slaciner.blogspot.com

ÇOMÜ İdari Personel Sayısında Rekor Artış

2012-01-28T12:24:00.000+04:00

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi (ÇOMÜ) idari personel sayısında 2011 yılında rekor sayıda artış yaşandı.

2010’u 523 idari personel ile kapatan Üniversite 2011 sonunda 610 idari personel ulaştı. Söz konusu artışın son 10 yılın en büyük artışı olduğu ifade edildi.

Vizeli işçiler ve sözleşmeli personel de eklendiğinde çalışan sayısı 700’e yaklaşıyor.

Tüm bu rekor artışa rağmen Üniversite yönetimi artışı yeterli bulmuyor.

Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Hamit Palabıyık öğrenci sayısı ve akademik personeldeki artışlar dikkate alındığında olması gereken idari personel sayısının en az 1.500 olması gerektiğini ifade ederek "yılların ihmali ve eksiklikleri var. Üniversite akademik ve idari personel sayısı ihtiyaçlarına oranlı bir şekilde büyümemiş. Bu da kapatılması gereken büyük bir açık oluşturmuş" dedi.

Prof. Dr. Palabıyık sözlerini şöyle sürdürdü:

“Biliyorsunuz öğrenci sayısında bu yıl adeta patlama yaşadık. Aynı şekilde akademik personel sayısında da rekor artışlar yaşandı.

Özellikle öğretim üyesi sayısında yüzümüzü güldüren katılımlar oldu. Ancak idari personel olmaksızın akademik faaliyetleri yürütmek oldukça güç.

Bu nedenle bizler aynı zamanda idari personel açığını da kapatmaya çalışıyoruz. Ancak bu açık öylesine büyümüş ki birkaç yılda kolay kapanacak gibi durmuyor. Bu yıl son 10 yılın en büyük artış oranını yakaladık.

Kişi sayısı olarak ise son 20 yılın en iyi artış sayısını yakaladık. Bu çizgide devam etmemiz lazım.

İdeal olanı 2.000 idari personelin üzerine çıkabilmektir.

En az yakalamamız gereken idari personel sayısı hedefi ise 1.500. Elbette yılların açığını birkaç yılda kapatabilmek zor. Ancak biz elimizden geleni yapacağız.”

ÇOMÜ’nün toplam personel sayısının ve aldığı hizmet alımındaki çalışan sayısının toplamda 3.000’e yaklaştığını belirten Prof. Dr. Hamit Palabıyık, “ÇOMÜ Çanakkale’nin en büyük istihdam sağlayan kuruluşu. Bu sayede hem istihdam sağlanıyor, hem de Çanakkale merkezde ve ilçelerde ekonomiyi canlandıran hayati bir katkı sağlanıyor” dedi.

Palabıyık şunları söyledi:

“Sadece 2011 yılında yüzlerce yeni aile Çanakkale’ye dışarıdan geldi. Önümüzdeki 3 yılda gelecekleri de eklediğimizde Üniversite’de çalışmak için dışarıdan gelenlerin aileleriyle birlikte yaklaşık 5.000’yi bulacağı anlaşılmaktadır. Bu sadece 4 yıllık bir katkıdır. Başka bir ifadeyle Üniversitemiz sadece 33.000 öğrencisiyle değil, akademik ve idari çalışanlarıyla da Çanakkale’ye her açıdan katkı sağlamaktadır”.

Palabıyık ihtiyaçlar doğrultusunda Maliye Bakanlığı ve YÖK’ten hem idari hem de akademik kadrolarda büyük artış taleplerinin bulunduğunu, bu taleplere olumlu yanıtlar almayı umduklarını da sözlerine ekledi.

28 Ocak 2012

Neden şaşırdık?

2012-01-26T15:39:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Ermeni milliyetçiler daha 19. yüzyıldan itibaren Osmanlı topraklarında bağımsız bir Ermenistan hayalini kurmaya başladılar.

Yüzyılın son çeyreğinde Taşnakların sloganı “ya istiklal, ya ölüm”dü. Ermeni stratejisinin en önemli kısmı terördü. Taşnaklar insanları nasıl katlettiklerini kitaplarında ballandıra ballandıra anlatırlar. Ancak ayrılıkçı Ermeni milliyetçiliği eğitim, kültür ve propaganda alanına da önemli yatırımlar yaptı.

Osmanlı’nın son yıllarında taraflar arasında çok kanlı katliamlar yaşandı.

Cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte Anadolu’da Ermeni bağımsızlık mücadelesinin kesin yenilgisi de anlaşılmış oldu.

1 milyonu aşkın Ermeni Balkanlar’a, Fransa’ya, Rusya’ya, Kafkaslar’a ve Ortadoğu’ya göç etti.

Hatta Güney Amerika gibi dünyanın çok uzak yerlerinde bile Ermeni diasporaları oluşmaya başladı. Gidenler bir yandan uzak diyarlarda tutunmaya çalıştı, diğer taraftan Anadolu’daki davalarını o illerin diliyle yazıya dökmeye başladı. 1920’ler ve 1930’lar boyunca Ermeni milliyetçileri Anadolu başarısızlığını büyük bir trajedi olarak hem genç Ermenilerin, hem de yaşadıkları ülke vatandaşlarının akıllarına oya gibi nakşettiler. Rusça’da, Arapça’da ve daha birçok dilde kitaplar, makaleler yazdılar. Şehir meydanlarına yaşadıklarını anlatan heykeller diktiler. Aynı yıllarda ise Türkiye’de değil Ermeni meselesi üzerine yazı yazmak, sorunu gündeme getirmek bile zordu. Türkler Ermenilerin kendilerine yaptığı katliamları bile doğru düzgün yazmadılar, dünya ile paylaşmadılar.

Türk’e yazmak yasak mı?

1940’lar boyunca Ermeniler hem Sovyetleri hem de ABD’yi davaları için ikna etmeye çalıştılar. Moskova’dan New York’a gösteriler tertip ettiler, Hintçe’de, Almanca’da ve diğer dillerde yazmaya devam ettiler; liderlerle, din adamlarıyla, herkesle ama herkesle görüştüler.

Solcu Ermeniler komünistleri, sağcı Ermeniler kapitalistleri ikna etmeye çalıştı.

Türkiye’de ise ne bilim dünyası, ne de sanat dünyası 1940’lı yıllarda Ermeni konusuna özgürce giremezdi.

Daha doğrusu bu yıllarda siyasetle ilgili hiçbir konuya özgürce girilemezdi.

Ermeniler 1950’lerde de yılmadılar.

Bir yandan göç ettiler, bir yandan tüm davalarını Türk’le hesaplaşma üzerine inşa ettiler.

Portekizce’de, İtalyanca’da vs. yazmaya, çizmeye devam ettiler. Vakıflar, dernekler, müzeler kurdular.

Soykırım iddialarını canlı tutacak resim sergileri açtılar, heykeller, anma taşları diktiler, piyesler sergilediler...

1965’de dünya Ermenileri meydanlardaydı. Etiyopya’dan Arjantin’e kadar onbinler meydanları doldurdu. İntikam ve adalet istediler, tüm dünyaya Türklerin ne kadar kötü olduğunu haykırdılar. Ve tahmin edebileceğiniz üzere bu yıllarda da Türkiye Ermeni konusuna hala Fransızdı. Türkiye’den çıt çıkmıyordu. Sanki gizli bir el bu konularda yazmayı, araştırma yapmayı Türklere yasaklıyordu.

Ermeni terörü ilk kurbanlarını alırken diplomatlarımız dahi Ermenilerin kendileri ile ne sorunu olduğunu bilmiyordu.

1970’ler boyunca Ermeniler bir yandan Türk diplomatlarını katletti, diğer taraftan davalarını İngilizce, İspanyolca, Farsça ve daha onlarca dilde gazetelere, kitaplara, taşlara, buldukları her yere ama her yere yazmaya devam etti.

Paris’ten Montevideo’ya kadar her yere ‘soykırım anıtları’ diktiler. Artık ciddi gazetelerde çok sayıda Ermeni gazeteci vardı... Ermeni müzisyenler, yönetmenler ve daha niceleri Batılı ülkelerde entelektüel dünyayı şekillendirenler arasındaydı. Ve onlar da yazdılar, yazdılar, yazdılar ve yine yazdılar... Ve tahmin edebileceğiniz üzere Türkler 1970’li yılları da bomboş geçirdi.

1980’lerde Ermeniler yazmaya ve öldürmeye devam etti. Türkiye ise devlet eliyle birkaç kitap yazdırdı. Bir iki de istisnai çalışma ortaya çıktı, gerisi yok hükmündedir.

1990’larda Ermeniler lobiciliğe, yazmaya, söylemeye, kısacası akla ve bilime önem vermeye devam ettiler.

Türkler ise propaganda kokan birkaç çalışmayı kötü bir İngilizce ile diğer ülkelere göndermeye çalıştı.

Elbette olmadı, olamazdı da...

Tüm bu sürece baktığımızda Fransa’da alınan karara neden bu kadar şaşırdık, işte ben de buna şaşırdım.

26 Ocak 2012, Perşembe

Kaynak: Star Gazetesi

Sarkozy'den Erdoğan'a Şaka Gibi Mesaj: Yasa Hiçbir Ülkeyi Hedef Almıyor

2012-01-25T03:28:00.000+04:00

Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'a alay edercesine garip bir mesaj yolladı.

Sarkozy Ermeni yasasının hiçbir ülkeyi hedef almadığını iddia etti.

Sarkozy mesajında "Yasa özellikle hiç bir ülkeyi hedef almıyor. ortak çıkarlarımız üzerinden hareket edelim" dedi.

YASAYI ONAYLAYACAK

Fransa Cumhurbaşkanlığı Sarayı, 15 gün içinde, dün Senatoda kabul edilen yasanın Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy tarafından onaylanacağını duyurdu.

Cumhurbaşkanlığı Sarayı’ndan basına yapılan açıklamada, Senatonun dün yasayı onaylamasını ardından, normal süre olan 15 gün içinde Sarkozy’nin yasayı onaylayacağı bildirildi.

Böylece 1915 olaylarını 'soykırım' olarak tanımış olan Fransa, bundan böyle aksi görüşlerin açıklanmasını da yasaklamış oluyor.

25 Ocak 2012

Demokrat mıyız Ermeni mi?

2012-01-25T02:53:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Hrant Dink’in cenazesinde kullanılan ‘Hepimiz Ermeniyiz’ sloganı çok tehlikeli bir tartışmayı ateşledi.

Milliyetçi gruplar “Hepimiz Türküz, Ermeni değiliz” diye karşılık verirken, bazı yazarlar ‘Hayır Ermeniyiz’ diye ısrar ediyor.

“Hepimiz Ermeniyiz” diyenleri anlıyorum, “Dink’in acısı hepimizin acısı” demek istiyorlar, empati kurmaya çalışıyorlar. Ancak işin içine tartışmaya katılarak prim yapmak isteyen ucuz kahramanlar girince tartışma çok tehlikeli bir boyuta doğru ilerliyor.

Aslına bakarsanız ‘biz Türk müyüz, Ermeni mi?’ sorusu tam da Dink’in katillerinin sordurmak istediği soruydu.

Onlar bu cinayetle Türk toplumundaki ırkçı ve dinci damarlara oynamışlardı ve amaçları toplumda kin ve nefreti belli noktalara yoğunlaştırmaktı.

Bu açıdan bakıldığında Dink Cinayeti’nin Ermeni meselesi ile ilişkisi sanılandan çok daha azdır.

Dink yerine pekâlâ bir Rum veya bir Yahudi Türk de öldürülebilirdi.

Dink’in talihsizliği bir Ermeni olmasından ziyade popüler bir gayrimüslim azınlık mensubu oluşuydu.

O günlerde darbecilerin en çok işine yarayabilecek kurban oydu.

Bir anlamda Dink ‘2007’nin Uğur Mumcusu’ydu.

Hepimiz demokratız

Meseleye böyle baktığınızda Danıştay Cinayeti ne kadar laiklik-dincilik sorunu ise Dink Cinayeti de ancak o kadar Türk-Ermeni meselesidir.

Darbeciler, Danıştay yargıçlarına saldırı düzenleyerek hepimizi laiklik konusunda kutuplaşmaya zorlamak istediler.

Güya Alparslan Arslan Danıştay 2. Dairesi Üyesi Mustafa Yücel Özbilgin’i katlederek İslam’ı ve onun emirlerini savunuyordu.

Oysa ki saldırganın yaşamı ve bağlantıları incelendiğinde saldırının dinle diyanetle zerre ilgisinin bulunmadığı ortaya çıktı.

Bugün o dava olması gereken yerde, Ergenekon Davası içinde görülüyor. Şükür ki kitleler o günlerde bazı siyasilerin basiretsizliğine ve kışkırtmalarına rağmen darbecilerin oyununa düşmedi. Toplum saldırının ardındaki nedenleri tüm çıplaklığıyla gördü ve laiklik-dindarlık merkezli olarak bölünmedi.

İşte Dink Cinayeti’nde de aynı basiretin gösterilmesi gerekiyor.

Dink Cinayeti’nden sonra asıl sorulması gereken soru “Biz Ermeni miyiz, yoksa Türk mü?” sorusu olmamalıdır.

Burada sorulması gereken soru “biz darbeci miyiz, yoksa darbeciliğe karşı mıyız?” olmalıdır.

Bu nedenle eğer bu tartışmaya bilmeden girdiyseniz lütfen bu işten biran evvel vazgeçiniz.

Çünkü Dink’i öldürenlerin asıl canına kastettikleri Ermeniler değil, Türk demokrasisidir.

Onlar Dink’in cansız bedeninden ziyade, bu bedenin neden olacağı kutuplaşmadan yararlanarak eski günlerine dönmek istiyorlar.

Bir cinayetin başaramadığını, boşboğazlık yaparak kendi elimizle sağlamayalım.

Hrant Dink’i bir daha, bir daha öldürmeyelim.

Demokrat kitaplar

Şu sıralarda raflarda yaşananları daha kolay anlamamızı sağlayacak nefis kitaplar var.

Bunlardan ilki gazeteci-yazar Adem Yavuz Arslan’ın “Bi Ermeni Var... Hrant Dink Operasyonu’nun Şifreleri” (Timaş Yayınları) kitabı.

İddia ediyorum, iyi niyetli bir hâkim sadece Arslan’ın bu kitabını okuyarak dahi Dink Cinayeti’nin bir Ergenekon klasiği olduğunu anlardı.

Hatta kitabın gösterdiği kanıtlar tekrar incelense cinayetin örgüt bağlantıları şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konabilirdi.

Bugünleri anlamak için kaçırılmaması gereken diğer bir kitap ise Orhan Miroğlu’nun ‘Silahları Gömmek’ (Everest Y.) adlı çalışması.

Bazılarının silahı ve terörü Kürtlerin tek güvencesi olarak gösterdiği bugünlerde Miroğlu belki de hayatını tehlikeye atarak kurşunların karşısına çıkıyor ve tek güvencenin demokrasi olduğunu son derece duru ve bir o kadar da etkili bir dille anlatıyor.

Aynı konuda tavsiye edebileceğim bir diğer kitap ise Necati Alkan’ın ‘PKK’da Semboller, Aktörler, Kadınlar’ (Karakutu Y.) adlı eseri. Kitap PKK üzerine teknik dille yazılmış nadir çalışmalardan biri.

Emin olunuz, eğer Türkiye’de değil de ABD’de PKK terörünü yaşıyor olsaydık Alkan’ın kitabına benzer değil yüzlerce, binlerce kitap basılmış olurdu.

Kaçırmamanız dileğiyle.

25 Ocak 2012, Salı

Kaynak: Star Gazetesi

2012-01-25T02:46:00.001+04:00

Hrant Dink’in cenazesinde kullanılan ‘Hepimiz Ermeniyiz’ sloganı çok tehlikeli bir tartışmayı ateşledi. Milliyetçi gruplar “Hepimiz Türküz, Ermeni değiliz” diye karşılık verirken, bazı yazarlar ‘Hayır Ermeniyiz’ diye ısrar ediyor. “Hepimiz Ermeniyiz” diyenleri anlıyorum, “Dink’in acısı hepimizin acısı” demek istiyorlar, empati kurmaya çalışıyorlar. Ancak işin içine tartışmaya katılarak prim yapmak isteyen ucuz kahramanlar girince tartışma çok tehlikeli bir boyuta doğru ilerliyor.

Aslına bakarsanız ‘biz Türk müyüz, Ermeni mi?’ sorusu tam da Dink’in katillerinin sordurmak istediği soruydu. Onlar bu cinayetle Türk toplumundaki ırkçı ve dinci damarlara oynamışlardı ve amaçları toplumda kin ve nefreti belli noktalara yoğunlaştırmaktı. Bu açıdan bakıldığında Dink Cinayeti’nin Ermeni meselesi ile ilişkisi sanılandan çok daha azdır. Dink yerine pekâlâ bir Rum veya bir Yahudi Türk de öldürülebilirdi. Dink’in talihsizliği bir Ermeni olmasından ziyade popüler bir gayrimüslim azınlık mensubu oluşuydu. O günlerde darbecilerin en çok işine yarayabilecek kurban oydu. Bir anlamda Dink ‘2007’nin Uğur Mumcusu’ydu.

Hepimiz demokratız

Meseleye böyle baktığınızda Danıştay Cinayeti ne kadar laiklik-dincilik sorunu ise Dink Cinayeti de ancak o kadar Türk-Ermeni meselesidir. Darbeciler, Danıştay yargıçlarına saldırı düzenleyerek hepimizi laiklik konusunda kutuplaşmaya zorlamak istediler. Güya Alparslan Arslan Danıştay 2. Dairesi Üyesi Mustafa Yücel Özbilgin’i katlederek İslam’ı ve onun emirlerini savunuyordu. Oysa ki saldırganın yaşamı ve bağlantıları incelendiğinde saldırının dinle diyanetle zerre ilgisinin bulunmadığı ortaya çıktı. Bugün o dava olması gereken yerde, Ergenekon Davası içinde görülüyor. Şükür ki kitleler o günlerde bazı siyasilerin basiretsizliğine ve kışkırtmalarına rağmen darbecilerin oyununa düşmedi. Toplum saldırının ardındaki nedenleri tüm çıplaklığıyla gördü ve laiklik-dindarlık merkezli olarak bölünmedi. İşte Dink Cinayeti’nde de aynı basiretin gösterilmesi gerekiyor.

Dink Cinayeti’nden sonra asıl sorulması gereken soru “Biz Ermeni miyiz, yoksa Türk mü?” sorusu olmamalıdır. Burada sorulması gereken soru “biz darbeci miyiz, yoksa darbeciliğe karşı mıyız?” olmalıdır. Bu nedenle eğer bu tartışmaya bilmeden girdiyseniz lütfen bu işten biran evvel vazgeçiniz. Çünkü Dink’i öldürenlerin asıl canına kastettikleri Ermeniler değil, Türk demokrasisidir. Onlar Dink’in cansız bedeninden ziyade, bu bedenin neden olacağı kutuplaşmadan yararlanarak eski günlerine dönmek istiyorlar. Bir cinayetin başaramadığını, boşboğazlık yaparak kendi elimizle sağlamayalım. Hrant Dink’i bir daha, bir daha öldürmeyelim.

Demokrat kitaplar

Şu sıralarda raflarda yaşananları daha kolay anlamamızı sağlayacak nefis kitaplar var. Bunlardan ilki gazeteci-yazar Adem Yavuz Arslan’ın “Bi Ermeni Var... Hrant Dink Operasyonu’nun Şifreleri” (Timaş Yayınları) kitabı. İddia ediyorum, iyi niyetli bir hâkim sadece Arslan’ın bu kitabını okuyarak dahi Dink Cinayeti’nin bir Ergenekon klasiği olduğunu anlardı. Hatta kitabın gösterdiği kanıtlar tekrar incelense cinayetin örgüt bağlantıları şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konabilirdi.

Bugünleri anlamak için kaçırılmaması gereken diğer bir kitap ise Orhan Miroğlu’nun ‘Silahları Gömmek’ (Everest Y.) adlı çalışması. Bazılarının silahı ve terörü Kürtlerin tek güvencesi olarak gösterdiği bugünlerde Miroğlu belki de hayatını tehlikeye atarak kurşunların karşısına çıkıyor ve tek güvencenin demokrasi olduğunu son derece duru ve bir o kadar da etkili bir dille anlatıyor. Aynı konuda tavsiye edebileceğim bir diğer kitap ise Necati Alkan’ın ‘PKK’da Semboller, Aktörler, Kadınlar’ (Karakutu Y.) adlı eseri. Kitap PKK üzerine teknik dille yazılmış nadir çalışmalardan biri. Emin olunuz, eğer Türkiye’de değil de ABD’de PKK terörünü yaşıyor olsaydık Alkan’ın kitabına benzer değil yüzlerce, binlerce kitap basılmış olurdu. Kaçırmamanız dileğiyle.

Örgüt ama, hangi örgüt?

2012-01-24T01:01:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Dink kararı, davanın hâkimi de dâhil, hiç kimseyi memnun etmedi.

Ortak kanaat suçun birkaç kişiye yıkıldığı ve örgüt bağlantısının görmezden gelindiği yönünde.

İlginçtir, Ergenekon ve benzeri davalarda örgüt olmadığını iddia edenler dahi Dink Davası’nda “ille de örgüt” diye tutturdular.

O zaman ister istemez insanın aklına şu soru geliyor:

Eğer Dink Cinayeti’nde örgüt var ise, bu örgüt hangi örgüt?

Kanarya Sevenler Örgütü mü, yoksa Yeşilay mı?

Türkiye’de bu tür cinayetleri işleyen ve işleten mahfiller belli. Hrant Dink’i de bunların öldürttüğü gün gibi aşikâr.

Hangi mahkeme hangi kararı alırsa alsın, benim için cinayetin asıl suçluları bellidir.

İnsaf ve akıl sahibi her Türk de bu cinayetin arkasında sadece tetik çektirilen Samast ve arkadaşlarının olmadığını bilir.

Mükemmel kurban

Dink Cinayeti’nin ne olduğunu anlamak için 2006 ve 2007 yılında yoğunlaşan olayları takip etmek dahi yeterlidir. Dink, Santoro, Malatya, Danıştay gibi cinayetler 2007 seçimlerinden önce adeta üst üste geldi. Buna irili ufaklı bombalamaları, 27 Nisan Muhtırası’nı ve Cumhuriyet mitinglerini de eklemek gerek.

Bu şekilde bir yandan Ordu siyasete çekilmeye çalışıldı, diğer taraftan da halkın milliyetçi-maneviyatçı yönleri kışkırtılarak Hükümet’in halk desteği kırılmaya çalışıldı.

Romantik Ermeni milliyetçisi Dink’in öldürülmesi ise bir taşla birkaç kuşun vurulması olacaktı. Dink’in öldürülmesi Türkleri ikiye bölebilirdi ve Hükümet karşıtı gösterileri daha da arttırabilirdi.

Bu yıların PKK saldırılarının tırmanışa geçtiği ve Batı’da da Ermeni meselesi nedeniyle Türkiye’nin eleştirildiği yıllar olduğu hatırlanırsa, Dink’in ne kadar mükemmel bir hedef olduğu kolayca anlaşılır.

O günlerde belli gazeteciler medyada düzenli olarak misyonerlerin ülkeyi Hıristiyanlaştırdığını, AK Parti’nin memleketi İsrail’e ve ABD’ye sattığını, azınlıkların Türkiye’yi parçalamak üzere olduklarını işliyordu. Kumpas iyi kurulmuştu, herkes rolünü iyi oynuyordu. 2006 ve 2007’de Dink’ten sonra suikasta kurban gidecek azınlık mensuplarının listeleri dahi hazırdı.

Ergenekoncu kumpas

Dink mükemmel bir kurbandı. Çünkü Dink Türkiye’de Ermenilerin mutlu, huzurlu ve özgür olabileceğinin yaşayan kanıtıydı.

Dink Ermenistan’ı sevmekle Türkiye’yi sevmenin çelişmediğini, Türkler ve Ermenilerin birbirlerinden nefret etmeden yaşayabileceğini söylüyordu.

Dink ‘Türkten nefret etmenin Ermenilerin kanındaki zehir’ olduğunu iddia ediyor ve Ermenileri Türklerden nefret etmekten vazgeçmeye ve kendilerini sevmeye davet ediyordu.

Dink’in bu sözleri diasporadaki bazı Ermenileri çıldırtıyordu. Çünkü onlara göre Türkiye’deki tüm Ermeniler baskı altındaydı ve konuşamazlardı. Bu nedenle bazı konferanslarda Dink’e “Türklerin köpeği” diye bağıranlar bile çıkıyordu. İşte varlığıyla böylesine ezber bozan bir kişiyi Türk milliyetçileri adına öldürtmek tüm dünya için şok edici olurdu ve bundan en büyük zararı Türkiye gibi Hükümet de alırdı.

Bu yıllarda misyoner Hıristiyanlara ve bazı dini mekânlara düzenlenen saldırılardan murad da buydu zaten. Yani, Hükümet’i dinci ve azınlık düşmanı göstermek, bu sayede Batı desteğini koparmak. İlginçtir Türkiye’de oluşturulan bu malzemeleri dışarıda bazı kişi ve gruplar çok iyi pazarladılar.

Washington’dan Brüksel’e; Bakü’den Moskova’ya; Tel Aviv’den Berlin’e kadar uzanan Ergenekoncu ağ ve onun yabancı dostları Türkiye’de yaşananları anında ve abartılı olarak diğer devlet yetkilileri nezdinde pazarladılar.

Tek bir hedef vardı, Türkiye’de hükümeti düşürebilmek ve darbeye yol açabilmek. Biliyorsunuz 2007 seçim sonuçları ve 2008’de gelen Ergenekon Davası darbecileri strateji değiştirmeye zorladı ve bugünlere kadar geldik.

Tüm bu gerçekler gazete arşivlerinde duruyor ve umarım Yargıtay sürecinde cinayetin örgüt ayakları da bir bir ortaya çıkar.

Ancak ben yine de Ergenekon Davası’nda veya Balyoz’da örgütü göremeyip Dink Cinayeti’nde “örgüt var” diyenlere sormadan geçemeyeceğim:

Siz bu cinayetten hangi örgütün çıkmasını bekliyorsunuz?

22 Ocak 2012, Pazar

Kaynak: Star Gazetesi

Türkün de Kürdün de güvencesi

2012-01-24T00:56:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Diyarbakır Milletvekili Leyla Zana “Artık silahlı mücadele bir noktaya geldi. Ben silahların bırakılmasını asla tartışmıyorum. Bu sorun var olduğu müddetçe o silahlar Kürtlerin güvencesidir”. Kısacası TBMM üyesi bir kişi “Terör meşrudur, Kürtlerin güvencesidir” demiş.

Aslında Zana’nın sözlerinde yeni bir unsur yok. Çünkü terörü meşru gören ve bunu alenen ilan eden ilk ‘siyasetçi’ Zana değil.

BDP Şırnak Milletvekili Hasip Kaplan da “Sizin terörist dediğiniz bizim için kahraman, vatanseverdir” dememiş miydi?

Hatip Dicle ise PKK’nın silahlı saldırılarının meşru olduğunu “Ordunun operasyonları durmadığı takdirde onlar da meşru müdafaa haklarını kullanırlar” diyerek iddia etmişti.

Aynı şekilde BDP İstanbul Milletvekili Sebahat Tuncel intihar saldırılarını ve diğer terör eylemlerini övmüş “Rahatlığımızı yaşamını yitiren 18.000 gerillaya borçluyuz. Bizim bugün rahat siyaset yapmamızı, bu kadar rahat konuşmamızı bu mücadeleye ve bu arkadaşlarımıza borçluyuz. 30 yılda çok büyük emekler ve çok büyük bedeller verildi. Ancak halen yolumuz var” iddiasında bulunmuştu.

Silah siyaseti işgal ediyor

Örnekleri çoğaltabiliriz.

Ben bu durumu eski bir yazımda ‘BDP-PKK birleşmesi’ olarak adlandırmıştım. BDP geleneği başından beri terör-vesayeti altındaydı. Ankara’da devlet askeri vesayet altında iken, Kürtçü siyasette de silahlar sivil alternatiflerin gelişmesine mani oluyordu. Ancak gelinen noktada Ankara’da askerin siviller üzerindeki vesayeti önemli oranda ortadan kalkarken, PKK/KCK’nın Kürtçü siyaseti tamamen işgal etmeye başladığını görüyoruz.

Hal böyle olunca BDP’li milletvekilleri ile Kandil’de eli silahlı bekleyen PKK teröristi arasında bir fark kalmıyor.

Bunun en büyük sakıncası ise Kürtçü siyasette sivil aklın ortadan kalkması ve alternatif üretilememesi.

Dahası elinde (ya da beyninde) silah olmayan kalmayınca, barış için ortaklık yapabilecek gerçek bir aktör de kalmıyor.

Görebildiğimiz kadarıyla böyle bir BDP İspanya’da olsaydı çoktan kapatılmıştı.

Eski Türkiye ise BDP’yi kapatmak için bir saniye olsun beklemezdi. Türkiye, devletiyle ve insanıyla sabırla siyaset alanını genişletmeye çalışıyor.

Doğrusunu isterseniz Türkiye bunu Leyla Zana’nın veya diğer BDP’lilerin sandığı gibi PKK’nın silahlarından korktuğu için de yapıyor değil. Ergenekon’un silahlarından korkmayan Yeni Türkiye’nin PKK’nın silahlarından korkacağını düşünmek yanlış olur.

Türkiye demokratikleşme sürecinin bir parçası olarak uzun süredir Kürtçü siyasette bir partner arıyor. Ancak böyle bir ortak henüz bulunamadı.

PKK/KCK sürece ortak olmak bir yana, demokratikleşmeyi tehdit olarak algıladı.

Elde kalan tek aktör olan BDP ise her geçen gün PKK’laşıyor, PKK’nın doğrudan alt birimlerinden biri haline geliyor.

Başka bir ifadeyle devlet siyasetin alanını genişletmeye çalıştıkça karşı tarafta silahı yüceltenler tüm alanları adım adım işgal ediyor.

Asıl güvence demokratikleşme

Belli ki PKK’nın hesabı Türkiye’nin toplum ve devlet olarak daha fazla dayanamayacağı ana oynamak.

Eğer Türkiye’nin sabrı tükenirse PKK’ya misliyle karşılık vermesi ve geniş kitlelere zarar vermesi bekleniyor.

Böylece zaten çok az olan ara renkler tamamen ortadan kalkacak ve BDP’de olduğu gibi tüm Kürtler (ve belki de tüm Türkler) taraf olmaya zorlanacak.

Sonuçta sadece 2 kutup oluşacak ve bunlardan biri de doğal olarak PKK/KCK’nın olacak.

Bunlar çok şeytani planlar ve kimseye bir faydası da yok. Bir milletvekilinin güvenceyi silahlarda araması ise insanlık adına utanç verici. Herkes şunu bilmeli ki silahlar ne Kürt için, ne de Türk için güvence olmamıştır, bundan sonra da olmayacaktır. Ne Ergenekon çetecileri, ne de PKK teröristleri bu ülkeye huzur, güvenlik, demokrasi ve refah getirmemiştir. Asıl güvence silahlarda değil, demokrasidedir.

Leyla Zana PKK tarafından yönetilen Kürtlerin neye benzeyeceğini görmek istiyorsa Suriye’ye veya Kuzey Irak’a bakabilir. Nispeten demokratik Türkiye’den bile memnun olmayanların, Türkiye tecrübesinin belki de 100 yıl gerisine özlem duymaları şaşırtıcıdır.

19 Ocak 2012, Perşembe

Kaynak: Star Gazetesi

Ergenekon Davası’na gerek var mı?

2012-01-24T00:49:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Ergenekon Davası ve benzeri davalar uzadıkça bazıları bu davaların kıymetini ve işlevini unutuyor.

Kimileri de pek bir yufka yürekli, geçmişin kudretli isimleri demir parmaklıklar arasından gözleri buğulu birkaç açıklama yapınca kalpleri yumuşayıveriyor.

Bakıyorum da “Yeter artık bu kadar çektikleri. Artık askeri vesayet de ortadan kalktığına göre bitirelim şu davaları” diyenlerin sayısında ciddi bir artış var.

Gerçekten böyle mi? Bu davalar maksadını aştı mı? Artık mahkemelere ihtiyacımız kalmadı mı?

İsterseniz bunu anlamak için Ergenekon Davası (2008) öncesi ve sonrasını kısaca karşılaştıralım:

Ergenekon Davası öncesi

2002’de AK Parti seçimleri kazanınca darbe girişimleri de hızlandı.

Fakat Genelkurmay Başkanı Özkök’ün bu girişimlere destek vermemesi işleri darbeciler açısından zorlaştırdı.

Özellikle AB sürecinin hızlanması ve Hükümet’e dış desteğin artmasıyla birlikte darbenin ancak sokaklar hazırlanabilirse yapılabileceği anlaşıldı.

Böylece seri cinayetler ve darbeci gösteriler dönemine girdik.

2005 Kasım’da Hakkâri’nin Şemdinli ilçesinde bir kitabevine bomba atıldı.

Zanlılar TSK mensubu kişilerdi ve Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt zanlılardan birine “İyi çocuktur, tanırım” diyerek sahip çıktı. Birkaç ay sonra ise provokatif el bombası ve ses bombası saldırıları başladı.

Ankara’nın hassas yerlerinde patlayan bombaları Şubat 2006’da Rahip Santoro Cinayeti izledi. Katolik bir rahip henüz çocuk yaşta birine öldürtüldü. Mayıs 2006’da Cumhuriyet gazetesine kimliği belirsiz kişiler el bombaları attı.

17 Mayıs’ta ise Ankara’nın ortasında bir kişi tüm güvenlik önlemlerini ve kameraları ‘atlatarak’ Danıştay 2. Dairesi’ni bastı ve bir yargıcı öldürdü. Saldırgan elini kolunu sallayarak binayı terk ederken tesadüfen yakalandı.

Daha silah soğumadan pek çok siyasi Danıştay’ın önünde saldırıyı “Cumhuriyet’e yapılmış bir saldırı” olarak niteledi ve doğrudan Hükümet’i hedef gösterdi.

Bu kişiler arasında dönemin Cumhurbaşkanı Sezer de vardı.

Planlar işlemeye başlamıştı.

Hükümet üyeleri cenaze törenlerinde bile yuhalatılıyordu.

Belli ki darbe hazırlıkları durmaksızın devam ediyordu:

2006’da Ankara’nın ortasında silah ve patlayıcılarla dolu bir ev ortaya çıkarıldı. Evi birçok TSK mensubu ortak kullanıyordu. (Atabeyler Çetesi)

Türkiye 2007’ye Hrant Dink Cinayeti’yle başladı. 19 Ocak’ta Dink İstanbul’un en kalabalık caddelerinden birinde yine çocuk yaşta birine vurduruldu.

Nisan 2007’de ise Malatya’da Zirve Kitabevi Katliamı’nda 3 kişi boğazları kesilerek öldürüldü.

Bugün biliyoruz ki o dönemde Rum ve Ermeni pek çok kişiye suikast planları uygulanmak üzereydi. 2007’nin bir diğer sürprizi de Cumhuriyet mitingleriydi. Mitingler seri cinayet ve provokasyonlara adeta tüy dikti.

Ellerinde Türk bayrakları yüzbinlerce kişi Tandoğan’da, Çağlayan’da ve daha birçok meydanda askeri göreve çağırdı.

Generallere dönük pek çok kışkırtıcı çağrı gazetelerden tekrarlandı.

Bu baskılar Genelkurmay’ı 27 Nisan 2007 açıklamasına, yani ‘muhtıra verme’ye zorladı. Genelkurmay yine laikliğin tehlikede olduğunu söylüyor, ilginçtir Malatya’daki katliamı da ‘muhtıra’nın gerekçeleri arasında gösteriyordu.

Dava sonrası

Bugün anlıyoruz ki darbeciler TSK içinde aradıklarını bulamayınca ‘B’ ve ‘C’ planlarını devreye sokuyorlardı.

Bu arada Haziran’da Ümraniye ve Eskişehir’de iki ayrı emekli askere ait evlerde bulunan el bombaları ile Cumhuriyet gazetesine atılan bombaların seri numaralarının tuttuğu anlaşıldı ve süreç Temmuz 2008’de Ergenekon Davası’nın açılmasıyla son buldu.

Ergenekon’dan sonra ne bir Danıştay Saldırısı oldu, ne de bir misyoner cinayeti.

Ayrıca asker-sivil ilişkileri de kademe kademe rayına girmeye başladı.

Şimdi herkesin kendisine sorması gerekir, eğer bu davalar olmasaydı, askeri-vesayet bitme sürecine girer miydi?

Cinayetler nasıl oldu da bıçakla kesilmiş gibi sona erdi?

Sizce tüm bu yaşananlar bir tesadüf müydü?

Denemesi bedava...

Mahkemeleri tatil edelim, bir deneyelim isterseniz...

17 Ocak 2012, Salı

Kaynak: Star Gazetesi

Kutlama mı, eziyet mi?

2012-01-17T01:16:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Lise yıllarımda 19 Mayıs törenlerine dersleri iyi olmayanlar seçilirdi.

Bu arkadaşlarımız günlerce okula gelmezler, pek çok dersi kaçırırlardı.

Buna rağmen ‘yok’ yazılmazlar, derslerden öğretmenlerimizin yardımıyla rahatça geçerlerdi.

Onlar hallerinden memnundu.

Okul yardımıyla okulu kırıyorlardı, daha ne olsun...

Ne var ki bu arkadaşlarımdan üniversiteyi kazananı hatırlamıyorum.

Tören hazırlıkları çocukların sağlığı için de ciddi bir tehdittir.

23 Nisan veya 29 Ekim’de olduğu gibi önemli günlerimiz genelde soğuk günlere denk gelir.

Özellikle 23 Nisan ve 19 Mayıs’ta günler, hatta haftalar süren hazırlıklar gerektiğinden pek çok öğrenci şifayı kapar, günlerce okuluna gidemez.

19 Mayıs sıcak bir yıla denk geldiyse güneş çarpması nedeniyle bayılan öğrenci haberleri sıradandır.

***

Önemli günlerde öğrenciler okul bahçesinde toplanır.

Hava soğukmuş, kar yağıyormuş, pek fark etmez.

Sertliği ile tanınan bir öğretmen yüksek bir yerden sağa sola bağırır durur:

“Evladım sırayı bozma... Sağına soluna bakma...” “Evladım sana diyorum, gelirsem .........”

Sonra rahat-hazır ol faslı başlar.

Birkaç kez rahat-hazır ol komutuyla yüzlerce öğrenci ip gibi sıraya sokulmaya çalışılır.

Fakat mutlaka sunuş yapacak bir öğretmen veya öğrenci gecikmiştir.

Beklenmesi gereken bazen bir 30 dakikadır, bazense çok daha fazlası.

Okul bahçesinde konuşmalar uğultu halini almaya başlayınca mikrofonu kapan öğretmen daha sert ve bazen de daha kaba konuşmaya başlar:

“Evladım siz nasıl insansınız, hiç söz dinlemiyorsunuz. Siz ne biçim Atatürk gençliğisiniz. Bak hala konuşuyor. Evladım sen ........”

Hakaretleri buraya alamıyorum.

Öğretmen ne kadar erken kalktıysa, kafasında ne kadar sorun varsa öğrencileri azarlaması da o sertlikte olur.

Nihayet tören başlar.

Saygı duruşu, İstiklal Marşı, bağıra çağıra şiirler, her törende duya duya ezberlenmiş beylik sözler soğuktan titreye titreye dinlenir.

Özellikle arka sıralar “bitse de gitsek havasındadır”.

Elbette bunları söylerken “tüm öğretmenlerimiz böyleydi” demiyorum. Benim çok iyi öğretmenlerim oldu, haklarını asla ödeyemem. Ancak bu tür tören manzaralarını da maalesef yaşadık. Ve çoğu zaman bu karmaşa öğretmenlerden çok, törenin yapılış şeklinden kaynaklanıyordu.

***

Geçenlerde Ankara’nın saygın liselerinin birinin açılışındaydım.

Arkadaşımın kızı bu okulu kazanınca tüm aile sevinç çığlıkları atmıştı. Sabah erken saatte okul bahçesine gittik.

Bildik karmaşayı, bağrış çağrışı, çocukların kişiliklerine dönük aşağılamaları yıllar sonra yeniden duymak beni çok üzdü.

Türkiye çok değişti, fakat değişmeyenler de vardı demek ki.

Yaşlı öğretmen azarlama ve rahat ol-hazır ol faslından sonra ‘Atatürk ve eğitimin önemi’ konulu bir konuşma yaptı.

Berbat bir ses düzeni eşliğinde ve tamamen empoze eder tarzda yapılan sunuşu kimse dinlemedi.

Ne yalan söyleyeyim, ilkokuldan beri defalarca dinlediğim bu sözler beni de hiç etkilemedi.

1.5 saati aşkın bir süre ayakta durduk. Sabahın soğuğu ve uyku mahmurluğu da eklenince yapılan konuşmalar eziyet gibi geldi.

Artık büyüdüm ve törenleri statlarda, istediğim yerden izleyebiliyorum. Fakat özellikle 23 Nisanlarda hala üşüyorum.

Stadın ortasına boncuk gibi dizilen ve titreyerek sıralarının gelmesini bekleyen minik çocukları gördükçe üşümem daha da artıyor.

Törenlerdeki militarist anlayış ise cabası.

***

Türkiye yeni dünyaya böyle mi hazırlanacak?

Bu işte bir terslik yok mu?

Törenler kapalı salonlarda yapılamaz mı? Çocuklara böyle günlerde sıcak ortamlarda bir film, bir belgesel izlettirilemez mi?

Çocuklardan soğuk havada büyüklerini eğlendirmelerini beklemek yerine, çocuklar ellerinden tutulup sirke, tiyatroya, bir konferansa, geziye veya profesyonellerce hazırlanmış bir gösteriye götürülemez mi?

Bu çerçevede Milli Eğitim Bakanı Ömer Dinçer’in 19 Mayıs törenlerini statlardan kurtarmasını sevinçle ve umutlu karşılıyorum.

Umarım bu girişim daha insani ve daha sevimli törenler için ilk adım olur da, kendi elimizle çocuklarımızı Atatürk’ten ve milli değerlerimizden soğutmaya devam etmeyiz.

15 Ocak 2012, Pazar

Kaynak: Star Gazetesi

Türkiye darbecilikle hesaplaşıyor

2012-01-16T20:19:00.001+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

12 Eylül Darbesi’nin lideri Kenan Evren’e karşı açılan dava kabul edildi. Genelkurmay eski Başkanı İlker Başbuğ tutuklandı ve emekli Org. Hurşit Tolon 3 yıl sonra 2. kez tutuklandı. Tutuklu başka generaller de var. Ayrıca haklarında dava açılmayı bekleyen pek çok isim de söz konusu.

Eminim bu davalara bakan hâkim ve savcıların adı geçen bu kişiler ile hiçbir kişisel sorunu yoktur.

Bu durum benim için de geçerli.

Ne İlker Başbuğ ile ne de Kenan Evren ile hasım veya hısım ilişkim yok.

Zaten konu kişiler de değil. Türkiye bir zihniyet ile, bir kültür ile daha doğrusu ‘eski Türkiye’ ile hesaplaşıyor.

Geçmişte suç olmayan eylemler bugün suç sayılıyor. Çünkü yasalar değişti, kurallar değişti, ancak bu değişime ayak uyduramayanlar eski alışkanlıklarını sürdürünce kendilerini birden bire hâkim karşısında buluverdiler.

***

Önceki yazımda da söyledim, umarım İlker Başbuğ suçsuz bulunur ve sıcak yuvasına döner.

Aynı şekilde Kenan Evren’in ve diğer darbeci arkadaşlarının da eziyet çektirdiği insanlar gibi eziyet çekmesini istemem.

28 Şubatçıların da kendilerinin pek çok insana yaptığı gibi onurlarıyla oynanmasını, işsiz-aşsız bırakılmalarını, kendilerine ve ailelerine hakaret edilmesini, yıllarca hapislerde yatmalarını arzu etmem. Onların çekeceği acılar bizlerin mutluluğu olamaz.

Ülkenin bir yerinde ‘ahhları’ dindirirken, diğer tarafında ‘ahhlar yükseltmenin’ anlamı yok.

27 Mayıs’ta başbakan ve bakan asanların da kıllarına zarar gelmesinde bu ülkeye bir yarar yok.

Milletvekillerine hakaret edenler; insanları anadan üryan soyup, soğuk sularda yıkayanlar; emniyet müdürlüklerinin bir odasında insanlara elektrik verenler; sebepsiz yere insanları ense kökünden vuranlar; işkenceciler; darbeciler; vatan ve millet için insanlığı ayaklar altına alanlar; bu ülke için öldürdüğünü sanan ahmakların da aynı muameleleri görmesi bizleri rahatlatmaz.

Çünkü BİZLER İNSANIZ.

Ve hedefimiz intikam olmamalı.

Adaletin hâkim olmadığı toprakların vatan olamayacağını, adil olmayan devleti savunmanın vatanseverlik olmadığını bilmeliyiz. Zaten görebildiğim kadarıyla, ez azından şimdilik, intikam hisleri ile hareket edilmiyor. “Güç bende” denilip elde balyoz insanların kafaları ezilmiyor çok şükür.

Hâkimler birilerine basit sorular soruyor:

“Danıştay davasındaki delilleri OYAK Güvenlik neden yok etti” diye soruluyor örneğin...

“Genelkurmay neden sanıkları mahkemeden kaçırdı?”...

“Ülkenin çeşitli yerlerine bomba konulmasını emreden yazıları kimler yazdı?”...

“Neden TSK mensupları ülkenin dört bir yanına silah ve mühimmat gömdü?”...

“Neden Hükümet görev yapamayacak hale getirilmeye çalışıyor?”...

“Devlet memurları geçmişte çok sayıda cinayeti devlet adına mı işledi?” ve daha pek çok basit soru.

Sormasınlar mı?

Bunları görmezden mi gelsinler?

***

Artık anlayalım, görülen davalar birkaç hâkimin veya birkaç savcının davası değil.

Dar bir siyasi görüşün intikam hareketi de değil. Türkiye kirli, ama çok kirli geçmişi ile yüzleşiyor.

Türkiye darbecilikle hesaplaşıyor, kişilerle değil.

Bu nedenle bu davaları birkaç hukukçunun sırtına yükler, onlardan yardımımızı da esirgersek bu davalar bitmez.

Elbette onlar da hatalar yapıyor. Çünkü karşılarında birkaç kişi veya bir örgüt değil, tüm tortularıyla, kemikleşmiş, taşlaşmış haliyle yoz bir zihniyet duruyor.

Karşılarında Eski Türkiye ve onun hırçın aktörleri duruyor.

Birkaç hâkim ve savcının böylesine devasa bir yükün altından tek başlarına kalkabilmeleri mümkün değil.

Eğer bu iş böyle devam eder ise hem onlara yazık olur, hem de Yeni Türkiye’ye.

12 Ocak 2012 Perşembe

İlker Başbuğ terörist mi?

2012-01-16T17:11:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER
Türkiye Cumhuriyeti’nin 26. Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ “Silahlı terör örgütü yöneticisi olmak ve cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs” suçlamasıyla tutuklandı.

Başbuğ’u ise suçlamanın ikinci kısmından, yani darbecilikten ziyade ‘terör örgütü’ kısmı rahatsız etmiş.

Bu nedenle Sayın Başbuğ adliyeden çıkarken “Türkiye Cumhuriyeti’nin 26. Genelkurmay Başkanı, terör örgütü kurmak ve yönetmekle suçlandı. Takdir yüce Türk milletinindir” demiş...

Demek ki Cumhuriyet’in 26. Genelkurmay Başkanı ‘darbecilik’ suçlamasından o kadar da rahatsız değil. Hani bir cezası olmasa belki de göğsünde onur madalyası gibi taşıyacak.

‘Terör araç, darbe amaç’

Başbuğ’u savunanlar da en çok akıllarını “terör örgütü üyesi olmak” suçlamasına takmış. “Aman efendim nasıl olur da koskoca Genelkurmay Başkanı PKK ile aynı kefeye konabilir” diyorlar. Bu kişilere göre terör denince akla sadece PKK geliyor herhalde. Eğer PKK üyesi değilseniz terörist de olamazsınız (!) Oysa terörün tanımı az çok belli. Terör, şiddet ve/veya tehdit yoluyla siyasi sonuçlar elde edebilmek için korku ve gerilim üretmektir. Tanımdan da anlaşılacağı üzere burada kritik unsur bilinçli olarak üretilen gerilim ve korku ortamını bir kaldıraç gibi kullanarak, devleti ve kitleleri rehin alıp siyasi hedeflerinize ulaşmaktır. Bu hedefler ülkeyi bölmek olabileceği gibi, onun rejimini değiştirmek, hatta mevcut hükümeti ya da Meclis yapısını değiştirmek de olabilir.

İşte bu geniş tanımdan bakıldığında darbecilik de bir tür terördür, en azından terörü araç olarak kullanır. Çünkü orada da siyasi hedeflere halkı ve devleti korkutarak ulaşmak vardır. Önce siyasi grupları birbirine düşürürsünüz, silahlı çatışmalar ile ülkeyi anarşiye sürüklersiniz, ardından ‘sahte kahramanlar’ olarak iktidarı ele alır, ülkenin tüm yasalarını ve Meclisini tatil edersiniz. 27 Mayıs’ta böyle olmadı mı? 12 Mart’ta, 12 Eylül’de, 28 Şubat’ta böyle olmadı mı?

Başbuğ ülkenin 26. Genelkurmay Başkanı’nın “Terör örgütü kurmak ve yönetmek”le suçlanmasına şaşırıyor. Bu şaşkınlığın sebebi belki de 25., 23., 22., 17. ve 15. Genelkurmay başkanları ve pek çok diğer general hakkında yapılmayan suçlamanın sadece kendisine yapılmasıdır. Muhtemelen Başbuğ kendisine soruyordur, “Ben Kenan Evren’den daha farklı ne yaptım ki? 27 Mayıs’ı gerçekleştiren arkadaşlarımdan farkım ne? 25. Genelkurmay Başkanı Büyükanıt muhtıra vermişti, benim ondan farkım ne de bu suçlama sadece bana yapılıyor?”

Generallerin talihsizliği

Bugünün generallerinin şanssızlığı işte burada yatıyor. Geçmişte yapılanları tekrarladıkları anda suçlu konumuna düşüyorlar ve kendilerini hâkim karşısında buluyorlar. Sayın Başbuğ’un tutuklanırken şaşırması gereken, suçu işlerken kullandığı iddia edilen yöntem ve araç (terör) değil, kendisine isnat edilen asıl suç, yani darbecilik olmalıydı. Savcı diyor ki “Sen bu ülkenin hükümetini cebir ve şiddet kullanarak ortadan kaldırmaya kalktın; görevini yapmasını engellemeye teşebbüs ettin, bunun için zemin hazırladın, örgütlendin” vs. İşte Başbuğ’un ve tüm generallerin asıl utanması, sıkılması gereken esas suçlama bu olmalıdır.

Elbette karşımızdaki manzaranın övünülecek bir yanı yok. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin başındaki kişi kendi devletine karşı darbe yapmakla, ülkesine karşı terör yöntemleri uygulamakla suçlanıyor. Ve herkes adı gibi biliyor ki o koltukta oturan pek çok kişi geçmişte bu suçu övünerek, sevinerek işledi. Kimi general başbakan idam ettirdi, kimi ise halkın temsilcilerini tehdit etti, azarladı, halk iradesine hakaret etmeyi görevi bildi.

Kısacası mahkeme karşısında bir eski Genelkurmay Başkanı ile övünecek değiliz elbette. Ancak mahkeme karşısına çıkarılmayan pek çok genelkurmay başkanımızla da övünmekte zorlanıyoruz. Umarız bundan sonraki genelkurmay başkanlarımız ne terörle suçlanırlar ne de darbecilikle. Ve umarız Sayın Başbuğ da bu mahkemeden terörist ve darbeci olarak değil de, aklanarak çıkar.

10 Ocak 2012, Salı

Kaynak: Star gazetesi

Türkiye ve İran’ı bekleyen tuzak

2012-01-16T17:06:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER
Türkiye, Irak Savaşı’ndan (2003) bu yana bölgesel savaş risklerini azaltmaya çalışıyor. Bunu yaparken de ilk aracı iletişimi arttırmak oldu.

Irak’a komşu ülkeleri bir araya getiren serinin fikir babası Türkiye’ydi örneğin.

Türkiye, Suriye’nin Arap dünyasındaki yalnızlığına son vermek için de özel bir çaba sarf etti.

İran’ı dışarıda bırakan bir bölgesel kutuplaşmaya mani olmak için de çok gayret gösterdi.

Bu çabalar ülkelerin iç dengelerine girmeye kadar uzandı.

Lübnan’da, Irak’ta, Afganistan’da ve hatta Pakistan’da Türkiye birbiri ile çatışan gruplar arasında arabulucu veya kolaylaştırıcı olmaya çalıştı. Taraflara “Siz kardeşsiniz. Beraberliğinizi bozmaktan daha kötü bir seçenek olamaz” dedi.

Sadece Müslüman dünya ile kalınmadı ve barışı kurma misyonu İsrail ile Filistinliler arasında ve Balkanlar’da da yoğun bir şekilde sürdürüldü.

Kontrolsüz salınım

Ne var ki Türkiye’nin çabası her zaman iyi niyetle karşılanmadı.

Dahası Türkiye geleceğini ne kadar barışı kurmada ve yaşatmada gördüyse, bazı aktörler geleceğini çatışmanın ve gerilimin devamında gördü. İsrail bunun tipik örneğidir.

En kötüsü ise Arap Baharı’nın bölgeyi kontrolsüz salınıma bırakması ve bu süreçte Batı’nın tüm yükü bölge aktörlerinin sırtına yıkmaya başlamasıdır.

Arap Baharı bölgede zaten oldukça yoğun olan korku ve önyargıları arttırdı.

İstikrarsızlık iletişim ve işbirliği zeminlerine zarar verdi.

Ve hala süreç tamamlanmış değil. Hatta hala başlangıç aşamasında olduğunu söyleyenler dahi var.

Örneğin Libya’da Kaddafi gitti ama yerel güçler silahlarını hala bırakmıyor ve merkezi otoritenin güçlenmesi kolay olacak gibi gözükmüyor.

Irak’tan ABD çekildi, ancak geride millet ve devlet bilinci zayıflamış, hatta iç çatışmaya çok yakın bir Irak bıraktı.

İşin kötüsü Irak’ın doğal siyasi ve sosyal sınırları olmadığı için burada yaşanacak her türlü gerilim komşu ülkeleri de Irak’a çekecektir, çekiyor da.

Tüm bu yaşananların en çok tedirgin ettiği ülke ise İran. İran, Arap Baharı’nın Batı tarafından kendisine karşı tasarlandığı kanısında. Türkiye’nin Suriye’ye karşı net tavrı İran’ın korkularını daha da arttırıyor.

Arap dünyasında muhaliflerin model olarak Türkiye’yi gördüklerine dair açıklamaları bu tür korkuları besliyor.

Ayrıca Tahran, ABD’nin Irak’tan çekilmesine sevinse de, bunun gerçek bir geri çekilme olmadığını, geride pek çok ‘siyasi bubi tuzağı’nın bırakıldığını düşünüyor.

Kısacası İran şu anda bir saldırıdan ziyade savunma pozisyonunda.

Aslında Batı’nın tüm takdimlerine rağmen İran başından beri kendisini savunma çabası içindeydi. Ancak ister savunma içinde olsun, isterse saldırı.

Sonuçta bu kadar korku ve endişe bir yerde hatların istem dışı da olsa kopmasına neden olabilir.

Benzerliklere odaklanmalıyız

İşte Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun en son Tahran ziyareti dengelere çok hassas bir dokunuştu. Davutoğlu İran’ı rahatlatmaya çalıştı.

“Bizden size zarar gelmez” dedi, Türkiye’nin NATO füze kalkanındaki rolünün sadece savunma amaçlı olduğunu, sistemin Malatya üssünün saldırı özellikleri içermediğini anlattı.

Davutoğlu ziyareti ile içine ve Türkiye’ye kapanmaya başlayan İran’ı sisteme geri döndürmeye çalıştı.

Çünkü Davutoğlu’nun da belirttiği gibi bölgede önce soğuk savaş, ardından da sıcak savaşlardan medet umanlar var.

Dahası bölge bu tarz oyunların kolay maya tuttuğu bir zemine sahip.

Davutoğlu diyor ki “Irak-Suriye hattında bir potansiyel tehdit görüyorum. Bu bölgedeki bu riskleri birbirimizle paylaşmamız lazım ki o riskleri kontrol altına alalım. Ülkeler kendi içlerine kapanmamalıdır”.

Davutoğlu ayrıca “Türkiye - İran ilişkilerini Şii-Sünni rekabetine dayandırmak doğru değil” de diyor. Çok doğru, ilişkilerde pek çok boyut var. Ancak diğer boyutlar dikensiz gül bahçesi değil. Örneğin Türkiye’nin demokrasi ve laiklik anlayışı, Batı ile ilişkileri, Arap Baharı’na bakışı vd.

Anlayacağınız işimiz hiç kolay değil. Buna rağmen karşımızdaki tehlike öylesine sahici ve yakın ki Türkiye de, İran da aralarındaki farklara değil, benzerliklere odaklanmak zorunda. Çünkü Batı’da bir yerlerde bölgede yaşanacakların tüm faturası bu iki ülkenin sırtına yüklenmek isteniyor.

8 Ocak 2012, Pazar

Kaynak: Star gazetesi

REKTÖR LAÇİNER’DEN DEPREM UYARISI: SÖZLERİMİN ARKASINDAYIM

2012-01-06T16:50:00.000+04:00

- “Örnekleri bilinçli olarak sert verdim”
- “Örneğe değil, mesaja bakılmalı”

- “Elbette her gün ülkemde deprem olsun istemem. Örneği anlamayıp, benim gerçekten deprem istediğimi sanan kişi ya da kuruluşların iyi niyetinden şüphe ederim”

- -“Şahsıma dönük düşmanlıklar gerçekleri görmemize mani olmamalı”

Çanakkale Meslek Yüksekokulu ve Akademi Çanakkale Derneği’nin birlikte düzenlediği ’Deprem Gerçeği ve Çanakkale’ konulu panelin açılışındaki sözlerine açıklık getirdi.

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Sedat Laçiner’in açıklaması şöyle:

Panelin açılışında kazalar ve afetler konusunda Türkiye olarak en önemli sorunumuzun yeterince disiplinli olamamak olduğunu ifade ettim. Özellikle depremler konusunda Türkiye deprem bölgesine olmasına ve yüzlerce, hatta binlerce yıldır düzenli olarak bu topraklarda deprem olmasına rağmen özlenen tabloya henüz ulaşamadığımızı ifade ettim. Gerçekten de deprem hazırlıklarının uzun yıllar boyunca disiplinle sürdürülmesi gerekirken Türkiye çoğu kez yeni bir felaketle kendisini değiştiren bir ülke görünümünü vermektedir. Bundan hareketle “eğer Japonya gibi hemen her hafta deprem olan bir ülke olsaydık, herhalde bu kadar kolay rehavete kapılmazdık” demek istedim. Belki örnek maksadını aşmış olabilir. Ancak gelinen noktada bazı gerçeklerin birileri tarafından sert bir şekilde ifadesine ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Çünkü artık yapılması gereken işlerle ilgili söyleyecek çok bir şey kalmadı. Sorun bilinç sorunu. Meselenin aciliyetini anlama sorunu. Birilerinin çıkıp, yeni bir depremle bizler bir şeyler öğrenmeden önce toplumu sarsması gerekiyordu. Açılış konuşmasında bunu yapmaya çalıştım.

ELBETTE HER YIL DEPREM OLSUN İSTEMEM

Elbette her gün Türkiye’de deprem olmasını arzu etmem. Zaten aklı başında, iyi niyetli hiçbir Allah kulu da benim o konuşmamdan böyle bir çıkarsamada bulunmaz, “Sedat Hoca her gün deprem olsun istedi” sonucuna varmaz. Zaten salonun o anki tepkisinin olumlu olmasının nedeni de budur. Yapılan bir benzetmedir, toplumun deprem duyarsızlığının çarpıcı örneklerle hicvedilmesidir. Bazı basın-yayın organlarının bu hicvi anlamadığını sanmıyorum. Bir haftada ikinci kez başıma gelen bu olayla bazı çevrelerin ismimi çürütme çabası içinde olduklarını görüyorum. Buna kişilik suikastı denir, itibar çürütmesi denir. Bunu önemsemiyorum. Ancak bu tür şahsımla ilgili takıntıların deprem konusundaki uyarılarımı gölgelemesine üzüldüm. Deprem her felakette bir şeyler öğrenebileceğimiz bir konu değildir. Türk insanı devleti ve toplumuyla bazı alışkanlıklarından vazgeçmelidir. Yapmış olduğum uyarı samimi, bilinçli ve maksadı belli bir uyarıdır. Eğer medya ve toplum bu uyarıları dikkate almazsa bunun bedeli bu ülkenin evlatları olacaktır.

Derdimi anlatabilmek için o konuşmamda rahmetli İsmet İnönü’den de bir örnek vermiştim ve şöyle demiştim:

“Rahmetli İsmet İnönü’den bir anekdotla belki bunu izah etmek daha kolay. Diyor ki İnönü ’Türk’e deseniz ki şurada bir kör kuyu var. Derin, dibi kayalarla dolu. At kendini oradan aşağıya ülke kurtulacak. Türk evladı hiç düşünmez, kendisini o kuyuya atar. Kayalarda parçalanacağını bile bile ülkesini kurtarır. Ama aynı Türk’e deyin ki. Ülkenin kurtulmasını istiyorsan, o kuyuya her gün bir çakıl taşı atacaksın. 3- 5 gün sonra o işi yapmayı bırakır.’ Bu çok kötü bir hastalık ve bedelini çok ağır ödüyoruz. Deprem konusunda İzmit ve Van’da gördük.”

Herhalde bugünün gazete internet siteleri İnönü döneminde olsaydı gazeteler “İnönü Türkler kendisini kör kuyuya atar dedi, Türkleri aşağıladı” diye manşetler atarlardı. Meselenin benzetme olmadığını görmemiz gerekiyor.

"KENT Mİ İNŞA ETTİK TABUT MU?"

O açılışta “kent mi inşa ettik, tabut mu?” diye sormuştum. Bunu sadece Çanakkale için sormadım. İstanbul, İzmir, Bursa gibi belli başlı tüm deprem riski altındaki kentlerimiz için sordum. Ve bunu Van’da yaşanmış acı bir tecrübeden hareketle söyledim. Yaptığı dairede çocuklarını, annesini ve eşini kaybeden bir müteahhit “ben yuva değil, tabut yapmışım” demişti. Tüm Türkiye bu müteahhittin durumuna düşmemek için deprem olmadan aynı soruyu kendisine sormalıdır: “kent mi inşa ettik, yoksa tabut mu?”

Kısacası eleştirilerim tüm Türkiye’ye dönüktü. Çanakkale’de ise uzun yılların birikimi bir vurdumduymazlık olmakla birlikte son aylarda yaşanan gelişmeler sevindiricidir. Üniversitemiz bilinçlendirme çalışmalarını panel, konferans ve diğer toplantılarla sürdürmektedir. Türkiye’nin deprem ve afetler konusunda en donanımlı üniversitelerinden olan Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Valiliğin ve belediyemizin yakın ilgi ve işbirliği ile kentin depremlere hazırlanmasına katkı sağlamaktadır. Ancak uyanış diğer kentlerimizde olduğu gibi henüz başlangıç düzeylerindedir. Bizlerin görevi bunu ağır bedeller ödemeden hızlandırmaktır. Bu doğrultuda Üniversite, Valilik, Belediye ve diğer kurumlarla olan işbirliğimiz artarak sürecektir. Yakalanan uyum Çanakkalemiz için büyük bir şanstır.

MUTABAKAT

Mutabakat konusundaki örneklerimiz de bazı kişilere ağır ve acı gelmiş olabilir. Ancak bilim insanının görevi toplumu sürekli övmek değil, onun hatalarını yeri geldiğinde ona gösterebilmektir. Bilimsel namusun gereği de budur. Bizim söylediğimiz şudur: Eğer bugün kabul edilemez sorunlarımız varsa, bunları başkaları bu ülkeye getirmedi. Trafikten, depreme, spordan eğitime kadar mevcut Türkiye’yi elbirliğiyle bu hale getirdik. Başarılarımız için nasıl kıvanç duyuyorsak, başarısızlıklarımız için de sorumluluk almamız gerekiyor. Bu nedenle tüm partilerin mutabakatla aldıkları kararlardan endişe duyduğumu belirttim. Deprem konusunda da gelinen nokta nedeniyle kimsenin kimseyi suçlamaya hakkının olmadığını, depreme hazırlıksız bu Türkiye’den hepimizin mesul olduğunu, çünkü bu Türkiye’yi elbirliğiyle hepimizin bu hale getirdiğini söyledim. Müteahhit kötü yaptı, belediyeler izin verdi, ev sahipleri kolonları kesti, kiracılar çatlakları sıvattı, Meclis gerekli yasaları zamanında yapamadı, denetimler hakkıyla yapılmadı vs. Ve tüm bu hatalar zinciri 3 yılda, 5 yılda değil, onlarca yılda oluştu. Tüm siyasiler, tüm kurumlar ve insanlar mevcut tablonun parçası ve sorumlusudur. Söylemeye çalıştığımız budur.

Örneklerimiz insanları üzdüyse üzgünüz. Ama üzmek pahasına da olsa bu sözleri söylediğim için pişman değilim. Bu hatırlatmayı başkasının yapacağını düşünseydim, ya da daha yumuşak örnekler ile konuya dikkat çekilebileceğini tahmin etseydim bu kadar sert örnekler vermezdim.
Kamuoyunun dikkatlerine arz ederim.

Saygılarımla

Prof. Dr. Sedat Laçiner
Rektör

6 Ocak 2012, Cuma

Prof. Dr. Laçiner'in Konuşmasının Deşifresi

2012-01-05T06:02:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner'e dönük ağır hakaretlere ve iftiralara neden olan Açı programındaki konuşmasının deşifresi aşağıdadır:

"Sedat Laçiner.: - ... Türkiye’de bu mezhep denilen şey o kadar çok iyi bilinmiyor, önemsenmiyor, belki bir boyutuyla ama tabii şimdi sade Irak’ta değil, bakın körfez’de de Şiiler var. Suudi Arabistan ve Kuveyt için, Ürdün için, Mısır için insanın Şii olması Hıristiyan olmasından kötü; çünkü Hıristiyansan nihayetinde ehl-i kitaptır. Üç dinden bir tanesidir. Allah ona işte selamete erdiredebilir belki cennete de koyar; ama Şii ise sapkınlık var orda. Yani dini bozmaya çalışmak var.

Faruk Bilgin: - İleride boyutlardaki sapkın mezhepler için söylüyorsunuz bunu

Sedat Laçiner- Evet. Şimdi mezhepler böyledir. Evet yani Hıristiyanlığın ilk şeylerinde de yani Ortaçağlarda falan da birbirlerini çok katletmişlerdir. Başka dinlerin gösterdiği hoşgörüyü bile göstermez insanlar. Şimdi Irak’ta Şiiler ve Sünniler özellikle işgalden sonra birbirlerine karşı nefretlerini daha bir açığa çıkardılar. Çünkü İran, Şiileri destekledi..."

27 Aralık 2011 Salı akşamı TRT'de yayınlanan AÇI programındaki ilgili kısımdır.

Terörle mücadelede istihbaratın rolü

2012-01-05T05:41:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Terörle mücadelenin özellikle teröristle mücadele kısmında istihbarat merkezi bir konumdadır.

Çünkü istihbarat (intelligence) sadece bilgi toplamak, adam öldürmek veya kışkırtmak değildir, istihbarat temelde ‘akıl’ demektir.

Hal böyle olunca istihbarat ayağı noksan bir terörizmle mücadele ‘akılsız bir mücadeledir’.

Bu nedenle terörle mücadelenin kalbinde ister ulusal polis olsun, isterse ulusal istihbarat teşkilatı, istihbarat hepsinin en çok önem verdiği unsurdur.

İstihbaratınız iyi ise öncelikle teröristlerin ne yapmak istediklerini doğru anlarsınız.

Bunun için bilgilerin sağlıklı bir şekilde merkeze ulaşması ve orada ustalıkla analiz edilmesi gerekir.

Bu tahliller sonucunda örgütün makro planları ve taktikleri ortaya çıkar.

Devletin terörle silahsız alandaki ve silahlı alandaki mücadelesinde örgütün siyasi-silahlı hedeflerini ve örgüt üyelerinin psikolojisini anlamak nokta-politikalar belirlemesini, böylece geniş kitleleri değil, doğrudan örgütü hedeflemesini sağlar.

Örgütün adeta aklını okuyabilen devlet bu sayede her zaman ondan bir adım önde olabilir.

Orduyla olmaz

İkinci olarak silahlı mücadele alanında istihbaratı iyi çalışmayan bir devlet ‘kör bir savaşçı’ya benzer.

Saldırının nereden ve ne zaman geleceğini bilemez.

Bu durumdaki güvenlik güçleri adeta karanlıkta sağa sola ateş ederler.

Ne kadar çok teröristi etkisiz hale getirirlerse o kadar başarılı olduklarını sanırlar.

Bu bir labirentte panik içinde ilk gördüğü koridora doğru koşmaya benzer.

Elinizde istihbaratça çizilmiş bir yol haritası yoksa hedefe koştuğunuzu düşündükçe hedeften uzaklaşırsınız.

Nitekim Türkiye örneğinde böyle olmuştur.

Ordu-merkezli bir terörle mücadele anlayışında Türkiye öldürdüğü ve yaraladığı insan sayısına göre başarısını ölçmüştür.

Her öldürülen terörist Ordu’nun başarısı sayılmıştır.

Oysa ki terörle mücadelede başarı, öldürdüğünüz değil, öldürmek zorunda kalmadığınız insan sayısıyla ölçülür.

Ayrıca ordu ile teröristle mücadele daha önce de ifade ettiğimiz gibi balyozla sivrisinek öldürmeye benzer.

Çünkü ordular hantaldır ve ağır silahlarıyla geniş alanları tahrip etmek üzere dizayn edilmişlerdir.

Nitekim orduların istihbaratı da teröre dönük bir istihbarat değildir.

Bakınız dünyanın en iyi istihbarat birimleri askeri değil, nispeten ‘sivil istihbarat örgütleri’dir. Bu örgütlerde de askerler vardır, ancak bunların eğitim-yönetim mantıkları bir ordununkinden tamamen farklıdır.

Kısacası teröristle mücadelede istihbaratınız yoksa hiçbir şeysiniz.

Bizde ise mücadele daha çok Ordu-merkezli yürütüldüğü için istihbarat alanında da daha çok askerler etkili oldu.

Pek çok noktada MİT mecburen veya bilerek seyirci kaldı veya askeri istihbaratın bir parçası gibi çalıştı.

Çoğu kez birimler arasında koordinasyon oluşturulamadı, hatta rekabet ortaya çıktı.

Polis istihbarat ise yakın bir zamana kadar bilerek zayıf bırakıldı, güçlendikten sonra ise görev alanı sadece şehirler olarak belirlendiğinden gelişiminden yeterince yararlanılamadı.

Buna rağmen toplanan istihbaratın % 80’den fazlası hala polis istihbarattan geliyor ve özellikle örgütün bombalı saldırılarının önlenmesinde polis önemli bir katkı sağlıyor.

Uludere milat olsun

Bu tabloya bakıldığında tüm Türkiye’yi ve terörü bir bütün olarak kapsayacak istihbarat birimlerine ihtiyaç olduğu anlaşılıyor.

Ayrıca birimleri hantallaştırmadan ve birbirinin tahakkümü altına sokmadan iyi bir koordinasyon da şart.

Demokratik devletlerde bu koordinasyonun doğal lideri Başbakan, İçişleri Bakanı veya Dışişleri Bakanıdır.

Bizde ise siviller uzun süre güvenlik işlerinin dışında tutulduğu için, sivillerin öncelikle bu işleri öğrenmesi ve tecrübe biriktirmesi gerekiyor.

Özetleyecek olursak, Uludere istihbaratın yeniden yapılanmasında bir milat olabilir.

Buradan çıkarılacak derslerle daha güvenli, ama aynı zamanda daha esnek bir istihbarat yapısı oluşturulabilir.

Ayrıca Uludere’de yaşanan hatalar terörle mücadelede zayıflamaya değil, kararlılığın artarak devam etmesine vesile olmalıdır.

Çünkü Uludere benzeri dramlar devletin hatalarından önce terör o bölgede olduğu için yaşanıyor.

5 Ocak 2012, Perşembe

Kaynak: Star Gazetesi

Maraş’ta katledilen Alevileri daha iyi anlıyorum

2012-01-03T20:54:00.001+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Müslüman dünyası mezhepçilikten çok çekti.

İslam tarihinin en kanlı kardeş kavgaları mezhep fanatizmi yüzünden yaşandı.

Ne yazık ki ABD’nin Irak’tan geri çekilmesinden sonra tüm bölgede yükselen en büyük risk kanlı mezhep çatışmalarına geri dönülmesidir.

Çünkü bölgeyi diledikleri gibi kontrol edemeyen bazı Batılı güçler mezheplerarası rekabetten medet umarken, bazı Müslüman unsurlar da ya bu oyuna gelmekte, ya da güç dengelerinde kendi mezhebi lehine fırsatlar görebilmektedir.

Ancak herkes bilmelidir ki mezhep temelli iç savaşlar en kanlı olanlarıdır.

Çünkü pek çok örnekte gözlendiği üzere mezhepçiler diğer dinlere gösterdikleri hoşgörüyü diğer mezheplere göstermemektedirler.

İşte, 27 Aralık 2011 gecesi de TRT’de yayınlanan AÇI programında bu ve benzeri görüşleri açıkladım.

Açıklamaz olaydım!

Mısır ve Suudi Arabistan gibi bazı ülkelerde Şiilere ‘sapkın ve dini bozucu’ gözüyle bakıldığını söyledim.

Söylemez olaydım!

Türkiye Caferileri lideri Selahattin Özgündüz’e benim Şiilere ‘sapkın’ dediğim aktarılmış.

Güya ben Şiiler için ‘dinden çıkmış’ demişim.

Bu yanlış anlamalar üzerine Özgündüz de açmış ağzını, yummuş gözünü.

Ne yobazlığım kaldı, ne bağnazlığım.

Habertürk Gazetesi’nin Iğdırlı muhabiri haberi hiç bana sorma ihtiyacını duymadan ve benim ağzımdan tırnak içinde “Bir insanın Şii olması Hıristiyan olmasından da kötü” şeklinde vermiş. (Bu muhabir de olaydan 2 gün sonra beni telefonla arayarak özür diledi. Ama iş işten geçeli çok olmuştu).

Linç edildim

Belli ki ortada büyük bir kumpas vardı ve Caferiler üzerinden vurulmak isteniyordum.

Bunun için de yılbaşı gecesini seçtiler.

Pazar günü akşama kadar e-posta ve telefonlar yoluyla yemediğim hakaret kalmadı.

Hepsine tek tek yanıt verdim. İyi niyetli olanlar özür dilediler, helallik istediler.

Hızla karşı açıklama yaptım, bana atfedilen sözlerin doğru olmadığını söyledim. Fakat Habertürk ve Milliyet gibi popüler siteler haberi değiştirmedikleri gibi, benim Anadolu Ajansı’nca servis edilen açıklamama yer bile vermediler.

Öğleden sonra Özgündüz’ün basın danışmanı Kasım Alcan aradı. Sözlerimi bahse konu cümlelerimin öncesini dinlemedikleri için yanlış anladıklarını söyleyip, Özgündüz namına benden özür diledi. (Sayın Alcan bu özrünü sadece bana değil, Açı programı moderatörüne ve diğer yetkililerine de ifade etmiş).

Fakat olan olmuştu.

Yangın dört bir yanı sarmıştı.

Kimi beni ‘yezid’ ilan ediyordu, kimi ise haklı olduğumu, Şiilerin gerçekten ‘sapkın’ olduğunu iddia ediyordu.

İşte o an 7 gün süren ve 150 kişinin öldüğü, 200’den fazla evin yakıldığı Maraş Olayları’nda (1978) katledilen Alevileri çok daha iyi anladım.

Hakkınızda bir iftira ortaya atılıyor ve iftira yıldırım hızıyla yayılıyor, masum beyinleri adeta iğfal ediyor.

Ve hiç tanımadığınız, ya da iyi tanıdığını sandığınız yüzlerce, binlerce kişi sanki Kerbela’da Yezid’i yakalamışçasına size saldırıyor.

Hiçbir şey yapamıyorsunuz, kendinizi savunamıyorsunuz dahi.

“O ben değilim” diyemiyorsunuz...

Hedefte Türkiye var

Bu olay mezhepçilik hakkındaki görüşlerimin ne kadar doğru olduğunu bir kez daha kanıtladı.

Ayrıca Irak başta olmak üzere tüm Ortadoğu için yaptığım “Şimdi en büyük tehlike mezhepçiliktir” analizimin de ne kadar haklı olduğunu gördüm.

En kötüsü ise Türkiye’nin mezhepçilik konusunda Arap ülkelerinden ve İran’dan daha iyi olduğu yönündeki iyimser yorumlarımı geri alıyorum.

Bizzat tecrübe ettim, Türkiye’nin en önemli fay hatlarından biri de mezhep fanatizmidir.

İnsanlar düşünmeden, dinlemeden saldırıyorlar.

Son olarak, bizde bu kafa olduktan sonra boşuna İsrail’i veya Batı’yı suçlamayalım.

Benim gibi mezhepler konusundaki duruşu son derece net olan ve ömrü hayatı boyunca bırakınız mezhepçilik yapmayı, mezhebini bir tek yerde dahi zikretmeyen birine dahi bu yapılabiliyorsa, ben gerisini düşünemiyorum.

Ayrıca yaşadığım bu olayda medyanın mezhepler konusunda zerre hassasiyetinin olmadığını, her türlü manipülasyona açık olduğunu bizzat yaşadım.

Bundan dolayı başta Habertürk ve Milliyet olmak üzere, ateşle oynayan ve neyle oynadığını fark etmeyen gazete sitelerini de kınıyorum.

Ve bir küçük not daha.

Bu saldırının İran ve Suriye dış politikasını eleştirdiğim günlere denk gelmesini de tesadüf olarak görmüyorum.

Tahran şunu bilsin ki, bu tür oyunlar oynayarak sadece düşmanlarınızın ekmeğine yağ sürmektesiniz.

3 Ocak 2012, Salı

Kaynak: Star Gazetesi

Uludere ve terörle mücadelede ustalık

2012-01-03T20:46:00.001+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner

2011 terörle mücadelede zor, ama öğretici bir yıl oldu. Terörü sadece teröristleri ikna ederek ve ekonomik-sosyal yardımlar yaparak çözemeyeceğimizi gördük. Devletin sosyal, kültürel ve ekonomik atılımları Kürt vatandaşlar arasında mutlaka olumlu sonuçlar verdi, ancak bütüncül bir yaklaşımı eş zamanlı olarak uygulayamadığımız sürece kaynaklar israf oluyor, teröristler azgınlaşıyor ve kayıplar da artıyor. Yol alıyoruz, ancak maliyet ile kazanımlar arasındaki oran kabul edilebilir bir düzeyin çok altında.

En kötüsü dış ilişkilerimiz PKK terörünü doğrudan etkiliyor. Bu nedenle dış dünyada 2007-2008 döneminde yakaladığımız mükemmel hava dağıldı, sadece İsrail değil, Suriye ve İran da terörle mücadelede yardımcı aktörler olmaktan çıkıp, tam aksine terörü azdıran aktörlere dönüştüler.

Ne yapmalı?

En önemlisi şunu artık anlamalıyız, silahlı veya silahsız mücadele diye bir şey yoktur. Devlet teröristle mücadele ederken silahı ‘smart’ (usta) bir şekilde kullanmak zorundadır. Başka bir deyişle silah ölçülü, yerinde ve zamanında kullanılmalıdır. Teröristle çatışmada en üstün silahlar kullanılmalıdır. Havadan ve yerden istihbarat, kurumlararası işbirliği eksiksiz olmalıdır. Güvenlik güçlerine, yani kanuna karşı silah çeken kişi veya kişiler sınırlardan rahatlıkla geçememeli, sınır içinde yüzlerce, hatta binlerce kilometre yol alamamalıdırlar. İkinci olarak devlet teröriste uyguladığı tarifeyi halka uygulamamalıdır. Kanunlar ifade özgürlüğünü sonuna kadar korumalı, ancak şiddet ortaya çıktığında da karşı konulamaz acı gücünü hissettirmelidir.

Ne var ki bizler mücadelenin hangi kanadında sorun çıksa o kanadını tasfiye edip, diğerine ağırlık vermeyi çare sanıyoruz. Demokratik Açılım çökünce, KCK (yani PKK) sokakları kana bulayınca o zamana kadar ihmal edilen silahlı mücadeleye yüklendik. Devlet ile PKK arasındaki çatışmalar artınca ise gözü korkanlar, “yeter susturun silahları, devlet de PKK da sussun” demeye başladı. İşte Uludere Operasyonu’ndan sonra ortaya çıkan tablo da bu kararsızlığımızın, akıl karışıklığımızın tipik örneği.

Eğer eldeki veriler doğru ise ölen kişiler olmamaları gereken bir yerdeydiler. Sınırı herkes elini kolunu sallayarak geçebilir mi? Terördeki en önemli sorunumuz da bu değil mi, yani sınırların delik deşik olması. Askeri bir bölgeye girerseniz, sınırları yasalara karşı gelerek geçerseniz sonuçları çok ağır olur. Burada sorun askerin istihbarat hatasından çok, o güne kadar kaçakçılığın neredeyse serbest ve düzenli bir şekilde yapılıyor oluşudur. Böylesine kapsamlı ve yaygın bir kaçakçılıkta hangi devlet görevlileri rol almaktadır, asıl bunlara bakmak gerekir. Yoksa çatışma bölgelerinde bu tür kazalar olmaktadır. Amerikan ordusu bu tür yanlışları her yıl en az birkaç kez yapmaktadır. Ayrıca PKK da bu tür kazaların olması için güvenlik güçlerine sürekli tuzaklar kurmaktadır. Evleri polis kıyafetinde basmak, sivillerin yoğun olduğu bölgelerde konuşlanmak gibi.

Bu tabloya bakıldığında Uludere’deki vahim hata nedeniyle “operasyonları hemen durdurun” demek ya da olanları “Uludere katliamı” olarak adlandırmak her seferinde başa döndüğümüz gibi bu kez de başa dönmemize yol açar. Böylece sarmal aşağı doğru döne döne iner ve Türkiye zaman kaybetmeye devam eder.

Tüm bunları söylerken Hükümete şunu da hatırlatmak gerekir. Uludere’de olanlar kaza gibi durmakla birlikte pek çok kişi olanların arkasında derin devlet veya derin PKK olabileceğini düşünüyor. Sıradan vatandaş bile otomatik olarak ordusunun arkasında duramıyor. Medya ve hatta siyasiler dahi askere şüpheyle yaklaşıyor. Anlayacağınız Kürdü, Türkü, Alevisi, solcusu, sağcısı, futbolcusu kim varsa artık, herkes TSK’ya ve devlete hala şüpheyle bakıyor. Çünkü devletin bu konulardaki karnesi berbat. İşte asıl yapılması gereken iş bu: Devlete ve TSK’ya güveni, öncelikle onu ıslah ederek, ardından halk ile helalleşerek tesis edebilmek. Başbakan Erdoğan’ın seçimler öncesinde kendisine hedef koyduğu ‘ustalığın’ sırrı da burada gizli. Şüphesiz bu güveni tesis edebilen ve devleti ıslah edebilen tarihe büyük bir usta olarak geçer.

1 Ocak 2012, Pazar

Kaynak: Star Gazetesi

Türkiye-İran soğuk savaşı

2012-01-03T20:41:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Türkiye Ortadoğu’yu değiştirmeye başlarken en büyük zorluğu İran ve İsrail’den göreceğini biliyordu.

Nitekim İran, Türkiye’nin bölgesel işbirliği ve entegrasyon girişimlerini hep kendisine dönük bir tehdit olarak algıladı ve engelleyen taraf oldu.

Mollalara göre Ortadoğu’da ve İran içlerinde artan Türk etkisi İran’ın aleyhineydi.

Engellemeler İran’ın Türkiye’ye olan ihtiyacı ve Türkiye’nin alttan almaları nedeniyle çatışma düzeyine ulaşmadı, ancak taraflar en sıcak buluşmalarda bile birbirlerini kollamak zorunda kaldı.

Arap Baharı ise gerilimi tırmandırmaya yetti. Başbakan Erdoğan’ın Mısır ve Tunus gezilerindeki laiklik vurgusu İran’da ölümcül bir ideolojik saldırı olarak algılandı. Çünkü Türkiye’nin güler yüzlü ve dünya ile uyumlu İslam yorumu karşısında İran’ın yorumu çaresiz kalıyordu. Türkiye attığı bu adımla Ortadoğu’da İran’ın etki sahasına meydan okumakla kalmıyor, aynı zamanda Tahran’daki rejimin de fikri temellerini zorluyordu. Aslında Türkiye’nin İran’ı zora sokmak gibi bir hedefi hiç olmadı. Tam tersine Türkiye, İran’a en zor anlarında risk alarak yardım da etti. BM Güvenlik Konseyi oylaması buna iyi bir örnektir. Ancak değişen dünya ve bölgesel demokratikleşme İran’ı köşeye sıkıştırmaya yetiyor.

İran, Türkiye’ye saldırır mı?

Arap Baharı’nın İran’ın bölgedeki tek müttefiki olan Suriye’ye sıçraması ve Türkiye’nin de burada çok net bir tutum alması İran açısından bardağı taşıran son damla oldu. Bu noktadan sonra Türkiye’ye karşı PKK saldırıları sıklaştı, İran’dan gelen açıklamalar daha bir limonileşti. Hatta İran Hava-Uzay Kuvvetleri Komutanı Tuğgeneral Emir Ali Hacizade kendilerine saldırı olması halinde ilk vuracakları yer olarak Malatya’daki NATO füzelerini işaret etti. İran Meclisi Dış Politika Komisyonu Başkanvekili Hüseyin İbrahimi de İran silahlı güçlerinin Malatya’daki NATO füze kalkanı sistemini etkisizleştirmek için planlarının olduğunu, yapılacak herhangi bir saldırı durumunda söz konusu kalkanın “kesinlikle” hedef alınacağını söyledi.

İlginçtir bu süreçte Lübnan Hizbullah’ı da Suriye’ye açık destek vererek Suriye-İran saflarında yerini aldı. Nihai hedef şüphesiz Lübnan’dan İran’ın Pakistan sınırına kadar bir blok oluşturabilmek ve bu blokta en önemli parçayı da Irak oluşturuyor. ABD’nin Irak’tan çekildiği şu günlerde İran Bağdat’ta etkisini daha bir sert hissettiriyor. Amerika’nın çekilmesinden güç alan İran bağlantılı Şiiler Irak’ta Sünnileri tamamen yönetimden dışlamaya, ülkeyi İran’ın nüfuzu altına almaya çalışıyorlar. Şii Başbakan Nuri El Maliki Sünni liderleri ‘terörist’ ilan edecek kadar ileri gitti. Eğer Şii ağırlıklı hükümet Sünnileri dışlamaya ve İran’a daha fazla yaklaşmaya devam ederse, Irak’ta asıl iç savaş işte o zaman çıkacak ve Sünniler ayrı bir devlet için mücadele edecektir.

İran ateşle oynuyor

İlginç olan ise Irak Hükümeti’nin, İran’a sevgi öpücükleri dağıtırken, Türkiye’yi Irak’ın içişlerine karışmakla suçlaması. Hatta Irak, Türk tırlarının Irak üzerinden Arap dünyasına geçmesine dahi mani olmaya başladı. Böylece Suriye kapısından sonra Arap dünyasına açılan Irak kapısı da kapanmış oluyor.

Tabloya baktığımızda tüm bu yaşananları İran’ın Arap Baharı’na cevabı olarak değerlendirmek mümkündür. Gelişmelere ayak uyduramayan Tahran tüm bölgeyi ateşe verme pahasına tehlikeli oyunlar oynuyor. Hatta Irak’ta Şii bölgelerinde gerçekleşen bazı saldırıların dahi İran tarafından Şiileri kendi yanına çekmek için planlandığı iddia ediliyor.

İran belki kendisini savunuyor, fakat olaylar ister istemez Türkiye ile İran’ı daha bir karşı karşıya getiriyor.

29 Aralık 2011, Perşembe

Türkiye-Avrupa ilişkileri yeniden tanımlanıyor

2012-01-03T20:37:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Kıbrıs sorununda da aynı yaklaşımı gördük. Avrupa Birliği 2004 yılında adada bir tek Türk yokmuş gibi davrandı. Kendi yasalarını da hiçe sayarak Türk devletini, sınır anlaşmazlığını ve adadaki daha pek çok hakikati yok saydı. Kıbrıslı Hıristiyanlar tam üye olarak içeri alınırken, Kıbrıslı Müslümanlar dışarıda bırakıldı. Ne kadar aksini söylerlerse söylesinler, Kıbrıs’ın 2004’te tam üye olarak AB’ye alınışı tam bir dincilik ve ayrımcılık örneği olmuştur ve Avrupa medeniyeti için hiç de hoş olmayan sinyaller vermiştir.

Fransa’nın Ermeni meselesindeki tek taraflı, Türkleri yok sayan tutumu da Kıbrıs’taki tutumun bir benzeridir aslında. Paris en son kararıyla Ermenilerin ‘soykırım’ suçlamalarını gerçek sayıyor ve ithamları kabul etmeyenleri suçlu ilan edip, cezalandırmaya kalkıyor. Aynı Fransa Azerbaycan-Ermenistan anlaşmazlığında da Azerbaycan’ı yok sayıyor ve işgalci taraf Ermenistan olmasına rağmen Erivan’a koşulsuz şartsız tam destek veriyor. Burada da Kıbrıs’ta olduğu gibi açık bir dini dayanışmayı görebilmek mümkün.

Üçüncü olarak Türkiye’nin AB seyrinde de olağandışı gelişmeler yaşanıyor. Türkiye son üyelerin hemen hepsinden ekonomik, sosyal ve siyasal olarak daha iyi bir performans sergilemiş olmasına rağmen arkadan gelen Türkiye’yi sollayıp tam üye oluyor. Bulgaristan, Romanya ve Hırvatistan örnekleri Türk insanında AB’nin nesnel standartları olmadığı şüphesini arttırıyor. Hatta Yunanistan gibi yıllardır AB’de bulunanlara bile baktığımızda Türkiye’nin AB’den gördüğü muamelenin nedenini objektif kriterlerde bulmak zorlaşıyor.

Avrupa dinciliği

Daha birçok örnek ile zenginleştirebileceğimiz bu şaşırtıcı tabloya baktığımızda iki büyük radikal değişimi görmek mümkün. İlk olarak Avrupa medeniyeti her geçen gün dinci ve ırkçı bir yöne doğru kayıyor. Herkes bunun nedenini 11 Eylül ve sonrasında yaşananlarda arasa da, ırkçılık ve dinciliğin kadim bir Avrupa hastalığı olduğunu geçmiş yazılarda belirtmiştim. 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Avrupa kendisini yeniledi, çok kültürlü, çok ırklı ve çok dinli bir yaşam tarzı Batı Avrupa topraklarında ilk kez bu kadar geniş kapsamlı bir şekilde denenmeye başlandı. Hızla artan ekonomik zenginlik ve 2. Dünya Savaşı yıllarına dönmeme korkusuyla bu yeni yaşam tarzı Avrupa’da kök tuttu. Bu radikal dönüşümde ABD’nin destekleri ve SSCB’nin korkutmaları da etkili olmuştur. Ancak 1990’ların başında Soğuk Savaş bitip, Avrupa kendi haline kalmaya başlayınca eski hastalıklar inlerinden çıkmaya ve Avrupa sokaklarını sarmaya başladı. Solingen Faciası (1993) bunun açık kanıtıdır. Solingen’de 4 Alman ırkçısı Türklerin yaşadığı bir evi ateşe verdi. Kundaklamada 5 kişi yanarak can verdi, içlerinde birçok çocuğun da bulunduğu 14 kişi ise ağır yaralandı. Alman adaleti katillere sadece 10-15 yıllık cezalar verdi. Solingen’de insanları yakan caniler bugün sokaklarda serbestçe dolaşabiliyor. O günden bugüne Almanya başta olmak üzere pek çok Avrupa ülkesinde ırkçı saldırılar yaşandı. 11 Eylül’le birlikte saldırılarda patlama yaşandı. Ancak hükümetler bu saldırıları bireysel eylemler olarak gördü ve işin ciddiyetini anlamazdan geldi.

Çatırdayan ittifak

İkinci olarak Avrupa’nın daha ırkçı ve daha dinci olması Türkiye-Avrupa ilişkilerini de köklerinden etkiliyor. 2. Dünya Savaşı’ndan sonra ittifak ilişkisine dönen Türkiye-Avrupa ilişkileri her geçen gün bu özelliğini yitiriyor. Bir ittifakta taraflar birbirlerini tehdit olarak algılamaz; ortak çıkarları ve ortak tehdit algılamaları vardır. Müttefikler birbirlerinin düşmanlarını kendilerine tehdit sayarlar ve engellemeye çalışırlar. Fakat en son Ermeni meselesinde de görüldüğü üzere Türkiye ile AB ülkeleri arasındaki ittifak ilişkisi temellerinden sallanıyor. Bunun en önemli nedeni ise Türkiye’den çok AB’nin değişiyor olması. Başka bir ifadeyle Fransa ile yaşadıklarımızı sadece Fransız siyasetçilerin yerel seçim hesaplarına veya Sarkozy’nin çocuksu hatalarına bağlamak yanıltıcı olur. Bundan çok daha fazlası yaşanıyor. Türkiye ile Avrupa arasındaki temel bağlar Sarkozy ve benzerleri tarafından bilinçli olarak kopartılıyor.

Prof. Dr. Laçiner'in Konuşmasının Deşifresi

2012-01-03T01:37:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner'e dönük ağır hakaretlere ve iftiralara neden olan Açı programındaki konuşmasının deşifresi aşağıdadır:

"Sedat Laçiner.: - ...üzerine kurdu sistemini; çünkü güvenebileceği onlar vardı. Şimdi Suriye’ye baktığınızda da orda da tam tersi var. Sünniler çoğunlukta, Nusayriler, Şii diyeceğim; ama yani Alevi Şii biraz daha su katılmış Şii diyebilirsiniz buna. Bizdeki Aleviliği biraz andırıyor; çünkü ilk başta Nusayriler Şiilere gittikleri zaman Şiiler onları Şii saymadılar, Sünnilere gittiklerinde Sünni saymadılar; ama en nihayetinde bugün geldiğimiz noktada İran’ın Ortadoğu’ daki tek devlet müttefiki Suriye bunun da temelini mezhepsel yakınlık oluşturuyor, temelini mezhepsel yakınlık oluşturuyor. Arapların da dışladığı bir anlamda çirkin ördek yavrusu gibi davrandığı ülke de Suriye bunun da temelinde mezhep farklılığı var. Türkiye’de bu mezhep denilen şey o kadar çok iyi bilinmiyor, önemsenmiyor, belki bir boyutuyla ama tabii şimdi sade Irak’ta değil, bakın körfez’de de Şiiler var. Suudi Arabistan ve Kuveyt için, Ürdün için, Mısır için insanın Şii olması Hıristiyan olmasından kötü; çünkü Hıristiyansan nihayetinde ehl-i kitaptır. Üç dinden bir tanesidir. Allah ona işte selamete erdiredebilir belki cennete de koyar; ama Şii ise sapkınlık var orda. Yani dini bozmaya çalışmak var.

Faruk Bilgin: - İleride boyutlardaki sapkın mezhepler için söylüyorsunuz bunu

Sedat Laçiner- Evet. Şimdi mezhepler böyledir. Evet yani Hıristiyanlığın ilk şeylerinde de yani Ortaçağlarda falan da birbirlerini çok katletmişlerdir. Başka dinlerin gösterdiği hoşgörüyü bile göstermez insanlar. Şimdi Irak’ta Şiiler ve Sünniler özellikle işgalden sonra birbirlerine karşı nefretlerini daha bir açığa çıkardılar. Çünkü İran, Şiileri destekledi..."

27 Aralık 2011 Salı akşamı TRT'de yayınlanan AÇI programındaki ilgili kısımdır.

Habertürk Skandal Bir Habere İmza Attı

2012-01-02T06:36:00.000+04:00

Gazete Habertürk’te bugün, “Caferiler Laçiner’i mahkemeye veriyor” başlıklı haberin altından büyük bir skandal çıktı.

Habertürk'ün Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörü Sedat Laçiner’in sözlerini çarpıtarak haberleştirdiği anlaşıldı.

Habertürk’ün haberinde, Laçiner’e söylemediği sözler söylemiş gibi gösterilerek Türkiye Caferiler Lideri Selahattin Özgündüz üzerinden vuruldu!

Habertürk’ün çarpıtma haberinde şöyle denildi:

“Suriye ve Irak’taki mezhep çatışmalarına değinen Laçiner, programda, ‘Sadece Irak’ta değil Körfez’de de Şiiler var, Kuveyt’te de. Şimdi bir insanın Şii olması Hıristiyan olmasından kötü, çünkü Hıristiyan nihayetinde ehli kitaptır; üç dinden bir tanesindendir. Allah onu selamete de erdirebilir, belki cennete de koyabilir. Şii ise sapkınlık var orada dini bozmaya çalışmak var’ demişti.

Laçiner’e tepki gösteren Türkiye Caferiler Lideri Selahattin Özgündüz, ‘Ülkemizin en geç rektörünün bu şekil bağnaz, yobaz ifadeler kullanmasını çok yadırgadım. İhtilal döneminde bile kimse bizim mezhebimize dil uzatmadı’ dedi. Caferiler, Laçiner’e dava açacaklarını söylediler.”

İŞTE SKANDAL

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörü Sedat Laçiner’in o sözlerinin çarpıtıldığı ortaya çıktı. Şiiler hakkında kendisine mal edilen sözlerin, kendisi ile alakası olmadığını belirten ve bundan dolayı tepki gösteren Caferilerin lideri Selahattin Özgündüz'ün kendisinden kamuoyu önünde özür dilemesini isteyen Laçiner, Rotahaber'de yer alan açıklamalarında şunları söyledi:

İşte Laçiner'i Karalamaya
Çalışan Skandal Haber

“'Türkiye Caferileri lideri’ Sayın Selahattin Özgündüz TRT’de 27 Aralık 2011 Salı akşamı yayınlanan Açı programında şahsımın ‘Şii’leri sapkın ve dini bozucu’ olarak nitelendirdiğim ithamında bulunmuştur. Programda Ortadoğu’daki mezhep kavgalarını ve marjinal grupların diğer mezhepleri nasıl algıladığını tasvir ederken kullanmış olduğum ifadeleri benim şahsi görüşlerim olarak topluma lanse eden Özgündüz, programda geçen cümlelerin ilk kısımlarını tamamen keserek, cümleleri içeriğinden tamamen kopartarak, hiçbir şekilde bana ait olmayan görüşleri benim görüşüm gibi yansıtmakla kalmamış, basın yoluyla Türkiye Caferilerini ve Şii Müslüman kardeşlerimizi aleyhime kışkırtacak son derece tehlikeli açıklamalarda bulunmuştur.

Şahsımın Şii kardeşlerimize hakaret ettiği iddiasına konu olan cümlelerin hemen öncesinde bu cümlelerin bana değil, Ortadoğu’daki marjinal mezhepçi gruplara ait düşünceler olduğu ifade edilmektedir.

'BANA MALEDİLEN SÖZLER HAKSIZ VE MESNETSİZ'

Benim ise mezhepler konusundaki duruşum yıllardır aynıdır. Mezhepçiliği Ortadoğu’daki en önemli fitne kaynağı olarak görürüm ve mezhepler arasında gerilim oluşturabilecek her türlü söz ve davranıştan kaçınırım.

O programdaki sözlerim de mezheplere hakaret etmek bir yana, tam tersine mezhepçi yaklaşımların ne kadar yanlış, ölümcül ve hatalı olduğuna dairdir.

Bu çerçevede Sayın Özgündüz’ün şahsıma dönük 'bağnaz ve yobaz', 'yobazlığı ve bağnazlığı beyninin merkezine oturtmuş bir insan' gibi pek çok hakareti de içeren vekendisine yakıştıramadığım konuşmasını bilgi eksikliğine, dikkatsizliğe ve özensizliğe bağlamak istiyorum.

Açıklamasında özde yapılan hatalara ek olarak teknik bazı hataların da yapıldığı dikkate alınınca açıklamanın ne kadar tepkisel ve duygusal bir ruh hali içinde yapıldığı, gerekli incelemeler yapılmadan özensiz bir şekilde tepki verildiği görülmektedir. TRT'nin yaşının yanlış belirtilmiş olması gibi.

Sayın Özgündüz’ün söylediği gibi bir mezhep taassubu içinde asla olmadım. Bu nedenle 'mezhep bağnazlığı taassubu kör etmiş; bir insan ancak bu kadar cahilce, nadanca konuşabilir' sözlerini yakışıksız, mesnetsiz ve haksız buluyorum.

'ÖZGÜNDÜZ'ÜN HAYATINDA EN ÇOK HAKKINI YEDİĞİ KİŞİ BEN OLDUM'

Sayın Özgündüz’ün ömrü hayatında en çok hakkını yediği kişi bu sözlerinden sonra ben oluyorum herhalde.

Sayın Özgündüz’ün bana ait olmayan fikirlerden, yarısı kesilmiş cümlelerden ve bol miktarda önyargıdan hareketle kurduğu cümlelere ek olarak, hayatım boyunca hiçbir zaman söylemediğim ve söylemeyeceğim 'Ermeni Azeri’den iyidir; Azerbaycan Şii’dir; Ermeniler ehli kitaptır; Allah Ermenileri ıslah eder; ama Şii’ye bu dünyada da ahrette de ıslah yoktur. Ermenistan Azerbaycan’dan daha iyidir' türü ifadeleri de bana mal eden Sayın Özgündüz’den bu dünyada da, öbür dünyada da davacıyım.

Karşısındaki kişinin Ermeni sorunu üzerine Türkçe ve İngilizce birçok makale ve kitap yazdığını, bu çalışmaları nedeniyle radikal Ermeni gruplarından düzenli olarak tehditler aldığını, Azerbaycan’ın Kafkasya’daki haklarının yılmaz savunucusu olduğunu adeta unutan Sayın Özgündüz değil ağzıma, aklıma dahi bir kez olsun almadığım, alamayacağım bu cümleleri şahsıma yükleyerek hakkımı yemiştir.

Bu iftiralar nedeniyle kamuoyu önünde özür dilememesi halinde en kısa zamanda yasal haklarımı kullanmam çok tabiidir.

Bizler Peygamberimizi de, ailesini de, arkadaşlarını da, onların soyundan gelenleri de severiz. Yaradılmışı Yaradan’dan dolayı severiz. Şiiler de, Sünniler de bizlerin kardeşidir. Bunu kimsenin hatırlatmasına da ihtiyacımız yoktur.

Ayrıca şahsım üzerinden Açı programının ve TRT kurumunun karalanmaya çalışılmasını da anlamakta güçlük çekiyorum.

Son söz olarak, benim görüşlerim olarak basına da yansıtılan sözler, programda Ortadoğu’daki marjinal mezhepçilerin görüşleri olarak takdim ettiğim ve bana ait görüşler olmadığını açıkça ifade ettiğim, program sunucusu Sayın Faruk BilginBeyefendinin de katkılarıyla tamamen Ortadoğu’daki sapkın mezhepçilik algılamasını betimleyen ifadelerdir. Eğer Sayın Özgündüz bu sözlerden önce ve sonra kullanılmış cümleleri de izlemiş olsaydı böylesine vahim bir hataya düşmezdi.

Hayatım boyunca mezhepçi olmadım, mezhepçiliği doğru bulmadım. Bu bağlamda Şii ve Caferi kardeşlerimize karşı herhangi bir sözüm olamaz.

'KAMUOYU ÖNÜNDE ÖZÜR BEKLİYORUM'

Yaşananları tamamen yanlış anlama ve özensizliğe bağlamak istiyorum. Bu nedenle benim ile Caferi kardeşlerimiz arasında vahim yanlış anlamalara yol açan SayınSelahattin Özgündüz’den şüpheye yer bırakmayacak bir özür bekliyorum. Pazar günü beni arayan ve kendisini Sayın Özgündüz'ün Basın Danışmanı olarak tanıtan Kasım Bey lideri namına şahsımdan özür dilemiştir. Ancak şu ana kadar kendilerinden bir kamuoyu açıklaması duyamadım. Bu açıklamanın bir an önce yapılmasını beklemekteyim.

Aksi taktirde bu dünyada da, öbür dünyada da kendisine, kendisini bu tür işlere yönlendirenlere ve beni Caferi kardeşlerimle karşı karşıya getirmeye çalışan ve bu iş için Sayın Özgündüz gibi kanaat önderlerini yanıltanlara haklarımı helal etmeyeceğim ve davacı olacağım.

Benim ekranda herkese açık bir platformda yaptığım açıklama, üstelik de günler önce yayınlanan sözlerimin çarpıtılarak kamuoyuna sunulmasını masum bir hareket olarak görmenin mümkün olmadığını düşünüyorum. Bunun Türkiye'ye kurulmak istenen tuzaklardan biri olduğu görülüyor."

HABERTÜRK DE ÖZÜR DİLEYECEK Mİ?
Gazete Habertürk'ün imza attığı çarpıtma haber skandalı için özür dileyip dilemeyeceği merak ediliyor.

Caferiler: Yanlış Bilgilendirildik

2012-01-02T02:29:00.000+04:00

Caferiler internet sitelerinde Prof. Dr. Sedat Laçiner ile ilgili yanlış bilgilendirildiklerini açıklayarak, Laçiner hakkındaki ağır ithamları içeren yazıyı sitelerindne kaldırdılar ve siteye şu notu eklediler:

"Bahsi geçen profesörün açıklaması hakkında camiamız ve Liderimiz yanlış bilgilendirilmiştir bu sebebden konuyla alakalı haberler hem Facebook sayfalarımızdan hemde sitemizden kaldırılmıştır".

Ayrıca Caferi lider Özgündüz basın müşaviri aracılığıyla Prof. Dr. Sedat Laçiner'den özür diledi.

2 Ocak 2011

Prof. Dr. Laçiner'den hakkındaki İddialara Cevap

2012-01-02T02:16:00.000+04:00

-ÇOMÜ Rektörü Prof. Dr. Laçiner: ''Mezhepçiliği Ortadoğu'daki en önemli fitne kaynağı olarak
görürüm ve mezhepler arasında gerilim oluşturabilecek her türlü
söz ve davranıştan kaçınırım''

-''Bu nedenle benle Caferi kardeşlerimiz arasında vahim yanlış
anlamalara yol açan (Türkiye Caferileri Lideri) Sayın Selahattin
Özgündüz'den şüpheye yer bırakmayacak bir özür bekliyorum''

İSTANBUL (A.A) - 01.01.2012 - Çanakkale 18 Mart Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Sedat Laçiner, bir televizyon programındaki sözlerine Türkiye Caferileri Lideri Selahattin Özgündüz'ün tepki göstermesine ilişkin, ''Mezhepçiliği Ortadoğu'daki en önemli fitne kaynağı olarak görürüm ve mezhepler arasında gerilim oluşturabilecek her türlü söz ve davranıştan kaçınırım'' dedi.

Türkiye Caferileri Lideri Selahattin Özgündüz'ün basına yansıyan kendisine yönelik sözlerine ilişkin AA muhabirine açıklama yapan Laçiner, TRT'de 27 Aralık 2011'de yayınlanan ''Açı'' programının konuğu olduğunu, bu programdaki sözleri nedeniyle Özgündüz'ün Şiilere hakaret ettiği iddiasında bulunduğunu söyledi.

Laçiner, şöyle devam etti:

''Programda Ortadoğu'daki mezhep kavgalarını ve marjinal grupların diğer mezhepleri nasıl algıladığını tasvir ederken kullanmış olduğum ifadeleri benim şahsi görüşlerim olarak topluma lanse eden Sayın Özgündüz, programda geçen cümlelerin ilk kısımlarını tamamen keserek, cümleleri içeriğinden tamamen kopartarak, hiçbir şekilde bana ait olmayan görüşleri benim görüşüm gibi yansıtmakla kalmamış, basın yoluyla Türkiye Caferilerini ve Şii Müslüman kardeşlerimizi aleyhime kışkırtacak son derece tehlikeli açıklamalarda bulunmuştur. Şahsımın Şii kardeşlerimize hakaret ettiği iddiasına konu olan cümlelerin hemen öncesinde bu cümlelerin bana değil, Ortadoğu'daki marjinal mezhepçi gruplara ait düşünceler olduğu ifade edilmektedir.''
O programdaki görüşlerinin mezheplere hakaret anlamına gelmediğini dile getiren Laçiner, görüşlerinin, söylenenin aksine mezhepçi yaklaşımların ne kadar yanlış, ölümcül ve hatalı olduğuna dair olduğunu aktardı.
Mezhepler konusundaki duruşunun yıllardır aynı olduğunu vurgulayan Laçiner, şöyle devam etti:
''Mezhepçiliği Ortadoğu'daki en önemli fitne kaynağı olarak görürüm ve mezhepler arasında gerilim oluşturabilecek her türlü söz ve davranıştan kaçınırım. Bu çerçevede Sayın Özgündüz'ün şahsıma dönük kendisine yakıştıramadığım konuşmasını bilgi eksikliğine, dikkatsizliğe ve özensizliğe bağlamak istiyorum. Açıklamasında özde yapılan hatalara ek olarak teknik bazı hataların da yapıldığı dikkate alınınca açıklamanın ne kadar tepkisel ve duygusal bir ruh hali içinde yapıldığı, gerekli incelemeler yapılmadan özensiz bir şekilde tepki verildiği görülmektedir.''

-''Bu ifadeleri hayatım boyunca kullanmadım''-

Özgündüz'ün söylediği gibi bir mezhep taassubu içinde asla olmadığını ifade eden Laçiner, Özgündüz'ün kendisine mal ettiği, ''Ermeni Azeri'den iyidir'', ''Azerbaycan Şiidir'', ''Ermeniler ehli kitaptır'', ''Allah Ermenileri ıslah eder ama Şiiye bu dünyada da ahrette de ıslah yoktur'', ''Ermenistan Azerbaycan'dan daha iyidir'' gibi ifadeleri hayatı boyunca kullanmadığını ve kullanmayacağını söyledi.
Laçiner, Peygamberi, ailesini, arkadaşlarını ve onların soyundan gelenleri sevdiğini belirterek ''Yaratılmışı Yaratan'dan dolayı severiz. Şiiler de, Sünniler de bizlerin kardeşidir. Bunu kimsenin hatırlatmasına da ihtiyacımız yoktur'' dedi.

Kendisi üzerinden TRT kurumunun da karalanmasını anlamakta güçlük çektiğini ifade eden Laçiner, şunları söyledi:

''Benim görüşlerim olarak basına da yansıtılan sözler, programda Ortadoğu'daki marjinal mezhepçilerin görüşleri olarak takdim ettiğim ve bana ait görüşler olmadığını açıkça ifade ettiğim, program sunucusu Sayın Faruk Bilgin'in de katkılarıyla tamamen Ortadoğu'daki sapkın mezhepçilik algılamasını betimleyen ifadelerdir. Eğer Sayın Özgündüz, bu sözlerden önce ve sonra kullanılmış cümleleri de izlemiş olsaydı böyle bir hataya düşmezdi. Hayatım boyunca mezhepçi olmadım, mezhepçiliği doğru bulmadım. Bu bağlamda Şii ve Caferi kardeşlerimize karşı herhangi bir sözüm olamaz. Yaşananları tamamen yanlış anlama ve özensizliğe bağlamak istiyorum. Bu nedenle benle Caferi kardeşlerimiz arasında vahim yanlış anlamalara yol açan Sayın Selahattin Özgündüz'den şüpheye yer bırakmayacak bir özür bekliyorum. Aksi taktirde bu dünyada da öbür dünyada da kendisine, kendisini bu tür işlere yönlendirenlere ve beni Caferi kardeşlerimle karşı karşıya getirmeye çalışan ve bu iş için Sayın Özgündüz gibi kanaat önderlerini yanıltanlara haklarımı helal etmeyeceğim ve davacı olacağım.''

Kaynak: Anadolu Ajansı

2 Ocak 2012

Şahsıma Atılan İftiralara Karşı Kamuoyu Açıklaması

2012-01-01T14:30:00.003+04:00

'Türkiye Caferileri lideri’ Sayın Selahattin Özgündüz TRT’de 27 Aralık 2011 Salı akşamı yayınlanan Açı programında şahsımın “Şii’leri sapkın ve dini bozucu” olarak nitelendirdiğim ithamında bulunmuştur.

Programda Ortadoğu’daki mezhep kavgalarını ve marjinal grupların diğer mezhepleri nasıl algıladığını tasvir ederken kullanmış olduğum ifadeleri benim şahsi görüşlerim olarak topluma lanse eden Özgündüz, programda geçen cümlelerin ilk kısımlarını tamamen keserek, cümleleri içeriğinden tamamen kopartarak, hiçbir şekilde bana ait olmayan görüşleri benim görüşüm gibi yansıtmakla kalmamış, basın yoluyla Türkiye Caferilerini ve Şii Müslüman kardeşlerimizi aleyhime kışkırtacak son derece tehlikeli açıklamalarda bulunmuştur.

Şahsımın Şii kardeşlerimize hakaret ettiği iddiasına konu olan cümlelerin hemen öncesinde bu cümlelerin bana değil, Ortadoğu’daki marjinal mezhepçi gruplara ait düşünceler olduğu ifade edilmektedir.

Benim ise mezhepler konusundaki duruşum yıllardır aynıdır. Mezhepçiliği Ortadoğu’daki en önemli fitne kaynağı olarak görürüm ve mezhepler arasında gerilim oluşturabilecek her türlü söz ve davranıştan kaçınırım.

O programdaki sözlerim de mezheplere hakaret etmek bir yana, tam tersine mezhepçi yaklaşımların ne kadar yanlış, ölümcül ve hatalı olduğuna dairdir.

Bu çerçevede Sayın Özgündüz’ün şahsıma dönük “bağnaz ve yobaz”, “yobazlığı ve bağnazlığı beyninin merkezine oturtmuş bir insan” gibi pek çok hakareti de içeren ve kendisine yakıştıramadığım konuşmasını bilgi eksikliğine, dikkatsizliğe ve özensizliğe bağlamak istiyorum.

Açıklamasında özde yapılan hatalara ek olarak teknik bazı hataların da yapıldığı dikkate alınınca açıklamanın ne kadar tepkisel ve duygusal bir ruh hali içinde yapıldığı, gerekli incelemeler yapılmadan özensiz bir şekilde tepki verildiği görülmektedir. TRT'nin yaşının yanlış belirtilmiş olması gibi.

Sayın Özgündüz’ün söylediği gibi bir mezhep taassubu içinde asla olmadım. Bu nedenle “mezhep bağnazlığı taassubu kör etmiş; bir insan ancak bu kadar cahilce, nadanca konuşabilir” sözlerini yakışıksız, mesnetsiz ve haksız buluyorum.

Sayın Özgündüz’ün ömrü hayatında en çok hakkını yediği kişi bu sözlerinden sonra ben oluyorum herhalde.

Sayın Özgündüz’ün bana ait olmayan fikirlerden, yarısı kesilmiş cümlelerden ve bol miktarda önyargıdan hareketle kurduğu cümlelere ek olarak, hayatım boyunca hiçbir zaman söylemediğim ve söylemeyeceğim “Ermeni Azeri’den iyidir; Azerbaycan Şii’dir; Ermeniler ehli kitaptır; Allah Ermenileri ıslah eder; ama Şii’ye bu dünyada da ahrette de ıslah yoktur. Ermenistan Azerbaycan’dan daha iyidir” türü ifadeleri de bana mal eden Sayın Özgündüz’den bu dünyada da, öbür dünyada da davacıyım.

Karşısındaki kişinin Ermeni sorunu üzerine Türkçe ve İngilizce birçok makale ve kitap yazdığını, bu çalışmaları nedeniyle radikal Ermeni gruplarından düzenli olarak tehditler aldığını, Azerbaycan’ın Kafkasya’daki haklarının yılmaz savunucusu olduğunu adeta unutan Sayın Özgündüz değil ağzıma, aklıma dahi bir kez olsun almadığım, alamayacağım bu cümleleri şahsıma yükleyerek hakkımı yemiştir.

Bu iftiralar nedeniyle kamuoyu önünde özür dilememesi halinde en kısa zamanda yasal haklarımı kullanmam çok tabiidir.

Bizler Peygamberimizi de, ailesini de, arkadaşlarını da, onların soyundan gelenleri de severiz. Yaradılmışı Yaradan’dan dolayı severiz. Şiiler de, Sünniler de bizlerin kardeşidir. Bunu kimsenin hatırlatmasına da ihtiyacımız yoktur.

Ayrıca şahsım üzerinden Açı programının ve TRT kurumunun karalanmaya çalışılmasını da anlamakta güçlük çekiyorum.

Son söz olarak, benim görüşlerim olarak basına da yansıtılan sözler, programda Ortadoğu’daki marjinal mezhepçilerin görüşleri olarak takdim ettiğim ve bana ait görüşler olmadığını açıkça ifade ettiğim, program sunucusu Sayın Faruk Bilgin Beyefendinin de katkılarıyla tamamen Ortadoğu’daki sapkın mezhepçilik algılamasını betimleyen ifadelerdir. Eğer Sayın Özgündüz bu sözlerden önce ve sonra kullanılmış cümleleri de izlemiş olsaydı böylesine vahim bir hataya düşmezdi.

Hayatım boyunca mezhepçi olmadım, mezhepçiliği doğru bulmadım. Bu bağlamda Şii ve Caferi kardeşlerimize karşı herhangi bir sözüm olamaz.

Yaşananları tamamen yanlış anlama ve özensizliğe bağlamak istiyorum. Bu nedenle benim ile Caferi kardeşlerimiz arasında vahim yanlış anlamalara yol açan SayınSelahattin Özgündüz’den şüpheye yer bırakmayacak bir özür bekliyorum.

Aksi taktirde bu dünyada da, öbür dünyada da kendisine, kendisini bu tür işlere yönlendirenlere ve beni Caferi kardeşlerimle karşı karşıya getirmeye çalışan ve bu iş için Sayın Özgündüz gibi kanaat önderlerini yanıltanlara haklarımı helal etmeyeceğim ve davacı olacağım.

Kamuoyuna saygılarımla arz ederim.

Prof. Dr. Sedat Laçiner
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektörü

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FKKmeCsu1vc

Fransa bildiğiniz gibi

2011-12-25T04:46:00.000+04:00

Prof. Dr. Sedat Laçiner

Fransa bildiğimiz Fransa...

1900’lerin başından beri Türkiye’ye ilişkin tavrında hiçbir kırılma olmadı aslında. 1. Dünya Savaşı’nda karşı cephelerde savaştık.

Çanakkale’de bizlere kan kusturanlardan biri de Fransa’ydı. Aynı şekilde Anadolu’da Ermenilerin ayrı bir devleti olması için Fransızlar çok gayret gösterdi.

Fransız misyonerler Anadolu’daki Ermeni kiliselerini ve okullarını birer cephaneliğe ve terörist yetiştiren karargâhlara çevirdi.

Savaş sonrasında da Çukurova ve Güneydoğu’da Ermeni zulmü Fransız silahlarının koruması altında yaşandı.

Eğer Anadolu’da Ermeniler ve Türkler birbirlerini boğazladılarsa bunda Fransızların vebali oldukça ağırdır.

1920’ler boyunca Ermeniler Fransa’ya ve sömürgesi Suriye ve Lübnan’a göç etti. Suriye ve Lübnan Ermenileri de zamanla ciddi miktarda Fransa’ya göç etmiştir.

Böylece Fransa’nın özellikle güney illerinde Ermeni diasporası kayda değer bir büyüklüğe ulaştı.

Diasporanın çalışmaları Fransa’da Türk düşmanlığını daha da derinleştirdi. 1970’lerde Ermeni terörü başladığında Fransa kanlı saldırıların başkenti gibiydi.

Prof. Laçiner - Paris, 2010

Fransa’da 4 Nisan 1973’de başlayan Ermeni terörü 1985’e kadar devam etti. Fransız güvenlik güçleri kendi canları yanıncaya kadar teröristlere hoşgörüyle baktı.

Fransız mahkemeleri suçları sabit olmasına rağmen, en azılı katillere birkaç yıllık göstermelik hapis cezaları verdi.

Fransız polisi onlarca saldırı ve cinayetin dosyalarını Türk tarafı ile asla paylaşmadı.

Terör saldırıları ancak Ermeni teröristlerin Fransız çıkarlarına zarar vermesi ile birlikte önlenmeye başlandı.

Prof. Laçiner - Paris, 2010

Bu bağlamda birkaç yıl önce konuşma fırsatını bulduğum dönemin etkili Fransız emniyet yetkililerinden biri “Ermeni terörünü biz bitirdik. Bu konuda en büyük zorluk ise Yunanistan’ın teröristlere verdiği desteği kesmede ortaya çıktı” demişti.

***

Fransızların Ermeni terörüne verdiği destek çok nettir.

Terör sonrasında da Fransa, Ermeni iddialarının yılmaz savunucusu oldu. Avrupa Konseyi ve

Avrupa Birliği’nde Ermenilerin Türkiye’ye karşı hamisi hep Fransa’ydı. 1991’de Ermenistan kurulduğunda da Fransa tek taraflı olarak Ermenistan’ı kolladı.

Ermenistan, tüm uluslararası hukuk kurallarını çiğneyerek Azerbaycan topraklarının beşte birini işgal ettiğinde ve 1 milyona yakın Azerbaycanlıyı mülteci durumuna düşürdüğü zaman da Fransa işgali destekledi.

Bugün bile 1915 olaylarını gündemde tutmaya çalışan Fransa’nın Ermeni işgaline destek verdiğini, Ermenistan’ın saldırılarını meşru göstermeye çalıştığını görebiliyoruz.

Kısacası Paris’in Türk karşıtı ve Ermeni yanlısı duruşu Kafkasya’da da aynen devam ediyor.

Fransızların Türk karşıtı tutumu sadece Ermeni sorununda değil, Kıbrıs, Ege, Batı Trakya ve Kürt sorunlarında da çok açıktır.

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Fransa Kıbrıs’ta 1950’lerden bu yana her platformda Rum yanlısı olmuştur.

Aynı şekilde Yunanistan ile yaşanan her sorunda da Fransa Yunanistan’ı tutmuştur.

Paris’in PKK terörüne bakışı da ASALA terörüne bakışından çok farklı olmamıştır.

PKK teröristleri Fransa’da güvenli bir barınak bulmuşlardır ve Fransız istihbaratçılarının kontrolü altında haraç, bağış vs. toplayarak faaliyetlerini rahatça sürdürmüşlerdir.

PKK’nın uydu televizyon yayıncılığı da yine Fransız desteğiyle mümkün olabilmiştir.

Dönemin Fransa Devlet Başkanı eşi Daniella Mitterand’ın PKK’ya olan destekleri de unutulmaz.

Son olarak Türkiye’nin Avrupa Birliği sürecinde sürekli olarak köstek olan ülkelerin başında da Fransa gelmektedir.

Sarkozy’nin bu husustaki çıkışları Türkiye karşıtlığının adeta şahikasıdır.

Sarkozy açıkça “Türklerin yeri AB değil, Arapların yanıdır” diyebilmiştir.

Kısacası Fransa’nın Türkiye karşıtı tüm faaliyetlere güçlü bir destek verdiği gerçeğiyle yüzleşmemiz gerekiyor.

Bu destekte dini dayanışmanın da özel bir yeri vardır. Bazılarının sıklıkla ifade ettiği “tarihi Türk-Fransız dostluğu” ise bir yanılsamadan ibarettir.

Yakın döneme bakıldığında güçlü bir Türk-Fransız dostluğundan bahsetmek mümkün değildir.

Ancak 1915’te soykırım olmadığını söylemeyi bile yasaklayan yasa girişimi klasik Türk karşıtlığının çok ötesine geçerek Batı medeniyetinde büyük bir kırılmaya işaret etmektedir.

Müsaadenizle bunu da bir sonraki yazıda ele alalım.

25 Aralık 2011

Kaynak: Star Gazetesi