayılıyor. ‘Deme derim’e dönüyor. Kimi alkol kumar gidiyor, kimi garsoniyerlerle yetiniyor. Gizli nikâhlarla garsoniyer, rezidance hayatı yaşıyor. Aslında bu işlere yanaşmayacaksın. Bu şeytan üçgenine girince, bir ucundan başladın mı, ötekileri peşinden gelir…”

Ankara ve İstanbul’da bazı siyasilerin eşlerinden ve ailelerinden habersiz residanslarda gayrimeşru ilişki için daireler açtığı ve çok sayıda kadın ile yasak ilişki yaşadığı iddia ediliyor. Bu kişiler arasında bazı milletvekillerinin, gazetecilerin ve üst düzey bürokratların olduğu belirtiliyor.

“BİZİMKİLER ACEMİ”

Dilipak, İslamcıların para, kadın ve makam ile ilgili suç ve günahları işlerken acemice davrandığını da iddia etti.

“Bizimkiler acemi” diyen Dilipak’a göre bu cenahta yılların açlığı dikkat çekiyor. Dilipak, verdiği röportajda, “bizde yılların açlığı vardı. Para, kadın, makam bir anda başını döndürdü birilerinin. Bir de bizimkiler acemi bu işlerde, yerken üstlerine başlarına döküyorlar. Daha yeni öğreniyorlar” dedi.

“YEDİĞİNİZ HALTLARI BİLİYORLAR”

Dilipak birkaç gün önce kendi köşesindeki bir yazısında ise dindar görünen bazı siyasilerin ve yöneticilerin “günah evleri” olduğunu, otellerde ve yatlarda da çok çeşitli günahların işlendiğini söyledi.

Dilipak, “Ankara’da, İstanbul’daki ve diğer illerdeki günah evlerinizi, otellerde, yatlarda yediğiniz haltları ve inlerinizi biliyorlar. Girenler-çıkanlar kayıt altında” derken bu kişiler daha dikkatli olması gerektiğini, yaptıklarının yabancı istihbarat servislerince veya içeride birilerince kayıt altına alınabileceğini iddia etti.

“İŞRET ÂLEMLERİ”

Abdurrahman Dilipak, bazı siyasilerin ‘işret âlemleri’ (içki âlemleri) kurmak için yurt dışına gittiklerini de söyledi.
Dilipak’a göre Ankara ve İstanbul’da yasak aşk ilişkisi yaşayan siyasiler ve yöneticiler içki âlemlerini bazen yurt dışında yapıyorlar. Dilipak’a göre bunların hepsi birileri tarafından izleniyor ve kayda alınıyor.

Dilipak, şöyle dedi:

“Bu bataklık her gün yeni birilerini yutmaya devam ediyor. Herkes bu gerçeğin üzerini örtüyor. Birileri de bu ayıplarını başkalarının bilmediğini sanıyor. Yarın, gün gelir o dışarıda bekleyen sivil, resmi korumalar konuşur, tehditler, şantajlar sizi de, ailenizi de perişan eder. O insanların da hayatlarını karartırsınız. Hem bunca VIP insan bu işlere bulaşmışsa sıradan insancıklar neler yapmaz ki… Bu tipler, iktidar çevrelerinde de var, muhalefet çevrelerinde de.. Yurt dışına giden bazı politikacıların işret âlemlerinin kasetleri de gün gelir, söz dinlemedikleri bir gün birileri üzerinden deşifre edilir.”

“İŞADAMLARI YOLUNCAK KAZ DEĞİLDİR”

Abdurrahman Dilipak, 7 Ocak tarihli yazısında ise eleştirinin dozajını daha da arttırdı ve AK Partili siyasilerin işadamlarını “yolduğunu” iddia etti.

İşadamlarının yaptığı bazı yardımlara ve yardım toplayan vakıflara değinen Dilipak, "İşadamı yolunacak kaz değildir. Siz ondan zorla alırsanız o da çalar, hile yapar" diye yazdı.

Yazısında “Hayır yapacaksanız, bunu rüşvete döndürmeyin” diyen Dilipak, “Tamam kâr ediyorsan, paran varsa cami, okul, yurt elbette yaptıracağız, ama sakın şeytan sizi cami, vakıf, dernekle aldatmasın. Siyasetçi de, bürokrat da işadamını hayır yapmaya özendirebilir, özendirilmeli de. Biz bir vakıf medeniyetiyiz. Bizim malımız, canımız, sevdiklerimiz Allah yolunda olmalı. Ama bunu saf bir yürekle yapmak gerek.. İşadamı yolunacak kaz değildir. Siz ondan zorla alırsanız o da çalar, hile yapar” ifadelerini kullandı.

Dilipak'ın vakıf ile ilgili sözleri işadamlarında yüklü miktarda bağış alan vakıfları akıllara getirdi.
Daha önce muhalefet de AKP’li siyasilerin işadamlarına baskı yaparak hayır veya hizmet adı altında büyük bağışlar aldıklarını, aslında bu bağışların bir tür rüşvet olduğunu iddia etmişti.

Dilipak, sözlerini şöyle sürdürdü:

“Lüks hac ve umre yapanların önemli bir kısmı, bu şekilde amel defterlerini sildireceklerini sanıyorlar. Haber vereyim, o kişilerin hac ve umreleri, hatta kılıyorlarsa, kıldıkları namazları da kabul olmayacak. ‘Vay o namaz kılanların haline ki, onlar yetimin hakkını yerler’. Bizde kamu malı yetim malı sayılır efendim. Bunlar para sahibi oldukları zaman, o eski eş ve dostlarından uzaklaşırlar. Eskiden ibadet ediyorlarsa da, ibadetlerini de unuturlar. Bakın, işadamımızın helal kazancını, israf etmeden helal yollardan harcaması gerekir. Bizimkiler kazanmayı öğrendi ama, harcamayı tam öğrenemedi. Hayır yapacaksanız, bunu rüşvete döndürmeyin. Tamam, kâr ediyorsan, paran varsa cami, okul, yurt elbette yaptıracağız, ama sakın Şeytan sizi cami, vakıf, dernekle aldatmasın. Siyasetçi de, bürokrat da işadamını hayır yapmaya özendirebilir, özendirilmeli de. Biz bir vakıf medeniyetiyiz. Bizim malımız, canımız, sevdiklerimiz Allah yolunda olmalı. Ama bunu saf bir yürekle yapmak gerek.. İşadamı yolunacak kaz değildir. Siz ondan zorla alırsanız o da çalar, hile yapar. Helali haram yaparız. Zor oyunu bozar.”

Dilipak, yazısında AK partili siyasilere ve bürokratlara bir çağrıda da bulundu ve “Bakın, gelin yol yakınken dönelim. Yoksa bu iş böyle giderse patlayacak.. Birileri birilerine karşı savaşırken sizi harcarlar.. Yazık olur. Yol yakınken dönelim. Ama söz dinlemeyecek olursanız o zaman devam edin, inceldiği yerden kopsun” dedi.

“HERKES ÜSTÜNÜ ÖRTÜYOR”

Dilipak’ın bir diğer müthiş iddiası ise tüm bunların en üst düzey yöneticiler, polis ve herkesçe biliniyor olması. Dilipak, “Herkes bu gerçeğin üzerini örtüyor” diyerek parti ve hükümet yöneticilerinin de gerçeği bildikleri halde bir şey yapmadığını ima etmiş oldu.

Kendisini dindar ve muhafazakâr gösteren siyasetçilerin, bürokratların ve idarecilerin Ankara ve İstanbul’da ailelerinden habersiz evleri olduğu, bu evlerde birçok kadın ile birlikte oldukları; kumar ve alkol kullandıkları, yolsuzluktan hırsızlığa çok çeşitli suça ve günaha battıkları konuşuluyordu. Ancak bu iddialar AK Parti ve sağ çevrelerde fazlaca dikkate alınmıyordu. Dilipak, bu tabuyu yıkarak bahsi geçen suç ve günahların AK Parti başta olmak üzere sağ kesimde de yaygın olduğunu ortaya koydu.

Haber Kaynağı:demokratcanakkale

ERGENEKON'UN DÖNÜŞÜ MÜ?

2016-01-09T01:24:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Gözaltına alındığım zaman susturulmak istendiğimi, ancak bu işte Perinçek zihniyetinin özel bir rolü olduğunu, içeride Balyoz’u gördüğümü geçen hafta söylemiştim. Sağ olsun Perinçek o sözlerime de yanıt vermiş, her iddiamı adeta doğrulamış.

Perinçek diyor ki, “polis ve yargı içinde Fethullah Gülen ve ekibi” temizlendi.

Peki, onların yerine kim geldi?

Perinçek’e göre onların yerine AK Partili veya Erdoğan’ın adamları gelmedi.

Perinçek diyor ki, “Orada Tayyip Erdoğan’ın adamları falan yok. AKP’nin (poliste ve yargıda) öyle bir ekibi yok”.

Bu durumda sormak gerekiyor, eğer eski ekip tasfiye edildiyse, onların yerlerine AK Parti ekipleri gelmediyse kim geldi?

PERİNÇEK İKTİDARDA

Perinçek’in ağzı kulaklarında; yargıdaki ve polisteki değişime bayıldığı belli. “Cumhuriyetçi, milliyetçi, halkçı evlatları görevde” diyor.

Sözlerinden anlıyorsunuz ki genel başkanı olduğu Vatan Partisi iktidarda olsa polis ve yargıda mevcut atamaları yapamazdı.

Perinçek, bugün iktidarda olmaktan bile öte bir gücün zevkini tadıyor…

Yani diyor ki “ben iktidardayım, siz bakmayın makamlarda kimin göründüğüne.”

Ben de tam da bunu diyordum işte. Perinçek iktidarda…

Geçici hesaplar için yapılan ‘zehirli’ ittifak işbaşında… Ergenekon anlayışının ilk girişimi bitti, Ergenekon 2.0 başladı… Operasyon başarıyla devam ettiriliyor.

Sedat Laçiner bu nedenle hedefte…

Ankara’da ve İstanbul’da hukuk rejimini savunan herkes susturulurken Kürt Sorunu’nda gidilen intihar gibi yol Türkiye’ye diz çöktürmenin, ona istenilen şeklin verilmesinin yolu olacak.

Bu süreçte Erdoğan ve AK Parti sadece kullanılacak bir araç olarak görülüyor. Yoksa bu mantığa göre ona da sıra gelecek…

HÜKÜMET, NEDEN PERİNÇEK’TEN KORKUYOR?

Doğu Perinçek’te özgüven tavan yapmış durumda…

Diyor ki “Hükümet bizden korkuyor”.

“Üzerimize gelen onun altında kalır” diyen Perinçek’in aldığı oy sadece yüzde 0,2. Yani halkın yüzde birlik desteğini bile alamıyor.

Bu durumda % 49 oy almış AK Parti’yi nasıl tehdit edebiliyor?

Sebebi gayet açık, devletin kilit noktalarında Erdoğan’ın değil, Perinçek’in ekipleri var da ondan.

Bugün Erdoğan ve arkadaşlarının başına bir hal gelecek olsa kilit noktalarda onlara arka çıkacak hiç kimse yok!

Yani en ufak bir sallantıda film bitebilir. Bunu en iyi Perinçek biliyor. Duruma vakıf olan AK Partililer ise ‘hain ilan edilirim' korkusu ile gerçekleri dile getiremiyorlar…

Ne yazık ki AK Parti, Perinçek’e elini verdi, kolunu kaptırdı. Ne demek istediğim kısa süre içinde daha da net anlaşılacak, ama o zaman çok ama çok geç olmuş olacak…

HEDEFTE ILIMLI SOL VAR

“OPERASYONLARI BİZ YAPIYORUZ” İTİRAFI

Dedim ya, Perinçek ne dediysem hepsini tek tek kabul etmiş…

Muhabir soruyor, “Vatan Partisi'ne bulaşan belasını bulur, diyorsunuz. Cemaate yapılan operasyonlarda, tamamen Erdoğan'ı destekliyor musunuz?”

Perinçek’in yanıtı çok net:

“Hayır, ben öyle bir şey demiyorum. O (Erdoğan) bizi destekliyor. Çünkü bu işi başlatan biziz... Aynı şekilde PKK'ya karşı yürütülen mücadele de bize ait.”

Yine muhabir soruyor, “Gülen cemaatinin kökünün kazılması için Erdoğan’ı desteklerim, dediniz” ve Perinçek cevap veriyor:

“Ne desteği, bunu yapan biziz.”

Perinçek, açık açık diyor ki “Gülen operasyonlarını yapan Erdoğan değil biziz”. Daha ne desin?

KÜRT SORUNU DA PERİNÇEK’E EMANET

Ve Perinçek bunların hepsini itiraf ediyor. Kendisine teşekkür ediyorum…

PERİNÇEK YALNIZ MI?

Bazıları soruyor, ‘Perinçek bu kadar güçlü mü?’.

Bazıları da diyor ki ‘Perinçek’in arkasında kim var?

MİT’in önemli isimlerinden Mehmet Eymür’e göre Perinçek ABD istihbaratının Türkiye’deki en önemli isimlerinden biridir.

Bilemiyorum. Komplo teorilerini hiç sevmem. Ancak şunu biliyorum ki istihbarat dünyası matruşkalar gibidir. Sol görünenler Amerikancı çıkabilir. Tam tersi de geçerlidir. Ancak şurası kesin, böylesine büyük bir operasyonun arkasında sadece bir kişi olamaz. Bahsettiğim operasyon Türkiye’ye en az 100 yıllık şekil verme operasyonudur.

---------

e-posta: slaciner@gmail.com

Sözüm iktidara ve insanın/cumhurun değerlerini kollamakla yükümlü savcılaradır

2016-01-08T23:16:00.000+03:00

Sami SELÇUK

Merak ediyorum “acaba orada mısın?” Oradaysan lütfen bir insan/yurttaş olan bana iyi kulak ver!

Kendisini yüz yüze tanımadığım, ama iktidar seçtiği eski bir Rektör, önceki günlerde feryat ediyordu. Tam dört gün boyunca suçunun ne olduğu kendisine bildirilmeksizin gözaltında tutulduğunu, ama ayrıcalık tanınıp bir battaniye verildiğini, ömründe ilk kez kitap okumaktan yoksun bırakıldığını yana yakıla anlatıyordu. Bilmiyorum, bu sesi duydun mu, duyabildin mi?

Neden biliyor musun? Gözaltına alınan ve aralarında kalp, kanser hastası da bulunan ötekiler ya da daha doğru bir anlatımla ötekileştirildikleri anlaşılanlar, eksi 4-5 derecede çoğu battaniyesiz, spor minderleri üzerinde kendi giysileriyle uyumak zorunda kalmışlar. Bunların aralarında 70, 80 yaşında olanlar, bir buçuk yaşındaki çocuğunu izin verilmediği için iki gündür emziremediğinden yakınan kadınlar varmış. Ancak kendisine battaniye verilen Rektör'e göre, bu durum işkence ile farkı gösteren “yetmez ama evet” anlamında bir ayrıcalıkmış!?

Aman Tanrım, ne günlere kalmış Türk insanı!

Dehşete düştüm. Her şeyden önce insan olmaktan utandım. Sonra da bu yapılanların tersini anlattığım öğrencilerimden, en acısı ve korkuncu da hukukçu olmaktan utandım. İlk kez ülkemdeki adalet, yargı anlayışından tiksinti duydum.

27 Mayıs 1960 hükümet darbesinde olanları bir yedek subay öğrencisiyken darbenin çirkin yüzünü görmüş biri olarak o dönemde bile gözaltına alınanların, yakalananların güvenlikleri ve sağlıkları devletin güvenilir kollarına ve iktidara emanet edilirdi.

Sana soruyorum, Sayın İktidar, Adalet ve İçişleri bakanlığı koltuğunda oturanlar, sizlere de soruyorum.

Yoksa sizin döneminizde bu temel ilke değişti de benim mi haberim olmadı? Ne zamandan beri devlet, devlet ve uygarlık öncesi oymak dönemlerinin tiksinti uyandıran ilkel öç dürtüsüyle davranıyor? Polis Akademisi'nde bir yıl ders vermiş biri olarak biliyorum ki, orada bu yapılanların tam tersi öğretiliyor.

Beni iyi dinle Sayın İktidar!

Ben bir insanım ve Anayasa'sında “hukuk devleti” yazan Türkiye Cumhuriyeti'nin doğuştan hak ve özgürlüklerle donatılmış bir yurttaşıyım. Sözde bir Devlet'in ne “ra'iyye”si, ne “tâbi”si, ne “köle”si, ne “pleb”i, ne “parya”sı ne de eski dönemlerin “kış geliyor” deyince “titremeye hazırım” diyen bir “kalender”iyim. Tam tersine hukukun vazgeçilmez bir öznesiyim. Bu yüzden hak ve özgürlüklerim konusunda seninle asla ve kata pazarlık yapmam. Evet, sen iktidarsın, ama kendi yasal sınırların içinde kalırsın, haklarıma ve özgürlüklerime “iktidar, benim” diyerek dokunamazsın.

Çünkü “Bütün hukuk insan içindir” (Hominum causa omne ius constitutum est) der, beş yüzyıl önce Corpus Iuris Civilis'in en önemli bölümü olan Digesta (Pandectae) ve hukuk devletinde hukuk güvenliği, kamusal olarak yürürlükte bulunan adil yasalara karşı koyanların yararlandığı temel haklar aracılığıyla gerçekleştirilir.

Çünkü “Türkiye'de hukuk ve yargıçlar var.”

Sakın bu dediklerimi küçümseme!”

Keser döner, sap döner; gün gelir, hesap döner.

Sizin Batı'dan çevirip aldığınız, ama iyi özümseyip kavrayamadığınız ve yukarıdaki ilkelere dayanan yasalara göre, biri bir suç işledi mi, devlet, onu kendisi yargılamaz, yargılayamaz. Bağımsız ve yansız bir erke teslim eder. Halka ait egemenliği Türk halkı adına kullanan erkin adı “yargı(lama)”dır (Anayasa, m. 6, 9). Yani senin anlayacağın, senin adına kullanılmaz bu erk.

Halk adına çıkarılan Yasa, biri suçlandığında kolluğa der ki: “Durumu hemen savcıya bildir, ondan gereken buyrukları al!” (Ceza Yargılama Yasası [CYY], m. 161).

Savcıya da der ki: “Hemen olayı araştır, kanıtları topla. Ama şüphelinin lehinde olan kanıtları da toplamayı sakın unutma. Çünkü yargılamanın amacı birini mutlaka cezalandırmak, ona ders vermek değil, tersine gerçekleştiği ileri sürülen yaşanmış olayın gerçekleşip gerçekleşmediğini, gerçekleşmişse hukuk karşısında ne olduğunu belirlemektir. Bunun için çabala. Eylemin işlendiğine ilişkin “yeterli kuşku”ya ulaşırsan kamu davasını aç. Bırak yargının önündeki her konuda sadece bağımsız yargıçlar karar versin, sen de gelişmeyi sonuna değin izle!” (CYY, m. 170).

Yargıca der ki: “Yeterince uyanık ve özenli davranmadığım için suçun işlenmesinde benim de payım var. Suçlanan sanığın yaşandığı ileri sürülen somut eylemi yapıp yapmadığını hiçbir gücün etkisi altında kalmadan yansızca belirle, işlememişse onu akla, işlemişse ona yasaya göre en uygun yaptırımı uygula!” (CYY, m. 217 vd.).

Bu yüzden biri gözaltına alınmadan önce kolluk güçleri ya da savcı, ilkin ona ne ile suçlandığını, savunmacı (müdafi) seçme hakkının bulunduğunu, savunmacının ifade ya da sorgusunda bulunabileceğini, yardımından yararlanmak istediği takdirde kendisine baro tarafından bir savunmacı görevlendirileceğini, susma hakkının bulunduğunu bildirmek zorundadır. Aksi takdirde devlet, kendi hazinesinden tazminat ödemeye hüküm giyer (CYY, m. 147, 141 vd.).

Şüphelinin ya da sanığın beyanı özgür iradesine dayanır. Bırakın tehdit ya da zor kullanmayı, onu yoramazsınız, hatta aldatıcı sorularla tuzağa düşüremezsiniz bile (CYY, m. 148). İster kolluk, ister yargı mensubu olsun, kamu görevlisi “yavrusunu yerken sıçana benzeten kedi” değildir. Hukukun tanıdığı yetkiler çerçevesinde davranan biridir. O kadar.

Sahi unuttum sormayı. Sen Sayın İktidar, kitaptan ne diye bu denli çok korkuyorsun ki? Bilimsel bir yapıt ya da bir roman, hatta Dostoyevski'nin “Suç ve Ceza”sı seni niye ürkütüyor? Çok mu güçsüzsün ya da omzunda yara var da dostça dokunulunca da mı gocunuyorsun?

Sayın İktidar! Unutma. Hiçbir yasa, bir bilim insanını kitabından yoksun bırakma yetkisini sana vermiyor, veremez de. Çünkü her uygar insanın, özellikle de bilim insanının besinidir, kitap okumak.

Yıllarca önce merhum Yaşar Kemal bana alındığı gözaltından serbest bırakılırken Çukurova'da yıllarca dinleyip derlediği deyişleri içeren, dokuz yüz sayfa tutan defterlerini karakoldan çıkarken istediğinde polislerin kendisine “Hava soğuktu, biz onu ısınmak için sobada yaktık!” dediklerini ağlayarak anlatmıştı. Yanaklarından akan, senin, benim gibi yarın unutulası birinin değil, ünü yüzyılları aşan bir dâhinin gözyaşlarıydı. Kara cehaletin yol açtığı yıkıma bakar mısın? Bu kara cehaleti ben de tanımıştım. Görev yaptığım ilçede bir hukukçunun “Nurculuk” akımını felsefi bakımdan eleştiren ve ceza hukuku açısından değerlendiren kitabını bulan polis, “Sen Nurculuk propagandası yapıyorsun” diyerek gizlice 5 gün boyunca gözaltında işkence yapmıştı zavallı bir esnafa. Odama getirdiklerinde ayağa kalkamıyor, tabanları yediği sopadan şişmiş, yürüyemiyordu.

Hem iktidarlar yazıdan ve kitaptan neden bu denli korkarlar ki!

Dilerim Hitler gibi kitaplar yakılmaya kalkışılmaz, benim ülkemde. Yakılmak bir yana kitaptan korkulmasından bile tiksinirim ben. Seni de, bütün sağduyulu ve kültür vurgunu insanları da tiksinmeye çağırıyorum.

Başa dönerek yineliyorum: Unutmayın. Yorarak, tuzağa düşürülerek alınan ifadeler rıza ile verilmiş olsa bile kanıt olarak değerlendirilemez. Savunmacı hazır bulunmaksızın kollukça alınan bir ifade, yargıç ya da mahkeme önünde şüpheli ya da sanık tarafından doğrulanmadıkça hükme esas alınamaz (CYY, m. 148). Hem neden en çok 24 saat değil de 96 saat gözaltında tutuyorsun insanları Sayın İktidar?

Şunu iyi bil ki, Sayın İktidar, bu satırlarla aslında ben sana yasaları anımsatıyor, seni uyarıyor ve savunuyorum. Bir caniye bile yapılmaması gerekenleri yapanları sana ihbar ediyorum. Unutma ve tetikte ol. Devran değişir, hesap verme dönemi başlar, sana da aynısını yapabilirler. Bu yüzden yasaların hakkıyla ve yansız uygulanmalarını sağla.

Ve Sayın Savcılar!

Yukarıdaki hükümler yürürlükte iken bu yapılanlar yanlış ve hukuka aykırı ise, Rektör'ü gözaltına alan yargı merkezinin savcıları, kamunun haklarını savunmakla yükümlü meslektaşlarım, sizlere de sorularım olacak elbette: Bu davranışları yapanlar, suç iddiasıyla olaya el konulduğu andan itibaren sizlerin buyruğunda olduklarına göre, bu cüreti nereden ya da kimlerden alıyorlar? Basın olayı ilk günden herkese duyurduğuna göre, hukuksuzluğun çarkları döndüğü sırada sizler sahiden neredeydiniz? Olaya el koydunuz mu?

Duyduğunuz halde olaya el koymamışsanız, Türk Ceza Yasası'nın 257/2; bundan dolayı bir ölüm ya da yaralanma olsaydı aynı Yasa'nın 88 ya da 83'üncü maddelerini çiğnediniz demektir.

O zaman kendileri yasaları çiğneyen insanlara yasaların uygulanması nasıl emanet edilebilir?

Sizler ki, halkın, kamunun savunmacılarısınız, yani cumhurun savcılarısınız (müdde-i umumi, procureur de la République, Procuratore della Repubblica, Procurador de la República). Bir başka deyişle aslında ve özünde “halk”, “kamu”, “cumhur” adına çıkarılan yasaları, hukuk devletine dayanan “Türkiye Cumhuriyet Devleti”nin yasalarını uygulamakla yükümlüsünüz. Dikkat edin! İktidarın ya da şunun bunun değil, doğrudan halkın, dolaylı olarak da o halk adına çıkan yasaların uygulayıcılarısınız, yasalar çerçevesinde görev yapmakla yükümlüsünüz.

Sizler ki, hukuk fakültelerinde öğrendiğiniz şu bilgileri her an aklınızda tutmak, özümsemek ve vicdanınızla onlara sahip çıkmak durumundasınız: İktidardakilerin katlanılamaz baskılarından insanları korumada biricik çarenin adalet düşüncesine dayanan hukuk uygulaması olduğu 1946 Nuremberg ilkelerini anımsatan AİHM kararlarıyla ortaya çıkmıştır. Hukuksuzluk ve adaletsizlik dönemlerinde yasalar düzgüsel (normatif) etkilerini yitirir. Biçimsel yasacılar (pozitivistler), sadece hukuk güvenliğini savunurlar. Oysa doğru hukuk ve evrensel yorum, yürürlükteki yasaların hukuk güvenliği ile adalet çatışmasında adaleti yeğlemelerini buyurur. İnsanca ve haysiyetli yaşamanın özü demek olan insan hakları ve özgürlükleri ile tutarlı cezalandırma, ancak hukukun ahlaka dayanan kararlarıyla olanaklıdır.

Sizler ki, meslektaşlarımsınız. Eleştirel değil, sevecen dille yazıyorum bu satırları. Biliyorsunuz ki, hak, haksızlığın önünde boyun eğemez. Eğmediği için de “haklı savunma” (meşru müdafaa) koşullarında insan öldürme bile hukuka uygundur ve haklı savunma kurumu, tarihin en eski kurumlarındandır. Bildiğiniz gibi sizler, yasalara göre kimsenin buyruğunda değilsiniz. Sadece hukukun buyruğundasınız. İddianamelerinizde, işlemlerinizde siyasal içerikli deyişleri asla kullanmazsınız, kullanamazsanız. Somut olgulara yaslanan kanıtların ardından gider, salt hukuksal kavramlarla, terimlerle konuşur, yazarsanız.

Ve biliyorsunuz ki, yargının önüne gelen kim olursa olsun ve rengi, soyu, dünya görüşü, dini inancı ne olursa olsun, sağlığı, bedeni, şerefi, tek sözcükle insana özgü bütün değerleri, ahlaki temellere dayanan hukuksal gücünüzün güvencesindedir, iktidara gelenlerin gelip geçici heveslerinin değil.

O zaman içim sızlayarak sorumu yineliyorum: Bu insanların sağlıkları tehlikeye düşürülürken, hakları tanınmadan 96 saat gözaltında tutulurken sizler gerçekten nerelerdeydiniz?

Hoş. 1990'lı yıllarda da kimi milletvekillerinin, 2000'li yıllarda da eski bir Adalet Bakanı'nın kafaları bastırılarak arabalara sokuldukları ekranlara yansımıştı. Tıpkı bugünkü gibi o zamanlar da sizler ortalarda yine yoktunuz.

Bu yaşananlar karşısında halkımız yarınlarına nasıl güvenecek? Hukuk devletinin bir ayağı da “güvenlikli yaşamayı sağlama” ise ve bu ayak kesilmiş ise sizler de yarınlarınıza güvenle bakabiliyor musunuz?

Bu sorunun yanıtı evet ise nasıl, hayır ise neden?

8 Ocak 2016

Sami Selçuk: Prof. Dr., Emekli Savcı/Yargıç

Suriye'nin Arkası Bölgesel Mezhep Savaşları

2016-01-04T04:19:00.001+03:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER (Star Gazetesi)

İlk yayım tarihi: 5 Nisan 2012

Suudi Arabistan ve Katar Suriye’de yangına körükle gidiyorlar. İki ülkeye göre Suriyeli muhalifler vakit geçirmeksizin silahlandırılmak zorunda. Ayrıca her iki ülke Suriye’ye destek olan ülkelere de müeyyideler uygulanması gerektiğini savunuyor. Bunu söylerken elbette Rusya ve Çin’i kastetmiyorlar. Onlara göre yaptırım uygulanması gereken ülkelerin başında Irak ve İran geliyor.

Suudi Arabistan ve Katar bu konuda yalnız değil. Örneğin Birleşik Arap Emirlikleri de böyle düşünüyor. Mısır’dan Ürdün’e kadar Suriye’ye acil müdahale edilmesi gerektiğini savunan, ancak bunu bu netlikte ifade etmeyen pek çok Arap ülkesi bulunuyor. Suriye’ye müdahalede ‘şahin’ olan bu ülkelerin neredeyse hiçbirinin aslında temel kaygısı demokrasi veya insan hakları değil. Temel korku İran-Irak-Suriye arasında kurulduğuna inandıkları Şii Bloğu. Özellikle Körfez ülkelerine göre İran çok kollu bir ahtapot gibi tüm İslam dünyasına el atıyor. Pek çok Sünni siyasetçiye göre Amerikalılar Irak’ı Sünnilerden alıp adeta Şiilere, yani İran’a hediye etti. Irak’taki en son gelişmeler de bu korkuları teyid eder nitelikte. Amerikan askerleri çekilir çekilmez Irak’ın Şii kökenli başbakanı Maliki Sünni kökenli Devlet Başkan Yardımcısı Haşimi’yi terörist ilan edip tutuklatmaya kalktı. Sünni lider Anayasa’ya göre dokunulmazlığı olmasına rağmen Kuzey Irak’a kaçarak canını zor kurtardı. Haşimi geçtiğimiz günlerde Katar’a geçince Bağdat Haşimi’nin Katar’dan iadesini isteyecek kadar ileri gitti. Tüm bu yaşananlara bakıldığında Maliki’nin Irak’ı İran gibi bir ‘Şii devleti’ haline getirmek istediği, bu yolda tüm Sünni liderleri baskı altına aldığı ifade ediliyor. Ayrıca Maliki’nin Türkiye’ye dönük sert ve alışılmadık çıkışları da Bağdat’ın artık İran’ın bir uydusu haline dönüştüğünün işaretleri olarak değerlendiriliyor.

***

Sünni dünyasındaki mezhepçilere göre İran ve müttefiklerini durdurabilecek iki güç var:

1) Batı,

2) Türkiye.

Batı, Suriye’de şimdilik oldukça çekingen duruyor. Bu nedenle Türkiye’nin yükselen aktif dış politikası mezhepçi ülkeleri umutlandırıyor.

Türkiye’nin diğer Sünni ülkelerle birlikte İran’a ‘dur’ diyebileceğini umuyorlar. İşte büyük tehlike de burada başlıyor…

Belki de Batı’da ve İsrail’de bazıları da kozlarını bu ihtimale, yani Ortadoğu’da yeni soğuk savaşı mezhepler arası kavga üzerine kurmaya oynuyorlar…

Eğer bu ihtimal gerçekleşirse onlarca yıl daha Ortadoğu ülkeleri birbirlerini zayıflatmaya devam ederler, petrol dışarıya akarken, elde edilen paralar da yine silahlara ayrılır. Elbette Ortadoğu kendi arasında kavga ederken İsrail de uzunca bir süre daha rahat eder.

***

Söz konusu kutuplaşmada Türkiye’ye de Sünni blokta bir rol önerilebilir. Zaten Türkiye için bölgedeki en büyük tehlike de budur, yani mezhepler arası bir kutuplaşmada taraf olmak. Böyle bir kutuplaşmanın kazananı olamaz… Bu kutuplaşma olsa olsa bölgeyi Kerbala yıllarına geri götürür… Türkiye dış politika gündeminin mezhep veya din merkezli olarak şekillendirilmesine mutlaka engel olmalıdır. Türkiye bir mezhebin veya bir dini grubun değil, demokratikleşmenin, üretken ve serbest ekonominin, insan haklarının geliştirilmesinin lideri olmalıdır. Çünkü İslam dünyasında sorunların özünde Şii veya Sünni olmak değil, tembel olmak, üretememek, özgürlüklerden yoksun olmak, insan haklarına saygı göstermemek ve birlikte iş yapamamak vardır. Bu anlamda Suriye ile Suudi Arabistan’ın veya İran ile Bahreyn’in arasında temelde çok büyük farklar bulunmamaktadır. Nitekim Türkiye’nin Esed Rejimi’ne karşı olmasının nedeni de Esed’in Şii olması değil, kendi halkını tanklarla ve uçaklarla katledecek kadar ileri gitmesidir. Bu anlamda Sünni Saddam Hüseyin ile Şii Beşar Esed arasında hiçbir fark yoktur.

Tüm bunları söylüyoruz, ancak dünyada en zor işin mezhepler arasındaki nefret ve önyargıları kırmak olduğunu da biliyoruz. Özellikle dünyanın en akıllı devletleri olduğunu söyleyemeyeceğimiz aktörlerin olduğu bir bölgede ve Batı’da bazıları Şii-Sünni çatışmasını pişirirken işimiz gerçekten çok zor…

Bu yazı ilk olarak 5 Nisan 2012 tarihinde STAR gazetesinde köşe yazısı olarak yayımlanmıştır.